Ek glo egter dat meeste lesers van hierdie blog beslis kennis geneem het van die eiesoortige tematiek wat jy met jou bundel ter tafel gebring het. ‘n Hele blog sou natuurlik op al die resensies (Joan Hambidge; TT Cloete; Henning Snyman, en EC Britz)kon fokus; die idee van die kanon en hoe dit saamgestel word (insluiting, uitsluiting). As jongmens in dié gemeenskap leer “ken jy jou plek” en daardie plek is meesal ŉ plek van stilte. Piemp is as titel vir die bundel gekies omdat dit ŉ werkwoord is oor die verbreking van stilswye en geheimhouding. Dit is sekerlik te laat vir die meeste van hierdie brou-digters. Tog wonder ek watter profilaktiese salf daar is om te keer dat ons nie nog ’n generasie taalgebruikers grootmaak wat dink dat ’n skepping soos “Wag vir die finale uur” poësie is nie? Die titels Anagnorisis en Pathos het betrekking op die plot of die intrige van die tragedie soos Aristoteles (384-322 v.C.) dit in sy Poetika beskryf.