18 Augustus 2011- Israel weier om verskoning aan Turkye te vra, en die sanger het borgtog gehou - Inligting - 2022
18 Augustus 2011 - Israel weier om verskoning te vra aan Turkye, die sanger gehou borgtog - geskiedenis
18 Augustus 2011- Israel weier om verskoning aan Turkye te vra, en die sanger het borgtog gehou
Henry Kissinger het eens gesê dat Israel geen buitelandse beleid het nie, slegs 'n binnelandse beleid. Die stelling is op geen tydstip beter beklemtoon as deur Israel se optrede vandag nie. Die Arabiese wêreld is in beroering. Turkye wend hom teen Sirië, en daarmee ook Iran. Tog, in plaas daarvan om 'n beter alliansie met Turkye te bou, het Israel geweier om verskoning te vra vir die aanval op die Turkse skip verlede jaar. Nasionale trots en die idioot van Lieberman, minister van buitelandse sake, staan ​​tussen Israel wat 'n strategiese voordeel verkry en 'n strategiese verhouding herbou. Dit is regtig moeilik om te verstaan ​​wat die regering dink; behalwe vir kommer, lyk hulle moontlik swak vir die kiesers. Die Amerikaanse voorstel het Israel versoek om te verklaar dat as daar foute gemaak word tydens die operasie, Israel om verskoning vra. Hoe kan dit nie aanvaarbaar wees nie?
Die Israeliese nuus in die afgelope twee dae is oorheers deur die verhaal van die arrestasie van Margalit Tzan'ani, 'n gewilde Israeliese sanger, op aanklagte wat verband hou met afpersing. Sonder om in die besonderhede van die saak in te gaan, vind ek dit kommerwekkend dat 'n regter ingestem het tot haar uitstel vir 9 dae totdat die ondersoek afgehandel is. Die gebrek aan Habeas Corpus en die vermoë om mense in die tronk te hou as deel van 'n ondersoek, het my altyd as een van die grootste tekortkominge van die Israeliese regstelsel beskou.
Flotilla -aanval in Gaza
Die Flotilla -aanval in Gaza was 'n militêre operasie deur Israel teen ses burgerlike skepe van die "Gaza Freedom Flotilla" op 31 Mei 2010 in internasionale waters in die Middellandse See. Nege aktiviste is tydens die aanval op een skip dood en tien Israelitiese soldate is gewond, een ernstig. 'N Verdere Turkse aktivis sterf later aan sy wonde. Drie van die ses flottielskepe, georganiseer deur die Free Gaza Movement en die Turkish Foundation for Human Rights and Freedoms and Humanitarian Relief (İHH), het humanitêre hulp en konstruksiemateriaal vervoer, met die doel om die Israeliese blokkade van die Gazastrook te verbreek. Israel het die vloot gewaarsku om hul missie af te skaf, en beskryf dit as 'n provokasie. 
Op 31 Mei 2010 het die Israeliese Shayetet 13 vlootkommando's aan boord gegaan van die snelbote  en helikopters om die skepe na die Israeliese hawe Ashdod te inspekteer. Op die Turkse skip MV Mavi Marmaravolgens die Israel se eie Turkel -kommissie, het die Israeliese vloot teëgestaan ​​teen ongeveer 40 van die 590 passasiers, waaronder IHH -aktiviste - wat in die kommissie se verslag beskryf word as 'n aparte 'hardcore -groep'   - wat na bewering was gewapen met ysterstawe en messe.  Volgens die flottielorganiseerder Greta Berlin het die Israeliese soldate nie begin skiet nie, totdat 'n aktivis 'n geweer by een van hulle gegryp het.  Tydens die stryd is nege aktiviste dood, waaronder agt Turkse onderdane en een Turkse Amerikaner, en baie is gewond. Op 23 Mei 2014 sterf 'n tiende lid van die vloot in die hospitaal nadat hy vier jaar in 'n koma was.  Vyf van die vermoorde aktiviste het voorheen hul begeerte om te word verklaar shaheeds (martelare). [teks 1] Tien van die kommando's is ook gewond, een daarvan ernstig.  
Volgens 'n verslag van die VN is alle dood van aktiviste veroorsaak deur geweerskote, en "die omstandighede van die moord op minstens ses van die passasiers was in ooreenstemming met 'n buite-wettige, arbitrêre en summiere teregstelling".   Die vyf ander skepe in die vloot het passiewe weerstand gebruik, wat sonder groot voorval onderdruk is. Volgens die VN -verslag is verskeie van die passasiers beseer en die been van een is gebreek.   Die skepe is na Israel gesleep. Sommige passasiers is onmiddellik gedeporteer, terwyl ongeveer 600 aangehou is nadat hulle geweier het om 'n deportasiebevel te onderteken, en 'n paar van hulle moes vervolg word. Na internasionale kritiek is al die aangehoue ​​aktiviste ook gedeporteer.  
Die aanval het internasionaal wydverspreide veroordeling veroorsaak en die verhoudings tussen Israel en Turkye versleg. Israel het daarna sy blokkade op die Gazastrook verlig. Alle oorlewende aktiviste is bevry, hoewel slegs die Turkse en Griekse skepe teruggegee is. Israel het vanaf Junie 2010 beslag gelê op die ander skepe, sowel as die grootste deel van die eiendom (insluitend alle media -opnames) van meer as 700 passasiers.  [ benodig opdatering ]
Daar was verskeie ondersoeke na die voorval. In 'n verslag van die UNHRC in September 2010 oor die voorval word die blokkade as onwettig beskou en verklaar dat Israel se optrede 'buite verhouding' is en ''n onaanvaarbare vlak van brutaliteit verraai', met bewyse van 'moedswillige moord'. Die UNHRC het later ook 'n paneel van vyf menseregtekenners op die been gebring om die gevolgtrekkings van die Palmer -verslag te ondersoek. Die paneel verklaar dat Israel se blokkade van Gaza op kollektiewe straf neerkom en onwettig is.  [ onnodige gewig? - bespreek ] Ban Ki-moon, sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies, het in Augustus 2010 'n parallelle ondersoek aangekondig deur 'n paneel van vier lede onder leiding van Geoffrey Palmer. Die Palmer -verslag is op 2 September 2011 gepubliseer nadat dit vertraag is, na berig word om Israel en Turkye toe te laat om versoeningsgesprekke voort te sit. Die verslag het bevind dat die Israeliese vlootblokkade van Gaza wettig was en dat daar "ernstige vrae was oor die optrede, ware aard en doelwitte van die flottielorganiseerders, veral IHH".  Die verslag het ook bevind dat die mate van geweld wat teen die Mavi Marmara was "buitensporig en onredelik",  en dat die manier waarop Israel aangehoude bemanningslede behandel, die internasionale menseregwetgewing oortree. 
Israel het Turkye $ 20 miljoen vergoed vir die aanval.  Op 22 Maart 2013, tydens 'n telefoniese uitruil van 'n halfuur tussen Israel se premier Benjamin Netanyahu en Turkye se premier, Recep Tayyip Erdoğan, het eersgenoemde namens sy nasie om verskoning gevra.   Op 29 Junie 2016 is die ooreenkoms gefinaliseer en goedgekeur deur die Israeliese regering. 
Die Holocaust het 'n simbool geword van absolute boosheid in die Westerse samelewing. Dit het geleidelik die afgelope dekades gebeur. 'N Mens sou kon verwag dat die vermelding en herinnering daarvan meer as vyf-en-sestig jaar na die einde van die Tweede Wêreldoorlog sou verdwyn. Inderdaad, "Holocaust -moegheid" is wydverspreid, baie mense wil niks meer oor die onderwerp hoor nie.
Terselfdertyd noem en bespreek al hoe meer die Holocaust. Dit het sestig jaar geneem totdat die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies in 2005 27 Januarie as Internasionale Holocaust -herdenkingsdag aangewys is. Dit is die herdenking van die bevryding van Auschwitz-Birkenau. Elke VN -lidstaat het ook 'n amptelike verpligting om die slagoffers van die Nazi -era te eer en opvoedkundige materiaal oor die Holocaust te ontwikkel. In 2012 is die herinnering aan die Holocaust gewy aan kinders. 1 Ban Ki-moon, sekretaris-generaal van die VN, het in sy boodskap gesê:
Een en 'n half miljoen Joodse kinders het omgekom tydens die Holocaust - slagoffers van vervolging deur die Nazi's en hul ondersteuners. Tienduisende ander kinders is ook vermoor. Dit het mense met gestremdhede ingesluit, sowel as Roma en Sinti. Almal was slagoffers van 'n haatgevulde ideologie wat hulle as 'minderwaardig' bestempel het. 2
Waarom hierdie belangstelling in die Holocaust?
Wat is die belangrikste redes vir hierdie toenemende belangstelling in die Holocaust? Ons kan 'n aantal daarvan noem, maar ons weet nie hul relatiewe gewig om die Holocaust 'n sentrale kwessie in die samelewing te hou nie. Een baie gedeeltelike verduideliking is die gedenkbyeenkomste wat elke jaar op baie plekke plaasvind. Sommige is baie emosioneel. Daar word jaarliks ​​een gehou op die plek van die voormalige fietsrystadion in Parys. Daar is meer as dertienduisend Jode wat gearresteer is, in Julie 1942 bymekaar gebring voordat hulle na die Duitse doodskampe gestuur is. In 2012 het die Franse president François Hollande 'n aangrypende toespraak tydens die gedenkvergadering gehou. Hy het opgemerk dat die arrestasies deur Franse polisiemanne uitgevoer is, en het bygevoeg dat nie 'n enkele Duitse soldaat gemobiliseer hoef te word nie. 3
Dit was 'n baie belangrike stelling, omdat dit Frankryk se aandeel in die verantwoordelikheid vir die moord op Jode tydens die Holocaust beklemtoon het. Dit was nog belangriker omdat die laaste sosialistiese president, François Mitterrand, nie bereid was om Frankryk se hulp by die misdade te erken nie.
Hollande het ook tydens die byeenkoms gesê dat Frankryk vasbeslote teen antisemitisme sal optree. 4 Verhoogde antisemitisme in Europa is nog 'n rede waarom die Holocaust nog steeds 'n onderwerp van groot dialoog is. Dit is meer so as dat antisemiete by verskillende geleenthede gebruik maak van Nazi-terminologie.
Nuwe gedenksentrums word nog gestig, en ook nuwe monumente. In September 2012 is 'n nuwe Holocaust -gedenksentrum ingewy in Drancy, die belangrikste transito -kamp in Frankryk. Daar het 63 000 van die 76 000 gedeporteerde Jode deurgeloop en byna almal is na hul dood gestuur. Hollande het tydens die inhuldigingseremonie gesê dat die ware feite oor die Holocaust vasgestel is. Hy het opgemerk dat die belangrikste kwessie nou is om die waarheid oor te dra. 5
Gedurende dieselfde maand het die Franse premier, Jean-Marc Ayrault, nog 'n gedenkteken naby Aix en Provence in die kamp van Des Milles ingewy. Uit tienduisend mense wat daar geïnterneer is, is tweeduisend na Auschwitz gestuur. Die inhuldigingsdatum was 10 September 2012, sewentig jaar nadat die laaste trein daarvandaan na Auschwitz vertrek het. 6
In November 2012 is die Dossin Baracks (Kazerne Dossin) in Mechelen, België, heropen in die teenwoordigheid van koning Albert. Hulle het nou 'n volwaardige museum en dokumentasiesentrum geword oor die Holocaust en menseregte. Uit hierdie kaserne is 25 484 Belgiese Jode en 352 sigeuners gedeporteer. 7
'N Ander merkwaardige gebeurtenis was die besoek van lede van die Britse sokkerspan aan Auschwitz voordat hulle aan die Europese kampioenskap deelgeneem het. 8
Sulke geleenthede dra by tot die behoud van die belangstelling in die Holocaust. Gedenkdae en besoeke aan uitwissingskampe en monumente deur bekende mense trek egter gewoonlik net kort tydjie aandag.
Nuwe historiese navorsing oor die oorlogstydperk word gereeld gepubliseer. Een belangrike studie is uitgevoer deur die Gesamentlik Duits-Italiaanse Kommissie van Historici. In 2012 het dit tot die gevolgtrekking gekom dat elke dag tussen September 1943 en 8 Mei 1945 gemiddeld 165 Italiaanse burgerlikes, krygsgevangenes en geïnterneerde militêre of politieke gedeporteerdes gesterf het as gevolg van Duitse bevele. Dit sluit nie Italiaanse soldate in wat teen die Duitsers of partisane veg nie. 9
Daar word ook aansienlike nuwe navorsing oor die Holocaust gepubliseer. Slegs enkele voorbeelde kan hier gegee word om die diversiteit daarvan te illustreer. Een indrukwekkende werk wat in 2012 vrygestel is, was die Nederlandse boek Ter nagedagtenis deur Guus Luijters. Dit bevat die name van ongeveer agtduisend Nederlandse kinders, byna almal Joodse, wat tydens die oorlog vermoor is. 10
Die Duitse historikus Joachim Scholtyseck het 'n groot studie gepubliseer oor die Nazi -verlede van die Quandt -familie, wat 'n groot besigheidsryk beheer. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat sy leidende figuur tydens die oorlog, Gunther Quandt, 'n integrale deel van die Nazi -regime was. 11
Nuwe gegewens is ook gepubliseer oor die Nazi -verlede van sekere individue. In 2011 het bykomende inligting beskikbaar geword oor die betrokkenheid by 'n Sweedse Nazi -party van Ingvar Kamprad, die miljardêr -stigter van die Ikea -meubelgroep. 12 'n Nuwe boek het onthul dat die Franse antisemitiese modeontwerper Coco Chanel 'n Nazi-spioen was. 13
Nuwe dokumente word ook ontdek. In een voorbeeld onder vele is foto's wat deur Hitler se persoonlike fotograaf Hugo Jaeger van Poolse Jode in die getto van Kutno in 1939 en 1940 geneem is, in Oktober 2012 vrygestel.
Bykomende inligting het ook beskikbaar geword oor die naoorlogse gebeure wat verband hou met die Holocaust. Die Duitse weekblad Der Spiegel gepubliseer dat die Duitse inligtingsdiens BND in die negentigerjare sy groot lêers oor die massamoordenaar Alois Brunner, wat die naaste medewerker van Adolf Eichmann was, vernietig het. Brunner het na Sirië gevlug. 15 Dit het ook geblyk dat die BND die SS -offisier Walther Rauff in die 1950's en 1960's in diens geneem het. Hy was betrokke by die ontwikkeling van voertuie waarin Jode vergas is. Ander lede van die SS was ook in diens van die BND. 16
Uit geklassifiseerde dokumente is verder onthul dat die BND Eichmann se plek reeds in 1952 ken, agt jaar voordat Israeliese agente hom gevang het. Bettina Stangneth, 'n Duitse historikus, het op hierdie nuus gereageer deur te verklaar dat daar 'n gebrek aan politieke wil in Wes -Duitsland is om hom tereg te stel. Sy het bygevoeg: 'Wie sou daarin belang gestel het om 'n Eichmann -verhoor te hê toe selfs die kanselier vroeg in 1953 verklaar het dat al die praatjies van Nazi's moet ophou?' 17
Sulke navorsing en ontdekkings word in die media opgemerk, wat dikwels meer belangstelling in die Holocaust aantrek. So vra om verskoning. Die Duitse modehuis Hugo Boss het om verskoning gevra vir die feit dat sy oorlede stigter, met dieselfde naam, 'n vroeë en lojale lid van die Nazi -party was. Een van die eerste groot kontrakte van die onderneming was om bruin hemde aan die partytjie te verskaf, maar later het hulle ook uniforms aan die SS verskaf. 'N Nuwe boek, Hugo Boss 1924-1945, is uitgegee deur die historikus Roman Koester. 18
Op die Internasionale Holocaust -herdenkingsdag in 2012 het die Noorse premier Jens Stoltenberg om verskoning gevra vir die rol van Noorweë om Jode na hul dood te deporteer. Hy het gesê: 'Dit was die Noorweërs wat die arrestasies uitgevoer het, dit was Noorweërs wat die vragmotors bestuur het, en dit het in Noorweë gebeur.' 19 Later dieselfde jaar, op 26 November 2012, het die polisiehoof Odd Reidar Humlegaard om verskoning gevra en gesê: "Dit is gepas dat ek spyt is oor die rol wat die polisie gespeel het in die arrestasie en deportasie van hierdie heeltemal onskuldige slagoffers." Die datum wat vir hierdie verskoning gekies is, was die sewentigste herdenking van die Noorse deportasie van die eerste groep Jode na Auschwitz. 20
Bogenoemde gebeure en kwessies speel 'n belangrike rol in die toenemende nuuskierigheid oor die Holocaust. Terselfdertyd is sommige van hulle ook 'n gevolg belangstelling in die Holocaust.
Dat die Holocaust steeds 'n sentrale posisie in die Europese openbare gesprek beklee, is ook te wyte aan 'n paar ander belangrike ontwikkelings. Die een is dat die Europese samelewings al hoe meer sekulêr geword het. Dit beteken dat hul tradisionele norme en waardes in 'n groot mate afgebreek is. In so 'n ideologiese en morele vakuum word 'n behoefte gevoel aan standaarde waaroor baie mense grootliks saamstem. Die Holocaust vervul die funksie gedeeltelik. Dit speel steeds 'n belangrike rol in die Europese geskiedenis.
Die Holocaust raak baie basiese vrae wat baie Europeërs nie graag vra nie. Wat was dit in die Europese kultuur en samelewings wat die Holocaust toegelaat het? Watter bewegings het die Jode so diep en so lank gedemoniseer dat hulle die ideologiese basis vir die Holocaust gelê het, lank voordat Nazisme selfs ontstaan ​​het? Dit lei tot 'n taboe -vraag: in watter mate is die elemente wat die Holocaust moontlik gemaak het, nog in Europa aanwesig? 'N Deel van die antwoord is duidelik: antisemitisme is 'n integrale deel van die Europese kultuur. Om misverstande te voorkom, moet u byvoeg dat dit nie beteken dat die meeste Europeërs antisemiete is nie.
Baie Europese nasies en individue behoort hierdie vrae te stel - in die eerste plek Duitsland en Oostenryk. Hulle lyk egter nie geneig om dit te doen nie. Die huidige generasie in Europa moet nie verantwoordelik gehou word vir wat hul voorvaders gedoen het nie. Die Holocaust en Nazisme kan egter nie uit die Duitse en Oostenrykse geskiedenis verwyder word nie. Baie voorouers van hedendaagse Duitsers en Oostenrykers was Nazi -entoesiaste. Talle ander Duitsers en Oostenrykers het sonder huiwering met die Nazi's saamgewerk. Erger nog, baie massamoordenaars is nie na die oorlog tereggestel nie. Dit is naïef om aan te neem dat niks van die gesindhede van hierdie mense in die hedendaagse samelewings van hierdie lande oorgebly het nie.
'N Ander belangrike element wat verband hou met die toenemende belangstelling in die Holocaust, is die groeiende onsekerheid in die wêreld. Dit skep 'n behoefte aan verwysingspunte om 'n groot aantal nuwe gebeure te help beoordeel. 'N Voorbeeld hiervan is die opkoms van partye in Europese lande met baie neo-fascistiese en neo-Nazi-eienskappe. Dit word selfs meer problematies as hierdie partye in die parlement verkies word.
In die nuwe eeu het neo-nazisme en fascisme, soms slegs in effens aangepaste vorme, weer van krag geword. Hongarye is 'n land waar dit gebeur het. Daar het die neo-fascistiese en antisemitiese Jobbik Party byna 17 persent van die stemme tydens die parlementêre verkiesings in 2010 gekry. Dit is die derde grootste party in Hongarye.
Meer onlangs in Griekeland het die neo-Nazi-party Golden Dawn 'n groot toename in sy mag beleef. Dit het setels in die parlement gekry tydens beide die verkiesings wat in 2012 gehou is. Teen die herfs van 2012 ontvang Golden Dawn 14 persent in meningspeilings. 21 As hierdie neiging voortduur, word dit in die volgende verkiesing die derde grootste party in Griekeland. Daar word ook beweer dat Golden Dawn -lede die Griekse polisie binnegedring het. 22
Sodra sulke partye daarin slaag om 'n parlement te betree, verkry hulle daarna internasionale status. As 'n mens hul toenemende mag sien, word 'n mens herinner aan die dertigerjare en wonder wat die verdere bevordering van rassistiese en antisemitiese haat sal volg. Hierdie twee partye is een aspek van 'n veel wyer verskynsel, naamlik die heropkoms van kriminele wêreldbeskouings en ideologieë in Europa. Die huidige ideologiese ontwikkelinge in Europa is inderdaad kommerwekkend.
Daar is ook verskynsels van individue wat hulle met Nazisme vereenselwig. In Julie 2012 het die Russiese operasanger Evgeny Nikitin hom aan die Bayreuth-operafees onttrek weens sy nazi-geïnspireerde tatoeëermerke.Die woordvoerder van die fees het gesê dat sy direkteure sensitief is vir kwessies rakende die Nazi -tydperk. Dit was te meer omdat Hitler Wagner bewonder en dikwels hierdie fees bygewoon het. Die naoorlogse generasie Wagner -afstammelinge het moeite gedoen om hierdie verband met Hitler te konfronteer. 23
Die Holocaust was 'n belangrike aspek van die oorlog, maar verre van die enigste. Tog blyk dit dat dit in die hedendaagse openbare diskoers die een is wat die meeste na vore kom. Terselfdertyd word veral meer na ander belangrike aspekte van die Tweede Wêreldoorlog verwys na Nazisme.
Terselfdertyd met die groeiende belangstelling in die Holocaust, neem die verdraaiing van die geskiedenis en geheue ook toe. Om dit effektief te beveg, moet u eers hierdie verskynsel verstaan. Om dit te kan doen, moet u die onlangse ontwikkelinge in die agt kategorieë van verdraaiing ondersoek, soos omskryf in hierdie skrywer se boek, Die misbruik van Holocaust -geheue: verdraaiings en reaksies. 24 Die voorbeelde van verdraaiing van die Holocaust kom uit baie lande en baie verskillende kringe.
Hierdie skrywer het hierdie verskynsels al 'n aantal jare waargeneem. Alhoewel daar geen kwantitatiewe gegewens bestaan ​​nie, blyk dit dat die voorkoms van Holocaust-misbruik aan die toeneem is. In die afgelope jaar of twee was daar soveel voorvalle dat 'n mens slegs 'n beperkte aantal daarvan kan beskryf.
Promosie en regverdiging van die Holocaust
Die misbruik van die Holocaust het so groot geword dat daar in verskillende kategorieë van verdraaiing subkategorieë na vore gekom het. Dit kan goed geïllustreer word uit die eerste kategorie van verdraaiing, wat betrekking het op die bevordering en regverdiging van die Holocaust.
Die mees ekstreme vorm hiervan is die bevordering van 'n nuwe Holocaust. Hierdie intense haat-bespotting word hoofsaaklik geassosieer met aansienlike dele van die Moslem-wêreld. Die belangrikste rolspelers is die Iraanse regering en die Palestynse Hamas -beweging. Maar daar is baie ander. In Oktober 2012 het 'n video byvoorbeeld gewys hoe die Egiptiese president, Mohammed Morsi, 'Amen' geantwoord het vir 'n imam wat gebid het: 'Ag Allah, vernietig die Jode en hul ondersteuners.' 25
Die oproep tot moord op Jode is baie meer wydverspreid in die Moslemwêreld as wat baie in die Westerse wêreld wil weet, erken of bekend maak. Een rede is dat uit al hierdie voorbeelde van Holocaust -bevordering verskeie gevolgtrekkings gemaak kan word wat in 'n groot mate polities inkorrek of selfs taboe is. Die basis van die Westerse multikulturele standpunt is die valse bewering dat alle kulture gelyk is aan waarde. 'N Kultuur waar baie prominente mense moord bevorder, is egter minderwaardig as 'n demokratiese kultuur. Dit maak nie dat individue wat in so 'n kultuur leef, minderwaardige mense is nie. Soos die Universele Verklaring van Menseregte lui: "Alle mense word vry en gelykwaardig gebore in waardigheid en regte."
