Waarom oorvleuel die taalkundige skeuring nie met die godsdiensverskil in Pruisiese Silezië nie? - Nuus - 2022
Waarom oorvleuel die taalkundige skeuring nie met die godsdiensverskil in Pruisiese Silezië nie?
Die Pruisiese provinsie Silesië was in twee "helftes" verdeel, die noordweste, gesentreer rondom Breslau (Wrocław), was meestal Protestant, Duitssprekend en was soortgelyk aan ander streke van die koninkryk Pruise. Die suidooste, rondom Oppeln (Opole), was egter baie anders, aangesien die inwoners baie vroom Katolieke was en meestal 'n verskeidenheid Poolse tale gepraat het.
Die rede waarom die taalkundige en godsdienstige grense oorvleuel, is redelik eenvoudig: terwyl die Pruisiese owerhede probeer om die Poolse taal te verbied en dit met Duits te vervang, verwelkom gelowiges van Protestante hierdie stap as 'n teken van ekonomiese vooruitgang en het nie die verandering weerstaan ​​nie, terwyl Katolieke het dit as aggressie teenoor hul identiteit beskou en die verandering aktief weerstaan ​​- en Katolieke godsdiensonderrig was die enigste openbare plek buite die huis waar 'n kind die Poolse taal kon leer, wat uit skole verbied is.
Alhoewel die oorgrote meerderheid van die Sileziese bevolking geskik was vir die "Protestantse Duitsers uit Neder -Silezië" of die "Katolieke Pool uit Opper -Silezië", het die taalkundige en godsdienstige grens eintlik nie soveel oorvleuel as wat ons sou verwag nie.
Die taalkundige grens was min of meer op 'n Noord/Suid -as tussen Namslau (Namysłów) en Neustadt (Prudnik).
Aan die ander kant was die godsdienstige grens 'n Wes/Oos -as tussen Neurode (Nowa Ruda) en Kreuzburg (Kluczbork).
Dit beteken dat daar 'n driehoek bestaan, waar die bevolking oorwegend Duits en Katoliek was rondom Glatz (Kłodzko) en Neisse (Nysa). Daar was ook 'n gebied wat oorwegend protestant en Pools sprekend was rondom Kreuzburg (Kluczbork), en hierdie stad is vandag nog een van die min stede in Pole waar die belangrikste kerk op die "Rynek" mark 'n protestantse kerk is.
Ek is deeglik bewus daarvan dat die kaarte meestal landelike gebiede verteenwoordig. Stedelike gebiede, insluitend selfs klein dorpies, het vinnig gegroei en was bewoon deur mense wat uit verskillende dele van die land gekom het om te werk, dus was hulle altyd multikultureel godsdienstig en, indien van toepassing, taalkundig. Aan die ander kant is landelike gebiede wat die grootste deel van die land uitgemaak het, meestal bewoon deur mense wat al lank hiervandaan kom en die bevolking groei gewoonlik nie veel nie, en daarom is hulle minder onderhewig aan taal- en/of godsdienstige tradisies.
My vraag is: Hoe het die twee 'eksentrieke' gebiede ontstaan? Waarom het Katolieke in die omgewing van Glatz en Neisse nie die germanisering weerstaan ​​soos die ander bo -Silesiërs nie? En waarom het die Protestante in Kreuzburg aangehou om Pools te praat toe al die ander Protestante in die 19de eeu na Duits oorgeskakel het?
Die kaarte is vereenvoudigings vir 'n baie ingewikkelde opstelling. As sodanig mislei hulle op verskeie maniere.
Ruimtelik verteenwoordig hulle groot dele met 'n beperkte aantal hellingen om die identifikasie van meerderhede te vergemaklik. Waar die inwoners geleë is, is noodwendig minder presies as die situasie op die grond.
Tydelik toon hierdie kaarte slegs 'n tydstip vir 'n baie dinamiese gebied van vermenging, waarin mense tussen en binne grense beweeg wat mettertyd verander het.
Hierdie kaarte is voorstellings van die owerhede, veral die tweede een. Hulle weerspieël nie hoe mense voel of opgetree het nie, maar hoe hulle getel is.
Bevolkingsdigtheid in stede is baie hoër as in die omliggende landelike gebiede, maar dit kan nie op 'n kaart van hierdie digtheid getoon word nie.
Eerstens is dit nodig om te verduidelik dat nie 'Pools' of 'Duits' soveel betekenis dra as wat hierdie woorde vir ons vandag impliseer as ons na die geskiedenis van die streek kyk nie. En die beskrywings- en ontledingsgeskiedenis moet ten minste gedurende die middeleeue begin toe "Duitsers" hulle in daardie streek gevestig het en met die hervorming wat die verenigde Christelike kerk in twee faksies (in elk geval) verdeel het.
Mense het soveel as moontlik rondbeweeg en, soos hulle goeddink, lewensbestaan, soms assimileer hulle in hul omgewing, soms begin hulle die vorige inwoners oorheers en verander hulle manier en taal. Toe die protestantisme begin versprei, was dit 'n gier van bewussyn en oortuiging, ongeag erfenis en taal, en dit is baie bevorder deur kleiner hertogte en grawe en wie ook al 'in beheer van 'n gebied' was, hoofsaaklik soos hy dit goedgedink het om die sentrale mag teen te staan van die keiser of om net Katolieke besittings te plunder.
Ons weet dat hierdie konstellasie tot die Dertigjarige Oorlog gelei het en geëindig het met die beginsels van verdraagsaamheid tussen Protestante en Katolieke en cuius regio eius religio ('die godsdiens van die regent is die belangrikste godsdiens van die streek'), hoe gering ook al. Beide beginsels het baie nouer gevolg as wat dit oorspronklik in 1555 bekendgemaak is en godsdiens is nie meer 'n amptelike rede vir 'n groot oorlog nie.
Dit beteken baie mense se beweging, bekerings, grensveranderinge, gesagveranderinge, oorlog, vernietiging, moorde en hervestigings. In die afgelope 1000 jaar, om te sien.
Neem net die graafskap Glatz (Kłodzko): om in 1223 Duits genoeg te wees vir 'n Duitse naam, nie deel van Silezië nie, maar Bohemen, tydens die Reformasie 'n sentrum van Protestantse sektes, wat die keiser teëgestaan ​​het en toe dit binnegeval is, 930 van destyds 1300 geboue vernietig het. Alle lede of simpatiseerder van daardie sekte is swaar gestraf. Toe is die stad swaar getref deur die pes in 1635 en 1680. Tydens die Sileziese oorloë het Pruise dit binnegeval en geannekseer en uiteindelik in die Pruisiese provinsie Silesië deel uitgemaak 1808. Dat 'die owerhede' baie probeer het om alles in die provinsie na hul smaak te verander, is 'n verhaal van eeue.
Vergelyk dan die tweede kaart met hierdie, wat net 5 jaar tevore geskep is:
Deutsch: Verteilung der Konfessionen im Deutschen Reich, ca. 1885, Meyers Konversations-Lexikon, 4de uitg., Vol. 4 Verspreiding van Protestante en Katolieke
Deutsch: Bevölkerungs-Dichtigkeit im Deutschen Reich (1: 4.400.000), Datum omstreeks 1885, Bron Meyers Konversations-Lexikon, 4de uitg., Vol. 4 [Kaart van bevolkingsdigtheid in die Duitse Ryk. Let daarop dat die skakerings die landelike gebiede aandui en dat stede wat groter is as 20000 inwoners uitdruklik uitgesluit word. Stede word slegs volgens grootte 'gegradeer' en as sodanig aangedui deur die grootte van die sirkels wat die plek merk]
Niks van hierdie lang dinamika word betekenisvol weerspieël in die kaarte hierbo nie. Kortom, die gebied was nooit werklik uniform of verenig nie, in teenstelling met wat die kaarte suggereer, selfs in kleur.
Alhoewel die meeste algemene tendense en beskrywings vir die prosesse wat in die vraag uiteengesit word (bv. Protestante wat die veranderinge wat deur die Pruisiese owerhede aangebring word) nie 'korrek' is nie, is dit terselfdertyd ook 'n vereenvoudiging. Vergelyk die taalkundige beskrywing van die vraag met die een uitskieter, die enkele reël wes van Dortmund in die taalkundige kaart uit die vraag. Dit verteenwoordig die "Poolse" inwoners van die Rynland, die Ruhrpoles. Hoe sou u die dinamika rondom hulle beskryf? Het hulle geassimileer, het hulle "weerstaan", uit eie beweging vertrek of is hulle verdryf? Dit is 'n ongemaklike taak om 'n allesomvattende term te vind wat terselfdertyd presies is.
'N' Split 'om op te let is 'n meestal nasionalistiese konstruksie. As ons hierdie siening tot 'n historiese uiterste neem, kan u net sowel vra of dit waar is:
Daar was 'n paar debatte oor die vraag of die Sileziërs (histories Opper -Sileziërs) 'n aparte nasie is of nie. In die moderne geskiedenis is hulle dikwels onder druk geplaas om hulself as Duits, Pools of Tsjeggies te verklaar en die taal van die land te gebruik [dit, sic!] was in beheer van Silesië.
As ons net na die getalle kyk, en definieer 'n skeiding tussen Pools en Duitssprekendes, deur Silesiaanse sprekers ook as Pools te tel, kry ons in Opper-Silesië amptelike nommers as:
Die vroegste presiese sensusgetalle oor etnolinguistiese of nasionale struktuur (Nationalverschiedenheit) van die Pruisiese deel van Bo -Silesië, kom uit jaar 1819. Die laaste beskikbare algemene sensusgetalle voor die Eerste Wêreldoorlog is vanaf 1910 (indien nie die sensus van 1911 van skoolkinders ingesluit nie - Sprachzählung unter den Schulkindern - wat 'n hoër persentasie Pools -sprekendes onder skoolkinders onthul het as die 1910 -sensus onder die algemene bevolking). Syfers toon aan dat daar groot demografiese veranderinge plaasgevind het tussen 1819 en 1910, met die totale bevolking van die streek viervoudig, die persentasie Duitssprekendes beduidend toeneem en die van Poolssprekendes beduidend. Tussen 1790 en 1890 het ook die totale landoppervlakte waarin Pools gepraat is, asook die landoppervlakte waarin die meerderheid gepraat het, afgeneem.
Jaar 1819 1910 Pools 377.100 (67,2%) 1.169.340 (53.0%) Duits 162.600 (29.0%) 884.045 (40.0%)
WP: Bo -Silesië, etnolinguistiese struktuur voor die volksraad
Pools Silees en Duits Silees is eintlik baie dieselfde:
Deutscher Dialekt | Polnischer Dialekt | Duits | Polnisch Duits Silezië | Pools Silezië | Duits | Poolse Jungaohs | huncwot, rojber | Hundsfott (ungezogener Junge) | łobuz, huncwot kascheln | klojzdnonć | op ons Eis ausrutschen | pośliznąć się Kastrull | kastrol | großer Topf, Kasserolle | sagan Nudelkulle | nudelkula | Nudelholz | wałek do ciasta Ritsche | ryczka | Hocker | taboret Wurscht | wuszt | Wurst | kiełbasa rumurbern | růmplować/sznupać | rumwühlen | myszkować Pfusch | fucha | Schwarzarbeit, mangelhafte Arbeit, Pfusch | praca na czarno, ugs. robota na czarno, vir Morast | maras | Schlamm, Morast | błoto Kokott | kokot | Hahn | kogut Kreppel | krepel | Krapfen/Berliner | pączek Wasserwaage | waserwoga | Wasserwaage | poziomica, waserwaga Mostrich | zynft, mostrichm | Senf, Mostert, Mosterd, Mostrich | musztarda
As ons die aanvanklike argument op sy kop draai, kan ons ook vra "waarom doen sommige Opper -Silesiërs steeds weerstaan ​​polonisering van hul taal, nou "?
WP: Tale van CE Europe-3, wat Silesiaans as 'n duidelike dialek/taal in die hedendaagse Pole toon
Wat as die Franse Revolusie nooit gebeur het nie? | Fraternité en Rébellion
Anhalt was in die moderne tyd maar net 'n voetnoot in die ingewikkelde koninkryk van die HRE. Terwyl die negejarige oorlog in die 1820's oor die vastelande gevoer het en Pruise in 1878 op hul oostelike grens in rewolusionêre vlamme opgegaan het, was Anhalt 'n trotse, maar taamlik onopvallende hertogdom. Die laaste direkte besit van die Huis van Ascania, wat eens regeer het tot die harde koue van Rusland onder Katarina die Grote, het Anhalt die negentiende eeu begin onder hertog Frederik I wat in 1904 aan 'n beroerte sou sterf, en sy seun Friedrich II agtergelaat het as die nuwe prins van Anhalt.
'N Gewilde en goed gekultiveerde man, Friedrich II, het ondanks al die chaos en verwarring destyds goed in HRE goed gevaar en gedurende sy hele bewind het Anhalt 'n sterk ekonomie, inhoudelike boerdery en 'n bekende hofteater in die hele wêreld gehad. van Europa. Selfs terwyl die revolusionêre ywer van Pruise en sy ekspansionisme na hul gebied kyk, het Anhalt sterk gestaan, en toe Friedrich II op die ouderdom van een en sestig sonder 'n seun sou sterf, het hy die koninkryk in die bekwame hande van sy jonger broer prins Eduard verlaat.
Dit is ten minste wat beplan is. Prins Eduard sterf slegs 'n paar maande in sy bewind, en laat sy sewentienjarige seun Joachim onder die regentskap van prins Aribert, sy oom. Die regentskap sou slegs 'n paar maande duur totdat Joachim agtien geword het en na verwagting nogal 'n gebeurtenis sou wees. Ongelukkig vir die regerende familie was prins Aribert die middelpunt van 'n groot skandaal rakende homoseksualiteit wat dikwels gerugte was, wat 'n groot mate van wantroue veroorsaak het by die voorheen ondersteunende adel.
Toe Joachim prins van Anhalt word, het hy reeds uitdagings gehad omdat die ekonomie wankel en sy oom 'n groot politieke gemors geskep het om op te ruim. In plaas daarvan om soos die ander oom Prins Frederik II die geleentheid te kry, het prins Joachim eerder skaamte vir die Huis van Ascania meegebring, aangesien sy optrede die ekonomiese situasie net vererger het en sy weiering om te hervorm, slegs woede veroorsaak het, beide onder die boere en die intellektuele. Teen die tyd van 1933 het Joachim die land in die grond gehardloop en woede het opgestapel. Soos die tyd vorder, neem die kans net toe dat die woede in gewilde woede ontplof.
In 1933 verkeer Anhalt in 'n moeilike, maar nie onmoontlike situasie nie. Alhoewel Joachim tot dusver swak as heerser gevaar het, het hy nog 'n kans om die histories groot Huis van Ascania en die Hertogdom Anhalt ook te hervorm. Die vooruitsigte vir hervorming lyk goed tot Junie. Terwyl prins Joachim te perd deur die hoofstad van Dessau reis, word die stilte van die oggendlug skielik verpletter. Daar is 'n skoot in die skare. As dit deur die lug lui, verswelg verwarring die gebied. Die jong Freieist wat verantwoordelik was vir die skietery, word vinnig deur die berede polisie op die grond vasgesteek, maar dit is te laat. Prins Joachim lê sterwend in die geplaveide strate van sy eie hoofstad, terwyl die skoot direk deur sy hart geskeur het. Toe Joachim sterf, het hy min geweet van die hel wat sy voormalige onbeduidende hertogdom sou verswelg. Sonder 'n seun neem sy broer prins Eugen Friedrich vinnig die troon op.
Kort nadat hy as die nuwe prins van Anhalt gekroon is, vind die revolusie waarteen sy gesin so hard geveg het, uiteindelik plaas. Freieïste, geïnspireer deur hul kameraad in Dessau en gesteun deur die Pruise, staan ​​op oor die oostelike velde van Anhalt, gereed om te veg. Om nog meer Pruisiese ekspansionisme te voorkom, stuur die Oostenrykers byna onmiddellik ondersteuning in die naam van die status quo. Dit lyk goed met prins Eugen, want sy lojalistiese magte is groter as die Pruisies gesteunde republikeinse opstandelinge.
Dit duur egter nie lank nie, want sy broer, prins Wolfgang, wat glo dat sy familielede ongeskik is vir heerskappy, die troon opeis. Gesteun deur die keurvorst van Hannover, neem Wolfgang die westelikste gedeeltes van Anhalt in beslag. In die sale van Neurenberg word 'n laaste diplomatieke poging aangewend om vrede te red, maar die digte oerwoud van burokrasie en faksionalisme daar maak sulke optrede onmoontlik. Die Anhalt -krisis het begin.
Die eerste militêre konfrontasie binne die HRE in byna 'n dekade het begin. Drie faksies in die klein prinses stry nou om heerskappy. Namate ondersteuning van hul onderskeie ondersteuners instroom, begin die krisis. Verouderde leerstellings uit die verlede bots teen moderne wapens wat industriële gestempel is. Met die onskuldige mense van die prinsdom wat uit die slagting en vernietiging vlug, veg die nuwe en ou orde vir die eerste keer sedert die Saksiese botsings van die 1910's. Die hele HRE is geskok oor die hoop lywe en reën van staal wat uit die prinsdom kom, aangesien dit vir die eerste keer besef word dat die leerstellings uit die verlede nie meer voldoende is vir hierdie nuwe era nie. Uiteindelik sal daar egter 'n deurbraak wees.
Of prins Eugen lank genoeg in die middel van die hertogdom uithou, Wolfgang en sy leër deur die poorte van Dessau neerstort, of die freieïstiese skares albei oorweldig, die klein maar vernietigende burgeroorlog sal na alle waarskynlikheid teen die herfs van daardie jaar klaar wees HRE sal nooit weer dieselfde wees nie. In die nasleep van die Anhalt -konflik sal hulle almal voorberei op oorlog of hul eie toenemende binnelandse onrus. Dit maak egter min saak vir elkeen wat as oorwinnaar in Anhalt uit die stryd tree, want hulle moet herbou.
Die Freieiste sal waarskynlik in Pruise opgeneem word, Eugen sal die status quo behou, terwyl Wolfgang sal bewys dat Hannover 'n wettige aanspraakmaker op die keiserlike kroon is. Dit is egter alles buitelandse beleid, en die bevolking van Anhalt gee op hierdie stadium min om daarvoor. Duitser het nog 'n keer teen Duitser geveg en broer teen broer, en terwyl vaders hul seuns begrawe, treur Anhalt oor hul dooies. So eindig die Anhalt -krisis, wat 'n nuwe era van onsekerheid vir die HRE inlui.
Die kiesers van Sakse
Saksen was lank gelede 'n vreedsame land. Terwyl Oostenrykers en Pruise in die vlaktes van Duitsland en Pole geveg het, was Saksen daar met omtrent dieselfde belangstelling as die res van die neutrale nasies in die HRE. Toe die Pruisiese arend uiteindelik gedood en verdeel is tussen die oorwinnaars, het die bevolking van Sakse min geweet dat dit eers 'n eeu later weer gebore sou word en dat dit hul oë op hul gebied sou vestig. In die 1830's, as 'n afskrikmiddel teen die destydse Pruisiese ekspansionisme, het die Oostenrykers die grense van 'n groot deel van die HRE aangepas as deel van 'n nuwe program genaamd 'Mediatisering'.
