Die klanke en verse wat deur die oostelike grys boomkikker uitgestraal word - Versamelings
Die klanke en verse wat deur die oostelike grys boomkikker uitgestraal word
Die geluid van die oostelike grys boomkikker
Die oostelike grys boomkikker, wetenskaplike naam Hyla versicolor is 'n amfibie van die gesinHylidaeSy liedjie is 'n stadige, lae en herhaalde tril. Die klank word vervaardig danksy 'n vokale sak wat mans onder die kele het, wat as klankbord funksioneer. Gedurende die paarseisoen, hoe meer mans daar naby is, hoe groter die kompetisie, hoe lewendiger en meer intens word die sang.
Hawk soortgelyk aan valk
. Die kleinvalk is 'n klein valk, 27-33 cm lank, met 'n vlerkspan van ongeveer 70 cm. Dit lyk baie soos die toringvalk, maar effens kleiner, net soos die tertvalk het die volwasse mannetjie 'n ligbruin bolyf, donker buitevlerke, 'n grys kappie, 'n grys swartstert en boonste dele. Steenvalk (Falco alopex) Seychellenvalk (Falco araea) Grysvalk (Falco ardosiaceus) Australiese valk (Falco cenchroides) Réunionvalk (Falco duboisi) † Dickinson se torink (Falco dickinsoni) Gevlekte torenvalk (Falco moluccensis) Steenvalk (Valvisvalk).
Wat die vlerkspan betref, is die lodolai halfpad tussen die valk en die valk. Die Eurasiese lodolaio (Falco subbuteo) het 'n vlerkspan tussen 70 en 84 sentimeter, baie soortgelyk aan die ander soorte lodolai. 'N Algemene kenmerk van al die lodolai is dat hulle nie hul eie nes bou nie, die verlate van ander voëls gebruik of selfs die voëls van hul eie wegjaag nie. Die toringvalk (Falco tinnunculus) is miskien die mees algemene valk ooit en kan byna oral op die platteland gesien word, langs die pad, op drade of op telefoonpale gesit of terwyl hy die kenmerkende heilige geesvlug doen, waardeur hy daarin slaag om te bly roerloos in die lug, soos 'n helikopter, om sy prooi beter te vind, bestaande uit ongewerwelde diere en klein.
. Baie pluimvee. Dit lyk baie soos die toringvalk, maar 'n bietjie kleiner, dit het 'n reguit snawel en ligte kloue (in die torenvalk is dit swart), dit vlieg mee. Die Europese torenvalk (Falco tinniculus) Die Europese toringvalk is 'n wydverspreide voël in Europa, Afrika en Asië. Dit is 'n baie aanpasbare spesie wat in verskillende omgewings kan leef, insluitend die platteland en stede. In die Europese torenvalk is die seksuele dimorfisme duidelik, dit is die verskil tussen die geslagte, veral in die kleure
Kestrel - Wikipedia's
Die torenvalk is 'n klein roofvoël wat tot die soort valke behoort. Sy wetenskaplike naam is in werklikheid Falco Tinnunculus, dit wil sê 'valk wat rinkel' met verwysing na die klank wat baie soortgelyk is aan 'n rinkel
Die geluide wat deur die kestrel uitgestraal word. Die gewone kestrel, waarvan die wetenskaplike naam Falco tinnunculus van die Falconidae-familie is, is 'n roofvoël wat baie kenmerkende geluide uitstraal. Daar word vermoed dat dieselfde naam tinnunculus verwys na die klank wat klink, soos die geluid van 'n klok. Opgedra aan Fabio Petrocchi, 'n vriend, 'n metgesel, 'n man
Gratis gewone aflewering op bestellings van meer as 60 € 29 Des 2020, 'n roofvoël soortgelyk aan die valk. nuus Laat weet
Die korrekte keuse van die roofvoël is van fundamentele belang: dit is absoluut nie aan te beveel vir diegene wat met te klein roofvoëls soos die kestrel begin nie., die Sparrowhawk of die Emery, omdat hulle te delikaat is, maar jy moet ook die Pellegrino vermy (te vinnig en veeleisend vir 'n neofiet) en die Goshawk (te senuweeagtig en moeilik om te beheer as jy nie die nodige ervaring het nie) The Lesser Torenvalk (Falco Naumanni), is die kleinste van die roofvoëls, is 27-33 cm lank, met 'n vlerkspan van ongeveer 70 cm. Dit lyk baie soos die toringvalk, maar het 'n korter vlerkspan. In die volwasse mannetjie se doringvalk is daar geen swart kolle op die rug in teenstelling met die toringvalk nie. Dit verskil ook van die toringvalk vir sy spykers, in die teringvalk is dit lig (geel), in plaas van die. Oplossings vir die definisie * Die voël wat spreekwoordelik. swoops * vir blokkiesraaisels en ander legkaartspeletjies soos CodyCross. Antwoorde vir blokkiesraaisels wat begin met die letters F, FA. Dit het 'n sterk geboë snawel en kragtige naels
Falco Grillaio Matera. Die klein torenvalk, tipies van die Matera-lande, is so bekend vir sy eetgewoontes; sy gunsteling kos word deur krieke en sprinkane voorgestel. Dit is 'n roofvoël, maar het baie goed aangepas by stedelike sentrums, soos Matera en die dakke van die huise van die Sassi Il Hawk tinnunculus (Torenvalk) is 'n voël van die Falconidae-familie wat op die Italiaanse gebied voorkom. U kan 974 foto's van hierdie voël sien. In werklikheid bou die Kestrel nie 'n eie nes nie, maar lê hy tot 4-6 eiers in ou neste van kraaie of eksters, op geboue of kranse in die krake van die mure van die huise, in die dakrand, op plekke steil hellings of in die holtes van bome. Dit is die wydverspreide valk in Europa, Asië en uitgestrekte Afrika-streke - Falco g.: Roofvoël [. ] van die familie valkhonde (Falco naumanni), soortgelyk aan die toringvalk, wydverspreid in 'n gordel wat wissel van die Middellandse See tot Sentraal-Asië, voed dit op groot insekte, reptiele en kleintjies. Die gewone torenvalk lyk soortgelyk aan die Eurasiese musvalk (Accipiter nisus), maar die torenvalk het meer spitsvlerke. Verspreiding en habitat Die Falco tinnunculus is 'n baie wydverspreide soorte toringvalk en kom voor in Europa, Asië en Afrika: sy verskeidenheid strek van Groot-Brittanje tot China en tot Suid-Afrika
Tipes HAWKS: kenmerke en nuuskierigheid hieroor
kestrel Bird Falconiform Falconid (Falco tinnunculus v. fig.). Klein valk (vlerk van 25 cm lank), het 'n grys kop en baksteenrooi liggaam by mans, wyfies is nie pronkend nie. Dit maak nes op kranse en bome en jag muise, klein voëltjies, reptiele en groot geleedpotiges op oop gebiede. Falco naumanni J.G. Fleischer, 1818: Areal Die kleinvalk (Falco naumanni J.G. Fleischer, 1818) is 'n roofvoël van die Falconidae-familie. Die kleinvalk is 'n klein valk, 27-33 cm lank, met 'n vlerkspan van ongeveer 70 cm. Dit is baie soortgelyk aan die kestrel. Om dit van ver af te sien sien vlieg, lyk baie soos die torenvalk, maar die tinne het nie die obsessiewe gewoonte om die heilige gees te beoefen soos die teringvalk nie. Falco subbuteo L. (Lodolaio) Dit is 'n roofvoël wat op sy gemak in die lug is en in staat is om sy manier van vlieg in verskillende situasies aan te pas
Die Kestrel is 'n havik wat, weens die klein grootte, probleme vir beginners kan oplewer. Dit is in werklikheid 32-35 cm lank, het 'n vlerkspan van 71-80 cm en weeg 113-160 gram by mans en 150-271 gram by vroue. Dit is 'n redelik mak en aanpasbare valk, maar ons moet versigtig wees vir die uiterste fyn valk. [ghép-pio] soos gewysig (pl. -pi) Dagvoël, soortgelyk aan die valk, leef van medium grootte tussen die kranse, in die bos en ook in die stede. sek. XIV. Italiaanse woordeboek van a tot z. 'n Kleinvalk (Falco naumanni) is 'n roofvoël van die Falconidae-familie. Die naumanni-bynaam is 'n huldeblyk aan die Duitse natuurkundige Johann Andreas Naumann. Die kleinvalk is die kleinste onder die roofvoëls, dit is 27-33 cm lank, met 'n vlerkspan van ongeveer 70 cm. Dit lyk baie soos die toringvalk, maar het 'n korter vlerkspan. Daar is geen swart kolle op die rug by volwassenes nie. Die oorsprong van die belangrikste valkgroepe van vandag - byvoorbeeld die tipiese stokperdjies en die kestrel - of die peregrine hierofalco-kompleks, of die aplomado-hawk-geslag - kan met 'n mate van vertroue geplaas word vanaf die Mioceen - Plioseen grens deur die Zanclean en die Piacenziano in die Gelasian, dit is van 2,4 tot 8,0 Mya, toe die malar gestreepte kestrels gediversifiseer het. Kestrels is klein roofvoëls van die geslag Falco en kom wydverspreid voor op alle vastelande, behalwe Antarktika, en word gekenmerk deur die manier waarop hulle met hul elegante waaiervlerke kronkel terwyl hulle die grond inskep op soek na prooi. Bruin en grys verekleed met swart kolle , terwyl die wyfies ligte rooibruin met strepe is.
Geslag: Falco Soort: tinnunculus. Die gewone kestrel kom wydverspreid voor in Eurasië en Afrika. In Italië is dit redelik algemeen. Soms maak dit nes in die middestad. Wydverspreid in die Alpe-gebied vanaf die vlakte tot 2300 meter bo seespieël. Torenvalk (foto Thomas Th.) Torenvalk (foto strandwandelaar2008) Die kleinvalk is 'n klein valk, 27-33 cm lank, met 'n vlerkspan van ongeveer 70 cm. Dit lyk baie soos die valk, maar effens kleiner. manlike volwassene het 'n ligbruin bolyf, donker buitenste boonste dele van die vlerke, 'n grys kappie, 'n grys stert met 'n swart rand en ligte borskant. Die toringvalk (Falco tinnunculus Linnaeus, 1758) is 'n elegante valk wat tot die orde van die Falconiformes (Falconiformes) en aan die familie van die Falconids (Falconidae) waarin al die roofvoëls saamvloei wat, soos die etimologie van die geslag Falco aandui, sekelvormige vlerke het, van die Latynse valk = sikkel. Tinnunculus kom ook van Latyn.
Bekostigbare pryse op Al. Gratis aflewering (sien voorwaardes. Hierdie roofvoël, soortgelyk aan die valk, maar met 'n kleiner vlerkspan en met die volwasse mannetjie sonder swart kolle op die rug
Die Italiaanse Valke - Falconeri
Die liedjie is soortgelyk aan die kestrel (ki-ki-ki). Lodolaio (falco subbuteo) Die lengte wissel van 28 tot 30 cm. die vlerkspan kan wissel van 68 tot 76 cm. Dit woon in bosagtige gebiede en heide met baie bome, soortgelyk aan die valk, maar is dikker gestreep op die onderste dele, die volwassenes het die dye en die onderste deksels van die.