Die gebrekkige idee dat alle kulture op 'n gegewe tydstip gelykstaande is, het absurde implikasies. Die een is dat die Nazi-kultuur in die middel van die twintigste eeu gelyk was aan die demokratiese kultuur van die Geallieerdes. Die dood van ses miljoen Jode in die Holocaust pas destyds by die Duitse kultuur. As daar geen hiërargie van kulture bestaan ​​nie, was daar niks laakliks aan hierdie volksmoord nie. Sulke voorbeelde van indirekte regverdiging van die Holocaust verdien verdere ondersoek.
Ander Holocaust-promotors kan gevind word in neo-Nazi-omgewings. Daar is ook individue of klein groepies wat byvoorbeeld graffiti van "Death to the Joods" soek. 26 Dit kom ook gereeld op sosiale netwerke voor. '' 'N Goeie Jood' '(' UnBonJuif '), wat antisemitiese grappe versprei het, het in Oktober 2012 die derde gewildste hashtag onder Franse Twitter-gebruikers geword. Verskeie van hulle het getwiet' ''n Goeie Jood is 'n dooie Jood.' 27
Vergelyk Islamisme met Nazisme
Sommige van diegene wat die houding van bewegings in die Islamitiese wêreld vergelyk met dié van die Nazi's, voer gewigtige argumente. Holocaust -kenner Yehuda Bauer wys daarop:
Vandag word die Jode vir die eerste keer sedert 1945 weer openlik bedreig deur 'n radikale Islamitiese volksmoordideologie waarvan moorddadige toorn meer ernstig opgeneem moet word as wat die Nazi's twee en meer geslagte gelede was. Die direkte verband tussen die Tweede Wêreldoorlog, die Shoah en die hedendaagse volksmoordgebeurtenisse en bedreigings is meer as duidelik. Die Shoah was ongekend, maar dit was 'n presedent, en die presedent word gevolg. 28
Holocaust-historikus Robert Wistrich skryf dat hardnekkige antisemitisme in die Arabiese en Moslemwêreld net vergelyk kan word met dié van Nazi-Duitsland. Wistrich verduidelik dat Moslemhaat vir Israel en Jode '' 'n eliminerende antisemitisme met 'n volksmoorddimensie 'is. As algemene elemente tussen Moslem- en Nazi-antisemitisme, noem Wistrich fanatisme, die kultus van die dood, die nihilistiese begeerte om te vernietig en die begeerlikheid vir wêreldhegemonie. 29
'N Artikel deur Richard Prasquier, voorsitter van CRIF, die sambreel vir Franse Joodse organisasies, vergelyk radikale Islam met Nazisme. Hy noem twee belangrike gemeenskaplike kenmerke. Die eerste is dat die Jood hul belangrikste vyand is vir beide bewegings, antisemitisme is 'n noodsaaklike komponent van hul ideologie. Die ander is dat beide Nazisme en radikale Islam Jode ontmenslik maak. 30
Holocaust -bevordering gaan nie noodwendig gepaard met die verdraaiing van die Holocaust -geheue of geskiedenis nie. Hierdie soort aanhitsing moet ingesluit word in die ontleding van Holocaust -misbruik as gevolg van die noue verhouding daarmee. Die bevordering van 'n nuwe Holocaust kan ook indirek gedoen word. As 'n mens beweer dat Jode geen reg op selfbeskikking het nie, beteken dit dat die Joodse staat geen bestaansreg het nie. Aangesien Israel reeds bestaan, maak 'n mens hier nie net 'n antisemitiese uitspraak nie, maar regverdig hulle ook indirek 'n tweede Holocaust. Die enigste manier om die bestaande Joodse staat uit te skakel, is deur massamoord of volksmoord.
Een van die prominente variante van regstreekse Holocaust -regverdiging beweer dat Hitler nie die uitwissing van die Jode kon voltooi nie. Met verloop van tyd kom nuwe aspekte van hierdie subkategorie na vore. In Februarie 2011 publiseer 'n Palestynse tydskrif 'n artikel van 'n tienjarige Palestynse meisie wat 'n droom vertel het waarin Hitler vir haar gesê het: 'Ja. Ek het hulle [die Jode] doodgemaak, sodat julle almal sou weet dat hulle 'n nasie is wat verwoesting oor die hele wêreld versprei. " Hierdie tydskrif is gesubsidieer deur UNESCO. Na protesoptredes het UNESCO in Desember 2011 opgehou om hierdie publikasie te finansier. 31
Daar is ook 'sagte maniere' om boodskappe oor die bevordering en regverdiging van die Holocaust oor te dra. In die staatsverkiesings in Berlyn in 2011 het die verregse Nasionale Demokratiese Party die slagspreuk "Gee gas" gebruik. 'N Verkiesingsadvertensie wys die partyleier Udo Voigt op 'n motorfiets met 'n baadjie wat soos 'n SS -uniform lyk. Die advertensie bevat ook die 'Gee gas' -slagspreuk. 32
Ontkenning van die Holocaust kan gedefinieer word as die verwerping van die belangrikste feite van die uitwissing van die Jode in die Tweede Wêreldoorlog. Die essensie van Holocaust-ontkenning kan geïllustreer word met 'n sin van die Holocaust-ontkenner David Irving: "Meer vroue sterf op die agterste sitplek van Edward Kennedy se motor by Chappaquiddick as wat ooit in 'n gaskamer in Auschwitz gesterf het." 33
Ontkenning van die holocaust kan beskou word as miskien die mees verreikende antisemitiese leuen. Wat dit in wese sê, is dat die Jode die grootste leuenaars is. Hulle het 'n verskriklike, onmenslike vervolging uitgevind wat nooit plaasgevind het nie.
Die ontkenning van die Holocaust kom steeds na vore. Een positiewe ontwikkeling in 2012 was dat die ekstremistiese Katolieke Vereniging van Pius X uiteindelik die Engelse biskop Richard Williamson verdryf het. Hy is nie net 'n Holocaust -ontkenner nie, maar beweer dit ook valslik Die protokolle van die ouderlinge van Sion is eg. 34
Ontkenning van die Holocaust is wydverspreid in Moslemlande en is omvattend onder neo-Nazi's. Maar dit blyk ook redelik algemeen te wees onder Moslem -immigrante in Westerse lande. 'N Onderhoud met 'n jong eks-Moslemvrou in Nederland, wat die skuilnaam Samar gekies het, bevestig dit. Gedurende haar adolessensie het sy begin besef hoe diep die haat van Jode was onder byna alle ander jong Moslems wat sy ontmoet het.
Samar het hierdie haat onder Moslemstudente begin monitor. Sy sê:
Gedurende my jare op universiteit het ek met ongeveer 150-200 Moslems gepraat. Dit het my opgeval dat byna almal dieselfde menings het. Dit maak nie saak of hulle Marokkane, Turke, Koerden of Moslems uit Suriname was nie. In al die jare het ek net twee Moslems ontmoet wat nie Jode of Israel gehaat het nie.
Byna alle Moslem -jongmense wat ek op universiteit ontmoet het, het die Holocaust ontken. Hulle het nie geglo in die sogenaamde 'tweestaat-oplossing' vir Israeli's en Palestyne nie. Hulle wou hê Israel moes van die kaart afgevee word. Hulle het geglo dat Jode uit Israel verdryf moet word sodat dit weer 'n Moslemstaat kan word.
Samar het geen meningsverskille tussen seuns en meisies gevind nie. 35
Holocaust -afwyking en afwit
Nog 'n ander kategorie van verdraaiing van die Holocaust het betrekking op afbuiging en afwas. Een tipiese voorbeeld van die afwyking van die Holocaust is: "Die Holocaust het gebeur, maar ons land was nie daarby betrokke nie." Oostenrykse regerings het dekades lank volgehou dat hul land 'n slagoffer van Duitsland en Nazi -bewind is. Na baie jare se ontkenning het Oostenrykse presidente en eerste ministers uiteindelik die waarheid erken. Belangrike voorbeelde van afwyking kom nog steeds voor in die lande waar Duitsers tydens die oorlog gehelp is deur belangrike dele van die plaaslike bevolking in die verwoesting, deportasie en moord op die Jode.
'N Ander subkategorie wat nou verwant is aan afbuiging, is die witwassery van die Holocaust. Dit het ten doel om sekere groepe of persone van die skuld oor die Holocaust te reinig sonder om ander noodwendig te beskuldig. Die voormalige sekretaris-generaal van die VN en die Oostenrykse president, Kurt Waldheim, was een van die internasionaal bekendste witwassers van sy Nazi-verlede. Hy was 'n offisier in 'n Duitse militêre eenheid wat oorlogsmisdade gepleeg het. 36
Een van Waldheim se ander leuens was dat hy nog nooit lid was van 'n Nazi-verbonde organisasie nie. Sowel die VSA as die Sowjet -intelligensiedienste het skadelike inligting oor sy oorlogstyd gehad, maar het dit nie bekend gemaak terwyl sy loopbaan gevorder het nie. 37
Holocaust -opwas -oppervlaktes op baie maniere. Een van hulle vereer voormalige Nazi's of hul ondersteuners. Verskeie Hongaarse parlementariërs het deelgeneem aan 'n gedenkplegtigheid vir Jozsef Nyiro, 'n lid van die Hongaarse parlement tydens die Tweede Wêreldoorlog wat Hitler gesteun het. Daarna het Elie Wiesel die hoogste toekenning van Hongarye, die Orde van Verdienste Grootkruis, wat hy in 2004 ontvang het, teruggegee. 38 Daar is baie voorbeelde van afwas, waarvan slegs enkele hier genoem kan word.
Daar is ook wydverspreide witwas van Nazisme. In 'n peiling deur die Franse weekblad Paris Match is bevind dat ongeveer die helfte van die Belge dink dat Nazisme 'interessante idees' bevat, selfs al moet 'n mens die essensie daarvan of 'n deel daarvan verwerp. Vier en veertig persent was van mening dat die ideologie heeltemal verwerp moet word. Diegene wat meen dat Nazisme 'n sekere legitimiteit het, fokus veral op die nasionalistiese beginsels daarvan en die wat bedoel is om die nasionale ekonomie te versterk. In mindere mate noem hulle die prioriteit wat aan 'n land se eie bevolking gegee moet word.
'N Meerderheid Franstalige Belge en 32 persent van die Vlaamse bevolking is van mening dat die huidige werklikheid in België voordelig is vir die herlewing van ideologieë met 'n Nazi-inspirasie. Meer as die helfte van die jonger as vyf en twintig het nie geweet dat antisemitisme 'n integrale deel van die Nazi-ideologie was nie. 39
Nederland het 'n land geword waar 'n ander soort witwas deur verskeie plaaslike owerhede bevorder word. Hulle wil hul eie en geallieerde slagoffers herdenk, saam met die dood van die Duitse besetters. Die nasionale gedenkdag, 4 Mei, word aangewys ter herdenking van die vele slagoffers van die Duitse besetter. Die meer as honderdduisend Nederlandse Jode wat vermoor is - meer as 70 persent van die vooroorlogse gemeenskap - was verreweg die grootste groep slagoffers.
Die munisipaliteit waartoe die klein dorpie Vorden behoort, het besluit dat diegene wat deelneem aan die seremonie van 2012 vir Nederlandse slagoffers ook gesamentlik die grafte van Duitse soldate wat daar begrawe is, kan besoek. Oorspronklik was die bedoeling dat die plaaslike koor 'n Duitse lied by die grafte sou sing. 40 Dit het tot baie protesoptredes gelei. 'N Hofuitspraak het die burgemeester van die stad verbied om na die Duitse grafte te gaan. 41
In Oktober het dit bekend geword dat in Geffen, 'n ander Nederlandse plek, 'n nuwe oorlogsmonument sou opduik. Die munisipaliteit was van plan om beide die name van die Joodse slagoffers van die stad en die name van die Duitse soldate wat op daardie plek geval het, op die gedenkplaat te plaas. Dit was nog 'n geval in Nederland om die geheue van die slagoffers te vermeng met die van die oortreders. Na protesoptrede van Joodse organisasies is besluit dat daar geen name op die monument sou verskyn nie. 42
Dit is nie toevallig dat hierdie afwit van die verlede af en toe in Nederland gebeur nie. Na -oorlogse Nederlandse regerings het nog nooit toegegee dat die Nederlandse ballingsregering in Londen amper geen moeite gedoen het om sy eie vervolgde Jode te help nie. Daar was ook groot samewerking deur Nederlandse owerhede in Nederland met die Duitse besetters. In byna alle lande het die naoorlogse regerings die rol wat hul landgenote gespeel het in die vervolging van die Jode erken en verskoning gevra. Maar as u weier om verskoning te vra, is dit nie verbasend dat u die geskiedenis nog verder vervals deur die geheue van slagoffers en oortreders saam te smelt nie.
Misbruik van Holocaust -gedenkvergaderings
Daar is ook vervalsings van gedenkvergaderings wat in verskillende kategorieë van holocaust -verdraaiing val. In Nederland het die anti -diskrimineringsgroep Nederland Bekent Kleur (Netherlands Shows Color) jaarlikse herdenkingsvergaderings gehou tot die Kristallnacht tot 2001. In die afgelope paar jaar was simpatiseerders met Hamas en Hezbollah onder die sprekers, en hulle het die Holocaust vergelyk met die onderdrukking van Moslems. Uiteindelik het die Joodse gemeenskap geweier om met die organiseerders saam te werk. 43 'n Paar jaar later begin die CJO, die sambreel van Nederlandse Joodse organisasies, sy eie jaarlikse Kristallnacht -gedenkvergaderings.
Die Italiaanse joernalis Angelo Pezzana beskryf hoe Internasionale Holocaust -herdenkingsdag in baie dele van Italië misbruik word:
Deur die 27ste Januarie as 'n herdenkingsdag te noem, het dit 'n nasionale geleentheid geword waar almal hul mening kan uitspreek, hoe ellendig ook al. Laasgenoemde gebeur meestal in skole. Byeenkomste word gehou met honderde studente teenwoordig, waar professore van uiterste linkse persone uitgenooi word om te spreek. Hulle bied die Shoah op 'n verwronge manier aan. Dit lei tot 'n openbare debat wat gewoonlik die misdade van die Nazi's met Israeliese beleid verbind. 44
In Helsingborg, Swede, het die Joodse gemeenskap geweier om deel te neem aan die Kristallnacht -gedenkteken in 2012. Die plaaslike koerant, Helsingborgs Dagblad, het opgemerk dat die leier van die gemeenskap, Jussi Tyger, gesê het dat die gedenkbyeenkoms gereël is deur linkse partye en Moslems wat bekend is as die mees rassistiese teen Jode. 45
Op 26 November 2012 het 'n gedenkbyeenkoms in Bergen, Noorweë, plaasgevind op die sewende herdenking van die deportasie van meer as vyfhonderd Jode van Noorweë na Duitsland. Onder die sprekers was twee vooraanstaande anti-Israeli's, die leier van die linkse sosialiste Audun Lysbakken en die voormalige konserwatiewe premier Kåre Willoch. Joodse protesoptogte teen hierdie misbruik van die geheue van die dooies is geïgnoreer. 46
De-Judaisering van die Holocaust
Die belangrikste voorstander van Holocaust-de-Judaization, die Sowjetunie, is ontbind. Sy kommunistiese satelliete het demokrasieë geword. Daarom is die sterkste magte wat daartoe verbind is om die Joodse karakter van die slagoffers te vernietig of tot die minimum te beperk, nie meer daar nie.
De-Judaisering van die Holocaust in die Westerse wêreld het dikwels die geheue van Anne Frank betrek. Terwyl sy 'n universele ikoon geword het, word die feit dat sy as 'n Jood vervolg is, dikwels geminimaliseer of weggelaat. Dit is veral belangrik omdat Anne Frank steeds 'n baie gepubliseerde plek in die Westerse samelewing beklee. In 2012 is 'n wasbeeld van haar byvoorbeeld in die Berlynse Madame Tussaud -museum geïnstalleer. 47
Een subkategorie van Holocaust -ekwivalensie wat vinnig groei, is naoorlogse Holocaust -ekwivalensie. Dit behels dat sommige hedendaagse organisasies of individue dieselfde karaktertrekke of houdings het as die Nazi's. 'N Ander variant beweer dat baie gebeurtenisse in die hedendaagse samelewing soortgelyk van aard is of gelykstaande is aan dié wat Duitsland onder Hitler se bewind veroorsaak het.
Amerikaanse presidente word deur die jare al meer en meer Nazi's genoem. Reagan, Clinton en bowenal George W. Bush is deur sommige Nazi's genoem, of Hitler. Dieselfde het met Obama gebeur. 48 Die Amerikaanse country -musiekster Hank Williams, jr., Het byvoorbeeld die huidige Amerikaanse president met Hitler op Fox News vergelyk. Hy het later om verskoning gevra. 49 Amerikaanse omroeper Rush Limbaugh het die term "Femi-Nazi's" bekend gemaak vir ekstreme feministe. In 2011 het die Amerikaanse aktrise Susan Sarandon pous Benedictus 'n Nazi genoem. 50
Dit lyk asof hierdie neiging om mense Nazi's te noem, toeneem. Een van die plekke waar 'n mens dit die duidelikste sien, is Griekeland. Die land se ekonomiese krisis het gelei tot gereelde vergelykings van die hedendaagse Duitsland met Nazi -Duitsland. Daar was baie foto's in Griekse koerante en op webwerwe van die Duitse kanselier Angela Merkel, geklee as 'n Nazi. 51
Toe Merkel Portugal in November 2012 besoek het, was daar ook gevalle waarna sy 'n Nazi was. Toe haar motorfiets in Lissabon verbysteek, het 'n man 'n banier omhoog gehou met die opmerking: "Hitler gaan huis toe." Twee ander het die "Heil Hitler" -groet gemaak. 52
Sulke vergelykings is bisar omdat die huidige Duitse regering nie die Grieke of enige ander nasie van hul vryheid en besittings wil beroof nie. Inteendeel, dit bied hulle geld om hul finansiële krisis te verlig.
Een voorbeeld van hoe hierdie ekwivalensie die hoofstroom betree het, is die voormalige Duitse sosiaal -demokratiese kanselier Helmut Schmidt. Op 'n toonaangewende Duitse TV -stasie het hy gesê dat Merkel self deels skuldig was aan sommige Europese lande wat haar met 'n hakekorsarmband voorstel. Schmidt verduidelik sy skandalige opmerking deur te sê dat 'sy te veel op haarself fokus'. 53
Op die kerspartytjie van die Duitse vereniging van mediese dokters wat deel uitmaak van die fonds, het die voorsitter van die organisasie, Andreas Köhler, gesê: 'Julius Caesar, Karel die Grote, Napoleon, Adolf Hitler, Angela Merkel, die lys van politici wat Europa probeer verenig, is baie lank. Hierdie pogings het altyd misluk omdat niemand hulle kan voorstel om in dieselfde Europese huis saam te woon nie. " 54
In Januarie 2012 het die senior parlementslid van die Arbeid, Tom Harris, 'n satiriese aanlynvideo opgestel waarin die Skotse premier Alex Salmond as Hitler uitgebeeld word. Harris is daarna gedwing om te bedank as die sosiale media -adviseur van Labour in Skotland. 55
Die Oostenrykse minister van buitelandse sake, Maria Fekter, van die Austrian People's Party (OVP) het gesê dat in Europa vyandige beelde van banke en ryk mense versprei word soos in die verlede met Jode die geval was. Nadat sy sterk kritiek op haar opmerking gekry het, het sy later op dieselfde dag bygevoeg dat die tydperk van Nasionaal -Sosialisme, met sy wreedhede en veral die Holocaust, onvergelykbaar was met enigiets anders. 56
Gevalle van Holocaust -ekwivalensie kom ook in Israel voor. Tydens 'n basketbalwedstryd is Guy Pnini, kaptein van die Maccabi Tel Aviv -span, op kamera vasgevang en noem 'n speler van Sweedse agtergrond 'n Duitse Nazi. Pnini is deur sy span vir verskeie wedstryde geskors, 'n ernstige boete opgelê en van sy rol as kaptein ontneem. 57
Holocaust -ekwivalensie versprei
Namate die vergelykings van politieke figure met Hitler meer gereeld voorkom, het hierdie verskynsel ook elders versprei. In Oslo het Noorse bure van 'n Duitse man, wat jare lank in die stad gewoon het, 'n geskil met hom gehad oor die hoogte van sy heining. Hulle het 'n Hitler -pop in sy tuin gegooi, met 'n briefie wat daarop dui dat die man se regte naam nou Hitler is. 58
Die verregse Oostenrykse Vryheidsparty het 'n bal in Wene georganiseer op Internasionale Holocaust-herdenkingsdag, 27 Januarie 2012. Dit het 'n groot teenbetoning van meer as 2 500 mense veroorsaak. Die party se leier, Heinz-Christian Strache, het gehoor hoe hy die protesoptredes met Kristallnacht vergelyk en gesê: "Ons is die nuwe Jode." 59
Moslems tydens 'n betoging teen diskriminasie in Switserland het plakkers gedra met geel Davidsterre en die woord Moslem daarop. Dit het kritiek ontlok. 60 'n Voormalige Spaanse ambassadeur en voormalige burgemeester van La Coruna, Francisco Vasquez, het aan 'n TV -stasie gesê dat daar "geen verskil is tussen 'n Joodse geel ster wat die Nazi's gebruik het en 'n kind wat gestraf is omdat hy Katalaans in die skoolterrein gepraat het nie." Politici van die Sosialistiese Party, waartoe Vasquez behoort, het die opmerking ten sterkste veroordeel. 61
Holocaust -verdraaiers wat vals ekwivalensie gebruik, verduidelik hul stellings selde in detail. As hulle dit doen, soos Schmidt, is hul redenasie dikwels wreed.
Holocaust -inversie is 'n afgeleide van Holocaust -ekwivalensie en die mees ekstreme kategorie van Holocaust -misbruik. Omsetters verklaar dat Jode en Israel hulle soos Nazi's gedra. Op hierdie manier word slagoffers van volksmoord as oortreders voorgestel. In die mees algemene Europese definisie van antisemitisme is een van die voorbeelde wat vergelyk word tussen Israel se beleid en Nazi-beleid.
Daar word algemeen geglo dat ontkenning van die Holocaust die ergste verdraaiing van die Holocaust is. Die omkering van die Holocaust is egter 'n nog meer ekstreme vorm. Dit is 'n moderne mutasie van die kernelement van tweeduisend jaar oue antisemitisme: die Jode verteenwoordig absolute boosheid. In ons tyd verteenwoordig Nazisme absolute boosheid. Deur te sê dat Israeli's Nazi's is, beweer 'n mens dit hulle verteenwoordig absolute kwaad.
Die rockmusikus Roger Waters het Israel met die Nazi's vergelyk. Die waghondgroep Eye on the UN het gesê dat hy ''n held geword het vir volksmoordterroriste'. 62
Die Duitse Holocaust -stigting Remembrance, Responsibility, Future (EVZ) het openbare fondse gebruik om haat teen Israel te finansier. Dit het meer as twintigduisend euro voorsien vir 'n uitruilprogram vir studente van 2010-2011. Deelnemers was 'n Oos -Duitse hoërskool en 'n Israeliese Arabiese skool. Die projekorganiseerders het 'n brosjure gepubliseer wat Israel demoniseer en dit vergelyk met die voormalige kommunistiese Oos -Duitse staat.
Dieselfde agentskap het 'n program vir die Anne Frank-skool in Gutersloh gefinansier wat die Nederlandse Joodse oorlewende en die bekende anti-Israeliese haathandelaar Hajo Meyer aangebied het. Daar stel hy die lyding van die Palestyne gelyk aan die vervolging en massamoord op Jode tydens die Holocaust. Hy noem Israel ook 'n 'kriminele staat'.
Leon de Winter, 'n topverkoper van die Nederlandse Joodse romanskrywer, het gesê dat Meyer aan uiterste 'oorlewingskuld' ly. Hy het opgemerk dat alle Israeliese groepe van Meyer hou, vanweë die bykomende faktor dat hy 'n Jood en 'n oorlewende van die Holocaust is. 63
Ideologiese kriminaliteit neem toe in Europa. Hoe meer dit ontwikkel, hoe meer word Israel beskuldig deur haat-bespotting-waarvan Holocaust-omkering een van die uiterste instrumente is-of deur dubbele standaarde daarteen te gebruik. Vir baie is dit 'n noodsaaklikheid om sowel die huidige as die huidige Europese samelewings af te was.
