Op Sondagoggend, 12 Julie 2009, het Elsabé en ek die dag begin met die lees van Ps 67: 1-6. Die teks vir die dag is vers 3 “sodat Sy dade oor die wêreld heen bekend mag word, Sy reddende krag onder al die nasies”. Die voorgestelde gebed in Uit die Beek is: “Rus ons vandag toe om werklik ’n verskil in hierdie wêreld te maak”.
Soos gewoonlik gaan maak ek vir ons rooibostee. Daarna stort, ek skeer, trek skoon onderklere en sokkies aan met ’n oorpakbroek en dik wolbaadjie bo-oor. Ek moet die weerstasie gaan lees en die diere versorg.
Teen ongeveer 07:30 stap ek by die agterdeur uit, weerstasieboek in die hand en die vier honde by my. Ek stap teenaan die enjinkamer verby om die hek vir die beeste oop te maak. Drie van die honde jaag die beeste aan maar Bella, die een Pointer, steek vas by die enjinkamer en blaf aanhoudend.
Ek lees die weerstasie, omtrent 50 meter verder en gee vir ‘n siek koei skoon water en meel. Bella blaf onophoudelik en heftig. Ek skree vir haar dat sy moet los, maar sy blaf net erger. Ek stap terug huistoe, weer by die enjinkamer verby. Ek roep Bella om huistoe te kom maar sy gaan net erger tekere. Ek was by die kamer verby, toe ek besluit om om te draai en te gaan kyk waarvoor Bella so blaf. (Vir foto van Louis & Bella in beter dae voor die aanval, sien Foto 1 hierby aangeheg.)
Toe ek omtrent 5 meter van die kamertjie kom, borrel twee manne daar uit. Die voorste een (Beskuldigde 1) met ‘n kous oor die kop - twee groot gate vir die oë en ‘n gat om die mond. Hy rig ‘n .38 special rewolwer op my en met sy linkerwysvinger oor die mond wys hy ek moet stilbly. Ek vra wat hulle soek, maar kry geen antwoord nie. Ek swaai my hande en sê ek is haastig, draai om en stap aan huistoe.
Die ander een (Beskuldigde 3) storm my met ’n kettie en met groot ongelyke loodballe skiet hy na my. Ek keer met die weerstasieboek, hardeband A4, vir my gesig en kop. Ek sê vir hom dat as hy my nou sou skiet, ek weet ek gaan na die Modimo toe, maar as ek hom sou doodmaak, gaan hy hel toe.
Die man met die kettie het vir Bella geskiet dat sy tjank. Ek het my vervies en gesê: “As jy weer my hond skiet, foeter ek jou.” Ek het my selfoon uit my sak gehaal en my naaste buurman gebel. Hy het nie geantwoord nie. Ek het ‘n boodskap gelos: “Manie, ons word aangeval, kan jy kom help?” Ek het die foon in my sak teruggesit en gemerk Elsabé het losgekom en in die huis teruggespring – die man met die rewolwer agterna.
Ek het na die agterdeur toe aangestap en die weerstasieboek op die tafel neergesit. Beskuldigde 3 het ‘n skoot, gemik na my kop, met die kettie afgetrek. Ek het met my arm gekeer vir my gesig en die loodbal het my naby die elmboog getref, die vel het oopgebars (die dokter het my later gevra waarmee ek daar gesteek is, hy moes 7 steke insit). Ek het vir die man gesê: ”Jy het my nou geskiet, en hier staan ek nog – jy sien die Modimo keer vir my, jy kan my niks doen nie.” Ek het gevra: ”Wat soek jy?” Geen antwoord nie. Hy sit weer ‘n loodbal in die velletjie om my te skiet. Ek storm op hom af, gryp die kettie met loodbal en al en gooi dit op die stoep se dak.
