Die beenbeenfraktuur: ontwikkeling, behandeling, gevare
Die femurale nekfraktuur (femurale nekfraktuur, femorale nekfraktuur) kom algemeen voor by ouer mense met osteoporose. Oorsaak is gewoonlik 'n val aan die kant van die heup of op die uitgestrekte of gesplete been. Die heupfraktuur veroorsaak ernstige pyn vir diegene wat geraak word, en die been kan nie meer aktief beweeg word nie. Die behandeling wat gekies word, is gewoonlik chirurgie. Lees hier alles oor die femorale nekbreuk.
Femorale nekfraktuur: beskrywing
Die femurale nekfraktuur is 'n algemene breuk by bejaardes. Selde word jongmense geraak in die konteks van 'n Hochrasanztraumas. Tans het ongeveer 100,000 mense in Duitsland 'n femurale nekfraktuur per jaar. Vroue word ongeveer vier keer meer gereeld aangetas as mans. Die lewenslange risiko van 'n gebroke femur is ongeveer 11 tot 23 persent by vroue en 5 tot 11 persent by mans, volgens die Professional Association for Specialists in Orthopedics e.V.
Frakture: Klassifikasie volgens Pauwels
Die femur (femur) bestaan ​​uit vier dele: 'n lang skag, die kniegewrig, 'n kort, effens skuins nek en die kop, wat saam met die bekken die heupgewrig vorm. In 'n femurale breuk breek die deel presies tussen die kop en skag van die femur. Afhangend van die verloop van die breukgaping word verskillende breukvorme onderskei (volgens Pauwels). Die Pauwels-indeling is gebaseer op hoe groot die hoek tussen die breukoppervlak en 'n denkbeeldige horisontale lyn is en gee 'n aanduiding van hoe stabiel die breuk is en watter behandelingsopsie gepas is:
Pauwels Graad I: Fraktuur is <30 grade tot by die horisontale vlak. Daar is geen skuifkragte op die been nie. Hierdie femurfraktuur kan konserwatief behandel word.
Pauwels Graad II: Die hoek is 30 tot 70 grade. Hierdie vorm van fraktuur vereis chirurgiese behandeling.
Pauwels Graad III: Die hoek is groter as 70 grade en moet altyd chirurgies behandel word.
femorale kop nekrose
Die femorale kop word aan die voor- en agterkant voorsien deur bloedvate wat in die gewrigskapsule uitstraal. As hierdie kapselvate gebreek word in 'n femurale nekfraktuur, bestaan ​​die risiko vir die kopnekrose van die femorale kop (nekrose in die femorale kop). Die benige femorale kop sterf as gevolg van die verminderde bloedvloei. Die nekrose van die femorale kop is een van die aseptiese, en dus nie infeksieverwante beennekrose nie.
As die heup gebreek is, is ernstige pyn en rotasiepyn in die lies en heupgewrig die tipiese simptome. Hierdie pyn neem toe wanneer die heupgewrig passief beweeg word (byvoorbeeld deur die dokter). Die been kan nie aktief beweeg word nie. U kan plaaslike kneusplekke en 'n weiering merk.
As die beenbreuk uitgestel word, lyk die been in die liggende pasiënt verkort en word hy na buite gedraai. Soms word die dy ook geswel in die omgewing van die femorale kop.
In seldsame gevalle kan die klagtes baie sag wees in die gebreekte, soliede femurale nekbreuk, sodat die persoon eers na 'n paar dae is as gevolg van toenemende pyn onder die dokter.
Femorale nekfraktuur: oorsake en risikofaktore
As gevolg van die toename in die frekwensie van osteoporose (beenverlies) op ouderdom, neem die risiko van 'n breuk in die nek toe met die lewensjare. As gevolg van die verminderde beendigtheid, is osteoporose slegs 'n klein hoeveelheid krag voldoende om 'n been te breek. Al triviale valle in die huis of oor 'n sypaadjie kan dan lei tot 'n gebreekte femorale nek.