Trivialisering van die Holocaust
Die trivialisering van die Holocaust het ook 'n aantal subkategorieë. Die een is die misbruik van die Holocaust deur verskillende situasies in die samelewing daarmee te vergelyk. Omgewingsprobleme word byvoorbeeld 'n 'omgewings Holocaust'. Net so is daar die "Holocausts" aborsie, dier, tabak en menseregte.
Nog 'n ander subkategorie maak spot met slagoffers van die Holocaust of oorlewendes, 'n ander is die nabootsing van Nazi -gewoontes. Daar is nou tieners wat dit mode ag om 'n Adolf Hitler -kapsel te hê. 'N Kapper in New York sê dat hulle 'n' Hitler -jeug 'vra. 64
Die Britse konserwatiewe parlementslid Aidan Burley is gesien in 'n video met 'n SS -uniform en rooster van die Derde Ryk en Hitler. Burley het gesê dat hy beïnvloed is deur 'duidelik onvanpaste gedrag deur verskeie van die ander gaste'. Eerste minister David Cameron het hom afgedank as hulp van die vervoersekretaris. 65
Tydens 'n sportdag by 'n Katolieke skool in Chiang Mai, Thailand, het studente Nazi -uniforms gedra en/of die Nazi -saluut gemaak. Sommige het hakekors op hul gesigte geverf. Later het studente sowel as die skool om verskoning gevra. 66
'N Derde subkategorie wat blykbaar ook groei, is die trivialisering van die Holocaust vir kommersiële doeleindes. Baie Holocaust -trivialiseerders is klein operateurs. Een verhaal oor die hele wêreld was die van Rajesh Shah, die eienaar van 'n klerewinkel genaamd "Hitler" in Ahmedabad, Gujarat in Indië. In die lig van die druk het hy besef dat hy die naam van die winkel moes verander. Later het hy egter gesê dat hy dit nie sal verander tensy hy betaal is nie. 67
Daar is inderdaad kommer oor die opkoms van Hitler as 'n gewilde rolmodel in die Indiese besigheid. Die Simon Wiesenthal -sentrum het in November 2012 'n uitstalling van tweehonderd foto's van die geskiedenis van die Holocaust na Mumbai gebring. 68
In Taiwan verkoop 'n winkel Hitler-soortgelyke poppe, gemaak in Japan. Ook in Taiwan in 1999 bevat die metro-advertensies vir ruimteverwarmers in Duits 'n prentjie van Hitler. 69
Dit is bekend dat baie groter ondernemings die Holocaust trivialiseer. Amazon, wat betrokke was by 'n hele paar Holocaust-verwante skandale, het 'n legkaart te koop aangebied wat oonde in die Dachau-krematorium uitbeeld. Amazon verkoop dit op sy Amerikaanse webwerf as geskik vir kinders van agt jaar en ouer. 70
Daar is nog baie ander voorbeelde van Holocaust -trivialisering. In November 2012 wou die gedenksentrum by die voormalige Nederlandse konsentrasiekamp Amersfoort klein stukkies van die doringdraad verkoop wat die kamp omring het. Na protesoptrede van Joodse, Sinti en Roma -organisasies, is hierdie projek gekanselleer. 71
Sport en kuns
'N Mens vind ook voorbeelde van die trivialisering van die Holocaust op ander gebiede, waaronder sport en kuns. In 'n mengsel van Holocaust -bevordering en trivialisering, het ondersteuners van die Engelse sokkerklub West Ham tydens 'n wedstryd in November 2012 teen Tottenham Hotspur gesing: "Adolf Hitler, hy kom vir jou." Hulle het ook 'n paar keer gesis, wat verwys na die vergassing van Jode in konsentrasiekampe. Die van die Telegraph verslaggewer by die wedstryd, Jonathan Liew, het gesê: 'Laat ons hieroor duidelik wees. Ons praat hier nie van 'n paar geïsoleerde sangers nie. 'N Beduidende deel van West Ham se reisondersteuning het deelgeneem. Die liedjies klink hard en duidelik. " 72
In Desember 2012 het die Italiaanse kunstenaar Maurizio Cattelan 'n standbeeld van Hitler in 'n gebou buite die voormalige Warskou -getto geplaas. Dit beeld Hitler wat kniel. Efraim Zuroff, die direkteur van die Simon Wiesenthal -sentrum in Israel, het die standbeeld '' 'n smaaklose misbruik van kuns '' genoem. 73
Met verloop van tyd lyk die voorbeelde van trivialisering van die Holocaust meer ekstreem. In Lund, Swede, het die galery -eienaar Martin Bryder op 10 November 2012 'n uitstalling gehou van die skilder Carl Michael von Hauswolff. Dit bevat nege skilderye waarin die kunstenaar gesê het dat hy water met as vermeng het wat in 1989 uit 'n krematorium in die Majdanek -vernietigingskamp geneem is.
Simon Samuels van die Simon Wiesenthal -sentrum het gesê: 'Mnr. von Hauswolff, jy het, net soos die Nazi's die menslike vel vir lampskerms en vet gebruik het om seep te vervaardig, twee keer die lyke vermoor wat vroeër die as was wat jy ontheilig het, en kuns in 'n gruwel verander het. "
Die Sweedse polisie het besluit om nie te ondersoek of die skilderye hul land se wet oortree wat 'die vrede van die dooies beskerm' nie. Hulle het aangevoer dat as dit 'n misdaad was, dit buite die grense van Swede gepleeg is. Na baie kritiek het die galery -eienaar die uitstalling 'n paar dae voor die amptelike sluitingsdatum van 15 Desember 2012 beëindig. 74
Die Holocaust -geheue uitwis
Die agtste en laaste kategorie, wat die Holocaust -geheue uitwis, bevat 'n aantal uiteenlopende mishandelinge en verdraaiings van die Holocaust -geskiedenis. Kollektiewe geheue word direk en indirek aangeval. Een van die eersgenoemde is die besering en vernietiging van gedenktekens. Daar is elke jaar baie voorbeelde hiervan. In die somer van 2011 verskyn 'n hakekors en antisemitiese slagspreuke op die gedenkmonument in Jedwabne in Pole. In die stad in 1941 is honderde Jode lewendig verbrand deur hul Poolse bure. 75 In Oktober 2012 is die gedenkmonument vir vermoorde Jode op die Griekse eiland Rhodes weer gevandaliseer. 76
Struikelblokke om individuele Jode te herdenk word toenemend op sypaadjies voor geboue geplaas waar mense wat deur die Nazi's vermoor is, gewoon het. Soms word sommige van hulle van die sypaadjie verwyder. In Greifswald, Duitsland, gebeur dit in November 2012 op die aand van die herdenking van die Kristallnacht en is waarskynlik deur regse ekstremiste uitgevoer. Die munisipaliteit het 'n prys toegeken aan diegene wat die skuldiges kon vind. 77
'N Ander voorbeeld is die ontwrigting van die Holocaust -seremonies. Nog 'n ander is pogings om openbare seremonies te omskep in gebeure wat ook - en soms slegs - ander historiese gebeure gedenk.
'N Bykomende manier om Holocaust -geheue uit te wis, is stilstand van die Holocaust. Dit behels dat Jode die Holocaust te gereeld noem. As hulle dit met Duitsers bespreek, stem hulle dikwels saam dat baie van hul vriende sê: "Die Holocaust is 'n hoofstuk wat afgesluit moet word." Nog 'n benadering om die Holocaust -geheue te probeer uitwis, is om te beweer dat Jode dit misbruik vir verskillende doeleindes, insluitend politieke.
Indirekte aanvalle op Holocaust -herinnering behels die verdwyning van Joodse gedenkplekke deur verwaarlosing. Dit kom veral voor in voormalige kommunistiese lande. Dit is 'n komplekse onderwerp wat 'n gedetailleerde studie verg.
By die voormelde voorbeelde kan nog vele ander gevoeg word. Wanneer hierdie skrywer se boek Die misbruik van Holocaust -geheue wat in 2009 gepubliseer is, was dit reeds duidelik dat die stryd om Holocaust -geheue te behou en die verdraaiing daarvan teë te werk, moeiliker sal word. Een belangrike rede hiervoor is dat baie oorlewendes reeds gesterf het en die oorblywendes - onder andere tipes getuies - nou bejaardes is.
Groeiende polarisasie in die Westerse samelewing is slegs een van verskeie redes vir die toename in Holocaust -misbruik. Meer mense word valslik as die Nazi's beskuldig of gedra hulle. 'N Ander, meer spesifieke rede is die ontploffing van antisemitisme-dikwels vermom as anti-Israelisme-in die Westerse samelewing. Dit lei tot 'n toename in die bevordering van die Holocaust en veral die omkering van die Holocaust - die vergelyking van Israeli's met Nazi's.
Die massiewe misbruik van die Holocaust stel die vraag: wat kan 'n mens daaraan doen? Daar is geen enkele manier om daarteen te veg nie. Onderwys is baie belangrik, net soos gedenktekens, monumente en vele ander aktiwiteite. 'N Belangrike punt bly egter dat mense 'n poging moet aanwend om te verhoed dat die misbruik van Holocaust in die openbare debat tree. As dit gebeur, moet dit intens bestry word.
Sulke aksies lewer dikwels resultate, selfs al kom hulle laat. Een voorbeeld is reeds genoem: in Oktober 2012, vier jaar nadat hy gesê het dat daar geen gaskamers is nie, het die ekstrem-konserwatiewe Katolieke Vereniging van Pius X die biskop Richard Williamson van die Holocaust-ontkenner uit sy geledere verwyder. 78
'N Belangrike stap sou wees dat die nasies van die wêreld hul verpligtinge ingevolge die VN -volksmoordkonvensie nakom en die Iraanse leiers Grand Ayatollah Ali Khamenei en president Mahmoud Ahmadinejad voor 'n internasionale hof bring. 79 Dieselfde moet gedoen word met die Hamas -organisasie en sy volksmoordpromotors. Dit kan die begin wees van 'n baie wyer stryd teen die verdraaiing van die Holocaust.
*Dit is 'n effens bygewerkte voorpublikasie van 'n hoofstuk uit die komende boek Shoah and Experience: A Journey in Time, onder redaksie van Nitza Davidovitch en Dan Soen.
1. "Internasionale Holocaust -herdenkingsdag," Ushmm.org, 27 Januarie 2012.
2. "Boodskap van die sekretaris-generaal," Die Holocaust en United Nations Outreach Program, UN.org.
www.un.org/en/holocaustremembrance/2012/sg.shtml, 16 Desember 2012 geraadpleeg.
3. "Discours du President de la Republique pour le 70eme anniversaire de la rafle du Vel d'Hiv," Elysee [Frans].
5. Scott Savarre, "By Holocaust Center, Hollande konfronteer die verlede," New York Times, 21 September 2012.
6. Aliette de Broqua, "Ayrault au mémorial du camp des Milles," Le Figaro, 9 September 2012 [Frans].
7. jvt, "Veel prominenten op plechtige opening Kazerne Dossin," De Standaard, 26 November 2012 [Nederlands].
8. "Euro 2012: Engelse spelers besoek Auschwitz," BBC, 9 Junie 2012.
9. Sven Felix Kellerhoff, "165 Menschen word täglich in Italien getötet," Die Welt, 18 Desember 2012 [Duits].
10. Guus Luijters, In Memoriam, De gedeporteerde en vermoorde Joodse, Roma en Sinti kinders 1942-1945 (Amsterdam: Nieuw Amsterdam, 2012) [Nederlands].
11. Carsten Knop, "Gunther Quandt war ein skrupelloser Unternehmer," Faz.net, 23 September 2011 [Duits].
12. "Die stigter van Ikea was 'n Nazi -werwer," The Telegraph, 24 Augustus 2011.
13. "Die groep van die oorlewendes breek Chanel uit oor die ontkenning van Coco se Nazi -verlede," JTA, 18 Augustus 2011.
14. Katinka Dufour, "Adolf Hitler se persoonlike fotograaf se versameling beelde van Poolse Jode verskyn," The Telegraph, 18 Oktober 2012.
15. Georg Bönisch en Klaus Wiegrefe, "BND vernichtete Akten zu SS-Verbrecher Brunner," Der Spiegel, 20 Julie 2011 [Duits].
16. "SS-Offizier Rauff arbeitete jahrelang fur den BND," Die Welt, 25 September 2011 [Duits].
17. David Crossland, "Duitsland het jare gelede voor sy gevangenskap Eichmann se skuilplek geken", Der Spiegel aanlyn, 1 Oktober 2011 [Duits].
www.spiegel.de/international/germany/document-find-hailed-as-sensation-germany-knew-eichmann-s-hiding-place-years-before-his-capture-a-738757.html, 16 Desember 2012 geraadpleeg .
18. Fiona Govan, "Hugo Boss vra om verskoning vir die Nazi -verlede van die stigter," The Telegraph, 21 September 2011.
19. "Noorse premier Stoltenberg vra om verskoning vir die rol van Noorweë in deportasies," Task Force for International Cooperation on Holocaust Education, Remembrance and Research, 30 January 2012. www.holocausttaskforce.org/news/402-norwegian-prime-minister-stoltenberg- vra om verskoning-vir-norge-rol-in-deportasies-.html, 16 Desember 2012 geraadpleeg.
20. "Noorweë se polisie vra om verskoning dat hulle Jode gedeporteer het," Jerusalem Post, 26 November 2012.
21. "Krise verschafft Rechtsextremisten Aufwind," Die Welt, 16 Oktober 2012 [Duits].
22. Aris Chatzistefanou, "Golden Dawn het die Griekse polisie, eisebeampte, binnegedring," The Guardian, 26 Oktober 2012.
23. "Operasanger met Nazi -tatoeëermerke onttrek aan die Duitse fees," Haaretz, 24 Julie 2012.
24. Manfred Gerstenfeld, The Abuse of Holocaust Memory: Distorsions and Responses (Jerusalem: Jerusalem Centre for Public Affairs, 2009). Die tweede uitgawe kan gratis besigtig word op: https://jcpa.org/book/the-abuse-of-holocaust-memory-distortions-and-responses. Sien ook: Manfred Gerstenfeld, "Continuing to Distort the Holocaust: 2009-2011", in The Holocaust Ethos in the 21st Century: Dilemmas and Challenges, red. Nitza Davidovitch en Dan Soen (Krakow: Austeria, 2012), 461–80.
25. "Morsi beantwoord amen op imam se gebede vir die vernietiging van Jode," JTA, 22 Oktober 2012.
26. "Vermeende synagoge -vandaal in hegtenis geneem naby Parys," JTA, 13 November 2012.
27. Die hashtag "'Good Jew' is die derde gewildste op Franse Twitter," JTA, 15 Oktober 2012.
28. Yehuda Bauer, "Die hersiening van die Holocaust opnuut in verskeie kontekste," Post-Holocaust en antisemitisme 80, 1 Mei 2009.
https://jcpa.org/article/reviewing-the-holocaust-anew-in-multiple-contexts, 27 Desember 2012 geraadpleeg.
29. Robert S. Wistrich, Muslimischer Antisemitismus, Eine aktuelle Gefahr (Berlin: Edition Critic, 2011), 101 [Duits].
30. Richard Prasquier, "Oui, l'islamisme radical et le nazisme sont deux idéologies comparables," Le Monde, 17 Oktober 2012 [Frans].
31. Jordana Horn, "UNESCO om steun vir Palestynse tydskrifte te stop," Jerusalem Post, 25 Desember 2011.
32. Eldad Beck, "Neo-Nazi's gereed om 'op gas te trap'," Ynetnews.com, 14 Augustus 2011.
33. Michael Shermer en Alex Grobman, Ontkenning van geskiedenis: Wie sê dat die Holocaust nooit gebeur het nie en waarom sê hulle dit? (Berkeley en Los Angeles: University of California Press, 2000), 276–7.
34. Ed West, "SSPX verdryf biskop Williamson," Catholic Herald, 24 Oktober 2012.
35. Manfred Gerstenfeld, onderhoud met 'Samar', 'Dans les Coulisses de l'Antisémitisme Musulman aux Pays-Bas', Lessakele, 23 Oktober 2012 [Frans].
http://lessakele.over-blog.fr/article-dans-les-coulisses-de-l-antisemitisme-musulman-aux-pays-bas-111566487.html, 16 Desember 2012 geraadpleeg
36. Jonathan Kandell, "Kurt Waldheim, voormalige VN -hoof, is dood op 88", New York Times, 15 Junie 2007.
38. "Wiesel gee Hongaar se hoogste eer," JTA, 19 Junie 2012.
39. "1 Belg op 2 vind dat nazisme' interessante ideeen 'bevat," De Morgen, 13 oktober 2011 [Nederlands].
40. "In Vorden omgekomen Duitse soldaten herdacht," De Stentor, 17 April 2012 [Nederlands].
41. "Rechter verbiedt herdenking Duitse soldaten in Vorden burgemeester woedend," Reformatorisch Dagblad, 4 May 2012 [Nederlands].
42. "Geen naam op monument Geffen," Brabants Dagblad, 18 Oktober 2012 [Nederlands].
43. Wierd Duk, "Geen Hamas-vriende bij herdenking Kristallnacht," Elsevier, 4 November 2010 [Nederlands].
44. Manfred Gerstenfeld, onderhoud met Angelo Pezzana, "Hoe die geheue van die Holocaust in Italië misbruik word," Israel National News, 23 Januarie 2012.
45. "Inget judiskt deltagande när Kristallnatten ska uppmärksammas," Helsingborgs Dagblad, 7 November 2012 [Sweeds].
46. ​​Norwalt Yri, "Taler av Kåre Willoch og Audun Lysbakken – et spark i magen," Norge Idag, 22 November 2012 [Noors].
47. Kate Katharina Ferguson, "Madame Tussauds onthul Anne Frank Wax Figure," Spiegel Online International, 9 Maart 2012.
48. Timothy Snyder, "Nee, hulle is nie 'n Hitler of 'n Stalin nie," New York Times, 16 November 2010.
49. "Hank Williams Jr. vra om verskoning dat hy Obama met Hitler vergelyk het," Jerusalem Post, 5 Oktober 2011.
50. Elizabeth Tenety, "Susan Sarandon: Pous Benedictus 'n 'Nazi'," Washington Post, 18 Oktober 2011.
51. DPA, "Griekse Nazi Merkel -foto's 'trivialiseer' Holocaust," The Local, 10 Maart 2012.
52. Philipp Wittrock, "Kanselier staar woede protesoptredes in Portugal in die gesig," Der Spiegel, 13 November 2012.
53. Helmut Schmidt, "Merkel selbst Schuld an Hakenkreuz-Karikaturen," Die Welt, 27 September 2012 [Duits].
54. Miriam Hollstein, "Ärztechef stellt Merkel in eine Reihe mit Hitler," Die Welt, 20 Desember 2012 [Duits].
55.Jason Groves, 'Arbeid se' Twitter -tsaar 'gedwing om op te hou nadat hy Alex Salmond vergelyk het met Hitler in 'n' ondergang ',' Daily Mail, 17 Januarie 2012.
56. "Empörung über Fekters Vergleich zwischen Juden- und' Reichenverfolgung, '" Der Standard, 17 September 2011 [Duits].
57. Arie Livnat, "Guy Pnini, kaptein van Maccabi Tel Aviv, geskors oor Nazi -slurp," Haaretz, 12 Desember 2012.
58. "Osloer Nachbarn aergern Deutschen mit Hitler-Puppe," Die Welt, 30 Oktober 2012 [Duits].
59. "Oostenrykse politikus het gekla omdat hy protes met Kristallnacht vergelyk het," JTA, 13 Januarie 2012.
60. "Woede soos Moslems demonstreer met 'n geel Davidster," Ynetnews.com, 2 November 2011.
61. "Oud-diplomaat vergelyk Katalaanse kinders met Jode in die Holocaust," JTA, 21 Desember 2012.
62. Gil Ronen, "Video: Dark Side of Roger Waters," Israel National News, 27 Desember 2012.
63. Benjamin Weinthal, "Duitsers gebruik 'anti-Israel'-Jode om die skuld van die Holocaust te versag," Jerusalem Post, 16 Oktober 2011.
64. Alex Williams, 'A Haircut Returns From the 1930's', New York Times, 15 November 2011.
65. "Cameron vuur MP wat Hitler gerooster het," Israel National News, 18 Desember 2011.
66. "Thaise skool onder skoot oor Nazi -parade," Ynetnews.com, 2 Oktober 2011.
67. Sam Panthaky, Agence France-Presse, "U voorstelle om die 'Hitler'-winkel in Gujarat te hernoem," New York Times, 11 April 2012.
68. Bella Jaisinghani, "Hitler-roem in B-skole vra vir Holocaust-uitstalling," Times of India, 6 November 2012.
69. "Hitler-poppe te koop in 7-11 winkels in Taiwan," Ynetnews.com, 27 September 2011.
70. 'Amazon blaas oor Nazi -kampraaisels', Ynetnews.com, 2 Oktober 2012.
71. "Emoties deur verkoop prikkeldraad Kamp Amersfoort," Trouw, 27 November 2012 [Nederlands].
72. "West Ham -aanhangers sing 'Hitler's coming for you' by Tottenham -skare," The Telegraph, 26 November 2012.
73. "Hitler -standbeeld onthul buite die voormalige Warschau -getto," JTA, 27 Desember 2012.
74. "Gallery trek Swede's Holocaust as -skilderye," The Local, 11 Desember 2012.
75. "Gedenkteken vir Jedwabne -pogrom vandaliseer," JTA, 1 September 2011.
76. "Rhodes Holocaust memorial vandalized," JTA, 28 Oktober 2012.
77. "Unbekannte reiszen in Greifswald, sämtliche Stolpersteine ​​aus," Der Tagesspiegel, 9 November 2012 [Duits].
78. "Piusbruder schliessen Holocaust-Leugner Williamson aus," Die Welt, 24 Oktober 2012 [Duits].
79. Manfred Gerstenfeld, onderhoud met Alan Baker, "Neem Iran en Hamas se koppe voor 'n internasionale hof," Israel National News, 18 Junie 2012 Manfred Gerstenfeld, onderhoud met Irwin Cotler, "Bestaande gereedskap kan Iran se misdade hanteer," Israel National News , 1 Januarie 2013.
Brockton -man sonder borgtog aangehou in dodelike Hit and Run DA sê hy het die slagoffer 'in die pad gely'
Die man wat aangekla word van 'n hoë-en-trap-ongeluk in Brockton waarin die 72-jarige Marie Rose Bienaime dood is, sal sonder borgtog aangehou word tot sy volgende verhoor op 24 November. WBZ-TV se Bill Shields verslae.
'N Ma wat al haar tande verloor het terwyl sy swanger was, pronk met haar skoonheidstransformasie op TikTok om kunsgebitte te stigmatiseer
TikTok -gebruiker & quotprincxssglitterhead & quot het tandbederf en verlies gedurende vier swangerskappe ervaar. Sy gebruik nou clip-in kunsgebitte om soos haarself te voel.
Man dood nadat skote Dinsdagoggend in Kansas City se huis gevuur is, sê die polisie
Geen verdagte inligting was onmiddellik beskikbaar nie, het die polisie gesê binne die ure na die skietery.
Stap die supermodel in, Cara Delevingne se Delightfully Dizzying Los Angeles Pad
Met 'n balput, kostuumkamer en ander eklektiese skatte, maak Delevingne haar eie wonderland.
Trump het gevra of die DOJ en die FCC ondersoek kan instel nadat dit hom bespot het, lui die verslag.
Trump het in 2019 gesê dat hy wil hê amptenare moet ondersoek instel na 'n "SNL" en laatnagprogramme. The Daily Beast berig dat hy eintlik probeer het om op te tree.
Die voormalige ster van Kansas City Royals, Ben Zobrist, sê sy vrou het 'n verhouding met pastoor gehad: 'n regsgeding
Ben en Julianna Zobrist het voorheen aansoek gedoen om egskeiding. Ben Zobrist eis $ 6 miljoen skadevergoeding van die pastoor in die regsgeding.
