Waarom sou die Rhodesiërs Swartes in hul leër vertrou? - Artikels - 2022
Waarom sou die Rhodesiërs Swartes in hul leër vertrou?
Ek het oor Rhodesië gelees en gevind dat daar swartes in die Rhodesiese weermag was. Die byskrif van hierdie prent beweer dat hulle die meerderheid van die millitêre was!
Ek sou verwag het dat die swart soldate hul wit offisiere sou versplinter, toerusting sou misplaas of openlik skelm sou wees.
Wat het hierdie swart soldate lojaal genoeg gehou om dit nie te doen nie en wat het die blankes oortuig (behalwe desperaat) dat hulle betroubaar sou wees?
Was dit Ndebele van Matabeland waarmee Shona soos Mugabe in konflik sou kom ná onafhanklikheid?
Is dit die volgelinge van Abel Muzorewa wat lojaliteit aan Rhodesië bevorder het, gekontroleer in ruil vir beter regte? (Let op, Abel kom eers in 1979 kortliks aan die bewind en die prentjie is van 1976)
Is hulle net baie goed betaal?
Die party was dat die oorlog nie tussen swartes en blankes was nie, maar tussen Rhodesiërs van alle kleure en internasionale kommunisme (Rhodesië sonder vrees), dat die deur kommuniste gesteunde guerrillas ook 'n bedreiging was vir swartes (Anatomy of Terror), wat hulle behandel inheemse Afrikaners regverdig (beskuldigings van Rhodesië, verslag uit die 70's) en dat hul teenkanting teen 'n swart meerderheidsregering 'n opposisie teen rasgebaseerde politiek was (onderhoud met Ian Smith).
Behalwe wat die regering wou hê dat die wêreld moes glo, het die gebrek aan ander ekonomiese geleenthede daartoe gelei dat swartes by die weermag aangesluit het (totsiens Rhodesië), en die regering, wat uit meer as 'n dekade van oorlogvoering gestrek het, sou gebruik maak van almal wat bereid was om aan te sluit.
Britse leërs oor die hele wêreld was inboorlinge. Indië is 'n belangrike voorbeeld. Indiese troepe was belangrik tydens die Britse koloniale uitbreiding na China tydens die Opium -oorloë, en het 'n lang afstand opgeruk om die Ottomaanse Ryk te beveg tydens die Eerste Wêreldoorlog.
Aangesien mense oor die hele wêreld omtrent dieselfde is, is daar geen rede dat dit nie in die Afrika -kolonies sou geld nie. (Dit is algemeen bekend dat Afrika een van die eerste plekke was om beskaafd te word, in Egipte)
Die Britte het 'n metode van koloniale uitbreiding gehad wat gevolg het op 'n eenvoudige algoritme :
Kry 'n voet by die deur, 'n plaaslike kragbasis
Onttrek rykdom van die plaaslike bevolking.
Stuur rykdom na Londen. Wek 'n plaaslike tekort op 'betalingsbalans', wat die plaaslike ekonomie verwoes. 
Ekonomiese kwessies versprei na naburige plekke.
Met ekonomiese kwessies kom armoede. Huur sterk verarmde mannetjies om in die weermag te dien. Voer hulle goed, oefen hulle goed, gee hulle 'n gevoel van krag wat deur diens verkry word. In ruil daarvoor sal hulle lojaal wees.
Beheer die nuwe gebied, keer terug na stap 2
Dit geld natuurlik ook vir Afrika.
 Bayly, Christopher Alan. Indiese samelewing en die ontstaan ​​van die Britse Ryk. No. 2002. Cambridge University Press, 1988.
 Die beste voorbeeld hiervan hou verband met Tea, Opium en die verhouding tussen die Britse Ryk en die Qing -dinastie. Volgens  het hulle geleer hoe om dit binne die Mogul -ryk te doen by die uitbreiding van die Britse Oos -Indiese Kompanjie. Dit is ook gebruik in die uitbreiding van Afrika. Omdat die Opium -handel / oorloë die maklikste voorbeeld is, sal ek dit verduidelik.
Rondom 1750 - 1800 het die Britte baie tee uit Qing China ingevoer. Die enigste betaling wat die Qing sou aanvaar, was silwer. Brittanje het omstreeks 1790 soveel tee ingevoer dat die handelstekort ekonomiese probleme veroorsaak het. Hulle het George Macartney gestuur om nuwe handelsreëls te beding, sodat die Britse Ryk goedere in plaas van silwer kan verhandel, wat die tekort verminder. Om verskeie redes het die Qing geweier en die silwervereiste gehandhaaf. 
Die Britte het 'n klomp maniere probeer om dit te laat verander, en tydens die Napoleontiese oorloë het hulle agtergekom dat hulle Opium in Indië kan laat groei en na China kan insmokkel. Dit het geblyk (nie vir ons vandag verbasend nie) dat opiumsmokkelary baie winsgewend was, en dat sodra u kliënte kry, dit redelik 'lojaal' is. 
Hierdie smokkelery duur 'n rukkie totdat die gebruik van Opium, gekombineer met 'n verlies aan silwergoud, ekonomiese ontbering en sosiale ineenstorting veroorsaak het. Die Qing -dinastie het gereageer deur die handel in Opium te stop, wat die Opium -oorloë veroorsaak het. Die Qing het die Opium -oorloë verloor, en die Britte het 'n klomp klein kolonies in China gekry en was vry om handel te dryf soos hulle wou. 
Die gebiede wat deur die Britte bestuur is (Sjanghai, Hong Kong, Xiamen) was oorspronklik klein dorpies, en dit het vinnig die rykste gebiede van China geword. Hoekom? Omdat die rykdom van die Chinese binneland deur hierdie hawestede uit China gevloei het. 
Met verloop van tyd het die koloniale besittings nie net rykdom verkry nie, maar ook mag. Die mag van die Britte en ander Europeërs en Japan het in China toegeneem, terwyl die Qing -dinastie formeel nog in beheer was.
Die Qing -dinastie was 'n ryk, magtige land. Dit was ryker en het 'n beter ekonomie en 'n beter opgeleide elite in 1750 as enige ander deel van die wêreld. Dit het lank geneem voordat hierdie samelewing verbrokkel het, en die elite het verstaan ​​wat die Britte doen, en sommige het teruggeveg.
In teenstelling hiermee was Afrikane reeds redelik verdeeld toe die Britte intrek. In vergelyking met die Duitsers en Franse was die Britte geneig om die bestaande magsstruktuur te laat staan ​​en het hulle slegs die rykdom van die plaaslike gebied ontgin (Indirekte reël? Protektoraat? Shaka Zulu ). Die Britte aan die einde van die 1800's het verskeie voordele gehad: hulle was baie goed in die verowering en administrasie van kolonies, hulle was ryk en nywerheidsryk. Hulle het geweet hoe om die rykdom van die kolonies te onttrek.
 Lipman, Jonathan N., Barbara Molony en Michael A. Robinson. Moderne Oos -Asië: 'n geïntegreerde geskiedenis. Pearson, 2011.
Gebore in 1959, het ek beide Australië se betrokkenheid by die Viëtnam-oorlog (1962-72) en die Rhodesiese burgeroorlog (1964-79) as gelyktydig beskou. 'N Broer was lid van die Australië-Rhodesië Vereniging so ons het maandeliks 'Opdaterings'direk van Ian Smith se regering. Dieselfde broer was in 1972 verantwoordelik vir die 'konsep', maar die nuwe regering het dit afgeskaf. Het ons vriende en familie baie belang gestel in hierdie twee 'Koue Oorlog' -hotspots. Waarom was swartes lojaal aan 'n 'Wit' regime? Soos Opdateer het dit gesê, die ZANLA en ZIPRA magte was terroriste wat geweld gebruik het om hul heerskappy af te dwing.
Soos in Kenia, is die Kitson-metode van 'teenbendes' gebruik om hulle af te skrik. Update het beraam dat die mededingende guerrilla -leërs 30 000 man elk by die regeringsleër op 30 000 gehad het. Was selfs 'n neutrale mag -die van Muzarewa? - wat na bewering ook 30 000 gehad het.
Waarom sou swartes 'n blanke regime dien? Waarom dien Amerikaanse swartes in die Wit-gedomineerde Amerikaanse weermag? Waarom het die Suid-Viëtnamese weermag Amerikaanse belange gedien, 1954-75? Dit het hulle 500 000 doodgemaak. Kan nie verduidelik word as 'hulle was goed betaal' nie. Dit is maklik om te vergeet van die histerie wat ons en hulle tydens die 40 jaar lange Koue Oorlog veroorsaak het. Sien die Rhodesiese oorlog in konteks: eers dan maak dit sin.
Die ontbinde koloniale staat dien as 'n 'verlore saak' mite soos die Konfederasie
Dylann Roof, die 21-jarige skieter wat 'n gemeenskap geterroriseer en nege mense vermoor het by 'n histories swart kerk in Charleston, Suid-Carolina, het op sy misdade erken.
Sommige van die eerste beelde wat ons van hom gesien het, het dit duidelik gestel waarom hy dit gedoen het.
Op 'n foto wat op Facebook geplaas is, staan ​​Dylann in 'n moeras en staar na die kamera. Op sy baadjie was die vlae van die apartheidsera en Suid-Afrika en Rhodesië, twee blanke supremasistiese regimes-laasgenoemde wat in die 1960's en 1970's 'n wrede en verlore oorlog gevoer het.
Rhodesië, nou Zimbabwe, het sedertdien baie onder wit supremasiste gevaar. Rhodesië, geleë in die huidige Zimbabwe, het in 1965 uit die Verenigde Koninkryk-sy koloniale beskermheer-gebreek nadat Brittanje geweier het om die blanke minderheidsregering te erken.
