Dat dit gaan om die verandering van insig en nie slegs om geografiese verplasing nie, word bevestig deur die voorlaaste gedig in die bundel, “10. aankoms” (103), wat ter afsluiting juis na ‘n tuiskoms verwys, maar dan ‘n tuiskoms as ‘n veranderde, verrykte mens vir wie die reis nuwe horisonne na binne en na buite geopen het. Ek dink almal moet ’n hartsplek hê. ’n Plek waar jy afstand kan neem van die alewige gestamp en gestoot van die lewe, en waar jy weer kan asem skep. Die rede is waarskynlik dat daar nooit eenstemmigheid hieromtrent kan (of mag?) wees nie; elke gedig resoneer op ‘n eie, unieke manier met die leser of hoorder daarvan volgens die betrokke persoon se eiesoortige verwysingsveld en emosionele landskap. Pretoria: J.P. van der Walt. bl.117: ''Ontploffings en 'n gewerskaf met stootskrapers woel die'' '''poeierfyn''' ''roesstof los en dit kleef aan boomblare, gras, dakke en tuine oor die hele dorp.''</ref> wasfyn,<ref>Smit, Hettie.