Sakse het groot baat hierby gevind toe hulle een van die sterkste van die HRE -state geword het, maar die fortuin sou spoedig verander. Alles was stil in die strate van Dresden gedurende die grootste deel van die 19de eeu, terwyl die kiesers gekom en gegaan het sonder om veel saak te maak. Dit het verander met die Oostenryk-Pruisiese oorlog van 1867 tot 1868 en die newe-effekte daarvan. Sakse het die Oostenrykers geskaar teen die steeds bestaande Pruisiese bedreiging en het saam met hul bondgenote die Pruise verslaan en sodoende die oorlog gewen. Die jare 1868 tot 1878 sou die laaste dekade van status quo vir Sakse wees en dit sou eindig met woedende boodskappe uit Berlyn. Die Pruisiese rewolusie het begin en burgers van die voormalige koninkryk begin massaal uit die guillotine vlug na die grense van alle buurstate.
Dit het destyds 'n ongemerklike tiener met die naam Theodor Bormann ingesluit, wat uiteindelik na die noordelike streke van Sakse sou ontsnap. 'N Massiewe vlugtelingkrisis het pas plaasgevind, en hoewel die kiesers die nuwe bevolking aanvaar het, het hulle 'n groot aantal mense gehuisves wie se ideologie die beste beskryf kan word as' anti-republikein 'in fokus. In Sakse het 'n gewelddadige anti-Freieïstiese vooroordeel begin ontwikkel, hoewel min mense destyds verstaan ​​het hoe ver dit sou strek. Sakse en sy talle nuutgevonde burgers het die komende twee-en-twintig jaar tot 1900 deurgebring op die manier wat hulle altyd gehad het, maar met die opvallende uitsondering dat die arend wat na hulle kyk, nou weg is. Dit was egter net op hierdie punt dat die kloue nog moes land.
Sakse het die nuwe eeu onder koning George van huis Wettin in relatiewe vrede en voorspoed begin, selfs al het die spanning geput. Liberale agitasie neem toe in die noorde en die radikaal anti-Freieïstiese vlugtelinge uit Pruise neem reeds die vrymoedigheid om hulle te "heropvoed". Die straatgevegte wat begin toeneem het, het ander net verder en verder in die rigting van radikalisme gedryf, terwyl die konserwatiewe elemente ook tot verdere eskalasie aangemoedig is.
Toe koning George in 1904 sterf, en sy seun Frederik III as koning van Sakse agterlaat, het die situasie in baie van die noordelike dorpe op die punt gekom dat straatstryde eenvoudig 'n lewenswyse geword het, aangesien u politieke ideologie op 'n manier besluit het watter kant van in die stad waarin u gewoon het, het die repbulikaanse Pruise sy krag weer herwin en die radikaalste van die Freieïstiese groepe begin finansier. Tog sou die kommerwekkende dekade van die 1900's relatief goedaardig wees in vergelyking met die woede in die 1910's. Die dekade het normaalweg begin toe Frederick III die radikale republikeinse en konserwatiewe agitasie probeer blus het, net soos hy sy hele regeringstyd probeer het, totdat halfpad deur die dekade in 1915 telefoonoproepe vanuit die noorde van die kieserskorps begin inkom het.
Die onlangse moord op twee bekende Freieïste in die streek het 'n politieke vuurstorm veroorsaak en in 'n soortgelyke brief van 1878 het 'n Freieïstiese opstand in die noorde begin. Dinge het swak gelyk, aangesien die anti-Freieistiese milisies wat al soveel jare geoefen het, deur die Freieistiese radikale verpletter is, terwyl die swak befondsde koningsaksiese weermag skaars 'n paar ondersterkte en onder-toegeruste afdelings kon mobiliseer. Toe tref die ramp: Pruise, vermoedelik in die naam van die rewolusie, gryp in en twee lang weke kom niemand om Sakse te help nie. Geen mans, geen gewere, geen hulp nie. Die gevreesde Freieistiese skrikbewind het deur die noorde gekom en het byna die hart van die kieserskorps bereik voordat Oostenryk 'n mosie in Neurenberg ingedien het en die res van die HRE ingegryp het, wat 'n wapenstilstand genoodsaak het.
Die kruis "Sister Republic of Saxony" is opgerig in die gebiede wat deur die opstand verseker is, net sodat dit vinnig as 'n ander departement van die Pruisiese Republiek opgeneem kon word. Te midde van dit alles het Frederik III en sy bewind effektief in duie gestort toe politieke chaos die hele land verswelg het. 'N Groot deel van die noordelike bevolking, waarvan baie in 1878 al voorheen uit hul huise gedwing is, is nou na die suide ontruim. Tog het dit destyds min saak gemaak, aangesien faksies in die politieke vakuum van Dresden om mag om die mag geveg het.
Slegs 'n jaar daarna het die bevelvoerder van die nasionalistiese tak van die anti-Freieistiese milisies, Oskar Hergt, die berugte optog op Dresden in 1916 geloods en sodoende die stad en 'n groot deel van die omliggende platteland beset, voordat hy Frederik III genoop het om hom as die nuwe kanselier van Sakse. 'N Volledige omwenteling in die Saksiese lewe kom toe militarisering en nasionalistiese parades deur die kieserskorps, in teenstelling met beide die Oostenrykse verraaiers en die Pruisiese woeste. Dit was egter net die begin, want 'n nuwe era vir Sakse het ernstig begin.
Binne slegs sewentien jaar na sy aanstelling as kanselier, het Oskar homself effektief tot die onbetwiste diktator van Sakse gemaak deur 'n drastiese vermindering van die koninklike mag en die aanstelling van sy eie lojale leër van nasionalistiese milisies, wat hy in die regering self geïntegreer het. Alle buitelandse ondernemings en eiendomme is in die staat genasionaliseer, en hoewel hulle nog steeds deel uitmaak van die HRE, het hulle op dieselfde manier as hul mededinger Pruise van alle nie-noodsaaklike sake weggehou. Maar binne die kieserskorps het ook iets anders begin groei: 'n algemene strewe na 'n verenigde Duitse staat.
Kort na die nederlaag van sy land deur die Pruise, het Oskar begin teoretiseer dat die enigste manier om Freieïsme en die radikale in die geheel te verslaan, was om die hele Duitsland daarteen te verenig. Of dit beteken onder 'n enkele regering of in 'n koalisie, is vir Oskar nie saak nie, solank republikanisme uit die hele Europa uitgewis word. Tog moet die sterkte van Saksen se vasberadenheid getoets word. Teen 1933 het die faksionalisme in Dresden gegroei. Aangesien die kiesers se regering verdeel is tussen verskillende lede van die oorspronklike nasionalistiese milisies, het hul bevelvoerders en proteges geskei oor klein verskille in ideologie in plaas van om te verenig onder Oskar se visie.
In reaksie hierop kan Oskar niks anders doen as om die ontstoke spanning te probeer kalmeer nie. Die burokrate onder die opkomende ster Martin Bormann, militariste onder Dietrich von Choltitz en uiteindelik die hardliners van Otto Georg Thierack veg almal om mag, terwyl Oskar probeer fokus op die Pruisiese Freieiste in plaas van op mekaar. Terwyl die rotte almal rondskarrel, kyk die nuut gekroonde keurvorst van Sakse Georg aandagtig in die hoop om die eer van sy gesin en ware heerskappy oor die kiesers terug te kry. Nou, nogmaals verdeeld, moet nog gesien word of Sakse Duitsland sal kan verenig onder die vaandel van nasionalisme en in teenstelling met die Freieistiese plaag van Pruise, of dat hulle onder die swaar gewig van faksionalisme en binnegevegte sal val. Die wêreld kyk hoe die velde van Germania en Sakse sekerlik in die kollig sal wees.
Kiesers van Beiere
Die kiesers van Beiere is die gunstelingkind van Wene, ondanks ouer wisselende betrekkinge. Beiere, 'n lojale, katolieke lid van die HRE, is een van die belangrikste begunstigdes van die voortgesette Oostenrykse invloed op die Ryk. As die Oostenrykers ooit sal oorweeg om die Duitse eenwording met 'n nasionale gesprek te borg, sal hulle waarskynlik na Beiere soek vir 'n stabiele en betroubare junior vennoot. Dit is op die oomblik egter net 'n verre moontlikheid, aangesien Bavaria 'n onstuimige 1933 binnegaan.
Gedurende die 18de eeu was Beiere een van die eerste Europese state wat met verligte absolutisme ondervind het, veral deur sy keurvorst Maximilian III Joseph (1745–1777). Hy was 'n man van die Verligting en het baie gedoen om die landbou, nywerhede en die ontginning van die minerale rykdom van die land wat hy die Akademie vir Wetenskappe in München gestig het, aan te moedig en die Jesuïete godsdienstige sensuur van die pers af te skaf, 'n destydse baie omstrede stap. . Terselfdertyd het die kieser egter meer doodsvonnisse onderteken as wat enige van sy voorgangers ooit gehad het, wat aandui dat, hoe verlig sy heerskappy ook was, dit ook absoluut absoluut gebly het. Tog het die ekonomiese en sosiale vooruitgang van Beiere tydens sy bewind hom die bynaam "Max die baie geliefde" van die mense besorg.
Ongelukkig vir die kiesers het die heerskappy van Karl Theodor (1777-1799) die meeste van Maximilian III se nalatenskap ongedaan gemaak. Die verligte interne beleid van sy voorganger is laat vaar. Die fondse van die onderdrukte geestelike monopolieë wat Maximilian Joseph bestem het vir die hervorming van die onderwysstelsel van die land, is in plaas daarvan gebruik om 'n provinsie van die ridders van St John van Jerusalem toe te ken om die vyande van die geloof te bekamp . Die regering was toenemend onder die invloed van die kerk, geïnspireer deur die mees dogmatiese klerikalisme, wat uitgeloop het op die poging om die Beierse biskoppe uit die jurisdiksie van die HRE se instellings te onttrek en direk onder die gesag van die pous te plaas. Namate Beiere die 19de eeu binnegekom het, het die intellektuele en sosiale toestand daarvan naby gebly aan die van die Middeleeue.
Hierdie tweeledigheid van die kiesers se politieke en ideologiese uitkyk sou vir Beiere bepalend word. Verligte en reformistiese vorste sou afwissel met regimes wat gekenmerk word deur die sterkste reaksionalisme. Die eerste twee dekades van die 19de eeu sou vir Beiere taamlik onaangenaam wees, aangesien sy nuwe prins Maximilian Joseph probeer het om die wanbalanse wat sy voorganger geskep het, reg te stel. Toe die 9 -jarige oorlog in Sentraal -Europa begin verwoes het, het Beiere sy steun aan Oostenryk toegesê in sy stryd teen Pruise. Aanvanklik het dit gelyk asof die Oostenrykse en gekombineerde HRE -troepe eenvoudig die Pruisiese magte sou oorweldig met hul numeriese meerderwaardigheid.
Die Pruise vorm egter 'n klein detachement, onder leiding van Clausewitz, wat afgebreek sou word om Pruisiese garnisoene en afdelings in 'n nuwe westelike leër te kombineer om die Beierse versterkings na te gaan. Dit was in beheer van hierdie leër dat Clausewitz se strategiese en taktiese genie uiteindelik duidelik geword het. Sy oorwinnings oor die vroeë somer oor Beiere in 1822 het enige militêre steun verhinder om die Isar oor te steek, laat staan ​​nog om Wene te bereik. Toe Clausewitz daardie Julie triomfantlik na Munchen marsjeer, het dit die bykomende impak gehad om enige ander anti-Pruisiese magte binne die HRE te oortuig om die oënskynlik mislukte Oostenrykse saak te ondersteun. Beiere sou eers later in die oorlog in 1826 van die vyandelike besetting onthef word, en met die hulp van Franse, nie Oostenrykse troepe nie. Daarna sou die gereformeerde Beierse leër aansienlike magte bydra tot die oorlogspoging en die Franse leërs onder Grouchy bystaan ​​in hul Duitse veldtogte teen Pruise.
Aanvaarding van die Doppeladler
Aangesien die 9 -jarige oorlog tot 'n einde was en die Viervoudige Alliansie van Frankryk en Oostenryk uiteindelik die dag aangegryp het, het dit gelyk asof Beiere steeds meer diplomasie met Frankryk ten gunste van Wene begunstig. Die eerste minister van Beiere, Maximilian von Montgelas, was 'n bekende frankofiel en het waarskynlik bygedra tot hierdie diplomatieke evolusie. Tot sy teleurstelling bevestig die HRE -mediatisering (1832) wat na die 9 -jarige oorlog gevolg het, Oostenryk se voorrang in Beierse sake. Montgelas is ontslaan en die kortstondige inisiatief van Beiere tydens diplomatieke dubbelspel het geëindig. Beierse het territoriaal voordeel getrek uit die mediatisering, nadat dit sy kerngebied byna verdubbel het, maar sy besit in die Rynland-Palts verloor het. Miskien as straf vir die poging om die baan van Oostenryk te verlaat, het die Kaiser die onafhanklikheid van die Vrystad Nurnberg gehandhaaf en dit tot 'n spesiale rang verhoog, en die ou tradisie om die HRE's Reichsrat daar te hou, herstel.
Van 1825 tot sy dood in 1868 is Beiere beheer deur prins-keurvorst Ludwig I. Hy was voorsitter van 'n tydperk van vernuwing en vooruitgang vir Beiere, toe hy toegegee het aan Oostenryk se pretensies van hegemonie en hom toespits op kultuur, beeldende kunste en die bring van die Industriële rewolusie na Beiere. In 1835 was die Beierse Ludwigseisenbahn die eerste spoorlyn wat in die Duitse ruimte gebou is en in verbinding tree met Nurnberg, Ingolstadt, Augsburg en uiteindelik die hoofstad, Munchen. Fabrieke het rondom Munchen begin uitloop en spesiale ekonomiese reëlings is getref met Nurnberg om die voorrang van Beiere in sy mark te verseker. Binne die Zollverein, die HRE se Ekonomiese Unie, het Beiere vinnig die derde grootste ekonomie geword, al was dit op 'n groot afstand van die twee groot moondhede, Oostenryk en Pruise. Die betrekkinge met Frankryk het oor die algemeen vriendelik gebly, aangesien die Frans-Oostenrykse alliansie van die 9-jarige oorlog geformaliseer is tot 'n permanente verdrag om te beskerm teen Pruisiese ekspansionisme en Britse inmenging in Europese aangeleenthede. In 1848 het die Beierse koninklike leër 'n klein kontingent gestuur om Oostenryk te help teen Kossuth se Hongaarse opstand. Beiere het Oostenryk weer militêr bygestaan ​​in 1867, toe die Oostenryk-Pruisiese oorlog begin het. Beierse troepe het hulself in die algemeen goed vrygespreek, maar is by talle geleenthede gelei deur numeries minderwaardige Pruisiese formasies.
Aanpassing by die nuwe wêreld
Nadat hy sy seun, Maximilian II, oorleef het, word Ludwig I opgevolg deur sy neef Ludwig II. Die nuwe prinsverkieser het vinnig berug geraak vir sy buitengewone besteding aan grootse argitektoniese projekte en borgskap van die kunste, en het soms selfs baie geld in die staatskas ingegee. Beiere het nietemin ekonomies bly ontwikkel, aangesien dit 'n netto begunstigde was van Pruise se konstante ondergang in die HRE. Terselfdertyd, toe Wene sien hoe Bavaria reeds twee generasies heersers opgehou het om afstand te doen van die Oostenrykse invloed, het hy teen die einde van die 19de eeu toenemend vriendelik geraak teenoor die kiesers; dit het 'n nie -amptelike status van "die gunstigste" teenoor Beiere ontwikkel. , met baie ekonomiese en militêre bande wat gevestig word. In terme van sy politiek, soos met die res van die HRE, het die Pruisiese rewolusie van 1878 sterk weergalm in Munchen en in die hele Beiere. Prins Ludwig II het Freieist en ander Illuminist -klubs heeltemal verbied om te werk en het hul literatuur as onwettig op die kiesers se grondgebied geag.
Dit was 'n swaar slag vir die Beierse liberalisme, wat een van die vroegste fondamente in die Duitse ruimte gehad het. Die verbod het die strome egter nie doodgemaak nie, dit het hulle net gedwing om ondergronds te gaan. Die Illuminati, een van die oudste sulke geheime genootskappe in Beiere, sou meer invloed uitoefen op die kiesers sowel as in Duitsland in die algemeen. Hulle voorgestelde politieke filosofie word 'Minervisme' genoem, na die Uil van Minerva wat hulle as hul simbool gekies het. Hulle pleit onder meer vir 'n radikale skeiding van kerk en staat, wat die totale deklerikalisering van die nasie bepleit. Hulle beskou georganiseerde godsdiens en die invloed daarvan op die staat as die primêre vyand van moderniteit, die revolusie en demokrasie. Ter wille van die revolusie, beweer hulle, moet 'n Cult of Reason ingestel word, wat ou godsdienste en die instellings van die Ancien Regime vervang, en sodoende 'n ware verligte samelewing tot stand bring.
Vir elke aksie is daar egter 'n reaksie. Deur die paniek wat deur die Pruisiese Revolusie en die daaropvolgende Terrorherrschaft van die 1880's ontstaan ​​het, het die geestelike instellings en absolutistiese voorstanders van Beiere weer saamgespan om hul invloed op die kiesers uit te oefen. Die 'Ultramontanistiese' faksie, wat 'n totale belyning met die Heilige Stoel versoek, het sy mag baie versterk deur die golf van konsternasie in die rigting van Pruise se aftakeling van sy kerke, beide Katoliek en Protestant, te versterk. Deur middel van aggressiewe inligtingsveldtogte word enige liberalisme gelykgestel aan die sterkste Pruisiese radikalisme. Ludwig II het uiteindelik stappe gedoen om hul invloed te blus eers toe kerklike owerhede sy eie soewereiniteit begin bedreig het. As 'n manier om hulle te regeer, wettig Ludwig liberale verenigings en publikasies in 1888, maar sluit die Illuminati spesifiek van die besluit uit.
Toe Beiere die 20ste eeu binnegaan, het dit in die verte tot Pruise gesluit wat betref ekonomiese mag en invloed in die HRE, en was 'n noue derde agter die radikale republiek. Die rewolusie van 1878 het Pruise in totale chaos laat beland, en dit het meer as 'n dekade geneem na die einde van die terreurjare voordat dit herstel het. Intussen het Beiere voortdurend gegroei, danksy die nuwe status van Pruise as paria in die HRE en die toenemende steun van Oostenryk. Die 1914 Freieistiese opstand in Sakse het nog 'n golf histerie oor die HRE veroorsaak, en die nuutgekroonde prins Ludwig III het die verbod op alle politieke klubs en 'radikale' publikasies weer uitgevaardig. Onder sterk geformuleerde Oostenrykse "aanbevelings", bly hierdie verbod van krag tot 1933. Dit het daartoe gelei dat talle ondergrondse selle van republikeinse groeperings ontstaan ​​het. Die belangrikste onder hulle is die nou eeue oue Illuminati, wie se geheimhouding en ingewikkelde inisiasies die Beierse Freieiste - die belangrikste Freieïstiese beweging in die suidelike dele van die HRE, 'n mitiese bestaan ​​gemaak het, en laastens inspirasie van hul Pruisiese eweknieë, en laastens die Beierse kommuniste, die kleinste van die groepe, maar steeds aan die groei, nie te danke aan die steun van Liebknecht se sosialistiese party in Pruise.
Nasionale toekoms of streeksaflegging?
Uiteindelik dreig nog 'n belangrike kwessie bo Beiere toe dit in 1933 binnekom: pan-Duitse sentiment word wydverspreid in die ruimte van die HRE, en daar word toenemend oproepe van regoor die politieke spook na die skepping van 'n Duitse nasiestaat. In Beiere was hierdie verskynsel effens minder uitgesproke as in die ander koninkryke, en beslis nie so sterk of goedgekeur as in die revolusionêre Pruise nie.
In die oë van Wene het die verhouding met Beiere egter onlangs baie belangriker geword. Sommige kommentators meen dat Oostenryk van voorneme is om die kieserskorps van Beiere te versorg tot 'n moontlike leier van 'n Duitse nasionale federasie, 'n Duitse nasie onder leiding van 'n vriendelike, Katolieke en monargiese regime. Die situasie in die veld is egter nogal anders. Baie in Beiere is nog steeds apaties teenoor die oorsaak van pan-Germanisme, aangesien dit een van die meer welgestelde state van die HRE is en dit eerder wil bly. Terselfdertyd het Beiere 'n sterk streeksidentiteit en 'n lang geskiedenis van onafhanklikheid. Die toekoms van Beiere staan ​​op 'n kruispad: sal dit voortgaan op die pad van status quo, in die hoop dat die HRE en die monargiese orde sal volhard? Of sal dit die leerstellings van die nuwe tydperk omhels en sodoende die identiteit daarvan radikaal verander?
Die opkoms van die nasie. Die opkoms van die nasie is op verskillende tye op baie verskillende maniere verstaan. Humanistiese geleerdes van die vroeë sestiende eeu het 'n toespraak oor die Duitse volk begin deur tydelike bevolkings te identifiseer as afstammelinge van antieke Germaanse volke, soos dit verteenwoordig is in die geskrifte van Romeinse skrywers soos Julius Caesar (100-44 B.C.E. ) en Cornelius Tacitus (c. 55 – c.116 C.E. ), skrywer van die beroemde werk Germania. Vanuit die oogpunt van Ulrich von Hutten (1488–1523), het Tacitus onder meer insig gegee in die oorsprong en karakter van 'n deugsame nasie wat in baie opsigte gelyk of beter was as Rome. Die Duitse humaniste het hul held gevind in Armin, of Hermann, wat die Romeine verslaan het in die geveg van die Teutoburg -woud in 9 C.E.
Die belangstelling van Duitse intellektuele in hul ou voorgangers, soos uitgebeeld in die literatuur van die klassieke oudheid, het tot in die agtiende eeu voortgeduur toe dit die patriotiese poësie van Friedrich Gottlieb Klopstock (1724–1803) en lede van 'n groep digters geïnspireer het die Göttinger Hain , gestig in 1772. Die twintigste -eeuse geleerde, Norbert Elias, het getoon dat die aandag wat die burgerlike Duitsers van die agtiende eeu op die oorsprong en die deugdelike karakter van hul volk gewy het, grootliks gemotiveer is deur die verwerping van magtige aristokrate en hofdienaars, wat hulself as Franse eweknieë gemodelleer het.
Op die vooraand van die Franse Revolusie (1789) was Duitsland verdeel in byna driehonderd afsonderlike politieke entiteite van verskillende groottes en met verskillende grade van soewereiniteit binne die Heilige Romeinse Ryk. Teen 1794 het Franse troepe die westelike oewer van die Ryn ingeneem, wat voorheen in 1806 onder baie verskillende owerhede verdeel was, en Napoléon Bonaparte (1769–1821) het die Heilige Romeinse Ryk ontbind. In dieselfde jaar het Napoleon se leërs Pruise en sy bondgenote verslaan in die gelyktydige gevegte van Jena en Auerstädt. In sy moderne vorm het die Duitse nasionalisme gestalte gekry in reaksie op hierdie nederlaag. In die Bevrydingsoorlog (1813–1815), waaraan baie patriotte as vrywilligers deelgeneem het, was die geallieerde magte onder Pruisiese leiding suksesvol om die Franse uit Duitsland te verdryf.Na die kongres van Wene (1815) was diegene wat gehoop het op die stigting van 'n Duitse nasiestaat egter teleurgesteld, aangesien die dinastiese heersers van die Duitse gebiede hul politieke gesag herbevestig het.
Met die opkoms van historiese geleerdheid in die eerste helfte van die negentiende eeu, is die vroeëre klem op die Duitse oudheid aangevul met voorstellings van die Middeleeuse oorsprong van die Duitse nasie. In die tyd van nasionalisme, toe die nasiestaat die eindpunt van 'n wetsagtige historiese ontwikkeling was, het Duitse historici probeer verduidelik waarom Duitsland, in teenstelling met Frankryk en Engeland, steeds verdeeld was. Hulle het geglo dat hulle die antwoord op hierdie legkaart in die geskiedenis van die Middeleeuse Ryk ontdek het. Kort na die dood van Karel die Grote (814) verdeel die Karolingiese ryk in 'n westelike, 'n middel- en 'n oostelike koninkryk. In die teleologiese siening van die negentiende -eeuse historici, het die westelike koninkryk Frankryk geword en die oostelike koninkryk sou Duitsland word, die middelste koninkryk was onderverdeel en het 'n twispunt tussen die twee opkomende nasies gebly. Die tiende eeuse Duitse koning, Otto I, het 'n reeks ekspedisies na Rome gelei en is deur die pous in 962 as keiser gekroon. Vanaf hierdie punt is Duitsland en die Middeleeuse weergawe van die Romeinse Ryk met mekaar verbind.
Duitse historici van die negentiende eeu het die Middeleeuse Ryk geïnterpreteer as die begin van 'n proses wat moes gelei het tot die stigting van 'n Duitse nasiestaat. Die Middeleeuse keiser word beskou as die belangrikste voorstander van hierdie nasionale ontwikkeling, maar moderne historici kritiseer dikwels die werklike gedrag van die keisers as strydig met nasionale doelwitte. Die vernaamste skurke van die Middeleeuse geskiedenis, ten minste in die oë van die hedendaagse historici-veral Protestante-was die verskillende pouse en die Duitse vorste wat hulself met die pouse teen die keiser verbind het om redes wat as 'egoïsties' beskou is. Daar word vermoed dat hierdie opposisie van die pous en die vorste die behoorlike ontwikkeling van die Duitse nasie versmoor het. Die hoogtepunt in hierdie ontwikkeling was, volgens die nasionalistiese historici, die era van die Hohenstaufen -keisers (1138–1254). Die Hohenstaufen -keiser Frederik I is in die negentiende -eeuse geskiedskrywing weergegee as 'n groot held van die Duitse saak. Na sy bewind het die ryk egter 'n reeks terugslae beleef en 'n lang tydperk van agteruitgang beleef. Die vroeë Habsburgers het later geskiedskrywers hoop gegee, maar hulle opvolgers het vermoedelik suiwer dinastiese belange nagestreef. Die laagtepunt in die nasionale sage kom in die Dertigjarige Oorlog (1618–1648), toe buitelandse en binnelandse vyande Duitsland verwoes het.
Onder die opgevoede bourgeoisie en die populêre klasse van die negentiende -eeuse Duitsland was die begeerte na 'n hernuwing van die Duitse Ryk wydverspreid, maar daar was groot meningsverskil oor presies hoe hierdie nuwe staat gestruktureer moet word. Die belangrikste konflik was tussen diegene wat 'n grossdeutsch oplossing vir die Duitse eenwording, dit wil sê 'n 'groot Duitsland' onder Oostenrykse leiding, en diegene wat 'n kleindeutsch oplossing, dit wil sê 'n 'klein Duitsland' onder Pruisiese leierskap en uitgesluit Oostenryk. Die tweede opsie is verwesenlik nadat Pruise 'n reeks oorloë gewen het, en Denemarke in 1864, Oostenryk in 1866 en Frankryk in 1871 verslaan het. uitgebeeld as die verwesenliking van die planne van die Middeleeuse keiser, Frederik I. Na die stigting van die Ryk het Duitsland ekspansionistiese beleid gevoer, oorsee sowel as in die gebiede aan die oostelike grens. Nederlaag in die Eerste Wêreldoorlog het gelei tot wydverspreide wrok teen die voorwaardes van die Versailles -verdrag, wat baie Duitsers as onregverdig beskou het, en teen die stigters van die Weimar -republiek, wat baie Duitsers as verraaiers of medewerkers beskou het. Adolf Hitler, die leier van die Nasionaal -Sosialistiese (Nazi) beweging, was in staat om gewilde wrok en wydverspreide begeertes vir nasionale grootheid te ontgin. Nasionaal -sosialistiese propagandiste het voortgebou op oortuigings in die oudheid en kontinuïteit van die Duitse nasie, wat hulle aangevul het met rassistiese teorieë, wat die Duitsers 'n biologiese meerderwaardigheid as ander volke toegeskryf het.
Nasionale identiteit. Na die Tweede Wêreldoorlog het die Duitse nasionale identiteit problematies geword, aangesien die nasionale beweging blykbaar 'n hoogtepunt in die Derde Ryk was en sy uiterste uitdrukking gevind het in die moord op miljoene mense, waaronder ses miljoen Jode. Alle verdere besinning oor die Duitse nasie moes op die een of ander manier hierdie kwessie onder die knie kry. Daar was baie verskillende pogings om Nazisme en die misdade daarvan te verduidelik. Sommige beskou Adolf Hitler en sy makkers as skurke wat die Duitse volk mislei het. Ander blameer Nazisme as 'n gebrek aan die Duitse nasionale karakter. Weer ander sien die begin van Duitsland se probleme in die verwerping van die rasionele en universele beginsels van die Verligting en die aanvaarding van romantiese irrasionalisme. Marxistiese geleerdes beskou Nazisme as 'n vorm van fascisme, wat hulle beskryf as die vorm wat kapitalisme onder sekere historiese toestande aanneem. Uiteindelik noem sommige die mislukking van die burgerlike revolusie in die negentiende eeu en die voortslepende mag van feodale elite as die hoofoorsaak. Sulke interpretasies val onder die algemene opskrif van Vergangenheitsbewältigung, of met die verlede te make kry. Sedert die val van die DDR, is Wes -Duitse tradisies om met die verlede te make, uitgebrei tot die tydperk van sosialistiese bewind in Oos -Duitsland. Sommige Duitsers beklemtoon die ooreenkomste tussen die twee vorme van diktatuur, nasionaal -sosialisties en kommunisties, terwyl ander, veral baie Oos -Duitsers, die Derde Ryk en die DDR as wesenlik anders beskou. Voortdurende verskille tussen die houdings en praktyke van Wes- en Oos-Duitsers word dikwels toegeskryf aan die sg Mauer in den Köpfen, of muur in die gees - 'n verwysing na die fisiese muur wat vroeër Oos- en Wes -Duitsland verdeel het.
In onlangse jare is die Duitse nasionalisme weer ondersoek in ooreenstemming met die siening van die nasie as 'n 'verbeelde gemeenskap' wat gebaseer is op 'uitgevinde tradisies'. Die meeste geleerdes het gefokus op die organisasie, die simboliek en die diskoers van die nasionale beweging soos dit in die negentiende eeu ontwikkel het. Die belangrikste bydraes tot die verbeelding en die uitvinding van die Duitse nasie in hierdie era het plaasgevind in die konteks van (1) 'n stel tipiese vrywillige verenigings, wat vermoedelik teruggekeer het na ou plaaslike, streeks- of nasionale tradisies (2) reeks monumente wat deur staatsregerings opgerig is, deur dorpe en stede en deur burgergroepe in Duitsland en (3) die verskillende voorstellings van die geskiedenis, waarvan sommige hierbo genoem is. Daarbenewens is daar 'n groeiende hoeveelheid literatuur wat die begrip van die nasie en die politiek van die nasie in die agtiende eeu ondersoek. Daar is groot meningsverskil oor die politieke implikasies van die kritieke geskiedenis van nasionalisme in Duitsland. Sommige geleerdes wil blykbaar die afwykende aspekte van die moderne Duitse nasionalisme uitroei, terwyl hulle die aspekte behou waarmee hulle, volgens hulle mening, Duitse burgers moet identifiseer. Ander beskou nasionalisme as 'n besonder gevaarlike stadium in 'n ontwikkelingsproses, wat Duitsers op hul reis na 'n postnasionale samelewing moet agterlaat.
Etniese verhoudings. Die raamwerkers van die Grundgesetz (Basiese wet of grondwet) van die Bondsrepubliek Duitsland het ouer wette aangeneem wat burgerskap omskryf volgens die beginsel van jus sanguinis, dit is die geboorte van Duitse ouers (letterlik bloedwet). Om hierdie rede word baie mense wat buite Duitsland gebore word, as Duitsers beskou, terwyl baie mense wat in Duitsland gebore is nie. Sedert die sestigerjare het die land miljoene trekarbeiders toegelaat, wat in werklikheid 'n onontbeerlike rol in die ekonomie gespeel het. Alhoewel trekarbeiders uit Turkye, Joego -Slawië, Italië, Griekeland, Spanje en Portugal ontbied is Gastarbeiter (letterlik gaswerkers), baie het in Duitsland gebly en gesinne gevestig. Hulle vorm gemeenskappe wat in verskillende mate aan die Duitse lewenstyl geassimileer word. Baie van die kinders en kleinkinders van immigrantarbeiders beskou hulleself inderdaad nie as Turks, Grieks of Portugees nie, maar as Duits. Tog het hulle baie probleme ondervind om Duitse burgerskap te verkry en baie Duitsers beskou hulle as Ausländer, of buitelanders. Vanaf die jaar 2000 verleen nuwe wette beperkte regte van dubbele burgerskap aan kinders van buitelandse afkoms wat in Duitsland gebore is. Hierdie nuwe wetgewing gaan gepaard met 'n verskerpte bespreking oor die status van Duitsland as 'n land van immigrasie. Alle groot politieke partye is dit nou eens dat Duitsland 'n land van immigrasie is en moet wees, maar hulle verskil oor baie aspekte van die immigrasiebeleid.
In 1415 kom 'n Hohenzollern Burgrave uit die suide na die Maart van Brandenburg en neem die gebied as kieser oor.  In 1417 word die Hohenzollern tot kieser van die Heilige Romeinse Ryk gemaak. 
Na die Poolse oorloë het die nuutgestigte Baltiese dorpe van die Duitse state, insluitend Pruise, baie ekonomiese terugslae beleef.  Baie van die Pruisiese dorpe kon nie eens bekostig om politieke vergaderings buite Pruise by te woon nie. Die dorpe was onder armoede, en selfs die grootste stad, Danzig, moes elders geld leen om vir handel te betaal.  Armoede in hierdie dorpe is deels veroorsaak deur die bure van Pruise, wat 'n monopolie op handel gehad het waarmee hierdie nuwe dorpe nie kon meeding nie. Hierdie kwessies het gelei tot vete, oorloë, handelskompetisie en invalle.  Die val van hierdie dorpe het egter tot die adel aanleiding gegee, die ooste en die weste geskei en die stedelike middelklas van Brandenburg laat floreer. 
Dit was in 1440 duidelik hoe anders Brandenburg was as die ander Duitse gebiede, aangesien dit twee gevare in die gesig staar wat die ander Duitse gebiede nie het nie. Dit het nie net van binne af geskei nie, maar ook die bedreiging van sy bure.  Dit het die kwessie van verdeling verhinder deur die Dispositio Achillea in te stel wat die beginsel van primogroei in beide die Brandenburgse en Frankiese gebied ingebring het.  Die tweede probleem is opgelos deur uitbreiding. Brandenburg was aan alle kante omring deur bure wie se grense bloot polities was.  Enige buurman kan enige tyd Brandenburg aanval en verteer. Die enigste manier om haarself te verdedig, was om haar bure op te neem voordat hulle haar opgeneem het.  Deur onderhandelinge en huwelike het Brandenburg haar grense stadig maar seker uitgebrei, haar bure opgeneem en die dreigement van aanval uit die weg geruim.
In 1618 het die Hohenzollerns die Hertogdom van Pruise geërf, 'n erfgenaam van Pole wat dit regeer het in 'n persoonlike unie met Brandenburg, bekend as "Brandenburg-Pruise". Gedurende die Tweede Noordoorlog het die Verdrae van Labiau en Wehlau-Bromberg die Hohenzollerns teen September 1657 volle soewereiniteit oor die Pruisiese hertogdom verleen.
In ruil vir 'n alliansie teen Frankryk in die Spaanse opvolgingsoorlog, kon die seun van die Groot Kieser, Frederik III, in 1701 Pruise tot 'n koninkryk verhef. Frederik kroon homself as "Koning in Pruise" as Frederik I op 18 Januarie. Wetlik kon daar geen koninkryke in die Heilige Romeinse Ryk bestaan ​​nie, behalwe die Boheme. Frederick het egter die gedagte aangeneem dat Aruise, aangesien Pruise nog nooit deel van die ryk was nie en die Hohenzollerns heeltemal soewerein daaroor was, Pruise tot 'n koninkryk kon verhef.
Die styl "King in Pruise "is aangeneem om die wettige fiksie te erken dat die Hohenzollerns slegs konings in hul voormalige hertogdom konings was. In Brandenburg en die gedeeltes van hul domeine wat binne die Ryk was, was hulle nog steeds wettiglik slegs keurders onder die heerskappy van die keiser. teen hierdie tyd was die gesag van die keiser slegs nominaal.Die heersers van die verskillende gebiede van die keiserryk het grotendeels opgetree as die heersers van soewereine state, en erken slegs die keiser se heerskappy op 'n formele manier. van die ryk in 1806, vanaf 1701, was Brandenburg de facto behandel as 'n integrale deel van die koninkryk. Aangesien die Hohenzollerns nominaal nog onderdane van die keiser was binne die dele van hul domeine wat deel uitmaak van die ryk, het hulle die bykomende titel van keurvorst van Brandenburg gebruik totdat die ryk ontbind is. Eers in 1772 word die titel verander na "King van Pruise ".
Die Groot Noordelike Oorlog: 1700–1721
Die Groot Noordelike Oorlog was die eerste groot konflik waarby die nuwe Koninkryk Pruise betrokke was. Vanaf 1700 het die Groot Noordelike Oorlog 'n koalisie onder leiding van Tsar Rusland teen die destydse dominante Europese mag behels, die Sweedse Ryk. Frederick William het in 1705 probeer om Pruise by die oorlog betrokke te kry, en verklaar dat "die beste Pruise haar eie leër het en haar eie besluite neem."  Sy standpunte is egter nie aanvaarbaar geag deur die maghebbers nie. Eers in 1713 verkry Frederick William volle koninklike magte.  Daarom het Pruise, onder leiding van Frederick William, in 1715 om verskeie redes by die koalisie aangesluit,  insluitend die gevaar om aangeval te word van beide haar agterkant en die see, haar aansprake op Pommeren en die feit dat as sy sou staan eenkant en Swede verloor het, sou sy nie 'n deel van die gebied kry nie.   Pruise het slegs tydens die oorlog aan een enkele geveg deelgeneem, die Slag van Stresow op die eiland Rügen. Die oorlog was reeds prakties beslis in die Slag van Poltava in 1709. In die Verdrag van Stockholm het Pruise die hele Sweedse Pommeren oos van die rivier Oder gekry. Swede sou Vorpommern egter tot 1815 behou. Die Groot Noordelike Oorlog was nie net die einde van die Sweedse Ryk nie, maar verhef ook Pruise en Rusland as nuwe moondhede in Europa. 