Byna onmiddellik het Rhodesië neergedaal in 'n oorlog tussen die regime en verskeie swart weerstandsbewegings wat gereeld teen mekaar geveg het. Swart politieke leiers is in hegtenis geneem en massaal tronk toe gestuur. Die regime gebruik gereeld martelingsmetodes, insluitend elektriese skokke en 'skedelblaas' om inligting van werklike of vermeende politieke aktiviste te bekom.
Die regime het in 1979 in duie gestort. Maar dit leef voort as 'n mite, en rassistiese groepe het die simboliek en vlag daarvan aangegryp as 'n manier om blankes - wat 3,72 persent van Rhodesië se 1960 -bevolking uitgemaak het, maar dit met 'n ystervuis regeer - as die underdogs uit te beeld.
Die aantrekkingskrag na Rhodesië bevat ook 'n verlange na wat moontlik sou gewees het as die regime sou oorleef.
In hierdie sin funksioneer dit as 'n 'verlore saak' soortgelyk aan die Konfederasie, wat Roof onderskryf het op 'n kenteken op sy motor. In Suid -Carolina wapper die Konfederale strydvlag steeds prominent voor die staatshuis - en die oproep om verwydering het momentum gekry ná die aanval in Charleston.
Maar die werklikheid van Rhodesië was heeltemal anders as die mites - en dit is die moeite werd om dit te dekonstrueer.
Bo - Rhodesiese troepe in gevegte. Bo - 'n swart gevangene met 'n tou om sy nek in Lupane, Rhodesië op 1 September 1977. J. Ross Baughman/AP -foto
Wit supremasiste gebruik Rhodesië in teenstelling met die outokratiese Zimbabwe, regeer deur die voormalige versetleier en Hitler-bewonderaar Robert Mugabe. Dit dien as 'n waarskuwing teen die opgee van krag. Dit voer aan - jy sou nie Mugabe wou hê nie, nè?
Maar die argument dat Rhodesië 'n beter alternatief was, het nooit veel water gehou nie. Afgesien van die voor die hand liggende - dat die argument 'n blanke supremacistiese regering onderskryf - is dat Mugabe nooit bestem was om Zimbabwe te lei nie.
Eers in die laat sewentigerjare het Mugabe beheer oor ZANU en sy militêre vleuel ZANLA oorgeneem nadat die groep se leier, Herbert Chitepo, gesterf het toe sluipmoordenaars sy Volkswagen Kewer opgeblaas het. ZANU het die sterkste rebellefaksie geword nadat sy mededinger, ZAPU, 'n mislukte konvensionele offensief in die laat 1960's uit sy basis in Mosambiek geloods het.
Teen hierdie tyd was die Rhodesiese regime in die verdediging, nadat hy jare lank 'n hopelose teenopstandsoorlog gevoer het. Om die burgerlike bevolking van die rebelle af te sny, het die regime honderdduisende swartes met geweld na 'beskermde dorpe' agter doringdraad verskuif, vertel Paul Moorcraft en Peter McLaughlin in Die Rhodesiese oorlog - 'n militêre geskiedenis.
'Alhoewel dit militêr effektief was, was dit 'n propaganda -geskenk aan die opstandelinge,' het Moorcraft en McLaughlin beskryf. 'So was die' no-go areas 'en' free-fire'-sones langs die grens van Mosambiek. Namate die aandklokreëls uitgebrei is, het die onvermydelike toename in burgerlike sterftes die werwing van guerrilla vergemaklik. "
Rebelliegroepe soos ZANU/ZANLA het geradikaliseer. "Die beheer oor die party het onverbiddelik in die hande van die meer radikale partylede oorgegaan, en Mugabe het in 1978 na vore getree as die duidelike en in die openbaar erkende leier en as opperbevelhebber van ZANLA," het die skrywers opgemerk.
Maar as die regering die blanke heerskappy in 1965 of vroeër in plaas van 1979 laat vaar het-en voordat Mugabe aan die top van die ZANU-hiërargie gevestig was-sou die toekomstige Zimbabwe hom moontlik nooit as president gehad het nie. Die land het moontlik eerder 'n president Joshua Nkomo, Edgar Tekere of Ndabaningi Sithole gehad.
'N Ander mite is dat Rhodesië 'n' blanke nasie 'was met inheemse Rhodesiese blankes wat 'n kommunistiese inval beveg het. Trouens, die helfte van die blanke bevolking in die sewentigerjare was setlaars wat geïmmigreer het daarna onafhanklikheid van Brittanje - en baie was bereid om elders te verhuis.
Die Rhodesiese regime beskou dit as een van sy grootste swakpunte en het selfs stappe gedoen om blanke emigrasie te stop, soos die beperking van die hoeveelheid eiendom en die kontant wat blankes uit die land kan vervoer. En hoewel China ZANU gesteun het, en die Sowjetunie ZAPU gesteun het, sou die rebelliegroepe se eie propaganda nooit effektief gewees het as elemente daarvan nie aanklank gevind het by die swart bevolking van die land nie.