Ek draai na hom en sê: “Jy praat nie, ek weet nie wat jy wil hê nie. Ek is haastig, ek gaan kerk-toe.” Toe ek omdraai en op die stoep loop, sien ek die een met die vuurwapen is weer buite. Ek maak die sifdeur oop, klim die eerste trappie en toe sien ek uit die hoek van my oog die hand van Beskuldigde 3 wat die vuurwapen by Beskuldigde 1 vat.
Toe ek my oë weer oopmaak, was hulle weg. Ek het vorentoe geleun, die deur toegemaak en gesluit. Ek het ongeveer 3 meter gekruip tot in die woonkamer, weer die buurman probeer bel – steeds geen antwoord nie. Ek het sy vrou gebel – voicemail. Ek het my seun Stoffel gebel en gesê : “Hulle het my geskiet, kan jy kom help, asb.” Hy het onmiddellik bure en ‘n speurdervriend van Vredefort in kennis gestel.
Toe ek amen sê, het daar ’n vrede oor my gekom – dit moet die vrede wees waarvan in Matteus geskryf word: “Die vrede wat alle verstand te bowe gaan.” Op ’n stadium het ek vir ’n paar sekondes afgekyk na my liggaam op die teatertafel, met die mense wat rondom staan en met my werk. Dit was asof die Here vir my sê: “Wees rustig, jy is in goeie hande.”
Van die volgende paar dae weet ek maar min. Ek was aan ‘n asemhalingsmasjien en baie ander monitors gekoppel. Ek kon nie praat nie, my mond was te droog. Twee eenhede bloedplasma en 6 eenhede bloed is vir my oorgetap, maar die bloedtelling het laag gebly. Ek het later verneem dat my milt en ’n gedeelte van my pankreas verwyder is , asook dat die koeël dwarsdeur my maag en deur my lewer is. My bloeddruk was die heeltyd baie laag en my liggaamsfunksies het gesukkel. My linkerlong was wel nie deur die koeël getref nie, maar het baie plofskade gehad as gevolg van die slag. (Sien Foto 2 van my in die ISE hierby aangeheg.)
Ek het tans steeds ‘n groot wondbreuk wat baie ongemaklik en pynlik is en wat volgens die mening van ’n chirurg deur ’n operasie herstel moet word. Van al die hofverskynings, borgaansoek en alles wat daarmee saamloop, weet ek nie veel nie. Ek was òf in die hospitaal of te swak om dit by te woon.
Ek kan hierdie hofuitspraak en –reëling eenvoudig nie begryp nie. Behalwe dat dit skrei teen enige redelike sin vir geregtigheid, is dit nie bevorderlik vir emosionele verwerking nie.
Sondagoggend 12 Julie 2009 – ’n rustige Sondagoggend. Ek is in die badkamer – het klaar my gesig gewas en reeds my pajamabroek uitgetrek om te stort. Ek hoor die honde blaf en Louis skree. My eerste gedagte is dat die honde die beeste jaag en hy op hulle skree, maar die geskree word erger. Toe hoor ek hy skree my naam, baie dringend en besef daar is groot fout.
Ek gryp ‘n handdoek, draai dit om my kaal onderlyf, sit my bril op en hardloop by die kamerdeur uit om by die agterdeur te gaan hoor wat fout is. Toe ek in die gang kom, sien ek op die ander punt van die gang ‘n kort man met ‘n kous oor die kop, groot gate uitgesny vir die oë en ‘n gat vir die mond. Dit was Beskuldigde 1. Hy het ‘n blinkloop vuurwapen wat hy met albei hande vashou, op my rig en hy skree vir my: “Staan stil, ek maak jou dood vandag!”
Ek vra hom wat hy eintlik wil hê. Hy sê hy soek geld. Ek is baie kalm, sê ek het geld en kan dit vir hom gee. Hy sê nee, hy “gaan my naai en my doodmaak.” Ek probeer verder onderhandel: “As jy my doodmaak, kan ek nie vir jou geld gee nie.”
