Jaco is nou ingeskryf as eerstejaar-student by RAU vir die B Com Rekeningkunde graad. Hy wil hom graag bekwaam as 'n geoktrooieerde rekenmeester.
Alhoewel Jaco heelwat tyd agter die boeke deurbring, is hy beslis nie 'n boekwurm nie en neem hy deel aan verskeie sportsoorte soos atletiek, landloop, tennis, gholf en krieket. Hy hou ook daarvan om hom met sy rekenaar tuis besig te hou.
Ons dank die Here vir 'n wonderlike seun met pragtige talente en bid dat hy ook deur hierdie talente ons Hemelse Vader sal verheerlik.
Van Familiebond kant wil ons weereens vir Jaco van harte gelukwens met sy pragtige prestasies. Al die Hennings in Suid-Afrika is trots op hom. 'n Foto van Jaco verskyn op die volgende bladsy.
Hulle nefie, b7.c8.d8.e3.f6.g1. Corné Grobler het die Bondsekretaris spesiaal geskakel om beswaar te maak omdat hy nie ook genoem is nie. Corné het aan die einde van 1997 die Nasionale Hoër Diploma in Tandheelkundige Tegnologie behaal. Hy studeer tans verder vir 'n diploma in Rekenaarprogrammering.
In die vorige nuusbrief het ons melding gemaak van 'n mnr Neville Tack wat die Henning Familiebond se tuisblad op die Internet besoek en die hele geskiedenis van 'n groot deel van sy voorsate ontdek het. Sy ontdekking het ook groot voordele vir ons Henning genealogiese- en geskiedskrywing ingehou, omdat ons ook heelwat gegewens tot ons geskiedenis kon byvoeg.
Ons is tans weer besig om sy spoor te vat en hoop om in die volgende nuusbrief meer volledig oor hom te berig.
Ons is jammer om te rapporteer dat nie een van die lede van die familiebond tot wie ons 'n versoek gerig het om vir ons 'n artikel oor hulself te skryf, op ons versoek gereageer het nie. Dit is dus nie vir ons moontlik om enige Henning gesin in hierdie nuusbrief bekend te stel nie.
Selfs al sou die weer nie saamspeel nie, gaan ons 'n groot feestelikheid van die verrigtinge maak. Ons wil 'n ernstige beroep op al ons lede in die Wes-Kaap doen om hierdie datum in hul dagboeke aan te teken.
Daar is nog steeds 'n hele aantal lede wat nie hul ledegelde vir 1998 aangestuur het nie. Ons wil 'n beroep op al hierdie lede doen om dit maar so gou as moontlik te doen, want ons het die geldjies nodig om die familiebond aan die gang te hou.
Ouma Pieta het 'n sterk persoonlikheid gehad. Sy was 'n gedugte vrou wat haarself terdeë kon handhaaf. Die staaljie was vertel dat 'n groep Engelse soldate tydens die Anglo-Boere oorlog op die plaas opgedaag het om beslag te kom lê op die perde. Die mans was met die oorlog in die veld en net die vrouens was op die plaas. Daar was glo een perd met 'n skeel oog, waarvoor ouma Pieta 'n besondere deernis gevoel het. Sy het haar voorskoot aan die voorkant saamgevat, dit vol klippe gepak en met haar arm om die perd se nek het sy die Engelse laat verstaan dat as hulle dit sou waag om te probeer om die perd te vat, sy hulle met klippe sal doodgooi. Al die perde is gevat maar die skeel perd is net daar gelos.
Afgesien van die seun uit haar eerste huwelik, Christiaan Pietersen, het Pieta en Christiaan Olivier ook nog twee kinders gehad naamlik 'n dogter Martha Johanna Magdalena Catharina Olivier (moeder van die skrywer) en 'n seun, Christiaan Jacob Johan Olivier. Hulle het egter ook 'n dogtertjie, Anna Catharina Magdalena Olivier, aangeneem en as 'n eie kind grootgemaak. Sy was 'n broerskind van Christiaan, wat op 'n jong ouderdom albei haar ouers verloor het en wees agtergelaat is.
Dit word vertel dat Pieta se tweede man, Christiaan Olivier, 'n goeie, saggeaarde en goedgelowige man was wat maklik by geleenthede deur gewetenlose mense verkul was. Pieta het dan sonder om te skroom die saak in eie hande geneem en vir hom in die bresse gaan tree; sy was 'n vuurvreter met wie rekening gehou moes word en vir g'n duiwel bang nie.
Christiaan en Pieta het in 1908, tydens die geboorte van hulle dogter Martha (noemnaam Johanna) in die Kestel-omgewing gewoon en teen 1918 toe hulle seun Christiaan (noemnaam Jacob) gebore is, op die plaas Waterval in die Bethlehem-distrik. Die grootste deel van hulle lewe het hulle egter gewoon op die plaas Klipfontein, in die omgewing van Ascent in die noordoos Vrystaat.