1701–1721: Resultate van die Dertigjarige Oorlog en die Groot Noordelike Oorlog
Die Koninkryk van Pruise was arm aan natuurlike hulpbronne en verwoes van die Dertigjarige Oorlog. Sy gebied was verenigbaar. Dit het 1200 en 160 km gestrek: van die lande van die hertogdom Pruise aan die suidoostelike kus van die Baltiese See tot by die Hohenzollern-hartland van Brandenburg en die eksklaves van Cleves, Mark en Ravensberg in die Rynland. In 1708 sterf ongeveer een derde van die bevolking van die hertogdom Preuse aan builepes.  Die plaag het Prenzlau in Augustus 1710 bereik, maar het teruggetrek voordat dit die hoofstad Berlyn kon bereik, wat slegs 80 km van ons af was.
Die nederlaag van Swede deur Rusland, Sakse, Pole, Denemarke - Noorweë, Hannover en Pruise in die Groot Noordelike Oorlog (1700–1721) was die einde van beduidende Sweedse mag aan die suidelike oewer van die Oossee. In die loop van die Pommere-veldtog en deur die Pruis-Sweedse Verdrag van Stockholm (Januarie 1720) het Pruise Suid-Sweedse Pommere verower met Stettin (Szczecin).
Die Groot Kieser het die Junkers, die landelike aristokrasie, opgeneem in die burokrasie en militêre masjien van sy ryk. 'N gevestigde belang in die Pruisiese leër en verpligte onderwys.  Koning Frederik Willem I het die Pruisiese verpligte stelsel in 1717 ingehuldig. 
1740–1760: Sileziese oorloë
In 1740 kom koning Frederik II (Frederik die Grote) op die troon. Met die voorwendsel van 'n verdrag van 1537 (wat veto afgelê is deur keiser Ferdinand I) waardeur dele van Silezië na Brandenburg sou oorgaan na die uitsterwing van die heersende Piast -dinastie, het Frederick Silezië binnegeval en sodoende die oorlog van die Oostenrykse opvolging begin. Nadat hy Silezië vinnig beset het, het Frederick aangebied om aartshertogin Maria Theresa van Oostenryk te beskerm as die provinsie aan hom oorgedra word. Die aanbod is van die hand gewys, maar Oostenryk staar verskeie ander teenstanders in die gesig, en Frederick kon uiteindelik in 1742 formele beëindiging kry met die Verdrag van Berlyn.
Tot baie se verbasing het Oostenryk daarin geslaag om die oorlog suksesvol te hernu. In 1744 het Frederick weer binnegeval om weerwraak te voorkom en hierdie keer die provinsie Boheme te eis. Hy het misluk, maar die Franse druk op Oostenryk se bondgenoot Groot-Brittanje het gelei tot 'n reeks verdrae en kompromieë, wat uitloop op die Verdrag van Aix-la-Chapelle van 1748 wat die vrede herstel en Pruise in besit van die grootste deel van Silezië gelaat het.
Oostenryk, verneder deur die sessie van Silezië, het gewerk om 'n alliansie met Frankryk en Rusland te bewerkstellig (die "Diplomatieke Revolusie"), terwyl Pruise in die kamp van Groot-Brittanje ingedryf het wat die Anglo-Pruisiese Alliansie gevorm het. Toe Frederik in die loop van 'n paar maande in 1756–1757 Sachsen en Bohemen voorkomend binnedring, het hy die Sewejarige Oorlog begin, wat moontlik ook as die eerste wêreldoorlog beskou kan word sedert dit in die drie kontinente (Frankryk en die kolonies van Groot -Brittanje) geveg is .
Hierdie oorlog was 'n desperate stryd vir die Pruisiese leër, en die feit dat dit daarin geslaag het om 'n groot deel van Europa tot 'n trekking te beveg, getuig van Frederick se militêre vaardighede. Teenoor Oostenryk, Rusland, Frankryk en Swede tegelyk, en met slegs Hannover (en die nie-kontinentale Britte) as noemenswaardige bondgenote, het Frederick daarin geslaag om ernstige inval te voorkom tot Oktober 1760, toe die Russiese leër Berlyn en Königsberg kortliks beset het. Die situasie het egter geleidelik erger geword tot die dood van keiserin Elizabeth van Rusland (Miracle of the House of Brandenburg). Die toetreding van die Pruisofiel Peter III verlig die druk op die oostelike front. Swede het ook ongeveer dieselfde tyd die oorlog verlaat.
Pruise kon uiteindelik die Oostenrykse leër in die Slag van Burkersdorf verslaan en staatmaak op voortgesette Britse sukses teen Frankryk in die koloniale teaters van die oorlog status quo ante bellum op die vasteland. Hierdie resultaat bevestig Pruise se belangrikste rol in die Duitse state en vestig die land as 'n Europese grootmoondheid. Frederick, ontsteld oor die byna-nederlaag van Pruise, het sy dae as 'n baie vrediger heerser uitgeleef.
1772, 1793 en 1795: Afdelings van Pools -Litause Gemenebest
Oos en suid van Pruise het die Pools -Litause Gemenebes geleidelik verswak gedurende die 18de eeu. Ontsteld oor toenemende Russiese invloede in Poolse aangeleenthede en deur 'n moontlike uitbreiding van die Russiese Ryk, het Frederick 'n belangrike rol gespeel in die begin van die eerste van die partisies van Pole tussen Rusland, Pruise en Oostenryk in 1772 om 'n magsbalans te handhaaf. [ aanhaling nodig ] Die Koninkryk van Pruise het die grootste deel van die Poolse provinsie Koninklike Pruise geannekseer, insluitend Warmia, die geannekseerde grond is die volgende jaar in die Provinsie Wes -Pruise georganiseer. Die nuwe gebied verbind die provinsie Oos -Pruise (die gebied wat voorheen bekend was as die hertogdom Pruise) met die provinsie Pommeren en verenig die oostelike gebiede van die koninkryk.
Nadat Frederick in 1786 gesterf het, het sy neef Fredrick William II die afskortings voortgesit en in 1793 'n groot deel van Wes -Pole gekry.
In 1795 het die Koninkryk Pole opgehou bestaan ​​en 'n groot gebied (insluitend Warskou) in die suide van Oos -Pruise het deel geword van Pruise. Hierdie nuwe gebiede is georganiseer in die provinsies Nieu -Slesië, Suid -Pruise en Nieu -Oos -Pruise.
1801–1815: Napoleontiese oorloë
Die Verdrag van Basel (1795) beëindig die oorlog van die Eerste Koalisie teen Frankryk. Daarin het die Eerste Franse Republiek en Pruise bepaal dat laasgenoemde die neutraliteit van die Heilige Romeinse Ryk sou verseker in al die laasgenoemde gebiede noord van die grenslyn van die rivier Main, insluitend die Britse kontinentale heerskappy van die kiesers van Hannover en die hertogdomme van Bremen-Verden. Vir hierdie doel moes Hanover (insluitend Bremen-Verden) ook troepe vir die sg afbakening weermag handhaaf hierdie toestand van gewapende neutraliteit.
In die loop van die Oorlog van die Tweede Koalisie teen Frankryk (1799-1802) het Napoleon Bonaparte Pruise aangespoor om die kontinentale Britse heerskappy te beset. In 1801 val 24.000 Pruisiese soldate binne, wat Hanover verras, wat sonder geveg oorgegee het. In April 1801 het die Pruisiese troepe in die hoofstad Stade van Bremen-Verden aangekom en tot Oktober van dieselfde jaar daar gebly. Die Verenigde Koninkryk van Groot-Brittanje en Ierland het eers Pruise se vyandigheid geïgnoreer, maar toe dit by die pro-Franse koalisie van gewapende "neutrale" moondhede soos Denemarke-Noorweë en Rusland aansluit, het Brittanje Pruisiese seevaartuie begin vang. Na die slag van Kopenhagen val die koalisie uitmekaar en Pruise trek weer sy troepe terug.
Op aandrang van Napoleon herwin Pruise die vroeë 1806 Britse Hanover en Bremen-Verden. Op 6 Augustus van dieselfde jaar is die Heilige Romeinse Ryk ontbind as gevolg van Napoléon se oorwinnings oor Oostenryk. Die titel van Kurfürst (Prins-kieser) van Brandenburg betekenisloos geword en laat val. Nietemin, Frederik Willem III was nou de jure sowel as de facto soewerein van al die Hohenzollern -domeine.  Voor hierdie tyd het die Hohenzollern -soewerein baie titels en krone beklee, van die opperste goewerneur van die Protestantse Kerke (summus episcopus) aan koning, keurvorst, groothertog, hertog vir die verskillende streke en ryke onder sy bewind. Na 1806 was hy bloot koning van Pruise en summus episcopus.
Maar toe Pruise, nadat dit teen die Franse Ryk gedraai het, in die Slag van Jena - Auerstedt (14 Oktober 1806) verslaan is, moes Frederik Willem III tydelik na Memel ver wegvlug. Na die Verdrae van Tilsit in 1807 het Pruise ongeveer die helfte van sy grondgebied verloor, insluitend die grond wat verkry is uit die Tweede en Derde Partisies van Pole (wat nou aan die Hertogdom Warskou geval het) en alle grond wes van die Elbe -rivier. Frankryk herower Pruis-besette Hannover, insluitend Bremen-Verden. Die res van die koninkryk is deur Franse troepe beset (op koste van Pruise) en die koning was verplig om 'n alliansie met Frankryk te sluit en by die kontinentale stelsel aan te sluit.
Die Pruisiese hervormings was 'n reaksie op die Pruisiese nederlaag in 1806 en die Verdrae van Tilsit. Dit beskryf 'n reeks grondwetlike, administratiewe, sosiale en ekonomiese hervormings van die koninkryk Pruise. Hulle staan ​​soms bekend as die Stein-Hardenberg Hervormings na Karl Freiherr vom Stein en Karl August Fürst von Hardenberg, hul belangrikste aanstigters.
Na die nederlaag van Napoleon in Rusland in 1812, verlaat Pruise die alliansie en neem deel aan die Sesde Koalisie tydens die "Bevrydingsoorloë" (Befreiungskriege) teen die Franse besetting. Pruisiese troepe onder marskalk Gebhard Leberecht von Blücher het in die Slag van Waterloo van 1815 deurslaggewend bygedra tot die finale oorwinning oor Napoleon.
Pruise se beloning vir sy aandeel in die nederlaag van Frankryk het by die kongres van Wene gekom. Dit het die grootste deel van sy gebied voor 1806 herwin. Opmerklike uitsonderings sluit 'n groot deel van die gebied in wat by die Tweede en Derde Partisies van Pole geannekseer is, wat onder die Russiese bewind Kongres -Pole geword het. Dit het ook nie verskeie van sy voormalige dorpe in die suide herwin nie. As vergoeding het dit egter 'n nuwe gebied opgeneem, waaronder 40% van die Koninkryk Sakse en 'n groot deel van Westfalen en die Rynland. Pruise het nou ononderbroke gestrek vanaf die Niemen in die ooste tot by die Elbe in die weste en het 'n ketting van losstaande gebiede wes van die Elbe gehad.
Met hierdie wins in gebied, is die koninkryk herorganiseer in tien provinsies. Die grootste deel van die koninkryk, afgesien van die provinsies Oos -Pruise, Wes -Pruise en Posen, het deel geword van die nuwe Duitse Konfederasie, 'n konfederasie van 39 soewereine state wat die vervalle Heilige Romeinse Ryk vervang het.
Frederik Willem III het Pruise voorgelê aan 'n aantal administratiewe hervormings, onder andere deur die regering te reorganiseer deur middel van ministeries, wat vir die daaropvolgende honderd jaar formatief gebly het.
Wat godsdiens betref, die gereformeerde Calvinis Frederick William III — as Hoogste goewerneur van die Protestantse Kerke—Het sy lang gekoesterde projek (begin in 1798) aangevoer om die Lutherse en die Gereformeerde Kerk in 1817 te verenig (sien Pruisiese Unie). Die Calvinistiese minderheid, sterk ondersteun deur sy medegodsdiens Frederick William III, en die gedeeltelik huiwerige Lutherse meerderheid het die verenigde Protestantse Evangeliese Kerk in Pruise gevorm. Gevolglike rusies wat 'n permanente skeuring onder die Lutherane tot 1830 in verenigde en Ou Lutherane veroorsaak het.
As gevolg van die revolusies van 1848 is die owerhede Hohenzollern-Sigmaringen en Hohenzollern-Hechingen (regeer deur 'n Katolieke kadettak van die House of Hohenzollern) in 1850 deur Pruisen geannekseer, later verenig as die provinsie Hohenzollern.
1848–1871: Duitse verenigingsoorloë
Gedurende die halfeeu wat gevolg het op die kongres van Wene, was daar 'n konflik van ideale binne die Duitse Konfederasie tussen die stigting van 'n enkele Duitse nasie en die behoud van die huidige versameling kleiner Duitse state en koninkryke. Die totstandkoming van die Duitse Doeane -unie (Zollverein) in 1834, wat die Oostenrykse Ryk uitgesluit het, het die Pruisiese invloed op die lidlande verhoog. As gevolg van die revolusies van 1848 is koning Frederik Willem IV deur die parlement in Frankfurt die kroon van 'n verenigde Duitsland aangebied. Frederick William het die aanbod geweier op grond van die feit dat revolusionêre vergaderings nie koninklike titels kon toeken nie. Maar daar was twee ander redes waarom hy geweier het: om dit te doen, sou min gedoen het om die interne magstryd tussen Oostenryk en Pruise te beëindig, en alle Pruisiese konings (tot en met Willem I) was bang dat die vorming van 'n Duitse Ryk sou beteken die einde van Pruise se onafhanklikheid binne die Duitse state.
In 1848 het optrede deur Denemarke teenoor die hertogdomme Sleeswyk en Holstein gelei tot die Eerste Oorlog van Sleeswyk (1848–51) tussen Denemarke en die Duitse Konfederasie. Denemarke het gewen.
Frederick William het Pruise se eerste grondwet uitgereik deur sy eie gesag in 1848. Hierdie dokument-gematig volgens die destydse standaarde, maar konserwatief volgens die huidige standaarde-het voorsiening gemaak vir 'n twee-huis parlement. Die laer huis, of Landtag is gekies deur alle belastingbetalers, wat in drie klasse verdeel is, wie se stemme geweeg is volgens die hoeveelheid belasting wat betaal is. Vroue en diegene wat geen belasting betaal het nie, het geen stem gehad nie. Dit het net meer as 'n derde van die kiesers in staat gestel om 85% van die wetgewer te kies, wat alles behalwe die oorheersing van die meer welgestelde mans van die bevolking verseker. Die boonste huis, wat later die naam van die Herrenhaus ("House of Lords"), is deur die koning aangestel. Hy het die volle uitvoerende gesag behou en predikante was slegs teenoor hom verantwoordelik (inderdaad, in 1910 het Pruisiese konings geglo dat hulle deur goddelike reg heers). Gevolglik het die greep van die grondbesitsklasse, die Junkers, ongebroke gebly, veral in die oostelike provinsies.
Frederick William het in 1857 'n beroerte gekry, en sy jonger broer, prins William, het regent geword. William streef na 'n aansienlik meer gematigde. By die dood van Frederik Willem IV in 1861, volg hy die troon as William I. Maar kort nadat hy die troon verower het, het hy 'n geskil met sy parlement oor die grootte van die leër ondervind. Die parlement, wat deur die liberale gedomineer word, het afgeweer van William se begeerte om die aantal regimente te vermeerder en die goedkeuring van die begroting om die koste daarvan te betaal, weerhou. Daar het 'n dooie punt ontstaan, en William het dit ernstig oorweeg om te abdikeer ten gunste van sy seun, kroonprins Frederick William. Hy is egter oortuig om as premier Otto von Bismarck sy ambassadeur in Frankryk aan te stel. Bismarck het sy amp op 23 September 1862 aangeneem.
Alhoewel Bismarck 'n reputasie gehad het as 'n onwankelbare konserwatief, was hy aanvanklik geneig om 'n kompromie oor die begrotingskwessie te soek. William weier egter om dit te oorweeg, hy beskou verdedigingskwessies as die kroon se persoonlike provinsie. Bismarck, wat tot 'n konfrontasiebeleid gedwing is, het 'n nuwe teorie bedink. Ingevolge die grondwet was die koning en die parlement verantwoordelik vir die ooreenkoms oor die begroting. Bismarck het aangevoer dat daar 'n "gat" in die grondwet was omdat hulle nie tot 'n ooreenkoms gekom het nie, en dat die regering moes voortgaan om belasting in te samel en fondse uit te betaal in ooreenstemming met die ou begroting om te kan funksioneer. Die regering werk dus sonder 'n nuwe begroting van 1862 tot 1866, waardeur Bismarck William se militêre hervormings kon implementeer.
Die liberale het Bismarck gewelddadig veroordeel oor wat hulle as sy minagting van die grondwet van die koninkryk beskou het. Bismarck se werklike plan was egter 'n akkommodasie met liberalisme. Alhoewel hy vroeër in sy loopbaan teen Duitse eenwording gekant was, het hy nou geglo dat dit onvermydelik was. Volgens hom moes die konserwatiewe magte die leiding neem in die strewe na die skepping van 'n verenigde nasie om te voorkom dat hulle verduister word. Hy het ook geglo dat die middelklas-liberale meer 'n verenigde Duitsland wou hê as wat hulle die greep van die tradisionele magte oor die samelewing wou verbreek. Hy het dus 'n strewe begin om 'n verenigde Duitsland onder Pruisiese leierskap te skep, en Pruise gelei deur drie oorloë wat uiteindelik hierdie doel bereik het.
Die eerste van hierdie oorloë was die Tweede Oorlog van Sleeswyk (1864), wat Pruise begin en daarin geslaag het om die hulp van Oostenryk te kry. Denemarke is deeglik verslaan en het beide Sleeswyk en Holstein aan onderskeidelik Pruise en Oostenryk oorgegee.
Lêer: Map-AustroPrussianWar-annexed.svg Die verdeelde administrasie van Sleeswyk en Holstein het toe die oorsaak geword van die Oostenryk-Pruisiese oorlog (1866-ook bekend as die Sewe Weke-oorlog), waar Pruise, verbonde aan die Koninkryk Italië en verskeie Noord -Duitse state, oorlog verklaar teen die Oostenrykse Ryk. Die koalisie onder leiding van die Oostenryk is verpletter, en Pruise het vier van sy kleiner bondgenote geannekseer-die Koninkryk Hannover, die kiesers van Hessen, die hertogdom Nassau en die Vrystad Frankfurt. Pruise het ook Sleeswyk en Holstein geannekseer en ook effektief Sakse-Lauenburg geannekseer deur dit tot 'n persoonlike unie met Pruise te dwing (wat in 1876 in 'n volledige unie verander is). Koning William wou aanvanklik grondgebied van Oostenryk self neem, maar Bismarck het hom oorreed om die idee te laat vaar. Terwyl Bismarck wou hê dat Oostenryk geen toekomstige rol in Duitse aangeleenthede sou speel nie, het hy steeds gesien dat Oostenryk 'n waardevolle toekomstige bondgenoot kan wees.
Met hierdie toename in grondgebied is die Pruisiese besittings in die Rynland en Wesfale vir die eerste keer verbind met die res van die koninkryk. Met die feitelike anneksasie van Saxe-Lauenburg, het Pruise nou ononderbroke oor die noordelike tweederdes van Duitsland gestrek. Dit sou op hierdie omvang bly tot die omverwerping van die monargie in 1918.