Ek kyk die man heeltyd vas in sy oë, oor die rewolwer wat hy in my gesig druk. Ek sê weer: “Moet ek nou vir jou geld gee?” “Nee, ek gaan jou naai en ek gaan jou doodmaak.”
Ek roep weer hardop na God. Die man lyk of hy bewe, hy’s onseker, maar hou steeds die rewolwer in my gesig. Ek sê: “Dis reg, dan moet jy my maar doodmaak …maar jy moet onthou: As jy my doodgemaak het, kan ek nie vir jou geld gee nie.” Nou lyk dit of hy nie weet wat hy verder moet doen nie.
“Kom”, sê hy en gryp my aan my arm, trek my die gang af en uit by die agterdeur. Toe ek op die stoep kom, sien ek Louis en ‘n groot man, geklee in ‘n denim “boiler suit” en met klapmus op die kop (Beskuldigde 3), kom om die hoek van die stoor. Ek hoor dat Louis aan hom vra: “Ken jy vir Jesus Christus?” Die man antwoord niks en Louis sê vir hom dat hy op pad hel toe is. Ek roep weer hardop tot God en vra Hom om in die Naam van Jesus alle bose magte op die werf te bind.
Beskuldigde 1 los my en hardloop nader na Louis en Beskuldigde 3. Ek spring om en hardloop terug in die huis in maar hoor dat die sifdeur agter my klap en besef Beskuldigde 1 agtervolg my. Die eerste deur in die gang is dié van die kamer wat my seun s’n was. Ek klap dit toe en sluit net betyds. Beskuldigde 1 skop die deur met mag en mening en die slot wil-wil meegee. Dan gee hy op en ek hoor hom in die gang afhardloop.
Ek hol kombuis toe. Daar kry ek Louis op die vloer en hoor hom sê dat hulle hom twee skote geskiet het. Ek sien daar is bloed agter sy blad en ‘n bloedkol op sy maag en baie bloed aan sy linkerbobeen. Hy is baie bleek en ek besef hy bloei inwendig kwaai en moet baie gou by ‘n hospitaal kom.
Ek bel die Polisie op Koppies, maar die dame wat antwoord kan my nie verstaan nie. Ek gee moed op om my by haar verstaanbaar te maak en sit die foon neer. Buks Engelbrecht, ‘n buurman daag op en uiteindelik het ons Louis in die bakkie en hy jaag met hom na Kroon Hospitaal.
Nadat hul vertrek het, skakel ek vir Morné de Wet, Polisie-offisier van Kroonstad, wat naby ons woon. Hy bied aan om die Polisie in kennis te stel. Heelwat later daag die plaaslike Polisie op – hulle stel egter duidelik baie meer belang in die skoot wat ek in die kamer afgevuur het as in die toneel buite die huis waar Louis geskiet is.
Op pad Kroonstad toe deel my buurvrou, Gertrude Engelbrecht wat by die hospitaal is, my mee dat die dokters so pas uit die teater gekom en en haar gevra het om my voor te berei op die ergste - hulle het gedoen wat menslik moontlik is, maar my man se milt en helfte van sy pankreas is verwyder en die koeël is dwarsdeur sy maag en sy lewer. Hy het geweldig baie bloed verloor en sy bloeddruk is gevaarlik laag. Hy is aan lewensondersteunende masjiene gekoppel en word in die intensiewe sorgeenheid behandel.
Die ondersoekbeampte vra my om die verdagtes te gaan uitken. Ek stem in, maar vra wanneer hy dan my verklaring gaan afneem, waarop hy antwoord dat daar reeds ‘n verklaring in die lêer is. So vind ek uit dat daar namens my ‘n verklaring geskryf is. Ek vra hom om na my huis te kom, wat hy doen. Hy lees die verklaring in die lêer vir my voor, maar na die eerste paragraaf vra ek hom om liewer my regte verklaring af te neem, want wat hy het is beslis nie die ware weergawe van die gebeure nie.