Die kleinvalk (Falco naumanni) Geskryf deur Die kleinvalk is die kleinste van die roofvoëls, dit is 27-33 cm lank, met 'n vlerkspan van ongeveer 70 cm. Dit lyk baie soos die toringvalk, maar het 'n korter vlerkspan. In die minderjarige mannetjievalk is daar geen swart kolle op die rug nie, anders as die torenvalk
Die toringvalk van Madagaskar (Falco newtoni Gurney, 1863) is 'n valkvormige voël van die Falconidae-familie. In die tale van die lande van herkoms staan ​​dit bekend as katiti of hitsikitsika (). Dit is sy naam te danke aan die Britse ornitoloog Edward Newton. Twee subspesies word herken. Aanwesig in Madagaskar en Aldabra. Die tweede staan ​​ook bekend as Aldabra-kestrel (Falco newtoni aldabranus)
Falco tinnunculus (torenvalk), Milvus migrans (swart vlieër), Parabuteo unicinctus (Harris-kletsmus), Kosbare en seldsame roofvoëls vir valke en is nie: Accipiter poliogaster (grys maag), Aquila clanga (arend gevlekte arend), Circus aeruginosus (moerassie)
Die torenvalk is 'n klein valk wat in die verlede vir beginners en aspirant-valke gebruik is. Nie alle onderdane is in staat om te jag nie; as hulle dit doen, gee hulle nie onverskillige emosies en plesiere nie. Dit is 'n baie territoriale en luidrugtige valk, so as 'n ander roofvoël sy gebied probeer binnedring, val hulle dit aan, dikwels in pare.
Venetian Hunting Wildlife School (TV
Soortgelyk na die kestrel, soveel so dat dit dikwels nie maklik is om die 2 spesies in die natuur te onderskei nie; dit het baksteenrooi verekleed, grys kop en geel-pienk onderste dele, die wyfie is bruinbruin van kleur met 'n gestreepte kop en donker rug. Falco vespertinus. Die rooipootvalk (Falco vespertinus, Linnaeus 1766) is 'n voël wat tot die Falconidae-familie behoort. Sistematiek - Vanuit die sistematiese oogpunt behoort dit tot die Eukaryota Domein, Kingdom Animalia, Phylum Chordata, Subphylum Vertebrata, Class Aves, Order Falconiformes, Family Falconidae, Subfamily Falconinae, Tribe Falconini en dus tot die Geslag Falco en aan die. Die bos, die berge en die platteland van Lombardy is ryk aan wildlewe en is ook fundamentele habitats vir stille en wonderlike roofdiere, roofvoëls. Ontdek die talle soorte, sowel dag- as nagtelike, wat ons gebied bewoon. Die klein toringvalk (Falco naumanni), soortgelyk aan die vorige as een, het (by mans) die boonste dele van die liggaam van 'n rooierige kleur sonder vlekke, terwyl die die stert en die kop is blouerig, hy woon in Asië en in die Middellandse See-gebiede, en in Afrika in Italië oorwinter dit veral in die suide (die kolonie van die stad Matera is beroemd, een van die talrykste in Europa)
Teling en verkoop van die Europese toringvalk (Falco tinniculus
Flickr is byna seker die beste aanlyn-bestuur en -aansoek vir foto's ter wêreld. Pronk met u gunsteling foto's en video's aan die wêreld, wys veilig en privaat inhoud aan u vriende en familie, of blog die foto's en video's wat u met 'n kamerafoon neem, die mees algemene torenvalk wat in die historiese sentrums van die Terra delle Gravine Park nesmaak. . In die lente en somer kies hy ons oop, sonnige en droë gebiede om op krieke en sprinkane te jag
Dit is moeiliker om dit van die toringvalk te onderskei, kleiner en minder massief en met 'n langer stert, maar andersins soortgelyk. Die pelgrim doen egter nie die heilige gees nie, anders as die torenvalk, 'n jaggesindheid wat nuttig is om insekte en knaagdiere te vang, wat bestaan ​​uit stilte in die lug, danksy klein vleuelsbewegings. GRILLAIO (FALCO NAUMANNI) AANBIEDING (Falco naumanni) met 'n vlerkspan van ongeveer 70 cm. Dit lyk baie soos die toringvalk, maar het 'n korter vlerkspan. In die minderjarige mannetjievalk is daar geen swart kolle op die rug nie, anders as die torenvalk
Kestrel - roofvoëls en ander voëls - Cibocanigatt
Die kleinvalk (falco naumanni) is die kleinste van die roofvoëls. Rapace migeatore is wydverspreid in Suid-Italië, waar 25% van alle oorblywende pare gekonsentreer is, veral tussen Basilicata en Puglia, en is 'n beskermde spesie wat in die habitatrichtlijn van die Europese Unie opgeneem word. Dit lyk baie soos die toringvalk, maar het 'n korter vlerkspan
Falco peregrinus babylonicus, wat in 1861 deur Sclater beskryf is, kom voor in die ooste van Iran, langs die bergreekse van die Hindoe-Kush-, Tien Shan- en Altaiberge. Min eksemplare oorwinter in Noord-Indië, veral in semi-woestyngebiede. Dit is ligter as die pelegrinoides, soortgelyk aan 'n klein bleek Falco biarmicus
Die Kleinvalk (Falco Naumanni), is die kleinste onder die roofvoëls, is 27-33 cm lank, met 'n vlerkspan van ongeveer 70 cm. Dit lyk baie soos die toringvalk, maar het 'n korter vlerkspan. In die minderjarige mannetjievalk is daar geen swart kolle op die rug nie, anders as die torenvalk
Beskrywing. Die kleinvalk is 'n klein valk, 27-33 cm lank, met 'n vlerkspan van ongeveer 70 cm. Dit lyk baie soos die valk, maar effens kleiner. Soos die valk, het die volwasse mannetjie 'n ligbruin bolyf, donker buitenste boonste dele van die vlerke, 'n grys kap, swartgrys stert en sy onderkant.
Nadat soveel jonges en kestrel-volwassenes die afgelope dae gesond geword het, is die slagoffers van slegte weer op Maandag 6 Julie 'n baie sagte nes heuningguis (Pernis apivorus) aangekom by die Enpa-toevlug in Monza, 'n baie minder algemene roofvoël in ons lug
Die Amerikaanse toringvalk (Falco sparverius) is die kleinste en mees algemene valk in Noord-Amerika. Dit het 'n ongeveer twee-tot-een-grootte variëteit van subspesies en geslag, wat wissel van ongeveer die gewig van 'n blou-jay tot 'n rouduif. Dit gaan ook na Suid-Amerika, en is 'n gevestigde spesie wat sewentien ontwikkel het. subspesies wat aangepas is vir verskillende omgewings en gode. Die rotsmuur waar die Egiptiese aasvoël nesgemaak het, die waarop die stad Norma staan, is ook beset deur die kleinvalk (Falco naumanni), 'n valk wat baie soortgelyk is aan die valk (Falco tinnunculus) en effens kleiner., En in die besonder. Vanuit die vensters van sommige huise wat reg op die oorhangende krans gebou is, kon u die vlugte van die kleiner korrels regstreeks sien. 1. Slechtvalk. Dit is ongetwyfeld die bekendste van die valke en ook die vinnigste: dit kan 300 km / h bereik tydens 'n duik en meer as 100 km / h in 'n reguit vlug. Die slakvalk is soortgelyk aan die kraai en die wyfies is groter as die mannetjies. Die algemeenste valk is die toringvalk, wat met ten minste ses pare in die uitgebreide stelsel van steengroewe neste maak wat vanaf die vlakte byna ononderbroke tot by Cavone Verdolino kom. . Hierdie klein valk word plaaslik cestariello of cristariello genoem met verwysing na Christus, as gevolg van die gewoonte om stil te bly tydens vlug met vlerke en stert wat 'n kruis vorm.
Die geluide wat deur die torenvalk uitgestraal word - Die geluide van die torenvalk
Torenvalk (Sardinië) 2020 Torenvalkies is klein roofvoëls van die geslag Falco. Hulle is wydverspreid op alle vastelande behalwe Antarktika, en word gekenmerk deur die manier waarop hulle met hul elegante geventileerde vlerke draai. VOËLS Gratis diere-advertensies om u gunsteling dier te vind, verkoop of weggee
en kestrel Plaque ter nagedagtenis aan die inwoners van Possagno wat in 1917 gevlug het. Plaque Liceo Calasanzio. Plaak in die San Pio-saal Kos: die dieet bestaan ​​uit klein soogdiere, insekte, soms voëls en, nie selde nie, aas
Ek sê dat ek in Beiroet woon en dat ek die valke wat ek van tyd tot tyd in basaars of winkels te koop vind, ter harte neem. Ek bespeur hulle deur tot op die been te beding om 'n goeie winsmarge vir die verkoper te voorkom om die vangste nie aan te spoor nie (hoofsaaklik in Sirië). Vir 2 jaar het ek 'n ..
FALCHI GOMME DI AGOSTINO FALCHI VIA DELLA RESISTENZA 39/41, 08100 NUORO Wegbeschreibung 0784/200216. Nog 'n groot verskil tussen die twee soorte is dat die torenvalk in kolonies woon, terwyl die klein tering 'n eensame voël is.Gebruik sensusrekords en kieserslyste om te sien waar gesinne met die Falchi ontdek (en red!) Hulle bou gewoonlik hul neste op kranse, berge of bome. Soortgelyk aan die Kestrel, maar met minder vlerkspan, is daar boonop geen swart kolle op die rug by die volwasse man nie. Gels naels. Dit het 'n duidelike seksuele tweespalt met baksteenrooi en grys kleure vir die mannetjie en ligrooi met strepe en 'n roomkleur vir die wyfie. Biologie. In teenstelling met die kestrel, leef dit gewoonlik in gemeenskappe. Die aangetrefde monster, wat meestal kestrel of hawk genoem word - verklaar Martiradonna - is 'n Falco Trinnuncul, dit is 'n mediumgrootte dier wat soortgelyk is aan die regte hawk, maar met. Die kleinvalk (Falco naumanni JGFleischer, 1818) (hier mannetjie en wyfie - foto 1 en 2) is 'n klein valk, soortgelyk aan die valk, maar kleiner, wat in Augustus-September, jong en volwasse in totale vorm, die trekherfs onderneem soos dit in Afrika suid van die Sahara win
'n roofvoël soortgelyk aan die valk - coartedizioni
en jongmense is dit moeilik om op die veld te onderskei. By die mannetjie is die boonste dele baksteenrooi, vry van kolle, die kop is suiwer grys, sonder die snor in die vrou
Ons torenvalk is byvoorbeeld ietwat soortgelyk aan die Tuinvalk (Falco naumanni) waarmee hy die Middellandse See-deel van die reeks deel, en slegs kundige oë kan met die eerste oogopslag die verskil tussen die twee soorte herken.