Sommige Afghane vorm 'n aanval en is kwesbaar en vorm hul eie leërs
KABUL, Afghanistan - Die slag van studente, meestal tieners, by 'n tutorsentrum. Die dood van jong atlete tydens 'n selfmoordbomaanval by 'n stoeiklub. Moeders het met pasgeborenes in hul arms doodgeskiet. Hierdie meedoënlose moorde op Hazaras, 'n vervolgde minderheid in Afghanistan, het uiteindelik te veel gedra vir Zulfiqar Omid, 'n Hazara -leier in die sentrale deel van die land. In April het Omid gewapende mans in milisies begin mobiliseer om Hazara -gebiede teen die Taliban en die Islamitiese te verdedig
Senior koninklikes bly nou stil en glo dat alles wat hulle vir Harry sê, aan Oprah en die media sal lek: nuwe boek
Chris Jackson/WPA Pool/Getty Images Na die begrafnis van prins Philip in Maart is daar bespiegelings oor of Harry 'n lang en genesende geselsie met sy pa en broer gehad het. Nou blyk dit dat daar nie so 'n diep en betekenisvolle gesprekke, ondanks 'n doelbewuste poging om 'n goeie vertoning vir die media deur die broers te lewer. William en Harry gesels saam toe hulle verby die BBC se vaste puntkamera stap, wat 'n gesamentlike dekking van die gebeurtenis bied. Die
Kinders is meer geneig om vektore te wees vir die vinnig verspreide nuwe koronavirusstamme soos die Delta-variant, sê die voormalige FDA-hoof
Dr Scott Gottlieb het gesê dat nuwe en meer aansteeklike variante beteken dat kinders waarskynlik 'n nuwe fokuspunt van die verspreiding van koronavirus sal wees.
Die WGO waarsku dat die Delta -koronavirus -variant nog die ' -fiksste ' -stam is en dat die kwesbaarste mense '
Die Delta -variant, wat die eerste keer in Indië geïdentifiseer is, was onlangs verantwoordelik vir ongeveer 90% en 31% van die nuwe gevalle van koronavirus in die Verenigde Koninkryk en die VSA.
Elon Musk & SpaceX kan teen September wêreldwye Starlink -satelliet -internetdekking bied, sê sy president
Gwynne Shotwell, president van SpaceX 's, het gesê dat die maatskappy ongeveer 800 Starlink -internetsatelliete gelanseer het, genoeg om wêreldwyd teen ongeveer September te wees.
Die skare skree en#x27rot in die gevangenis terwyl die Griekse man wat Caroline Crouch vermoor het, by die hof aankom
'N Griekse helikoptervlieënier wat erken het dat hy sy jong Britse vrou voor hul 11 ​​maande oue baba vermoor het, is deur 'n menigte betogers ontmoet wat "moordenaar" bespot toe hy sy eerste hofsitting in Athene bygewoon het, dae nadat hy die bekentenis afgelê het. Babis Anagnostopoulos (33) is te midde van 'n swaar veiligheidsaanwesigheid in 'n polisiekonvooi na die hof gery. Omring deur verskeie gewapende polisiebeamptes, het hy 'n koeëlvaste baadjie gedra. Dit lyk asof hy geen emosie toon nie, toe kwaai toeskouers op hom skree en hom 'n 'murmurering' noem
Die amptelike ontploffingsonderneming in Arizona, wat die verkiesingsberig laat doen, is kranksinnig
Stephen Richer, opnemer van Maricopa County, het gesê dat die Cyber ​​Ninjas -werk so swak was dat dit samesweringsteoretici ooit sou oortuig.
Gaan Griekeland Jerusalem as die hoofstad van Israel erken?
Twee gesiene lede van die Griekse parlement, wie se party 'n goeie kans het om die huidige leierskap te verslaan, blaas nuwe lewe in die politieke stelsel en vernuwe belangrike vennootskappe met Israel en die Verenigde State.
"Die standpunte van die Palestyne is maksimalisties en gevaarlik, aangesien hulle eintlik die Islamisering van die stad voorstel. Palestynse Islamistiese organisasies, soos Hamas en Islamitiese Jihad, het herhaaldelik dreigemente teen die nie-Moslem-bevolking van Jerusalem geloods. Islamiste visualiseer 'n Jerusalem sonder kerke Aan die ander kant het die Israeliese Knesset sedert 1980 die multi-godsdienstige karakter van Jerusalem erken en is hy verbind tot die onbelemmerde toegang van alle gelowiges tot plekke van aanbidding. "-LP Makis Voridis, 'n voormalige minister van die New Democracy partytjie, skryf in die Griekse dagblad Kathimerini.
By sy terugkeer van 'n onlangse tweedaagse reis na Israel-waar hy met hoë amptenare vergader het-verklaar Adonis Georgiadis, die vise-president van die opposisieparty van Griekeland, New Democracy, sy steun om Jerusalem as die hoofstad van Israel te erken.
In 'n onderhoud met Skai Radio op 7 Maart noem Georgiadis dit "amper snaaks om te bespreek of Jerusalem 'n Joodse stad is of nie."
"[Dit] is in die ou tyd deur die Jode gestig. U kan Flavius ​​Josephus lees of Diodoros Siceliotis lees en die verwysings na die stad Jerusalem sien, waar die hoëpriester van die tempel van Salomo was en dat dit die stad van die Jode. Dit is die werklikheid. "
Toe die onderhoudvoerder uitgedaag is, wat gesê het: 'Maar met verloop van tyd het daar baie dinge in die stad se geskiedenis gebeur', antwoord Georgiadis, 'n historikus:
"Ek stem nie saam nie, maar hierdie stad is van die begin af 'n Joodse stad. Hulle [die Jode] het besluit dat dit hulle s'n was. Nou is die besluit van president Trump om die Amerikaanse ambassade na Jerusalem oor te plaas 'n bietjie uitdagend. Maar ek Ek moet sê. Ek is meer voorstander van hierdie besluit as daarteen. "
Twee dae tevore, op 5 Maart, het parlementslid Makis Voridis, 'n voormalige minister van die New Democracy-party, 'n soortgelyke standpunt uitgespreek in 'n berig in die Griekse dagblad Kathimerini:
"President Trump se besluit om Jerusalem as die hoofstad van Israel te erken, is reg en billik. Die land [Israel] verdien die volle steun van die VSA en Europa, want dit is die enigste liberale demokrasie in die Midde -Ooste. Israel is buurstate met outoritêre regerings wat die menseregte nie voldoende beskerm nie. Ondanks talle eksterne bedreigings behou hierdie klein land steeds sy liberale en pluralistiese karakter. lewenstandaard."
"Die Palestynse kant het geen voorneme getoon om ernstig met die Jerusalem -regering te onderhandel nie. Die standpunte van die Palestyne is maksimalisties en gevaarlik, aangesien hulle eintlik die Islamisering van die stad voorstel. Palestynse Islamistiese organisasies, soos Hamas en Islamitiese Jihad, het herhaaldelik begin dreigemente teen die nie-Moslem-bevolking van Jerusalem. Islamiste visualiseer 'n Jerusalem sonder kerke en sinagoges. Aan die ander kant erken die Israeliese Knesset sedert 1980 die multi-godsdienstige karakter van Jerusalem en is verbind tot die onbelemmerde toegang van alle gelowiges tot plekke van aanbidding (basiese wet 5740). "
Beide Georgiadis en Voridis het die opdrag van die voormalige premier van Griekeland, Antonis Samaras, wat na bewering 'n persoonlike vriend van die Israeliese premier Benjamin Netanyahu is, die party van die Nuwe Demokrasie betree. Tydens sy termyn as premier, van 2012 tot 2015, het Samaras hard gewerk om die verhouding tussen Griekeland en Israel, wat dekades lank gestagneer het, te verbeter. Te oordeel na die peilings - waarvolgens die New Democracy -party byna seker is om die regerende Syriza -party, onder leiding van premier Alexis Tsipras, te verslaan - word die versterking van die bande met Jerusalem en Washington deur 'n meerderheid van die Griekse publiek ondersteun.
Eerste minister Benjamin Netanyahu (regs) vergader op 8 Oktober 2013 met die destydse Griekse premier Antonis Samaras in Jerusalem, Israel. (Foto deur Amos Ben Gershom/GPO via Getty Images)
Baie politieke ontleders voorspel dat die Tsipras -regering teen die herfs van 2018 nuwe verkiesings sal aankondig dat dit 'n groot deel van sy basis verloor het as gevolg van buitensporige belasting, enersyds, en 'n verlies aan kiesersvertroue in die regering se buitelandse beleid en binnelandse sekuriteit aan die ander kant.
Dit is baie bemoedigend vir die toekoms van Griekeland dat twee gesiene parlementslede, wie se party 'n goeie kans het om die huidige leierskap te verslaan, nuwe lewe in die politieke stelsel blaas en belangrike vennootskappe met Israel en die Verenigde State herleef.
Maria Polizoidou, 'n verslaggewer, uitsaaijoernalis en konsultant oor internasionale en buitelandse aangeleenthede, is in Griekeland gevestig. Sy het 'n nagraadse graad in 'Geopolitiek en veiligheidskwessies in die Islamitiese kompleks van Turkye en die Midde-Ooste' aan die Universiteit van Athene.
Waarskuwingsverhaal van Turkye
Vandag se Turkye is 'n waarskuwingsverhaal vir die Weste. Maar Westerse leiers is huiwerig om die lesse daarvan te oorweeg.
Sedert Turkye se Islamitiese Justisie en Ontwikkeling AKP -party onder Recip Tayip Erdogan die verkiesings in November 2002 gewen het, het Westerse amptenare die AKP, Erdogan en sy kollegas as bewys bewys dat politieke Islam in ooreenstemming is met demokratiese waardes. Tydens Erdogan se besoek in Junie 2005 aan die Withuis, byvoorbeeld, het destydse president George W. Bush die Turkse demokrasie geprys as ''n belangrike voorbeeld vir die mense in die breër Midde-Ooste'.
Ongelukkig, nege jaar in die AKP se 'demokratiese' regime, is dit duidelik dat Erdogan en sy kollegas die omhelsing van die taal en gereedskap van demokrasie 'n kilometer breed en 'n sentimeter dik was. Hulle het demokrasie gebruik om mag te verkry. Noudat hulle mag het, vernietig hulle stelselmatig die vryheid in hul land.
Turkye beklee die 138ste plek in die internasionale mediavryheidsgroep Reporters Sans Frontieres se landindeks oor persvryheid. Agt-en-sestig joernaliste verdwyn in Turkse gevangenisse weens die misdaad om hul werk te doen. Die mees onlangse opsomming van verslaggewers het vroeg in Maart plaasgevind. En dit is 'n bewys van die uitbuiting van Turkse Islamitiese leiers van demokratiese vryhede in diens van hul tiranniese doel.
Soos Der Spiegel verlede week berig het, was die veteraanjoernaliste Ahmet Sik van die linkerkantse Radikal-koerant en Nedim Sener van die Milliyet-joernaal. As radikale linkses is albei mans die AKP se Islamistiese politiek teë. Maar hulle deel die belang daarvan om die Turkse weermag te verswak.
Die linkses het die weermag se konstitusionele rol as die opsiener van die Turkse demokrasie gekant omdat die weermag die rol gebruik het om linkses te vervolg. Die AKP -party het die weermag se mag gekant omdat dit die party se pad na die islamisering van die Turkse samelewing en politiek geblokkeer het. Toe die AKP sy gewere op die weermag draai, gebruik hy linkse joernaliste om sy optrede te ondersteun.
Hierdie samespanning het in 2007 tot 'n punt gekom. In 'n poging om die legitimiteit van die weermag te vernietig, het die AKP -regime 'n ongekende vlak van afluister van die kommunikasie van senior dienende en afgetrede generaals onderneem.
Hierdie afluisteroperasie het die blootstelling in 2007 voorafgegaan aan die sogenaamde Ergenekon-sameswering waarin senior militêre bevelvoerders, joernaliste, televisiepersoonlikhede, entertainers en sakelui betrokke was by 'n beweerde poging om die AKP-regering omver te werp. As deel van die Ergenekon-ondersoek is die afgelope vier jaar honderde nie-Islamitiese leiers van generaals tot joernaliste gearresteer en sonder verhoor aangehou.
Ironies genoeg was Sik, wat nou beskuldig word van lidmaatskap van die Ergenekon -plot, 'n redakteur by die linkse weekblad Notka wat die samesweringverhaal 'gebreek' het.
Soos Der Spiegel opmerk, toon die arrestasie van Sik en Sener dat die AKP se vroeë omhelsing van ondersoekende verslaggewers en die verdediging van 'n vrye pers suiwer opportunisties was. Sodra Sik, Sener en die ander 66 gevangenisverslaggewers die weermag in diskrediet gebring het, het die regime hulle nie nodig gehad nie. Hulle het inderdaad 'n bedreiging geword.
Sik sowel as Sener het onlangs boeke geskryf oor hoe die Turkse weergawe van die Moslem -broederskap, die Fetulah Gulen -netwerk, die land se veiligheidsdienste oorgeneem het.
In 'n onderhoud vandeesmaand met die opposisie Hurriyet Daily News and Economic Review, het die voormalige Turkse president, Suleyman Demirel, gewaarsku dat die AKP 'n ryk van vrees 'in Turkye gevestig het.
Turkye se afkoms in die islamistiese tirannie het nie net die vryheid in Turkye vernietig nie. Dit het die strategiese houding van Turkye verander op 'n rampspoedige wyse vir die Weste. En tog weier die Weste ook op hierdie terrein om op te let wat gebeur.
Vroeër hierdie week het die Amerikaanse ambassadeur in Ankara Francis Ricciardone 'n onderhoud aan die Turkse media gegee waarin hy die VSA-Turkse vennootskap romanties gehandhaaf het. Soos hy dit stel, "Ons belange is soortgelyk. Selfs as ons verskillende metodes en doelwitte het, is ons strategiese visie dieselfde. "
Ongelukkig is daar geen manier om hierdie verklaring met die Turkse beleid te vier nie.
Hierdie week is berig dat die NAVO -lid Turkye iets soortgelyk aan 'n Taliban -diplomatieke sending in Ankara open. Turkye ondersteun Hamas en Hizbullah. Dit het begin met die opleiding van die Siriese weermag. Dit ondersteun Iran se kernwapenprogram. Dit het die ekonomiese reddingsboei van die Iraanse regime geword deur die mullahs toe te laat om Turkse markte te gebruik om die VN -sanksieregime te omseil.
In minder as 10 jaar het die AKP -regime Turkye se strategiese alliansie met Israel ontbind. Dit het die voorheen verdraagsame, indien nie pro-Israeliese, Turkse publiek met gewelddadige antisemitisme ingeskerp. Dit is hierdie stelselmatige indoktrinasie tot Joodse haat wat die Turkse leiers aangemoedig het om in die openbaar aan te kondig dat hulle die oorlog teen Israel ondersteun.
Die Turkse regering staan ​​agter die Al-Qaida- en Hamas-gekoppelde IHH-groep. IHH het verlede jaar die pro-Hamas-flottielie na Gaza georganiseer waarin IHH-lede die kommando van die vloot van die IDF wreed aangeval het wat betrokke was by 'n wettige missie om Israel se wettige maritieme blokkade van die kus van Gaza te handhaaf. Met die steun van die Turkse regering, beplan IHH nou 'n nog groter vloot om Israel se blokkade van Gaza volgende maand aan te val.
In werklikheid, in 'n teken van die intimiteit van sy bande met die AKP-regime, het IHH hierdie week aangekondig dat hy dit oorweeg om die volgende pro-Hamas-flottielie uit te stel om te verseker dat sy onwettige terreurveldtog nie die AKP se verkiesingsvooruitsigte in Turkye sal benadeel nie nasionale verkiesings wat vir Junie beplan word.
Amerikaanse en ander Westerse amptenare het aangevoer dat dit verkeerd sou wees om hul regerings van Turkye te distansieer of op enige manier die NAVO-lid te verwerp omdat dit slegs die anti-Westerse magte in die anti-Westerse regering sal versterk. In plaas daarvan het Westerse leiers alles in hul vermoë gedoen om Erdogan te paai.
Die VSA het hom selfs toegelaat om Irakse Koerdistan binne te val.
Ongelukkig het hierdie versoeningsbeleid slegs die Weste en die NAVO benadeel. Neem die gedrag van die NAVO se sekretaris-generaal en die voormalige Deense premier Anders Fogh Rasmussen. As premier van Denemarke het Rasmussen met vrymoedigheid teenoor die Islamiste opgestaan ​​toe hulle eis dat hy om verskoning vra vir die Deense koerant Jyllands Posten se publikasie van karikature van Mohammed in 2005. Tog, toe Turkye in 2009 dreig om sy aanstelling as sekretaris-generaal van die NAVO in te stel teen die Islamiste 'verwerping van vrye spraak, het Rasmussen sy sterk verdediging van Westerse liberale waardes laat vaar om die Turke te berus.
In 'n vernederende toespraak het Rasmussen gesê: 'Ek was baie ontsteld dat die spotprente deur baie Moslems beskou word as 'n poging van Denemarke om Islam of die profeet Mohammed te merk of te beledig of op te tree. Ek respekteer Islam as een van die wêreld se belangrikste godsdienste sowel as sy godsdienstige simbole. "
Rasmussen het daarna Turke aangestel in sleutelposisies in die alliansie.
Die Turkse anti-Westerse beleidsrigtings is ver van die handhawing van Turkye deur die behoud van Turkye in die NAVO, maar westerse magte moes hul eie verdediging van hul belange beperk.
Navo se onsamehangende missie in Libië is 'n goeie voorbeeld. Daar kan aangevoer word dat die groot en toenemend geradikaliseerde Turkse minderheid van Duitsland 'n rol gespeel het in die Duitse kanselier Angela Merkel se besluit om die goeie bande van haar land met Brittanje en Frankryk in gevaar te stel en te weier om die Libiese sending te ondersteun. Dit was na berig word ook weens president Barack Obama se respek vir Turkye dat die VSA nie die anti-regime magte ondersteun het totdat Gaddafi 'n teenoffensief teen hulle gereël het. Dus, as dit al hoe meer waarskynlik blyk, kan Gaddafi die poging van die opstanders wat deur die NAVO gesteun word om hom omver te werp, oorleef, sal hy sy voortbestaan ​​in geringe mate aan Erdogan verskuldig wees.
Turkye is 'n waarskuwingsverhaal vir die Weste, wat nou gekonfronteer word met die vooruitsig van AKP-agtige regimes van Egipte tot Tunisië, Jordanië en die Persiese Golf. En die eintlike kwessie wat Westerse leiers moet aanspreek, is hoe dinge in Turkye toegelaat is om te versleg tot op die punt wat hulle het sonder dat enige Amerikaanse of Europese amptenaar 'n vinger lig om die Islamitiese gety te stuit? Dit lyk asof die antwoord 'n kombinasie is van professionele luiheid en kulturele swakheid. Hierdie mengsel van faktore word ook getoon in die Amerikaanse gedrag teenoor die revolusionêre magte wat aktief is in die grootste deel van die Arabiese wêreld.
Professionele luiheid lê aan die wortel van die Weste se besluit om nie te stry met die onaangename waarheid dat die AKP 'n Islamitiese party is waarvan die basiese ideologie meer gemeen het met Osama bin Laden se waardes as met George Washington nie. Hierdie waarheid was altyd beskikbaar. Erdogan en sy kollegas het geen spesiale pogings aangewend om te verberg waarvoor hulle staan ​​nie.
Die Weste het verkies om nie aandag daaraan te skenk nie, omdat sy senior amptenare geweet het dat hulle iets sou moes doen. Hulle sou hulle van Turkye moes distansieer, Turkye uit die NAVO moes verwyder en probeer om die mag van die Erdogan -regime in bedwang te hou. En dit sou moeilik en onaangenaam gewees het.
So het hulle ook geweet dat as hulle die aard van die AKP sou raaksien, hulle hulself diep in die Turkse samelewing sou moes werp en die superioriteit van Westerse waardes bo Islamitiese waardes sou verdedig. Hulle sou Turkse leiers moes opspoor en ondersteun wat bereid is om Westerse waardes aan te neem en dit dan te kweek, te befonds en te bemagtig. Dit sou ook moeilik en onaangenaam gewees het.
Net so is dit in Egipte na Mubarak makliker om sprokies oor Facebook-revolusies en verwesterde studenteleiers te glo as om die harde waarheid in die gesig te staar dat daar van Amr Moussa tot Mohamed ElBaradei tot Yousef Qaradawi geen leiers in Egipte na Mubarak is wat die vrede ondersteun nie met Israel of glo dat Egipte gemeenskaplike belange met Israel en die VSA het. Daar is geen potensiële leiers in Egipte wat Westerse waardes van individuele vryheid en menseregte deel nie.
En soos in Turkye, is die prys vir die erkenning van hierdie ongerieflike feite daadwerklik opgetree. Net soos in Turkye, sal die Weste gedwing word om moeilike dinge te doen, soos om 'n beleid te ontwikkel om Egipte eerder te betrek as om betrokke te raak, en om magte in die Egiptiese samelewing te identifiseer en te kweek wat bereid is om John Locke, John Stuart Mill en Adam Smith te omhels oor Hassan al -Banna en Qaradawi.
In plaas van enige van hierdie moeilike dinge te doen, het Westerse leiers vir hulleself gelieg oor die aard van hierdie magte en regimes. Hulle het vir hulleself gesê dat daar geen probleem is met mense soos Erdogan en sy Egiptiese kohorte nie, en het besluit om hul inmenging in die binnelandse sake van ander te beperk tot eindelose pogings om opeenvolgende pro-Westerse, demokratiese, nie-linkse regerings te ondermyn en omver te werp in Israel. Hulle het aangevoer dat hierdie regerings vervang moet word deur linkse partye om die fantasie van die Weste te voed dat al die probleme van die streek, al sy Qaradawis en Erdogans, op 'n magiese wyse Thomas Jeffersons en John Adamses sal word as Israel net 'n ooreenkoms sou onderneem die PLO.
Hierdie fantasie is gerieflik vir lui Westerse kulturele lafaards. Hulle weet dat daar geen terugslag op hul beleid sal wees nie. Israel sal hulle nie aanval nie. En deur voor te gee dat die Islamiste hul waardes en strategiese belange deel, is hulle vry om geen aksie te neem om hul waardes en strategiese belange teen Islamitiese aanranding te verdedig nie.
Alhoewel hierdie strategie vir beleidsmakers gerieflik was, het dit hul lande groot skade berokken. Die toenemende bedreiging wat die Islamitiese Turkye is, leer ons dat professionele luiheid en kulturele gemors resepte is vir strategiese rampe.
Honderde jong Amerikaanse Jode stuur verjaarsdagwense aan die Palestynse tiener, Ahed Tamimi, voor die verhoor
Haatgraffiti gespuit in die Wes -Bank van die Palestynse tiener: 'doodsvonnis vir Ahed Tamimi'
Nadat die Palestynse tiener Tamimi met Anne Frank vergelyk is, staar die Israeliese liedjieskrywer die toorn van die minister van verdediging in die gesig
'Hoe was u Amerikaanse ambassadeur so 'n dwaas?' Tamimi -familie bespot Michael Oren se geheime ondersoek of hulle egte Palestyne is
Sy is hierin gebore, en in daardie klap
Daar was 50 jaar van besetting en skaamte
En op die dag word die verhaal van die stryd vertel
Soos wat David vir Goliat geslaan het
U sal saam met die verewig word
Joan of Arc, Hannah Senesh en Anne Frank
Die gedig het baie in Israel woedend gemaak. Hoe durf Geffen 'n 'Palestynse misdadiger' met Anne Frank vergelyk? Het Geffen Jode met Nazi's vergelyk? Dit is duidelik dat Geffen se bedoeling was om die heldhaftigheid van Tamimi uit te lig, en op te let dat dit eendag deel sal word van die Palestynse nasionale verhaal.
Min in Israel het egter geduld gehad om hom te hoor. Terwyl hy as verraaier onder baie in Israel se politieke reg uitgebeeld word, het ander, selfs uit die liberale kamp, ​​dit vinnig verbygegaan as 'n gekke oomblik van 'n groot digter.
Namate die verhaal oor die gedig virale geraak het, het die Israeliese minister van verdediging, Avigdor Lieberman, die gewilde weermag van Israel geëis om Geffen se werk te verbied, ondanks sy kanonieke status in Israel, soortgelyk aan of selfs groter as Bob Dylan. Alhoewel Israel nie 'n koninklike familie het nie, behoort die Geffens tot die legendariese families van Moshav Nahalal, die tuiste van sy beroemde oom, oorlogsheld en minister van verdediging, Moshe Dayan.