Ek stem in tot ‘n uitkenningsparade en vra of dit agter glas sal wees. So vertrek ek op die oggend, soos afgespreek, na Sasolburg. Ek word ontvang en gehelp deur twee blanke Polisiebeamptes, inspekteurs De Jager en Olivier. Hulle verduidelik die prosedure aan my en ek kom agter dat daar nie op Sasolburg glasfasiliteite vir ’n uitkenningsparade beskikbaar is nie. Hulle stel aan my die keuse of ek wil voortgaan met uitkenning. Aangesien ek spesiaal na Sasolburg gery het, stem ek in om voort te gaan.
Dieselfde twee beamptes vergesel my na die gevangenis. Hulle is professioneel en ondersteunend. Voordat ek deur die laaste hekke in die tronk gaan, word die prosedure weer aan my verduidelik. So word die laaste hek oopgesluit en ek word gehelp om agteruit in die binnehof te stap. By die vensters, wat almal op die binnehof uitkyk, hang honderde gevangenes aan die tralies en staar na my. Toe ek mag omdraai, kyk ek in die gesig van die man wat by my in die huis was – hy kyk vinnig weg. Ek loop op en af voor die 15 gevangenes wat opgestel is, verby. Ek gaan staan by die man wat by my in die huis was – ek wys na hom terwyl ‘n foto geneem word en ek sê: “Hy het my met ‘n rewolwer aangehou en gesê hy gaan my verkrag en my doodmaak.” Hy kyk vir my met ‘n spottende uitdrukking op sy gesig. Dan stap ek verder. Ek gaan staan voor die ouer man met die vol postuur. Hy staar stip voor hom uit. Ek wys na hom en sê: “Hy het my man geskiet.” Hy knip nie ‘n oog nie.
Nog ‘n hofverskyning breek aan. Die ondersoekbeampte kry ‘n beurt om te getuig wat die betrokke dag gebeur het. Ek sit en luister na die kruisondervraging deur die staat en die verdagtes se prokureur. Dit voel of ek later alles van elkeen weet – waar hy gebore is, gewerk het en gebly het, hoeveel kinders hy het, vorige veroordelings, ens. Daar word getuig hoe die eerste twee gearresteer is, hoe die verdagte wat die ander afgelaai het en weer moes kom oplaai, gearresteer is, hoe die onwettige ammunisie deur hom aan die Polisie uitgewys en oorhandig is. Ek hoor hoe die een wat geskiet het, (Beskuldigde 3) kleitrap oor die oorsprong van die wapen waarmee geskiet is. Onder kruisverhoor tel ek die een teenstrydigheid na die ander op – die getuies weerspreek hulself. Die hof verdaag vir middagete en na die breek word uitspraak gelewer: Borgtog word geweier en hulle bly in aanhouding.
So stap die tyd aan en ek hoor niks verder van die saak nie. Elke keer as die ondersoekbeampte skakel sê hy hy sal my terugskakel met die volgende datum, maar daar gebeur niks. Ek gaan sien die plaaslike aanklaer – sy kan my niks sê nie, die saak is uit haar hande want dit is na die streekshof verwys.
Op Vrydag 11 Desember, gaan ek na Koppies om die hofsitting by te woon. By die hof aangekom, weet niemand hoe laat die prokureur sal opdaag nie, maar ‘n swartman kom na my en vra of hy my kan help. Ek deel hom mee dat ek daar is vir die streekshof saak en dat ek mev. Boshoff is. Dit blyk uit die gesprek dat hy die staatsaanklaer is wat die saak behartig, mnr. Jerry Noge. Die interessante is dat hy my vra wie vir my gesê het dat die saak vandag voorkom en of die Polisie my laat weet het. Ek het agterna eers besef hy het dit so gesê asof ek nie daarvan moes geweet het en nie daar moes wees nie?? Ek het hom meegedeel dat ek maar die saak volg en dat ek navraag gedoen het en so uitgevind het.