Hoë paal: dit het 'n hoogte van ongeveer 1,5 m en is van hout. Dit is 'n as, soortgelyk aan 'n esel, waarop die roofvoëls deur middel van 'n ring in die hout vasgemaak word. Tussen die as en die grond word 'n stof aangebring om die roofvoël in die geval van 'n val te laat vasklou met sy bene en terug te keer na die regte posisie
Kleinvalk is die kleinste spesie valke, soortgelyk aan die valk. Dit winters in Matera in die warm maande en migreer in die oorblywende maande van die jaar na die suidelike deel van die Afrika-kontinent. Met sonsondergang bedek dit die lug van die Sassi, lê onder die rotse en op die dakke van ou huise om uit te broei, en slaap in groot bome soos mariene dennebome. Die toringvalk is 'n klein valk met 'n skraal en rats silhoeët, met spits vlerke. . Geskoolde jagter, hy voed hoofsaaklik op klein soogdiere, akkedisse, insekte, voëls. Die jagveld word van bo verken: dit bly in die lug hang, klap sy vlerke oop, maak sy stert radiaal oop en hou die omgewing noukeurig dop op soek na prooi. 'N Torenvalk, 'n klein roofvoël soortgelyk aan 'n valk, is deur Mattarana gered. bospolisie in die argeologiese gebied van Luni. Die dier het 'n gebreekte vlerk gehad en kon nie.
KESTREL. Falco tinnunculus. sittende. Onherleibare vegter. vlerkspan 68 -78 c Falco naumanni Kleinvalk. Die wetenskaplike naam naumanni herdenk die Duitse natuurkundige Johann Andreas Naumann.Die kleinvalk is die kleinste van die roofvoëls, hy is 27-33 cm lank, met 'n vlerkspan van ongeveer 70 cm. Dit lyk baie soos die toringvalk, maar het 'n korter vlerkspan Merlin valk behoort tot die geslag en verras met sy klein grootte. Dit is kleiner waar die stam 'n lengte van 25-32 cm het, die flaplengte - nie meer as 35 cm nie, en die vlerkspan -. 64-77 cm weeg so 'n voël ongeveer 150-200 gram. Die Dickinson se kestrel (Falco dickinsoni Sclater, 1864) is 'n valkvormige voël van die Falconidae-familie wat wydverspreid in Suid- en Oos-Afrika is, en sy naam te danke aan John Dickinson, die Engelse fisikus en sendeling wat het die eerste eksemplaar van hierdie spesie wat deur geleerdes bekend is, gevang. Die naaste familielede daarvan is die grys torenvalk en die gebreide teringvalk en die drie spesies kom soms voor.
Die groter torenvalk (Falco rupicoloides Smith, 1829) is 'n valkvoël van die Falconidae-familie. Dit is een van die grootste torenvalkies en kom wydverspreid voor in die oop lande van Suid- en Oos-Afrika. Baie soortgelyk aan die torenvalk, word die kleinvalk herken aan die afwesigheid van donker vlekke op die rug en deur die kleur van die bene geel, terwyl dit in die toringvalk swart is. Die kleinvalk het 'n baie groot verspreidingsreeks wat Europa, Asië en Afrika insluit Falco tinnunculus - gewone torinkeltjie. Valkvoël van die Falconidae-familie. Gewone kestrels het 'n skraal liggaam, soortgelyk aan dié van duiwe, en het seksuele dimorfisme: die mannetjie meet tot 30 cm met 'n vlerkspan tot 75 cm en weeg tot 210 g. Die wyfie. Kleinvalk (Falco naumanni): klein roofvoël, baie soortgelyk aan die Valk, dit is 'n lentetrek wat in sentraal-suid-Italië woon, maar die bevolking brei die afgelope tyd ook uit in Noord-Italië, byvoorbeeld in Emilia Romagna
Kleinvalk Falco naumanniFleischer, 1818 M reg Kestrel Falco tinnunculus Linnaeus, 1758 SB Rooipootvalk Falco vespertinusLinnaeus, 1766 M irr Emery Falco columbariusLinnaeus, heuninggiervis Pernis apivorus Soortgelyk aan 'n buizerd, maar met 'n kleiner kop en langer nek. Lang stert met drie taamlik duidelike swart stawe Die naam toringvalk (van die Franse crécerelle, afgelei van crécelle, d.w.s. ratel) word aan verskeie lede van die geslag Falco gegee, sweef op 'n hoogte van ongeveer 10-20 meter (35-65 voete) oor oop platteland en neig na prooi, gewoonlik klein soogdiere, akkedisse of groot insekte. Duisende soorte voëls bestaan, maar een van die wonderlikste voëlgroepe wat bestaan, is die roofvoëls. Hierdie voëls, ook genoem roofvoëls of roofvoëls, bestaan ​​uit 'n groot aantal spesies met pragtige kenmerke en bewonderenswaardige skoonheid. In hierdie artikel stel ons u aan roofvoëls voor: sommige soorte, 112 spesiename en hul foto's Die Cheetah (Falco tinnunculus) is die roofvoël wat die beste weet hoe om aan te pas by verskillende soorte verskillende habitatte. Die element wat 'n noemenswaardige afname in die aantal pare kan of kan veroorsaak, is die gebruik van plaagdoders. Dit het 'n lengte van 320-350 mm en 'n vlerkspan van 720-800 mm. Die seksuele dimorfisme is baie uitgesproke: die mannetjie het 'n grys kop en nek, die stert is grys met 'n duidelike voorkoms. Die gebalkvalk (Falco zoniventris Peters, 1854) is 'n valkvoël van die Falconidae-familie, endemies aan Madagaskar. Beskrywing. Dit is 27 lank. Hierdie spesie gee 'n soort oproep wat soortgelyk is aan 'n soort gebabbel en 'n hoë kreet, maar buite die broeiseisoen is dit gewoonlik stil
Falco araea - Seychellois kestrel, Falco cenchroides - grysbaard of Australiese torv, gevind in Australië / Nieu-Guinee, Falco tinnunculus rupicolus - 'n subspesie van die gewone torv, geïsoleer in 'n aparte spesie Falco rupicolus, woon in Suid-Afrika, Falco duboisi reunion kestrel - uitgestorwe spesies wat daar gewoon het. Vergadering. Kleinvalk Falco naumanni Fleischer, 1818 Die Kleinvalk is 'n klein roofvoël, morfologies baie soortgelyk aan die Valk (Falco tinnunculus). Dit is 'n monotipiese spesie met Eurosentro-Asiatiese-Mediterreense verspreiding, uiters gesellig. Die Europese bevolking word geskat op 25,000-42
Begin met die falconeri
Falco peregrinus macropus, wat Swainson in 1837 beskryf, is die Australiese slechtvalk. Dit kom regdeur Australië voor, behalwe in die Suidweste. Dit is nie-migrerend en brookei-agtig in voorkoms, maar is kleiner en met die geheel swart aurikulêre streek is sy pote proporsioneel groter. Falco peregrinus submelanogenys, beskryf deur Mathews in 1912, is die Swerfvalk. # Kleinvalk - Hawk #Naumanni is baie soortgelyk aan #Valk maar effens kleiner met 'n vlerkspan van ongeveer 70cm. Dit voed hoofsaaklik op insekte, sprinkane, grillmol, maar minag nie. 'N Baie algemene roofvoël, op die eerste gesig soortgelyk aan 'n duif - 'n valkvalk. Die naam van die voëlkundiges word verduidelik. Die jag was baie gewild in Rusland, wat altyd besoek word deur gyrfalcon, Saker Valke of mossies. Die antieke jagters het hierdie voël probeer leer, maar alles tevergeefs Die klein toring of Naumanni het die simbool van die Alta Murgia Park geword, dit is 27-33 cm lank, met 'n vlerkspan van ongeveer 70 cm. Dit lyk baie soos die toringvalk, maar effens kleiner. Dit het die haakbek wat tipies is van roofvoëls, sterk geboë geel naels. Onder die roofvoëls is daar byvoorbeeld drie valse valke: die moerashaas, die heuningbuik en die visarend. In die ornitologie word slegs diegene wat in die Falconiformes-familie opgeneem is, oorweeg (soos die Kestrel of die Pelgrim), in plaas daarvan lyk die Pecchiaiolo meer soos die buizerds en die Marsh Harrier behoort tot die groep Harriers, almal van die Accipitridae-familie.
Kleinvalk - 'n Val vir Amic
Falco was huiwerig, aangesien die snit 'n Duitstalige liedjie is oor dwelmverbruik wat tussen die kleinste en grootste verteenwoordiger van die geslag Falco is, is daar baie duidelike verskille in gewig en grootte, byvoorbeeld die Amerikaanse valk (Falco sparverius). , weeg ongeveer 100 g, terwyl die wyfie (Falco rusticolus) 'n gewig van 2000 g kan bereik. Die Lanner-valk is baie soortgelyk aan die peregrine, ongeveer 42 cm lank, dit is herkenbaar aan sy bruin of sandkleurige kop, aan die klein swart streep wat as snor optree en aan die witterige aurikulêre area. Deesdae kan dit as 'n seldsame spesie beskou word en deur uitsterwing bedreig word, soveel so dat die aantal pare in die Europese gebied skaars driehonderd is.
http://www.videoandria.com/ - Volg ons op Facebook! »Https://goo.gl/vUJNXC« Volg ons op Twitter! »Http://goo.gl/ko9PAx« Teken in op ons kanaal! »Https. Definisies van Falco naumanni, sinonieme, antonieme, afgeleides van Falco naumanni, analoogwoordeboek van Falco naumanni (Italiaanse huidige Bellenger en Verdoliva Ons ontvang en publiseer van die perskantoor van die Museo e Bosco di Capodimonte. Dit gaan goed en vanoggend 11 Februarie , is hulle terug om in die natuur binne die Capodimonte-bos te vlieg, nadat hulle gekwalifiseer het deur gekwalifiseerde ISPRA-personeel, 'n valk en 'n toring wat in moeilike omstandighede herstel is en deur die Diens versorg is [ Die torenvalk (falco tinnunculus) is een van die mees algemene roofvoëls in Sentraal-Europa en word gekenmerk deur sy swaaiende vlug.. Die wyfies, die Lanner-valk, is baie soortgelyk aan die valklyn, ongeveer 42 cm lank, dit is herkenbaar aan sy bruin of sandkleurige kop. LODOLAIO (Falco subbuteo) / GHEPIO (Falco tinnunculus). Hier is twee valke van dieselfde grootte. Maar heeltemal ander verhoudings en vlugte. Die torenvalk het bowenal meer afgeronde vlerke, al is dit skerp en 'n veel langer stert. Die F. lod. onthou.
