Vetkruk: oorsake en terapie - Simptome - 2022
Vetterige ontlasting of pankreas ontlasting (steatorrhea) is 'n uitdrukking van 'n swak vertering van die vette wat deur voedsel ingeneem word. Die verhoogde vetinhoud van die ontlasting kan die gevolg wees van ernstige siektes soos inflammatoriese dermsiekte of, in die ergste geval, kanker in die pankreas. Daarom word 'n besoek aan die dokter by Fettstuhl sterk aanbeveel.
In die professionele wêreld is 'n vetkruk 'n patologiese vetvermeerdering in die ontlasting. Die ontlasting bevat 'n groot hoeveelheid voedingsvette, aangesien dit slegs onvoldoende in die spysverteringskanaal opgeneem word. Die ontlasting lyk helderkleurig, klewerig, volumineus, skuimerig en blink, gepaard met 'n besonder skerp reuk. Van 'n vetverlies van tien gram per dag in die dermbeweging, volgens die definisie van patologiese vetkruk.
Die simptome van die vetterige ontlasting word veral gekenmerk deur die uitskeiding van veral vetterige ontlasting. Dit smeer gereeld opvallend in die toiletbak. Olierige dermbewegings gaan dikwels gepaard met spysvertering, buikpyn, opgeblasenheid, diarree en ander simptome, afhangende van die oorsake van die vetterige ontlasting.
Benewens die verswakte vetvertering, is daar dikwels 'n probleem met proteïnevertering, wat tot verdere klagtes kan lei. Die vetkruk is 'n simptoom van onvoldoende gebruik van die vette wat deur voedsel ingeneem word. Die emulsie van dieetvette wat in die maag en ingewande gevorm word (hier speel die galsap wat deur die lewer geproduseer word en in die galblaas gestoor word) 'n belangrike rol, kan nie voldoende verwerk word deur die sogenaamde lipases (spesiale ensieme) van die ingewande en pankreas nie, wat lei tot uitskeiding van Dieetvette as gevolg van dermbewegings.
Moontlike oorsake van vetterige ontlasting
Oor die algemeen is wanabsorpsie of die onvoldoende opname van voedingsvette deur die dermwand in die limfatiese en bloedstroom die oorsaak van die vetterige ontlasting. Hierdie wanabsorpsie kan op sy beurt veroorsaak word deur verskillende siektes, wat wissel van taamlik onskadelike voedselintoleransie tot pankreaskanker (pankreaskanker).
Een van die moontlike oorsake van vetterige ontlasting is die sogenaamde coeliakie (glutenintoleransie), wat weens hipersensitiwiteit vir glutenkomponente ontsteking in die dunderm veroorsaak. Die gepaardgaande skade aan die dermweefsel kan 'n beduidende invloed hê op die verwerking van voedingstowwe. Dieetvette word ook nie meer voldoende opgeneem nie en bly onverteerd in die spysverteringskanaal.
Die gepaardgaande simptome kom dikwels voor by coeliakie
Naarheid en opgooi.
Kinders wat geraak word, ly dikwels aan fisieke ontwikkeling (te min gewigstoename en 'n laer groei in lengte), terwyl volwassenes meer onspesifieke simptome het, soos algemene swakheid, senuweeagtigheid, tandbeskadiging of velprobleme.
Die pankreas lewer 'n belangrike bydrae tot die vertering van vet deur die nodige ensieme te verskaf. As die werking van die orgaan benadeel word, word te min verteringsensieme geproduseer en kan die vet nie in die vereiste mate verteer word nie. Dit is byvoorbeeld die geval met sogenaamde eksokriene pankreasinsufficiëntie.
Gebrek aan pankreas kan veroorsaak word deur akute, chroniese en oorerflike siektes van die orgaan. Die onvoldoende produksie van ensieme aan die een kant veroorsaak aansienlike spysverteringsversteurings, en andersyds kan dit die dermslymvlies beskadig. Die sogenaamde villi ervaar aansienlike krimp in die weefsel, inflammasie word bevoordeel en die ensiemaktiwiteit in die dermslimosa word aangetas. Benewens die verhoogde vetinhoud van die ontlasting, toon diegene wat aangetas is met eksokriene pankreasinsufficiëntie, gereeld progressiewe gewigsverlies.
Onvoldoende eksokriene pankreas word gereeld veroorsaak deur inflammasie in die pankreas (pankreatitis). Hierdie inflammasie van die orgaan lei egter nie net tot 'n beduidende verswakking van die pankreasfunksie op lang termyn nie, dit kan ook 'n verminderde vrystelling van verteringsensieme in die akute stadium veroorsaak.
Tipies gepaardgaande simptome is - benewens die olierige ontlasting - akute buikpyn wat tot by die rug in die gordelgebied kan uitstraal, sowel as 'n opvallende kenmerk van pankreatitis: hematoom (bloeding) in die flankarea. Verder ly diegene wat geraak word gereeld aan nie-spesifieke simptome soos hardlywigheid, koors, naarheid en braking.
In die ergste geval word die funksionele inkorting van die pankreas en die gepaardgaande vetterige ontlasting veroorsaak deur kanker in die pankreas. Daar moet onderskei word tussen gewasse in die eksokriene omgewing (spysvertering van die spysvertering word direk in die duodenum via die buise vrygestel) en die endokriene (vrystelling van hormone in die bloed) klier selle. 'N Groot deel van die pankreasgewasse beïnvloed die eksokriene klierweefsel en veral die sogenaamde pankreaskop. Benewens die vetterige ontlasting, toon pankreaskanker gewoonlik 'n voortdurende verergerende geelsug. Die nie-spesifieke simptome soos buikpyn en beduidende gewigsverlies kom ook algemeen voor by kanker in die pankreas.
Galstene en ontsteking van die galbuise
Aangesien 'n voldoende hoeveelheid galsap nodig is vir die vertering van vet, kan 'n versperring van die galbuise deur 'n galsteen ook lei tot versteurings in die verwerking van voedselvette en 'n ooreenstemmende vetinhoud in die ontlasting. Die vorming van galstene verloop soms sonder verdere klagtes, maar kan ook simptome veroorsaak soos erge pyn in die boonste buik, winderigheid, naarheid en braking, en aanhoudende verlies van eetlus. Diegene wat geraak word, kan geelsug ontwikkel en verhoogde lewerfunksietoetse doen.
Inflammasie van die galbuise kan ook die galafskeiding benadeel en sodoende 'n verhoogde vetinhoud in die derm veroorsaak. Akute ontsteking van die galbuise word dikwels veroorsaak deur bakteriële infeksies. Benewens die vetterige ontlasting, is tipiese simptome eensydige pyn in die regter boonste buik, koors (met kouekoors in sommige gevalle) en geelsug. As daar 'n ernstige purulente inflammasie in die galkanaal is, bedreig dit ook skoktoestande, verswakking van die nierfunksie en versteurings van die sentrale senuweestelsel.
Ander oorsake van vetterige dermbewegings
Na chirurgiese verwydering van dele van die dunderm kan vetvertering sodanig benadeel word dat onverteerde voedselvette met die dermbeweging uitgeskei word. Die ligging en lengte van die verwyderde dundermafdeling het 'n beduidende invloed op die vetinhoud van die ontlasting. Benewens die vetterige ontlasting, ly diegene wat geraak word, gereeld ernstige diarree en 'n onderaanbod van water en voedingstowwe, wat die voorkeur gee aan ooreenstemmende siektetoestande. Deur groter dele van die dunderm te verwyder, lei dit gewoonlik tot 'n beduidende gewigsverlies.
Die moontlike snellers van 'n verhoogde vetinhoud in die ontlasting bevat ook newe-effekte van sekere medisyne. In die besonder lei die medisinale behandeling van vetsug met Orlistat dikwels tot vetterige ontlasting. Die aktiewe bestanddeel belemmer die vetafbrekende ensieme, wat beteken dat die ingevoerde dieetvette nie meer voldoende verwerk kan word nie. Benewens orlistat, kan vetterige dermbewegings ook deur spesiale antibiotika veroorsaak word.
