'N Kriminele verhoor is geskeduleer indien 'n verweerder steeds onskuldig pleit nadat die voorlopige verhoor en onderhandelinge onderhandig is. As voorproefbewegings versuim het om getuienis uit te gooi of die aanklagte ontslaan, en alle pogings by pleitooreenkoms het misluk, gaan die saak na die verhoor.
By die verhoor bepaal 'n paneel jurylede of die verweerder skuldig is aan 'n redelike twyfel of onskuldig.
Die oorgrote meerderheid kriminele sake kom nooit na die verhoorstadium nie. Die meeste word opgelos voor verhoor in die voorverhoorbewegingsfase of die pleidooie- stadium.
Daar is verskeie afsonderlike fases van 'n kriminele verhoorproses:
Ten einde 'n jurie te kies, word tipies 12 juriste en minstens twee plaasvervangers, 'n paneel van dosyne potensiële juriste, by die hof ingeroep. Gewoonlik sal hulle vooraf 'n vraelys invul wat vrae bevat wat deur die vervolging en die verdediging ingedien word.
Regters word gevra of die diens aan die jurie 'n swaarkry op hulle sal veroorsaak en hulle word gewoonlik gevra oor hul houdings en ervarings wat hulle kan lei tot bevooroordeeldheid in die saak voor hulle. Sommige regters word gewoonlik verskoon nadat hulle die skriftelike vraelys ingevul het.
Vraag Potensiële Jurers
Beide die vervolging en die verdediging word dan toegelaat om die potensiële regters in die hof te bevraagteken oor hul potensiële vooroordeel en hul agtergrond.
Elke kant kan enige regspersoon ter wille van die saak verskoon, en aan elke kant word 'n aantal aanspreeklike uitdagings gegee wat gebruik kan word om 'n juris te verskoon sonder om 'n rede te gee.
Dit is duidelik dat sowel die vervolging as die verdediging regters wil kies wat hulle dink meer geneig is om met hul kant van die argument saam te stem.
Daar is baie toetse gewen tydens die keuringsproses.
Nadat 'n jurie gekies is, kry sy lede hul eerste siening van die saak tydens die openingsverklarings deur die vervolging en die prokureurs. Verweerders in die Verenigde State word onskuldig vermoed totdat hulle skuldig bevind is. Die las is dus op die vervolging om die saak aan die jury te bewys.
Gevolglik is die aanklaer se aanvangsverklaring eerste en gaan in groot besonderhede om die getuienis teen die verweerder uiteen. Die vervolging gee die jurie 'n voorskou van hoe dit beplan om te bewys wat die verweerder gedoen het, hoe hy dit gedoen het en soms wat sy motief was.
Die verdediging hoef nie 'n openingsverklaring te maak of selfs getuies te roep om te getuig nie, want die bewyslas is op die aanklaers. Soms sal die verdediging wag tot nadat die hele vervolging se saak voorgelê is voordat 'n openingsverklaring gemaak word.
As die verdediging 'n openingsverklaring maak, is dit gewoonlik ontwerp om gate in die vervolging se teorie van die saak te maak en bied die jurie 'n alternatiewe verduideliking vir die feite of bewyse wat deur die vervolging aangebied word.
Getuienis en Bewyse
Die hooffase van enige kriminele verhoor is die "saak-tot-sjef" waarin beide kante getuienis en getuienis vir die oordeel van die jurie kan voorlê.
Getuies word gebruik om 'n grondslag te lê vir die toelating van bewyse.
Byvoorbeeld, die vervolging kan nie net 'n handwapen tot bewyse bied totdat dit deur getuienis getuig, waarom die geweer relevant is tot die saak en hoe dit met die verweerder verband hou nie. As 'n polisiebeampte eers getuig dat die geweer op die verweerder gevind is toe hy in hegtenis geneem is, kan die geweer as getuienis toegelaat word.
Oorkruis van getuies
Nadat 'n getuie onder direkte ondersoek getuig, het die opponerende kant die geleentheid om dieselfde getuie te kruisondervra in 'n poging om hul getuienis te diskrediteer of hul geloofwaardigheid uit te daag of andersins hul storie te skud.
In die meeste jurisdiksies, na die kruisondervraging, kan die kant wat oorspronklik die getuie geroep het, 'n vraag vra oor heruitvoerende eksamen in 'n poging om enige skade wat tydens kruisondervraging gedoen kon word, te herstel.
Baie keer, nadat die vervolging sy saak berus, sal die verdediging 'n mosie maak om die saak te ontslaan omdat die getuienis wat aangebied word, nie die verweerder skuldig bevind het buite 'n redelike twyfel nie . Seldsaam verleen die regter hierdie mosie, maar dit gebeur nie.
Dit is dikwels die geval dat die verdediging nie getuies of getuienis van hul eie aanbied nie omdat hulle voel hulle was suksesvol om die getuienis en getuienis van die vervolging tydens kruisondervraging aan te val.
Nadat beide partye hul saak bevredig, kan elke kant 'n afsluitende argument aan die jurie maak. Die vervolging poog om die getuienis wat hulle aan die jurie voorgelê het, te versterk, terwyl die verdediging poog om die jurie te oortuig dat die getuienis kort is en ruimte bied vir redelike twyfel.
'N Belangrike deel van enige kriminele verhoor is die instruksies wat die regter aan die jurie gee voordat hulle met beraadslagings begin. In die instruksies, waarin die vervolging en die verdediging hul insette aan die regter gebied het, skets die regter die grondreëls wat die jurie tydens sy beraadslaging moet gebruik.
Die regter sal verduidelik watter regsbeginsels by die saak betrokke is, beskryf belangrike konsepte van die reg, soos redelike twyfel, en gee aan die jurie uiteen watter bevindings hulle moet maak om tot hul gevolgtrekkings te kom. Die jurie moet in ag geneem word deur die regter se instruksies gedurende die beraadsproses.
Sodra die jurie na die jury vertrek, is die eerste orde van sake gewoonlik 'n voorman van sy lede om die beraadslagings te fasiliteer.
Soms sal die voorman 'n vinnige peiling van die jurie neem om uit te vind hoe naby hulle dit sal bereik, en kry 'n idee van watter sake bespreek moet word.
As die aanvanklike stem van die jurie eenparig of baie eensydig is vir of teen skuld, kan die beraadslagings van die jurie baie kort wees, en die voorman rapporteer aan die regter dat 'n uitspraak bereik is.
'N Eenparige Besluit
As die jurie nie eers eenparig is nie, gaan die besprekings tussen regters voort om 'n eenparige stem te bereik. Hierdie beraadslagings kan dae of selfs weke neem om te voltooi indien die jurie wyd verdeel is of 'n "holdout" -regter teen die ander 11 het.
As die jurie nie tot eenparige besluit kan kom nie en hopeloos verdeel word, rapporteer die voorman van die jurie aan die regter dat die jurie doodgeloop is, ook bekend as 'n hangende jurie. Die regter verklaar 'n mistrial en die vervolging moet besluit of die verweerder op 'n ander tyd moet probeer, die verweerder 'n beter pleit bied of die koste heeltemal laat vaar.