Sy is ‘n prostituut. Nee… “eintlik” is sy al ‘n huishoudelike naam met al haar advertensies, en haar rolprente. Felix werk in ‘n boekwinkel, het die naam Fred afgelê. Hy is tog ‘n intellektueel? Sy verstand, sy gees is belangriker as sy liggaamlike drange; dit glo hy vas. Hy is ‘n goeie skrywer, maar sy tekste kom om die een of ander rede telkens terug. Hy skryf tog onvergeetlike reëls soos: “The sun spit morning into Julian’s face.” (Doris en die verhaalkeurders waardeer dit maar net nie!)
Die stel wat Felix se woonstel in San Francisco voorstel, is ‘n plesier vir die oog met alles so netjies sober. Die pronkstuk … ag, kom ons noem dit mooi grênd: die pièce de résistance is die venster met die kleurespel op die naburige stadsgebou. Dis só stemmingsvol en sein die tyd van die dag uitstekend oor vir die gehoor. Dit het my teruggeneem na my tyd in die middestad van Kaapstad toe ek kon rustig raak as ek sien hoe die Disapark-toringblokke teen Duiwelspiek deur die “son bespu” word.