Yehonatan Geffen Tomer Appelbaum
Lieberman het Geffen toegeslaan, wat daarop dui dat sy werk meer geskik was vir die Hezbollah -televisienetwerk. Hy het gesê: & quot Die staat Israel sal nie 'n platform bied vir 'n dronkaard wat 'n meisie vergaan wat in die Holocaust omgekom het en 'n held wat die Nazi -regime bestry het met Ahed Tamimi, 'n brak wat 'n soldaat aangeval het nie. Geffen se kop jaag is siek en verregaande. & Quot
Miri Regev, wat by Lieberman, die minister van kultuur van Israel, aangesluit het, het Geffen geblaas en Tamimi 'n kriminele ondersteunende misdadiger genoem, en gesê dat die gruwelike vergelyking tussen die helde van ons mense se Holocaust en terroris Tamimi, op dieselfde week as die Internasionale Dag van die Holocaust-herdenking, steek 'n rooi lyn oor deur iemand wat die geskiedenis wil herskryf. & quot
Terwyl die oproepe om Geffen te boikot, aan die regterkant gegroei het, het Army Radio nie gehoor gegee aan die oproep om te boikot of te sensor nie, en die gewilde oggendradio -gasheer, Razi Barkai, het selfs sy program geopen met een van die bekendste liedjies van Geffen, die 1970's & quotPrettiest Meisie in die kleuterskool. & Quot Die hoof van Army Radio, wat Lieberman ondermyn, het die eis van Lieberman verwerp, net soos die prokureur -generaal van Israel, wat ook verduidelik het dat die minister van verdediging geen regsbevoegdheid het om die boikot te beveel nie.
Toe, in 'n verrassingsbeweging, het Geffen self 'n verskoning gevra tydens 'n aandoptrede. In 'n vraag-antwoord-sessie tydens sy vertoning, het hy verduidelik dat hy nie die herinnering aan die Holocaust wou benadeel nie en dat dit 'n fout was om Hannah Senesh en Anne Frank in die verhaal te bring en dat, & quotToday, on International Holocaust Remembrance Dag, ek kan u vertel dat dit 'n fout was, en ek vra om verskoning daarvoor, veral vir diegene wat persoonlik seergekry het. & Quot
Hy het ook die tyd aangegryp om sy sterk teenkanting teen die besetting te herhaal, terwyl hy beklemtoon dat hy 'n Israeliese patriot is, asof sy lewenslange bydrae tot die Israeliese kultuur nie genoeg is om dit te bevestig nie.
Kort daarna aanvaar Lieberman sy verskoning via Twitter, met die Bybelse frase: "Wie bely en berou kry, sal genade vind." Geffen het moontlik om verskoning gevra, maar hy het die gedig nie uit sy Instagram -rekening verwyder nie.
Maar eerder as woede, moes die regses van Israel tevrede gewees het uit die hele aangeleentheid. Geffen was immers die enigste openbare figuur wat hulle moes probeer sensor. Geffen's was 'n eensame stem wat die toestand van Tamimi beklemtoon. En 'n eensame, 71-jarige kunstenaar, wat tot die ou elite van Israel behoort, is geen uitdaging vir 50 jaar van besetting en kolonisasie nie. Laat ons eerlik wees, die meeste van die jeug in Israel kan minder omgee wat op sy Instagram -rekening staan.
Geffen is 'n oorblyfsel van Israel se verlede, waar groot kulturele figure hul stem verhef het in weerstand teen Israel se beleid rakende die Palestyne eintlik 'n hoofstroom -verskynsel was.
Dit was 'n generasie sangers soos Nurit Galron en Chava Alberstein, of die jonger Si Hayman, wat tydens die Eerste Intifada aan die einde van die tagtigerjare uit die weermagradio verban is en in die algemeen deur die openbare radio vermy is vir liedjies wat die besetting protesteer.
Galron's & quotApr & egraves nous, le d & eacuteluge & quot (Ahkrenu HaMabul) kan eintlik oor Tamimi self gaan: 'Vertel my nie van die 12-jarige meisie wat haar oog, haar huis, haar kinderjare verloor het nie' Dit laat my net vreeslik voel. Ons het 'n toestand van klippe en Molotov -cocktails, terwyl ons in Tel Aviv partytjies hou, ons lewe leef, ons eet en drink. & Quot
En terwyl Tamimi nie haar oog verloor het nie, dieselfde dag as wat sy 'n soldaat geklap het, is haar 15-jarige neef, Muhammad, van naby af in die kop geskiet, wat ernstige beserings opgedoen het en 'n herstel wat jare sal neem, as nie 'n leeftyd nie.
Aan die einde van die tagtigerjare was hierdie sangers 'n bedreiging vir die onderneming: hulle het groot gewilde opvolgings, treffers in die kaarte. Daar was 'n behoefte om Si Hayman te sensureer, wat in "Skiet en huil", gevra het, "Wanneer het ons geleer om mense lewendig te begrawe? Wanneer het ons vergeet dat ons eie kinders eens vermoor is? & Quot, toe sy by 'n Palestynse straatskoonmaker hoor dat sy lewe in die gebiede deur die Intifada omgekeer is.
Dan was daar Chava Alberstein, wat 'n weergawe van die tradisionele Pascha Had Gadya -liedjie gemaak het. In haar weergawe het sy nog 'n vraag by die vier vier feestelike vrae van die Haggadah gevoeg: "Hoe lank gaan hierdie kring van geweld voortduur?" En voeg by dat sy nie meer weet wie sy is nie: "Een keer 'n lam en nou 'n wilde wolf."
Dit sou dwaas wees om te beweer dat hierdie liedjies gelei het tot die opkoms van Rabin in 1992 en die daaropvolgende vredesproses wat tot die Oslo -akkoord gelei het, maar die verbode liedjies van 1988 was deel van die kumulatiewe effek van protes parallel met die groeiende stem van die Peace Now -beweging en die Israeliese ontnugtering met die Libanonoorlog in 1982.
Gedurende hierdie tyd het stemme soos die vredesbrand Shulamit Aloni's daagliks in die Knesset geklink en ons daaraan herinner dat ons nie meer die onderdruktes is nie, maar nou die onderdrukker. Dit het gepaard gegaan met politieke vertonings in die nagtelike bespreking van Benny Morris se baanbrekerswerk, "The Birth of the Palestine Refugee Problem" en die blootstelling van Israeliërs aan die massale uitwerping van Palestyne in 1948. Dit was in hierdie jare dat hulle die eerste keer die woord begin hoor het "Nakba" ook.
Destyds het Israel net een televisiekanaal gehad, en die hele land het terselfdertyd op die nuusberig ingeskakel. Ek sal nooit vergeet om in die somer in die strate van Tel Aviv te loop, 'n hele ononderbroke nuusuitsending te hoor nie, die nuusblaaier Haim Yavin se stem is heeltemal hoorbaar terwyl dit deur opeenvolgende oop balkonne oorgedra is.
Tydens die Eerste Intifada het 'n hele nasie gekyk hoe hul seuns soldate Palestyne slaan, en Palestynse vroue, baie soos Ahed, huil en klap die soldate terwyl hul jong seuns na aanhouding gesleep word. Dit was gedurende hierdie jare dat baie Israeli's die feit besef het dat hierdie werklikheid nie kon voortduur nie.
Wel, Rabin is vermoor, die Oslo -ooreenkoms het misluk, die Tweede Intifada het gekom en gegaan, en Alberstein se & quotvicious sirkel & quot het net meer in bloed verskans. Mure is gebou en 'n nuwe generasie is in Israel gebore.
Vir diegene wat vandag volwasse word in Israel, is die konflik goed onderhou (dit bly vir Palestyne 'n daaglikse stryd), en Israel is vandag die veiligste in dekades. Vir die meeste jongmense is daar vandag geen groen lyn nie, daar is eerder 'n muur wat die meeste nooit sal oorsteek nie, en daar is selfs 'n universiteit in Ariel wat op besette grond gebou is, terwyl u vandag die Heilige Stad Hebron kan bereik sonder om amper nie te sien nie enige Palestyne. Polities gesproke is wat destyds regs was, vandag die hoofstroom.
slaan - Ahed Tamimi se arrestasie
Ahed Tamimi is eers gearresteer nadat die video van haar in die Israeliese media gewild geraak het, wat beteken dat die soldate wat sy geklap het, nie geskik was om haar in hegtenis te neem nie, maar sy is eers gearresteer nadat die media 'n veldtog teen die Palestynse meisie gehou het. Dit was die media wat haar tereggestel het, en die Israeliese publiek het haar skuldig bevind.
Deesdae kyk die meeste van die Israeliese publiek nie na kritieke nuusprogramme nie. Namate TV -kanale oop was vir private mededinging, het hulle gefokus op heeltemal gedepolitiseerde popkultuurfigure, wat op eindelose werklikheidsprogramme verskyn. En as toevallig Arabiere aan hierdie shows deelneem, word hulle vir die Joodse meerderheid met die hand uitgesoek en ontsmet. Daar is geen 'konflik' op primetime nie.
Dit is in hierdie atmosfeer dat Israel se regses, saam met die media, genoeg politieke en kulturele mag het om Ahed Tamimi aan die Israeliese publiek te verkoop as 'n byna eksistensiële nagmerrie vir die nasie.
Selfs hulle sal egter nie die ikoniese status wat sy bereik het, kan uitwis nie: haar klap gee 'n menslike gesig aan die Palestyne wat die wêreld sien, maar die meeste Israeli's is blind daarvoor. Hartseer, maar waar, as sy 'n mes in haar hand gehad het, sou sy heel waarskynlik doodgeskiet gewees het en skaars die nagtelike nuus sou gemaak het, en die onsigbare vyand bly wat die Palestyne geword het.
Ahed Tamimi lewe egter baie, en sy gaan nêrens heen nie. Sy is hier om te bly en sal by ons wees lank nadat die debat oor Geffen se gedig uitsterf. Wat die huidige kultuurhelde van Israel betref, sal Geffen se saak waarskynlik as 'n les of 'n waarskuwing dien. As hulle uitspreek, sal hulle op die openbare plein verhoor word en van hul loopbane afskeid neem. Dit is die krag van self-sensuur.
Die stilte, of doelbewuste 'vergeet', van die onreg wat Israel teen die Palestyne begaan, bring hulle in goeie geselskap: die meeste Israel se middel-linkses, hetsy Arbeid of Meretz, het ook dieselfde operatiewe strategie aangeneem.
Louis Fishman is 'n assistent-professor aan die Brooklyn College wat in Turkye gewoon het en skryf oor Turkse en Israelies-Palestynse aangeleenthede. Twitter: @Istanbultelaviv
Versoeningstoestand: waarvoor vra leiers om verskoning en waarom? 'N Yom Kippur Special
Dit is nie net gewone persone wat om verskoning vra nie. Ook leiers smeek soms vergifnis vir historiese oortredings wat deur hul state gepleeg is. Wie het by wie om verskoning gevra, wanneer en waarom? Watter verskonings het teruggekeer?
Stuur Stuur vir my e -pos kennisgewings
Die afgelope somer het 'n historiese gebeurtenis in Nieu -Seeland plaasgevind, hoewel dit nie internasionaal wyd gedek is nie. Byna 140 jaar later het die Britse kroon die Maori -inboorlinge om verskoning gevra vir die inval in die dorpie Parihaka in 1881. Die soldate het 'n groot deel van die dorp verwoes, die mans gearresteer en militêre bewind opgelê. Hulle doel was om die rustige opstand van die inboorlinge teen die Europese koloniale besetting te onderdruk. Die prokureur -generaal van Nieu -Seeland, Chris Finlayson, het na Parihaka gekom om verskoning te vra - en finansiële vergoeding. 'Die gevoel van grief wat uit die geskiedenis ontstaan, is allesbehalwe histories. Dit word onthou, dit word elke dag geleef, "het hy gesê.
Honderd -en -veertig jaar lyk miskien te lank om te wag voordat hulle 'jammer' sê, maar navorsers het bevind dat dit nooit te laat is vir 'n staat om verskoning te vra vir die ongeregtighede wat dit aan ander state, nasies of minderheidsgroepe veroorsaak het nie. Studies dui inderdaad daarop dat dit soms verkieslik is dat 'n regering 'n lang tyd wag voordat hulle om verskoning vra, om die pyn te verdof en die woede en weerstand wat dit kan opwek, aan beide kante te verminder. Vir state is 'n verskoning 'n politieke daad, en die apologetiese leiers (en ook die onverskoonbare) is basies politici wat gemotiveer word deur party, nasionale, persoonlike en ander belange.
In 1993 vra die Amerikaanse president Bill Clinton en die Huis van Verteenwoordigers die inheemse bevolking van Hawaii om verskoning dat hulle die monargie daar omvergewerp het en die koningin 'n eeu tevore afgesit het. In 1893 het Amerikaanse "agente en burgers" (volgens die kongresresolusie) vyf jaar later 'n staatsgreep teen die koningin van Hawaii bewerkstellig, en die eilandnasie is aan die Verenigde State geannekseer.
President Clinton teken ook af op ander formele verskonings. In 1993 vra hy om verskoning vir die aanhouding tydens die Tweede Wêreldoorlog van meer as 100,000 Japannese Amerikaners, wat vermoedelik 'n moontlike vyfde kolom sou wees. In 1997 vra hy om verskoning vir die "Tuskegee syfilis-eksperiment"-'n onetiese mediese studie wat die Verenigde State tussen 1932 en 1972 gedoen het op ongeveer 600 Afro-Amerikaanse deelnemers in Macon County, Alabama.
'N Jaar later, tydens 'n besoek aan Afrika, durf Clinton vir die eerste keer, alhoewel versigtig en huiwerig, een van die sensitiefste kwessies in die Amerikaanse geskiedenis aan: die misdaad van slawerny. 'Die Verenigde State het deur Afrika nie altyd die regte ding gedoen nie', het hy in Uganda gesê en bygevoeg: 'As ons terugkeer na die tyd voor ons 'n nasie, het die Amerikaners die vrugte van die slawehandel ontvang. En ons was verkeerd daarin. "
Bill Clinton. Het die misdaad van slawerny aangespreek, al was dit versigtig. J. Scott Applewhite/AP
Die Washington Post beweer, en tereg, dat dit nie as 'n presidensiële verskoning vir slawerny beskou kan word nie. Clinton verwerp die idee om 'n eksplisiete verskoning tydens sy ampstermyn uit te spreek. Kommentators het verduidelik dat daar onvoldoende openbare steun vir so 'n dramatiese stap is, en dat dit die sosiale spanning tuis kan vererger en daardeur meer skade as goed kan veroorsaak.
Dit was eers in 2008 dat die Verenigde State 'n beduidende stap in hierdie rigting geneem het, 143 jaar na die verloop van die dertiende wysiging, wat slawerny afgeskaf het. Daardie jaar het die Huis van Afgevaardigdes vir die eerste keer formeel om verskoning gevra vir die instelling van slawerny en vir diskriminasie teen swartes. Die aanhef van hierdie verklaring lui dat alhoewel die verskoning 'die verlede nie kan uitwis nie', dit kan help om rassewonde te genees 'en Amerikaners kan help om die spoke van hul verlede te konfronteer.' Sommige state het hulself gevolg deur hul eie soortgelyke verskonings uit te reik.
Rep. Steve Cohen, 'n wit, Joodse demokraat uit Tennessee, wat agter die inskrywingsinisiatief gestaan ​​het, het destyds aan Haaretz gesê dat hy dink dat dit die natuurlikste is om vergifnis te soek vir langdurige mishandeling, en dat hy nie kan verstaan ​​waarom dit het so lank geneem. Hy het bygevoeg dat die Joodse volk altyd die betekenis van slawerny onthou, en dat hulle tydens die Pasga, terwyl hulle oor die uittog uit Egipte praat, ook diegene onthou wat in Amerika slawe geword het. Sy kritici beweer dat hy polities gemotiveerd was en probeer om guns by swart kiesers in sy kiesafdeling te vind.
Tog het geen Amerikaanse president op 'n direkte, persoonlike manier om verskoning gevra vir slawerny nie. Selfs nie die eerste en enigste swart uitvoerende hoof, Barack Obama, wat 'n geleentheid om dit te doen in 2015 misgeloop het, die 150ste herdenking van die historiese verklaring van die afskaffing van slawerny in Texas, 'n gebeurtenis wat nog steeds herdenk word as Emancipation Day (en ook as " Junie ").
Daar is verskillende redes vir hierdie presidensiële onwilligheid as dit by slawerny kom. Die een is die vrees dat 'n verskoning van die hoogste kantoor in die land 'n eis vir herstel kan veroorsaak.
Barack Obama in Hiroshima in 2016. Het gekom "om oor die dooies te treur." Carlos Barria/Reuters
Brian Weiner, professor in politieke wetenskaplike aan die Universiteit van San Francisco, spreek hierdie kwessie aan in sy boek "Sins of the Parents: The Politics of National Apologies in the United States" uit 2005. 'N Individuele verskoning, volgens hom, word privaat van aangesig tot aangesig gemaak, sodat die opregtheid daarvan bepaal kan word. Hoe kan die opregtheid van die leier en die staat daarteenoor gemeet word as die president van 'n groot mag 'n bevolkingsgroep om verskoning vra vir die onreg wat hy hom aangedoen het - meer as 'n eeu vroeër? Die eis om finansiële vergoeding kom hier as 'n bewys van die bedoelings van die verontskuldiger. Dit kan 'n politieke verskoning vir sommige regerings 'n moeilik tot onmoontlike taak maak.
Die bekendste geval van vergoeding wat 'n land vir sy misdade in die verlede betaal het, is die skeidingsooreenkoms wat Wes -Duitsland en Israel in 1952 onderteken het, sewe jaar na die einde van die Tweede Wêreldoorlog en die Holocaust. Duitsland het onderneem om beide Israel gesamentlike vergoeding (wat die vorm aanneem van goedere wat op 'n ongekende skaal oorgedra is) sowel as oorlewendes van die Holocaust persoonlike vergoeding te gee.
Aanvanklik was daar hewige opposisie teen die ooreenkoms, sowel in Duitsland as in Israel. Sommige oorlewendes was woedend oor die idee dat die ergste moordenaars in die geskiedenis van die mensdom vergoeding sou betaal vir misdade wat bo die versoening te bowe gaan. Om hierdie rede is die Hebreeuse woord wat in die ooreenkoms gebruik word shilumim - betalings - en nie pitzu'im nie - vergoeding - om die indruk te vermy dat Israel gedink het dit is moontlik om die Nazi's se misdade aan oorlewendes en die slagoffers te vergoed ' afstammelinge.
Kritici van die ooreenkoms het aangevoer dat die motiewe van Duitsland nie bo die bokant was nie. Uiteindelik het dit die land gehelp om sy regmatige plek onder die wêreld se nasies te herwin. Die ooreenkoms het egter nie gepaard gegaan met 'n verskoning in die gewone sin van die woord nie. Die Duitse kanselier, Konrad Adenauer, het nie om vergifnis gevra nie en het ook nie skuld erken nie, wat premier David Ben-Gurion nodig gehad het om die onderhandelinge oor die herstelwerk te regverdig, soos historikus Tom Segev in 2008 in een van sy weeklikse rubrieke in Haaretz. Adenauer het uiteindelik ingestem om slegs melding te maak van misdade gepleeg "in die naam van die Duitse volk" - terminologie in die koerant wat deur baie opeenvolgende Duitse politici papegaai is, wat dit as 'n elegante manier gevind het om verskoning te vra sonder om regtig om verskoning te vra. Volgens 'n artikel wat hierdie jaar deur die Australiese aanlyn tydskrif Aeon gepubliseer is, het Duitsland in Duitsland inderdaad 'n nasionale beleid van vergeet eerder as verontskuldiging en herinnering bepleit. '
Johannes Rau spreek Israel se Knesset Peter Andrews / Reuters toe
Duitsland het lang en pynlike interne werk nodig gehad voordat dit selfs op 'n direkte manier kon om verskoning vra vir sy misdade in die verlede. Daar was ook kommer dat oormatige besetting van die verlede die land kan laat skuldig voel.
Die deurbraak is begin deur kanselier Willy Brandt. In 1970, tydens 'n besoek aan Pole, kniel Brandt by die monument ter herdenking van die opstand van die Ghetto in Warskou. Die gebaar was nie 'n eksplisiete verskoning nie, maar die boodskap het wyd en syd weerklink. Hy het later verduidelik dat hy gedoen het wat 'n mens doen "as daar geen woorde is nie".
In 1995, op die 50ste herdenking van die bevryding van Auschwitz, het kanselier Helmut Kohl gesê dat die "donkerste en aakligste hoofstuk in die Duitse geskiedenis in Auschwitz geskryf is". Minister van Buitelandse Sake, Klaus Kinkel, het bygevoeg dat "vir Duitsers Auschwitz die simbool van ons diepste skaamte is."
Sedertdien het die hoofde van die Duitse staat gereeld die woorde "skaamte", "skuld" en "verantwoordelikheid" herhaal. In 2000 is 'n volledige verskoning uitgespreek, in Duits, vanaf die podium van die Knesset. Die Duitse president, Johannes Rau, het destyds gesê: "Voor die volk van Israel bring ek nederig hulde aan die wat vermoor is, vra ek vergifnis vir wat Duitsers gedoen het."
Vyf jaar later het Rau se opvolger, Horst Koehler, die Knesset toegespreek. 'Ek buig my kop in skaamte en nederigheid voor die slagoffers,' het hy gesê. Maar die destydse leier van die opposisie in die Huis, MK Yosef Lapid, self 'n oorlewende van die Holocaust, het die president weerlê deur te beweer: "Die reëls van vergeet en versoening is nie van toepassing op die uitwissing van 'n derde van die Joodse volk nie," en 'Ons sal nooit vergewe wat Nazi -Duitsland aan ons gedoen het nie.'
Willy Brandt besoek Israel en ontmoet die destydse premier Golda Meir GPO
Baie is dit eens dat die Holocaust per definisie 'n onvergeeflike misdaad is. Politici sal dit nie erken nie, maar om verskoning vir misdade van hierdie omvang effektief te wees, is dit soms beter om te wag. Vir hoe lank? Totdat so min as moontlik van die oortreders of hul slagoffers lewe. Eersgenoemde is geneig om hul dade te regverdig, hulle te ontken of selfs die slagoffers te blameer, laasgenoemde kan die vooruitsigte vir die sukses van die verskoning "beskadig" deur te weier om dit te aanvaar.
Duitsland het in elk geval volledig aan die nodige voorwaardes voldoen om verskoning te vra, soos uiteengesit deur kundiges hieroor. Die volledige formule verskyn in 2009 in die tydskrif Political Psychology. In 'n artikel van drie navorsers van die Universiteit van Waterloo in Ontario, wat die tydskrif publiseer, is bevind dat 'n opregte verskoning, hetsy persoonlik of polities, ses noodsaaklike elemente bevat: "(1) berou (bv. 'Ek is jammer') ( 2) aanvaarding van verantwoordelikheid (bv. 'Dit is my skuld') (3) erkenning van onreg of verkeerde optrede (bv. 'Wat ek gedoen het was verkeerd') (4) erkenning van leed en/of slagoffer se lyding (bv. 'Ek weet jy is ontsteld ') (5) verdraagsaamheid, of beloof om in die toekoms beter op te tree (bv.' Ek sal dit nooit weer doen nie ') en (6) herstelaanbiedings (bv.' Ek betaal vir die skade ') . "
Die tweede element is veral belangrik, aangesien dit die neiging van sommige van die publiek sal help om verantwoordelikheid vir hul probleme op die slagoffers te werp. Die laaste element, soos opgemerk, is 'n bewys van die erns van die verskoning.
Die navorsers voeg nog 'n paar elemente by, spesifiek vir verskonings deur state. Die belangrikste hiervan is 'n uitdrukking van hedendaagse hoë agting vir die minderheid wat in die verlede deur die staat benadeel is. Hierdie element is veral belangrik om aan die betrokke groep aan te toon dat die staat werklik 'n beter verhouding met hom wil vestig en nie net 'n historiese onreg erken nie, selfs al bly hy die groep mishandel.