Ek luister na die skulderkenning van Beskuldigde 3 wat deur die prokureur voorgelees word. Daar word vertoë gelewer dat hy ‘n man van van 57 is wat die eerste keer met die gereg bots. Ek was egter met die borgaansoek in die hof toe sy veroordelings vir veediefstal ter sprake was. Die landdros aanvaar die skulderkenning, hy aanvaar dat hierdie man die eerste keer met die gereg bots en dat hy sy samewerking gee. Hy noem dat die man met ‘n vuurwapen na die werf gegaan het – dit was sy bedoeling om te skiet. Hy het ‘n tweede skoot afgetrek, hy wou doodmaak. Hy erken dat dit ‘n plaasaanval was en dat die boere as die kosvoorsieners van die land op brutale wyse vermoor word.
En toe kom die uitspraak: Op aanklag 1, poging tot moord, kry hy 8 jaar. Op aanklag 2, besit van ‘n onwettige vuurwapen, kry hy 3 jaar. Nou is dit glo sy oorlede swaer se wapen, maar in die borgsaak was dit ‘n wapen wat hy per ongeluk saam met ‘n sak klere bekom het - volgens die ondersoekbeampte, ‘n wapen wat 14 maande tevore in ‘n plaasaanval op ‘n bejaarde egpaar geroof is! Op aanklag 3, onwettige besit van ammunisie, 6 maande – nou’s hy skuldig aan die besit van die ammunisie, maar in die borgsaak het sy seun, Beskuldigde 2, dit by sy woonplek uitgewys en daarvoor tereg gestaan. Al die vonnisse word gelyk uitgedien.
Toe ek ná die verrigtinge aan die aanklaer vra hoe dit kan gebeur dat die saak sommer so deur die staat teruggetrek word, was sy antwoord: ”Ons het maar so besluit.”
Die man wat die sneller getrek het, kry 8 jaar tronkstraf. Hy klink na ‘n onbesproke karakter wanneer hy in die beskuldigdebank staan, want hy is, word in die hof gesê, 57 jaar oud en dis die eerste keer dat hy met die gereg bots – terwyl hy al veroordelings vir veediefstal het en hy alles (ons weet net nie wat alles nie) erken het en sy samewerking gegee het, dit alles tel punte om sy straf ligter te maak!
Hy het ’n onskuldige bona fide boer op ‘n afstand van minder as 2 meter in die rug geskiet met ‘n onwettige wapen en hy het ‘n tweede skoot ook geskiet – hy wou doodmaak!?
Dié wyk het op 22 Januarie ’n optog na die Gekombineerde Skool Christiana, ’n Afrikaanse skool, gehou en ’n memorandum aan die onderwysdepartement van Noordwes oorhandig.
Hy trek só sterk teen Afrikaans te velde dat die Federasie van Beheerliggame van Suid-Afrikaanse Skole (Fedsas) die afgelope week ’n klag van haatspraak by die Menseregtekommissie (MRK) ingedien het.
Afrikaans is volgens die SAKP-jeug­liga ’n “reuse-Goliat in ysterklere” wat die reg tot opvoeding in die Vryheidsmanifes weerspreek.
Kgabo het Vrydag aanRapport gesê die hoërskool in die township Utlwanang, die enigste Engelse skool in die Christiana-omgewing, is oorvol en die naaste ander skool met Engelse onderrig is in Bloemhof.
Daarom moet Christiana se skool nou Engels word om die leerlinge te help akkommodeer. Die uitgesproke Kgabo sê hy het nie sy mes in vir Afrikaanssprekende mense nie, maar wel vir Afrikaans “as stelsel”.
Oor die klag by die MRK het sy gesê wat vir sekere mense haatspraak is, is vir ander bloot ’n uitlaatklep vir hul frustrasie.
