Hoop is iets wat jou na môre laat uitreik en altyd op ‘n nuwe dag laat wag. Amper soos die ongeduldige wagte waarvan Psalm 130 praat. Hulle het op die mure waggehou. Ongeduldig in die koue rondgetrippel en moeisaam deur die warm Palestynse nagte geworstel. Aanmekaar was hulle oë op die oosterkim gerig. Selfs as die nag op sy donkerste was, het die hoop op die nuwe dag geleef.
Hoop was vir Israel ’n lewenstyl en pragtig sien mens dit in Jeremia se lewe. In die laaste donker dae van Jerusalem se bestaan, het Ganamel, ’n neef van Jeremia, na hom toe gekom en gesê: ‘Koop tog my stuk grond wat in Anatot is in die gebied van Benjamin’ (Jer 32:8). Dit was ’n snaakse versoek want almal het tog geweet Jerusalem was op sy laaste. Reg rondom die stad kon hulle die tente van die Babiloniërs sien en almal het geweet Jerusalem sou nie meer lank kon uithou nie.
In dié tyd het Ganamel toe by Jeremia aangekom en hom gevra om tog die lappie grond duskant Anatot te koop. Hulle was immers neefs en so sou die grond darem binne die familie bly. Jeremia het die wêreld rondom Anatot natuurlik goed geken want hy is daar gebore (Jer 1:1), maar dit was nie ’n goeie tyd om grond te koop nie.