'n Vredesprys vir staatlikheid - die EU en die Nobelprys | Maroela Media
Die 2012-Nobel Vredesprys is pas aan die Europese Unie toegeken. Verdien die EU dit?
Die Noorweegse Nobel-komitee verduidelik in 'n persverklaring:
In sy boek The Tragedy of the Euro, verduidelik Philipp Bagus, 'n Spaanse ekonoom, die oorsprong van die EU. In sy verklaring van die huidige EU-onstuimighede, voer Bagus aan dat die vaders van die EU Christen-demokrate was met 'n visie vir intra-Europese vrede en samewerking, veral vrye handel. Maar was hulle ook ten gunste van 'n politieke eenheidsregering van die soort wat die hedendaagse EU geword het?
Nee, hulle was juis ongemaklik met so 'n moontlikheid, omdat hulle besef het dat politieke hegemonie die grondslag sou lê vir 'n terugkeer van die soort maatskaplike onrus wat hulle so graag wou agterlaat.
Bagus se praatjies hieroor is uiters interessant. Hy reken ook dat, met verloop van tyd, 'n radikaal anderse sosialistiese visie die Christen-demokratiese visie vir Europa vervang het – en wys op dié vervanging as 'n bron van die huidige EU se monetêre en fiskale probleme.
Die Noorweegse Nobel-komitee gaan voort:
Ironie: hoe die EU-webblad lyk op die dag wat dit die Nobel Vredesprys wen.
Hierdie paragraaf is ietwat amusant: dit begin met erkenning aan die "beduidende maatskaplike onrus", maar eindig met lof vir die EU se rol om Europa te transformeer tot 'n "kontinent van vrede." 'n Bydrae deur die EU tot vrede dwarsdeur die kontinent mag dalk aanvanklik die geval gewees het, maar die EU het sedertdien algaande van daardie rol af wegmuteer.
Die 2012-prys mag dalk selfs die vorige Vredesprys aan Barack Obama oortref in dié mate dat dit 'n Orwelliaanse legitimering van staatlikheid – in die naam van vrede – daarstel.