Falchi Nel Monte - Amptelike webwerf - falchinelmonte.it studie- en bewaringsprojek van Valke, nesbokse, voëltuine, roofvoëls in montefalco, toerisme in montefalco, kalkvalk, kestrel-webcam, natuurwetenskaplike toerisme in montefalco, toerisme, groen in montefalco, natuur onderwys montefalc Eerste naam. Torenvalk (Falco tinnunculus) Beskrywing. Klein-medium roofvoël, met relatief lang stert en vlerke, vaag soos die Sparrowhawk, maar met 'n ander silhoeët en vliegtegniek. Die mannetjie het baksteenrooi rug- en vlerkbedekkings met swart vlekke, grys hoekpunt en wenke van donker snoronderdele liggroen-room met donker kolle of strepe Die mindere toring is wydverspreid in die hele Suid-Italië, waar 25% van alle oorblywende pare gekonsentreer is, baie soortgelyk aan die teringvalk maar met 'n korter vlerkspan
'N Vinnige hap vir die Kestrel, Mediterreense natuur, mikologiese forum, sampioenforum, sampioenfoto's, diereforum, plantforum, mariene biologieforum, didaktiese kaarte oor Mediterreense plante, diere en swamme, makrofotografie, orgideë, botaniese forum, plantkunde, reisplan Die toringvalk - Falco Trinnunculus Dit is 'n mediumgrootte dier wat soortgelyk is aan regte valke, maar met sagter vere. Dit het 'n bruin / rooierige kleur, donker vlekke aan die agterkant, donkergrys kop en stert, die stert eindig in 'n wit band, sy onderste dele is spierwit, die bene is geel. Valkvalk (Falco tinnunculus) JuzaFoto gebruik tegniese koekies en koekies om die navigasie te optimaliseer en die werking van die meeste bladsye moontlik te maak, is dit byvoorbeeld nodig om koekies te gebruik om die (meer inligting) te registreer en te doen. Deur verder te blaai, stem u in tot die gebruik van koekies en bevestig dat u . Kenmerkend van die valkenorme, het die toringvalk 15 werwels in die nek wat hom 180 ° laat draai. Die liggaam van die Kestrel bereik 200-300 gram, met 'n vlerkspan van ongeveer 80 cm. Die vlug is baie spesiaal, want dit slaag daarin om lank stil te bly in die lug, net deur die lugstrome te benut en die waaierstert oop te maak. Inhoud gemerk met falco naumanni
Stad van Merate Institusionele portaal
1 - DIE CANNAIOLA
D.beskrywing: Dit is 'n voël van amper 13 cm lank, wat maklik herkenbaar is aan die skerp kontras tussen die onderste dele, wit met bruin skakerings, en die boonste, met 'n eenvormige bruin kleur. Dit het 'n skaars opvallende oogstreep en die sye van die nek is roesgeel.
D.waar dit is: dit leef wyd verspreid in die Po-vallei, aan die Adriatiese kus, langs die Tirreniese kus en op Sisilië.
C.anto: Die liedjie is 'n eentonige opeenvolging van soet en harde klanke. Hy sing, vanaf die eerste dagbreek tot laat in die nag, op die riete, en die geluide wat uitgestraal word, herinner aan dié van sy neef cannareccione, maar hy is geneig om die individuele strofes twee of drie keer te herhaal, afgewissel met nabootsings van die lied van ander voëls.
Geen.identifikasie: Dit broei in riete of lae plantegroei naby die water, soms selfs in lande. Dit hang die ligte nes aan die riet op en neem dit in die nes self op. Dit is diep en het die vorm van 'n silinder, sodat die eiers veilig bly en ook nie val as die riete in die wind waai nie. Die 4-5 eiers is liggroen en byna heeltemal bedek met grys vlekke.
AANbitudien: Dit is 'n somer- en passiewe spesie (April - Oktober) en leef uitsluitlik in moerasagtige gebiede of met genoeg water. Dit voed hoofsaaklik op moerasinsekte en hul larwes. Dit jag op prooi deur op en af ​​te beweeg deur op hul basis te spring. In die herfs voed dit ook op bessies en klein wilde vrugte.
2 - DIE VISSERMAN MARTIN
D.Escrizione: Die Kingfisher is nie langer as 16 cm lank nie. Die voorkoms is boonop onmiskenbaar vir sy metaalkleurige verekleed en vir sy lang swart, skerp en robuuste snawel. Die agterkant lyk helderblou met skakerings van smaraggroen. Die buik is bruin van kleur, terwyl die keel wit is. Die verekleed van die groot kop word van die agterkant geskei deur 'n smal wit streep aan die kante. Die kop is soos die rug gekleur, die agterkant van die oog is bruin. By die wyfie word die kleur van die rug minder beklemtoon. Dit het skraal rooierige bene.
D.waar dit is: dit woon in al die plat gebiede van Italië, aan die noordelike en sentrale Tirreniese kus of aan die Adriatiese kus.
C.anto: Die herinneringsnota is 'n belangrike "Tch - kii", wat verskeie kere herhaal word. Die hofmakery, aan die ander kant, herinner aan 'n "tzit - tzit".
Geen.identifikasie: Dit maak nes na die steil oewer van waterweë. Grawe 'n tonnel van ongeveer 70 cm lank en onder die broeikamer. Die vrou neem twee broeisels van 6-7 kleintjies op, tussen April en Junie. Die eiers is klein en wit van kleur en broei uit na drie weke se broei.
AANbitudien: dit leef hoofsaaklik langs waterlope of in visryke visse, soms selfs naby die seekus. Dit is sittend en eensaam. Dit spandeer ure en ure wat op 'n tak of klein lysie sit en wag, gewoonlik vir klein vissies. Dit sien sy prooi raak, duik baie vinnig en gryp dit met selfvertroue aan. Sy prooi is uitsluitlik wateragtig: klein vissies, skaaldiere, waterinsekte, viseiers, ens.
3 - DIE MOSCARDINO (OF HAZELNUT)
D.Beskrywing: Die grootte van 'n huismuis is 6-9 cm lank, met 'n stert van 7-7,5 cm en weeg 15–40 g. Die stert is bedek met kort en digte hare. Die oë is swart en nie te klein nie, die ore klein en haarloos, die puntige snuit is toegerus met baie lang, dun en lewendige snorbaarde. Die voorpote is kleiner as die agterpote en het 4 tone in plaas van 5 soos die agterpote. Die naels is kort, die pels is geelbruin bo, terwyl dit geel is op die buik, is die keel wit
D.waar dit is: dit woon in die berge en in die heuwels, verkieslik in die bos, in die naaldbosse en in die alpiene dennegebiede, al is dit nie selde om dit in bewoonde gebiede vol bome te sien nie. Dit is wydverspreid in Europa, van die Pireneë tot die Wolga.
AANbitudien: dit voed hoofsaaklik op haselneute, bessies, beuke, knoppe en, meer selde, op eiers en nes. Dit is hoofsaaklik snags aktief, terwyl dit bedags slaap. Hy is 'n uitstekende klimmer, wat hierdeur gehelp word deur die baie geldige steun van die stert, hy beweeg baie vinnig selfs op die grond, maar as hy moet vlug, hou hy altyd opwaarts. In die winter slaap dit en die ontwaking vind ongeveer in Mei plaas. Dit bou bolvormige neste, op 'n hoogte van een of twee meter bo die grond, weggesteek in die bosse van die onderbos. Die wyfie het een kroos per jaar, bestaande uit 3-7 kleintjies wat binne ongeveer 35 dae onafhanklik word.
4 - DIE CURLY
D.Escrizione: Die liggaam is 25-30 cm lank, die stert net 2 of 3.
Dit weeg van 400 tot 1100 g. Aan die agterkant en aan die sykante is daar 'n verdedigende bedekking van baie skerp stekels wat deur klein vergrotings op die vel ingeënt word. Onder die dorsale vel laat 'n bepaalde koepelvormige spier die dier toe om op te rol en die penne op te hef wanneer hy in gevaar is. Die ventrale deel van die liggaam is bedek met growwe bruin hare. Die oë is klein sowel as die ore wat amper heeltemal deur die pels versteek word.
D.waar dit voorkom: byna oral, behalwe in moerasagtige gebiede.Dit woon in Sentraal-Wes-Europa (met die uitsondering van Noord-Skandinawië). Ander nabye en verwante spesies kom voor in Oos-Europa, Suidwes-Asië en Noord-Asië.
AANbitudiene: dit voed met erdwurms, insekte, akkedisse, klein ongewerweldes. Dit is meestal naglewend en bring die dag in sy lêplek weggesteek. Die winterslaap duur van Oktober tot April en word in 'n nes blare deurgebring. Die dektydperk begin in April en duur dwarsdeur Julie en Augustus. Die kleintjies, 3 tot 7, word na 30–40 dae van swangerskap gebore, gebore met wit oges en toe 6,5 cm. Hulle het nie penne nie, maar dit verskyn 24 uur na geboorte. Hulle word 6-8 weke verpleeg, maak hul oë oop na 20 dae en groei so vinnig dat hulle hul ma op haar jagtogte kan volg. Gewoonlik draf hulle daaragter in 'n enkele lêer, en vergader dan die kos wat dit gevind het, raserig.
5 - DIE RAGANELLA
D.Escrizione: Hierdie spesie het baie skraal agterste ledemate en word gekenmerk deur die voorkoms van kleefvormige skyfuitbreidings aan die toppunt van die tone en hande. Die vel is glad in die boonste dele van die liggaam en fyn korrelig in die onderste dele. Die dorsale streke het 'n helder grasgroen of olyfgroen tint, terwyl die buik wit is. Die heupe word gekruis deur 'n bruin of swart streep wat strek vanaf die neusgate tot die lies, wat 'n klein lus in die lumbale streek vorm. Mans is toegerus met 'n keelsangsak. Dit bereik 'n totale lengte van 4-6 cm.
D.waar dit is: dit kom gereeld voor in die bos, in die ruigtes en in die riete. Dit is wydverspreid in Europa en in Palearktiese Asië.
AANbitudini: Die gewone boomkikker is onder die Europese amfibieë die enigste spesie wat 'n uitsluitlike boomlewe lei. Danksy die kleefkrag van die subdigitale skywe en die groot ontwikkeling van die agterste ledemate, is dit in staat om maklik op stamme en takke te klim, en om verspringings tussen die takke van bome en struike te maak. Dit is hoofsaaklik snags aktief en voed op verskillende soorte insekte. Die voortplanting vind in die lente plaas en in hierdie tydperk verlaat die volwassenes die bome en gaan na die damme. Die mannetjie blaas die groot stemsak op soos 'n ballon tydens oproepe. Paring is okselvormig en elke wyfie lê 700-1000 eiers. Reeds na ongeveer 14 dae kom die olyfkleurige larwes met goue weerkaatsings na vore, baie lewendig in hul bewegings. Teen die einde van Julie of begin Augustus is die metamorfose voltooi. Dit bring die winter op die grond deur in skuilplekke wat teen ryp beskerm word, veral in gate in die grond naby die water. In sagte jare verskyn dit weer aan die einde van Maart en vroeg in April.
6 - DIE NATRIX UIT DIE KRAAG
D.Escrizione: Dit het 'n langwerpige kop wat duidelik van die res van die liggaam onderskei word, die oë is groot en het 'n ronde pupil. Die agtergrondkleur van die boonste dele is baie wisselvallig en kan grys, olyf of swart wees.
Gewoonlik is daar drie en vyf dwars donker kolle aan die agterkant en sye wat in sommige eksemplare saamsmelt om ringe te vorm. In sommige bevolkings kan hierdie kolle egter heeltemal afwesig wees. Op die nek is daar byna altyd twee ligte bande, gevolg deur twee swartagtige halfmaanvlekke wat soos 'n kraag gerangskik is. Dit bereik die totale lengte van 60-200 cm. Wyfies is gewoonlik groter as mans.
D.waar dit is: dit woon naby die oewer van damme, mere, strome, riviere. Dit is wydverspreid in Noordwes-Afrika, Europa, Wes-Asië.