Soos Moorcraft en McLaughlin beskryf het, het Rhodesiese wit elite dit nooit verstaan ​​nie. Rassisme het hulle verblind, en die belangrikste was 'n selfverdienende regverdiging dat swartes nie regeerbaar was nie-en dus politieke organisasie. Volgens hulle was dit die verantwoordelikheid van blankes om 'n land wat 96 persent swart was, vaderlik te regeer.
Die versetgroepe het baie anders gedink en het begin om dit te organiseer. Die blankes het duidelik 'n onbeskofte skok gehad.
'N Ander mite handel oor die taktiese vaardigheid van die Rhodesiese weermag - wat in die Weste gewild geword het deur advertensies in die werwing van huursoldate in Soldaat van geluk tydskrif.
Militêre skole bestudeer sedertdien Rhodesiese ligte infanterietaktiek. Moderne gepantserde voertuie wat deur bom beskerm is, met skuins onderbel, is die Rhodesiese weermag te danke. Maar hoewel die Rhodesiërs soms takties vernuftig was, veg hulle teen 'n vyand wat geweier het om dieselfde wedstryd te speel.
Die rebelle het die regime geteiken waar dit die swakste was, soos propaganda en ekonomiese oorlogvoering. Een van die grootste oorwinnings van rebelle was 'n vuurpylaanval in 1978 op Rhodesië se strategiese oliereserwe. Die vuurpyle het die brandstoftenks in Salisbury, vandag Harare, getref en die reservaat in 'n enkele slag uitgewis. 'N Paar maande later kapituleer Rhodesië.
Afro -Amerikaanse diens tydens die rewolusie
'Ons nie-geemansipeerde soldate word byna onweerstaanbaar versoek om na ons vyande te gaan, wat hulle nooit teen ons in diens neem nie', skryf 'n anonieme Patriot in Philadelphia in 1777. Hy verwys na die klein aantal slawe wat onderteken het om in die kontinentale leër te veg. Die meeste van hulle het dit gedoen omdat hulle geen keuse gehad het nie: hul meesters het hulle gedwing om hul plek in die leër in te neem. Die besorgdheid van hierdie individu fokus egter op die skerp versoeking wat baie slawe -Afrikaners en swart Amerikaners in die gesig gestaar het toe die Britse leër aan enige slaaf hul handelsvryheid beloof het vir hul diens in die leër van sy majesteit. Vir sommige Amerikaners was die vooruitsig dat gewapende slawe teen die Amerikaanse saak sou veg, skrikwekkend.
Swart lojalis in Lord Dunmore se "Ethiopian Regiment" Wikimedia Commons
Sedert die begin van die Amerikaanse rewolusie, het baie in Groot -Brittanje die voorkeur gegee aan die bewapening van slawe met Britse wapens en hulpbronne, met die hoop dat dit die suidelike state van werknemers sou ontneem, 'n opstand sou veroorsaak en die Amerikaanse ekonomie tot stilstand sou bring. Lord Dunmore, wat in 1775 die koninklike goewerneur van Virginia was, het 'n proklamasie uitgereik waarin verklaar word dat enige slaaf wat ontsnap en by die Britse leër aangesluit het, hul vryheid sou verdien. Gou het Dunmore 'n vegmag van byna 800 soldate. Na verskeie gevegte is Dunmore se Ethiopiese regiment deur pokke gedemineer en ontbind.
Die Britte het slawe ook aangemoedig om weg te hardloop omdat hulle vaardige slawe uit Amerikaanse hande wou verwyder. Slawe was dikwels opgelei en baie talentvol in timmerwerk, messelwerk, as smede, skoenmakers, naaiers, bakkers en distilleerders. Baie slawe in Maryland en Virginia gebruik hul kennis van die getystreke van die Chesapeakebaai om gevangenskap van hul meesters te vermy. Ander, soos 'n vry man met die naam Jerry, is gearresteer omdat hulle wapens aan ontsnapte slawe gegee het ter ondersteuning van die Britte. Toe die koninklike goewerneur van Suid -Carolina, William Campbell, teen sy doodsvonnis protesteer, dreig 'n woedende skare om Jerry aan sy voordeur te hang. 'N Man met die naam Tye het 'n raider geword vir New Jersey Loyalists in Monmouth, met ongeveer 25 man van alle nasionaliteite. Tye se Black Brigade was baie suksesvol totdat hy deur kaptein Joshua Huddy doodgeskiet is, wat sy huis verdedig het om geplunder te word. Huddy het die stropers op sy eie neergesit en sy huis behou.
Nie alle slawe het die Britte op hul woord geneem nie. Alhoewel dit algemeen in kringe van slawerny geglo is dat die Britte die beter geleentheid bied om vry te wees van slawerny, het ander geweier om hul plantasies te verlaat. Sommige het agtergebly, selfs nadat hul meesters weg was, en geweier om te vertrek toe Britse magte op die leë eiendomme neerdaal. Baie mense besef dat lojale burgers ook slawe besit. Dit was ook bekend dat Britse offisiere hulself gevange slawe bekom het. Tog het tienduisende verslaafdes aan hul meesters ontsnap en die Britse grense oorgesteek. Dit is selde dat min mense in die Britse weermag optrede sou vind.
