Waarheid, leuens en lyftaal in die Kaukasus - EU-verslaggewer
U kan baie vertel van mense deur na hul lyftaal te kyk. N paar dae gelede, Euronews se wêreldwye naweek die dekking van die Nagorno-Karabakh-konflik het 'n boeiende gesplete skerm van die leiers van Armenië (premier Nikol Pashinyan, uitgebeeld) en Azerbeidjan (president Ilham Aliyev). Pashinyan word omring deur uniformtroepe wat op hul hoede is, en beduie woes en wysvinger ruk herhaaldelik af asof hy sy gehoor - en, in die uitbreiding, van sy Azerbeidjaanse teenstanders - onderwerp of verslaan. Aliyev lyk koel en versamel, meet sy woorde, die prentjie van 'n kalm en doeltreffende administrateur, skryf Martin Newman.
Die kontras was so ekstreem dat dit my aangespoor het om verder na hierdie twee mans te kyk. Ek het baie wêreldleiers opgelei vir hul platform- en mediaverskyning, en ek weet dat houding, stemtoon, gebare en gesigsuitdrukkings waarhede kan openbaar wat slegs woorde oorskry.
Hulle agtergronde kon nie anders wees nie: Pashinyan, die veldtogjoernalis, nooit gelukkiger as in 'n skare nie, met 'n megafoon in die hand; Aliyev, die tweedegeslag-politikus, 'n veteraan van die doodse wêreld van internasionale diplomasie. 'N Paar uur bestee aan die hersiening van beeldmateriaal van verskillende onderhoude - Euronews, Al Jazeera, Frankryk 24, CNN, met Pashinyan wat in Armeens en Aliyev in Engels praat - dien hoofsaaklik om die eerste indrukke te bevestig.
Ons sien die rukkende vinger van Pashinyan en sy wenkbroue wat met konsternasie dans, wanneer 'n onderhoudvoerder 'n ongemaklike vraag of 'n ongemaklike feit in stryd met sy verhaal maak. As hy opgewonde is of onder druk, styg sy stemme in toonhoogte totdat dit amper skril.
Om Aliyev tydens hierdie onderhoude dop te hou, versterk die beeld van die kalm administrateur. Die president kom selde sy stem op, maar gebruik selde 'n uitgebreide gebaar, en is 'n konserwatiewe figuur van stabiliteit. Tog is daar een effens onverwagte detail: die oogbeweging. Beteken dit - soos sommige kenners sou sê - dat die president weens sy stedelikheid ontwykend kan voorkom?
Hulle sê dat 'die oë die venster van die siel is'; meer akkuraat, volgens my ervaring is dit die spieël van die brein. Mense wat aktief dink, is meer geneig om hul oë te beweeg as diegene wat 'n vooraf voorbereide les opsê. Ek het ook merkwaardig genoeg opgemerk dat wanneer iemand in 'n taal wat nie hul eie is nie, daartoe lei dat geestelike inspanning ook bydra tot die oogbeweging. As u dit sien, is dit asof die spreker letterlik 'op soek is na die regte woorde'. Ondanks die feit dat hulle Engels kon praat (en in die verlede onderhoude in die taal gevoer het), Lyk dit asof Pashinyan homself nie vertrou nie, behalwe in sy geboorteland Armeens as die belange so hoog is.
'N Verdere detail het my opgeval, en dit is 'n vergelyking van handgebare. Ons het Pashinyan se beskuldigende vingerwysing al gesien. Soms is hy in staat om daardie teaterenergie in te span, maar dit bars gereeld uit in groot, dramatiese gebare. Intussen word Aliyev se handgebare beheer en gemeet, met 'n noukeurige weergawe van 'n saak of met 'n vorentoe-bewegende halfgevoude hand die stappe in die proses uiteengesit. Die Engelse taal is ryk aan frases om karakter te beskryf met behulp van 'n liggaamstaalmetafoor. As ons na die twee leiers kyk, is dit moeilik om die vraag nie te stel nie - wie lyk soos die veiliger paar hande?
Dit is interessant om te sien hoe die stryd tussen liggaamstaal tussen hierdie twee opponerende leiers hul vertellings weerspieël. Armenië staan ​​op die emosionele vrae van kulturele identiteit, 'n verhaal van historiese slagoffers en 'n nostalgie vir verlore Armeense streeksheerskappy. Azerbeidjan staan ​​op die minder emosionele, meer gesnyde en droë grond van erkende grense, resolusies van die Veiligheidsraad en internasionale reg.
Om na die twee nasionale leiers te kyk, is om die konfrontasie te sien van 'n energieke skare-opleier en 'n geduldige regskrag. Of die druk van konflik en internasionale ondersoek daardie beelde sal verander, moet nog gesien word. Tot dan hou die lyftaal dop. Dit lieg nooit.
Martin Newman is 'n afrigter en lyftaalkenner en stigter van Die Leiersraad - 'n organisasie wat senior figure uit die kommersiële en openbare lewe byeenbring om jaarlikse navorsing oor metodes en style van leierskap te publiseer.
Alle opinies wat in die artikel hierbo uitgespreek word, is van die outeur en weerspieël geen opinies van die kant van die artikel nie EU verslaggewer.
Verwante onderwerpe:ArmeniëKaukasuseuNagorno-KarabakhNikol Pashinyan
Kazakstan wend hulle tot die EU-lande vir ekonomiese hupstoot
EU-kantoor vir bedrog teen bedrog Mafia misbruik van EU-landboufondse
Verlede week het Armenië die wapen neergelê en ingestem tot 'n wapenstilstand met Rusland wat deur Azerbeidjan bemiddel is om die dertig jaar lange Nagorno-Karabakh-konflik te beëindig. Dit moet nog gesien word of die twee gemeenskappe ooit sal leer om in vrede langs mekaar te leef. Terwyl ons voorberei vir die volgende hoofstuk in hierdie pynlike verhaal, moet ons 'n hoofoorsaak van die konflik aanspreek - Armeense nasionalisme, skryf Tale Heydarov.
Tale Heydarov is baie bekend in Azerbeidjan en in Londen. 'N Voormalige president van die Azerbeidzjan Premier League-sokkerklub Gabala en stigter van die Azerbeidjan-sentrum vir onderwysersontwikkeling, huidige voorsitter van Gilan Holding, stigter van die Europese Azerbeidjanskool, die Europese Azerbeidjanvereniging, asook verskeie uitgewersorganisasies, tydskrifte en boekwinkels.
Armenië en Azerbeidjan uiteindelik in vrede? Is dit waar?
Rusland het verrassend en baie vinnig 'n vredemaker geword in die konflik tussen Armenië en Azerbeidjan oor Nagorno-Karabakh. Die ou wysheid sê dat 'n swak vrede beter is as 'n nederlaag. As gevolg van die moeilike humanitêre situasie in Karabakh, het Rusland dringend ingegryp en die ondertekening van 'n wapenstilstand-ooreenkoms deur die leiers van Armenië en Azerbeidjan op 9 November verseker en die ontplooiing van Russiese vredesmagte in die streek, skryf Moskou korrespondent Alexi Ivanov.
Betogings het onmiddellik in Armenië begin, en daar is beslag gelê op die parlementsgebou. Skares wat ontevrede was met die uitslag van die oorlog, wat sedert 27 September geduur het en meer as 2 duisend Armeense soldate die tol geëis het, het Artsakh vernietig en 'n ramp gebring, en eis nou die bedanking van premier Pashinyan, wat van verraad beskuldig word.
Byna dertig jaar van konflik het nie Armenië of Azerbeidjan se vrede gebring nie. Hierdie jare het net interetniese vyandigheid aangewakker, wat ongekende afmetings bereik het.
Turkye het 'n aktiewe rol gespeel in hierdie streekskonflik, wat Azerbeidjans as sy naaste familielede beskou, alhoewel die meerderheid van die bevolking van die Shia-Islam daar rekening hou met die Iranse wortels van die Azerbeidjaanse bevolking.
Turkye het onlangs meer aktief geword op internasionale en streeksvlak en het 'n ernstige konfrontasie met Europa, veral Frankryk, betree teen die optrede om Moslem-ekstremisme hok te slaan.
Die Suid-Kaukasus bly egter tradisioneel in Rusland se invloedssone, aangesien dit gebiede is waar Moskou eeue lank oorheers het.
Poetin, te midde van die pandemie en verwarring in Europa, het die situasie met sy bure baie vinnig benut en die oorlog in 'n beskaafde raamwerk verander.
Die wapenstilstand is nie deur alle partye verwelkom nie. Die Armeense moet die gebiede wat in die vroeë 90's gevang is, na Azerbeidjan terugbring, nie almal nie, maar die verliese sal aansienlik wees.
Armeniërs verlaat die gebiede wat in groot getalle onder die beheer van Azerbeidjan moet kom. Hulle haal eiendom uit en verbrand hul huise. Nie een van die Armeense wil onder die regering van die Azerbeidjanse owerhede bly nie, omdat hulle nie in hul eie veiligheid glo nie. Baie jare van vyandigheid het wantroue en haat veroorsaak. Nie die beste voorbeeld is Turkye, waar die term "Armeens" as 'n belediging beskou word, helaas. Alhoewel Turkye al jare lank aan die deur van die EU klop en aanspraak maak op die status van 'n beskaafde Europese moondheid.
President van Azerbeidjan Ilham Aliyev beloof beskerming aan die Armeniërs van Karabakh, en hy beloof ook om talle Armeense kerke en kloosters in hierdie ou gebied te beskerm, insluitend die groot Heilige klooster Dadivank, wat 'n bedevaartsplek is. Tans word dit beskerm deur Russiese vredesmagte.
Russiese vredesmagte is reeds in Karabakh. Daar sal 2 duisend van hulle wees en hulle moet toesien dat die wapenstilstand nagekom word en die staking van vyandelikhede.
Intussen trek groot kolomme vlugtelinge na Armenië, waarvan daar hopelik verwag word om hul historiese vaderland sonder probleme te bereik.
Dit is te vroeg om oor 'n nuwe wending in die Karabakh-konflik te praat. Premier Pashinyan het reeds verklaar dat hy verantwoordelik is vir die nederlaag van Armenië in Artsakh. Maar dit is waarskynlik nie die laaste punt nie. Armenië betoog, protesteer teen Pashinyan, teen die skandelike kapitulasie, hoewel almal verstaan ​​dat die konflik in Karabakh opgelos moet word.
Baie Azerbeidjaners, daar is duisende, droom daarvan om na hul huise in Karabakh en nabygeleë streke terug te keer, wat voorheen deur Armeense magte beheer is. Hierdie opinie kan skaars geïgnoreer word. Daar woon al eeue mense - Armeniërs en Azerbeidjaners - en dit is baie moeilik om die perfekte oplossing vir hierdie tragedie te vind.
Dit is voor die hand liggend dat dit nog baie jare sal duur totdat ou wonde, wrokke en ongeregtighede vergeet word. Maar daar moet vrede in hierdie land kom, en die bloedvergieting moet gestop word.