AANbitudien: die grasslang kom gereeld in die varsste soorte vars water, stil en lopend, maar veral as volwassene kan dit aansienlik en vir baie lang tydperke van die vloeibare element wegbeweeg. Dit is hoofsaaklik bedags aktief en voed op amfibieë en visse. Dit swem met sy kop regop en maak sy buik baie plat of laat hom intrek en vorm 'n soort lang plat holte. Slagoffers word agtervolg, met immobiliserende tande gegryp en meestal lewend ingesluk. Hy hou van sonbaai, klim dikwels op heinings en bome om rustigheid te soek of om paddas te jag. Dit word omstreeks April wakker van die winterslaap en pas kort daarna saam. 'N Tweede paring kan in die herfs plaasvind. Die ovaal en sagte dop eiers, in 'n veranderlike getal tussen 11 en 25, word gewoonlik deur die wyfie onder die plantreste gelê, gewoonlik tussen middel Julie en Augustus. Die kleintjies kom na ongeveer 10 weke uit die eiers en is 16-19 cm lank, dit is nie aggressief nie en is nie baie bytend as dit gevang word nie, dit simuleer die dood deur die buik op te draai en bewegingloos te bly met die mond wyd oop. Ander kere rol dit op homself op, swel, maak kop en stert plat en gee 'n fluitjie van aansienlike intensiteit. Dit maak sy kliere leeg van onwelriekende afskeiding en laat die ontlasting uit.
7 - DIE KARP
D.Escrizione: Dit bereik 'n lengte van 50-100 cm. Die dorsale skubbe is donkergrys, lateraal is dit geel-brons en blink, terwyl dit op die buik geel-wit lyk. Die agterkant is relatief laag, maar redelik breed. Dit word gekenmerk deur die aanwesigheid van twee barbels aan elke kant van die mond, wat sonder tande is, met 'n langwerpige rugvin en 'n groot gesinkte stertvin wat, net soos alle ander vinne, rooierig is.
D.waar dit is: dit woon in Europa en Asië en kom steeds spontaan voor in baie riviere van Suidoos-Europa. Dit is ook in ander lande bekendgestel vir voedseldoeleindes.
AANbitudien: dit verkies kalm en diep water en stop bo alles agter die oewers en onder die waterplante word dit aangetrek deur die modderige bodem, waarheen dit soos 'n regte grawer optree: dit druk op die bodem met sy mond oop, uitgerek in die vorm van 'n rostrum met 'n sirkelvormige snit, en suig die modder ryk aan klein diere en groente-deeltjies op. Die belangrikste voedsel bestaan ​​gewoonlik ook uit inseklarwes, wurms, buikpotiges en plante. Dit vergader graag in groepe wat gedurende die voortplantingsperiode weer versprei. Verskeie mannetjies, wat op daardie tydstip versier is met wit pêrelagtige vormings op die toppe van die liggaam, op die wange, op die kiewe en op die borsvinne, volg elke wyfie na die voortplantingsplek, in vlak en ryk begroeide waters. Die neerslag vind plaas tussen Mei en Julie. Die eiers, in 'n veranderlike getal tussen 200 000 en 750 000, van 'n verbleikte geel kleur, so groot soos 'n mosterdkorrel, word aan die stingels en blare van waterplante geheg. Reeds na 4–7 dae word die babas gebore. Gedurende die winter rus dit op die bodem. Dit bly selfs maande lank roerloos en oorkom selfs baie harde winters.
8 - DIE PIKE
D.Escrizione: Die snoek het 'n langwerpige lyf, met afmetings van 60-150 cm (buitengewoon 200 cm) en 'n maksimum gewig van 25 kg. Die kleur van die weegskaal is sodanig dat dit maklik kan kamoefleer: dorsaal is dit gewoonlik grysgroen tot swartkleurig met goue weerkaatsings, terwyl die sykante ligter skakerings het, dit lyk gemarmer en gekleur met grys, met donkerder kolle, dikwels met rand wit of geel. Die buik is geelwit, dikwels met swart kolle. Die bors- en ventrale vinne is rooierig, die rug en die anale is bruinerig met donker kolle, die stertvin is gevurk. Die rugvin word sterk na die stert verskuif. Die kop is plat, met 'n tipiese vorm van 'eendbek'. Die mond is groot en toegerus met sterk skerp tande. Die onderkaak is effens langer as die boonste.
D.waar dit is: dit woon in mere, in stilstaande waters of in gebiede met 'n nie te vinnige stroom nie, ryk aan plantegroei, byna oral in Europa, Asië en Noord-Amerika. In die Alpe styg dit tot 1500 m hoogte. Die ideale habitat bied die riete plantegroei.
AANbitudini: Omdat hy 'n roofdier is, verkies dit die verrassingstaktiek: vanaf die skuilplek spring dit vinnig vorentoe en byt met soveel krag dat die prooi byna nooit daarin slaag om te ontsnap nie. As jong man voed dit met wurms en larwes, maar hy eet ook gou paddavissies, jong paddas en klein vissies. As volwassene word niks gered wat hy met sy enorme mond kan byt nie: behalwe visse van alle soorte, eet hy ook muise, rotte, salamanders, slange en vlotte en selfs watervoëls. Soos die meeste van die eensame roofvisse gebeur, eet die snoek van kleins af ook sy eie soort. Van Maart tot April soek die wyfies na sylope van riviere, slote en oorstroomde weide. Die mannetjies, kleiner en numeries beter as die wyfies, wag op hulle na dae van hewige gevegte. Die eiers bly vas in trosse op die waterplante. Die kleintjies word na 2-3 weke gebore.
9/10 - DIE ANODONT
D.Escrizione: Afmetings 7–20 cm het 'n relatief dun dop, misvormd, gebrek aan tande, liggeel het 'n laag iriserende blougroen pêrelmoeder wat dikwels diep in die modder sit.
D.waar dit is: dit woon, voorgestel deur baie subspesies, in die riviere en stille waters van Europa.
AANbitudien: Dit voed op voedseldeeltjies wat nie uit die water kom nie: dit beweeg, dit beweer in werklikheid deur die bodem te beweeg, sodat modderwolke opstaan ​​en in die holtes van die mantel suig en dan voedsel daaruit verkry deur te filter. Dit bestaan ​​uit klein organismes wat in die grond voorkom. As u die seebodem so sif, laat dit baie lang vore tot een meter agter. Hierdie tweekleppige weekdier het 'n buitengewone vermoë: dit kan die bewegings waarneem, of eerder die skaduwees wat daaroor gly. As die skaduwee-profiel met 'n snelheid van 3-10 mm per sekonde beweeg, en as die verskil in helderheid gelyk is aan 7,7%, reageer dit op die stimulus deur aan te sluit by die labiale palpe, hoe intensiewer die skaduwee, hoe meer is dit reaksie is duidelik. Die vermoë om hierdie stimuli waar te neem, is te wyte aan die sensitiwiteit van spesifieke selle wat gereeld langs die rande van die laag versprei word. Dit verteenwoordig 'n aansienlike voordeel vir die weekdiere, aangesien 'n skaduwee dikwels die benadering van 'n vyand aankondig.
Die wyfie versamel van 300 000 tot 400 000 eiers in haar kiewe. Die larwes bly ook lank daar voordat hulle uitgaan en hulle aan verbygaande visse vasmaak. Hulle ry stadig op na die kiewe, waar hulle soos parasiete groei. Die klein wond wat deur die larwe veroorsaak word, genees vinnig en vorm 'n kapsule rondom die gasheer. Hier begin die larwe metamorfose, en bou ook die dop. Na 2-10 weke bars die kapsule, die vis, miskien deur 'n jeukerige sensasie, vryf homself teen waterplante of growwe klippe en bevry hom van die weekdiere wat op die grond val en 'n nuwe lewe begin. Varswater tweekleppiges voer 'n groot belang uit vir die waterweë en die wasbakke waarin hulle woon. Die suiwerende werking van hul filteraktiwiteite word te dikwels onderskat: dink net dat elke persoon meer as 40 liter water per uur deur sy organe filter. Die verdwyning van weekdiere uit 'n watermassa kan lei tot die kansellasie van die biologiese balans en die omgewing vernietig.
11 - THE LIMINEE
D.Escrizione: Hulle het skulpe van meer as 5 cm en 2-3 cm breed, regshandig, geel, met die laaste bult en groot, die ander verdun en verdig na die toppunt. Dit is relatief robuust met wisselende vorm en voorkoms, afhangend van die verspreidingsgebied, dit verkort byvoorbeeld wanneer die dier blootgestel word aan sterk waterbewegings, of as dit aan die rand van die opening uitkol as die weekdier in riete leef. Hierdie aanpassingsverskynsels kan afhang van suiwer eksterne invloede, maar ook van voeding.
D.waar hulle gevind word: hulle woon in moerasse en damme en stadig vloeiende riviere.
AANbitudiene: Die limneas is pulmonate buikpotiges, alhoewel hulle in water woon, word hulle gedwing om altyd na die oppervlak terug te keer om lug te voorsien. Om hierdie rede kan hulle nie op 'n diepte van meer as 'n paar meter leef nie. Hulle is herbivore en voed deur die oppervlakkige deel van alge en waterplante te skraap, met kenmerkende wisselende bewegings van die liggaam. Die spoor wat gelaat word deur die radula (struktuur wat vergelykbaar is met die tande van 'n gewerwelde) van 'n limnea, wanneer dit die patina van alge op die glas van 'n akwarium krap, is 'n sigsaglyn as gevolg van die beweging van die dier. en die slingerbeweging van die liggaam. Hulle woon in gebiede ryk aan plantegroei en beweeg lukraak van die een plant na die ander in voortdurende soeke na voedsel. Met 'n taamlike ligte dop kan hulle onderstebo aan die oppervlakfilm van damme hang om te voed op die proteïenryke skuim wat dikwels naby die oppervlak voorkom. Hulle is hermafroditiese diere en het 'n manlike opening naby die tentakels en 'n vroulike opening naby die pneumostoom. Tydens paring, wat dikwels in 'n ketting voorkom, kan 'n individu terselfdertyd optree as die aktiewe manlike deel en die passiewe vroulike deel. Die eiers is aan die onderkant van die drywende blare vasgemaak.
12 - DIE NINFEA
D.Escrizione: Meerjarige waterplant tipies van oligotrofe stilstaande waters. Dit word aan die grond geanker deur 'n robuuste, vlesige ondergrondse stam (risoom) en kan op 'n diepte van 1,80 m onder die oppervlak van damme en stadigvloeiende riviere gevind word. In die verlede is hierdie vate as lekkernye beskou. Dit kom wydverspreid in byna die hele Europa voor en is redelik algemeen in Noord-Italië.
F.oglie: Die blare is lank petiolaat, dryf op die water, rond, groot, diep gegraveer aan die basis. Hulle is groen bo en dikwels onder rooi.
F.iori en vrugte: Die blomme, met 'n deursnee van meer as 10 cm, word ondersteun deur stingels tot 2,75 m lank, dryf, groot met 'n maksimum van dertig langwerpige blomblare en die meeldrade is baie. hulle maak stadig oop tot op die laaste tot twaalfuur en sluit hulle toe en skemer hulle gedeeltelik in die water. Hulle blom gewoonlik van Mei tot Augustus, maar blom kan tot November duur. Bestuiwing word gewaarborg deur insekte (vlieë en kewers). Die vrugte het 'n bolvormige vorm en is bedek met littekens waar die meeldrade geval het. Dit maak los en val op die bodem van die water, hier skeur die deel om die sade na die oppervlak te laat rys, saamgehou deur 'n slymagtige omhulsel wat 'n paar lugborrels bevat. Wanneer die slym oplos, word die sade vrygestel.
13 - DIE SWAMPRET
D.Escrizione: Die riet is 'n meerjarige, glansende plant, wat 1-4 m hoog is, maar tot 10 m kan strek.