Die meerderheid Afrika-slawe wat na die Britte gevlug het, het nie-militêre werk by die weermag gekry. Dit was gewoonlik handarbeidsposisies waarin borswerke gebou is en loopgrawe gegrawe is. Die werkervaring wat slawe van slawe saamgebring het, was inderdaad formidabel vir Britse bevelvoerders wat nuttige metodes gevind het om hulle in diens te neem. Terwyl 'n meerderheid van die mans met handewerk geplaas is, het ander militêre opleiding gekry en gewapend met muskiete. In 1779 het die suidelike Britse leër 200 slawe gewapen om Savannah, Georgia, te verdedig. Ander voormalige slawe in Britse uniforms het in Virginia in 1781 geveg. 'N Slaaf met die naam Billy is deur 'n hof in Virginia skuldig bevind aan verraad omdat hy burgerlikes van 'n Britse skip aangeval het. Sy meester, 'n prokureur, het sy doodsvonnis suksesvol omgekeer deur te beweer dat hy as slaaf nie wettig verhoor kan word nie omdat hy nie as 'n burger met regte erken word nie. Ten spyte van hierdie seldsame geval, was die effek van die bewapening van voormalige slawe onmiddellik. Amerikaanse gemeenskappe wat slawe besit, het 'hul slawe bestuur' deur hulle gereeld buite die bereik van Britse verkenningspartye te plaas. Baie ontsnapte slawe wat deur hul meesters gevange geneem is, is gestraf deur op 'n veiling verkoop te word. In sommige gevalle was dit eintlik 'n seën. Hierdie baie min mense is onmiddellik deur hul koper bevry.
Toe die Britse leër in 1781 in Yorktown, Virginia, vasgevang raak, het baie slawe by die Britte met pokke afgekom. In een van sy laaste besluite as bevelvoerder, die Britse genl Charles, beveel Lord Cornwallis alle besmette persone om na hul plantasies terug te keer. Hy het gehoop dat die siekte onder die gesonde bevolking sou versprei en die platteland sou verwoes. Sy plan het misluk, en die Britte het in Oktober in Yorktown geval, wat die oorlog van die Britse weermag teen Amerikaanse onafhanklikheid in wese beëindig het. Terwyl die vredesverdrag in 1782 oorsee gehamer word, word die Britse bevelvoerder Guy Carleton opgejaag deur Amerikaanse boere en meesters wat die Britse eis dat hulle hul eiendom moet oorhandig. Verskeie staatsvergaderings het die hulp van genl Washington verleen om Carleton te oorreed om daaraan te voldoen. Washington en Carleton het 'n vergadering gehou, maar die Britte het geweier om enige ontsnapte persoon wat oorgegaan het voor 'n skietstilstandooreenkoms in 1782, as eiendom te erken. Die probleem was dat tienduisende voormalige slawe, van wie duisende vroue en kinders was, na die Britse linies ontsnap het, en meer as genoeg gelieg en die identiteit van vrye mense in plaas van slawe aangeneem het. Uiteindelik het die Amerikaners nie hul ontsnapte slawe teruggekry nie en meer as 50 000 voormalige slawe het Noord-Amerika in 1783 met die Britse weermag verlaat. Dekades lank het die onopgeloste situasie gelei tot hewige anti-Britse wrok in die Suide, wat 'n onevenredige hoeveelheid verloor het van hul verslaafde bevolking. Van die 50 000 het baie in Nova Scotia en die Karibiese Eilande gevestig, terwyl ander na Wes -Afrika en Groot -Brittanje teruggevaar het.
Veg vir Amerikaanse onafhanklikheid
'Ek het in die rewolusie gedien, in die leër van generaal Washington. Ek het in die geveg gestaan ​​waar balle, soos hael, oral om my gevlieg het. Die man wat langs my staan, is aan my sy geskiet - sy bloed het op my klere gespuit wat ek weke lank gedra het. My naaste bloed, behalwe dit wat in my are loop, is vir vryheid vergiet. My enigste broer is onmiddellik tydens die Revolusie doodgeskiet. Vryheid is my na aan die hart - ek kan nie die gedagte verdra dat my landgenote slawe moet wees nie. " - Dr.
