Die kern van alles is 'n verhouding met God. Selfs die Ou Testament beklemtoon dat dit nie offers en rituele is wat God wil hê 15 nie, maar dat ons die Here sal soek. Die woord 'soek' dui op 'n voortdurende besig wees met God, om Hom in alles te ken en om 'n lewendige verhouding met 'n almagtige, misterieuse God te hê. Die Ou Testament sê om te kan onderskei is om God te ken, om Hom alleen te dien. Dit beteken ook dat alle instellings en rituele tweede plek kry. Dit is mensgemaakte instellings wat aan plek, tyd en kultuur gebonde is. Selfs Jesus was gekant teen die oorbeklemtoning van menslike instellings; Hy beskuldig die Fariseërs omdat hulle van instellings afgode gemaak het16. Die kerk kan haar afvra of sy nog besig is met dit waarop dit werklik aankom. Die vraag kan beantwoord word deur te vra: hoekom doen ons wat ons doen, gaan dit oor God se eer of oor eie motivering? Solank God en sy koninkryk gedien word met dit wat ons doen, is ons nog by die kern van dit waarop dit aankom.
Karl Barth (Van Zyl 1993:19) beskryf Jesus as die Heer wat kneg geword het - sy heerskappy bestaan daarin dat Hy Hom onderwerp. Sy ryk is diens - dit is inderdaad wat die mens ook in die kerk is - diensknegte van God. Dit gaan dus nie oor die self nie, maar oor God, dit gaan nie oor wat die mens by die kerk kan kry nie, maar oor wat die mens (dienskneg) kan bied. Van Zyl (1993:24) beskryf Karl Barth se siening van deemoed of nederigheid soos volg:
Alleen deur Jesus Christus is dit vir die mens moontlik om 'n nuwe mens te wees. God bevestig reeds in die Ou Testament sy ewige liefde wat onveranderd bly. 18
Die wysheidsliteratuur word gekenmerk deur 'n voortdurende soek, 'n reflekterende spiraal vorentoe. Hierdie voortdurende soeke, in die eerste plek na God en in die tweede plek na dit wat werklik van belang is ('n verhouding met God), is direk afhanklik en staan in verhouding met God se openbaring en die mens se belewing van God. Hart (1995) beskryf Karl Bath se siening oor God se openbaring soos volg: