Toe mense die posdiens gebruik om hul kinders te pos - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Toe mense die posdiens gebruik om hul kinders te pos
In Januarie 1913 het een egpaar uit Ohio voordeel getrek uit die nuwe posdiens van die Amerikaanse posdiens om 'n baie spesiale aflewering te lewer: hul babaseun. Die Beagues het 15 sent vir sy seëls en 'n onbekende bedrag betaal om hom vir $ 50 te verseker, en hom dan aan die posman oorhandig, wat die seun by sy ouma se huis ongeveer 'n kilometer ver afgelaai het.
Die voorskrifte oor wat u per pos kon en nie kon stuur nie, was vaag toe poskantore op 1 Januarie 1913 pakkies van meer as vier pond begin aanvaar het. Mense het onmiddellik die perke daarvan begin toets deur eiers, bakstene, slange en ander ongewone "pakkies" te pos. Is mense toegelaat om hul kinders te pos? Tegnies was daar geen posregulasie daarteen nie.
"Die eerste paar jaar van posposdiens - dit was 'n bietjie gemors," sê Nancy Pope, hoofkurator van geskiedenis by die National Postal Museum. 'U het verskillende dorpe gehad om met verskillende dinge weg te kom, afhangende van hoe hul posmeester die regulasies gelees het.'
LEES MEER: Hoe Ben Franklin die Amerikaanse poskantoor gestig het
Pous het ongeveer sewe gevalle gevind van mense wat tussen 1913 en 1915 kinders stuur, wat begin met die baba in Ohio. Dit was nie algemeen om u kinders te pos nie, maar vir lang afstande sou dit goedkoper gewees het om die seëls te koop om 'n kind per Railway Mail te stuur as om 'n kaartjie vir haar in 'n passasierstrein te koop.
Boonop het mense wat hul kinders gestuur het, dit nie aan 'n vreemdeling oorhandig nie. Op die platteland het baie gesinne hul posman redelik goed geken. Die twee virale foto's wat u moontlik aanlyn gesien het van poswerkers wat babas in hul posbus dra, was opgevulde foto's, geneem as 'n grap. 'N Posman het moontlik 'n ingedraaide kind gedra wat nie kon loop nie, maar hy sou nie toegelaat het dat 'n luier wat 'n luier dra in 'n hoop mense se pos sit nie.
KYK: Aflewering van pos: die myl uitvee op HISTORY Vault
In die geval van May Pierstorff, wie se ouers haar in Februarie 1914 na haar grootouer se huis gestuur het, was die poswerker wat haar per Railway Mail -trein geneem het, 'n familielid. Die Idaho-gesin het 53 sent betaal vir die seëls wat hulle op hul byna sesjarige dogter se jas gesit het. Maar nadat die posmeester -generaal Albert S. Burleson van hierdie voorval gehoor het - sowel as nog 'n ondersoek wat iemand die maand gedoen het oor die pos van kinders - het hy postwerkers amptelik verbied om mense as pos te aanvaar.
Tog het die nuwe regulasie mense nie dadelik gekeer om hul kinders per pos te stuur nie. 'N Jaar later het 'n vrou haar sesjarige dogter uit haar huis in Florida na haar vader se huis in Virginia gestuur. Op 720 myl was dit die langste posreis van enige van die kinders wat die Pous geïdentifiseer het, en dit kos 15 sent seëls.
LEES MEER: Die 10 mees waardevolle Amerikaanse seëls
In Augustus 1915 het die driejarige Maud Smith, wat blykbaar die laaste reis van 'n kind per Amerikaanse pos was, onderneem toe haar grootouers haar 40 myl deur Kentucky gestuur het om haar siek ma te besoek. Nadat die berig die nuus gekry het, het superintendent John Clark van die Cincinnati -afdeling van die Spoorwegposdiens ondersoek ingestel na die vraag waarom die posmeester in Caney, Kentucky, 'n kind toegelaat het om per trein te gaan, terwyl dit uitdruklik teen regulasies was.
'Ek weet nie of hy sy werk verloor het nie, maar hy het beslis 'n paar verduidelikings om te doen,' sê Pope.
Alhoewel Maud blykbaar die laaste suksesvolle kind is, sou ander later steeds probeer om hul kinders te pos. In Junie 1920 het eerste assistent -posmeester -generaal John C. Koons twee aansoeke om kinders te pos van die hand gewys en opgemerk dat hulle nie as 'onskadelike lewende diere' geklassifiseer kan word nie, volgens die Los Angeles Times.