Alhoewel nie almal met hierdie riglyne saamstem nie, is dit duidelik dat die inhoud van die verskoning en die keuse van die woorde wat dit uitmaak, uiters belangrik is. Soms is die uitdrukking van woorde soos 'ons spyt', 'ons vra om verskoning' en selfs 'jammer' meer betekenisvol as om verantwoordelikheid te neem. Dus, in 2008, het New Jersey nie met lelike frases oor "skandelike geskiedenis" klaargekom nie, maar "diep spyt" oor die feit dat hulle slawerny beoefen het, wat dit die eerste staat in die noorde was wat so 'n erkenning gemaak het.
Nietemin kan verskonings deur politici 'n baie meer komplekse saak wees as interpersoonlike uitdrukking van berou. Een rede hiervoor is dat die onreg waarvoor staatshoofde om verskoning vra, ernstiger, langer is en meer mense raak. Boonop is sulke verskonings ook gerig op 'n toekomstige gehoor en is dit nie net gerig op die slagoffers en hul afstammelinge nie, maar ook op die algemene bevolking, waarvan die meeste lede niks te doen gehad het met die onreg wat gepleeg is nie.
Bill Clinton en Janet Reno Doug Mills / AP
In baie gevalle is ander beklemtonings belangriker as die woord 'jammer'. In sy verskoning aan die slagoffers van sifilis -eksperimente het president Clinton byvoorbeeld gesê: 'U het niks verkeerd gedoen nie, maar u is ernstig veronreg.'
Koningin Elizabeth II het ook die volle verantwoordelikheid aanvaar toe sy om verskoning vra vir die leed wat die Britse kolonialisme in 1863 aan die Maori's in Nieu -Seeland aangerig het. die verwoesting van eiendom en sosiale lewe wat daartoe gelei het. "
In 2006, toe die Kanadese premier Stephen Harper om verskoning gevra het vir die 'hoofbelasting' wat sy land tussen 1885 en 1923 op immigrante uit China opgelê het, het hy beklemtoon dat die gebruik ''n produk is van 'n baie ander tyd' wat ver in ons lê. verlede ", om ook toekomstige geslagte te verseker dat Kanada nooit weer sulke maatreëls sal instel nie. In dieselfde jaar het die Britse premier, Tony Blair, om verskoning gevra vir Brittanje se rol in internasionale slawehandel, nog verder gegaan en gesê: "Dit is moeilik om te glo dat dit destyds wettig sou wees as 'n misdaad teen die mensdom."
Die Poolse saak
President Reagan en Sowjet -generaal -sekretaris Gorbatsjof by die Hofdi -huis in Reykjavik, Ysland tydens die Reyjavik -beraad. Amerikaanse regering via Wikipedia
Nie alle regerings wil graag om verskoning vra nie. In werklikheid spreek die meeste state nooit berou uit oor die onreg wat hulle begaan nie. In haar boek "Sorry States: Apologies in International Politics", van 2008, skryf Jennifer Lind, 'n professor in die regering aan die Dartmouth College in New Hampshire, dat verskonings in die algemeen nie deel uitmaak van die modus operandi van die Verenigde State en baie ander lande. In sommige gevalle probeer state die erns van hul optrede verminder of selfs heeltemal ontken. Turkye weier byvoorbeeld om die volksmoord van die Armeense volk te erken, laat staan ​​om verskoning daarvoor.
In sommige lande, soos Pole, het die kwessie van verskoning vir ongeregtighede in die verlede al hoe meer verdeeld geword. Die Poolse saak is ook 'n voorbeeld van die politisering van verskonings. In onlangse jare in hierdie land het dit ook duidelik geword dat 'n verskoning deur een regering nie bindend is vir 'n daaropvolgende regering nie. As sodanig word die hele punt van die regering se verskonings twyfelagtig.
In 2000 het die onthulling dat Pole betrokke was by die slagting van honderde van hul Joodse bure in die stad Jedwabne in 1941, 'n lang en pynlike proses van nasionale voorraadopname in die land meegebring. Die destydse Poolse president, Aleksander Kwasniewski, het om verskoning gevra in die naam van die Poolse volk en 'n monument opgedaag ter herdenking van die slagoffers. 'Vir hierdie misdaad moet ons die siele van die dooies en hul gesinne om vergifnis smeek. Daarom vergewe ek vandag in my eie naam en in die naam van die Pole wie se gewete deur die misdaad gebreek word, "het hy tydens die seremonie in 2001 in Jedwabne gesê.
Maar 14 jaar later, toe die Poolse president Bronislaw Komorowski die verskoning herhaal en gesê het: 'Die nasie van die slagoffers was ook die nasie van oortreders' en 'Moeilike en pynlike episodes in ons geskiedenis moet nie weggesteek word nie' - het sy opmerkings 'n hewige teenstelling veroorsaak -reaksie en het 'n omstrede kwessie geword tydens die presidensiële verkiesings van 2015. Die mededingende kandidaat, die regse Andrzej Duda, wat die verkiesing gewen het, beskuldig Komorowski daarvan dat hy die reputasie van Pole beswadder en beweer dat dit tyd is om op te hou om verskoning te vra vir wat ander gedoen het: in hierdie geval, die Duitse Nazi's, in sy opinie. Meer onlangs, om die feit te onderstreep dat Pole self 'n slagoffer van Nazisme was, is daar in die land hernieude eise om (bykomende) herstelwerk van Duitsland te ontvang.
In die verlede het Pole 'n (geregverdigde) verskoning gekry vir misdade wat deur ander daarteen gepleeg is. In 1990 vra die Russiese president Mikhail Gorbatsjov om verskoning vir die Sowjet -slagting van duisende Poolse weermagoffisiere in die Katynwoud. Dit het gevolg op dekades se pogings van die Sowjetunie om die verantwoordelikheid vir die slagting af te wys en die Nazi's te blameer.
In 'n ander vorm van aanspreek op die euwels van die verlede, het Suid -Afrika in 1996 die Waarheids- en Versoeningskommissie gestig om die misdade van die apartheidsregime te ondersoek. Die 300 lede van die kommissie, wat tot middel 1998 werksaam was, het getuienis van meer as 21 000 slagoffers en getuies geneem. Die kommissie is gemagtig om oortreders wat hul dade bely het, te vergewe. Onder diegene wat getuig het, was F.W. de Klerk, die Suid -Afrikaanse president wat apartheid in 1994 afgeskaf het, en die laaste wit persoon was wat die amp beklee het. "Ek vra om verskoning aan die miljoene wat oor die dekades die rasse -diskriminasie en vernedering gely het," het hy verklaar.
Is 'n 'waarheidskommissie' 'n belangrike stap op die pad na 'n opregte verskoning deur 'n staat vir misdade wat hy gepleeg het? "Die waarheid hang af van die verlede: 'n Mens moet die erfenis van gruwels in die verlede konfronteer, anders is daar geen grondslag waarop 'n nuwe samelewing gebou kan word nie," skryf Priscilla Hayner, 'n kenner van waarheidskommissies en oorgangsgeregtigheid, in haar boek uit 2011 "Unspeakable Waarhede. " "Begrawe u sondes, en dit sal later weer voorkom. As die konflikte van ouds direk gekonfronteer word, word dit vermoed dat hierdie konflikte in die toekoms minder ernstig of gewelddadig sal wees."
Hier is dus nog 'n rede om om verskoning te vra. As die verskoning suksesvol is, kan dit lei tot die oplossing van konflikte en tot 'n genesingsproses. Een voorwaarde vir sukses is die weerstand van die meerderheid van die land - die burgers wat nie direk betrokke was by die toediening van die onreg nie. Opnames toon dat verskonings vir historiese gebeurtenisse sterk besware kan veroorsaak onder die meerderheid, wat dalk voel dat hulle lankal onregverdig beskuldig word dat hulle ander skade berokken. Die opposisie kan groter word as die verontskuldiging vergoeding meebring wat deur die belastingbetaler gefinansier moet word.
Daarom beveel kenners aan dat regerings duidelik verklaar dat die huidige bevolking nie die skuld het vir die sondes van die verlede nie. Regerings moet ook beklemtoon dat die owerhede vandag, anders as die verlede, anders optree. 'N Voorbeeld van so 'n bewering in die artikel Politieke sielkunde: "Die onreg het lank gelede plaasgevind toe wette, waardes en oortuigings baie anders was as wat dit vandag is."
Tog is dit die moeite werd om te onthou dat dit nie altyd moontlik of wenslik is om verskoning te vra nie. In gevalle waarin die slagoffer nie met een stem praat nie, sal die leier dit moeilik vind om vergifnis te vra en 'n nuwe bladsy om te draai met diegene aan wie sy verskoning gerig is. Dieselfde geld as die meerderheid van die nasie ten sterkste teen 'n verskoning aan een van die minderheidsgroepe gekant is.
"Verskonings is nie goedkoop nie", sê Thomas Berger, professor in internasionale betrekkinge aan die Universiteit van Boston, en skrywer van die boek "War, Guilt, and World Politics after World War II" (2013). 'Dit is nie net dat u leier moet sê:' Ek is jammer 'nie, dit beteken 'n hele reeks beleide, insluitend vergoeding, opvoedingsbeleid, herdenkingsbeleid, hoe u die verlede in museums, op kulturele terreine en tydens vakansiedae en geleenthede kan onthou . Ek noem dit die amptelike historiese verhaal van die staat, "het hy in 'n onderhoud aan die Boston University -webwerf gesê.
Dit is waarskynlik die rede waarom president Obama teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog geweier het om verskoning te vra vir die feit dat sy land atoombomme op Hiroshima en Nagasaki, Japan, laat val het. Obama het Hiroshima in 2016 besoek, maar in teenstelling met wydverspreide verwagtinge, het hy nie om verskoning gevra nie, maar hy het gesê dat hy gekom het "om die dooies te treur" en dat die "les van Hiroshima" geleer is. Die agtergrond hiervan was die beoordeling deur die Obama -administrasie dat die militêre optrede wat die Verenigde State onderneem het om die oorlog te beëindig, nie om verskoning vra nie.
Een Israeliese politikus wat die skerp nasmaak van kontroversiële verskonings beleef het, is die voormalige premier Ehud Barak. Barak het twee verskonings uitgespreek wat aanvanklik "histories" blyk te wees en wat as "dramaties" beskou is, maar wat uiteindelik nie hul doelwitte kon bereik nie en doelwitte geword het van spot, woede en kritiek.
In 1997, as hoof van die Arbeidersparty, vra Barak om "vergifnis" van die Mizrahim (Jode van Midde -Oosterse of Noord -Afrikaanse afkoms) wat in die "ontwikkelingsdorpe" woon, soos hulle in Hebreeus genoem word, weens die angs wat veroorsaak is hulle in die beginjare van Israel deur die party wat hy aan die hoof was en sy voorloper, Mapai. 'Ons het nie altyd die geweldige baanbrekersrol wat die generasie van die transito -kampe, die moshavim en die ontwikkelingsdorpe gespeel het in die bou van die staat, geëerd en waardeer nie,' het Barak gesê en bygevoeg: 'Om die waarheid te vertel, help om mense nader aan mekaar te trek. "
Barak het beslis nie die felheid van die reaksie op sy opmerkings verwag nie. "Die Mizrahi -publiek het die gebaar belaglik gemaak en dit as vals beskou, met die oog op die kiesdoelwitte wat die Ashkenazi -publiek dit as pretensieus beskou en as 'n verraad van die geheue van die stigters", het die rubriekskrywer Uzi Benziman in Haaretz opgemerk. Benziman noem die verskoning 'n 'PR -stunt' wat na 'foefies en manipulasie' dui.
Ehud Barak (L) en Bill Clinton ontmoet mekaar in die Withuis, 19 Julie 1999. Reuters
Elke Israeliese politikus was sedertdien versigtig om verskonings te gebruik vir politieke doeleindes. Nie diegene vir wie Barak om verskoning gevra het nie, nóg diegene in wie se naam hy gepraat het, het die verskoning aanvaar. Wyle burgemeester van Jerusalem, Teddy Kollek, wat in die vyftigerjare as direkteur -generaal van die premier se kantoor gedien het, het gesê: "Ek het persoonlik alles in my vermoë gedoen om immigrante te integreer, en ek voel nie dat ek iemand verskoning verskuldig is nie." En Yitzhak Navon, wat die hulp van Ben-Gurion en later die president van Israel was, beskryf die fyn lyn tussen 'uiting van hartseer', 'vergifnis' en 'spyt': ''n Mens kan hartseer uitspreek oor lyding en identifiseer met die pyn, maar nie om vra nie vergifnis, "het hy gesê. 'Vergifnis beteken dat ons spyt is, en die Arbeidersbeweging oor die generasies het niks om te berou nie. Die waarheid is kompleks. 'N Mens kan simpatiek uiting gee, maar nie om vergifnis vra nie, want hier was geen kwaadwillige bedoeling nie. "
Die eis dat die staat om verskoning vra aan Joodse immigrante uit die Moslemwêreld, het onlangs weer verskyn, hierdie keer van die families van die Jemenitiese kinders wat tydens Israel se eerste jare verdwyn het. Hulle wil ook vergoeding vir die verkeerde doen, waarvan die volledige afmetings nog nie bekend is nie.
In 1999, toe hy as premier dien, spreek Barak weer hartseer uit, hierdie keer oor die lyding wat die Palestynse volk deur Israel veroorsaak het. Hierdie verskoning het weereens geen langtermyn-effek gehad nie-kort daarna het die tweede intifada uitgebreek.
Tog het ander die voorbeeld gevolg. In 2007 het president Shimon Peres Kafr Qasem besoek en om verskoning gevra vir die slagting van tientalle dorpenaars deur die grenspolisie -troepe in 1956. ''n Uiters harde gebeurtenis het hier in die verlede gebeur, waaroor ons baie jammer is,' het hy gesê. Peres se opvolger, Reuven Rivlin, het geskiedenis gemaak deur die eerste dienende president te word wat dieselfde dorp besoek het op die herdenking van die bloedbad. 'Die kriminele moord in u dorp is 'n abnormale en donker hoofstuk in die geskiedenis van die verhouding tussen ons, die Arabiere en die Jode wat hier woon', het Rivlin in 2014 verklaar. Hy het ook 'n krans op die monument gelê ter herdenking van die slagoffers.
Rivlin het nie direk om vergifnis gevra nie, maar het gesê dat hy as president van Israel voor die families van die wat gedood en gewond is, staan ​​en 'saam met u die pyn van die geheue voel'.
Watter uitwerking het sy en Peres se opmerkings gehad? Het hulle die begrip versterk of die verhouding tussen die staat en die inwoners van die stad verbeter? Dit is moeilik om te weet, maar dit is opmerklik dat twee jaar later, op die 60ste herdenking van die bloedbad, geen staatspersoon uitgenooi is na of die seremonie in Kafr Qasem bygewoon het nie.
In die oorspronklike krediete is twee hoofkarakters genoem
Gedurende die eerste seisoen van die program eindig die aanvangskrediete met die lirieke, & ldquothe moo-vie ster, & rdquo en 'n foto van Ginger, met die woorde, & ldquo en ook met Tina Louise as & lsquoGinger, & rsquo & rdquo onderaan geskryf. Die temalied het geëindig met 'n gejaagde, en die res. & Rdquo Die rede hiervoor was dat Tina Louise & rsquos se kontrak verklaar dat niemand haar naam in die krediete sou volg nie.
Beeld deur Gladysya Productions, United Artists Television, CBS Television Network
Die enigste ander rolverdeling wat in die krediete genoem word, was Jim Backus, 'n veteraan in die skoubedryf. Dit was tydens die show & rsquos se tweede seisoen dat Bob Denver produsente genader het en gevra het dat Russell Johnson en Dawn Wells by die openingskrediete gevoeg moet word. Hy het aangevoer dat hul karakters net so belangrik was as die ander karakters in die reeks, en dat hulle dit moet noem.
Die misbruik en verdraaiing van die Holocaust het baie aspekte. Hierdie boek uit 2009 van die skrywer The Abuse of Holocaust Memory: Distortions and Responses 1 bied 'n basiese ontleding van die verskynsel, die groepering van gebeure, verklarings en voorvalle in agt hoofkategorieë. Die aantal voorvalle het die afgelope paar jaar egter aansienlik toegeneem, en tensy stelselmatige, deurlopende monitering deur 'n instelling ingestel word, is dit onmoontlik om professioneel toesig te hou oor die hele gebied. Dit beteken dat belangrike ontwikkelings ook deels verdoesel is.
'N Bykomende aspek van hierdie situasie is dat manipulasie van die waarheid 'n wesenlike deel van die debat oor die Holocaust kan word. Dit sal nog meer moontlik wees as die oorlewende Holocaust -slagoffers binne tien jaar of so baie oud sal wees.
Om hierdie onderwerp meer gedetailleerd en sistematies te bestudeer, moet die vorme van Holocaust -misbruik gekategoriseer word. Die analise wat hier aangebied word, gebruik dieselfde kategorieë wat hierdie skrywer in sy boek oor die onderwerp gedefinieer het.
Agt sulke kategorieë is voorgestel: regverdiging van die Holocaust of die bevordering van 'n nuwe, Holocaust-ontkenning of die minimalisering daarvan, afwyking of afwaking van skuld, de-Judaisering van Holocaust deels deur die universalisering daarvan, Holocaust-ekwivalensie, Holocaust-inversie, Holocaust-trivialisering en uitwissing van Holocaust geheue.
Die nuwer ontwikkelings behels 'n toenemende meng van kategorieë. Chinese toeriste is in Augustus 2017 in hegtenis geneem nadat hulle hulself afgeneem het terwyl hulle die Hitler -saluut buite die Reichstag in Berlyn gemaak het. 'N Mens kan hulle kategoriseer as indirekte Holocaust -promotors van 'n primitiewe aard, of net so as indirekte trivialiseerders van die Holocaust. 2 Of net as dwase. 'N Mens sou meer van hulle moes weet om te verstaan ​​in watter kategorie hulle die beste behoort.
Boonop is kategorieë geneig om te versplinter terwyl nuwe soorte mishandeling ontstaan ​​het. Sommige val duidelik binne die vroeër gedefinieerde kategorieë, ander nie. Die navorsing vir hierdie opstel het dus strukturele veranderinge in die algemene verskynsel geïdentifiseer. Die voorbeelde word hoofsaaklik, maar nie uitsluitlik nie, geneem uit die tydperk sedert die oorspronklike boek gepubliseer is.
Waarom verdwyn die Holocaust nie?
Waarom verdwyn die herinnering aan die Holocaust nie mettertyd nie? Dit is die aard van historiese gebeure in die algemeen. Waarom gebeur die teenoorgestelde met die Holocaust en verskeie verwante gebeure en aspekte van die Tweede Wêreldoorlog? Waarom trek hulle toenemende aandag?
Alhoewel u nie die verskynsel kan kwantifiseer nie, is die kwalitatiewe aanduidings van die toename in Holocaust -misbruik dikwels duidelik. Dit is eers wanneer 'n mens dit begin ondersoek, dat u besef hoe gereeld en uiteenlopend hierdie verskynsel is.
As u redes soek, kom daar 'n aantal uiteenlopende moontlike oorsake na vore. Een daarvan is 'n neiging na toenemende chaos in die wêreld. 'N Tweede is die toenemende verwydering van hindernisse vir wat in die openbare domein of in sekere omgewings aanvaarbaar is. 'N Verdere bron van toename in die verdraaiing van die Holocaust is die grootliks ongereguleerde sosiale media.
Die blootstelling van antisemitisme het die afgelope paar jaar aansienlik toegeneem, tesame met 'n toename in voorvalle van haat teenoor Jode. Mishandeling en verdraaiing van die Holocaust oorvleuel tot 'n mate met antisemitisme. Hulle studie het 'n natuurlike plek in post-Holocaust-studies. Ongelukkig is post-Holocaust-studies egter nog nie 'n akademiese dissipline nie.
Die bevordering van 'n bykomende Holocaust is nie 'n verdraaiingskategorie in die strengste sin van die woord nie. Tog moet dit hier opgeneem word omdat dit dikwels bespreek word in die raamwerk van die ander kategorieë van Holocaust -misbruik.
Die bevordering van 'n tweede Holocaust het baie grade. Sommige vorms is eksplisiet. In die 1960's was George Lincoln Rockwell die hoof van die Amerikaanse Nazi -party. Hy het gesê dat "as hy aan bewind sou kom, sou hy Jode wat verraaiers was teregstel. Hy het verder gesê dat 90% van die Amerikaanse Jode verraaiers is. " 3
Tans kom dreigemente van volksmoord op Jode hoofsaaklik uit dele van die Moslemwêreld. Iran en Hamas is twee van die bekendste voorbeelde.
Ander gevalle is van 'n indirekte en veel meer beperkte aard. Neo-Nazi-bewegings kan direkte of indirekte promotors van 'n nuwe Holocaust wees. Baie internasionale bekendheid is gegee aan 'n optog deur neo-nazi's en blanke oppergesagters in die stad Charlottesville, Virginia, op 12 Augustus 2017. Wapens is uitgestrek in Hitler-groete. Sommige deelnemers het tatoeëermerke van hakekors gedra. Daar was ook gesange van die Nazi -slagspreuk "bloed en grond".
Dit alles word op foto's en videomateriaal gedokumenteer. Die betoging het vinnig gewelddadig geword, aangesien wit oppergesagters teen-betogers geïntimideer en aangeval het. 'N Motor wat deur 'n wit supremasistiese man bestuur is, na bewering antisemities, het teen protesgangers gestamp, wat gelei het tot die dood van 'n vrou. 4
In September 2017 het die Britse polisie aangekondig dat drie mans in die VK as deel van 'n ondersoek na die verbode neo-Nazi-groep National Action aangekla is van terreuroortredings. Twee van die verdagtes het soldate bedien. 5
Ander aspekte behels 'n mengsel van hooligan-gedrag en neo-nazisme. In September 2017, toe die Duitse sokkerspan teen die Tsjeggiese Republiek in Praag speel, het tientalle Duitse voetbalondersteuners Nazi -slagspreuke geskree. Daar is ook oproepe van "Sieg Heil. " Op kroeë is fascistiese musiek gespeel op versoek van hierdie Nazi -ondersteuners. 6
Die Suid -Afrikaanse COSATU -saak (2017)
'N Lang saak in Suid-Afrika rakende die Congress of South African Trade Unions (COSATU) het daartoe gelei dat die gelykheidshof 'n uitspraak van die Suid-Afrikaanse regte-kommissie onomwonde gehandhaaf het dat Bongani Masuku, woordvoerder van internasionale betrekkinge, skuldig was aan antisemitiese haatspraak, waarvoor hy om verskoning aan die Joodse gemeenskap te vra.
Die haatspraak wat 'n aantal jare gelede teen Jode (insluitend Suid -Afrikaanse Jode) geskryf is, verklaar dat Hitler hul vriend was. Masuku het bygevoeg dat die Jode wat hy as Sioniste omskryf het, 'uit Suid -Afrika' gedwing moet word. Hy het ook geweld gedreig "met onmiddellike effek teen gesinne in Suid -Afrika wie se kinders na Israel verhuis en in die weermag gedien het." 7
Antisemiete weet dat dit 'n uiterste belediging is om vir Jode te sê "Hitler moes jou doodgemaak het". Dit word hoofsaaklik in die Arabiese en Moslemwêreld gebruik, en die oorspronklike Hamas -handves het uitdruklik gesê: "Israel sal opstaan ​​en sal regop bly totdat Islam dit uitskakel soos dit sy voorgangers uitgeskakel het." Die hersiene handves mik steeds op dieselfde mikpunt. 8 9 10
Daar is ook effens minder duidelike maniere om dieselfde volksmoorddoel uit te druk. Palestynse en ander Arabiese bronne bied byvoorbeeld kaarte van die gebied waarin Israel nie verskyn nie. Dit kan slegs bereik word deur volksmoord, wat gewoonlik nie gesê word nie.
