Felixstowe F.3 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Felixstowe F.3 was die talrykste van die Britse Felixstowe -vlieënde bote, en het 'n breër vlerkspan en kon 'n swaarder vrag as die vroeëre F.2A dra, alhoewel dit ten koste van verminderde ratsheid was.
Die Felixstowe-vlieënde bote was direk afstammelinge van die Curtiss H-1 America, 'n tweemotorige tweedubbelvliegtuig wat in 1914 gebou is om oor die Atlantiese Oseaan te vlieg. Na die uitbreek van die oorlog keer een van sy vlieëniers, John Porte, 'n formele offisier in die Royal Navy, terug na Brittanje, waar hy bevelvoerder van die Naval Air Station by Felixstowe word. Hy het die vloot oortuig om die twee H-1's aan te skaf en bestellings vir die soortgelyke Curtiss H-4 te plaas. In diens het hierdie vliegtuie goed presteer in die lug, maar dit was nogal te broos op die water. Porte en sy span het 'n reeks eksperimente uitgevoer met nuwe rompe, wat die enigste Felixstowe F.1 opgelewer het. Die volgende Curtiss-ontwerp, wat die Britte die H-8 genoem het, was nog erger op die water en kon nie met 'n volle vrag opstyg nie. Weer het Porte die Curtiss -vlerke gekombineer met 'n nuwe romp, wat die Felixstowe F.2 vervaardig. Dit het die produksie begin as die F.2A, hoewel dit eers in die begin van 1919 was. Die F.2A het net so goed soos die Curtiss -vliegtuie in die lug gehanteer, maar baie beter op die water, beide by opstyg en landing.
Die enigste fout met die F.2A was die swak vrag-dit kon slegs twee bomme van 230 pond dra, wat taamlik beperk was toe dit teen U-bote gebruik word. Die Felixstowe F.3 was die eerste lid van die gesin wat nie direk uit 'n Curtiss -oorspronklike ontwikkel is nie. Dit was soortgelyk aan die F.2A, maar met 'n 4ft 16 1/2in toename in vlerkspan en 2ft 11in in lengte. Dit het sy reikwydte en vragvrag verbeter, sodat hy vier bomme van 230 pond kon dra. Dit het egter dieselfde Rolls-Royce Eagle-enjins van 345 pk behou, so 'n bietjie spoed en wendbaarheid verloor, en daarmee die vermoë om Zeppelins aan te val en met vyandelike vlotvliegtuie te warboel. 'N Nuwe metode om die skaafbodem te bou, is gebruik, maar dit was nie 'n groot sukses nie, en die vliegtuig het meer geneig om te lek.
Die prototipe, wat 'n aangepaste F.2C was, het sy eerste vlug in Oktober 1917 gemaak toe dit aangedryf is deur twee 320 pk Sunbeam Cossack -enjins. Produksievliegtuie gebruik die Rolls-Royce Eagle VIII. Hierdie vliegtuig tree toe in diens, maar word teen April 1918 beskou as verslete en is geslaan.
'N Totaal van 263 F.3's is vervaardig, waaronder 18 wat by die Dockyard Construction Unit op Malta gebou is. Net soos met die F.2 was verskeie maatskappye betrokke by die vervaardiging van die F.3, waaronder Short Brothers, Dick, Kerr & Co en die Phoenix Dynamo Co. Ongeveer 100 is voltooi voor die einde van die oorlog. Anders as die F.2, het die F.3 in die buiteland diens gelewer, en was daar 'n groot aanvraag in die Middellandse See.
Die F.3 is hoofsaaklik gebruik om anti-duikboot patrollies te vlieg, waar die swaarder vragvrag van onskatbare waarde was. Die belangrikste taak was om die 'spinneweb' te patrolleer, 'n patrollieroete gesentreer op die Hinder Light Station, wat die gebied dek wat byna alle U-bote moes oorsteek om hul operasionele gebiede te bereik. Alhoewel geen U-bote in hierdie tydperk bloot deur vlieënde bote gesink is nie, het die konstante aanvalle wel daartoe gedwing om die gebied onder water te steek en die reis van ander te ontwrig, wat die tyd wat hulle op stasie kon spandeer, verminder het.
Dit is ook gebruik om 'n vroeë outomatiese landingsapparaat uit te toets en bedieningsbedienings te toets. Een van die Malta -vliegtuie het ook deelgeneem aan die aanval van die Geallieerde vloot op die hawe Durazzo aan die Albanese kus op 2 Oktober 1918. Die F.3 is in September 1921 as verouderd verklaar.
Bekende F.3-reeksnommers sluit in N64, N4000-N4036, N4100-N4117, N4160-N4183, N4230-N4279, N4310-4321, N4360-N4397, N4400-4429. Ongespesifiseerde Felixstowe-vliegtuie is toegerus met die reeks N4430-4579