Na Jacob se troue het ouma Pieta na haar dorpshuis op Vrede in die Vrystaat getrek. Skrywer (haar kleinseun), wat altyd in die skoolkoshuis op Vrede loseer het omrede my ouers op 'n plaas gewoon het, het by haar gaan woon tot my matriekjaar in 1960, waarna ek Pretoria toe is. Ouma Pieta het daarna nog vir 'n jaar of twee in haar huis op Vrede bly woon, waarna sy weer by haar seun, Jacob, en sy vrou gaan bly het, wat toe in Pretoria gewoon het.
Ek het wonderlike herinneringe aan die tyd wat ek by ouma Pieta op Vrede gewoon het. Sy het 'n welige groentetuin, feitlik die hele erf vol, aangeplant asook baie vrugtebome en blomme. Alhoewel sy toe reeds 'n vrou van laat in haar sewentigerjare was, was sy sterk en kon baie hard werk. Soos enige goeie ouma kon sy heerlik kook en het, onder andere, die geurigste tuisgemaakte brode gebak.
Ek onthou nog die gebeurtenis toe ek en van my skoolmaats in Standard 9 skelm begin rook het. Kinders wat skelm rook glo dat niemand dit ooit sal agterkom nie, min wetende dat hulle soos skoorsstene ruik vir 'n nie-roker. Alhoewel ons gedink het die rokery word ewe diskreet en in die geheim agter ouma Pieta se rug gedoen, was sy blykbaar terdeë bewus daarvan maar het nooit iets gesê nie. Eendag het ek egter 'n glips gemaak. Ek het 'n halfgerookte stompie in my een broek se sak vergeet. Die broek is saam met my ouers plaas toe om gewas te word en my ma het die stompie in die broeksak ontdek. My konserwatiewe moeder was ontsteld en het die saak met ouma Pieta kom bespreek. Ek was toevallig nie by hulle in dieselfde vertrek nie maar het, tot my skok, uitgevind dat die aap uit die mou was, toe ek van langsaan hoor my moeder vra aan ouma Pieta: "Ma, rook Chris?" Daar was 'n stilte voor ouma Pieta rustig geantwoord het: "Ja, Johanna, hy rook lankal en los die kind uit; hy kan vir homself besluit, hy's mos groot !" My ma het dit net daar gelaat en nooit 'n woord met my oor die rokery gepraat nie.
Hoe dit ookal sy, ouma Pieta was bepaald in alle opsigte 'n mens vanuit besondere genetiese grondstof want so 'n kwaliteit mens kan nooit uit swak gehalte boustene voortspruit nie. Vir my sal sy altyd die sterk figuur en rolmodel bly wat in my vormingsjare 'n belangrike invloed op my gehad het.
Genealogie is een van Charlie se stokperdjies. Een van die eerste publikasies wat hy oor dié onderwerp raakgeloop het, was die Henning Familiekroniek. Dit het hom natuurlik aangegryp toe hy sowaar iets oor sy eie ouma en haar voorgeslagte daarin raakloop! Toe hy agterkom die inligting oor haar daarin is nie heeltemal korrek nie het hy gevoel hy moet 'n bydrae maak om dit reg te stel
Soos alle amateur-genealoë het hy toe ywerig begin werk aan sy eie kwartierstaat. Hy het ook by die Genealogiese Genootskap van Suid-Afrika aangesluit. Die afgelope twee jaar was hy op die bestuur van die Genootskap se Transvaaltak as Tesourier en Lidmaatskapsekretaris.
Ouma wou altyd graag gehad het dat die kappie aan 'n museum geskenk word. Hy het 'n brief in haar eie handskrif, waarin sy die opdrag aan haar seun Jacob Olivier gee. Sy skryf (en ons gee dit presies weer) in haar tipiese half-"Hollandse" outydse Afrikaans:
Dit was 'n huldebetuiging van 'n kleinseun aan sy ouma. Hieronder volg 'n huldebetuiging van 'n oupa aan sy kleindogter.
b5.c1.d3.e1.f7.g1. Oupa Jan Andries Henning van Valhalla, Pretoria is baie trots op sy kleindogter, Charlene. Hy het vir ons die volgende laat weet:
Na Oshakati is haar ouers Nelspruit toe verplaas, waar sy tot 1992 (en 13 jaar oud) in Laerskool Nelspruit skoolgegaan het. In die skool het sy dinge van 'n dogter gedoen, soos landlope, swem, netbal en musiek. By die huis bome geklim, probeer vlieg, ensovoorts.