Volgens Colditz is die hele kwessie duidelik polities georkestreer. “Volgens ons inligting is daar nie ’n gebrek aan ruimte vir onderrig van leerlinge in Engels in daardie omgewing nie.
Dié man is op die toneel behandel voordat hy na die hospitaal gebring is, het die voormalige Beeld-joernalis Hennie Brandt, wat net ’n paar huise daarvandaan woon en die skietery gehoor het, gistermiddag gesê.
Hy het die polisie gisteroggend laat weet van sy vermoede dat dit dieselfde aanvallers was wat hom en sy vrou in hul huis aangerand en aangehou het.
Volgens Hlase het die ander aanvaller vermoedelik in ’n Volkswagen Polo gevlug wat ’n ent daarvandaan in Modderfonteinweg teen ’n Mercedes-Benz gebots het.
Diedericks moes bebloed deur die veld kruip nadat kapers hom erg aangerand en naby Mankweng, sowat 30km van die stad, gelos het. Hy was sowat drie uur lank bewusteloos voordat hy in die veld wakker geword het van ’n harde reënbui. Hy het onder meer ’n skedelfraktuur en erge gesigbeserings opgedoen.
Volgens me. Diedericks het hulle haar pa in ’n stuk veld naby Mankweng afgelaai. Hy is daar onder meer met knuppels en ’n knopkierie geslaan.
Die kapers het sy selfone, gereedskap, die bakkie, bankkaarte en geld gesteel. ’n Bedrag is ook kort voor middernag by ’n kitsbank in Mankweng uit sy bankrekening onttrek.
Swaar gewapende mans in polisie-uniforms het ’n boer en sy gesin vandeesweek op ’n plaas in die Mokopane (Potgietersrus)- distrik vasgebind en herhaaldelik met skokstokke geskok.
Die agt aanvallers het ook plastieksakke oor die koppe van mnr. Okkie Malherbe (63) en sy vrou, Emmerentia (53), van die Olerm-boerdery op die plaas Doelen getrek. Malherbe se kleindogter, Kaycee (5), was histeries tydens die aanval.
Malherbe se seun, WD (34), het gesê die aanval het sowat twee uur geduur, “maar dit het soos ’n ewigheid gevoel. Daar was moord op hul gesigte”.
Malherbe jr. het gesê hy het Dinsdag by sy pa en stiefma gaan eet. Net ná 19:00 het ’n Isuzu-bakkie en ’n Toyota Corolla met ’n blou lig op die dak voor die plaashuis stilgehou.
“Ek is aangesê om op die bank te lê met my gesig na onder. Ons mag niks gesê het nie en kort-kort voel jy ’n wapen teen jou kop.”
Die aanvallers het Malherbe sr. na ’n nabygeleë gebou gevat waaruit die familie die onderneming Limpopo Meat Packers bedryf. Hy het die kluissleutels aan hulle gegee. Hulle het sy skoene uitgetrek en ’n plastieksak oor sy kop getrek. Hulle het glo R120?000 gebuit.
“Toe die alarm afgaan, toe slaan hulle op die vlug. Hulle het my bakkie gevat, maar dit later op ’n plaaspad gelos. My pa en stiefma se selfone is ook gesteel.
“Ons voel uitgelewer, wat moet ’n mens doen as mense met polisie-uniforms en ’n blou lig by jou stop? Hoe moet jy weet wie jy kan vertrou?”
Die oudste suster, nou 68, het tydens die voorval ’n beroerte gekry. Adv. Christo Roberts, senior staatsadvokaat, het in sy betoog voor vonnisoplegging in die rondgaande hof gesê sy is sedertdien ’n “lewende lyk” in ’n rystoel.
Regter Frits van Oosten het in sy vonnisoplegging verwys na die trauma wat dié meisie opgedoen het. Die meisie se ouma het ná die vonnisoplegging gesê dit maak nie saak hoe lank die beskuldigdes tronk toe gaan nie, dit sal nie die lewe terugbring wat sy voor die voorval gehad het nie.
