Sy sit haar studie voort aan die Universiteit van Stellenbosch, waar sy die B.A.-graad in 1921 en ’n Hoër Sekondêre Onderwysdiploma in 1922 verwerf. In 1924 behaal sy ook die M.A.-graad met ’n verhandeling oor Die plaas van Guido Gezelle in die Vlaamse letterkunde. Sy gee ’n ruk onderwys by skole in Riversdale, Oudtshoorn en Wynberg en is dan vanaf 1927 verbonde aan die personeel van die Woordeboek van die Afrikaanse Taal (WAT) onder redaksie van professor J.J. Smith. Daarna is sy vanaf 1930 vir drie jaar vertaler by die sensuskantoor (Departement van Statistiek) in die Staatsdiens. In hierdie tyd studeer sy verder aan haar doktorsgraad onder professor dr. E.C. Pienaar en behaal in 1934 die D.Litt.-graad aan die Universiteit van Stellenbosch met ’n proefskrif oor Die Hollandse Taalbeweging in Suid-Afrika.
Hierna word sy lektrise in Afrikaans aan die Pretoriase Tegniese Kollege en is dan in 1939 vir ’n jaar lank dosent in Kultuurgeskiedenis in die Departement Afrikaanse Kuns en Kultuur aan die Universiteit van Pretoria. In hierdie tyd is sy verhoogbestuurder vir die opvoering van ’n aantal dramas, insluitende Uys Krige se Die arrestasie. Op 1 Julie 1940 word sy aangestel as hoof van die Hugenote Universiteitskollege in Wellington (die eerste en enigste vrou wat ooit hierdie posisie beklee) en bly in hierdie pos totdat die regering hierdie inrigting in 1950 sluit.
In 1949 spandeer sy een jaar aan post-doktorale studie aan die Universiteite van Gent in België en Leiden in Nederland. Vanaf 1951 is sy as mederedakteur saam met P.C. Schoonees weer verbonde aan die WAT. Hier tree sy in 1966 af. Sy onderneem verskeie reise na die buiteland en besoek onder andere Noord-Amerika, Suid-Amerika, die Verre Ooste, Australië, Israel, Turkye, Italië en België. In Julie 1948 is sy ’n afgevaardigde na die Kongres van Universiteite in die Statebond in Brittanje. Sy is vanaf 1943 lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns (wat sy verteenwoordig op die Afrikaanse Taalmonumentkomitee), dien op die Raad en die Senaat van die Universiteit van Suid-Afrika, die Raad van die Hugenote-universiteitskollege op Wellington, is lid van die Wellingtonse Kindersorgvereniging en is ook vanaf 1951 lid van die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde te Leiden. Vir geruime tyd is sy hoofbestuurslid van die Afrikaanse Taalbond. Vyf keer is sy voorsitter van die Stellenbosse tak van die Suid-Afrikaanse Vereniging van Universiteitsvroue en vir agt jaar lank voorsitter van die Bloemhofbond van Oudleerlinge. As stigterslid dien sy op die raad van die Stellenbosse Heemkring en sy is ook bestuurslid van die Stigting Simon van der Stel. Tydens ’n internasionale taalkonferensie in Amsterdam in Nederland in 1963 lewer sy ’n referaat oor plekname wat deur die Voortrekkers gebruik is, terwyl sy in 1967 by die tiende wêreldkongres oor linguistiek in Boekarest in Roemenië lesings oor die WAT gee.
Hoewel sy nooit getroud is nie, is sy in die veertigerjare kortstondig verloof aan die digter I.D. du Plessis, maar hy verbreek die verlowing. Tot haar dood woon sy in Stellenbosch. Op 1 November 1979 is sy op Stellenbosch oorlede, nadat sy ’n beroerte-aanval gehad het en vir ’n maand in ’n koma in die Stellenbosch Hospitaal gelê het.
Sy skryf veral romantiese verhale teen ’n historiese agtergrond. Haar belangstelling in die geskiedenis veroorsaak dat gedetailleerde geskiedkundige agtergrond haar werke telkens vergesel.
Die wit kraai behandel die lewe en tye van die Voortrekkerleier Hans de Lange (“Hans Dons”) as hooffiguur. In haar pogings om die geskiedenis so lewensgetrou as moontlik weer te gee, trap die skrywer in die strik om die geskiedenis die verhaal te laat oorheers. Die roman word eindelik meer van ’n geskiedenisboek as roman en die verhaal boet hierdeur baie van sy spanning in, juis omdat die geskiedenis reeds bekend is en die karakters nie werklik uit die vlees kom nie. Dit bevat nogtans vele interessante besonderhede oor die lewe van die Voortrekkers.
Purper daeraad is ’n verhaal van die stigtingsjare van die Hollandse nedersetting aan die Kaap, met die karakters Van Riebeeck en sy hooggeplaaste amptenare. Hierdie boek verower in 1952 die eerste prys vir ’n historiese roman in ’n wedstryd van Dagbreekpers in Johannesburg.
Hercule des Prés verhaal ’n liefdesgeskiedenis teen die agtergrond van die tyd van die Franse Hugenote se koms na die Kaap.
Die storm trek verby is geplaas in die tyd van die totstandkoming van die ou Zuid-Afrikaansche Republiek of Transvaalse selfregering en die Transvaalse Burgeroorlog van 1864. Die negentienjarige Arnoldus Kotzé neem sy suster Rosina saam na Transvaal, maar hy is nie altyd opgewasse teen die bedreigings van die ongetemde land en sy inwoners nie. Hierdie werk verower ’n eerste prys in ’n wedstryd vir ’n historiese roman uitgeskryf deur die Vroue Landbouvereniging in Kaapland.
Haar proefskrif Die Hollandse Taalbeweging in Suid-Afrika word ook gepubliseer. In hierdie werk word die taalstryd vanaf 1795–1925 behandel. Sy skets die proses van verengelsing, die verset daarteen en gee interessante besonderhede omtrent die strewe van die eerste voorlopers van die Hollandse beweging soos J. Suasso de Lima, Charles Etienne Boniface en A.N.E. Changuion. Die slothoofstukke word gewy aan die stryd in verband met die Vereenvoudiging, die oprigting van die Akademie en oorsigte van die taaltoestande in die verskillende provinsies. Die proefskrif is ’n belangrike bydrae tot die kultuurgeskiedenis van die Afrikaner in Suid-Afrika. Verder lewer sy bydraes tot verskeie boeke, wat insluit die Kultuurgeskiedenis van die Afrikaner onder redaksie van C.M. van den Heever en P. de V. Pienaar; Geskiedenis van Suid-Afrika onder redaksie van onder andere A.J.H. van der Walt; en verskeie biografieë in Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek en Stellenbosch drie eeue.
Talle artikels van haar oor taalkunde, letterkunde, opvoedkunde en kultuur-historiese onderwerpe verskyn in tydskrifte en koerante, terwyl sy ook vanaf 1936 verskeie reekse radiopraatjies lewer. Haar kultuurhistoriese inleiding tot die Suid-Afrikaanse kookkuns, Sê my wat jy eet, word deur Hennie Aucamp in sy versamelbundel Borde borde boordevol opgeneem.