Eens grootliks beperk tot die wêreld van neo-Nazi's en die uiterste regs, kan hierdie volksmoordpraatjie nou ook in die hoofstroomomgewings voorkom. In 2015 word Stefan Grech, 'n Maltese amptenaar van die Europese Unie, daarvan beskuldig dat hy antisemitiese haatspraak geskree het en 'n [heidense] EU-werknemer aangerand het. Grech het haar na bewering met 'n gedenkplaat van die diktator Benito Mussolini oor die kop geslaan terwyl hy haar '' 'n vuil Jood '' genoem het en gesê het: 'Hitler moes die Jode klaargemaak het'. Na verneem word, het hy ook kommentaar gelewer oor die Israelies-Palestynse konflik. 'N Klag is ingedien en dit het twee jaar geneem voordat hierdie saak teregstaan. 11 12 13
In die Nederlandse voetbalstadions en die openbare domein
Een van die eienaardige aspekte van die mengsel van rampokkery en bevordering van die Holocaust is die herhaaldelike geskreeu in die Nederlandse voetbalstadions: "Hamas, Hamas, Jode tot gas." 14
Dit het 'n bisarre oorsprong, want dit was oorspronklik gerig teen die Amsterdamse sokkerspan Ajax, wie se fanatiese heidense ondersteuners hulself 'Jode' noem. Hierdie haatliedjies het lank sonder ophou aangegaan. In die afgelope jaar is meer aandag aan die saak gegee. Terwyl die liedjies aanvanklik in die stadions gesing is, het dit van daar af oorgedra na die hele gemeenskap.
Hoofrabbyn Binyomin Jacobs, hoof van die Nederlands -Ortodokse rabbynaat, sê: 'As daar iets in Israel gebeur, skree mense vir my' Israel 'of' Hamas, Hamas, Jode tot die gas. '
Die nie-Joodse Nederlandse joernalis Matthijs Smits vertel hoe hy 'n paar jaar gelede met die tram na 'n Pasga-seder gegaan het. In die tramwa was ondersteuners van die Eindhoven PSV -sokkerspan, wat geskreeu het: "Hamas, Hamas, Jode na die gas." 16
In 'n anti-Israeliese betoging in 2009 is 'Hamas, Hamas, Jode aan die brand' gesing deur sommige deelnemers in die strate van Amsterdam. Twee parlementariërs van die linkse sosialistiese party SP, Harry van Bommel en Sadet Karabulut, het tydens dié betoging opgeruk. Hulle het daarna beweer dat hulle nie die liedjies gehoor het nie. Van Bommel kan op YouTube gesien word wat 'n intifada vir Palestina vra. 17
Bewondering vir Hitler
'N Indirekte vorm van Holocaust -bevordering spreek bewondering vir Hitler uit. In sy 2013-lys van die tien voorste antisemitiese/anti-Israeliese beledigings van die jaar, het die Simon Wiesenthal-sentrum opgemerk:
Die Libanese sanger Najwa Karam is 'n superster met 50 miljoen plate verkoop. Sy was die Arabiese 'gesig' van L'Oreal en dien as beoordelaar oor die uiters gewilde weergawe van American Idol, Arabs Got Talent. Die pan-Arabiese reeks is net so dinamies soos die Amerikaanse franchise en bereik miljoene huise. Ongelukkig is Najwa Karam ook 'n openlike bewonderaar van Hitler. Op die Talk of the Town van Libanese TV gevra om eienskappe uit ses beroemde mans te kies om die 'ideale man' te skep, het sy Hitler gekies vir sy 'oortuigende' praatvermoë. Daar was nooit 'n verskoning nie - of selfs 'n verduideliking. 18
Hoofrabbyn Binyamin Jacobs sê dat Hollandse jongmense tydens sy toespraak tydens 'n gedenkvergadering vir Nederlandse slagoffers van die slagoffers 'Heil Hitler' geskree het. 19
Identifikasie met Hitler
Uitdrukkings van identifikasie met Hitler is volop. Die verwysing na gas met betrekking tot Jode is ook herhaaldelik. In Junie 2017 is Hitler -graffiti in 'n skool in die noorde van Kalifornië gevind. Die polisie het geweier om dit as 'n haatmisdaad te bestempel. 20
Antisemitiese beledigings val in verskillende kategorieë. Een voorbeeld behels sowel Holocaust -bevordering as ontkenning. Volgens die Joodse begraafplaas in Sochaczew, Pole, is Des-Islamitiese staat, deur Holocaust-ontkenning, deur Hitler geprys, in Desember 2015 geskilder. Vandale het na bewering die gedenkteken van Ohel Tzadik vernietig en monumente gewy aan die vermoorde Jochaczew-Jode deur die Duitsers tydens die Nazi -besetting. Die ontheiligings was onder meer 'Allah seën Hitler', 'Islamitiese staat was hier' en 'Islam sal oorheers'. 21
'Sioniste moet na die gaskamer gestuur word' is op 'n sypaadjie aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, geskilder. 22
Sosiale mediaboodskappe wat op studente van die Universiteit van Chicago gemik is, het gesê: 'Maak hulle gas, verbrand hulle en demonteer hul kragstruktuur. Die mensdom kan nie vorder met die parasitiese Jood nie. " 23
In Nederland het die ondersteuners van die Utrechtse sokkerklub hul eweknieë uit Ajax Amsterdam getart en gesing: 'My pa was in die kommando's, my ma was in die SS. Saam het hulle Jode verbrand, want Jode brand die beste. " Amsterdam word deur baie beskou as 'n 'Joodse stad', want dit is die middelpunt van alles wat oorbly van die Joodse lewe in die land. 24
Tydens 'n vergadering van die stadsraad van Poznan in 2015 om nuwe name vir strate te oorweeg, het professor Janusz Kaspuscinski voorgestel om die straat te noem wat lei na 'n groot vullisverbrander "Oswiecimska [Auschwitz] -straat." 25
Holocaust -ontkenning kan gedefinieer word as die verwerping van een of meer van die belangrikste feite van die uitwissing van die Jode in die Tweede Wêreldoorlog. Nadat die Holocaust -verdraaier David Irving sy hofsaak in 2000 teen die geleerde Deborah Lipstadt en Penguin Publishers verloor het, was daar hoop dat die ontkenning van die Holocaust grootliks sou verdwyn. 26 27
Iran was 'n belangrike rol in die herlewing van die ontkenning van die Holocaust. 28 In Westerse samelewings blyk dit dat die ontkenning van die Holocaust ook toeneem, 'n verslag deur die Britse navorser David Collier (in samewerking met Jewish Human Rights Watch) wat die aktiwiteite van die Skotse Palestynse Solidariteit -veldtog (SPSC) bestudeer het, met die fokus op sosiale media. Die verslag, met die titel "Jood haat en ontkenning van Holocaust in Skotland", 29, het tot die gevolgtrekking gekom dat die organisasie harde haat teenoor Jode, antisemitiese wêreldwye samesweringsteorie en ontkenning van die Holocaust bevorder.
Die verslag het ook bevind dat die SPSC op sosiale media-platforms (byvoorbeeld Facebook) Israel vergelyk met Nazi-Duitsland, die ontkenning van die Holocaust en ander antisemitiese beledigings. In 'n artikel in Algemeiner word gesê dat een van die SPSC -aktiviste, Steve Davies, terme soos "holohoax" gebruik het om die Holocaust te beskryf. Die verslag toon ook 'n foto van Davies wat 'n Palestynse keffiyeh dra terwyl hy langs die premier van Skotland, Nicholas Sturgeon, staan. 30
Die Kevin Myers -saak
In Julie 2017 publiseer die Ierse uitgawe van The Sunday Times 'n artikel waarin joernalis Kevin Myers voorstel dat twee vroulike BBC -aanbieders goed betaal is omdat hulle Joods was. Dit het bekend geword dat Myers in die Irish Independent geskryf het: 'Daar was geen holocaust nie (of Holocaust, soos my rekenaarsagteware aandring) en ses miljoen Jode is nie deur die Derde Ryk vermoor nie. Hierdie twee stellings van my is onweerlegbare waarhede. " 31
Die Sunday Times het om verskoning gevra. As 'n mens die artikel in die Iers Onafhanklike aanlyn vind u dat dit nie meer op Google beskikbaar is nie. Die koerant het gesê dat die artikel van 2009 "nie aan ons redaksionele etos voldoen nie en dat dit op 30 Julie 2017 verwyder is." 32 Myers het op 'n baie problematiese manier om verskoning gevra. 33
Die Joodse Verteenwoordigende Raad van Ierland het Myers ter verdediging gekom en gesê dat hy "per ongeluk in 'n antisemitiese troep beland het". Hulle het bygevoeg: 'Meer as enige ander Ierse joernalis het hy in die afgelope drie dekades rubrieke geskryf oor besonderhede oor die Holocaust wat andersins nie deur 'n groot Ierse gehoor sou bekend gewees het nie. Dit sal jammer wees as Kevin Myers se stem verlore gaan op grond van sy fout en ander mense se wanopvattings oor sy vorige skrywes. " 34
Die Britse Arbeidersparty
Sedert Jeremy Corbyn leier van die Britse Arbeidersparty geword het, het 'n groot aantal antisemitiese voorvalle in die party aan die lig gekom. Corbyn het baie bewegings gemaak wat op die rand van antisemitisme is. 35 Een daarvan verskyn gereeld saam met die Holocaust -ontkenner Paul Eisen en skenk selfs aan sy liefdadigheidsorganisasie, "Deir Yassin Remembered." Eisen het geskryf dat Corbyn "elke een van sy jaarlikse geleenthede bygewoon het en selfs geld aan die groep geskenk het." 36
Einde 2015 het 'n nie-Joodse parlementariër van die Britse Arbeidersparty, Stella Creasy, op Twitter foto's van 'n Holocaust-ontkenningskerskaartjie wat sy per pos ontvang het, geplaas. Dit toon 'n tekening van twee mense, die een vra vir die ander: 'Glo u nog in Kersvader?' Die tweede persoon antwoord: 'Glo u nog in die Holocaust?' 37
Poolse Holocaust -revisionisme
Hierdie eeu het groot nuwe openbaarmakings van misdade deur die Pole tydens die Holocaust gepleeg. Die belangrikste geleerdes wat op hierdie onderwerp gefokus het, is Jan Gross en Jan Grabowski. Eersgenoemde onthul dat die Poolse burgers van Jedwabne byna al die Jode van die stad vermoor het. Grabowski het gesê dat sy navorsing toon dat Pole 200 000 Jode tydens die Holocaust doodgemaak het. Die Poolse regering probeer baie van hierdie feite ontken. 38
Die aandag moet ook gevestig word op diegene wat die ontkenning van die Holocaust wil vergemaklik. Een voorbeeld is die Estse politikus Georg Kirsberg, wat in Estlands se verkiesings in 2017 vir 'n setel in die Konserwatiewe Volksparty gehardloop het. Die Estse National Broadcasting Company het vir hom gesê: 'Ons sal die ontkenning van die Holocaust dekriminaliseer en 'n korrekte leer van die geskiedenis van die Derde Ryk ingaan.' Die leier van die party, Martin Helme, het nie met hom saamgestem nie. 39
Dit blyk dat die misbruik van die Joodse slagting deur Jode ook toeneem. Daar is geen ernstiger belediging as dat een Jood 'n ander Jood daarvan beskuldig dat hy 'n Nazi is nie. Die Sefardiese hoofrabbi van Jerusalem en die voormalige hoofrabbi van Israel, Shlomo Amar, het gesê dat hervormingsjode erger was as die ontkenning van die Holocaust. 40
Tipiese verdraaiings van die Holocaust sluit in verskillende vorme van afwas. Een van die manifestasies daarvan is afwyking, waardeur 'n mens die Holocaust erken, maar die rol daarvan ontken. Oostenryk het homself dekades lank eerder as 'n slagoffer van Nazisme voorgehou as as 'n dader.
'N Ander vorm van afwas is wat ons die Holocaust tot 'n minimum kan beperk. Jean-Marie Le Pen, die vorige leier van die National Front Party, het die "gaskamers om Jode dood te maak" 'n 'detail in die geskiedenis' genoem. 41
Een deurlopende onderwerp in hierdie kategorie is die Amerikaanse president Franklin Delano Roosevelt se houding teenoor die Jode wat deur die Duitsers vervolg word. Akademici wit sy tekortkominge af en afwyking vind plaas wanneer ander figure in sy administrasie die skuld kry vir sy rigiede houding teenoor Jode. 42
Minimalisering van Holocaust in volksmoordnavorsing
Israel Charny, 'n toonaangewende volksmoordgeleerde, het beweer dat die minimalisering van die Holocaust die kern van volksmoordnavorsing is. Hy het die Journal for Genocide Research daarvan beskuldig dat hy agt artikels gepubliseer het wat die Holocaust op verskillende maniere verminder of de-Judaiseer het.
Charny het die artikels aan 76 geleerdes en Holocaust -studente voorgelê. Die meerderheid ondersteun sy argument oor die verdraaiing van die Holocaust. Baie van die ondervraers het gesê die artikels is anti-Israelies en 'n aansienlike minderheid het gesê dat hulle antisemities is. 43
Een van die artikels wat Charny aan die lig gebring het, beweer dat die Wannsee -konferensie nie spesifiek op die Jode gerig was nie. 44
2017: Die Franse uiterste regs en links verdraai die verlede
Frankryk se verantwoordelikheid vir sy Vichy -verlede is ernstig afgewas, beide voor en na die Franse presidentsverkiesing. Die Franse erkenning van Holocaust -skuld en verantwoordelikheid vir die optrede van die Vichy -regime het baie dekades te laat gekom.
In 2017 ontken twee ekstremistiese kandidate tydens die presidentsverkiesing, Marine Le Pen en Jean-Luc Melenchon, die waarheid dat hedendaagse Frankryk die regsopvolger van die Vichy-regime is. Die regse Le Pen het 21,3 persent van die stemme in die eerste ronde en 33 persent in die tweede ronde behaal. Na die verkiesings het die uiterste linkse Melenchon nog meer verwronge verklarings gemaak. Hy het in die eerste ronde 19,6 persent van die stemme gewen.
Dit het tot 1995 geduur voordat die Franse regter-president Jacques Chirac erken het dat die Vichy-regime-wat met die Duitsers saamgewerk het-op 'n wettige manier aan bewind gekom het. 45 Sy erkenning het dit duidelik gemaak dat hedendaagse Frankryk verantwoordelikheid moet aanvaar vir die uiterste antisemitiese maatreëls van hierdie regime, wat soms selfs Duitsland se optrede voorafgegaan het. Chirac se stelling was die belangrikste omdat sy sosialistiese voorganger, François Mitterrand, geweier het om hierdie waarheid te erken. Mitterrand was 'n staatsamptenaar in Vichy totdat hy in 1942 by die verset aangesluit het.
In April 2017 het Marine Le Pen gesê: 'Ek dink nie Frankryk is verantwoordelik vir die Vél d'Hiv nie. [Dit was die fietsrystadion in Parys waar die Joodse slagoffers van die eerste razzia deur Franse polisiemanne byeengekom het]. Ek dink dat daar in die algemeen mense wat verantwoordelik was, diegene was wat destyds aan bewind was. Dit is nie Frankryk nie. " Sy het bygevoeg: 'Kinders in Frankryk het redes geleer om [die land] te kritiseer en net die donkerste aspekte van ons geskiedenis te sien ... so ek wil hê dat hulle weer trots moet wees op die feit dat hulle Frans is.' 46
Wat dit beteken, is dat vir Franse kinders om trots op hul land te wees, moet jok oor Frankryk se antisemitiese verlede en die gevolglike verantwoordelikheid. Die middel-regse kandidaat tydens die presidentsverkiesing, voormalige premier François Fillon, het geantwoord: "Die waarheid is dat wat by die Vél d'Hiv gebeur het, 'n misdaad is wat deur die Franse staat gepleeg is." Hy het bygevoeg: 'Die National Front het nog steeds baie lede wat nostalgies is oor die Vichy -regering.' Fillon het sy sienings nog duideliker gemaak deur te sê: "Vichy was die amptelike Frankryk, alhoewel daar nog 'n Frankryk was, dié van de Gaulle in Londen." 47
Melenchon, leier van die uiterste linkse Frankryk wat nie ingedien is nie, het aanvanklik gereageer op Le Pen se verwronge opmerkings deur te sê dat die Franse polisie die arrestasie van die Jode gereël het. Hy het bygevoeg: "Die Franse Republiek is nie skuldig nie, maar Frankryk is." Na die toespraak van die Franse president Macron in ooreenstemming met Chirac se erkenning, het Melenchon sy houding ingrypend verander. Hy het geskryf: "Frankryk is niks anders as die republiek wat op 10 Julie 1940 afgeskaf is nie." Hy het bygevoeg: 'Die Franse Republiek is saam met generaal de Gaulle na Londen oorgeplant om die verset te organiseer.' Hy het verder beweer dat Vichy nie Frankryk was nie. 48
De-Judaisering van Holocaust behels 'n aantal verdraaiings van die Holocaust-geheue. 49 Een van die algemeenste is om die Holocaust uit sy spesifieke konteks te verwyder. 'N Tipiese voorbeeld van hierdie verdraaiing is die voorstelling van Anne Frank as 'n universele slagoffer sonder om haar Joodse karakter te beklemtoon. 50
Dit het 'n nuwe wending gekry in die publisiteitsstrategie van 'n klein Amerikaanse organisasie sonder winsbejag, die Anne Frank Center for Mutual Respect. In 'n artikel in The Atlantic skryf Emma Green dat 'die nuut uitgevinde sentrum Anne Frank se naam gebruik vir morele geloofwaardigheid en historiese gesag, wat baie nuusorganisasies die afgelope paar maande op sigself geneem het. Dit assosieer Anne Frank ook met spesifieke politieke uitsprake - dié wat streng partydig is. " 51
Green het tot die gevolgtrekking gekom: "Omdat dit 'n groot wedstryd praat en die naam van Anne Frank dra, het die media aan hulle gesag verleen wat dit nooit verdien het nie." 'N Ander skrywer, Daniel Greenfield, het opgemerk in 'n artikel met die titel "Anne Frank -sentrum vir wedersydse respek, nie 'n Joodse of Holocaust -organisasie nie", "Die Anne Frank -sentrum ... sien homself nie meer so nie. [Peter] Rapaport, die nuwe direksievoorsitter van die organisasie, het gesê dat dit nie 'n Joodse organisasie of 'n Holocaust -organisasie is nie. 52 Die direkteur, Steven Goldstein, val gereeld Donald Trump aan, wat hy natuurlik geregtig is om te doen. Om dit in die naam van die Anne Frank -sentrum te doen, is egter misbruik op 'n heel ander vlak. Die oorledene kan haarself nie verdedig nie. Dit is een van die vele gevalle waar die naam van Anne Frank geïnstalleer word.
Die Anne Frank -huis in Amsterdam het in die verlede ook haar naam misbruik vir politieke doeleindes wat niks te doen gehad het met die eer van haar geheue nie. Aan die einde van die tagtigerjare het die destydse hoof van die Anne Frank-huis nie die Nederlandse filmmaker Willy Lindwer toegelaat om in die huis te verfilm vir sy film The Last Seven Months of Anne Frank, wat handel oor haar lyding in die konsentrasiekampe en haar dood in Bergen-Belsen. Lindwer het gesê die direkteur het vir hom gesê: 'Anne Frank is 'n simbool. Simbole moet nie in 'n konsentrasiekamp sterf nie. " 53
Holocaust -ekwivalensie het drie verskillende komponente, waarvan die noodsaaklikhede elders ontleed is. Een komponent is dat die Duitse volksmoordgedrag tydens die Tweede Wêreldoorlog soortgelyk was aan dié van ander nasies voor en tydens die oorlog. 'N Ander een handel oor die ooreenkomste tussen kommunistiese bewind en die Nazi's. Daar sal nie hier na hierdie kategorieë verwys word nie.
Die enigste kategorie wat hier aangespreek word, is die algemene variant na die Tweede Wêreldoorlog van Holocaust-ekwivalensie. Hierdie variant stel voor dat sommige gebeurtenisse in die hedendaagse samelewing soortgelyk van aard is of gelykstaande is aan die wat Duitsland onder Hitler se bewind veroorsaak het. 'N Ander aanspraak op die naoorlogse Holocaust -ekwivalensie is dat sommige hedendaagse organisasies of individue dieselfde karaktertrekke of houdings het as die Nazi's. Baie, maar nie al hierdie vergelykings, verwys na wat Duitsland aan die Jode gedoen het.
Amerikaanse presidente gelyk aan Hitler
Die belangrikste vorm van naoorlogse Holocaust -ekwivalensie behels die vergelyking van sekere mense met Nazi -oortreders. 'N Gereelde voorbeeld is die opeenvolging van opeenvolgende Amerikaanse presidente met Hitler. Daar is 'n lang rekord van hierdie verskynsel. Dit het destyds met Richard Nixon begin toe die oefening nog steeds sterk reaksies veroorsaak het.
'N Klassieke geval het plaasgevind toe die Duitse minister Herta Daübler-Gmelin na Hitler verwys en gesê het: "President George W. Bush benut die moontlikheid van 'n oorlog teen Saddam Hussein se Irak om sy huishoudelike probleme te verminder." Die destydse Duitse kanselier Gerhard Schröder het Daübler-Gmelin nie 'n paar weke later by die nuwe kabinet ingesluit wat hy gevorm het nie. 55
Die gebruik van 'Hitler' en 'Nazi' in naamopname word al hoe meer algemeen. Sulke beledigings, wat gebruik word om aandag te trek, is nou hoofstroom en word selfs deur nasionale leiers gebruik. Drie Mexikaanse presidente, waaronder die huidige, Enrique Peña Nieto, het Trump met Hitler vergelyk. 56 Die vroeër genoemde Anne Frank-sentrum vir wedersydse respek het op Twitter 'n lys geplaas van die vermeende ooreenkomste tussen Trump en Hitler. 57
Onder die politici buite die Verenigde State wat met Nazi's vergelyk is, is die Duitse kanselier Angela Merkel. Haar besoek aan die Tsjeggiese Republiek in Augustus 2016 het massiewe protesoptogte veroorsaak teen haar benadering tot die migrantekrisis. Betogers het plakkate geswaai wat die Duitse kanselier as Hitler uitbeeld. 58
Vergelyking met slagoffers
Nog 'n ander kategorie van ekwivalensie vergelyk nie mense met die oortreders nie, maar met die slagoffers. 'N Tipiese voorbeeld het plaasgevind tydens die vergadering van die Wêrelderfeniskomitee van UNESCO in Krakow, toe 'n oomblik van stilte gehou is vir slagoffers van die Holocaust en daarna weer vir die Palestyne.
Die Israeliese ambassadeur Carmel Shama Hacohen het gesê dat dit nog meer verregaande was omdat dit in Krakow plaasgevind het, so naby aan waar soveel Jode tydens die Holocaust uitgeroei is. Hy het bygevoeg: 'Ons is hier bymekaar, langs die grootste massagraf van die Joodse volk - maar dit is ook die diepste, donkerste graf waarin die mensdom ooit neergedaal het. Die besienswaardighede, die geluide, die reuke, die bloed en die afgryse wat hier in die Duitse Nazi Auschwitz-Birkenau plaasgevind het, was nie beperk tot die geëlektrifiseerde heinings van die kamp nie. Onder die regte weersomstandighede het die reuke van die krematorium miskien die plek bereik waar ons nou sit. " 59
Een van die slegste vergelykings is gemaak deur die Portugese Nobelprys vir letterkunde, José Saramago, wat Ramallah met Auschwitz vergelyk het. 60 Hoe meer tyd verloop, hoe meer sien 'n mens hoe sleg sy stellings was. Besoekers berig dat Ramallah een van die ekonomies beter presterende stede onder Palestynse bewind is. Auschwitz was 'n groot fabriek vir onmiddellike en vertraagde moord.
In 2016 het 'n nuwe variant van Holocaust -ekwivalensie plaasgevind toe die president van Filippyne, Rodrigo Duterte, hom met Hitler vergelyk het. Hy het gesê dat Hitler drie miljoen Jode vermoor het ('n verkeerde syfer, die werklike syfer was ses miljoen) terwyl hy drie miljoen dwelmverslaafdes in die Filippyne wou doodmaak. 61
Holocaust -omkering: Die uitbeelding van Israel en Jode as Nazi's
Die valse beskuldiging van Holocaust -omkering beeld Israel, Israeli's en Jode as Nazi's uit. Diegene wat hierdie antisemitiese opvatting toepas, beweer byvoorbeeld dat Israel hulle teenoor die Palestyne gedra soos Duitsland teenoor die Jode in die Tweede Wêreldoorlog. Holocaust -inversie is deel van die breër verdraaiingskategorie van Holocaust -ekwivalensie. Deur die morele verantwoordelikheid vir volksmoord te verskuif, bevat Holocaust -omkering ook elemente van die ontkenning van die Holocaust.