Bismarck gebruik hierdie geleentheid om die begrotingsgeskil met die parlement te beëindig. Hy het 'n vrywaringsvoorstel voorgestel wat hom terugwerkende goedkeuring verleen vir die regering sonder 'n wettige begroting. Hy het reg geraai dat dit sou lei tot 'n skeuring tussen sy liberale teëstanders. Terwyl sommige van hulle aangevoer het dat daar geen kompromie met die beginsel van konstitusionele regering kan wees nie, het die meeste liberale besluit om die wetsontwerp te ondersteun in die hoop om meer vryheid in die toekoms te wen.
Die Duitse Konfederasie is as deel van die oorlog ontbind. In die plek daarvan het Pruise die 21 state noord van die Main tot die vorming van die Noord-Duitse Konfederasie in 1867 verenig. Pruise was die dominante staat in hierdie nuwe groepering, met vier vyfdes van sy gebied en bevolking-meer as die ander lede van die konfederasie gekombineer. Die byna totale beheer daarvan is vasgemaak in 'n grondwet wat deur Bismarck geskryf is. Uitvoerende gesag is by 'n president - 'n oorerflike amp van die heersers van Pruise. Hy is bygestaan ​​deur 'n kanselier wat slegs vir hom verantwoordelik was. Daar was ook 'n twee-huis parlement. Die laerhuis, oftewel Reichstag (Dieet), is verkies deur algemene stemreg by mans. Die boonste huis, of Bundesrat (Federale Raad) is deur die staatsregerings aangestel. Die Bundesrat was in die praktyk die sterker kamer. Pruise het 17 van 43 stemme gehad en kon die verrigtinge maklik beheer deur middel van alliansies met die ander state. Vir alle doeleindes is die nuwe groepering oorheers deur Bismarck. Hy dien as sy eie minister van buitelandse sake vir feitlik sy hele ampstermyn as premier van Pruise, en kon in daardie hoedanigheid die Pruisiese afgevaardigdes aan die Bundesrat opdrag gee.
Die suid -Duitse state (behalwe Oostenryk) moes militêre alliansies met Pruise aanvaar, en Pruise het stappe begin om hulle met die Noord -Duitse Konfederasie saam te smelt. Bismarck is beplan Kleindeutschland vereniging van Duitsland het aansienlik nader aan die besef gekom.
Die laaste daad was die Frans-Pruisiese Oorlog (1870), waar Bismarck keiser Napoleon III van Frankryk maneuvereer om oorlog teen Pruise te verklaar. Deur die Duitse alliansies wat na die Oostenryk-Pruisiese Oorlog begin is, te aktiveer, het die Duitse state bymekaargekom en Frankryk vinnig verslaan en selfs daarin geslaag om Napoleon gevange te neem. Selfs voor die tyd kon Bismarck die werk van die vereniging van Duitsland onder Pruisiese leiding voltooi. Die patriotiese ywer wat deur die oorlog met Frankryk gewek is, het die oorblywende opponente van 'n verenigde nasie oorweldig, en op 18 Januarie 1871 (die 170ste herdenking van die kroning van die eerste Pruisiese koning, Frederik I), word die Duitse Ryk in die Spieëlsaal uitgeroep in Versailles buite Parys, terwyl die Franse hoofstad nog onder beleg was. Koning William het die eerste keiser van 'n verenigde Duitsland geword.
Belangrike historiese Europese kultuurveranderings
Paradox Midsummer Sale het aangebreek! Tot 75% afslag!
Geniet die son en sing hierdie middernag, maar as die son ondergaan, hoef die pret nie op te hou nie! Paradox bied 'n feestelike uitverkoping op baie speletjies om u someraande aan die gang te hou!
Eerstens is ek nie seker hoe die historiese akkuraatheid en spelbalans prioriteit geniet nie, maar ek was nog nooit tevrede met hoe kultuur in hierdie spel hanteer is nie. Met die nuwe kulturele aanvaardingsveranderinge, kan sommige van hierdie oplossings makliker geïmplementeer word. Verskoon my vir die mal formatering en snaakse kaarte.
Ek sal sommige van die dommer dinge ignoreer, soos versplinterde Russiese kulture, Kareliërs wat Oos -Slawies is (dit was beslis nie in 1444 nie) en Turks wat verband hou met die Arabiese kulture (kultureel sou dit meer gelyk wees aan Islamiseerde Grieke en voorheen -Griekse Anatoliërs praat Turks met 'n groot, miskien tot 40%van die werklike Turke, nie waar nie?).
Nou gaan ek verder met 'n paar van die opvallende kwessies in my gunsteling streek: Pole, met moontlike oplossings. Let asseblief daarop dat ek nie broodnodige provinsiale grensveranderinge oorweeg nie; dit veronderstel dat dit onveranderd is. Ek sal Wikipedia vir bronne gebruik, aangesien die leser en devs dit kan gebruik as 'n uitgangspunt vir die verwysings en verdere lees, aangesien dit baie materiaal is om te behandel, en dit is oor die algemeen akkuraat (meer akkuraat as wat in die spel uitgebeeld word, vir seker). Op die oomblik is die Wes -Slawiese kultuurgroep onnodig swak, histories onakkuraat en onderverteenwoordig, so hier is my voorstelle om dit te verbeter.
En laastens 'n paar klein kultuurregstellings in Wes -Europa. Ek gaan dit nie te breedvoerig bespreek nie, want dit kan maklik gegoogle en geverifieer word en ek is seker dat plakkate hier sal aanvul. Die meerderheid van die bevolking in Groot -Luxemburg was gekonsentreer in die stad met 'n Duitse bevolking. Nantes is deur Paddas en Savoy ist nicht Italien oorgeneem. Alhoewel Arpitan 'n anachroniese etiket is, bestaan ​​daar in hierdie provinsies 'n duidelike kultuur wat nie Boergondies, Oksitaans of Italiaans was nie. Switserse Duits is ook 'n Swabiese dialek, maar ek is seker dat dit nie te veel saak maak nie, maar ek is in 1444 nie seker of dit te kultureel onderskeidend was of nie. Die Friese kultuur het klaarblyklik nog 'n vastrapplek in die Frisias en in 'n sekere provinsie in die westelike Holstein, wat in die volgende pleister bygevoeg sal word.
TLDR:Sien my lomp sketse.
Nog iets wat my geïnspireer het om hier te plaas, is wanneer Pole Neumark verower, dit na die voormalige Poolse Santok -vesting hernoem moet word, en Sternberg moet korrek herdoop word na Lubusz wanneer dit verower word, want dit is waar die historiese streek van Lubusz -land geleë is (nie in Neumark) gesentreer op die nou Duitse stad Lebus (Lubusz). Waarom is daar ook geen dinamiese Poolse name vir Bo -en Benede -Lusatië nie? Dit behoort nie Duits te wees nie, veral omdat dit nou verwant is aan die Sorben en nou die Tsjeggies 'n dinamiese naam van die provinsie het. Ek hoop dat dit aandag en terugvoer kry, en as dit nodig is, kan die korrektheid van die historiese onjuisthede in my gunsteling streek (Sentraal-Oos-Europa) my weerhou, en ek is jammer vir die swak formaat. Ook pl0x gib Armeense kultuur die provinsie suid van Trebizond.
As 'n addendum het my Franse vriend my gevra om te versoek dat Lothringen oorspronklik na Lorraine hernoem word, aangesien dit die Franse en Engelse naam van die provinsie is en dit deur Franse mense beheer en bewoon is. Lothringen behoort die dinamiese Duitse naam te wees, maar Lorraine is die inheemse Franse naam.
Lees die antwoorde vir 'n paar regstellings en terugvoer, ek is nie 'n kenner nie ^^
Die kortste geskiedenis van Duitsland
'N Revisionistiese geskiedenis wat in stryd is met alles wat ek gelees het. Dit is nie 'n geskiedenis nie, dit is 'n tesis wat neerkom op 'n bose ras van Oos -Duitsers wat die afgelope 150 jaar vasbeslote is om die wêreld te vernietig.Dit word veral ondersteun met faktore vir hondefluitjies, doelbewuste waninterpretasies en volslae leuens. Of die skrywer is betaal om hierdie argument doelbewus te skryf, of hy is aangebore oneerlik.
Dit is goed geskryf en maklik verteerbaar, die eerste 1500 jaar word opgegooi en dit is 'n revisionistiese geskiedenis wat in stryd is met alles wat ek gelees het. Dit is nie 'n geskiedenis nie, dit is 'n tesis wat neerkom op 'n bose ras van Oos -Duitsers wat die afgelope 150 jaar vasbeslote is om die wêreld te vernietig. Dit word hoofsaaklik ondersteun met faktore vir hondefluitjies, doelbewuste waninterpretasies en volslae leuens. Of die skrywer is betaal om hierdie argument doelbewus te skryf, of hy is oneerlik.
Dit is goed geskryf en maklik verteerbaar, die eerste 1500 jaar word verslind en die toon en invektiewe verandering daarvan met subtiliteit en aanvanklik vir my onmerkbaar. My leeslys is in my profiel, sodat die basis van my besware daar gevind kan word. Verontwaardiging en twyfel kom toe ek die volgende lees wat voorgele word voor die kritiek op hierdie (blykbaar) baie swak idee: "Skole moet buite die kerk se beheer geneem word, burgerlike huwelike toegelaat word en priesters word verbied om deel te neem aan enigiets wat politiek genoem kan word [opposisie] "toegeskryf aan Bismarcks Pruise ongeveer 100 jaar nadat die Amerikaanse grondwet kerk- en staatsskeiding vasgelê het.
Ek het gewonder wie op aarde wat vandag 'n geskiedenisboek skryf, sou hierteen beswaar maak? Voordat ek verder lees, het ek die biografie van die outeurs nagegaan om te ontdek dat hy aan 'n Ierse seminaaruniversiteit dink, en dit en die res van die boek kom in fokus.
Hy beweer dat die Katolieke Kerk homself goed gedeporteer het tydens die holocaust omdat 1 Duitse kardinaal onder huisarres was ondanks byna totale pouslike stilte, behalwe nog meer verdoemende, lou, genuanseerde protesoptogte wat te laat gemaak is. Daar word geen melding gemaak dat Katolieke Oostenrykers buite verhouding in die SS of 18.000.000 wat in die Wehrmacht gedien het, minder verteenwoordig is as 'n honderdtal vir dapperheid na die oorlog vir die beskerming van slagoffers van oorlogsmisdade nie (sien die film Pianist vir byna die enigste geval). Belaglik verklaar hy dat Pruise die eerstes was wat 'n regsgrondslag vir antisemitisme gegee het. 'N Totale leuen, staatsregtelike antisemitisme dateer al duisende jare voordat sy doodskampe deur Hitler goedgekeur is deur 'n entoesiastiese SS en vol gulsige en skandelike Europese bevolkings. Gewettigde antisemitisme gaan vandag voort in state soos Iran. Om te jok oor die dwaasheid wat Jode regoor die wêreld gely het tot en met die holocaust om jou belaglike proefskrif te laat toeneem, is 'n skandelike trivialisering van die geskiedenis en beledigend vir Joodse mense oor die hele wêreld en vir tienduisende Duitsers wat die feite aanvaar en probeer om op hul eie manier versoening te doen vir die sondes van daardie geslag. Ek dink dat Tony Judt se naoorlogse opstel aan die einde van die boek 'n ongeëwenaarde opstel is oor antisemitisme wat die skrywer hier goed sou lees.
Sy huidige gedagtes (op geen manier geskiedenis nie) oor vlugtelinge volg dieselfde rassistiese patroon. Geen voorstel oor wat hulle moet doen vir die hopelose om hulle nie hier toe te laat nie. Byna 'n filosofie wat Jesus Christus sou ondersteun. Europa bestee $ 75 miljard aan vlugtelinge wat elke jaar in Europa aankom en $ 5 miljard aan programme om hulle aan te moedig om naby die huis te bly; dit moet verander, en die probleem is in elk geval nie 'n Pruisiese komplot nie. Ek hoop dat 'n wetenskaplike ontleding van hierdie gemors plaasvind voordat baie dit koop. Ek gee die skrywer $ 1000 vir elke ding waaroor ek verkeerd is, as hy my net my geld sal teruggee as ek kategories wys waar hy lê; ek laat uit dat Eva Hitler haarself vergiftig het en nie deur haar geskiet is nie. Adolf Hitler soos in sy boek gesê.
Samevattend gevaarlike afskuwelike vullis, lees versigtig as dit reeds in besit is van die belangrikste feite. . meer
As iemand vriendelik genoeg is om hierdie resensie te lees, dink ek dit is regverdig om die volgende te sê: ek is nie godsdienstig nie. Ek praat Duits. Ek woon en werk in Duitsland en bestuur Duitse ondernemings in die Verenigde Koninkryk, Afrika en Sentraal -Asië. Ek beweer nie dat ek 'n deskundige is nie, maar ek beskik oor voldoende kennis van geskiedenis en aktuele sake om hierdie resensie te regverdig.
Dit is nie 'n geskiedenis nie, eerder 'n propaganda -oefening en vir almal wat iets van Duits en Europees weet. As iemand vriendelik genoeg is om hierdie resensie te lees, dink ek dit is net regverdig om die volgende te stel: ek is nie godsdienstig nie. Ek praat Duits. Ek woon en werk in Duitsland en bestuur Duitse ondernemings in die Verenigde Koninkryk, Afrika en Sentraal -Asië. Ek beweer nie dat ek 'n deskundige is nie, maar ek beskik oor voldoende kennis van geskiedenis en aktuele sake om hierdie resensie te regverdig.
Dit is nie 'n geskiedenis nie, eerder 'n propaganda -oefening, en vir almal wat iets van die Duitse en Europese geskiedenis weet, is dit gevaarlik dom. Die skrywer James Hawes is 'n fanatiese EU -integrasie en kleur hierdie polemiek in. In 'n neutedop is die idee van Hawes ('n mens kan dit nie met die term 'teorie' waardig nie) dat Duitsland Rooms -Katoliek en goed is en Pruise protestant en sleg is, en toe laasgenoemde eersgenoemde oorgeneem het, het dit die hele gruwelik gemaak.
Volgens Hawes het die Franke onder Karl der Grosse (Karel die Grote) die goedheid en verenigende visie van die Romeinse Ryk geërf. Hy ignoreer die feit dat die Franken een van die vele stamme was wat 'n groot deel van Europa beset het en 'n aantal Indo-Germaanse tale gepraat het. Karel die Grote was 'n Christen en het besluit dat almal in sy ryk ook moet wees en die doodstraf opgelê het op diegene (veral Sakse) wat geweier het om tot bekering te kom. By sy dood het die Karolingiese Ryk in drie verdeel. Die Wes -Franken het 'n Latynse dialek aangeneem en het Frans geword. Middel -Francia het dele van Nederland, Italië, Duitsland en Switserland ingesluit. Oos -Francia het die res van Duitsland ingesluit. Uiteindelik het oos- en middel -Francia minus Bourgondië, Switserland en dele van Noord -Italië die Heilige Romeinse Ryk (HRE) geword. Hawes wil ons laat glo dat die HRE 'n samehangende politieke eenheid was. Voltaire het dit nogal beter opgesom toe hy opgemerk het: 'dit was nie heilig of Romeins of werklik 'n ryk nie'. Dit was inderdaad 'n geografiese gebied wat aan die einde bestaan ​​het uit ongeveer 1800 state van verskillende groottes wat die HRE as hul titulêre kop erken.
Hawes maak baie van die HRE geografies soortgelyk aan die Romeinse provinsie 'Germania'. Blykbaar het alles goed gegaan in die Karolingiese wêreld totdat pogings aangewend is om oos van die Elbe -rivier uit te brei (vir hierdie deel van Europa en Duitsland bedink hy die term Oos -Elbia, 'n donker plek waarin bewoon word - skokverskeuring - Slawiërs en Pruise!) Pruise is vernoem na sy oorspronklike Slawiese inwoners, maar na die verowering deur die katolieke Teutoniese ridders in die 13de eeu, is dit 'germaniseer' deur immigrasie uit Sentraal- en Wes -Duitsland.
Om sy opregte 'Katolieke goeie Protestante se slegte' idee te regverdig, ignoreer hy die 30 jaar lange oorlog wat deur Ferdinand II, HRE 1619-1637, begin is, wat besluit het om protestante lidstate te dwing om katoliek te word. Die gevolg was 'n oorlog wat miljoene lewens gekos het, in sommige gebiede 'n bevolkingsverlies van 50%. Op hierdie tydstip was daar in katolieke gebiede ook histeriese heksejagte. Die ergste was dié van Trier, waar die Katolieke aartsbiskop/prins -keurvors Johann von Schoenberg 'n missie was. Eers het hy Protestante gesuiwer, toe is Jode en daarna hekse en na raming 1 000 mans, vroue en kinders wat aan heksery skuldig bevind is, deur sy bevel verbrand. In totaal het meer as 40 000 mense gesterf.
Ons is deur eeue heen met dieselfde minagting van die geskiedenis, hoewel hy 'n rukkie neem om Brittanje die skuld te gee dat hy Pruise in 1815 die Rynland gegee het en dit sodoende sterker gemaak het. (Die Rynland -state was deel van die Konfederasie van die Ryn, 'n groepering van die meeste Duitse state wat tydens die Napoleontiese oorloë aan Frankryk verbonde was. 'N Deel van die konfederasie is aan Pruise afgestaan ​​en het in 1822 die Rynprovinsie geword). Daar word min melding gemaak van die 'Zoll Union' = 'Doeane -unie' wat deur Bismarck gestig is waartoe alle Duitse state, behalwe Oostenryk, behoort het. Bismarck beskou dit as die middel om Duitsland te 'verenig'. Hy het 'n oorlog met Frankryk opgestel, en toe dit verby was, het die lede wakker geword om lede van 'n ryk te wees met 'n nuwe baas. Vreemd genoeg het slegs Luxemburg daaraan ontsnap. Die les is egter goed geleer. In 1952 skryf Jean Monet ('n stigter van die EU): "Die nasies van Europa moet na die superstaat gelei word sonder dat hulle mense verstaan ​​wat gebeur. Dit kan bereik word deur opeenvolgende stappe, elkeen vermom met 'n ekonomiese doel, maar wat uiteindelik en onomkeerbaar tot federasie lei. "
Laat ons na die Nazi's gaan. Hulle was (jy het geraai) Protestantse monsters uit Oos -Elbië wat byna geen ondersteuning van die goeie burgers van Germania gehad het nie. Hy ignoreer Buchenwald, Bergen-Belsen en Dachau (om net drie te noem) blitsig en beweer dat die Nazi's moes wag totdat hulle na Pole kom voordat hulle konsentrasiekampe begin. Hulle sou nie in Germania geduld word nie. Op bladsy 180, "Maar T4 het aan die Nazi's gewys dat hulle selfs in oorlogstyd nie net mense in Duitsland kon begin doodmaak nie." (T4 was 'n program om geestesongesteldes, meestal Duitsers, 'neer te sit').
Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog kon Germania nou geskei van Oos -Elbia deur die ystergordyn uiteindelik sy plek inneem as 'n ware demokratiese Westerse nasie. Behalwe… .Konrad Adenauer het die Duitsers nie vertrou nie en wou hê dat Wes -Duitsland met die weste geïntegreer word om te keer dat hulle hul verlede herhaal. Ter ondersteuning van die proses het twee voormalige adviseurs van die Nazi's, Ludwig Erhard (later kanselier van Wes -Duitsland) en Karl Blessing (latere president van die Bundesbank) die plan wat hulle vir Hitler se nasie na oorwinning ontwikkel het, afgestof. Die plan was eenvoudig. Vervang die Reichsmark met die Deutsch Mark teen 'n koers van 15 tot een vir die mense (sodat hulle almal verval het) en 1 tot 1 vir die industrie wat baat gevind het by slawe -arbeid. Marshalhulp het ingestroom en uiteindelik is al die skuld van Duitsland afgeskryf. Erhard was tevrede met alles wat meen dat armoede die gewone mens harder sal laat werk!
Na die oorlog die EEG, dan die EU en die Euro. Net soos Adenauer, het Kohl die Duitsers nie vertrou nie en beskou hulle as 'n versekering teen slegte gewoontes. Mense wat 'n demokratiese stemming eis, het gesê dat hulle te dom is om die kwessies te verstaan. Daar is nooit gevra waarom stomme mense brein genoeg is om mense te kies wat kan besluit nie. Sedert die Euro het Duitsland finansieel vooruitgegaan en niemand twyfel daaraan dat EU -besluite in Berlyn geneem word nie. Alhoewel dit ten sterkste deur die Duitsers ontken is, het die IMF onder meer die voordeel vir Duitsland op 'n onderwaardeerde geldeenheid tussen 10 en 17 %gestel. Die belangrikste is dat die Bundesbank in 2012 beraam het dat 'n terugkeer na die DM (behoorlike waarde) die verlies van 5 miljoen werksgeleenthede en 'n daling van 10% in die BBP sou behels.
Baie lande het elemente in hul geskiedenis waaroor vandag se geslagte spyt is, Duitsland meer as die meeste. Ek aanvaar nie dat die enigste manier om dit te hanteer, is om ander te straf nie. As Duitse leiers nie hul eie mense vertrou nie, is dit tyd om nuwe leiers te kry. Die idee dat ander lande die nywerheid moet verloor en vreeslike werkloosheid moet ondergaan om Duitse herlewing te voorkom, is belaglik. Die EU in die besonder en die wêreld in die algemeen vasgevang in 'n oneindige betaling van Dane Geld, is sekerlik 'n sekere resep vir bitterheid en twis? Dawes kan 'n uitstekende resultaat wees, maar as ek 'n Duitse woord wil gebruik, is ek bevrees dat die Untermenschen dit nie sal regkry nie. Om Flashman met die hoofskap van Rugby te beloon, was nooit 'n opsie nie, en die naoorlogse skikking wat Hawes geprys het, is so bisar as wat dit sou gewees het.
In sy ander geskrifte toon Hawes die smalende arrogansie wat tipies is van die selfaangestelde intelligentsia wat nie van Angelsakse hou nie, veral van die Britte. In sy boek merk Hawes op dat die Duitse woord 'Untergang' = 'vernederende nederlaag' geen ekwivalent in Engels het nie. Hy kon meer nuttig gevra het waarom die woord 'eerlik' geen Duitse ekwivalent het nie. 'N Mens kan maar hoop dat hulle in my ervaring een sal vind, maar die konsep word verstaan, selfs al word dit in Engels uitgedruk.
Dit is 'n klein boekie, maar dit roep twee interessante vrae op. 1) Is universiteitsgrade nuttige aanwysers van intelligensie? 2) Die boek is in ernstige tydskrifte geprys, en 'n mens wonder of dit die gevolg was van iemand wat dit werklik gelees het? . meer
Iets wat van die begin af gesê moet word: Hawes is nie 'n historikus nie, sy werk is nie deur historici onderskryf nie, en dit val selfs agter die normaalweg lae standaarde van geskiedenisboeke wat vir die algemene publiek geskryf is. Daar word amper nie na dit verwys nie, 'n bibliografie ontbreek en feite weggelaat as dit nie by die algemene argument van die outeur pas nie.
Ek het voorheen een ontmoeting met Hawes gehad, en dit het my geïntrigeer. In September 2017 skryf hy 'n artikel in die Nuwe staatsman waarin hy die destydse komende Germa verduidelik. Iets wat van die begin af gesê moet word: Hawes is nie 'n historikus nie, sy werk is nie deur historici onderskryf nie, en dit val selfs agter die normaalweg lae standaarde van geskiedenisboeke wat vir die algemene publiek geskryf is. Daar word skaars verwys, 'n bibliografie ontbreek en feite weggelaat as dit nie in die algemene argument van die skrywer pas nie.
Ek het voorheen een ontmoeting met Hawes gehad, en dit het my geïntrigeer. In September 2017 skryf hy 'n artikel in die Nuwe staatsman waarin hy die destydse komende Duitse verkiesing en die moontlike opkoms van die AfD verduidelik het in terme van ou verdeeldheid in Duitsland. Ek was van die begin af nie eens met sy argument nie, maar dit was 'n vet en goedgeskrewe artikel. Miskien is dit hoekom ek so teleurgesteld is oor hierdie boek. Ek het soveel meer verwag.
Ek het ten minste 'n behoorlike geskiedenisboek verwag, aangesien dit as sodanig gebrandmerk en verkoop is, maar wat ek in plaas daarvan gekry het, is 'n baie twyfelagtige en verwarrende demonologiehandleiding, kompleet met feitelike weglatings, logiese dwalings en vae, swak kwaliteit kaarte wat help om die swakheid van die skrywer se argument weg te steek. Die argument kom daarop neer: daar is iets vrot in Oos -Elbia. Dit verander blykbaar nie van die Romeinse tyd tot hede nie, ondanks die feit dat daar eintlik baie veranderings plaasgevind het, insluitend groot bevolkingsverskuiwings. Nee, die boosheid van Oos-Elbië bly dieselfde in die geskiedenis, en alles wat die ongeluk het om daar te bestaan, of dit nie-Latynse Duitse stamme, Slawiërs of Pruise is, is ewe onwaardig en nie in staat om in die Romeinse/Westerse kultuur in te skakel nie. Onder die wat ek beskou as Hawes se mees twyfelagtige punte in hierdie tesis, is die volgende:
- Verwerping van die Hussitiese opstand in Bohemen as 'n blote 'Slawiese terugslag' teen Duitse oorheersing en beweer dat dit eintlik maar net 'n ander aspek van die 'ou' Duits-Slawiese konflik buite die Elbe was. Dit is veilig om te sê dat dit nie die standpunt is van die meerderheid historiografie oor die onderwerp nie
- Die hele idee van 'n ou, ewige Duits-Slawiese stryd in Oos-Europa, wat telkens in die boek verskyn. Volgens Hawes het Duitsland beide wêreldoorloë verloor omdat Pruise (of die Pruisiese elite) so verblind was deur hierdie stryd. Dit is so verkeerd, so propagandisties en so eng dat ek nie eens kan begryp hoe dit in 2018 gedruk is nie
- Luther verwerp as 'n blote populis, en sy merk Protestantisme as iets wat Duitsland vir ewig sal vergiftig. Alhoewel Luther wel 'n populis was (dit word baie duidelik as u kyk na hoe anders sy standpunte was as dié van liberale tydgenote soos Erasmus), maar dit is absurd om die effek van sy wettige kritiek op die Katolieke Kerk op die Christendom oral te verwerp. . Om Protestantisme as geheel te verwerp omdat Protestantse gebiede van Duitsland swaarder vir Hitler gestem het as Katolieke gebiede, is ewe absurd. Dit word selfs meer belaglik as Hawes nonsens sê soos "Berlyn is nader aan (Katolieke) Warskou en (Ortodokse) Moskou as (feitlik Protestantse) Washington of (Protestantse) Londen". Hy bedoel duidelik om te sê dat Pruise ver van die Weste af is, dus barbaars en sleg, maar sy eie argument dat Katolisisme = goed / Protestantisme = sleg, maak sy punt absoluut aan die orde. As dit alles verwarrend klink, is dit omdat dit so is. Hawes is so besig om alles wat met 'East Elbia' (van plek tot godsdiens) te doen het, te verwerp dat hy onsamehangend raak
- Om Otto von Bismarck te skilder as 'n hardnekkige bose man wat die hele Europa gemanipuleer het om te glo dat sy weergawe van Duitsland die werklike is. Bismarck was eintlik 'n bekwame staatsman in die buiteland (hy het daarin geslaag om die eerste moderne Duitsland te skep wat gewerk het) en tuis (waar hy dinge geskep het soos die geskiedenis van die eerste moderne welsynstaat). Nadat hy sy land verenig het, het hy baie toegewyd geword aan die handhawing van die magsbalans (dus vrede) tussen magte in Europa, en daarom het ek geen idee waarom Hawes oortuig is dat Bismarck veral op oorlog was. Hawes gaan selfs so ver as om die besluit van Bismarck om Oostenryk-Hongarye te ondersteun teen die ambisies van die Russiese Ryk op die Balkan aan te val, en beskou dit nie as die poging om die magsbalans te onderhou nie, maar as 'n besluit gebaseer op die 'ou' 'Duits-Slawiese konflik, wat die Pruisiese Bismarck onbewustelik beïnvloed het, volgens Hawes. Hy (nog meer belaglik) het 'n draai by Bismarck vir die sekularisasieveldtogte in Duitsland, bekend as Kulturkampf (dit het eintlik in verskeie ander Europese state gebeur, wat Hawes nie noem nie). Dit was blykbaar so verskriklik dat hulle die land se Katolieke politici vir ewig getraumatiseer het, tot op die punt dat hulle Hitler gehelp het om 'n meerderheid in die Reichstag te kry. Ek weet nie, hier is die aanhaling van pp169-170: "Die sentrumsparty besluit, na 'n kwaai debat, dat as hy teen 'n nasionale mandaat van 51,9% stem, die Duitse katolieke weer as verraaiers van die wil van die volk gegooi word, en ly aan 'n bose nuwe Kulturkampf. Hitler kry sy super-meerderheid, en demokrasie in Duitsland eindig. "
- Beweer dat Pruise 'n min of meer kunsmatige staat was wat deur 'Slawiërs' geskep en ondersteun is (geskep onder die Poolse kroon, op 'n stadium deur Rusland ondersteun, ens.), Daarom is dit 'n vreeslike invloed op die werklike Duitsland. Hawes noem nooit die feit dat 'die Slawiërs' in die meeste gevalle baie modern was volgens hedendaagse standaarde nie (Hus in die huidige Tsjeggiese Republiek het Luther, die Pools-Litouwese Gemenebest, 'n konstitusionele monargie, 'n hoë vlak van diversiteit en godsdienstige verdraagsaamheid gehad) en kan neem dus nie die skuld vir Pruise se ongelukkige karakter nie
Ek kan vir ewig aangaan, maar ek dink ek het my punt bewys. Hierdie boek is 'n gemors en beklemtoon baie min van die gewaagde argument wat ek in die boek gesien het Nuwe staatsman artikel, en baie van die vooroordele en vooroordele van die skrywer. . meer
Geskiedkundiges het lankal die belangrikheid van Peter die Grote se heerskappy in die Russiese geskiedenis gemerk.Peter het volwasse geword in 'n uitgestrekte, maar tegnologies en sosiaal agterlike land. Toe die tsaar in 1682 die beheer oor Rusland neem, het die tsaar elke aspek van die Russiese regering, die samelewing en die weermag energiek herstel om dit beter by sy westelike bure te pas. Hy het uitgebreide oorloë teen sy bure gevoer, elke hulpbron wat hy tot sy beskikking het, ingedruk en 'n groot aantal jong mans na die weste gestuur om die ambagte en vaardighede te leer wat Rusland in die toekoms benodig. Petrus het 'n nuwe Rusland gestig deur die oue te verpletter, en deur sy dood in 1725 het Rusland die plek van Swede as die dominante oostelike mag van Europa ingeneem.  
Die tydperk van die Russiese geskiedenis wat Peter geskep het, staan ​​ook al bekend as die keiserlike tydperk, as gevolg van die nuwe verbinding tussen die heerser en die land in die St.Petersburg -era, terwyl die hoofstad tydens sy regering en die All -Russiese tydperk, wat die groter hegemonie beklemtoon wat in die voorheen xenofobiese land gevestig is. Die tydperk vanaf die tydperk van sy bewind tot die Oktoberrevolusie (en die ontbinding van die Russiese Ryk) in 1917 word soms ook die Petrine -era genoem, ter ere van sy belangrikheid. Die Russiese Ryk is nie eers gestig voordat Petrus die titel van imperator (keiser), aan die einde van die Groot Noordelike Oorlog.  
Vroeë jare en toetreding tot die troon Edit
Peter die Grote is op 9 Junie 1672 gebore aan tsaar Alexis I en sy tweede vrou, Natalia Naryshkina. Die tsaar het meer as 14 kinders tussen die twee huwelike gehad, maar slegs drie van die mans, Feodor en Ivan deur sy eerste huwelik en Peter deur sy tweede, het tot volwassenheid oorleef. Peter was aansienlik meer gesond as sy halfbroers, wat albei ernstige liggaamlike gestremdhede gehad het. Petrus se pa is in 1676 oorlede en Feodor, die oudste seun van die laat heerser, is tot tsaar uitgeroep. Toe Feodor op sy beurt in 1682 sterf, het hy geen troonopvolger nagelaat nie. Sonder 'n duidelike pad na opvolging, ondersteun die twee mees prominente boyar -gesinne, die Naryshkins en die Miloslavsky, verskillende erfgename in 'n kompetisie om die troon. Die Naryshkins, met die steun van Peter, het 'n vroeë oorwinning behaal, en Peter word in April 1682 tot tsaar uitgeroep, met sy ma as waarnemende regent. In Mei het Peter se kragtige halfsuster Sophia, wat 'n rebellie van Miloslavsky gesteun het deur die streltsy, egter die troon ingehaal en baie van die voorste lede van die Naryshkin-familie vermoor, waarvan die moorde Peter was. In die nadraai word Ivan uitgeroep tot die senior tsaar, en Peter die junior tsaar, en Sophia die regent. In werklikheid het Sophia as outokraat die absolute mag oorgeneem en haar halfbroers van die mag verwyder.  
As kind was Petrus, hoewel hy intelligent was, nie 'n intellektuele of 'n besonder verfynde persoon nie. Fisies in staat en met maniese energievlakke, het hy sy aandag gevestig op die werk met sy hande. Peter het veral belangstelling in seemanskap en in militêre maniere gevind. Hy het saam met sy vriende, die seuns van edeles en bediendes, spottroepe gevorm en skyngevegte opgevoer. Namate hy ouer geword het, het hierdie gevegte al hoe meer uitgebrei geword, insluitend georganiseerde eenhede, formasies en selfs lewende ammunisie. Sodra hulle volwassenes geword het, sou die seuns met wie Peter die gevegte gevoer het, sy bevelvoerders en naaste militêre adviseurs word, wat uiteindelik die kern vorm van Rusland se eerste twee elite -waakeenhede, die Preobrazhensky en Semenovsky regimente. Hierdie twee regimente bevat die kern van die Russiese adel en word opleidingsterreine vir jong edeles, wat as soldate gedien het om die militêre lewe te leer voordat hulle elders offisiere geword het.  
Toe Peter ouer word, besef Sophia die onveiligheid van haar troon in die aangesig van 'n jong erfgenaam. In 1689 het sy haar ondersteuners in die streltsy aangehits om weer in opstand te kom en haar weer stewig aan bewind te sit. Vrees vir gerugte oor 'n komplot, vlug Peter uit Moskou. In die kritieke dae wat daarop gevolg het, het die aartsvader en baie van die bojare en die gesag agter hom saamgedrom. Die meeste van die streltsy wankel en neem geen aksie nie, en Sophia word, vreedsaam, van die troon gedwing. In Augustus 1689 word hy dus erken as die effektiewe heerser van Rusland. Op 17 -jarige ouderdom het hy egter steeds min belangstelling in militêre maniere gehad, en het hy sy bewind oorgedra aan sy ma, Natalya Naryshkina. Dit was eers met haar dood in 1694 dat Peter uiteindelik die beheer oor die staat oorgeneem het.  
Vroeë bewind en militêre hervormings
Peter bestudeer persoonlik soldate en matrose van onder na onder en dien in die rang en lêer voordat hy homself in die offisierkorps bevorder. Peter het dus eers na sy oorwinning by Poltava in 1709 'n volle generaal geword, en eers meer as 'n dekade later het hy die volle admiraal geword. Reeds in 1694 het hy 'n hawe in Aartsengel gevestig en 'n hele skip self gebou. Rusland het gebuk gegaan onder 'n akute gebrek aan kundigheid, 'n probleem wat Peter versag het deur na die buitelandse woonbuurte in Moskou te gaan, in 'n ontspanne omgewing wat ver van die troon verwyder is, het hy die besonderhede van dinge soos skeepsbou, navigasie, militêre vorming en die oprigting van vestings. Petrus wou dadelik oral wees en alles self sien. Hy en sy edele vriende, sonder om sy rol as tsaar baie ernstig op te neem, het gereeld uitgebreide drinkrituele en ander vorme van perdespel gehou, uitstallings van persoonlike oortolligheid wat gehelp het om sy vriendekring te verenig deur te praat en te drink. Terselfdertyd kan hy egter wreed wees en nie terugskrik van die toepassing van geweld om opstand te onderdruk nie en soms sy eie vriende te slaan as hy dit nodig ag.  
Nadat hy die staatsmasjinerie oorgeneem het, het Peter 'n duidelike gebrek aan vaardige spesialiste gevind om sy regering te bestuur. Nooit baie belangrik in rang of oorsprong nie, het Petrus uit elke uithoek van die Russiese ryk vaardige spesialiste begin werf, insluitend diensknegte, buitelanders, geestelikes en buitelandse spesialiste saam met die gewone bojaars. Sy administrasie het dus bestaan ​​uit mans van regoor die sosiale spektrum. Die prominentste onder hulle was die een Aleksandr Danilovich Menshikov, 'n jeugvriend uit Petrus se dae saam met die spottende troepe. Menshikov was 'n voormalige stalseun van die laagste rang, en sou later opstaan ​​en Peter se bekwaamste administrateur word. So korrup as wat hy energiek was, kon Mensjikof in elke deel van die Russiese regeringsmasjinerie gevind word, was hy voortdurend onder toesig van die Russiese hof en het hy gereeld Peter se knuffel ontmoet, terwyl hy sy prominente posisie altyd behou het.  
Terwyl die hoof van die Russiese regering nou stewig in plek was, het Peter 'n ingrypende modernisering van sy leër begin. Peter het 'n gedeeltelik verwesterde weermag geërf, en hy wou die hervormings van sy voorgangers konsolideer. Voor Petrus het Rusland 'n groot, onreëlmatige weermag van lae gehalte gehad. Die leër het jaarliks ​​tydens die oestyd ontbind, en die enigste gereelde magte in die Russiese weermag was die streltsy, 'n formeel elite-eenheid wat teen Petrus se tyd 'n oorerflike, swak opgeleide, swak toegeruste mag geword het wat in Moskou gestaan ​​en gespeel het meer 'n rol in die politiek as in die werklike stryd. 
Peter begin deur die adel stewig in die offisierkorps te plaas. Op grond van sy persoonlike ervarings, het hy jong edeles as soldate laat dien voordat hy na die offisierkorps opgevaar het, wat hulself ook onderskei het. Peter het geglo in lewenslange diensbaarheid aan die staat, of dit nou gewasse verbou of oorloë veg. So bied hy slawe ontsnapping uit hul lewenslange serwituut op die plaas in ruil vir lewenslange diensbaarheid in die weermag. Ouer en gestremde veterane is na posisies in administrasie en die reservate oorgeplaas, en sodra hulle aangesluit het, was Petrus se troepe lewenslank gebonde aan die weermag. 