1781 Waterverf wat kontinentale soldate illustreer by die beleg van Yorktown, wat 'n lid van die 1ste Rhode Island Regiment insluit#13 Wikimedia Commons
Die 1ste Rhode Island-regiment was 'n saamgestelde eenheid in die kontinentale weermag wat gedokumenteer is dat dit 'n groot en sigbare liggaam Afro-Amerikaanse soldate in sy geledere het. Hulle word die beste onthou vir hul pogings om Hessiese vooruitgang tydens die Slag van Rhode Island in 1778 af te weer, en is gelei deur genl.maj. James Mitchell Varnum. Skattings dui aan dat tussen 120-140 uit 250 soldate swart was. Alhoewel dit geïntegreer is soos byna alle ander kontinentale regimente, word die 1ste Rhode Island onthou om slawe en vrymanne in diens te neem voordat dit deur die kongres en genl. Washington goedgekeur is. Tot 1778 het die Kontinentale Weermag nie Afro-Amerikaners toegelaat om te dien nie. Uitsonderings is egter gemaak op diegene wat sedert die vroeë dae in Boston in 1775 gedien het. Hierdie manne is toegelaat. Nuwe rekrute was nie. Toe hy dit sien, het lord Dunmore in 1775 sy proklamasie uitgereik waarin Afro-Amerikaners, slaaf en vry, verlei is om by die Britte aan te sluit. Washington het 'n ongeveer gesig gehad, maar die state was nog steeds huiwerig om Afro-Amerikaners te bewapen. Dit het op staatsvlak verander, want in 1778 was daar 'n groot tekort aan werwings uit plaaslike townships. Om hul kwotas te vul, het hulle toegelaat dat slawe en gratis Afro-Amerikaners inskryf. In ruil daarvoor is slawe hul vryheid vir hul diens belowe. Teen 1781 was die kontinentale weermag byna eenmalige Afro-Amerikaner in Yorktown. Regimente is nie geskei nie, en 'n Duitse offisier was verwonderd oor die professionaliteit en kleredrag van Amerika se eerste swart soldate.
Lemuel Haynes is gebore aan 'n swart pa en 'n blanke moeder, en hy is op vyf maande ouderdom aan 'n wit boer, wat ook 'n diaken was, gebore. Haynes is grootgemaak as sy seun en het 'n opvoeding gekry. Hy het uiteindelik in 1774 by die Granville, Massachusetts -burgermag aangesluit toe hy 21 jaar oud was. Hy het militêre taktiek geleer en is opgelei in inheemse Amerikaanse stealth-maneuver. Haynes sou gedigte skryf oor sy ervarings tydens die oorlog. Hy sou later die eerste swart geordende gemeentelike predikant in die Verenigde State word, en was 'n sterk stem in die afskaffingsbeweging. Sommige van sy poësie bestaan ​​uit die reëls, "Vir vryheid streef elke Freeman daarna, want dit is 'n gawe van God, en daarvoor gee hulle gewillig hul lewens," (uit The Battle of Lexington, 1775) en "Ek dink dit is nie 'n oordrywing] om te bevestig dat selfs 'n Afrikaan, net so 'n goeie reg op sy vryheid in gemeen het met Engelsmanne. gevolglik is die praktyk van slawe-aanhou, wat soveel in hierdie land volop is, onwettig. " (uit Liberty verder uitgebrei, 1776).
Barzillai Lew het saam met sy pa in die Franse en Indiese oorlog gedien. Hy trou in 1768 met Dinah Bowman, 'n vryvrou uit Lexington, Massachusetts, 'n pianis. Hulle sou verskeie kinders hê wat almal musikante sou word. Lew het in Mei 1775 by die 27ste Massachusetts Regiment as 'n kolf/drummer aangesluit. Hy neem deel aan die suksesvolle aanval by Fort Ticonderoga in 1775 wat die kanonne terugbring na Boston wat die Britte in 1776 verdryf het. Hy veg ook op Bunker Hill in Junie 1775 en speel die deuntjie: "There's Nothing Makes the British Run Like Yankee Doodle Dandy. " Hy was ook getuie van die Britse genl John Burgoyne se oorgawe aan die Amerikaanse magte in Saratoga, NY in 1777. Die poeierhoring wat hy gedurende die oorlog gedra het, sit nou in 'n Afro-Amerikaanse geskiedenismuseum in Chicago.
Peter Salem, 'n voormalige slaaf, word erken dat hy die Britse majoor John Pitcairn geskiet en vermoor het tydens die Slag van Bunker Hill in Junie 1775. Kunstenaar en soldaat John Trumball het die beroemde voorstelling van Bunker Hill geskilder, waaraan hy ook deelgeneem het. Salem se kop kan kan in die linker boonste hoek onder die drie wapperende vlae gesien word. Pitcairn kan regs in die middel onder die opgehitte Britse vlag gesien word en sterf in die arms van sy seun. Salem was in Concord, Massachusetts, toe die Britte opgeruk het om die voorraad ammunisie daarheen te neem. Saam met ander Amerikaanse milisies het Salem die Britte teruggery na Boston. Hy sou verskeie kere tydens die oorlog weer inskryf, en dien byna vyf jaar voordat hy na Massachusetts gaan waar hy trou en hom in Leicester vestig. Tot vandag toe staan ​​daar 'n monument tot sy eer.
