In 1928, die bekende Britse ekonoom John Maynard Keynes voorspel dat die tegnologie sal so ver vorder in 'n honderd jaar - deur 2028 - dat dit alles werk sal vervang, en niemand sal hoef te bekommer oor die maak van geld.
"Vir die eerste keer sedert sy skepping die mens sal gekonfronteer word met sy regte, sy permanente probleem - hoe om sy vryheid te gebruik uit te druk ekonomiese sorge, hoe om die vrye tyd, wat die wetenskap en saamgestelde rente sal gewen het vir hom beset, om verstandig te leef en aangenaam en goed. "
Ons het nog dertien jaar om te gaan voordat ons Keynes se profetiese jaar bereik, maar ons is nie regtig aan die gang nie. Amerikaners werk harder as ooit.
Keynes kan bewys word reg oor tegnologiese vooruitgang. Ons is op die randjie van 3-D-drukwerk, bestuurderlose motors, afleweringsdronke, en robotte wat ons koffie in die oggend kan bedien en ons beddens maak.
Maar hy het 'n groot vraag oor die hoof gesien: Hoe om die winste uit hierdie wonderlike arbeidsbesparende uitvindings te herverdeel, dus het ons die geld om die vrye tyd wat hulle bied, te koop?
Sonder so 'n meganisme, die meeste van ons is veroordeel tot in ewigheid harder te werk ten einde te vergoed vir verlore inkomste as gevolg van die arbeid-vervanging van tegnologie.
Sulke tegnologieë vervang selfs kenniswerkers - 'n groot rede waarom kollege-grade nie meer geleidelik hoër lone en groter aandele van die ekonomiese sektor lewer nie.
Sedert 2000, die oorgrote meerderheid van die kollege gegradueerdes het gesien min of geen inkomste winste.
Die ekonomiese model wat oorheers deur die grootste deel van die twintigste eeu was massaproduksie deur baie, vir massaverbruik deur baie.
Maar die model wat ons opruk na onbeperk produksie deur 'n handvol, vir verbruik deur die paar kan bekostig nie.
Die verhouding van werknemers aan kliënte is reeds laat val om hoogs verwonder laagtepunte.
Toe Facebook die boodskapmaatskappy WhatsApp vir $ 19 miljard verlede jaar gekoop het, het WhatsApp vyf en vyftig werknemers dien 450 miljoen kliënte.
Wanneer meer en meer kan gedoen word deur al hoe minder mense, wins gaan na 'n steeds kleiner sirkel van bestuurders en eienaars-beleggers. WhatsApp se jong mede-stigter en hoof uitvoerende beampte, Jan koem, het Van $ 6.8 miljard in die transaksie.
Dit sal op sy beurt die res van ons verlaat met minder goedkoop werkgeleenthede en minder geld om te koop wat geproduseer kan word, aangesien ons in die lae-betalende persoonlike diens sektor van die ekonomie gestoot word.
Wat sal ook beteken minder wins vir die handjievol miljardêr uitvoerende beamptes en eienaar-beleggers, want potensiële verbruikers nie in staat sal wees om te kan bekostig wat hulle verkoop.
Wat om te doen? Ons kan probeer om 'n reuse-belasting op die inkomste van die miljardêrwenners te hef en hul winste aan almal te herverdeel. Maar selfs as dit politiek haalbaar is, sal die wenners versoek word om hul winste in die buiteland te stoor - of uitgewissel.
Gestel ons kyk eerder na die patente en handelsmerke waarmee die regering al hierdie nuwe uitvindings beskerm.
Sulke regering beskerming te bepaal wat hierdie uitvind is die moeite werd. As patente het slegs drie jaar in plaas van die huidige twintig, byvoorbeeld, What'sApp sou die moeite werd wees 'n klein fraksie van $ 19 miljard - want na drie jaar enigiemand kon sy boodskap tegnologie reproduseer gratis.
In plaas van 'n inkorting van die patent tydperk, hoe oor gee elke burger 'n deel van die winste van alle patente en handelsmerke regering beskerm? Dit sou 'n voorwaarde vir die ontvangs van sodanige beskerming wees.
Sê byvoorbeeld 20 persent van alle sodanige winste gelykop verdeel tussen alle burgers, begin die maand hulle draai agtien.
In effek, sou dit 'n basiese minimum inkomste vir almal wees.
Die bedrag sal genoeg wees om te verseker dat almal 'n minimum behoorlike lewenstandaard is - insluitend geld om die tegnologie te koop wat hulle sal bevry van die noodsaaklikheid van werk.
Enigeen wat hul basiese minimum wil aanvul, kan natuurlik kies om te werk - alhoewel, soos aangetoon, die meeste werkgeleenthede beskeie sal betaal.
Hierdie uitkoms sal ook goed vir die handjievol miljardêr uitvoerende beamptes en eienaar-beleggers wees, want dit sou verseker dat hulle kliënte met genoeg geld om hul arbeidsbesparende gadgets te koop.
So 'n basiese minimum sou toelaat dat mense na te streef alles kunste of beroepe, hulle te voorsien met betekenis, en sodoende die gemeenskap in staat stel om die vrugte van sodanige kunstenaarskap of vrywillige pogings geniet.
Ons sal daardeur die soort samelewing skep wat John Maynard Keynes voorspel het dat ons by 2028 sal bereik - 'n era van tegnologiese oorvloed waarin niemand sal moet werk nie.