Peter het nuwe skole en opleidingsgronde vir die offisierelite gestig wat die Russiese leër sou lei, en het 'n groot aantal mans na die buiteland gestuur om onder buitelandse meesters te leer. Omdat Peter beloftes van vrylating uit die diens onvoldoende gevind het, het Peter begin met die opstel van soldate, begin met 'n heffing wat 1 man vir elke 50 huishoudings vra. Hierdie heffing is ongelooflik 53 keer herhaal en 300 000 nuwe soldate in sy leër ingetrek. Hy het toenemend vaardig geword om mannekrag uit elke beskikbare hulpbron te trek, insluitend die geestelikes en vyandelike woestyne. Die gevolglike Russiese leër was dus baie Russies, die weermag was baie meer nasionalisties as sy Europese eweknieë, wat sterk op huursoldate gesteun het. 
Peter beklemtoon evolusie weg van die streltsy en heerlike kavallerie, hoewel hy dit nooit heeltemal weggegooi het nie. Hy stel 'n Europese kleredrag bekend, kompleet met kniebroeke, driekoorde en lang jasse. Hy het die vuursteen in sy leër ingebring, en sy troepe was die eerstes wat die bajonet, oorspronklik vir verdediging, aanvallend gebruik het. Hy het ook sy beleidsartillerie aansienlik verbeter en uitgebrei, en later ligte artillerie bekendgestel. Sy twee elite -waakeenhede het ook as ad -hoc -polisie -eenhede gefunksioneer, met summiere bevoegdhede, soos die vermoë om vir hom 'n oortredende adellike of amptenaar in kettings te bring. Wat Peter die meeste ontbreek het, was die spesialisasie waarop hy op onreëlmatige magte soos Kosakke en nomades gesteun het vir die ligte kavalerierolle van verkenning, skermutseling en strooptogte, aangesien sy regte kavallerie uitsluitlik dragone was, wat te perd gery het, maar in die geveg afgeklim en te voet geveg het.  
Belegging van Azov, die Groot Ambassade, en die Streltsy -rebellie Edit
In 1695 het Peter sy eerste groot operasie met sy jong weermag uitgevoer. Nadat hy in 1694 beheer oorgeneem het, erf Peter die oorlog van die Holy League met Turkye. Onder Ottomaanse mag beheer Turkye die gebied van die Krim -Tatare by die monding van die See van Azov. Die Turke en die Rus was sedert 1568 aan-en-af-oorloë en het geveg om die gebied rondom die Swart See te beheer. Vorige pogings om die Krim regstreeks te neem, het misluk, en daarom het Peter besluit om die vesting Azov by die monding van die rivier Don te beleër. Hy het eers 'n tweeledige plan voorgestel, wat as afleiding sou dien, en 'n groot ruitermag sou na Turkse forte in die onderste Dnjepr beweeg. Intussen het 'n kleiner infanteriemag langs die Don -rivier beweeg en Azov in die somer van 1695 beleër. In 'n kenmerkende vertoning van bravade het Peter die Grote as 'n artillerie aangekom.  
Russiese magte moes eers 'n paar wagtorings neem wat toesig hou oor swaar kettings wat Russiese bewegings op die water beperk, waartydens 'n suksesvolle slag deur die Turke gelanseer is wat baie van die Russiese beleërmotors gevang het. Die Russe het die verliese aanvaar en 'n bestendige bombardement op die fort neergelê. Die fort ontvang egter voortdurend watervoorrade, en die verval het Petrus se magte meer as die Turke seergemaak. Na drie maande moes Peter hom onttrek. 
Alhoewel sy eerste aanval op Azov 'n klug was, was Peter hardnekkig. Hy het verstaan ​​dat die rede waarom hy die eerste geveg verloor het, Turkse beheer oor die see was, en daarom het Peter die bou van 'n groot vloot by Voronezh aan die boonste Don opdrag gegee. Hy werk self waaksaam en gebruik die skeepsbouvaardighede wat hy vroeër in sy lewe geleer het, tot 'n groot mate. So kon hy 'n vloot van 30 seevaartuie en meer as 1 000 transporte noord van Azof in April 1696 lanseer. die vloei van Turkse voorrade. Na 'n maand se uitputting het 'n mag van 2000 kosakke die fort binnegestorm en, hoewel dit afgeweer is, 'n deel van die uiterlike werking daarvan ingeneem. Die Turke, wat nederlaag aanvaar het, het die fort op 18 Julie 1696 aan die Russe afgestaan.  
Die gebeure by Azov bewys aan Peter die waarde van 'n seevloot. Alhoewel sy voorgangers primitiewe vloote op 'n noodsaaklike basis gebou het, was die tweede beleg van Azov hul eerste suksesvolle toepassing. Met die behoefte aan skeepsboukennis en 'n begeerte om 'n magtige koalisie teen die Turke te ontwikkel, het Peter in Maart 1697 'n ekspedisie van 250 man na Europa gereël. was letterlik koppe en skouers bo ander, hoewel sy vermomming hom gespaar het om aan die formaliteite van die hof deel te neem. Hy het deur Swede, Oostenryk, Nederland, Pruise, Engeland en die Habsburgse Ryk gereis en hom as werksman in baie verskillende dokke en fabrieke regoor die vasteland aangewys. Vir 18 maande het Peter alles wat hy kon oor die Europese vakmanskap, veral navigasie, sowel as die Europese samelewing in die algemeen ingeneem. Sy reis is kort voor 'n beplande deurtog deur Italië gestop deur die nuus van 'n opstandige opstand tuis, en Peter jaag terug in 1698 na Rusland, saam met 750 buitelanders wat hy vir die Russiese nywerheid gewerf het. Die gehoopte politieke winste van die ambassade was hoogstens twyfelagtig, maar die militêre winste was enorm.   
Peter keer terug na Moskou om te sien dat die opstand reeds hanteer is. Hy het die streltsy ondervra en baie gemartel om te onthul dat hulle simpatie met sy halfsuster en voormalige tsarina Sophia het. Duisende strelette is tereggestel en in die openbaar gehang, en Sophia, wat na 'n klooster naby Moskou verban is, moes nou 'n non word. Peter het die lyke van honderde streltsy buite haar venster laat hang om haar te herinner aan die gevolge daarvan om hom te konfronteer. Hy het ook sy huwelik met Eudoxia Lopukhina beëindig, wat simpatie gehad het met die streltsy, en haar gedwing om ook 'n non te word.   
Groot Noordoorlog Edit
Alhoewel Petrus se "groot koalisie" teen die Turke nie ontwikkel het nie, het nuwe politieke ontwikkelings vinnig sy militêre aandag na die noorde gebring. 1697 was die dood van Charles XI, koning van Swede. Hy het sy troon aan sy 15-jarige seun, Charles XII, oorgelaat. Die jeug en onervaring van die koning, tesame met sy besit in verskeie groot Baltiese hawens, het van die Sweedse ryk 'n verleidelike teiken gemaak om deur sy bure te skei. Na die suksesvolle Azov -veldtog was Peter nog besig om 'n vredesverdrag met die Turke te beding, maar tog was hy besig om 'n koalisie te onderhandel met Augustus II van Pole en met Frederik IV van Denemarke. Peter het laat in 1699 'n diensplig begin om sy geledere in te vul, en vroeg in 1700 is 'n begindatum vir die oorlog ooreengekom. Peter se onderhandelinge met die Turke het hom egter langer geneem as wat hy verwag het, en dus verklaar Augustus II in Januarie 1700 oorlog teen Swede, gevolg deur 'n paar maande deur die Denene, terwyl Rusland langs die kantlyn staan. Eers in Julie daardie jaar is die Konstantinopel -verdrag uiteindelik onderteken, wat Petrus se winste in Turkye behou en hom bevry het om oorlog te voer met Swede.   
Aanvanklike verliese en die Slag van Narva Edit
Toe Peter betrokke raak, was die koalisie reeds besig om uitmekaar te val. Karel XII was 'n ongekende militêre genie en 'n baie beter bevelvoerder as wat sy vyande verwag het. Met die grootste waagmoed, het Charles in Julie 1700 die seestraat oorgesteek met 15.000 man na Denemarke en die gevegte na die hart van hul gebied gebring, waarna die Dane, heeltemal verslaan, binne 'n maand oorgegee het. Onbewus hiervan verklaar Peter oorlog teen Swede in Augustus 1700. Petrus het 'n leër van 35 000 man gelei en vinnig die stad Narva beleër aan die oewer van die Narova -rivier, net suid van die Finse Golf. Peter organiseer die beleidswerk, maar vertrek kort daarna om versterkings te reël vir die uiteindelike hulpverlening van Charles (en dus, soos dit sou blyk, homself uit die weg ruim). Karel XII, wat tussen Pole en Rusland gekies het, het gedink dat Rusland die gevaarliker bedreiging is en het in November 'n klein leër van ongeveer 11 000 man na die beleërde stad gelei.   
Die Russe, wat 'n 3 tot 1 numeriese voordeel geniet, het verwag dat Charles XII op versterkings sou wag voordat hy aanval, maar in nog 'n gewaagde beweging het die Sweedse magte, onder dekking van 'n sneeustorm, gekies vir 'n verrassingsaanval op die Russiese lyn. Die daaropvolgende geveg was onkant gevang, dun gespan en kwesbaar vir deurdringing deur die bekwame Sweedse weermag, terwyl die paniekerige Russiese troepe oor die ysige Narova-rivier probeer swem, en baie verdrink in sy ysige waters. Die res van die Russiese troepe is met gemak opgemors, slegs drie groepe, Petrus se elite -troepe en een ligte infanterie -brigade, het eintlik 'n redelike gevegsuitstappie opgestel, met behulp van voorraadwaens as geïmproviseerde verdediging. Die Slag van Narvasoos dit genoem word, was 'n verpletterende nederlaag vir Petrus se jong leër, met die oorgrote meerderheid van die Russiese magte vernietig en byna al sy belegstoerusting gevang. Die Swede het slegs 700 slagoffers gely, terwyl meer as 6 000 Russiese troepe gedood en nog 20 000 gevange geneem is.   
Herbou sy leër, die Livonian -veldtog en die Poolse nederlaag Edit
Na afloop van die geveg, met die Russiese leër verbreek, het Charles XII geredeneer dat die Russe nie meer 'n bedreiging vir hom is nie, en suidwaarts gedraai om met Pole te werk in plaas van om Rusland te volg. Geskiedkundiges redeneer nog steeds of Charles sy strewe na die gebroke Russiese vyand moes aangedring het as hy gekies het om Petrus agterna te sit, hy sou dalk verskil het 'n vinnige oorwinning afgedwing en die uitkoms van die oorlog verander. Nadat hy in die somer van 1701 'n beleg van die Sakse op Riga verbreek het, het Charles die Pools -Litause Gemenebes binnegegaan. Alhoewel die Pools ses jaar lank verset was, is hulle uiteindelik uit die oorlog gedwing na die Sweedse oorwinning, weer teen onmoontlike kans, tydens die Slag van Fraustadt. Augustus II is van die troon afgedwing en vervang met die minder aggressiewe Stanisław Leszczyński, en Pole het sy bondgenootskap met Rusland beëindig.   
Die ses jaar uitstel was van kritieke belang vir Petrus die Grote. Met kenmerkende energie herbou hy vinnig sy leër. Nuwe offisiere is uit die adel in Rusland gehaal en uit die buiteland aangestel, en die vervanging van soldate wat by Narva verlore gegaan het, is bewerkstellig deur diensplig. Peter het geld geskraap om sy nuwe veldtog uit elke gat wat hy kon vind, te finansier, belasting te verhoog, nuwe te skep, die southandel te monopoliseer en die geldeenheid te verneder, alles wat hy kon doen om meer kontant in te samel. Die berugste is dat hy 'n belasting op baarde ingestel het en kerke gedwing het om hul klokke te smelt om kanonne te maak.Aangesien nuwe soldate nuwe wapens nodig gehad het, het baie van die geld in die Russiese metaalbewerkingsbedryf gegaan, wat die hoeveelheid en kwaliteit van die bedryf aansienlik verbeter het, en daardeur die kwaliteit van die Russiese wapens. Vanweë die groot afstande wat by die noordelike oorlog betrokke was, het Peter ook 'n groot kontingent kavallerie opgebou.   
Peter temper hierdie nuwe leër in aanvalle op die Sweedse besittings van Livonia en Ingria aan die Baltiese kus. Toe hy seker was dat Charles suid was, beveel hy sy veldmaarskalk, Boris Sheremetev, om die liggies verdedigde kolonies aan te val, terwyl hy ook 'n afdeling suidwaarts stuur, om Charles XII te vertraag en Peter tyd te gee om sy magte te herstel. Aan die einde van 1701 ontmoet Sheremetev 'n groot getal Sweedse mag op die veld by Erastfer in Livonia, en verslaan hulle klaarblyklik en herhaal hy die prestasie weer op Hummelshof in Julie 1702. Hierdie twee oorwinnings, die eerste belangrike in die Russiese veldtog, het gehelp om die hupstoot te gee Russiese moraal na die katastrofe in Narva. Peter stuur daarna Sheremetev na Ingria, waar hy Sweedse magte op die land van Lake Ladoga opgedam het. Oktober 1702 het die Sweedse fort Nöteborg ingeneem. In Mei 1703 verower Peter die vesting Nyenschantz. Hy het 'n plek by die monding van die Neva gekies, omring deur moerasse, om sy vesting Sint Petersburg te vestig. Oorspronklik 'n buitepos teen die Swede en Petrus se "venster na die weste", sou die vesting later uitgroei tot een van Rusland se grootste en belangrikste bevolkingsentrums, en onder Peter, die hoofstad van Rusland.   
Die sukses van Sheremetev duur voort tot in 1704. Die grootste binnelandse stad Dorpat val in Julie 1704, sy mure breek deur Peter se nuwe artillerie. Hierdie artillerie het daarna 'n deurslaggewende rol gespeel in die tweede Slag van Narva. Hierdie keer, met swaarder getalle, en Karel XII ver weg in Pole, kon Peter die stad inneem, al was dit met groot ongevalle. Die bevelvoerder in die stad het die ideaal van 'n eerbare oorgawe geskend deur te weier om toe te gee, en sodra die Russe die stad oortree het, is die oorblywende Sweedse magte vermoor. Oor die algemeen het die vele Sweedse verliese aan die tuisfront 'n groot impak op die Sweedse ekonomie gemaak, wat reeds gespanne was deur die gevolge van die oorlog. Peter het ook vinnig 'n nuwe vloot in die Oossee bymekaargemaak, wat soos sy suidelike   lyk en rondom daardie tyd in 1705 amptelik die eerste mariene eenheid van Rusland gevorm het.
Karel XII verkies sy eie kandidaat tot die Poolse troon in 1704, en spandeer die volgende drie jaar Augustus II, wat nou wes toe vlug na sy geboorteland Sakse. Karel XII ontmoet Petrus se hoofleër, ingegrawe in Grodno, vroeg in 1706. Petrus was onwillig om 'n elite -mag op buitelandse gebied te ontmoet, maar beveel sy magte om terug te trek, maar het ligte magte in die gebied aangehou om die Swede te teister waar moontlik. 'N Gedeelte van die terugtrekkende kolom, gelei deur Menshikov, het 'n kleiner Sweedse detachement by Kalisz ontmoet en in die daaropvolgende geveg dit stewig verslaan. Teen 1707 het Charles uiteindelik koning Augustus agtervolg en afgesit, sy Poolse ompad beëindig en sy aandag vierkantig na Rusland teruggebring.  
Binnelandse opstande en die Oekraïense ompad Redigeer
Met slegs 50 000 soldate kon Charles XII nie droom om die hele Rusland te verower nie. In plaas daarvan het hy geredeneer dat die groot oorlogsdruk wat Petrus op sy land geplaas het, tesame met die ontevredenheid van die Boyar -adel, hom die oorwinning sou gee wat hy begeer. Charles het 'n sterk basis vir hierdie besluit, want Peter se swaar belasting het ontevredenheid oor die kroon laat ontstaan. In die somer van 1705 begin 'n onbekende monnik en 'n lid van die streltsy 'n opstand in Astrakhan teen wat hulle beskou as die vernietigende invloed van die adel en vreemde invloed. Die opstand is bloedig onderdruk in Maart 1707. Net so was 1705 ook die opstand van die Turkse Bashkirs, om parallelle redes is hierdie opstand eers in 1711 neergelê.  
Meer ernstig was die Bulavin -rebellie in 1707. Konrad Bulavin, 'n leier van die Don -Kosakke, het 'n opstand begin teen die regeringsposisie rakende voortvlugtendes en beïnvloed deur anti -buitelandisme. Dit was nie die eerste opstand in die verstrengelde betrekkinge tussen Rusland en die kosakke nie, maar dit volg dieselfde patroon as wat die rebellie wyd oor die suide versprei het, en op sy hoogtepunt het dit moontlik tot 100,000 mense betrek, maar was swak georganiseerd en sleg led. Die rebellie is stelselmatig onderdruk deur Russiese troepe wat die onenigheid onder Bulavin se manne uit die weg geruim het, en hy pleeg selfmoord in Julie 1708. Die res van die rebellie is teen 1709 opgevee.   
Ongeag, in die somer van 1708 was Charles in Litaue geplaas, met 'n pad direk na Moskou. Hy het egter 'n verlate toendra in die gesig gestaar, doelbewus blootgelê deur Russiese magte en beskerm deur die belangrike vesting Smolensk. Sy troepe word voortdurend geteister deur Russiese ligte troepe, en versterkings was nog onderweg. Alhoewel Peter diplomaties aanbiedings aanbied wat die hele land wat hy verower het, sou teruggee, behalwe Sint Peterburg en Neva, sou Charles nie met minder as die Sweedse oorwinning tevrede wees nie. Oekraïne, vrugbaar en nog onaangeraak deur die oorlog, lê in die suide, hy het ook geweet dat die Kosak -hetman Ivan Mazepa, wat Oekraïne grotendeels onder Peter beheer het, in die geheim teen sy tsaar beplan. Die Swede het dus suid gedraai en in plaas daarvan die Oekraïne binnegegaan.   
Geskiedkundiges redeneer steeds of 'n direkte aanval sou kon slaag, of nie, maar die Oekraïense afleiding was 'n ramp vir Charles. Charles se lang bagasie-trein uit Riga, saam met 12 000 versterkings, is in die herfs van 1708 deur vinnig bewegende Russiese kavalerie betrap. Teenoor toenemende Russiese getalle moes die Swede hul voorrade verbrand, hul kanonne begrawe en 'n haas maak vir Charles se hoofleër uit 12 000 man, slegs 6 000, en feitlik nie een van die voorrade nie, het dit eintlik by Charles gehaal. Met meer mans en geen voorraad nie, het dit Charles se voedselprobleme net vererger. Die gedagte aan Kozak-versterkings was ook 'n illusie, alhoewel Mazepa na die Swede oorgeloop het, het hy slegs 3000 troepe saamgebring. As vergelding het Menshikov Baturyn afgedank en vernietig en meer as 6000 mans, vroue en kinders geslag en die hoofstad van Mazepa heeltemal vernietig. Niemand anders het 'n gebrek aangedurf nie, en die Oekraïne het stewig onder Peter se beheer gebly.   