Benewens 'n gedetailleerde oorsig van die simptome, die dieet, bestaande mediese toestande, ens., Moet die voorkoms en vetinhoud van die derm eers as deel van 'n ontlastingondersoek nagegaan word. As dit aansienlik verhoog word, begin die soeke na moontlike oorsake. Afhangend van die moontlike onderliggende siektes, word hier verskillende diagnostiese metodes gebruik.
As daar byvoorbeeld vermoed word dat glutenintoleransie bestaan, word 'n bloedtoets vir waarneembare teenliggaampies uitgevoer (sogenaamde serologiese toetse), wat gewoonlik gebruik kan word om die siekte relatief duidelik te bepaal. Daarbenewens moet weefselmonsters van die dunderm of duodenum geneem word om die diagnose van glutenintoleransie duidelik te bevestig.
Om die moontlike eksokriene pankreasinsufficiëntie te bepaal, word die sogenaamde secretin-pancreozymin-toets, waarin die vrystelling van die pankreasensieme gemeet word met behulp van 'n ondersoek in die duodenum, aanbeveel vir 'n so betroubare diagnose. Die metode is egter betreklik kompleks en redelik ongeskik vir vinnige diagnose. Hier kan ontlastingondersoeke help, waarin die uitskeiding van vette (verhoog in pankreas siektes) of pankreasensieme (verminder in pankreas siektes) deur ontlasting ontleed word. Om 'n sinvolle resultaat te bereik, moet die ontlastingondersoeke 'n paar keer herhaal word. As daar twyfel bestaan ​​oor die resultaat, is daar geen manier om 'n sekretien-pankreozimien toets te ondergaan nie.
Selfs met inflammasie in die pankreas is daar gewoonlik 'n aansienlike verminderde konsentrasie van die pankreasensieme in die dermbeweging, sodat 'n ontlastingondersoek die eerste aanduidings kan wees van die ontsteking van die orgaan. Boonop kan in die geval van chroniese pankreatitis verhoogde vlakke van spesiale pankreasensieme (amilase, lipase) in die bloed opgespoor word. Daarbenewens kan ultraklank- en röntgenondersoeke, rekenaartomografie (CT) en magnetiese resonansbeelding (MRI) gebruik word om die verkalking van die pankreas te bepaal, wat beskou word as 'n tipiese teken van inflammasie in die pankreas.
In die geval van pankreas kanker, kan die gewasse gewoonlik met behulp van ultraklankondersoeke, CT en MRI, relatief duidelik gediagnoseer word. As 'n duidelike diagnose op grond van hierdie prosedures nie moontlik is nie, kan 'n sogenaamde endoskopiese retrograde cholangiopancreatography (ERCP) inligting verskaf, waarin kontrasmedia direk in die galbuise ingespuit kan word met behulp van 'n endoskoop vir 'n spesiale X-straalondersoek. Hierdie ondersoek kan ook leidrade gee vir die verstopping van die galbuise deur galstene of ontsteking van die galbuise. In die geval van pankreaskanker verskyn daar gereeld gewasopmerkers in die bloedserum, wat tydens 'n ooreenstemmende bloedtoets opgespoor kan word.
Benewens die genoemde diagnostiese metodes is 'n fisiese ondersoek met palpasie, afluister en afluister op die bors en abdominale area ook gewoonlik moontlik om die eerste aanduidings van die oorsake van die vetterige ontlasting af te lei.
Behandeling van vetstoelgang
Die meeste siektes wat 'n verhoogde vetinhoud in derm kan veroorsaak, het dringend mediese sorg nodig. Dit geld veral die siektes van die pankreas, galbuise en ingewande. 'N Dokter moet egter ook geraadpleeg word as u nie gluten of medisyne verdra nie. Watter behandelingsbenaderings 'n suksesvolle behandeling van die vetterige ontlasting moontlik maak, hang af van die verskillende oorsake van die vetterige ontlasting.
Behandeling teen glutenintoleransie
Behandeling teen glutenintoleransie is hoofsaaklik gebaseer op 'n lewenslange glutenvrye dieet. Deur gluten te vermy, kan die dermslymvlies geleidelik herstel en kan die risiko van langtermyn gesondheidsprobleme aansienlik verminder word. As deel van die dieet word graan met 'n hoë gluteninhoud, soos koring, gars, rog, spelt, ensovoorts vervang deur glutenvrye graan soos gierst, rys, koring, bokwiet of sojabone.
