Securing ADO.NET Connection Strings - CodeProject 12,449,762 members (85,614 online)
slybitz30-Nov-07 7:49 Same here. Last Visit: 31-Dec-99 18:00 Last Update: 26-Aug-16 7:33Refresh1 Week 9 - JHF d8 281729 - Julianne hough france
Dimensions: 1200 x 1329 pixels Die God van die Dinge – naturalchurch
Die God van die Dinge
October 25, 2011November 26, 2013naturalchurch	My apologies to English readers.
So ‘n paar jaar gelede het ‘n prominente teoloog van die NG kerk in die Kerkbode geskryf dat die kerk nie meer dieselfde dink oor die “streepteologie” nie. Dit was nogal nuus vir ‘n hele klomp van ons wat destyds uit die kerk is, juis oor die “streepteologie.”
Ek onthou dit soos gister. Ek het ‘n draai by ‘n Pinksterkerk gemaak en was ietwat oorbluf dat daar mense bestaan het wie se geloof vir hulle so werklik was. Na nog ‘n besoek of drie het ek begin om my dominee (en die NG kerk) liederlik te verwyt, en kort daarna is ek met ‘n Boetman ergenis weg na my nuwe familie toe wat so baie van die Heilige Gees en sy gawes geweet het. En natuurlik kon ek om die dood toe nie verstaan hoe die klomp geleerde NG mense so oningelig kon wees nie.
Maar dit was dertig jaar gelede. En na jare se bediening in Pinkster- en Charismatiese geledere (want sien, ek word toe uiteindelik ‘n predikant in my nuwe kerk) kon ek nie help om te begin wonder of my destydse dominee dalk iets beet gehad het met sy streepteologie nie. Ek moes uiteindelik erken: As daar dan nie ‘n streep getrek is nie, dan ten minste ‘n stippellyn. So hard as wat ons almal probeer het, ons kon maar net nie die apostoliese era met sy wonderwerke laat herleef nie. Wat my uiteindelik by die vraag gebring het: “Wat op aarde maak ek hier?” En toe ek ernstig begin besin, besef ek dat dit nie die Pinkster-klem van die Charismate was wat my as jong NG lidmaat aangegryp het nie, maar die feit dat ek God ontmoet het in hulle dienste. Ek is gekonfronteer met ‘n regverdige God voor wie ek as sondaar ineengekrimp het. Die verbondsleer waarmee ek groot geword het, het na ‘n bleek en patetiese alibi gelyk voor hierdie God wat ‘n waaragtige bekering vereis het. Ek het gebyt, “hook, line and sinker”, want iets diep binne in my het gesmag na ‘n lewende verhouding met hierdie Wese wat sy lewe in liefde vir my afgelê het.
En dit het nie net met my gebeur nie, maar met derduisende ander NG’ers in die tagtigs en negentigs. Ons het God gesoek en hom nie regtig in die kerk gevind nie. Daar was geen konfrontasie met die kruis nie, geen eis tot ware dissipelskap nie, en geen sprake van die verskriklike oproep om ons lewens op aarde prys te gee om sodoende Christus as wins te verkry nie. Ons genade was ‘n goedkoop genade, soos Bonhoeffer my later sou leer. Eintlik maar gratis, want ons is geleer dat ons so half-en-half in die hele storie in gebore is – soos klein Joodjies in die verbond in. Uitverkore verbondskinders van die soewereine God, en enige poging van ons kant af mos eintlik maar sinneloos. Daarom dat ons agter die kerkmuur gesit en rook het na katkisasieklasse. Want ons geloof en ons bestaanswêreld het mekaar nie gekruis nie.
Die nuwe Christenskap was anders. Dit het “commitment” gevra. Jy moes jou hand opsteek en met die paadjie afloop, en jou vriende het jou gesien. Dit was ‘n radikale verbintenis tot ‘n lewendige God – totaal anders as enigiets waaraan ons gewoond was. En dit het daartoe gelei dat ons vort is na die “sektes” met hulle passievolle aanbidding en evangeliepreke. Ons het ons bekeer, en op jeugkampe en straatuitreikings het ons getuienisse begin met: “Ek is aangeneem en voorgestel, maar ek het nooit die Here gedien of geken nie…” Ons het die wêreld vir die Here omgekeer, en veroorsaak dat die Charismatiese beweging in ons land begin blom het.
