Toe ons besig was om huis te soek in Toronto was my prioriteite 1) genoeg lig, 2) sentraal geleë*, en 3) met die potensiaal om my braaibehoeftes te vervul. Die lieflike woonstel wat ons uiteindelik gevind het het voldoen aan 1) en 2), maar nie aan 3) – ons is 25 vloere in die lug, met 'n klein balkonnetjie waarop ons nie mag vuur maak nie. Daarmee saam is die stad van Toronto uiters paranoïs oor vuur maak in openbare parke (anders as ons ervaring in Engeland, waar enige mooi dag 'n rede is om 'n vleisie in die common te braai), so ons moontlikhede vir braai is meeste van die tyd nul. This depresses me to no end. J maak 'n plan – ons kan 'n naweek noord van die stad spandeer, in die Muskoka-meer area van Ontario, waar jy kan cottage (ja, dit word hier as 'n werkwoord gebruik), en kan barbeque.
Ons huur 'n kar. 'n Medium-grootte kar, lyk dit vir ons vooraf op die webwerf. Teen die tyd wat ons dit optel het die medium-grootte kar 'n reusagtige SUV geword, wat ons weereens laat besef dat alles, ALLES op hierdie kontinent probeer groter wees as die res van die wêreld. Ons durf die stad se paaie aan, histeries aan't lag in absolute angs oor aan die verkeerde kant van die pad bestuur, die vreemde bestuursreëls waaraan ons nie gewoond is nie, en hoe Godsonmoontlik dit is om ooit fokken links te draai. Ons ry deur die wasteland van die Greater Toronto Area wat groot dele van Randburg resemble, eindelose strip malls en nog reuse karre, hoofwëe en drive-through kitskosrestaurante, onder andere 'n McDonalds met 'n reusagtige ballon van Ronald McDonald op die winkel se dak. Dan, uiteindelik, is 'n mens uit die stad. Daar is groen velde, die pragtigste skure en silo's, en padstalletjies met vars Ontario soetmielies en wildebloubessies, nou in seisoen.
Oppad stop ons vir 'n butter tart in Bracebridge. Die butter tart is 'n Kanadese gunsteling – basies soos 'n pekanneuttert sonder die neute, wat nie vir my vreeslik sin maak nie. In alle geval. Na die butter tart ry ons tot buite Huntsville, waar ons 'n cottage gehuur het vir die naweek. Daar is 'n meer op die eiendom, en 'n groentetuin met rabarber. Ek wonder hoeveel rabarber ek kan steel sonder dat die eienaars gaan agterkom. Daar is ook black flies, 'n tipe muskiet wat ons baie gou uitvind, wragtig tande het. Soos hul jou byt sit die bloed aan jou bene en arms. Ons drink gin vir die pyn, en dan kry J dit reg om my in 'n kano te laat klim. Ek kry dit reg om 'n halfuur lank te vaar sonder dat enige iets omtiep. Ek voel uiters accomplished. Daar is iets oor die Muskoka-area wat 'n mens vreeslik aan 'n Amerikaanse tipe Famous 5-avontuur herinner. Dalk is dit die summer camps wat diep in die Algonquin Nasionale Park, wat ons besoek, geleë is, of die feit dat almal besig is om 'n kano iewers heen te vaar, of deur die bos te stap op dae-lange hikes. Alles voel baie heilsaam. Op 'n opwindende Enid Blyton-manier, maar met meer gin.
Teen die aand besef ons dat my planne vir braai in die wiele gery word deur die feit dat ons cottage uiteindelik net oor 'n donderse propane-braai beskik, 'n baie algemene verskynsel hier. Die mielies en Nigel Slater se knoffelbrood probeer ons balanseer so om die fire pit, en uiteindelik braai ons ons wors op die stoof. Die volgende dag sien ons bewerdamme, chipmunks, en 'n moose, eet heerlike maple walnut roomys, en klap ure lank black flies dood.
Terug by die huis spandeer ons die res van die week aan verwoed ons bytplekke krap, J se voete in so ergerlike toestand dat hy soos 'n waterpokkiekleuter 'n bottel calamine lotion gaan koop.