Die kruipende risome is in modder gedompel en is dikwels 5 m lank. Hulle ondersteun soliede en reguit stingels, soms neergesak en in hierdie geval vertak. Die stingels is baie bestand, hulle moet die impak van die golwe en die wind weerstaan. Die volwasse plant is geïmpregneer met silikon en die as kan tot 70% daarvan bevat. Jong organe, veral wortelstokke, bevat 5% suiker. In tye van hongersnood word hulle rou en gebraai of gekook geëet. Dit bevolk die oewers van stilstaande of kalm waters, moerasse, moerasse, landerye, grasvlaktes. Dit dui met sekerheid aan die bestaan ​​van grondwater-waterdraers of die uitloop van 'n fontein. Dit is regoor die wêreld wydverspreid.
F.oglie: Van die stingels verskyn teenoorgestelde, gerimpelde blare, ongeveer 50 cm lank, glansend en omhulsel vir 'n lang strek. Die neergelegde stingels word gekenmerk deur die kort skede, die kleiner en meer gerolde blare. Die skede kan min of meer vrylik om die stam draai: in die geval van sterk wind is al die rande net soos baie vlae aan dieselfde kant gerig.
F.iori en vrugte: Die bokant van die stingel ondersteun 'n vertakte pluim wat 40 cm lank is en bestaan ​​uit perskleurige aartjies, gevorm deur 3-7 blomme. Die aartjie-as het lang hare wat oorbly na blom en gee die pluim 'n veeragtige en silwer voorkoms. Die vrugte is grys of rooierig, opgerol in 'n spiraal. Die moerasriet vermeerder ook baie gereeld deur ontkieming van die risome. Dit vorm ook lug- en waterstoele tot 10 m lank, wat wortels by die knope afgee en dan nuwe lote veroorsaak.
Die geluide en verse wat deur die oostelike grys boomkikker uitgestraal word
"Tiepidazione" is die openingsnit van hierdie nuwe werk van Baby Jane, 'n Milaanese groep wat in 2000 die aandag van kritici getrek het met die eerste self vervaardigde album getiteld "Babygenesi", 'n samegestelde woord wat die musikale essensie van Barbara gedistilleer het. La Cecilia & Co. "Baby Jane" is 'n aksieplaat, die strakke kitare, die energieke ritme, diepe bas, bou 'n onbetwisbare geraas-rock raamwerk, die stem werk teen, met sy skoon energie, die lyne warm en helder, melodieë gebou aan die rande. 'N Ongetwyfeld interessante stem, wat uittreksels van metropolitaanse gedigte punktueer, met die blik van diegene wat van die oppervlak af wil krap en wat hulle sien in beheerde gille wil vertaal. 'N Goed gebruikte item waaraan daar egter enkele aantekeninge gemaak kan word, veral in die keuse van registers en statistieke, veral vanuit laasgenoemde oogpunt, lyk die resultaat in sommige oomblikke te eenvormig. Dit is waarskynlik 'n bewuste keuse vanweë die begeerte om die essensiële, maar soms ietwat pretensieuse tekste met meganiese klere aan te trek, maar die algemene effek is egter die van 'n buitensporige skematiese struktuur van die stukke. Altesaam ses stukke, plus 'n sewende snit wat deur ses klanke op die rand van vloeibaarheid bekendgestel word.Soos genoem, begin ons met "Tiepidazione", baie stywe riffs waarop Barabara energiek opstaan ​​en val, weef 'n baie digte plot afgewissel met oomblikke van pouse wat gekenmerk word deur die bas van Andrea Bulletti, altyd stiptelik, en ondersteun deur 'n geskree tellerstem wat krag toevoeg tot 'n stuk baie effektiewe opening wat onmiddellik 'n idee gee van wat later op ons wag. "400 treffers" sagte deel, om tot by die kern van die liedjie te gaan, weer gekenmerk deur die ritmeseksie, die werklike krag van die band. Die sang bring terug na die gewildste Italiaanse rockgroepe, Verdena en Scisma om twee te noem, maar in oor die algemeen is die impak minder as die openingsnit. Die stem word in al sy fasette tot uitdrukking gebring in 'Karmiko', 'n lied op dieselfde lyn as die vorige twee, maar met 'n meer gekartelde en verbeeldingryke vokale tekstuur wat die geheel van 'n grys en ontstellende patina dek, wat verskeie kere sing '.. Ek simuleer 'n orgasme .. ', eerbiedige en eerbiedige verklaring van voorneme, nie heeltemal oortuigend nie. "East magnetiese" maak die tweede deel van die skyf oop, wat die effektiefste blyk te wees. Die betrokke stuk, gebou op 'n interessante baslyn, is 'n dialoog tussen die kitare en die stem in 'n deurlopende jaagtog tussen die diskant van Barbara en die riffs van Alessandro Borsani en Stefano Lacherca. Die twee val ook op in die n5, "Calambour", die aanval is 'n goed gekonstrueerde arpeggio waarop 'n growwe en vuil Sonic Youth-rif op die regte punt aangebring word wat sy hoogtepunt bereik in die sentrale refrein wat op 'n gebalanseerde manier met die melodiese kantato word gekenmerk deur 'n goed bestudeerde dubbele stem. "Anonieme siele" is 'n huldeblyk aan die C.S.I. beide in die sang en in die konstruksie van die stuk 'n meer as wettige afleiding, veral as die effek dit is, dit is die van 'n uitstekende stuk goed gespeel en baie stimulerend. Na die ses klank en noodsaaklike episodes kom ons by nommer 13, 'n stuk wat duidelik uit die res van die skyf uitstaan. Die begin is 'n elektroniese klankbeeld waarin 'n effekte stem liggies ingevoeg word, amper in 'n lae stem, die ritme is die van die chill-out-liedjies a la Massive Attack of, om in ons huis te bly, enkele gedeeltes van Delta-V. Die rol van hierdie lied is nie baie duidelik nie, en selfs al is die resultaat allesbehalwe onaangenaam, is dit onvermydelik om die rede te vra om 'n soortgelyke spookbaan op 'n CD te voeg wat slegs uit ses komposisies bestaan. Een-en-dertig minute musiek met min twyfel, die groep toon aan dat hulle baie goed weet waarheen hulle wil gaan, en spoor die pad sonder om te aarsel, 'n seker belowende plaat met uitstekende kommersiële potensiaal, wat tog die noodsaaklikheid beklemtoon ... definieer 'n persoonlikheid en 'n steeds onvolwasse identiteit. Die klank is die regte een, die begeerte om ook van clichés af te breek, met 'n bietjie meer moed sou ons gou van 'Baby Jane' kon hoor.
Davide Lavecchia Banco del Mutuo Hulp: homoniem
Die Prog-beweging in die 70's behels 'n hele reeks groepe in Italië wat dit binne 'n paar jaar regkry om albums uit te wis wat beslis die beste is wat in Italië geproduseer is vanaf die begin van Rock tot vandag.
Groepe soos PFM (Premiata Forneria Marconi), Osanna, Orme en Banco del Mutuo Soccorso bly beslis die toppunte van hierdie innoverende genre, wat elkeen sy eie styl het, min of meer daartoe verbind om verskillende musikale genres saam te smelt: van klassiek tot jazz, aan die blues maar met 'n oorspronklikheid ... nog nooit gehoor nie.
Banco del Mutuo Soccorso het saam met PFM daarin geslaag om 'n minimum gewildheid in die buiteland te hê, soveel so dat hulle opgeneem is in die "World Encyclopedia of Rock" wat deur Nick Logan en Bob Woffinden geskep is.
Hul eerste album ("Banco del Mutuo Soccorso") is aan die begin van 1972 deur Ricordi vrygestel en spog met 'n span van ses elemente, waarvan twee die broers Gianni en Vittorio Nocenzi, onderskeidelik klawerbord en pianis, die laaste van klassieke ekstraksie. Die groep vertrou sy klank toe, benewens die gewone bas, tromme en kitaar, aan twee "klawerborde" waarvoor die klanke van die moog "versag" word deur die klavier wat dikwels 'n klassieke toonsetting aan die geheel gee. . Laastens maar nie die minste nie, bly die stem van Francesco Di Giacomo, wat met 'n dramatiese omgewing dikwels baie na aan opera bly, ongetwyfeld een van die kragtigste en mees ekspressiewe stemme op die Italiaanse toneel, wat slegs deur wyle Demetrio Stratos, wat die tegniese omgewing betref, oortref. simbool, in Italië, van 'n sublieme verheffing van die stembande in die gebruik van die tegniek van klanke.
Wat uit die homoniem kom, is dus iets oorspronklik vir Italië, aangesien dit eers in 1972 was en dat groepe soos Led Zeppelin, Deep Purple, Rolling Stones en Beatles oorheers het. Die album begin met 'n inleiding ('In volo') wat die luisteraar nooi om die grond te ploeg '_waar die verbeeldingswerk wild is' met Astolfo wat hom laat lei deur sy Hippogriff na hierdie kort, ridderlike inleiding, stel 'n rif bekend "SKEUR
Requiescant In Pace ", stel die stem van Di Giacomo en die Nocenzi-broers op die voorgrond. Katastrofiese visioene van die gevolge van die oorlog gepaard met 'n baie ritmiese tempo duur voort vir die eerste deel van die stuk en lei dan tot 'n tweede klassieke rol in wat 'n waarskuwing waarsku vir die man wat gretig is na mag wat nog altyd sy weg deur oorlog gemaak het. Met 'n baie klassieke dramatiese einde, sluit die klavier die stuk af. 'n Barok-tussenspel ("Passage") lei ons na een van die twee meesterwerke van Die hele album, "Metamorphosis". Die liedjie, instrumenteel vir _ duur, ontwikkel eers 'n melodiese sel met 'n voorbeeldige pianisme tussen klassiek en jazz en gee dan plek vir die orrel wat duet met die elektriese kitaar. finale gesing 'n baie kort teks, Quasimodiano, wat afstand doen van die waansin van die mens.
Die tweede kant van die album word geopen met 'Il Giardino Del Mago', meer as twintig minute lank en in vier bewegings gestruktureer. Die liedjie verteenwoordig waarskynlik die toppunt van Banco se komposisie-loopbaan wat weer bereik is en slegs deur "The Evolution" van die tweede album "Darwin!" 'N Inleiding in die begrafnisse neem ons mee na die werklike stuk wat in 'n atmosfeer tussen die visioenêre en die droomagtige tot ons spreek van die vermoë as kinders om van die verbeelding vervreemd te raak, 'n vermoë wat verander as ons groei tot 'n soort vervreemding van die wêreld. . "_ wie lag en wie kreun_" is die tweede lewendigste ontwikkeling waarin die talente van Di Giacomo en drummer Pier Luigi Calderoni vertoon word, wat ons met 'n ritme na die derde deel neem ("_coi hare los in die wind_" ). Die laaste deel ("_compenetrazione_") gee 'n samevatting van al die bewegings wat hierdie lied-suite voorafgaan, in perfekte klassieke styl. Dit is ongetwyfeld die tweede meesterstuk van die album.
Laastens is dit "Traccia" wat met 'n kontrapuntale tweestryd afgesluit word om op 'n buitengewone manier na die album te luister. Hierdie album, wat ook onthou word vir die nuuskierige omslag met 'n reuse-spaarvarkie, het van die beste produksies in die Prog-veld in ons land gebly.
