Op ‘n dag, toe hy ewe rustig langs sy huis sit en rook in die son, verbeel Reynier hom dat hy doenderweer hoor dreun. Hy kyk op in die lug en sien hoe dat die aasvoëls van die kranse af wegvlieg, kompleet asof hulle baie verbouereerd was.
Hy kyk nog so deur sy verkyker, toe word die donderweer se gedreun harder en die aarde onder hom raak aan die bewe. Dis toe dat hy deur sy verkyker sien dis al die tyd die duiwel wat in die skadu van ‘n groot rots lê en slaap. Dis sy gesnork wat soos donderweer dreun.
“Wat soek jy altemit hier op my grond, Mister?” vra Reynier met ‘n bulderende stem. Meteens hou die gesnork op en die aarde raak stil. Die duiwel kom stadig orent en terwyl Reynier hom boos aangeluur, sien hy die vrees in die duiwel se oë.
“ Kyk hoe verwilder jy die aasvoëls, die aarde bewe soos jy lê en snork. Sien jy hierdie vuis? As jy nie dadelik spore maak nie, slaan ek jou kop van jou lyf af!” sê Reynier.
Die duiwel wil nog teëpraat, toe swaai Reynier sy gebalde vuis in die rigting van die duiwel se kop. Die duiwel koes, en Reynier se gebalde vuis trek deur die groot rots op Aasvoëlsberg.
“Sien jy daardie groot gat in die krans op Aasvoëlberg, Nefie? Dit was hierdie vuis se werk!” het Reynier trots vertel.
Op die een so ‘n dag laat Reynier sy skape suip by die rivier. Terwyl hy rustig op die oewer sit en rook, sien hy die duiwel in sy rigting aankom.
“Suig jy nou daar voor, ek sal hier agter vuurmaak” , sê Reynier. Toe die duiwel nog dink hy suig aan ‘n pyp, trek Reynier die skoot af. Met die afgaan van die skoot kom die duiwel daar doer op sy sitvlak te lande en sê spoeg-spoeg :