In die geval van verwerkte voedsel en finale produkte, moet daar gewaak word dat dit nie bestanddele bevat wat gluten bevat nie. As gevolg van die uitgebreide skade aan die slymvlies, word suikervertering van suiwelsuiker ook benadeel by baie mense met glutenintoleransie, daarom bied die dieet aanvanklik ook tydelik 'n lae-laktose dieet waarin melk en melkprodukte deur sojamelk vervang word. Met die streng nakoming van die dieet, moet die vetkruk na 'n relatiewe kort tyd verdwyn. As diegene wat hierdeur geraak word, aan vetterige dermbewegings ly, sal glutenintoleransie moontlik nie die enigste oorsaak van die simptome gewees het nie.
Behandeling van pankreas siektes
As 'n vetterige, ligkleurige ontlasting deur 'n pankreas siekte veroorsaak word, moet u onmiddellik sorg gegee word, aangesien dit lewensgevaarlike gevolge kan hê. Die behandeling van pankreasinsufficiëntie is gewoonlik gebaseer op medisyne wat die verteringsensieme van die pankreas en die aktiewe bestanddeel pancreatin bevat. Die nodige ensieme word so in die medisyne voorberei dat dit maagsuur kan weerstaan ​​en slegs in die dunderm kan werk. In die geval van 'n onderaktiewe pankreas word 'n dieet met 'n hoë koolhidraat met 'n paar klein maaltye per dag aanbeveel. Die vetinhoud van die voedsel mag nie 70 gram per dag oorskry nie.
In die geval van ontsteking in die pankreas, word 'n intraveneuse vloeistof voorsien as 'n onmiddellike mediese maatreël om die akute risiko van 'n skok in 'n volume-tekort te voorkom. Aangesien diegene wat deur pankreatitis geraak word, gewoonlik aansienlike pyn ondervind, is pynterapie ook van besondere belang, met die gebruik van sogenaamde nie-steroïdale anti-inflammatoriese middels (NSAID's) of aktiewe bestanddele soos butylscopolamine, tramadol, buprenorfine en petidien wat meer gereeld as pynverligters gebruik word.
Andersins, as deel van die terapie, word veranderinge in bloedwaardes vergoed met behulp van infusies. As daar vermoed word dat bakteriële infeksie die oorsaak van pankreatitis is, kan antibiotika ook gebruik word. As galstene die oorsaak van die klagtes is, kan dit met behulp van die ERCP verwyder word. In die geval van komplikasies soos bloeding, infeksies of siste, bly chirurgiese ingryping om dooie weefsel of siste te verwyder die laaste opsie. Aangesien pankreatitis dikwels geassosieer word met oormatige alkoholverbruik, is onthouding van alkohol 'n wesenlike deel van die terapie.
Die behandeling van pankreas kanker behels gewoonlik chirurgiese verwydering van die gewasse. Baie ulkusse kan egter nie op hierdie manier verwyder word nie, sodat die pasiënte chemoterapie ondergaan. Daarbenewens word sogenaamde mistelterapie ook meer gereeld in konvensionele medisyne gebruik, wat enersyds help om die simptome te verlig en andersyds die kans op herstel aansienlik verbeter.
Bykomende chirurgiese ingrepe kan ook voorsien word vir simptoomverligting. 'N Stent kan byvoorbeeld in die galbuise ingeplant word om geduld te verseker. Kunsmatige verbindings tussen die geblokkeerde galkanaal en die ingewande kan ook tydens die operasie tot stand gebring word. Sulke maatreëls kan egter nie kanker verslaan nie, maar kan slegs 'n positiewe invloed hê op die simptome van diegene wat geraak word.
