Ondanks die limerick se status as rasegte verteenwoordiger van die speelse digkuns tref 'n mens baie min voorbeelde daarvan in Afrikaans aan. Vir hierdie toestand is daar m.i. ten minste twee belangrike oorsake. Eerstens is die limerick bekend vir sy bedenklike sedes. Dat so 'n vorm in 'n oorwegend behoudende taalgemeenskap gestigmatiseer sal raak, lyk onvermydelik. Nie verniet nie het die Engelse limerickdigter Morris Bishop die volgende waarskuwing gerig:
Die volksvers vertoon 'n groot aantal digvorme, hoewel dit tog 'n voorkeur het vir die kwatryn as selfstandige gedig én as die strofevorm van 'n langer gedig/lied. Die volkskwatryn het dikwels 'n kenmerkende, vaste patroon: die tweede reël begin met "o" of "ja" en is 'n herhaling van die eerste; reël drie is rymloos, terwyl vier weer op een en twee rym; oënskynlik is daar geen logiese verband tussen reëls een & twee en drie & vier nie; by nadere ondersoek het A.P. Grové egter vasgestel dat dié twee dele meestal in die verhouding konkreet:abstrak tot mekaar staan. Het 'n mens eenmaal die klein struktuur gesnap, kan jy eindeloos daarop invul. 'n Voorbeeld van so 'n liedjie is die volgende:
Die verband tussen die eerste twee en die laaste twee reëls van hierdie gedig is onbegryplik, totdat die leser/luisteraar besef dat soos die meisie aan haar "houdings" (maniertjies) herken kan word, die kapkar opval weens sy bagasiedraer (die karet), letterlik dus 'n "hou-ding". Daarby kom nog dat die woord "bokkie" nie net op 'n geliefde meisie slaan nie, maar ook die naam is vir 'n ligte kar (vgl. die HAT). Laasgenoemde homonimie het dan erotiese implikasies deur sy verbinding van die meisie met die ryding.
'n Interessante verskynsel in Afrikaans is die aanwending van die aristokratiese sonnetvorm vir speelse sosiale kritiek. Peter Blum het die klein tradisie begin met sy "Kaapse sonnette" in navolging van die Italiaanse digter Guiseppe Gioacchino Belli (1791–1863) se Sonetti Romaneschi en is, volgens Blum, 'n poging om 'n poëtiese vorm by die volksmond aan te pas. J.C. Kannemeyer verduidelik in Geskiedenis van die Afrikaanse literatuur, band 2 die funksie van die kontradiksie tussen *vorm en inhoud só: "Die sonnetvorm dra hier by om die sosiale kritiek op die hoër stand te versterk, aangesien die sprekers in hierdie verse bruinmense is wat met hulle taalgebruik en tipe emosie 'n ruwe wêreld oproep wat sterk met die estetiese konvensies van die sonnet as Renaissancistiese vorm kontrasteer." Ook Barend J. Toerien gebruik die sonnetvorm vir sosiale kommentaar in die reeks "Shakesperiaanse sonnette". Die jongste toevoeging tot hierdie "genre" is R.K. Belcher se bundel Ringe in 'n geelhoutboom van 1982. Net soos Blum maak sowel Toerien as Belcher vrylik gebruik van dialektiese en spreektaalverskynsels.
Die satire kan ook tot die kategorie speelse poësie gereken word, hoewel nie alle satiriese poësie speels van aard is nie.
Nêrens elders word speelse poësie se afhanklikheid van bestaande literatuur beter geïllustreer as by die parodie nie. Hierdie digsoort werk met die tegniek van die doelbewuste versteuring van die verhouding tussen "vorm" en "inhoud". Die geparodieerde digter se kenmerkende vorm- en styleienskappe word aangewend vir 'n onvanpaste inhoud of tema. So werk D.J. Opperman se "Met apologie" met 'n vaste teks wat as boustof dien waarop dan die stylhebbelikhede van agt Afrikaanse digters met komiese gevolge afgedruk word. Die parodie kan ook 'n lig-kritiese aanslag hê, soos Toon van den Heever se "Hoe hulle Afrikaans sou geskryf het". Nie alle parodieë het egter 'n kritiese of komiese doelstelling nie. Opperman se reaksie op Leipoldt se "Boggom en Voertsek" in Komas uit 'n bamboesstok is op sigself ernstig bedoel, met 'n wrangheid wat verkry word deur die ironiese jukstaponering van oerteks en nuwe skepping. 'n Soortgelyke ironiese parodie op die kleuterrympie "Trippe trappe trone" kom in Joernaal van Jorik voor. Hierdie parodieë kan uiteraard nie as speelse poësie beskou word nie.