Vleisskade | Slaai Sonder Blare
Ek hou nie van spinnekoppe, blaarslaai of ongemaklike stoele nie. Nes ek hierdie dinge liefs vermy, loop ek ook maar draaie om my man se selfoon. Ek het geen begeerte om deur sy boodskappe te lees, te spioenneer in sy Google-geskiedenis of te sien wie en wat hy op Facebook bevriend/ontvriend nie. Ek weet menige vrouens dink hulle hou hul mans op hul tone as hulle gereeld sy foon “skandeer” vir enige aanduidings van buite-egtelike gholftoernooie, verhoudings of uitgawes, maar ek het eenvoudig nie krag vir dit nie. Ek vertrou hom dus maar blindelings en naïef.
Toe hy dus vanoggend sy foon tuis vergeet, moes ek noodgedwonge deur sy kontaklys soek om ‘n vriend van hom se nommer op te spoor. En dis toe dat ek op die woord “vleisskade” afkom. Iemand het vir hom ‘n boodskap gestuur met net dit: #vleisskade. Asof die foon melaatsheid kon oordra, het ek die foon in die kombuiskas, tussen die waspoeier en bleikmiddel gaan bêre. Ek weet nie hoekom nie, dit voel net vir my veilig daar. As ek skrik, doen ek snaakse dinge.
Maar die woord spook by my. Wat beteken dit? Het iemand die slaghuis se trokkie omgestamp en nou is daar baie #vleisskade? Het die hond die biltong wat in die spens gehang het bygekom en nou ly my skoonpa aan #vleisskade? Skielik dink ek aan vrot vleis. Ek onthou vloer sewe in die manskoshuis… nà die Aprilvakansie… toe Nicol ‘n hele pakkie maalvleis in sy vrieskas gelos het, maar vergeet het om die vrieskas aan te los. Die wurms, die gemengde gevoelens, die reuke en die verwyte… o, die verwyte. Want die reuk van vrot vleis kom nie so maklik uit nie. Dit trek in die mure en later in jou menswees in. Dalk is dit #vleisskade?
Miskien het dit niks met die vleis te doen nie, maar met mense; my man het immers ‘n paar baie vreemde vriende. Dalk is dit wat hulle die goedkoop meisies, die oggend nà ‘n aand se vleeslike plesiertjies noem? Hulle kan uitgeken word aan die gesmeerde maskara, deurmekaar hare en gisteraand se klere. En die feit dat hulle skelm-skelm uit die hings se stal wil ontsnap doen nie wondere aan hul reputasies nie. ‘n Stukkie vleis op twee bene wat skade aangedoen is deur die bul van die week. #vleisskade ?
Miskien praat hulle meer spesifiek van ons vroulike liggame. My bobene dril nou nie so dat ek iemand sal seesiek maak nie, maar sellulietvry is ek beslis nie. My maag lyk darem nie soos vetkoekdeeg wat te lank in die son laat lê is nie, maar plat en glad is my pensie ook nie. My boude het nie hul eie poskode nodig nie, maar klein en fyn is nie woorde wat my agterwêreld sal beskryf nie. Dalk is so ‘minder verleidelike’ lyf iets wat die manne sal bestempel as #vleisskade?
Miskien verwys die begrip met die hits eerder na iets afskuwelik… soos braaksel. Na 24 biere kon die manne nie die braaivleis hanteer nie en… ag, julle kry die idee. #vleisskade.
Miskien was een van sy vriende in ‘n geveg betrokke? Daar is ‘n paar brandefientjies gegooi en onder in die whiskeyglas, loop iemand toe in iemand anders se vuis vas. ‘n Oogbank bars oop, ‘n kakebeen kraak, ‘n tand breek en die bloed vloei omdat testosteroon en alkohol soos petrol en ‘n vlam, nie langs dieselfde vuur sit nie. Die gevolg? #vleisskade.
Miskien is melodrama weer besig om my logika te oorheers en verwys die term na iets meer onskuldig. Soos ‘n slaai. ‘n Slaai kan sekerlik #vleisskade wees? Dalk word daar meer spesifiek van vegetariërs gepraat? My man reken dat jy nie iemand kan vertrou wat nie vleis eet nie. Hoender en vis is groente. Dit is #vleisskade. Rooivleis is nie net kos of proteïene nie, dis sy kultuur. Dalk het ‘n vegetariese vrou (want manlike vegetariërs is ook vroue, aldus karnivore) iemand verkeerd opgevryf en ‘n uitlating gemaak oor hoe wreed jag is en…
Die lig gaan aan. Jag. My liewe, onskuldige, dierbare man is ‘n jagter. Ek weet nie alles van jag af nie, maar ek weet wel dat ‘n soliede punt op ‘n patroon, die wondtonnel* op die dier se lyf klein hou. ‘n Sagte punt beteken dat die patroon die dier se lyf binnedring en dan basies soos ‘n voedselverwerker tekere gaan om alle ingewande te versap. Daar is dus meer vleis wat nie gebruik kan word nie, as gevolg van #vleisskade.
Ek is so verlig dat ek die raaisel opgelos het, dat ek sommer ‘n rukkie gaan lê en skoon vergeet van die ‘skoon’ toestelletjie. Toe Jagter dus ‘n uur later tuis opdaag en hy sy foon begin soek, was daar meer as ‘n frons sigbaar toe hy die I-Phone bel en hom opspoor tussen die skoonmaakmiddels.
Ek sit nou en tik. Alle kinders se magies is vol vleis en niemand het skade nie. Ek weet egter dat as die kinders vanaand gaan slaap het… en die kombuis skoon is… en die wasgoed weggepak is… dan sal ek moet verduidelik hoekom ‘n selfoon onder die Sunlight- bottel beland het. En ek is bereid om geld te wed dat manlief na my storie gaan luister… vir homself ‘n whiskey gaan ingooi, lank na my gaan kyk, gaan lag en dan gaan dink my brein het #vleisskade.
*Later sou my man verduidelik dat dit ‘n “wondkanaal” is, maar “wondtonnel” klink net soveel lekkerder op die oor, so ek volstaan by my woordkeuse.
Posted in Mans is kaas en vrouens... feta!,Sout van die aarde
One thought on “Vleisskade”
April 29, 2016 at 3:09 nm
😀 Dankie, ek het nou lekker gelag. My man eet ook net rooi vleis. Ek eet liefs net vis of hoender. Hy het sommer die probleem opgelos deur op my hoender- en visdae by die buurvrou te gaan eet. In ruil daarvoor kweek hy vir haar groente. En nee, ek check ook nie op die groentetuin op nie.