Van daar Pretoria toe waar sy in die Hoërskool Centurion haar matriek voltooi het. Na matriek is sy na die Tegnikon Pretoria, waar sy in Voedseldiensbestuur gestudeer het en eers 'n diploma en daarna die graad Baccalaureus Technologia Voedseldiensbestuur (B Tech VDB) behaal het. Vir oupa Jan is dit Grieks. Hy ken net van sjefs en "Army Cooks", wat glo iets heel anders is. Charlene sê dit is 'n geswot in die bestuur van 'n grootmaat industriële kombuis, byvoorbeeld 'n hotel, 'n hospitaal, ensovoorts. Sy het dan ook al 'n "sortie" agter die rug in die Pretoriase Harthospitaal en as kwaliteitsbestuurder by Air Chef, Johannesburg Internasionale Lughawe. Nou is haar droom om 'n hoogsbetaalde voedseldiensbestuurder by "Three Cities Mpy" te word en wie weet gaandeweg 'n M-graad en hoër te verwerf - as 'n ridder in 'n Alfa Romeo Spider haar nie kom gaps nie.
Charlene is 'n kranige nasionale vlak krieketkenner, ondersteuner en "keurder". Haar provinsiale span is die Titans. Sy het as gevolg van haar "krieket contacts" sowaar vir oupa Henning as 'n BBP (Baie Belangrike Persoon) na 'n wedstryd op Centurionpark geneem. Oupa het hom so aan die skare verwonder, dat hy eers die middag na die krieket begin kyk het.
Oor die afgelope klompie maande was dit sommer lekker om Bondsekretaris van die Familiebond te wees. Ons oproep in die laaste paar Nuusbriewe vir bydraes - finansieel en nuuswaardige berigte - was 'n groot sukses. Talle Hennings het met pragtige bydraes gereageer en ook waardering uitgespreek met die werking van die Familiebond. Ons het soveel bydraes ontvang dat ons nie alles in hierdie Haantjie kan plaas nie. Sommige sal moet oorstaan tot die Februarie 2003 uitgawe. Dit is werklik vir die bestuur van die Familiebond 'n riem onder die hart - dit laai sommer weer mens se batterye om met nuwe ywer jou taak aan te pak.
b7.c2.d4.e6.f1.g3. Johannes Benjamin Henning *9-7-1936, † 23-6-2002. Ellen Naudé, suster van Johannes het vir ons laat weet dat hy na 'n kort siekbed aan nierversaking oorlede is. Johannes was 16 jaar lank 'n wewenaar en het geen kinders gehad nie. Hy het die laaste 10 jaar in die Sunnypark Woonstelle in Sunnyside, Pretoria gewoon. Vir baie jare lank was hy elke Desembermaand kersvader in die Sunnypark Winkelsentrum en het altyd aan die "rooineus" geldinsameling vir kinders deelgeneem. Hy was ook 'n ywerige lepeltjie versamelaar en het aan die Natal Spoon Club behoort.
Ongelukkig kan ons nie in detail beskryf wat op 21 Augustus 2001 gebeur het nie. Hy het skynbaar van die trappe in hul huis geval en 'n hoofbesering opgedoen. Hy het dieselfde nag nog in 'n koma gegaan en is op Sondag 26 Augustus 2001 oorlede.
'n Foto van James Henning *26-11-1931 en sy familie, Desember 2001 - duidelik 'n baie vrugbare familie
b1.c6.d3.e9.f7. Johannes Marthinus Henning *19-7-1919 van Melkbosstrand is op 5 September 2002 oorlede. Oom Jood, soos hy bekend was, was baie jare lank 'n gesiene inwoner van Vanderbijlpark en die Parlementslid vir die kiesafdeling Vanderbijlpark. Daarna is hy deur Staatspresident P W Botha aangestel as 'n lid van die Presidentsraad. Na sy aftrede het hy en sy vrou hulle te Melkbosstrand gevestig.
Jood Henning in die fleur van sy lewe. Hy was die eerste Henning wat as lid van die Volksraad en die Presidentsraad verkies is.
Vir ons lede wat bedenkinge het, wil ons graag uitwys dat die naam "Henning" reeds tweekeer in die Opskrif van die Nuusbrief gebruik word en dat hierdie naam in die ou Baltiese dialek (of taal) waarin die naam ontstaan het, inderwaarheid "Haantjie" beteken - "seun van Haan". Ons wil ons lede graag gerusstel dat dit slegs die naam van die Nuusbrief sal wees en geen invloed op ons van sal hê nie.
Zastron en Rouxville kan beslis as die bakermat van die Johannes Gerhardus Tak (b1) van die Henning familie beskou word. Johannes Gerhardus (b1) se nasate was van die eerste blanke inwoners in hierdie distrikte. Vanaf die middel van die negentiende eeu tot ongeveer die middel van die twintigste eeu was die kanse baie goed dat as mens iemand in die straat raakloop, dit 'n Henning sou wees. Bykans 'n kwart van alle plase in hierdie distrikte het een of ander tyd aan 'n Henning behoort.
Na 34 jaar is daar besluit om 'n reünie saam met al die groot kinders te hou, en om Vegkop weer uit te klim. Die Endrejat en Henning gesinne het sedertdien heelwat uitgebrei. Erich en Levien Endrejat het 'n seun, dogter en skoondogter ryker geword, terwyl Nico en Marita drie dogters, 'n seun en 'n skoonseun ryker geword het.