Deur Igno Van Niekerk 04 Desember 2019 06:00
Spieël. Die woord tower vir mense verskillende beelde op. Sommige onthou stories.
Die interessante ding van spieëls is dat hulle ons wys hoe ons lyk; maar hulle jok. Hulle draai dinge agterstevoor.
Ons dink ons sien onsself soos ander ons sien – en ons dink hoe ons onsself sien, is hoe ons is.
Wel, dit is ons keuse. Want ons is stories met asem. Ons leef deur plot en komplot, ontmoet karakters en karikature, sien dinge gebeur en laat dinge gebeur – en iewers, soms, maak ons tyd om te reflekteer. Om buite die storie te staan en na die verhoog te kyk waarop ons lewensdramas afspeel. Dan sien ons soveel meer. Dit wat agter die verhoog is. Die kabels en katrolle wat die dekor skuif, die akteurs wat vir die oomblik nie op die verhoog is nie, die kostuum­kamers en grimeerkamers.
Ons kyk met die wysheid van afstand na die drama wat ons lewe noem en ons oë word sagter vir onsself, want ons probeer so hard.
In die duistere fases van die storie-drama is daar min om te doen, behalwe om te sien wat weerspieël word en dan die spieël om te draai, dit na die groot lig te draai en die lig te weerkaats na daardie ek en daardie jy wat op die verhoog staan – en vir hulle die geskenk van ’n bietjie lig te gee.
Want ons kyk nie altyd in die spieël nie. Ons maak nie tyd om te reflekteer nie; en wanneer ons kyk, vergeet ons dat die spieël eintlik ’n verdigsel is. En wat jy in die spieël sien, is klein in vergelyking met wie jy kan wees.