Baie Holocaust -omsetters het 'n Moslemagtergrond, en baie ander is in die Weste aan die linkerkant. Selfs sommige hoofstroom Westerse politici het verklarings gemaak wat Israel met 'n Nazi -staat vergelyk. Inversie van die Holocaust verskyn soms saam met die bevordering van teorieë van 'Joodse sameswering'.
Alhoewel Holocaust -ontkenning dikwels as die ergste kategorie van Holocaust -misbruik beskou word, is die inversie van die Holocaust gevaarliker. Meningspeilings toon dat 'n groot persentasie van die Europese bevolking meen dat Israel hulle soos Nazi's teenoor die Palestyne gedra, of alternatiewelik dat Israel 'n uitroeiingsoorlog teen die Palestyne voer.
Inversie van die Holocaust is wydverspreid in die Europese Unie. Minstens 150 miljoen burgers van 16 jaar en ouer hou daarby. Die bewys hiervan kom uit 'n studie wat in 2011 deur die Universiteit van Bielefeld gepubliseer is. Dit is uitgevoer namens die Duitse sosialistiese Friedrich Ebert -stigting. 62
Die studie is in sewe Europese lande uitgevoer. Navorsers het 1000 mense per land van 16 jaar en ouer in die herfs van 2008 ondervra. Een van die vrae wat gestel is, was of hulle saamstem met die bewering dat Israel 'n uitroeiingsoorlog teen die Palestyne voer. Die laagste persentasie van diegene wat ingestem het, was in Italië en Nederland, met onderskeidelik 38 persent en 39 persent. Ander syfers was: Hongarye 41 persent, Verenigde Koninkryk 42 persent, Duitsland 48 persent en Portugal 49 persent. In Pole was die syfer 63 persent. 63
Van besondere belang is die data vir Duitsland. Sewe studies van 2004 tot 2015, onderskeidelik uitgevoer deur die Universiteit van Bielefeld en die Bertelsmann -stigting, ondersoek die persentasie Duitsers wat saamstem dat Israel hulle teenoor die Palestyne gedra soos die Nazi's teenoor die Jode gedra het. In die peiling van 2004 stem 51 persent teen 2015 ooreen dat die persentasie 41 persent was. Duitse media het 'n sleutelrol gespeel in hierdie demonisering van Israel. Meer as 70 jaar sedert die Holocaust, is daar genoeg aanduidings dat die hedendaagse Duitse demokrasie steeds groot donker kolle het. 64
'N Paar voorbeelde van inversie
'N Herhalende motief van Holocaust -omkering is dat Israel gruweldade aan Palestyne toedien wat min of meer herinner aan wat die Nazi's aan die Jode gedoen het. Tydens 'n vergadering van die VN se Veiligheidsraad in Mei 2016, het die Venezolaanse ambassadeur, Rafael Ramirez, aan raadslede gesê dat hulle hulself moet afvra: 'Wat beplan Israel om met die Palestyne te doen? Sal hulle verdwyn? Probeer Israel 'n 'finale oplossing' aan die Palestyne op die Wesbank afdwing? " 65 Later het die ambassadeur om verskoning gevra vir sy kommentaar.
In sy top 10 antisemitiese/anti-Israeliese beledigings vir 2013 het die Simon Wiesenthal-sentrum Richard Falk, spesiale rapporteur van die VN vir die Palestynse gebiede, ingesluit omdat hy beweer het dat Israel moontlik 'n Nazi-agtige Holocaust beplan. 66
Tydens 'n akademiese konferensie in Cork, Ierland, in April 2017, het Ghada Karmi - wat onderrig gee aan die Universiteit van Exeter in die Verenigde Koninkryk - Israel se behandeling van Palestyne vergelyk met die Nazi's se behandeling van Jode. Sy het ook gesê dat die term Untermensch, wat die Nazi's gebruik het om Jode en ander as ondermens te bestempel, kan gebruik word om Israel se verhouding met die Palestyne te beskryf. 67
Toe die Israeliese premier, Benjamin Netanyahu, Argentinië in 2017 besoek het, het antisemiete plakkate opgehang met 'n Nazi-uniform en 'n Hitler-agtige kapsel. 68
Voor die Britse parlementêre verkiesings in 2017 het die destydse liberaal-demokratiese leier, Timothy James Farron, David Ward, sy party se kandidaat in Bradford ('n stad met 'n groot Moslem-bevolking) geskors.Een van hierdie voormalige parlementslede se anti-Israeliese opmerkings was: 'Nadat ek Auschwitz twee keer besoek het-een keer saam met my gesin en een keer met plaaslike skole-is ek hartseer dat die Jode wat ongelooflike vlakke van vervolging gely het tydens die Holocaust binne 'n paar jaar bevryding uit die doodskampe die Palestyne in die nuwe staat Israel gruweldade aanrig en dit steeds daagliks op die Wesbank en Gaza doen. " 69
Een bisarre geval van Holocaust -omkering was 'n preek in 2005 deur 'n Nederlandse Protestantse prediker, Kees Mos, in 'n gerespekteerde kerk in die luukse Nederlandse stad Wassenaar. Hy het gesê: "Die Jood in ons is 'n verraaier, volgens die Evangelie van Matteus." Mos het bygevoeg: "Die sonde van die Jood is dat hy weier om mens te wees." Hy het verder gesê: 'Ons het Hitler die afgelope dekades as 'n monster geskilder, maar monsters bestaan ​​nie.'
Daarna het die prediker gesê: 'Maar die Jood herken ons nie. Hy is 'n stille moordenaar. " Die Nederlandse Protestantse sambreelorganisasie PKN, waarvan Mos se kerk lid is, het nie gereageer nie. Na kritiek wat deur Nederlandse Jode geïnisieer is, het dit anderhalf jaar geduur voordat Mos hom van sy preek distansieer. 70
Trivialisering van die Holocaust is miskien die mees uiteenlopende kategorie van Holocaust -misbruik, aangesien dit op soveel verskillende maniere manifesteer. Een hiervan is 'n hulpmiddel vir ideologies of polities gemotiveerde aktiviste om verskynsels wat hulle teenstaan ​​metafories te vergelyk met die industriële vernietiging van die Jode in die Tweede Wêreldoorlog. Voorbeelde hiervan is omgewingsprobleme, aborsie, die slag van diere, die gebruik van tabak en skending van menseregte.
In 2017 het die Nederlandse liberale dagblad NRC Handelsblad, wat homself as 'n kwaliteitpublikasie beskou, 'n artikel getiteld "Dit is nie so vreemd om die biobedryf met die Holocaust te vergelyk nie." Die skrywer, professor Roos Vonk, doseer sosiale sielkunde aan die Radboud Universiteit in Nijmegen. Sy het geskryf dat 'diere sonder gevoel en sonder individualiteit as slawe en Jode as 'n produksiegoed behandel word. In daardie opsig leef ons in 'n reuse industriële Holocaust. " Vonk het ook opgemerk dat "as diereregte-aktiviste industriële sale van duisende varke tussen metaal en beton met konsentrasiekampe vergelyk, loop hulle die risiko om as 'n antisemiet en rassisties beskou te word." 71
Die universiteitsadministrasie het Vonk gevra om die vergelyking terug te trek. Dit was egter 'n marginale stap nadat dit in die wyd geleesde dagblad gepubliseer is. Joernalis Frits Barend maak beswaar teen die vergelyking, wat ondersteun word deur Vonk se status as professor. Hy het opgemerk dat Vonk sy "vermoorde grootouers in vetgemaakte varke" en "kommersiële produkte" verander het. 72
'N Paar verdere voorbeelde sal illustreer hoe uiteenlopend Holialisering -trivialisering is. Die Amerikaanse onderneming KA Design vervaardig 'n reeks T-hemde en sweatshirts met Nazi-hakekors in verskillende kleure. Die logo was 'n presiese weergawe van die hakekors wat die Nazi's vervaardig het. Dit bevat egter die woorde "VREDE, LIEFDE en ZEN." 73 Na protesoptredes het die onderneming die lyn laat val.
Die Amerikaanse kongreslid, Clay Higgins, het 'n video gemaak van sy besoek aan die Auschwitz-Birkenau-konsentrasie- en doodskampe in Mei 2017. Hy het die video op YouTube geplaas, waar hy die misdade wat daar gepleeg is, beskryf het. Hy het ook geskryf: 'Daarom moet ons weermag onoorwinlik wees.' Die Auschwitz-Birkenau-gedenkteken en -museum reageer deur te sê dat die gebou nie as 'n verhoog gebruik mag word nie. Die kongreslid het daarna om verskoning gevra omdat hy mense wat hy respekteer, pyn veroorsaak het. 74
In Julie 2017 verskyn 'n Skotse man in die hof. Hy het die hond van sy vriendin geleer om die Nazi -saluut te doen wanneer hy gevra word deur uitsprake soos "Heil Hitler" en "Gas the Jews." Hy het die verhaal op YouTube geplaas, waar dit meer as 2,8 miljoen keer gekyk is. Die man het die Joodse gemeenskap later om verskoning gevra. Hy het in die hof gesê dat hy dit gedoen het om sy vriendin te irriteer wat gesê het dat haar hond so oulik is. 75
Daar word aangehaal dat die Amerikaanse Joodse komediant Sarah Silverman noem hoe haar niggie verwys na '60 miljoen' wat in die Holocaust gesterf het. Silverman stel haar reg en sê dat die werklike getal '6 miljoen' is. As die niggie vra wat die verskil is, antwoord Silverman: 'Omdat 60 miljoen onvergeeflik sou gewees het, jong dame.' 76
Tekenprente en strokiesprente
Holocaust -haatprente kan as 'n vorm van trivialisering beskou word. Maar dikwels behoort hulle tot ander kategorieë van verdraaiing. In 2016 het amptenare in Teheran 'n Holocaust Cartoon Contest aangekondig, wat na verwagting inskrywings uit 50 lande sal lok. Die eerste wedstryd, wat in 2006 gehou is, het die misdade van Nazi -Duitsland trivialiseer en twyfel laat ontstaan ​​oor Joodse lyding tydens die Holocaust. Die nuwe wedstryd beklemtoon die 'skynheiligheid van die Weste', waar die debat oor die Holocaust na bewering beperk is ondanks tradisies van vrye spraak. 77
Een twyfelagtige aktiwiteit is die toenemende publikasie van strokiesprente oor die Holocaust. Dit behels dikwels 'n aspek van desensibilisering van die gruweldade. In 2017 is 'n uitstalling van Holocaust -strokiesprente in die Paris Shoah Memorial Museum aangebied. 78
Sommige kunstenaars probeer die begrip van die Holocaust verhoog. 'N Opkomende strokiesprentweergawe van Die dagboek van Anne Frank is goedgekeur deur die Basel-gebaseerde Anne Frank-stigting. 79
Die kategorie "uitwissing van die Holocaust -geheue" omvat ook uiteenlopende misbruik en verdraaiing van die Holocaust -geskiedenis. Kollektiewe geheue word direk en indirek aangeval. Een van die voormalige verskynsels is die besmetting en vernietiging van gedenktekens. 'N Ander is die ontwrigting van die Holocaust -seremonies. Nog 'n ander probeer om sulke openbare seremonies te omskep in gebeure wat ook - en soms selfs net - ander historiese gebeure gedenk. Daar is baie ander vorme om die Holocaust -geheue uit te wis.
Vandalisering van Holocaust -gedenktekens is 'n herhalende aktiwiteit. Byvoorbeeld, gedurende die somer van 2017 is die New England Holocaust Memorial in Boston vir 'n tweede keer gevandaliseer toe 'n rots gegooi en 'n paneel daarvan verpletter het. 80
In Julie 2017 is 'n Holocaust-gedenkteken in Lakewood, New Jersey, ontheilig met 'n banier met antisemitiese taal. Die vaandel het skakels na 'n wit nasionalistiese groep. 81
In Maart 2017 is Nazi -simbole geverf op 'n Holocaust -monument naby die Oekraïense stad Ternopil. Op die Hebreeuse gedeelte van die monument is 'n hakekors op die Engelse gedeelte 'n 'SS' -simbool geteken. 82
In Julie 2017 is Nazi -simbole op 'n Holocaust -monument in die dorp P'yatydni in die Oekraïne geplaas. 83 Naby die dorp het die Duitsers 20 000 Jode doodgemaak.
In 2016 is verskeie Holocaust -gedenktekens in Duitsland gevandaliseer, onder meer in Berlyn, Hannover en Kröpelin, naby Rostock. 84
Bou op Joodse begraafplase
Die Aristoteles -universiteit van Thessaloniki is gedeeltelik gebou op die stad se groot Joodse begraafplaas. Die stad was 450 jaar lank 'n belangrike sentrum van die Sefardiese Jood. Tydens die Duitse besetting van Griekeland het die Nazi's hierdie begraafplaas vernietig en die grafmerke vir konstruksiemateriaal gebruik.
Uiteindelik is 'n klein monument op die grasperke van die universiteit opgerig, en 'n seremonie is bygewoon deur Griekse politieke leiers. David Saltiel, president van die Joodse gemeenskap in Thessaloniki, het gevra dat meer werk gedoen moet word om "die aanstigters en eksekuteurs van hierdie vernietiging te ondersoek, te dokumenteer en duidelik voor te stel." 85
Die Ou Joodse begraafplaas in Vilna bevat honderde, indien nie duisende, oorblyfsels van Jode, waaronder sommige van Vilna se grootste rabbi's, Joodse martelare en vrome vroue. Dit is bo hierdie menslike oorskot dat planne vir die bou van 'n konvensiesentrum onthul is, waarvoor die grootste deel van die geld deur die Europese Unie toegewys is. Hierdie begraafplaas is reeds tussen 1948 en 1955 ontheilig en huisves tans 'n ongebruikte, verlate voetbalstadion. 86
'N Vooroorlogse begraafplaas in die Tsjeggo -Slowaakse stad Prostejov word gerehabiliteer. Tot dusver is 34 grafstene in en om Prostejov gevind. Een gesin het ontdek dat hulle hele agterplaas met marmer grafstene bedek was, maar tog wou hulle nie daarvan skei nie.
Tomas Jelinek, voormalige hoof van die Joodse gemeenskap van Praag, het aan die BBC gesê: 'Prostejov het 'n baie slegte geskiedenis in verhouding met die Jode. Dit was bekend vir sy antisemitisme in die 19de eeu en is nog steeds in die bevolking. U kan dit op straat hoor, en u kan ook sien dat hulle dinge herontdek wat mense gedink het vir ewig sou verdwyn na die Tweede Wêreldoorlog. " In 1943 koop die etniese Duitse burgemeester van Prostejov die Joodse begraafplaas van die stad, wat 1 924 grafte bevat, by die Ryk -owerheid.
Die artikel sê: "Marmer van hoë gehalte is verkoop, steen van mindere kwaliteit is gratis aan die inwoners uitgedeel. Mense onthou vandag dat hulle daar gespeel het as kinders, sommige onthou selfs hoe hulle bene opgegrawe het. Vandag is die begraafplaas 'n klein parkie, omring deur huise en 'n skool. Planne om dit te rehabiliteer en te herstel, het groot opskudding veroorsaak. " Onderburgemeester Zdenek Fiser het aan Jelinek gesê dat "die regte van die lewendes voorrang moet geniet bo die regte van die dooies." 87
Aanval op die vertoon van die geskiedenis
'N Duitse historikus, die topverkoper, Rolf Peter Sieferle, het die Duitse naoorlogse kultuur van die Holocaust -geheue hewig gekritiseer en beweer dat dit' soos 'n godsdiens 'is. Die Duitse tydskrif Der Spiegel beskryf sy standpunt as 'die Duitsers is die nuwe Jode'. Toe sy werk as ekstremisties bestempel word, het die verkoop van sy boek baie toegeneem. 'N Resensent van die New York Times het geskryf dat lesers' hul beursies uitgetrek het en gesê het: 'Dit moet die boek vir my wees'.
Een van die sleutelfigure van die Duitse regse AfD Party, Björn Höcke, het Berlyn se Holocaust-gedenkteken 'n monument van skaamte genoem. Hy ontken ook dat Hitler absoluut boos was. Hy het bygevoeg: 'Ons weet dat daar geen swart en geen wit in die geskiedenis is nie.' Alhoewel Höcke se posisie deur verskeie ander AfD -lede aangeval is, is hy nie die enigste in die party wat opmerkings gemaak het oor die misdaad van die slagting nie. 89
Marek Olszewski, hoof van die Poolse nasionale toeriste -organisasie, het gesê dat hy die Auschwitz -gedenkteken - en 'n Joodse geskiedenismuseum - van toere vir buitelandse joernaliste wil verwyder. Gevolglik is hy deur die Poolse minister van toerisme, Witold Banka, ontslaan. 90
Een van die aspekte wat verband hou met Holocaust -geheue is die besering van Holocaust -gedenktekens. Soms word dit gedoen sonder spesifieke verwysing na die Holocaust, by ander geleenthede wat dit eksplisiet daarmee verband hou.
Besware teen die onderrig van die Holocaust
In baie lande word Holocaust -onderwys aangebied, en daar word byvoorbeeld na die Holocaust verwys in geskiedenislesse. Uit verskillende lande word gerapporteer dat onderwysers sukkel om oor die Holocaust te onderrig omdat kinders van Moslem -immigrante daarteen gekant is. Sommige van hierdie kinders sê dat dit geen betekenis vir hulle het nie, want die Holocaust het nie plaasgevind in die lande waaruit hul ouers of grootouers gekom het nie.
Dit weerspieël 'n veel groter probleem wat nie direk verband hou met hierdie onderwerp nie: die vaste weiering van 'n aansienlike deel van die immigrantebevolking om in die kultuur van hul gasheerland te integreer, waar die Holocaust 'n integrale deel van die geskiedenis van hul aangenome land is.
Ander tipes holocaustvervorming
Met verloop van tyd vind daar addisionele manipulasies van die Holocaust plaas en/of verwringende gebeurtenisse wat nie maklik in die bogenoemde kategorieë ingesluit kan word nie. 'N Paar voorbeelde volg:
In 2017 het die Museum of Jewish Heritage in New York 'n uitstalling aangebied met die titel "Operation Finale: The Capture and Trial of Adolf Eichmann." New York Times se kunskritikus Jason Farago het 'die finale video' gekritiseer deur te beweer dat 'die wettigheid van Eichmann se ontvoering en geregtelike nalatenskap van die verhoor kortgeknip is. Eichmann is immers sonder waarskuwing uit 'n soewereine nasie ontvoer. " 91
Dit is 'n absurde opmerking, want daar was 'n ernstige waarskynlikheid dat Eichmann in die Argentynse werklikheid van daardie dae gewaarsku sou gewees het as Israel die owerhede daar amptelik in kennis gestel het. Ira Stoll het opgemerk dat Farago 'daarin slaag om 'n uitstalling oor die moorddadige Nazi Adolf Eichmann te hersien en te blameer dat hy in alle opsigte onvoldoende simpatiek was vir Eichmann.' 92
Instrumentalisering van die Holocaust
In Junie 2017 het die Poolse premier, Beata Szydlo, verskyn om haar regering se anti-migrantebeleid te verdedig tydens 'n toespraak tydens 'n seremonie in Auschwitz ter herdenking van die 77ste herdenking van die eerste vervoer van gevangenes. Volgens Reuters het Szydlo gesê: "Auschwitz is 'n les wat toon dat alles gedoen moet word om die burgers te beskerm." 93 94 Dit was deels 'n instrumentalisering van die Holocaust.
Szydlo se woorde verskyn die eerste keer in 'n tweet deur die grootste party in die Poolse parlement, PiS. Reuters het opgemerk dat hierdie tweet intussen verwyder is. Rafal Bochenek, die woordvoerder van die regering, het gesê dat mense na die hele toespraak van die premier moet luister voordat hulle 'n oordeel kan neem. 95
Facebook se manipulasies
Facebook se beleid ten opsigte van die ontkenning van die Holocaust vereis baie ondersoek. The Guardian het berig dat die moderators in die interne dokumente van Facebook opdrag gegee is om inhoud van die Holocaust-ontkenning te verwyder in die meeste lande waar dit onwettig is. In die koerant word 'n dokument aangehaal waarin gesê word dat Facebook dit sal oorweeg om boodskappe en foto's van Holocaust-ontkenning te sluit of weg te steek slegs as 'ons die risiko loop om in 'n land geblokkeer te word of 'n wettige risiko is.' 96
Die dokument het verder getoon dat hoewel ontkenning van die Holocaust in 14 lande verbied is, Facebook dit slegs in vier (Frankryk, Duitsland, Israel en Oostenryk) sal monitor. 97 98
In September 2017 word Facebook weer aangeval toe bevind word dat sy algoritmes adverteerders toelaat om velde soos 'Joodhater' en mense wat belangstelling getoon het in onderwerpe soos 'Hoe om Jode te verbrand' en 'Geskiedenis van die rede waarom Jode verwoes', te rig. die wereld." Nadat dit in die openbaar geraak het, het Facebook nuwe maatreëls getref om sulke doelwitte te voorkom.
Die produkbestuurdirekteur van Facebook, Rob Leathern, het die volgende verklaring gelewer:
Ons laat nie haatspraak op Facebook toe nie. Ons gemeenskapsstandaarde verbied dit om mense aan te val op grond van hul beskermde eienskappe, insluitend godsdiens, en ons verbied adverteerders om mense te diskrimineer op grond van godsdiens en ander eienskappe.
Daar is egter tye dat inhoud op ons platform verskyn wat ons standaarde skend. In hierdie geval het ons die betrokke gerigte velde verwyder. Ons weet dat ons meer werk moet doen, daarom bou ons ook nuwe leunings in ons produk en hersien prosesse om te voorkom dat ander probleme soos hierdie in die toekoms voorkom. 99
Misbruik neem nie net steeds vinnig toe nie, maar het ook deurdring in verskeie kwarte van die hoofstroom -samelewing. Dit is moeilik om te sien hoe hierdie tendens in 'n meer en meer chaotiese wêreld gestuit kan word. Die situasie kan selfs opgesom word as: "Dit raak buite beheer."
In vorige ontledings het hierdie skrywer verskeie nuwe ontwikkelings rakende die Holocaust aangespreek. Die onlangse ontploffing van misbruik van die Holocaust noodsaak om uitsluitlik slegs op hierdie gebied gefokus te word. Soos opgemerk, het dit weens die groot aantal manipulasies en voorvalle onmoontlik geword om stelselmatig by te hou wat op hierdie gebied gebeur sonder om dit gereeld te monitor.
Die UK Holocaust Memorial Foundation het 'n finale keuse van ontwerpe vir 'n British National Holocaust Memorial voorgestel. Die voorsitter van die stigting, sir Peter Bazalgette, het gesê: "Ek het die indruk dat die ontkenning van die Holocaust in die volgende 20 jaar kan toeneem, eerder as om te verminder." Karen Pollack van die Holocaust Educational Trust het gesê: 'Die diskoers waarmee ons vandag te doen het in die politiek en in die media, is vir ons 'n groot uitdaging. Ons het die volgende generasie nodig om die mense te wees wat die stokkie dra. " 100
Selfs voor die uitbreiding van sosiale media, was dit reeds moeilik om 'n volledige oorsig van Holocaust -misbruik te verkry. Die groot aantal voorvalle en die groot verskeidenheid daarvan beteken dat dit in hierdie opstel slegs moontlik was om die massiewe aard van die verskynsel bloot te lê. Sommige neigings het om dieselfde rede ongesiens verbygegaan.
Die volgende stap moet wees dat Holocaust -gedenkinstellings stelselmatig en professioneel sal begin om mishandeling in hul land te monitor en dit te kategoriseer. Yad Vashem lyk die logiese instelling om so 'n stap op internasionale vlak te begin en te koördineer.
Holocaust -opvoeders moet bewus gemaak word van hoe Holocaust -misbruik die samelewing deurdring. As uiteindelik post-Holocaust-studies 'n aanvaarde akademiese studieveld sou word, kan die sistematiese analise van Holocaust-vervorming ook by universiteite aangebied word.
Kyk die video: Berei die weg vir die Here Hy wil na jou kom 4 (Januarie 2022).
Copyright 2022 \ 18 Augustus 2011 - Israel weier om verskoning te vra aan Turkye, die sanger gehou borgtog - geskiedenis...