As akademikus was hy natuurlik bekend vir die skoolboeke wat hy saamgestel of geskryf het; ‘n aktiwiteit waarmee Lucas hom tot onlangs nog bemoei het. Maar dit is waarskynlik vir sy onverdrote ywer vir en betrokkenheid by die digkuns wat hy onthou sal word. Nie net vir die hoë gehalte van sy eie digwerk nie, maar ook vir die werk wat hy so dikwels agter die skerms gedoen het om ander (en veral ook jonger digters) se werk te promoveer. So was die laaste taak wat hy na alle waarskynlikheid wou vermag, die oorskouende artikel wat hy vir die Versindaba-webblad oor die digkuns van Lina Spies wou skryf. Maar helaas, toe sy gesondheid versleg en die dokter hom ingelig het dat hy gehospitaliseer sou moes word vir ‘n klepvervanging in sy aorta, moes hy dié voorneme laat vaar …
Op persoonlike vlak is daar sóveel wat ons gaan mis: die talle kuiertjies in die netjiese wit huis in Darling, die witwyn en sigarette, een besonderse middagete in Yzerfontein; die entoesiastiese, meelewende gesprekke oor ‘n verskeidenheid onderwerpe, maar meestal oor die digkuns en nuwe publikasies.
Ai, Lucas. Dankie vir mooi herinneringe. Dankie vir jou meelewende ondersteuning. En veral: dankie vir jou vriendelikheid. En jou menslikheid. Ook vir die ruimte wat jy aan ons gegun het om op ‘n beskaafde manier van jou te kon verskil. Soms.
As huldeblyk plaas ek een van Lucas se verse wat vir hom persoonlik baie beteken het; ‘n vers wat hy na die dood van sy vriend Barrie Hough geskryf het, en wat op ‘n ironiese manier ook vir hóm waar geword het.
Ek is verslae en baie hartseer oor nog ‘n meester van die woord wat weg is – iemand wat soveel vir die Afrikaanse letterkunde en digkuns beteken het.
Toe ek deur sy verse soek na iets wat my sal troos, lees ek weer die gedig “Nagsorg” uit sy jongste bundel “Vermaning”. Dalk het Lucas in sy studeerkamer op die boonste verdieping van die huis in Hoogstraat gesit en oor Darling en omgewing Kaap se kant toe gekyk toe hierdie vers by hom opgekom het. Ek haal aan:
Mag die mooi herinneringe aan Lucas oor ons bly hang, net soos daardie wit wolk in sy gedig – en dan nie net vir ŉ uur lank nie – vir die res van ons dae. Mag ons daardeur getroos word.