Uit, Koue 🚴‍ Dvuhkolessny Vriend
Die Arnoldale Road Sunday Ride Guys was bly om my te hê. Die weer het koud geword en die opkoms was laag. Met "laag", bedoel ek daar was twee van hulle, Bill en David.
Hulle het 'n bietjie beklemtoon oor my koolstofveselfiets, wat ek geleer het, laat my vinniger lyk as wat ek werklik is. "Jy kan dalk te vinnig vir ons wees," het Dawid gesê. Wat hierdie geleentheid uniek gemaak het, was dat dit regtig reg was. Dawid staan ​​oor 'n Gary Fisher-baster. Bill het 'n renfiets gehad wat tydens die Gerald Ford-administrasie die beste was.
Dit blyk een van die potluck aspekte van ry in koue weer: Jy weet nooit wie gaan wys en wat hulle gaan bring nie. Ongeveer 75 persent van my mede-fietsryers het verdwyn na die eerste harde ryp en die oorskakel terug na standaard tyd. Jy het ongetwyfeld die afloop gesien as jy oral met 'n werklike winter woon. Die Cool Kids, 'n klompie honderdjarige ruiters wat my in die sport laat beland het, blyk uit fietsry as 'n eksklusiewe warm weer ding. "Ek het my fiets weggejaag vir die jaar," het hul leier, Mark, my vertel toe hy my 'n ysige dag sien. "Maar hou my op hoogte van jou vordering."
Bill en David en ek het gegooi. Daar was 'n leistiese grys lug en 'n wind waai, alhoewel dit nog vroeg in die seisoen was, reguit uit middel Februarie. Hier is my idee van vordering: twee myl in, ek was nie in gevaar om aan hipotermie te gee nie.
My eerste rit in die lug verkoel onder 40, net 'n paar weke vroeër, was 'n skok. My hande, in hul gewone vingerlose handskoene, was die eerste om te gaan. Dit was soos om die ratte met 10 bevrore visstokke te probeer gebruik. My ore en voete het daarna gegaan, toe het hitte op 'n baie algemene manier begin uit my liggaam opstyg en teruggekeer, deur die duisternis van die ruimte, na die son.
Ek het huilend gery. By my eerste beskikbare kans het ek na die fietswinkel gegaan en die eienaar, Dave Arnold, gevra wat geleidelik na vore gekom het as 'n goddelike aangestelde tussenganger tussen my nuwe belangstelling in fietsry en my bankrekening, wat ek moet koop.
"Kom jy uit vir enige ander wintersport?" vra hy.
"Ek het langlauf-ski."
"Dit is dieselfde beginsel," het hy my vertel. "Lêer is goed."
Ek het 'n hele klomp goedjies gekoop, insluitend natuurlik 'n balaclava, alhoewel die naam van daardie spesifieke kopstuk baie te maklik is om te verwar met die Griekse deeg en die Italiaanse woord vir gesoute kabeljou. Daar moet 'n soort internasionale kommissie wees.
Ek het ook handskoene en 'n termiese trui gekoop, beide gemaak deur Pearl Izumi en albei in 'n kleur genaamd Screaming Yellow, en Solano-tights van Garneau. Ek is geneig om nie aan voorwerpe te raak nie, maar ek het 'n liefde vir die handskoene wat aan fetisjisme grens. Ek is veral lief vir die manier waarop die indeksvingerpunt in Screaming Yellow uitgelig word, wat my laat vermoed dat 'n idiootbestuurder effens meer geneig is om my handsein te sien.
Die rit met Bill en Dawid was een van die eerste wat ek probeer het in die nasleep van 'n storm wat sowat 300 bome afgedraai het en die klokke in ons omgewing teruggedraai het. Vir 'n week het ons botter gemaak met houtkerms en quilting deur die lig van walvisolie lampe en ons sop oor oop vure verwarm in plaas van weer te speel. Bridalplasty op ons DVRs soos almal anders. Ons moes oor gevalle bome oordra. Daar was padpersoneel wat afgetree het.
Bill en Dawid was nie verkeerd nie. Ek was vinniger as wat hulle was, nie omdat ek vinnig was nie, maar omdat hulle 'n ongewone kombinasie van stadig en sterk was. Hulle kon onheilspellend op die heuwels slyp wat my laat broek en gese het. Maar die res van die tyd het ek gesukkel om nie voor hulle uit te bars nie.
Ons het sowat 25 myl gery. Ek wil jou nie vertel hoe lank dit geneem het nie. Maar dit was 'n vreemde pragtige reis deur verskeie tonele van verwoesting, en my nuwe rat het my gemaklik en natuurlik hoogs sigbaar gehou. Bill het gesê dit was maklik om my in die oë te hou omdat ek "chartreuse" was.
Asseblief. Skreeu Geel.
Goeie ding, want die son het reeds laag geword. Dit was die ander groot skok toe die seisoen verander het, die manier waarop die duisternis so vinnig aangekom het. Ek hou daarvan om na werk te ry. As dit donker word, dra ek soveel ligte wat ek maklik vir 'n Las Vegas-casino kan misloop, maar dit verseker net dat ander my kan sien, nie anders nie. Die laaste ding wat ek van 'n rit huis toe kom, is skerp in 'n oprit wat regop klim, so ek is geneig om dit soveel as moontlik te gun. Die eerste aand het my rit in die duisternis geëindig, ek het die oprit met my gewone snelheidsbevestiging getref en byna 'n verskriklike UPS-man teruggeslaan wat na sy vragmotor teruggery het. Ek sit daarna 'n wit LED-lig op die voorkant van die fiets.
Terwyl ons die laaste stappie gedraai het, het Bill gepraat oor die manier waarop 'n fiets jou anders laat dink oor vervoer, maak dat jy 'n langer roete kies, en laat jou dink dat dit van tyd tot tyd moet gaan, in plaas van die vinnige clip. "Al wat ons in ons motors laat vaar.
"Dit is die wêreld wat onderstebo geword het," het hy gesê. "Mense sê vir my ek moet 'n nuwe fiets kry, so die hele ding sal vinniger gaan. Ek sê vir hulle: 'Ek haas nie.' '
Eintlik was ek. Selfs in my nuwe $ 16 merino sokkies het my voete geleidelik begin verdoof. Ek het hulle bedank vir die rit en na die huis en die haard gegooi. Die krag was uiteindelik weer, en ek wou iets sorgvrye en opwindende prop in my crockpot doen.