'N Deel van die val by bejaardes word veroorsaak deur duiselig spel of 'n kort bewussyn as gevolg van kardiovaskulêre of senuweeafwykings. Ook dwelms wat die koördinasie en persepsie, alkohol- en sigprobleme beperk, kom as 'n ongelukkige saak voor.
As gevolg van 'n bestaande tumorsiekte met sekondêre gewasse (metastase) in die been, kom daar selde 'n breuk in die nek voor.
By kinders, adolessente en volwassenes voor die ouderdom van 60 is 'n femurale nekbreuk baie skaars. Dit benodig sterk beenwerking om die breuk te veroorsaak, soos 'n ongeluk met 'n motor of fiets, 'n ski-ongeluk of 'n val van 'n hoë hoogte.
Femorale nekfraktuur: ondersoeke en diagnose
'N Fraktuur in die nekbreuk kan lewensbedreigend wees. As u dus 'n breuk in die nekbreuk vermoed, moet u onmiddellik die primêre sorgdiens of u huisdokter skakel. Die spesialis vir breuke van alle soorte is die dokter vir ortopedie en trauma-chirurgie. Hy sal u of enige van u familielede vra oor die diagnose en u mediese geskiedenis. Moontlike vrae kan wees:
Kan u die presiese tyd van die ongeluk onthou?
Waar is die moontlike breuk?
Hoe beskryf u die pyn?
Bestaan ​​daar toestande soos osteoporose, hartaritmieë, diabetes en ametropia?
Het u al voorheen simptome gehad soos stresverwante pyn?
In die meeste gevalle dui die kenmerkende simptome na 'n val reeds op 'n gebreekte femorale nek. Vir 'n meer gedetailleerde verduideliking, sal die dokter u noukeurig ondersoek. Sodoende sal hy ook aandag gee aan beserings aan die vaskulêre en senuweestelsel deur u motoriese vaardighede, sensitiwiteit en bloedsirkulasie na te gaan. Daarbenewens sal hy na tipiese gepaardgaande beserings van die vel en sagte weefsel kyk.
Die diagnose van die femorale nekfraktuur word verseker deur radiografieë van die heup in twee vlakke. Die X-straalbeeld wys ook presies waar die breuk is. Dit speel 'n belangrike rol in verdere terapie. Om die operasie akkuraat te beplan, word rekenaartomografie (CT) dikwels gebruik.
In die geval van gevorderde osteoporose – ondanks duidelike ongemak – kan geen breuk in die radiografie opgespoor word nie, is verdere ondersoeke nodig. Dit sluit in 'n kontrole-röntgenondersoek drie tot vyf dae na die ongeluk en moontlik 'n rekenaar-tomografie (CT) of 'n magnetiese resonansbeeld (MRI). In geval van twyfel oor die diagnose van femurale nekfraktuur, is MRI-ondersoek die prosedure wat u verkies.
Dia-nekfraktuur – Differensiële diagnoses
Ander frakture op die femur of heup veroorsaak soortgelyke simptome as die femurale nekfraktuur. Dit sluit byvoorbeeld die pertrochanteriese femurfraktuur in, die anterior bekkenfraktuur en die heupgewrigbreuk (pampoenfraktuur). Die verskillende breuke kan met behulp van röntgendiagnostiek afgebaken word.
'N Breuk in die nek word gewoonlik opereer. Slegs onstabiele, stabiele ('gekneus') frakture kan soms konserwatief behandel word.
Bejaarde pasiënte is dikwels minder beweeglik na behandeling van 'n femorale nekfraktuur – dikwels uit vrees vir verdere frakture – en vertrou daarom op alledaagse hulp. Die behandelingsdoel is dus dat pasiënte hul been so gou as moontlik kan gebruik. Dit is ook belangrik omdat die spiermassa met langdurige leeg vinnig agteruitgaan en komplikasies soos longontsteking kan voorkom.
Dybeenfraktuur: konserwatiewe behandeling
'N Femurale nekfraktuur naby die femorale kop, nie verplaas nie, word stabiele femorale nekfraktuur genoem. As die pasiënt slegs geringe pyn het, hoef hy nie noodwendig 'n operasie te ondergaan nie, maar kan hy konserwatief behandel word. Die beseerde been is gespalk en pasiënte ontvang pynstillers en 'n fisioterapie-oefening. Konserwatiewe behandeling is egter ongelukkig 'n uitsondering, aangesien die breuk in die meeste gevalle uitgestel is.
Konserwatiewe behandeling kan ook geskik wees as 'n pasiënt om een ​​of ander rede nie toegelaat word om 'n operasie te ondergaan nie (soos in 'n riskante algemene toestand).
In femurale nekfraktuur is verskillende chirurgiese metodes beskikbaar, afhangend van waar die breuklyn loop. Basies 'n onderskeid tussen hüftkopferhaltende en hüftkopferetzende prosedures. Watter metode in 'n individuele geval beter is, hang onder andere af van die ouderdom en toestand van die pasiënt, die breukvorm en die vermoë om die beenweefsel te regenereer. Studies het getoon dat by pasiënte ouer as 65 jaar gereeld gewrigsvervanging die beter metode lyk.
'N Chirurgie moet so vinnig as moontlik uitgevoer word in die geval van 'n femorale nekbreuk: 'n operasie binne ses tot 24 uur nadat die trauma die risiko van nekrose van die kop in die helfte verminder het.
Femorale nekbreuk: heupkoppie hou chirurgie
Die operasie met 'n heupkop is waarskynlik meer gebruik by jonger en aktiewe pasiënte. Die fragmente word dan weer in die korrekte anatomiese posisie herstel en met skroewe, plate en / of ander inplantings saamgevoeg. Hierdie prosedure word osteosintese genoem. Daar moet egter voldoende bloedvloei wees sodat die been gesond kan word.
In sommige gevalle word spesiale skroewe soos die dinamiese heupskroef (DHS) of die ingemaakte skroef-osteosintese gebruik. As die femurale nekbreuk slegs geskroef of platgemaak is, moet die been twaalf weke konstant verlig word. In die ander metodes sowel as in die dinamiese heupskroef is die pasiënt vinniger beweeglik.
Femorale nekfraktuur: Hüftkopfersetzende OP
By ouer pasiënte word die femorale kop min of geen sirkulasie voorsien nie. Dan is 'n gewrigsvervanging (endoprotese) nodig: óf die femorale kop (kondyle) alleen óf die asetabulum (asetabulum) word deur 'n kunsmatige prostese vervang. In laasgenoemde geval praat 'n mens van 'n totale endoprotese (TEP, 'kunsmatige heupgewrig'). Die voordeel van hierdie metode is dat die kunsmatige gewrig dadelik gelaai kan word en die pasiënt gewoonlik vinnig gemobiliseer word na die prosedure. Die pasiënt kan reeds in die eerste dae na die operasie met fisioterapie-oefeninge begin. 'N TEP word ook gebruik by pasiënte met 'n breuk in die nek wat ook gewrigsdrag in die heupgewrig het.
Dybeen nekchirurgie: komplikasies
Komplikasies soos wondgenesingsafwykings, herbloeding, vaskulêre of senuweebeserings is relatief skaars in 'n femurale nekbreuk. As die heupgewrig vervang word, verwag 'n mens tydens die operasie met meer of minder groot bloedverliese. Die risiko bestaan ​​dat bloedklonte (trombose) na die prosedure vorm.
'N Gevreesde chirurgiese komplikasie van 'n femorale nekbreuk is infeksie. Hulle kan vervelig wees, maar is skaars.
Dit gebeur ook selde dat die prostesestam by die femur uitbreek. Hy moet dan in 'n ander operasie vervang word. Dit vertraag die genesingsproses aansienlik.
In seldsame gevalle sal 'n ent- of plaakoperasie die bloedvloei na die femorale kop vererger. Hy kan sterf (Hüftkopfnekrose) en moet dan deur 'n prostese vervang word. Die risiko vir hierdie komplikasie wat verband hou met 'n femurale nekfraktuur neem toe met ouderdom, en dus word daar van die begin af 'n kunsmatige gewrig gebruik.