“Hulle gaan nou deur die staat versôre word en ’n lekker lewe in die tronk hê. Hulle weet wat gaan hulle môre eet.
Die aanklagte het ingesluit verkragting, huisbraak met die opset om te roof en roof met verswarende omstandighede, asook ’n aanklag wat verband hou met die pleeg van ’n seksuele misdryf voor ’n minderjarige.
Ek is 12 jaar oud en in gr. 7 by die Doxa Deo-skool in Pretoria-Oos. My gunsteling-tydverdryf is lees. Ek verslind boeke, tydskrifte en ook Beeld.
Ek het einde November begin om alle negatiewe opskrifte en spotprente in Beeld uit te knip vir ’n plakboek om ’n geheelindruk van geweld en rassisme in ons land te kan vorm.
Ek het ook opskrifte ingeplak wat die agteruitgang in ons land op alle vlakke uitlig. Binne slegs twee weke het die taak so omvangryk geword dat ek dit gestaak het.
Ek kan nie help om te wonder waarom ons in Suid-Afrika woon en nie eerder emigreer nie. Suid-Afrikaanse kinders is stukkend: Ons word groot in tye met baie spanning en angs.
Ons wil nie emosioneel afgestomp raak deurdat ons gewoond raak aan die onnatuurlike gebeure en situasies in ons land nie. Ons wil graag geborge voel in ons land. Maar hoe kan ons? Wanneer ’n mens ’n koerant oopvou, word jy gekonfronteer met die negatiewe.
Dit blyk uit ’n hartroerende brief deur die jongste suster (62) wat tydens die verkragters se verhoor by die rondgaande hof in Klerksdorp ingehandig is. Haar ousus (68), saam met wie sy 37 jaar lank gebly het, het tydens die verkragtings ’n beroerte gekry en is nou in ’n rolstoel.
“Ek het ook gevoel soos een wat ’n beroerte gekry het. Ek het net uitgeroep: ‘Here, wees my genadig! Laat ek tog nie sink, want ek is ook net ’n mens soos ander.
Die jongste suster skryf in haar brief hoe sy haar ousus mis. Sy sien haar soms weke lank nie. Sy bly nou by haar kinders in Alabama en haar suster in ’n ouetehuis in Klerksdorp. Hul huis het ná die inbraak en verkragtings afgebrand terwyl hul broer, wat toe alleen daar gebly het, geslaap het. Hy is in die brand dood.
“Vandag voel ek soos ’n voël wat van die een boom na die ander gaan. Ons het ons selfrespek verloor, net deur kinders (die jong verkragters). Soms voel ek soos een wat alles uitgedrink het en vir niks gesorg het nie,” skryf sy in die brief.
Die oudste suster se twee dogters het by die hof gesê hul ma en tannie was onafhanklik en het na baie mense in die gemeenskap omgesien. Nou is daar ’n ekstra las op hul kinders om na hulle om te sien en hul karige staatspensioen aan te vul.
“Dit maak nie saak hoe lank hulle (die verkragters) tronk toe gaan nie. Geen vonnis in die wêreld sal my ma se lewe terugbring soos wat dit was nie,” het een van die dogters gesê.
Bloemfontein - ’n 59-jarige Boer van die Vrystaat is vroeg Saterdagoggend aangeval en na bewering deur drie mans op sy plaas in Ficksburg vermoor, het die polisie gesê.
Die slagoffer Ernest Giefeke het na buite gegaan om sy diere en plante water te gee toe hy deur die mans oorval is, het sy gesê.
“Hy was met ‘n klip aan die agterkant van sy kop geslaan en sy keel is met ‘n mes afgesny,” het Mosupa gesê.
Die voorval het in die vroeë oggendure op die Venters se plaas, Keerom, aan die Stofbergpad plaasgevind.