Bygesneden beeld van "The Death of General Warren at the Battle of Bunker's Hill" wat Peter Salem John Trumbull beklemtoon
'N Ander dapper Amerikaanse soldaat, Salem Poor, is opgemerk vir sy dapperheid tydens die gebeure rondom Boston in 1775. Die arme word toegeskryf aan die moord op die Britse luitenant -kolonel James Abercrombie, wat in die skildery van Trumball getoon word, sentraal en plat op sy rug gelê. Die Afro-Amerikaner wat uitgebeeld word, staan ​​miskien agter die wit soldaat met 'n getrekte swaard in die heel regterhoek. Vir sy pogings het kolonel William Prescott versoek dat hy erkenning kry vir sy dienste, '. ons verklaar dat 'n negerman genaamd Salem Poor van kolonel Frye's Regiment, kapt Ames Company in die laat Slag van Charleston, gedra het soos 'n ervare offisier, sowel as 'n uitstekende soldaat, om besonderhede van sy optrede uiteen te sit, vervelig sou wees. Ons wil net verlof vra om in die persoon van hierdie negersentrums 'n dapper en onverskrokke soldaat te sê. Arm sou wees met Washington by Valley Forge in 1778.
James Armistead Lafayette was 'n slaaf in Virginia, besit deur William Armistead. Nadat hy toestemming gekry het om by die oorlogspoging van sy meester aan te sluit, het hy in 1781 op die Britse leër in Virginia afgekom om intelligensie vir die draagjas, Benedict Arnold, in te samel. Armistead was in werklikheid 'n dubbele agent wat intelligensie vir die kontinentale weermag versamel het onder genl.maj Lafayette. Armistead was baie suksesvol, sy verslae was noodsaaklik vir die beplanning van die beleg in Yorktown. Hy was so goed daarin om die Britte te mislei dat genl Charles, Lord Cornwallis, verstom was toe hy Armistead langs die Lafayette sien staan ​​het na die Britse oorgawe. Omdat hy nie sy vryheid kon verseker nie, omdat hy tegnies nie in die Amerikaanse weermag gedien het nie, het William Armistead, saam met die hulp van Lafayette, 'n versoekskrif aan die Virginia -vergadering versoek om hom te bevry. Hy het sy vryheid gekry en Lafayette se naam as 'n dankie geneem. In 1824, toe Lafayette na die Verenigde State teruggekeer en in Virginia gereis het, het James Armistead Lafayette die taverne genader waar die gevierde Franse generaal die inwoners se blydskap ontvang het. Toe hy die taverne binnekom, herken Lafayette hom, omhels hom en bedank sy dank vir sy diens. Armistead groet die generaal die laaste keer en vertrek. Genl Lafayette, 'n voormalige slawe -eienaar wat 'n afskaffing geword het, het eenkeer gesê: 'Ek sou nooit my swaard in die saak van Amerika getrek het as ek kon dink dat ek daardeur 'n land van slawerny sou stig nie.'
'N Tekening van 'n swart kontinentale soldaat. Nasionale Parke Diens
James Forten is miskien die suksesvolste Afro-Amerikaner in die vroeë dekades van die Verenigde State. Hy is vry gebore in Philadelphia en is geïnspireer as 'n seuntjie toe hy die nuwe Onafhanklikheidsverklaring in Julie 1776 hoor voorlees. Opgevoed met 'n gesonde werksetiek en opgevoed deur abolitionistiese Quakers, het hy op 14 -jarige ouderdom by 'n Amerikaanse privaat aangesluit. Brits, het hy ontduik dat hy in slawerny verkoop is deur die Britse kaptein met sy vaardighede en kennis te beïndruk. Hy is in plaas daarvan as 'n krygsgevangene behandel en na die berugte gevangenisskip HMS Jersey gestuur. 11 000 Amerikaners sterf aan boord van die siekte -besmette gevangenisskepe wat tydens die oorlog in die hawe van New York geanker was. Forten is na sewe maande vrygelaat en het by 'n handelsskip aangesluit waar hy jare op see was. Toe hy na Philadelphia terugkeer, het hy werk geneem by 'n redery wat deur 'n familievriend besit word. Forten het vinnig geleer hoe om seile en tuigings vir lang skepe te maak. Toe die kans in 1798 kom om die onderneming te koop, het Forten dit gedoen en 'n rewolusie in die bedryf gemaak. Binnekort word hy een van die rykste individue in Philadelphia. Forten het beide swart en wit werkers in diens geneem en wou die omstandighede van die Amerikaanse samelewing verbeter. Hy het sy talente en invloed gebruik om die afskaffingsbeweging in die Verenigde State te bevorder. Oorspronklik het hy dit oorweeg om gratis Afro-Amerikaners te betaal om in ander lande te hervestig, maar hy was oortuig om sy posisie te verander deur Swart Amerikaners wat die Verenigde State as hul tuiste beskou het. Hy was 'n sterk teenstander van die American Colonization Society, wat maniere gesoek het om vrygemaakte slawe en gebore vry Afro-Amerikaners te vervoer om die nuwe lande Sierra Leone en Liberië te koloniseer. Hy was bevriend met 'n jong William Lloyd Garrison, 'n toekomstige brandmerk in die afskaffingsbeweging, en die twee het die invloedryke koerant, The Liberator, begin waarvoor hy redaksies bygedra het voor sy dood in 1842.
Phillis Wheatley is in Afrika gebore en is as jong meisie in slawerny ontvoer. Gekoop deur John Wheatley van Boston in 1761 as 'n diensmeisie vir sy vrou Susanna, het Phillis haar vinnige leervermoëns getoon en is hy deur die Wheatley -gesin opgelei. Phillis het gou Latyn en Grieks bemeester en was besig om poësie te skryf teen 1770. In 1773 publiseer sy gedigte oor verskillende onderwerpe, godsdienstig en moreel. Dit was die eerste publikasie van poësie deur 'n Afro-Amerikaner in die Verenigde State, en is erken deur John Hancock. Phillis het gedigte geskryf oor George Washington wat die bevel oor die Kontinentale Leër neem in 1775. In ruil daarvoor het Washington 'n brief aan haar geskryf waarin hy haar bedank en die jong vrou genooi om hom in Maart 1776 by die weermagkamp te besoek. Dit is onbekend of sy dit wel gedoen het. Nadat sy bevry is ná die dood van John en Susanna Wheatley in die 1770's, trou Phillis en sukkel om 'n bestaan ​​vir haar gesin te verdien. Haar skryfwerk was tydens die oorlog in die onguns by die publiek, en as gevolg van swak gesondheid is sy in 1784 oorlede.
Die National Trust for Historic Preservation werk om hierdie leemte te vul deur ons Afro -Amerikaanse kultuurerfenis -aksiefonds. Staan by ons.
Sluit by ons aan om plekke waar 'n beduidende Afro -Amerikaanse geskiedenis gebeur het, te beskerm en te herstel.
In November 2017 het die National Trust for Historic Preservation sy African American Cultural Heritage Action Fund geloods, 'n veldtog van $ 25 miljoen ter ondersteuning van 150 historiese plekke wat in die Amerikaanse geskiedenis oor die hoof gesien is en eeue van Afro -Amerikaanse aktivisme, prestasie en veerkragtigheid verteenwoordig.
Deur hierdie bewaringspoging - die grootste wat ooit ter ondersteuning van Afro -Amerikaanse historiese terreine aangepak is - werk ons ​​saam met en bemagtig Swart en diverse gemeenskappe om die Amerikaanse verhaal uit te brei.
Waarom die aksiefonds, en hoekom nou
Swart geskiedenis is Amerikaanse geskiedenis, en dit is ons verantwoordelikheid om ruimtes te kweek om daarby betrokke te raak. Ons moet verseker dat almal die geleentheid kry om inspirasie en wysheid te put uit Afro -Amerikaanse historiese plekke.
&aposAin't I A Woman?&apos Speech and Controversy
In 1851, at the Ohio Women's Rights Convention, Truth spoke powerfully about equal rights for Black women. Twelve years later, Frances Gage, a white abolitionist and president of the Convention, published an account of Truth's words in the Nasionale standaard teen slawerny. In her account, Gage wrote that Truth used the rhetorical question, 𠇊r'n't I a Woman?" to point out the discrimination Truth experienced as a Black woman.
Various details in Gage&aposs account, however, including that Truth said she had 13 children (she had five) and that she spoke in dialect have since cast doubt on its accuracy. Contemporaneous reports of Truth's speech did not include this slogan, and quoted Truth in standard English. In later years, this slogan was further distorted to 𠇊in't I a Woman?", reflecting the false belief that as a formerly enslaved woman, Truth would have had a Southern accent. Truth was, in fact, a proud New Yorker.
There is little doubt, nonetheless, that Truth&aposs speech𠅊nd many others she gave throughout her adult life—moved audiences. Another account of Truth&aposs 1851 speech, published in a newspaper about a month later, reported her saying, &quotI have plowed and reaped and husked and chopped and mowed, and can any man do more than that?"
Truth&aposs powerful rhetoric won her audiences with leading women's rights activists of her day, including਎lizabeth Cady Stanton and Susan B. Anthony.
He was critically injured in a Hurricane crash in 1943, and after recovering he rejoined his squadron to be shot down over the Po River in June 1944. He fought with the Italian partisans before escaping over the Maritime Alps to liberated France. In 1945 he flew over Germany before returning to Rhodes University to complete his degree in Commerce.
In 1948 he acquired a farm, married Janet Watt and entered Parliament. He moved from the Liberal Party to the United Federal Party of Sir Roy Welensky, before founding the Rhodesian Front with Winston Field to thwart British plans for Rhodesia.
[So true. This is the root problem with Christianity – it creates new problems. People eventually don't know who they actually are, and I notice that Liberalism has the same effect. These ideas are creating needless division among our people. In a normal life, things would be very direct and straightforward. These ideas create problems and divisions. Jan]