Volgens sielkundige en verslawingskenner, Jim Orford, kan verslawings die beste verstaan ​​word as eetlusse wat oormatig deur 'n sielkundige proses geword het. Dit is 'n baie ander perspektief as gevolg van die tradisionele siening van verslawings, omdat dit hoofsaaklik aangedryf word deur verslawende middels wat verbruik word, soos alkohol, kokaïen of heroïen.
Jim Orford se benadering tot die verslawing van verslawing is in 1985 eers ontwikkel, met die publikasie van sy baanbrekende boek, oormatige eetlus: 'n sielkundige siening van verslawing. Die tweede uitgawe van die boek is in 2000 gepubliseer.
Die sentrale idee van die teorie is dat verslawings tipes uiterste eetlus is, eerder as vorme van afhanklikheid van dwelms. Die vyf kernapteite wat hy in die teorie geïdentifiseer het, is die drink van alkohol, dobbel, dwelmgebruik, eet en oefening. Hierdie voorbeelde word gekies as die duidelikste en best-gedokumenteerde voorbeelde van die verskynsel van verslawing. Alles is algemeen en nie problematies vir baie mense nie, maar oormatig en ontstellend wanneer sterk aanhangsels aan hulle ontwikkel word in 'n minderheid van mense.
Terwyl die oormatige eetlusperspektief alkohol en dwelms as verslawings herken, word dit gesien as voorbeelde van verslawings, eerder as om die hele ervaring van verslawing per se op te vang.
Trouens, volgens hierdie siening het die dramatiese probleme wat verband hou met dwelmverslawing eintlik ons ​​begrip van wat regtig aangaan met verslawings, wolk. Eerder as om 'n suiwer fisiologiese proses te wees, verduidelik hierdie siening verslawing as 'n komplekse sielkundige proses, wat 'n groot aantal bydraende faktore behels.
Faktore betrokke by die oormatige aptytteorie
Die idee dat verslawings oormatige eetlus is, verskil van vorige teorieë op twee sleutel maniere. Eerstens word verslawing beskryf as 'n grootliks sielkundige proses, eerder as 'n fisiese siekte. Tweedens kan verslawing plaasvind in reaksie op 'n wye verskeidenheid van verskillende gedrag, nie net vir alkohol en ander dwelms wat werk oor verslawing oorheers nie.
Die oormatige aptytteorie van verslawing is een van die sterkste en duidelikste argumente vir die bestaan ​​van gedragsverslawing , soos dobbelverslawing , voedselverslawing en oefenverslawing , wat spesifiek ingesluit en verken word in die teorie. Ander gedragsverslawing wat erken word, sluit in seksverslawing , internetverslawing , televisieverslawing , video-spelverslawing en verskeie ander kompulsiewe gedrag. Hy noem ook problematiese gedrag, soos winkeldiefstal en skietwerk as moontlike verslawings.
Miskien is dit egter verbasend dat die oorspronklike van die teorie, Jim Orford, aangevoer het dat sy konsep van verslawing uitgebrei word om die konsep te verdun en sodoende die belangrikheid daarvan te verminder. Terwyl kritici van die teorie die idee tot absurde vlakke verminder het, asof die idee ongeldig word, is die voorstel dat jy verslaaf kan wees aan alledaagse aktiwiteite wat geen negatiewe gevolge het, soos tennis of kruiswoorde nie, die punt heeltemal ontbreek - - die hele punt van die teorie is dat daar negatiewe gevolge is wat skade aan die individu of diegene rondom hulle veroorsaak.
Die persoon wat 'n verslawing het, mag of nie die aktiwiteit hou nie, en dit is nie die smaak of afkeer wat dit 'n probleem maak nie. Dit is die toegewing van die aktiwiteit tot die mate dat dit mense seermaak, en tog bly die gedrag, selfs wanneer die persoon wil stop, dit is die probleem.
> Orford, J. Oormatige eetlus: 'n sielkundige siening van verslawings. Tweede uitgawe. New York en Londen: Wiley.