Die gras is nooit groeniger: Hoe reis wys jou ons gedeelde mensdom - Reisverhale - 2021
Terwyl ek op 'n strand op Ko Lipe lê, het my Kiwi-vriend Paul na my toe gevra en gevra: "Backgammon?"
"Natuurlik," het ek gesê. "Wat anders is daar om te doen."
Ons sal ure speel voordat ons na ons gunsteling restaurant in die "middestad" gaan. Die eienaar leer ons Thai en die plaaslike Chao Lay-taal terwyl ons lag vir ons onvermoë om pittige kos te hanteer. Ons sal saam met hom lag, 'n paar grappies deel en terug na die strand gaan.
Snags loop ons kaalvoet na die hoofstrand van die eiland, en met die kragopwekkers op die agtergrond, drink en rook saam met ons ander vriende in die saal van die oggend.
Toe toe die kragopwekkers afgeskakel het en ons net sterlig gehad het om ons pad te lig, sou ons mekaar goeie aand tot môre aanbid, toe ons dit alles weer sou doen.
Toe ek die eerste keer begin reis het, het ek myself as Indiana Jones voorgestel op die soeke na die Heilige Graal (beslis nie vreemde kristalskedel-ruimte vreemdelinge nie). My Heilige Graal was daardie perfekte reismoment in 'n bietjie van die pad wat niemand ooit voorheen besoek het nie. Ek sal 'n kans ontmoet met 'n plaaslike wat my 'n venster in die plaaslike kultuur sal gee, my lewe verander en my oë oopmaak vir die skoonheid van die mensdom.
Kortom, ek was op soek na my weergawe van Die strand.
Die strand was 'n boek wat in die 1990's oor backpackers in Thailand gepubliseer is, wat, met die kommersialisering van die backpackerroete in Asië, 'n meer outentieke, ongerepte paradys gesoek het.
Ko Lipe was 'n eiland gevul met piesang pannekoek, Wi-Fi en toeriste. Dit was nie die paradys nie, maar dit was my paradys.
Die strand bestaan, maar dit is nie 'n spesifieke plek of bestemming nie; dit is 'n oomblik in die tyd wanneer volledige vreemdelinge van teenoorgestelde eindes van die wêreld bymekaar kom, herinneringe deel en bande skep wat vir ewig bestaan.
Jy vind daardie oomblikke deurgaans, en wanneer jy dit doen, begin jy om te besef watter reis jou van die begin af probeer leer het:
Maak nie saak waar jy in die wêreld is nie, ons is presies dieselfde.
En daardie eenvoudige besef is die mees opwindende "Aha!" Oomblik wat jy ooit kan ervaar.
Voordat ek begin reis het ek gedroom dat elders in die wêreld die gras groen was. Dat terwyl ek in my vervelige kantoorwerk vasgekeer het, het mense in bestemmings net gedroom dat hulle wonderlike en opwindende dinge gedoen het.
As ek net daar was, sou my lewe beter en meer opwindend wees.
Maar oor die wêreld reis, het my geleer dat die gras op jou buurman se grasperk presies dieselfde groen as jou eie is.
Hoe meer jy reis, hoe meer jy besef dat die daaglikse lewe en mense regoor die wêreld presies dieselfde is.
En daarmee gaan jy die skoonheid van ons gedeelde mensdom verstaan.
Almal word wakker, bekommerd oor hul kinders, hul gewig, hul vriende en hul werk. Hulle pendel. Hulle ontspan die naweek. Hulle luister na musiek en is lief vir flieks. Hulle lag, hulle huil, die bekommernis, net soos jy.
Maar plaaslike kultuur is eenvoudig hoe verskillende mense doen dinge. Ek is lief vir hoe die Franse obsessie oor wyn, die Japannese so beleefd is, Skandinawiërs hou van hul reëls. Thais lyk soos 'n horlosie wat 20 minute laat is, en Latynse kulture is passievol en vurig.
Daardie is kultuur. Daardie verskeidenheid is hoekom ek reis.
ek wil sien hoe mense leef lewe regoor die wêreld, van die boere op die Mongoolse steppe na die kantoorwerkers in vinnige Tokio tot die stamme van die Amasone. Wat is die plaaslike neem op die alledaagse dinge wat ek terug huis toe doen?
Ons wil dalk glo dat die wêreld nie opgewonde opgewondenheid is nie, maar waar ons is - maar dit is nie. Dit is dieselfde.
Ek het in Bangkok gebly om Engels te leer. Terwyl ek buigsaam ure gehad het, het ek nog steeds handel oor pendelaars, rekeninge, eienaars, pakpakke, werk en alles wat by 'n kantoorwerk kom. Ek het saam met vriende na die werk vir aandete en drink en het dit die volgende dag weer gedoen.
Daar was ek, kontinente weg van die huis af, en dit was soosof ek weer in daardie hokkie in Boston was.
Die daaglikse lewe van mense halfpad regoor die wêreld is nie anders as joune nie.
Op Ko Lipe sal die plaaslike inwoners hul kinders skool toe neem voordat hulle hul winkels oopmaak. Hulle praat met hulle oor hul hoop en drome, en hulle sal kla as daar nie genoeg toeriste van die boot af kom nie. Ons sal verjaarsdagpartytjies bywoon, taallesse verhandel en visvang saam met hulle. Daar was 'n roetine vir hul lewens.
Jy sal vind dat mense dinge anders doen waar jy ook al is. Sure, dit is lekker om op die Seine te eet, die Griekse eilande te vaar, of 'n motorfiets in Hanoi te ry. Maar plaaslike mense doen dit nie elke dag nie. Hulle leef eenvoudig hul lewens, net soos jy nou is.
As toeriste kyk ons ​​dikwels na ander kulture asof ons na 'n museumuitstalling kyk, gawking by mense en hoe hulle dinge doen. "Is dit nie snaaks nie," sê ons dalk. "Hoe vreemd eet hulle so laat." "Dit maak nie sin om dit so te doen nie."
Maar vir my is daardie kulturele verskille net soos die klein eienskappe van 'n vriend, nie meer of minder opwindend as jou eie nie (maar soms baie meer interessant).
As jy besef hoe goed ons lewens is, besef ons dat ons almal saam hierby is. Jy sien nie meer mense as 'n ander 'nie,' maar erken jouself in hulle - dieselfde stryd, hoop, drome en begeertes wat jy het, hulle het vir hulleself.
En so, toe 'n onderhoudvoerder my verlede week gevra het oor die grootste ding wat die wêreld geleer het, my geleer het, het my gedagtes dadelik deur al die oomblikke op Ko Lipe gejaag, en sonder huiwering het ek geantwoord: