Nashville Sit Ins - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die Nashville-sit-ins het sowat drie maande voor die insittings op Greensboro begin. Studente wat deur James Lawson gelei is, was die studente wat aan die Nashville-sitplekke deelgeneem het, volgelinge van Ghandi se geloof in die gebruik van nie-geweld. Lawson sou later die Southern Christian Leadership Council mentor oor nie-gewelddadige betogings.
Die oorsaak van die studente was identies aan die een wat die nasionale roem in Greensboro verwerf het - 'n einde aan segregasie.
Die Nashville-sit-ins het op 13 Februarie 1960 begin, en die winkelsentrums in die middestad is geteiken. Afro-Amerikaners kon by hierdie winkels gaan koop en hul geld spandeer - maar hulle is geweier om diens by die middagete te kry.
Die protes het gou die steun van ander studente (swart en wit) getrek en die getalle het vinnig in die honderde gegaan. Die organiseerders van die sit-in was bekommerd dat nie almal wat by die betoging betrokke was, in nie-gewelddadige tegnieke opgelei is nie. Daarom het twee studente, Bernard Layfayette en John Lewis, 'n uitdeelstuk gegee vir almal wat betrokke was by hul '10 gedragsreëls '. Dit was die vereiste standaarde vir almal wat die protes ondersteun. Die reëls het gesê:
Slaan terug of vloek as dit misbruik word. Lag uit, hou gesprekke met 'n vloerwandelaar. Laat u sitplek sit totdat u leier u toestemming gegee het om dit te doen. Sluit ingange na winkels buite of die gangetjies binne
Wys jouself te alle tye vriendelik en hoflik. Sit reguit: sit altyd voor die toonbank. Rapporteer alle ernstige voorvalle aan u leier. Verwys inligtingsoekers na u leier op 'n beleefde manier. Onthou die leringe van Jesus Christus, Mahatma Ghandi en Martin Luther King. Liefde en nie-geweld is die weg.
Sulke reëls was nie nodig vir die eerste paar sit-ins nie, aangesien dit ordelik was. Die betogers het na 'n etenstoonbank gegaan, kos bestel, geweier en die perseel verlaat. Teen die einde van Februarie het die winkelbestuurders die stemming egter leliker geword en ondersteuners van segregasie by die betrokke winkels, saam met die betogers, vergader.
27 Februarie was 'n besonder gewelddadige dag. Agt-en-agt studente is deur die polisie in hegtenis geneem - maar nie een van die pro-segregasielede nie. Die inwonende studente is aangekla van 'wanordelike gedrag'.
Die betogers van die dag het die betogers nie gekelder nie - dit het hulle aangespoor. Hulle het ook meer ondersteuning ontvang van studente wat hul behandeling ontstel het. Sulke gebeure het nog meer media-aandag getrek en teen April 1960 het die leiers van die sit-ins besluit om hul beweging uit te brei sodat hulle alle besighede in die sentrum in Nashville wat met segregasie verband hou, boikot. Die aksie was so suksesvol dat daar bereken word dat 98% van die Afro-Amerikaanse bevolking in Nashville aan die boikot deelgeneem het.
19 April 1960 was 'n keerpunt in die geskiedenis van die sit-ins. Om mee te begin, vernietig 'n bom die huis van 'n swart advokaat - Alexander Looby - wat baie van die studente wat in hegtenis geneem is tydens die sit-ins verdedig het. In protesoptog het ongeveer 4 000 mense na die stadsaal van Nashville opgeruk. Hier het die leiers van die optog met die stad se burgemeester, Ben West, vergader. Die burgemeester het voor getuies saamgestem dat segregasie immoreel en onaanvaarbaar is. Slegs 'n paar weke later het ses middagete in Nashville hul beleid oor segregasie verander en hul tellers gederegreer en begin om iemand te bedien, ongeag hul kleur. Terwyl die busboikot in Montgomery geslaagd was vanweë die ekonomiese uitwerking daarvan, was daar niemand in die stad se gesag oor die onsedelikheid van segregasie openlike kommentaar nie. Vir 'n burgemeester om dit te doen, gekombineer met die impak op die plaaslike ekonomie van die stad, was dit 'n belangrike prestasie vir 'n staat soos Tennessee.
Die verhaal van die Nashville-sit-ins het nie geëindig met die desegregasie van middagete nie. Aan die einde van 1960 het 'n aantal leiers van die beweging gehelp om die Studente-nie-gewelddadige koördineringskomitee (SNCC) te stig. Diane Nash het 'n voltydse veldwerker van die SNCC geword terwyl John Lewis in 1962 tot leier van die SNCC verkies is. Dr James Bevell kry krediet daarvoor om die idee vir 'n Maart in Washington te ontwikkel.
Verskeie van die SNCC-leiers, wat hul leierskapsvaardighede tydens die vergaderings geëwenaar het, het by die Freedom Rides betrokke geraak. Die inwonende leiers was ook betrokke by die organisering van die Selma na Montgomery-optog.
Die meeste van diegene wat die sit-ins gelei het, het groot figure geword in die burgerregte-veldtog. Diane Nash is deur J F Kennedy tot 'n nasionale komitee aangestel wat die Wet op die Burgerregte van 1964 bevorder. John Lewis is in 1986 tot die Kongres verkies ná twee dekades nadat hy erken is as een van die belangrikste figure van die burgerregte.
Die eerw. James Lawson - wat geleer het oor die belangrikheid van 'n nie-gewelddadige veldtog - is van die Vanderbilt University Divinity School geskors vir sy rol in die sit-ins - maar is sedertdien deur die universiteit vereer.