Maar baie van ons is uiteindelik ontnugter, want saam met die nuwe Christenskap het daar ‘n spul bagasie gekom. Ons moes hoor dat finansiële voorspoed ‘n goddelike reg was, en dat jy eers moes saai voordat jy kon maai. En toe saai ons totdat ons seerkry, en party van ons totdat ons bankrot was. Maar soos ‘n gesofistikeerde piramiede-skema het die ding darem in die boonste ouens se lewens begin werk, en dit het ons hoop gegee – vir ‘n tydjie. Ons moes hoor dat God jou baie graag wil genees, maar dat dit net kan gebeur as jou geloof groot genoeg is. Bely dit net, al het jou liggaam nog nie die boodskap gekry nie, moes ons hoor. En so het ons in die geloof vir mekaar begin lieg. Ons moes hoor dat mense wat nie in vreemde tale praat nie nooit die Heilige Gees ontvang het nie, en ons het bitter jammer gevoel vir Andrew Murray en ons godvresende oupas en oumas. Ons moes hoor van tientalle wyses waarop jy steeds deur die duiwel gebind kan wees al is jy ‘n wedergebore Christen, van bloedlyn-vloeke wat oorgedra word deur goddelose voorgeslagte, en van vloeke op Persiese tapyte en Oosterse monumentjies. Ons moes hoor dat ‘n mens kon omval in die gees en kon lag in die gees, en dat God in kerkdienste wêreldwyd besig was om skitterwit westerse tande in soliede goud te verander terwyl die derde wêreld se tandloses tandloos gebly het. En deur al hierdie en ander golwe heen moes ons voortdurend hoor dat ons uiteindelik op die drumpel van die groot wêreldherlewing was, en dat spesifiek ons gemeente ‘n sentrale rol plaaslik sou speel. En so het baie van ons maar weer opgepak. En van ons het nie eens die moeite gedoen om weer ‘n kerk te gaan soek nie, maar Sondae in huise begin bymekaarkom met die hoop om die verlore basics van ons geloof weer te vind. Want ons was almal moeg van wonder en sukkel. Ons was moeg van ander mense se fenominale visies wat ons heeltemal wou insluk, en ons was moeg van foefies. Ons het in die eerste plek eintlik in God belanggestel, moes ons onsself herinner, en nou het dit gevoel asof ons hom verloor het.
Inderdaad, die kanse het beter gelyk om hom by die huis te vind as by die kerk, en dit is uiteindelik presies waar baie van ons hom gevind het. In die eenvoud van gebed en die Woord; in die saam wees, saam kuier en saam eet met God se familie. In die celebration van God se volheid soos hy dit in Christus gegiet het, en uiteindelik deur Christus in ons. Ons het huis toe gekom. Letterlik en figuurlik. Naamloos, sinodeloos, “hype”-loos, tempelloos, priesterloos. Maar ons het Christus as wins gekry. En mekaar. En ons het gawes onder ons begin ontdek wat nie spectacular was nie, maar wat gestalte aan Christus in ons midde gegee het. Die priesters was weg, maar die herders het opgestaan. Die konferensiepredikers het verdwyn, maar nie die lering nie. En so kan ek aangaan. Uiteindelik was alles die moeite werd.
Destyds het ek die NG teoloog se artikel, en die ampers-apologetiese trant daarvan, interessant gevind. Dit het amper gelyk asof die streepteoloë wou verskoning maak vir hul onkunde van die verlede. Dit is seker nodig dat die kerk herbesin oor haar Pneumatologie, maar ons moet versigtig wees dat ons nie die probleem op die verkeerde plek soek nie. Die rede hoekom ‘n groot groep mense die NG kerk verlaat het in die laaste paar dekades was nie omdat hulle ‘n probleem met die kerk se Pneumatologie gehad het nie, maar omdat dit nie vir hulle gevoel het of hulle God daar ontmoet het nie. Om dit anders te stel: Ons is weg, nie omdat ons anders oor die genadegawes van die Heilige Gees wou dink nie, maar omdat ons anders oor God se teenwoordigheid in ons lewens wou dink. Die feit dat ons ge-“charismatiseer” het in die proses was bloot toevallig, en dikwels tragies.
En dit is hoekom ons weer geloop het, toe dit vir ons begin voel of die dinge van God belangriker geword het as die God van die dinge.
(Hierdie is ‘n artikel waarvan ‘n gedeelte ‘n uittreksel is uit God en die Volkie onder in Afrika wat jare gelede op LitNet verskyn het.)
Afrikaans	Previous Article The Heart of the Pharisee V	Next Article Witness Lee: We Were Wrong
Recent Posts	The Basics of Life
Goodbye, Mr Cauvin
Death and The Prosperity Gospel
What is the “Blasphemy Against the Spirit”?
Where to find a churchTop Posts & Pages	The Difference Between Christian and Secular Leadership	Archives	November 2016