Mei 2017 – Liewe Persoon
Mei 29, 2017 Mei 30, 2017 4 Kommentaar
Pa is weg
Mei 24, 2017 Mei 25, 2017 4 Kommentaar
Ons het lanklaas gesels. Jammer.
Jy sien, sedert ons laaste geselsie is die wêreld, soos ek dit ken, op sy kop gedraai. En nee. Dit is nie as gevolg van die stand van die Rand nie. Politici – hoewel (meestal) aandadig, is ook nie die rede nie. Ek wens ek kon die blaam voor die Ontnemer (SARS) se deur lê, maar helaas nie.
Dit is tyd dat ek en jy praat. Dit is tyd dat ek probeer om die rots wat in my binneste lê, net vir ‘n wyle van my hart af te rol. Hierdie is ‘n moeilike briefe maar, liewe Persoon, dit is nodig. Skryf is al wat ek ken.
Pa is weg. Vir altyd.
En net voor jy vra, ek is seker. Hy sit nie meer saam met sy opgeskote pekingese, Steve, op die stoep nie. Hy is nie meer doenig in die garage nie. Die wilde voëltjies in die tuin roep na hom, maar hulle kosbakkie bly leeg.
Die laaste keer toe ek hom gesien het, was in isolation in die waakeenheid van die hospitaal. Hy was omring deur ‘n see van monitors en liggies en drupsakkies. Die steriele stank van siekwees het aan hom geklou. Die dokter en verpleegsters het gesê dat hy ons kan hoor, maar ek weet nie so mooi nie. Die laaste ding wat hy my dan gevra het was om nuwe batterye vir sy fountjies te onthou. En daar in die waakeenheid het hy nie sy fountjies aangehad nie. Ook nie sy bril nie.
Snaaks hoe die paadjies van die lewe kronkel. As jy jonk en onervare is dan neem jy aan dat jou ouers vir altyd daar gaan wees, dat Allan Donald vir altyd vir die Proteas gaan boul en dat jy en Prins William gelukkig voor die kansel gaan staan (dit is immers net ‘n kwessie van tyd). Dan vang jy graad, koop ‘n kar, raak verlief en koop (willens en wetens) ‘n huis wat eintlik ver bo jou begroting is. You have arrived. En eendag – sommer so, sonder seremonie, staan jy op en sien dat jou ma en jou pa besig is om oud te word…. en jy skrik jou boeglam. Jy werk harder, meer ure en oorweeg selfs om ‘n nòg groter huis te koop – een waar hulle ook in kan bly, want jy wil ‘n ogie hou.
Skielik kom lê die stekelrige realiteit van doodgaan in die krop van jou maag. Jy is naar. Jou hart klop vinnig. Jy sukkel om te sluk, want skielik is jou mond kurkdroog. Die Bybel sê self dat as jy gelukkig is, ‘n lang lewe 80 jaar lank is. Maar net 80! Pa word aan die einde van die maand 70. Jy probeer om nie daaraan te dink nie. Jy dwing jouself om al rondom dié verskrikking te dans (eintlik meer ‘n geval van bokspring). Jy lag. . Jy bederf met geskenke. Jy doen moeite met elke kuier. Jy besluit dat jy hulle regop sal hou. En dan?
Onverwags op ‘n Vrydag-oggend in April.
Daar in die waakeenheid het ek baie met die Here ge-bargain. Seblief, bring hom terug! Vat eerder vir my! Daar is nog so baie wat hy wil doen, die tyd is nie reg nie! Wys hom die hemel, maar stuur hom terug om te getuig. Hoekom hy? Die trane wat jy in die waakeenheid stort, brand jou wange bloedrooi. Jou neus is later so toe dat jy naar word. Jy kry nie asem nie, want daar sit ‘n reus op jou borskas. En as alles verby is, en die masjiene ophou om te raas… dan weet jy dat die Here in beheer is. Sy tyd is nie ons tyd nie. Die skop-en-baklei maak dan plek vir berusting en ‘n belofte: Hy sal sorg.
Terug by die huis staan ‘n leë rolstoel. ‘n Huweliksmaat van 47 jaar draai haar troupand om-en-om terwyl sy begrafnisreëlings tref. ‘n Hartseer pekignese lê op sy oubaas se bed.
Ma se ons moet en mag treur, maar dit moenie wees soos mense wat nie hoop het nie. Ons weet waar Pa is. Hy was reg om te gaan. Eendag sal ons mekaar weer sien.
Intussen survive ons . Ons verlang. Ons huil snot en trane… sommer enige plek, en sonder waarskuwing. Ons eer die lewe van ‘n merkwaardige man: ons Pa.