Pasiënte ontvang trombose-inspuitings in die onderhuidse vetweefsel voordat bloedklonte (trombose) voorkom, voor, tydens en 'n geruime tyd ná die operasie van die nekbreuk in die bors. As u ondersteuningskouse en fisioterapie dra, kan dit ook voorkom dat dit klonte voorkom.
Nadat die behandeling van die femorale nekfraktuur voltooi is, moet intensiewe fisioterapie begin word, wat hoofsaaklik die dyspiere oplei. Die doel is dat die pasiënte so vinnig as moontlik weer kan trap en trap.
Jonger pasiënte moet hul been ses weke gedeeltelik laai, terwyl ouer pasiënte aangeraai word om die been volledig te laai, altyd in pyn. Pynaangepaste beteken dat die pyn altyd goed is om te verduur.
Gereelde X-straalkontroles is belangrik om die breukgaping na posisie en fermheid te kontroleer.
Dybeenfraktuur: siekteverloop en prognose
As 'n breuk in die nek binnekort geopereer word, is dit gewoonlik 'n goeie resultaat. In individuele gevalle kan die voorspelling geskat word van die mate waarin die femorale kop verskuif het en dus die bloedtoevoer beïnvloed. Hierdie Tuinindeling lyk so:
Tuin I: 'n Ineengestorte ontvoeringsfraktuur het gewoonlik 'n goeie voorspelling en 'n lae dosis van nekrose.
Tuin II: dit is 'n aksiaal saamgeperste breuk wat nie beweeg het nie. Die risiko vir nekrose is laag.
Tuin III: die adduksiefraktuur word uitgestel sonder dat die posterior kortikale been verplaas word. Die nekrose-tempo is hoog.
Tuin IV: Die fragmente is heeltemal verplaas en die vaskulêre toevoer word onderbreek. Daar is 'n hoë Hüftkopfnekroserate.
Hoe steiler 'n breek gaan, hoe groter word die skuifkrag onder aksiale las, waardeur die fragmente beweeg word. Dit verhoog ook die risiko van Hüftkopfnekrose en pseudoartrose (nie saam breek nie).
Dia-nekfraktuur – genesingstyd
Die duur van genesing by femorale nekfraktuur is afsonderlik anders. Dit hang van verskillende faktore af, soos hoe oud en aktief die pasiënt is.
By pasiënte onder die ouderdom van 65 jaar, met voldoende behandeling, genees tot 90 persent van die bene volledig. Op die langtermynkursus kom dit egter byna 20 persent by 'n Hüftkopfnekrose, wat dan 'n heroperasie met gewrigsvervanging nodig is.
Volgens die Duitse Vereniging vir Traumatologie het pasiënte met die heupkoppie-prosedure gemiddeld 11,7 dae in die hospitaal, terwyl 'n gewrigsvervanging 'n gemiddelde duur van 12,4 dae kan verwag. Tydens osteosintese word die inplantaat vroeg na 12 maande verwyder.
Daar is eenvoudige maniere om 'n breuk in die nek te voorkom. As u aan onderliggende toestande ly, soos aritmie, diabetes en ametropie, is dit belangrik om dit te behandel. Dit verhoog die risiko om te val en dus ook die risiko van 'n breuk in die nek.
Slaaphulpmiddels is ook gevaarlik vir oumense, omdat dit die reaksievermoë verminder en sodoende ook die risiko van val verhoog (byvoorbeeld as hulle saans toilet toe gaan).
Heupbeskermers is slegs nuttig by pasiënte wat dikwels in die verpleeginrigting val. Dit is spesiaal ontwikkelde onderklere, aan die kant van die heupsakke. Hierdie sakke bevat plaatagtige, sagte of harde beskermende elemente van verskillende materiale wat 'n heupfraktuur kan voorkom as dit val.
'N Kalsiumryke dieet en gereelde liggaamlike aktiwiteit maak die bene meer stabiel sodat dit nie maklik breek nie. U kan u dieet aanvul met kalsium- en vitamien D-bevattende aanvullings – u dokter sal u hieroor adviseer. Maatreëls soos huishoudelike meubels vir die ouderdom met gryphandvatsels, loophulpmiddels en die weer-aangepaste skoene kan ook een daarvan wees Femorale nek breek voorkoming.