Egidio La Rocca Tiromancino: Die beskrywing van 'n oomblik (2000)
Die Tiromancino, wat in 1989 met hul musikale aktiwiteit begin het, onderweg saamgewerk het met verskillende karakters uit die Romeinse toneel (Frankie Hi-NRG, Riccardo Sinigaglia, Daniele Silvestri), en baie formasies verander het, het in 2000 met die stuk met die breë publiek ontplof. "Die beskrywing van 'n oomblik", afkomstig van die homonieme album. Die sukses van hierdie lied is nie ongemotiveerd nie, ten minste vanuit die oogpunt van diegene wat, soos die skrywer, van Italiaanse popmusiek hou en voortdurend op soek is na musikante wat weet hoe om hulself beslissend en met 'n minimum oorspronklikheid op te lê, beter as hulle kan dit doen deur in ons tradisie met elegansie te hengel. In 'The beskrywing van 'n oomblik' gebruik die Tiromancino die mandolien ook verstandig en slaag hulle daarin om 'n grappie van die hoërskool met 'n aangename en harmonieuse klank te veredel, wat in wese 'n gewilde nasionale ballade skep, maar modern en effektief. Die teks is van dié wat aan die einde van die skooljaar saam met die meisies se dagboeke gegooi word, maar die Tiromancino is, of is toegerus, met goeie verwerkers; hulle skryf gerusstellende liedjies, matig neerdrukkend, nie irriterend nie, wat die voordeel daarvan om 'n deel van die bevolking, jonk en oud, uit die gevaar van Pausini en Ramazzotti te verwyder, en om ons somer radio-zapping op te beur. Na die sukses van die eerste enkelsnit, 'Due destinini', word 'n stuk nou gekoppel aan die suksesvolle film van Ferzan Ozptek 'The ignorant fairies', waarvan die krediete vergesel word, en waarvan dit die sukses deel. Dit is vanselfsprekend dat die stuk, ook toegerus met 'n vaag dansritme, a la Kings of Convenience of Phoenix byvoorbeeld, 'n klankbaan word van die somer van 2001, al is dit minder oorspronklik as die eerste en met 'n meer vergeetbare , alhoewel meer vergeetbaar, teks. ' Ander interessante stukke is "Il Pesce", wat battiatesche-klanke en 'n surrealistiese teks kombineer, en wat daarop dui dat nuwe en interessante paaie op die punt staan ​​om oop te gaan, maar sonder 'n vervolg, en "Strade", miskien een van die beste stukke, maar 'n bietjie grof verwerk en gesing, met die deelname van Ricardo Sinigaglia. "Strade" word selfs tydens die Sanremo 2000-fees aangebied, en word tweede in die afdeling vir nuwe voorstelle. Vasvangende stukke, maar wat na 'n paar toneelstukke soos kerse verorber word, is die 'Soul' en 'Ek beweeg my vlerke weer'. 'N Eerlike deelname van Frankie Hi NRG gee die somber' Rome at Night 'liggaam. Dit is geen toeval dat die lot van die Tiromancino gekoppel is aan die van 'n regisseur soos Ferzan Ozptek, wat die kinematografiese ekwivalent van die Romeinse groep is nie: 'n ware en outonome regisseur, nie die suiwer resultaat van 'n kommersiële operasie nie, wat in staat is om uit te draai aangename films, baie aantreklik en kommersieel suksesvol, wat gerig is op 'n gehoor wat so dwars as moontlik is. Die grootste fout, in albei gevalle, is miskien die gebrek aan versiendheid en dikte, die swak duursaamheid van die produk, wat ook verpak is met ambagsugtige nederigheid en opregtheid, en nie irriterend modieus en aanloklik is nie.
Gradering: 6.5 / 10.
Maria Grazia De Angelis. Tiromancino: In konstante beweging (2002)
Beslis ernstiger en pretensieuser is die album "In continue beweging", waarin Tiromancino blykbaar 'n popgenre wil laat vaar wat, hoe verfyn ook al, altyd bewus is van sy perke, in sommige gevalle meer melodieuse klank. weldeurdagte klavier- en snaarinvoegings, maar 'n bietjie oorgroot weens die swak melodieë en die swak stem van Zampaglione, leier en stem van die groep. Die drie stukke wat die album kenmerk, in die soeke na 'n meer verfynde en essensiële melodiese pop, is die lieflike en hartseer "Come aria", "The best days", wat leef deur die groot asem van sy refrein, en die eerste single van die album, "Per me Љ BELANGRIK", vaal maar goed georkestreer. Heel gepas is ook 'It would be Incredible', wat die ligter spoor van Radiohead volg. Baie teleurstellend, die stuk, "No Certainty", gesing saam met twee van die beste Italiaanse sangers, dit is Meg dei 99 Posse en Elisa, sowel as nie baie suksesvol nie. Dit lyk ook as "Progress from afar", 'n nuwe wêreldstuk wat gekenmerk word deur deelname, as die verteller, die radioguru Jack Folla, met wie die groep 'n politieke proklamasie van stapel stuur dat dit die beste vir almal is om te vergeet. Selfs "Polvere" sak in radiohoofse sonoriet, en "Conchiglia" ly aan 'n sleg gesingde lirieke. In hierdie nuutste album pla Tiromancino baie karakters en baie genres, maar hulle neem nie 'n presiese rigting nie, ons weet nie waar hulle wil land nie, nie vanuit die oogpunt van hul musiek of hul poëtika nie, dit is 'n onsekerheid , oneerlike album en miskien nutteloos.
Maria Grazia De Angelis. Die Ducoli-orkes: Tavernes, hutte, grotte (I.R.D., 2003)
Aan die begin was Ducoli: 'n veelsydige sanger-liedjieskrywer van Camuniaanse bloed, 'n artistieke baster tussen 'n inspirasie van 'n volbloed Amerikaanse volkssanger (met 'n besondere toewyding aan Neil Young), 'n Italiaanse poëtiese gevoeligheid en 'n bisarre grillige flair, dieselfde een wat hy sou wys met 'n Capossela wat deur die sesde / sewende whisky van die aand barbaar is. Om 'n vorm, 'n uitlaatklep en 'n bestemming te gee aan die meer behoorlik skommelende impulse, was daar, om eerlik te wees, ook 'n groep, toegewy aan die groteske en geheimsinnige figuur van enige Bacchus, die provinsiale malman, en die skepper van een van die begin van tradisionele rock meer volwasse as sy tyd. Van al die multiforme inspirasies van vandag is daar nog net een orkes oor: beslis nie net enige orkes nie, maar natuurlik ook die Banda del Ducoli, die kern van 'n styl wat deur die jare heen ontwikkel het en die hulpelose slagoffer - soos baie ander ensembles vandag - van 'n onverskillige gehoor wat die bevestiging van 'n omgekeerde eweredige verhouding tussen kwaliteit en bekendheid genadeloos bepaal het. Ek is dus jammer om na 'n plaat soos Taverne te luister, deels omdat 'n ander hoop hoop oor die teenwoordigheid van 'n musikale 'geregtigheid' verbrokkel, deels omdat daar geen tekort aan potensiële enkele punte is nie en, deur God, hierdie keer is daar nie eers die verskoning vir die bisarre of buitensporige veeleisende album nie.
Miskien is dit die sorg, aan die praktiese kant, wat nie betaal nie: 'n obsessiewe sorg, ook bevoordeel deur die teenwoordigheid (ongepubliseer, in die Ducoli-leerplan) van 'n hoëvlakproduksiesorg in 'n gebalanseerde manier om buie te doseer, sorg in die temas - en so te sê die genres - van die vorige albums verwerk en saamvoeg sonder om te veel begunstigings te verleen en bowenal sorg daaraan om die musiek in diens van tekste te plaas met 'n hoofletter T wat, vaag ingevoeg narratiewe / konseptuele kontinuum van die provinsie, buite die wesenlike onmiddellikheid, is hulle in staat om refleksies te veroorsaak wat nie eindig met die tweede luister nie. Kortom, Taverne is 'n album wat te verfyn is vir die algemene publiek, en waarskynlik die gevolge sal ly met die gewone, betreurenswaardige onverskilligheid. Ons hoop dat dit nie die geval is nie, en inderdaad, deur gebruik te maak van die goeie verspreiding, beveel ons die aankoop sterk aan: vir die volwasse elegansie van die sagte stukke waarop die maklike luisterende vrouekore hulle liggies vestig en die rou melankolie van die agtergrond versag. (Die eerlike, voortreflike volk in die mees egte sin van die term, About these days, wat die album afsluit in 'n oproer van uiteenlopende solo's en 'n Gelukkige Saterdag, met 'n minder pessimistiese voorkoms) vir die onweerstaanbare insig van die goliardiese streep absoluut Ducolian tradisie (Berlicche, met sy funky ongemaklikheid so aanstootlik soos 'n freak punklied, en Sgangherata, met 'n boeiende refrein wat op sigself 'n trefferparade van opprobrium kon veredel) vir die deja vu van L'alluvione wat met 'n goeie dosis korrel minder en nog een klas, bring ons terug na die meer korrekte rock-episodes van Malaspina en bowenal kan ek nie ook ingaan nie. Dit is dan onmoontlik om nie te praat van Nina nie, 'n aangrypende huldeblyk aan die musikale en verteltalent van Fabrizio De Andrè, wat onthou word deur 'n buitengewone suggestiewe beeld teen die agtergrond van die Creuza de ma-kore (aangepas vir metrieke behoeftes) en 'n nuwe geskreeu van vishandelaars. , net soos dit sou wees. Faber het daarvan gehou. Maar die toppunt van die album lê miskien elders, in die meesterstuk van die siek teatraliteit wat Delirio ordinario is, waarin die kontras tussen die somber kleure van 'n retro-begeleiding en die makchiettistiese, baie lewendige lewendigheid van die skrywer, wat met ironie kan sing, oorheers die lig van die daaglikse wanhoop van 'n somber provinsie. Wat oorbly, van Maledetta Afrika tot Lenta, deur 'n effektiewe italianisering van Maligno degli Aterciopelados, is beslis nie minder nie, danksy die reëlings tot in die fynste besonderhede bestudeer deur 'n span topmusici wat, wanneer hulle die remme loslaat, hulle geniet van jazz-pop instrumentale ekskursies wat 'n hipotetiese Italiaanse Dave Matthews-groep waardig is.
As opsomming het ons 'n album met elf goeie redes op hande, presies soveel as wat daar liedjies is: om dit te koop, om daarna te luister, om dit voor die hartseer van die beroemde mededingers te stel aan wie niks meer oor is om te sê nie. Ons wag net, ontnugter soos altyd, totdat iemand dit raaksien.
Die Sirenii in Kenia
Orde: Sirenia (seekoeie en dugongs)
Die Sirenii is 'n orde van volwater- en plantetende soogdiere wat in riviere, riviermondings, mariene waters, moerasse en mariene vleilande woon. Alle spesies word bedreig.
In Kenia is slegs een spesie wydverspreid, die van die Dugongs.
Die Dugong (Dugong dugon) is 'n soogdier van die orde Sirenia dit is die enigste spesie van die geslag Dugong en familie Dugongidae.
Dit is 'n relatiewe naaste familielid van die seekoei, en dit verskil hoofsaaklik in die gevurkte vorm van die stert. Dit is al eeue lank wat gevaar het om uit te sterf.
Die dugong is 'n groot, witgrys waterdier wat langer as 3 meter is en tussen 400 en 500 kg weeg.
Die wyfie is dikwels effens langer en swaarder as die mannetjie, maar nie lank genoeg om van seksuele dimorfisme te praat nie.