Galsteen en ontsteking van die galweg
Sodra galstene vetterige ontlasting en ander gesondheidsprobleme veroorsaak, moet hulle dringend verwyder word. Die mees sagte behandelingsbenadering hier is die medisinale oplossing (lysis) van die galstene met behulp van sogenaamde ursodeoxycholic suur of chenodeoxycholic suur. 'N Prosedure wat slegs belowend is vir galstene wat van suiwer cholesterol vervaardig word. Die galstene mag ook nie 'n sekere grootte (vyf millimeter) oorskry nie, sodat die oplos van medisyne moontlik is.
In die geval van akute of chroniese ontsteking van die galblaas of galweë, word geneeslys van die galstene oor die algemeen uitgesluit. Dieselfde is van toepassing op karsinoom van die galblaas, inflammasie in die lewer, ontsteking van die pankreas en swangerskappe. Aangesien chenodeoksicholiensuur dikwels tot aansienlike newe-effekte lei, word ursodeoxycholic-suur, wat byna vry van newe-effekte is, deesdae meestal gebruik.
In die geheel bied die lysering van die galstene verskeie voordele in vergelyking met ander behandelingsmetodes, aangesien die funksionaliteit van die galblaas gewoonlik in die loop van die terapie gehandhaaf kan word, daar geen operasionele risiko's bestaan ​​nie, en die persoon wat dit beïnvloed steeds kan werk selfs tydens die behandeling. Benewens die medisyne-lisensie van die galstene, kan meganiese ontbinding ook uitgevoer word met behulp van buitekorporeale skokgolf lithotrypsy, waarin die klippe met skokgolwe verpletter word.
Die medisinale sowel as die meganiese ontbinding van die galstene vorm egter relatief gereeld nuwe galstene na die behandeling. Boonop kan hierdie prosedures slegs in 'n beperkte mate gebruik word, sodat 'n cholekistektomie (chirurgiese verwydering van die galblaas) nodig mag wees. In die meeste gevalle word dit gedoen met behulp van 'n minimaal indringende prosedure, die sogenaamde laparoskopiese chirurgie. Komplikasies is buitengewoon skaars met sulke ingrypings en die galblaasstene kan beslis verwyder word.
Om die galstene uit die galbuise te verwyder, kan die ERCP wat reeds uiteengesit is, ook gebruik word. As die galbuise ontsteek word, kan endoskopiese behandeling (ERCP) ook uitgevoer word om die galvloei te herstel. In die meeste gevalle word ontsteking in die galweg met antibiotika behandel. As hierdie behandelingsmetodes geen effek het nie, kan die lewer ook al hoe meer beskadig word, en vir diegene wat in die eindfase van die siekte geraak word, kan slegs 'n leweroorplanting die laaste opsie wees.
Behandeling van vetsugtige spysvertering
As vetverteringsteurnisse na dermoperasie die oorsaak is van die vetterige dermbeweging, moet diegene wat geraak word ook 'n spesiale dieet volg. Kos word ryk aan koolhidrate en 'n proporsie mediumketting-vetsure in die trigliseriede van 50 tot 75 persent word hier aanbeveel. Indien moontlik, moet die dieet verander word voordat die dermoperasie gedoen word, ook om die bestaande siektetoestande te vergoed. In geval van twyfel, word diegene wat geraak word vloeibare voedsel of buiskos voorsien.
Na die operasie begin die spysverteringskanaal aanpas by die verkorte lengte van die ingewande. Om die maksimum van die oorblywende opnamevermoë van die ingewande te verkry, moet dit voortdurend besig wees met die verwerking van voedsel. Dit is ook die rede waarom enterale voeding met 'n maagbuis gewoonlik onmiddellik na die operasie begin word. Die omskakelingsprosesse van die spysverteringskanaal kan tot 'n jaar duur voordat die ingewande funksioneel en struktureel by die nuwe toestande aangepas het.
Vetkruk na 'n dermoperasie benodig meestal individueel aangepaste voedingsterapie. As die pasiënt reeds tekens van 'n tekortsiekte toon, kan kunsmatige voeding nodig wees. In die ergste geval moet diegene wat geraak word, parenteraal (via die bloedstroom) voedingstowwe vir 'n sekere tyd voorsien word. Om siektes met tekorte te voorkom, word gereeld elektroliet-, kalsium-, magnesium-, fosfaat-, foliensuur- en sinkwaardes nagegaan. Die bloedvlak van vitamien B12 moet ook voortdurend gekontroleer word en, indien nodig, vergoed word deur addisionele toediening. In die algemeen word die nakoming van 'n streng dieet nie gespaar vir die meeste pasiënte met die sogenaamde kort dermsindroom na 'n dermoperasie nie, waardeur die voedingsterapie aangepas moet word by die individuele simptome van diegene wat geraak word.