Die dugong het 'n bonkige en kompakte fisiese struktuur wat die gewilde bynaam "seekoei" in hierdie meermin besorg het. In werklikheid word 'n horisontale stertvin wat in twee lobbe verdeel is, soortgelyk aan die van walvisse, geassosieer met 'n uiters massiewe liggaam, mits twee borskas en twee groot plat, spatelvormige voorvinne.
Laasgenoemde het 'n dubbele funksie: hulle dien beide as 'n aandrywingsmiddel vir voortbeweging en dien ook die dier om te draai.Die kop het ook 'n ongewone vorm, wat gekenmerk word deur klein ogies en ore en 'n groot paar dik "lippe": hoewel eersgenoemde faktore is wat tipies is vir baie mariene soogdiere (dink aan die walvis of orka), word die ander slegs hierdeur besit spesies, en is te danke aan sy besondere dieet.
Sy vel word, net soos die ander sirene, hoofsaaklik gebruik as 'n versameling van vet, 'n bron wat gedurende die winter nuttig is as 'n termiese beskerming teen lae temperature. Dit is ook uiters bestand en het goeie regeneratiewe vermoëns: 'n diep wond wat deur 'n diepsee visnet toegedien word, kan selfs op een dag genees. Die vel is bedek met klein, verspreide hare wat 'n sensoriese funksie kan hê, 'n algemene kenmerk in sirenii.
Alhoewel die lewe heeltemal in die see plaasvind, word die dugong gedwing om periodiek na die oppervlak te styg om lug in te neem na inaseming, maar die meeste suurstof is nie in die hemoglobien van die bloed vas soos dit by soogdiere voorkom nie. aards, maar in die myoglobien van die spiere: hierdie eienskap, wat in baie ander soogdiere voorkom, laat dit toe om embolismes tydens die opkoms te vermy en om baie lank onder water te bly.
Dugongs is sosiale diere, en uiters lui, hulle hou daarvan om gedurende die dag ure en ure te lê, gedompel in water en leef ook dikwels in groepe, bestaande uit drie of vier, waarin selfs meer as een mannetjie kan wees.
Die dugong is 'n mariene plantetende soogdier, een van die min wat bestaan ​​om hierdie rede. Die dieet is uitsluitlik gebaseer op mariene plante (van die gesin Potamogetonaceae, selfs al minag dit die Hydrocharitaceae en die Cymodoceaceae), wat gebruik word om in vlakker waters te wei, waar roofdiere (soos byvoorbeeld haaie) dit amper nooit waag nie. Analises wat aan die ontlasting van hierdie diere uitgevoer is, het dikwels die teenwoordigheid van klein ongewerweldes aan die lig gebring, en dit is waarskynlik dat hulle onwillekeurig ingesluk word tydens die beweiding van waterplante. Voeding is die aktiwiteit waaraan die dugong hom gedurende die dag toewy: dit kan soveel as 30 kg waterplante per dag opeet om die dugong te gebruik deur middel van sy gespierde "lippe", wat baie nuttig is om die blare van die seebodem af te skeur, en die voorste flippers, wat hy amper soos hande gebruik om kos vas te hou.
Hulle bereik seksuele vrugbaarheid tussen die ouderdom van 8 en 18. Paring is 'n baie lang en stadige operasie wat na 'n swangerskap van twaalf maande 'n paar uur kan duur en die wyfie kry net een welpie, wat deur die moeder gehelp word om vir die eerste asem op te kom. Die moeder voer hom ook en gebruik die voorste flippers weer as arms om die baba naby haar te hou.
Die keuse van die maat vind dikwels plaas volgens 'n ritueel waarvoor verskeie mans stry, veg, dieselfde vrou, maar daar is ook 'n ander gedrag gedokumenteer, waarvoor 'n groot aantal mans na een gebied gaan, en die wyfies kies vrylik om mee te paar. Gedurende hierdie tydperk word die mannetjie-duigongs, gewoonlik nie baie territoriaal nie, uiters aggressief tot op die punt dat dit selfs vir 'n mens gevaarlik kan wees om hulle te nader.
Die dugong is slegs wydverspreid in die Indiese Oseaan, aan die westekant van die Stille Oseaan, in ooreenstemming met spesifieke groepe ekwatoriale en tropiese eilande soos Australië, Indonesië, Thailand (veral in die see in die Andaman-eilandgroep Trang, dikwels naby die eiland Koh Libong) of Sri Lanka, en in die Rooi See gesien. 'N Klein groepie woon in die see in Suidoos-China en daar is gepoog om hulle te beskerm en hul habitat te bewaar of aan te vul.
Die plekke waar die digong bevolking van die dugong die hoogste is, is aan die noordelike Australiese kus en aan die Egiptiese oewers van die Rooi See in die ander state. Die dugongs is 'n seldsame spesie en bereik 'n maksimum van 100 individue per land: dink net dat Kenia, 'n plek waar seekoeie een keer in oorvloed was, het 'n totale bevolking van slegs 6 individue. Selfs in die reeds genoemde Japanse eilande Ryūkyū, die habitat vir duisende jare van hierdie diere, is die situasie tragies, asook rondom die eiland Okinawa, waar slegs 3 individue sou woon, op Madagaskar en op die eilande aan die ooskus van Afrika: dit het belangrike wêreldorganisasies, soos die WWF, gedwing om die dugong tot 'n bedreigde dier te verklaar wat beskerm moet word.
Die oudste 6 000 jaar oue dugong-oorblyfsel word op Akab-eiland (Umm al Qaywayn, Verenigde Arabiese Emirate) aangetref.
Die ontleding van die dier het aan die lig gebring dat dit lank in evolusie onveranderd gebly het; daar is net een spesie dugong, die Dugong dugon, maar dit was nie altyd die geval nie: tot in die agtiende eeu was daar in werklikheid 'n tweede een, dieHydrodamalis gigas, Steller se ritina of seekoei, wat toe uitgesterf het as gevolg van buitensporige jag deur plaaslike bevolkings en Europese koloniseerders aan die begin van die agtiende eeu. Die enigste oorlewende dugong-spesie word dus as beskermd beskou, ondanks die feit dat onwettige jag of sorgelose visvang stadigaan die uitwissing veroorsaak.
In sommige ander state, veral wat deel uitmaak van Suidoos-Asië, is verskillende legendes oor dugongs geskep: sommige kulture wil hê dat hy die draer van slegte geluk moet wees, terwyl ander glo dat sy teenwoordigheid 'n goeie teken is dat daar beskawings was, altyd in daardie plekke wat het geglo die dugong skeur 'n magiese liefdesdrankie, terwyl ander (wat tot die Filippynse eilande behoort) sy bene gebruik het om amulette teen die ondergang te maak.
Dit verskyn in 'n hoofstuk van 'Twenty Thousand Leagues Under the Sea' wat in die Rooi See afspeel en ook in hoofstuk XVI van 'The Mysterious Island'.
Die fauna van die kasteel van Chiesanuova is nogal uiteenlopend en interessant en word grotendeels voorgestel deur die tipiese van die Emilia-Romagna en Marchigiano Apennines, met die uitsluiting van sommige soorte wat graag ongestoord wil leef deur menslike aktiwiteite of wat groot leefruimtes benodig. beskikbaar.
Nie al die spesies wat beskryf word nie, is om verskillende redes maklik waarneembaar: gedrag, habitat, bioritmes (sikliese manifestasies van lewensbelangrike verskynsels), grootte, hoeveelheid individue teenwoordig, ens.
Enigiemand wat deur nuuskierigheid en belangstelling gemotiveer word, kan deur tyd en geduld af te staan ​​bevredigende direkte en (of indirekte) waarnemings van diere doen. Dit gebeur gereeld dat 'n mens die aanwesigheid van 'n spesifieke spesie kan opspoor deur die spore wat dit in die omgewing agterlaat, waar te neem: voetspore. , liggaamsdele (vere, vere, verskillende elemente, ens.), uitwerpsels, oorblyfsels van maaltye, gate, neste, spesifieke merke wat op die grond of op die plantegroei gelaat word, of luister na krete, liedjies en geluide wat volgens die omstandighede uitgestraal word .
Goeie verkykers, spesifieke handleidings vir die herkenning van die fauna en sy spore en opnames van liedjies en verse is nuttig om die identifikasie van diere op te spoor.
In die besonder, as u voëls en soogdiere wil waarneem, is dit raadsaam om kamoefleerklere aan te trek, stadig te beweeg, nie geraas nie en na die plekke te gaan met sonsopkoms of sonsondergang, dit is wanneer die meeste soorte makliker sigbaar is. .
Hieronder is die lys van spesies waarneembaar in die gebied van die kasteel van Chiesanuova.
landvarke (Oniscus, Armadillidium en Pocellio), rivierkrab (Potamon fluviatile), spinnekoppe (Argiope bruennichi, Araneus diadematus), skerpioene, duisendpote (Scutigerella, Pauropus, Julus, Pachyiulus, Polydesmus), scolopendra, 'n gevarieerde voorkoms van insekte Saccharine Lepisma, tot Ephemeroptera, naaldekokers, sprinkane, krieke en grillmol, stokinsekte, waterskorpioen, kikadas, karabiërs, krappers, kewers, cerambici, lieveheersbeestjies, vuurvliegies, die dag- en nagtelike skoenlappers, vlieë en muskiete, bye, wespe en miere.
Beenvis: molletjie, gewone baber, vairone, paling, loach, kakkerlak, karp, rooi, donker, kruiskarp, katvis, sonstok.
kuifnoot, gestippelde newt, geotermiese newt, gewone padda, groen padda, Apenniene padda, ratse padda, boomkikker.
Reptiele: groen akkedis, muurakkedis, plattelandse akkedis, wurmpie, luscengola, sandslang, donderbol, gladde slang, grasslang, gewone adder.
grys reier, klein reier, nagreier, bitter bitter, groenblaar, wilde eend, hars, moerashaas, heuningbuizerd, aasvoël, mossie, koekoek, valk, valk, fazant, rooipatroon, patrys, kwartel, koet, arend, kwartelkoning, kiewiet, houtkraan, snip, krokoloon, garde, bosduif, duifluif, grondduif, skilpadduif, oosterse kraagduif, koekoek, skuuruil, bruinuil, langooruil, akkeruil, nagkruid, vinnig, martin visser, hoepel, byvreter, grootgevlekte speg, groen speg, torticollis, kiewiet, tottavilla, rodine, huismart, wit kwikstert, geel kwikstert, kalander, kwikstaart, pipit, pipit, rooibruin, wren, bot, doof, robin, saltimpalo, nagtegaal, sangroes, rooivlerk, cesena, tordela, merel, blou rotster, swart rooistart, swartrooi, swartkappie, paduan-wa, canapine, houtkraan, klein eland, groen eland, fio rrancino, mees , jay, spreeu, Italiaanse bot, mossie, goudvink, groenvink, serin, siskin, vink, brambling, bullfinch, frosone, linnet, cruises, skree, blackhammer, geelhammer, groentekruider.
krimpvarkie, Europese mol, spitsvink, klein crocidura, mustiolo, albolimbato-vlermuis, Savi's vlermuis, Bechstein's vespertilio, mindere hoefyster, groter hoefyster, gewone haas, slaaphuis, Savi's vole, huismuis, wilde muis, geelhals wilde muis, surmolotto of rioolrot, ystervark, jakkals, das, weisel, steenmarter, skunk, gemsbok, wildevark.