Fettstuhl - naturopatie en holistiese medisyne
Alhoewel die meeste siektes nie 'n konvensionele behandeling is nie, kan dit die rede vir die vetterige dermbewegings wees, maar naturopatie bied talle moontlikhede om 'n suksesvolle terapie te ondersteun.
By siektes van die pankreas kan verskillende naturopatiese behandelings gebruik word om simptome te verlig en tot die algemene versterking van die orgaan by te dra. Dus moet akupunktuur oor die ore, Bach-blomterapieë of voetrefleksone-terapieë die selfgenesende kragte van die pankreas stimuleer. Homeopatie bied ook verskillende preparate aan om die funksie van die pankreas te verbeter. Die gebruik van voedsel in die spysverteringskanaal kan ook beïnvloed word deur verskillende speserye, soos anys, naeltjies, gemmer en kardemom, wat die spysverteringsappe verhoog.
Daar word ook gesê dat basiliekruid, tiemie, einer, roosmaryn, oregano en marjolein 'n verteringseffek het, wat kan help om hoë vetvlakke te voorkom. Verskeie kruietee het ook hier 'n positiewe effek. Kruie medisyne is ook bekend met talle medisinale plante wat bittere stowwe bevat, soos gentiaan, wildehout en rabarberwortel, wat gekombineer word met ander medisinale plante as tee of volgens die resep volgens Maria Treben (soos die sogenaamde Sweedse bitter). Op hierdie manier word daar gesê dat die medisinale plante 'n verhoogde produksie van maagsuur, galsap en pankreasensieme tot gevolg het, wat bydra tot die verbetering van die spysvertering.
Voedingsterapie word in die algemeen veral van belang in die naturopatiese behandeling van die moontlike onderliggende siekte van die vetterige ontlasting. In werklikheid kan die klagtes na 'n relatiewe kort tydjie vermy word as u 'n streng dieet volg. Dit is nie net die regte keuse van voedsel wat 'n sleutelrol speel in die sukses van die terapie nie, maar ook die tipe inname of eetgedrag. Sogenaamde "gekners" - spesiale koutegniek waarin die voedsel so lank as moontlik in die mond bly - bied 'n goeie geleentheid om die voorvertering van die voedsel in die mond aansienlik te verbeter en sodoende die spysverteringskanaal se werk te vergemaklik. Dit word ook aangeraai om nie tydens die ete te drink nie, aangesien die vloeistof meng met die spysverteringsappe wat gevorm word, wat die doeltreffendheid daarvan verminder. (FP)
Dieter Häussinger: Gastroenterologie, hepatologie en infektiologie: kompendium en praktiese handleiding, De Gruyter; Uitgawe: 1 (9 Julie 2018)
Johannes Lenglinger, Marion Hädrich: Eksokriene pankreasinsufficiëntie; in: Therapeutische Umschau, Jaargang 73, bladsy 500-504, 2016, hogrefe.com
Kaspar Truninger: Verduideliking van chroniese diarree; in: Praxis, Jaargang 05, bladsy 153-158, 2016, hogrefe.com
Sinead N. Duggan: onderhandeling oor die kompleksiteit van eksokriene en endokriene disfunksie by chroniese pankreatitis; in: Proceedings of the Nutrition Society, Volume 76, Issue 4, bladsye 484-494, November 2017, cambridge.org
Hogue, G .; Adams, R .: Lae spysverteringskanaal-toestande: Malabsorpsiesindroom; in: FP Essential, Jaargang 483, bladsy 20-24, Augustus 2019, PubMed
Samy A. Azer, Senthilkumar Sankararaman: Steatorrhea; in: StatPearls [Internet]. Treasure Island (FL): StatPearls Publishing; Januarie 2019, PubMed