Slag van Poltava Edit
Charles en die tyd en die opsies was op. Die winter 1708–09 was ellendig vir die Swede wat in die Oekraïne kamp opgeslaan het, en in die volgende lente was Charles vasgevang in 'n beleg van die klein Russiese vesting Poltava. Peter, nog steeds versigtig om die Swede in 'n geveg te betrek, het sy troepe stadig deur versterkte posisies beweeg om die klein fort te verlig. Charles het voorsien dat hy Poltava nie betyds kon neem om die Russe te vermy nie, maar was vol vertroue dat sy 25.000 veteraan -troepe, ondanks afnemende getalle, gebrek aan voorraad en uitputting, die 40.000 Russe in die geveg kon verslaan en uiteindelik die oorlog met die Sweedse oorwinning kon beëindig. . Peter kon intussen bekostig om geduldig te wees; die Swede was ver van hul ondersteuning of versterkings, en verloor elke dag getalle. Die mees direkte pad tussen die Russiese kamp in die noorde en Poltava was deur verraderlike woud en moeras, en daarom het Peter voorsien dat enige Sweedse aanval links sou verdubbel, weswaarts, voordat hy noordwaarts deur oop grond na die Russiese leër sou draai. Peter het ses erdroë gebou in 'n lyn wat hierdie waarskynlike Sweedse aanklag in die gesig staar, en dit later met nog vier aangevul en in 'n "T" na die suide gestrek.  
Einde Junie, terwyl hy hom voorberei op die aanval, is Charles XII in die voet geskiet. Sodra die aanklag op die oggend van 8 Julie 1709 (N. S.) gemaak is, het hy dus die stryd van 'n werpsel af gelei. Tot Peter se tevredenheid beweeg die Swede presies op die manier wat hy verwag het. Charles was deeglik bewus van die afwykings wat Peter gegrawe het, en het geredeneer dat hy, so vinnig as moontlik, verby hulle sou jaag en die gevolglike verliese sou aanvaar om te verhoed dat hy vasgeval het en die element van verrassing verloor het. van sy artillerie agter om sy beweging te bespoedig. Dit was egter Charles nie Bewus van die ekstra vier stukke grondwerk wat Peter aan die vooraand van die geveg gegrawe het om hierdie nuwe probleem te bowe te kom, het Charles waardevolle tyd daaraan bestee om sy troepe te herrangskik van vuurlyne, uitstekend vir vlugvuur, tot vinniger, maar minder vuurklaar kolomme, 'n tydrowende stap wat hom die element van verrassing waarop hy vroeër gehoop het, verloor het. Aangesien Peter nou bewus was van Charles se bewegings, het die plan vinnig skeefgeloop, en baie van die Sweedse magte het in elk geval vasgevang geraak teen die redoubts, en die rook van die vuur aan beide kante en die gedruis van die verbintenis tussen die Russiese en Sweedse kavallerie voor die hoofmag, het hom verhinder om sy weermag effektief te organiseer. Charles trek sy magte wes om weer te herorganiseer in 'n vuurlyn, in 'n lae beboste gebied aan die kant van die belangrikste Russiese kamp.  
Intussen het Peter hom ook voorberei en sy kavallerie noordwaarts beweeg om op die Sweedse linkerflank te beweeg en ook sy troepe in 'n ry te rangskik. Charles het die aanvalslas op hom geneem en reken weer op die bestendigheid en ervaring van sy troepe om die Russiese linies te breek. Die Sweedse regtervleuel het die daaropvolgende aanval gelei, net soos in vroeëre gevegte; die veteraan -troepe het die Russe uitgedaag, hulle teruggeval en ook ondersteunende kanonne aangegryp. Die gewig van massale Russiese vuur het egter 'n gat in die middel van die Sweedse lyn oopgemaak, en die Russe, wat nou ten volle in staat was om so 'n gebeurtenis ten volle te benut, het daardeur gestroom en die Sweedse kolom in die helfte gebreek. Die Sweedse lyn het gebreek en versprei, en 10 000 Swede is doodgemaak of gevange geneem, die meeste van die res is op die oewer van die Dnjepr deur Menshikov gevange geneem. Slegs 'n paar honderd, waaronder Charles self, het suid na Turkse ballingskap ontsnap.  
Die Slag van Poltava was een van die deurslaggewendste oorwinnings in die Russiese geskiedenis. Die gevolg van die Slag van Poltava, en van die volgende oorgawe, was dat die grootste deel van die Sweedse weermag eenvoudig vernietig is, wat Swede wawyd oop gelaat het vir aanval. By die huis het die oorwinning aan Peter die politieke hoofstad gegee, en die oorlog was stil: hy moes die voortgesette huishoudelike kwessies in die wiele ry, as Peter die stryd verloor het, kon die opposisie teen die hervorming van die tsaar 'n aktiewe steun vir 'n nuwe tsaar geword het. Poltava demonstreer hoe ver die Russiese weermag gekom het, maar net nege jaar tevore was die Russe byna vernietig teen die Swede met 'n nog groter numeriese voordeel. Petrus die Grote het die belangrikheid van die uitkoms van die geveg ten volle waardeer en die gevange Swede bedank vir hul "lesse". Die stryd het egter nie die oorlog gewen nie, wat nog nie eers half verby was nie.   
Ottomaanse ompad Redigeer
Die Ottomane was bang vir Petrus se militaristiese winste, maar het uit die oorlog gebly. Op die rand van Frankryk en deur Charles XII, het die Ottomane op die tydstip wat 'n ballingskap van Charles XII huisves, teen 1710 oorlog teen Peter verklaar. , om suid te trek. Hy het baie van sy troepe, sowel as Sheremetev, sy betroubaarste generaal, suidwaarts getrek oor die hele lengte van Rusland om hierdie nuwe oorlog te beveg. Dit was nie die eerste keer dat Rusland teen die Ottomane geveg het nie, en dit sou ook nie die laaste wees nie, net soos in vroeëre oorloë, onderskat Peter die betrokke afstande en die spanning om twee oorloë gelyktydig te moet voer. Petrus was die eerstes wat Wallachië en Moldawië, meestal Christelike gebiede onder Turkse beheer, aktief aangemoedig het om in opstand te kom teen hul Ottomaanse heersers. 
Teen die lente van 1711 was Petrus gereed. Hy het sy leër van Kiev af deur Polen, tot by die Swart See, verplaas voordat hy die Dnester na Moldawië oorgesteek het, met die doel om dit van die Turkse bewind te skei. In werklikheid was die veldtog 'n ramp, die 40 000 Russiese troepe wat deur die enorme afstande belemmer is, is in plaas daarvan deur 130 000 Turkse troepe op die Prut -rivier vasgekeer. In die enigste groot geveg het die Russe die Ottomane suksesvol gehou, ongewoon aan gekonsentreerde Russiese vuurkrag, maar die geveg was inderdaad hopeloos, aangesien Peter vasgekeer was en 'n hoër Turkse mag in die gesig staar. Die gevolglike verdrag was verbasend toegeeflik aangesien die Russiese mag in die gesig gestaar word deur Petrus wat Azov verloor het, gedwing is om sy suidelike vloot te laat vaar, beloof het om hom nie met Poolse aangeleenthede te bemoei nie en 'n veilige deurgang na Swede vir Charles XII te verseker. In ruil daarvoor kon Peter hom uit die situasie onttrek en het hy steeds 'n dominante posisie in die Groot Noordelike Oorlog beklee. 
Die probleem van die plek waar die Duitse Ryk (1871-1918) in 'n tipologie van Europese state geplaas moet word, het geskiedkundiges al lank ontstel. Was dit 'n volkstaat, 'n koloniale ryk of 'n kontinentale ryk? Hierdie artikel gebruik die voorbeeld van die Duitse Ryk in vergelykende konteks om die nut van sulke tipologieë vir enige van die Europese state voor die Eerste Wêreldoorlog in twyfel te trek. Dit berus deels op herbevestiging van terme soos nasie, ryk, taal, kultuur en selfs Europa wat nie histories regverdigbaar is nie. 'N Opname van die onlangse literatuur oor Europese state voor die Eerste Wêreldoorlog dui daarop dat die ontkoppeling van hierdie terme van mekaar (byvoorbeeld nasie, taal, kultuur) kan help om 'n nuwe en moontlik vrugbare transnasionale (of trans-imperiale) perspektief op Europese geskiedenis in die lang negentiende eeu.
Die onderdrukking van Italië was die hoofdoel vir die politieke klasse vir die oorlog teen Frankryk en met min te win, maar baie wêreldmoondhede wat toenemend krities is oor die ekspansionisme van die Federasie, weke van interne tweespalt tydens onderhandelinge met Frankryk het politieke momentum gesteel en 'n groot teleurstelling verseker vir Frankryk wat, hoewel dit nie uit die bos was nie, met 'n effense klap op die pols van 'n sekere ineenstorting gered is. Die nuwe president, De Palma, was inderdaad baie meer bekommerd oor die kwessie van Roemeense onafhanklikheid. Alhoewel die res van Europa besig was met sy eie oorloë, het diplomatieke kabels bymekaargekom in die tydelike hoofstad van Milaan, Cisalpina, en gewaarsku oor moontlike diplomatieke optrede deur die ander Grootmoondhede om 'n transaksie te bewerkstellig - dit lyk onwaarskynlik dat die hele Roemenië herstel kan word en baie twyfel aan die aansprake van die Federasie op legitimiteit, veral oor sekere Moldawiese provinsies. Om die situasie vir De Palma nog erger te maak, het die Federale Konstitusionele Hof beslis dat, gegewe toenemende bewyse dat Lilic se oorwinning in 1884 in twyfel getrek word (en dus De Palma se legitimiteit as president), verkiesings binne drie maande gehou moet word, wat die kans op De Palma se wenslik klein kans laat. pouse in die federale politiek. Om dinge nog erger te maak, is die kongres self deur die hof ontbind. Verkiesings vir die wetgewer sou in Oktober plaasvind, waar hulle eerste prioriteit sou wees om 'n nuwe hoofstad in te stem. Min of meer gelyktydig sou die belangrikste partye van die Federasie kort daarna hul voorverkiesing hou, met die eerste ronde van die presidensiële peiling wat op 5 November, presies drie maande na die uitspraak van die hof, gehou is. Die politiek was geïmmobiliseer, maar die politici moes vinnig hardloop om tred te hou.
Evalueer die impak van die katoenbedryf op die Britse ekonomie 1770-1830
Hierdie opstel behaal 'n lae 2: 1 in die eerste jaar van my voorgraadse studie.
Daar is 'n verskeidenheid standpunte rondom die industriële revolusie, die relatiewe belangrikheid van die katoenbedryf en die effek wat die twee op die Britse ekonomie in die laat agtiende en vroeë negentiende eeu gehad het. Die tradisionele siening van die industriële rewolusie is die van 'King Cotton' en plofbare industriële en bygevolg ekonomiese groei. Meer onlangs, wat 'Revisionistiese' historici (sowel as ekonome)  genoem kan word, het bewys gelewer dat die ekonomiese groei in werklikheid traag was dat dit bloot 'n versnelling van die huidige groei was. Die katoenbedryf het ongetwyfeld 'n impak op die Britse ekonomie gehad, as gevolg van baie onderling verwante faktore, en het waarskynlik ontstaan ​​uit die noemenswaardige progressiewe tegnologie deur die tydperk. Daarbenewens het die uitbreidingstempo van die bedryf, die toename in sy rykdom en die uitwerking daarvan op bevolkingsgroei 'n onvermydelike uitwerking op die ekonomie . Die algehele impak van die katoenbedryf en die uitbreiding daarvan op die Britse ekonomie word algemeen beskou , maar die meeste historici  beklemtoon ook die belangrikheid van ander nywerhede soos yster en landbou, wat waarskynlik akkuraat is die katoenbedryf was die grootste bydraer tot die nasionale ekonomie -wat nie wil sê dat ander nywerhede onbelangrik was nie, net dat katoen hul groei ver oortref het, soos blyk uit die katoenbedryf wat wol inhaal .
Die uitvindings, innovasies en algemene progressiewe tegnologieë van die katoenbedryf moet as belangrik beskou word in die uitbreiding daarvan en dus die uitwerking daarvan op die Britse ekonomie. Hargreaves se uitvinding van die Spinning Jenny in die 1770's het die produksie van katoenprodukte aansienlik verhoog , wat die waarde van die bedryf as geheel binne die ekonomie verhoog het deur beide binnelandse verkope en uitvoere. Die ander belangrike uitvindings (Arkwright's Water Frame en Crompton's Mule) is miskien belangriker by die beoordeling van die effek van die katoenbedryf op die Britse ekonomie, omdat hulle 'n nuwe massamark oopgemaak het en waarskynlik die bedryf gediversifiseer het . Die feit dat die katoenskering wat deur die Water Frame vervaardig is, goedkoper was as sy mededingers op linne, en dat dit eintlik 'n splinternuwe massamark was, beteken dat dit baie aantreklik vir verbruikers was. Crompton's Mule het katoen vervaardig wat vergelykbaar is met sy, wat beteken dat die luukse materiaal wat voorheen onder meer uit Indië ingevoer is, betroubaarder  op die binnelandse mark geword het, en dit het aansienlik bygedra tot 'n toename in die vraag en 'n daling in koste.Dit alles het die hoeveelheid geld wat in die bedryf betrokke is, verder verhoog, en die algehele uitwerking daarvan het die waarde daarvan verhoog, wat die gepaardgaande uitwerking gehad het om algemene ekonomiese groei te stimuleer.
Die impak van uitvindings in die katoenbedryf was egter nie net die direkte effek daarvan nie. Die feit dat die katoenbedryf deur tydgenote as die voorpunt van tegnologiese vooruitgang beskou is, het mense na die bedryf getrek, wat die bedryf in staat gestel het om verder uit te brei. Die groot vraag wat gegroei het na die fyner kwaliteit katoen wat deur die Mules vervaardig is, het dieselfde effek gehad om werkers in die bedryf te lok . Die kombinasie van hierdie effekte word die bekendste geïllustreer deur die ontwikkeling van Manchester: wat die bevolkingsgroei betref  en die uitbreiding van die bedryf. In 1782 was daar net twee katoenmeulens in Manchester en teen 1802 was daar 52 . Die verskuiwing van die bevolking na wat stadiger geword het, industriële sentrums het weer beteken dat die nywerhede (spesifiek die van katoen) kon bly groei en vorder, wat natuurlik weerspieël word in die ekonomie, in teenstelling met die ekonomieë van die hedendaagse Frankryk en Ierland .
Die uitbreiding en groei van die katoenbedryf het noodwendig gelei tot 'n toename in die waarde daarvan (van £ 500,000 in die vroeë 1770's tot meer as £ 5,000,000 voor 1800 ), en dit het direkte sowel as indirekte gevolge vir die groter Britse ekonomie. Die direkte gevolge was die toename in die bydrae tot die nasionale produk -van 0,5% voor 1770 tot 60% in die eerste dekade van die negentiende eeu  -sowel as 'n verandering in Britse uitvoer (teen die einde van die Napoleontiese Oorloë, ongeveer die helfte van alle Britse uitvoere was katoenprodukte ). Afgesien hiervan, het die verhoogde waarde van die bedryf beteken dat daar groter ruimte was vir verdere uitbreiding, omdat dit ekstra finansiering beskikbaar gestel het vir nuwe meulens en vir tegnologiese navorsing om produksiemetodes nog meer te verbeter. Daarbenewens het die welvaart en kapitalistiese aard van die katoenbedryf ongetwyfeld mense aangetrek wat geld uit die nuwe markte wou verdien.
Soos reeds gesê, was daar 'n aansienlike bevolkingsaanwas, regoor Brittanje en veral in gebiede waar die katoenbedryf algemeen was. Die beste voorbeeld hiervan is in Lancashire: in 1801 was die bevolking van Lancashire 673,486 en teen 1830 was dit ongeveer 1,336,854, waarvan die meeste in nuwe industriële dorpe gekonsentreer was. Die impak van die katoenbedryf kan spesifiek getoon word deur die hoër as nasionale gemiddelde bevolkingsgroei (naby 15%) in Lancashire (meer as 20% per dekade in die periode) . Dit was egter nie net die gebiede waarin die katoenbedryf gevestig is nie, maar ook gebiede met 'n beduidende groei wat nie katoenmeulens gehad het nie. Die opvallendste hiervan was Liverpool, Bristol en Glasgow, wat gegroei het tot groot kommersiële hawens as gevolg van die toename in katoeninvoer wat nodig was om die nuwe en vinnige groei te verskaf . Alhoewel hierdie bevolkingskonsentrasie ongetwyfeld die gevolg was van die sentralisering van die bedryf, is dit waarskynlik dat hierdie beweging van mense ook tot 'n sekere mate bygedra het. Namate meer mense na stedelike nywerheidsgebiede verhuis het, was daar 'n groter potensiële arbeidsmag, en sodoende kon die bedryf vinniger uitbrei, wat weer die embrioniese werkersklas gekweek het.
Die katoenbedryf het ander, miskien verder gevolge, vir die breër Britse ekonomie gehad. Die feit dat die groei van die katoenbedryf waarskynlik die begin van 'n proletariese werkersklas was, het beteken dat dit van groot belang was vir die ontwikkeling van die Britse ekonomie . Die belangrikste bydraende faktor tot die totstandkoming van die werkersklas was ook 'n belangrike fase in die ontwikkeling van die Britse ekonomie: omdat dit meer ekonomies was om groter meulens en fabrieke te bou, het dit toenemend voordelig geword om die bedryf te sentraliseer [19 ]. Dit is egter belangrik om te beklemtoon dat die werkersklas nie net tot die katoenbedryf beperk was nie; dit het 'n rol gespeel in die ontwikkeling van die industrie in die algemeen, hoewel die voormalige as die grootste groeiende bedryf waarskynlik die grootste bydrae gelewer het tot die totstandkoming daarvan. Daarbenewens het die groei van die katoenbedryf ook die ontwikkeling in ander indirekte maar gekoppelde bedrywe, soos vervoer, bankwese en handel  gestimuleer, wat duidelik die omvang van die impak wat die bedryf op die Britse ekonomie gehad het, duidelik toon. .
Die impak van die katoenbedryf moet egter gekwalifiseer word. Verskillende historici het egter verskillende sienings oor die kwalifikasievlak. Cipolla voer aan dat die katoenbedryf op sigself nie revolusionêr was nie, en dat dit slegs in samewerking met die ontwikkelinge in ander bedrywe so 'n impak op die ekonomie gehad het, en dat geen enkele bedryf belangriker was as die ander nie [ 21]. Dit dui effektief aan dat die impak van elke individuele bedryf beperk was. Dit is waar dat die yster- en steenkoolbedrywe en die ontwikkelings daarin beduidende gevolge vir die Britse ekonomie gehad het, en dat die katoenbedryf nie alleen verantwoordelik was vir die ekonomiese groei wat Brittanje ondervind het as gevolg van die Industriële Revolusie nie. Pawson voer inderdaad aan dat die uitbreiding van die katoenbedryf in hierdie tydperk te wyte was aan die vorige eeu se ontwikkeling, en dat 1770-1830 bloot 'n tydperk van groei was, eerder as dat dit heeltemal ongekend was . Of dit nou ongekend was of nie, dit is beslis waar dat die 'versnelling' van hierdie tydperk 'n diepgaande uitwerking op die Britse ekonomie gehad het, en die impak van die katoenbedryf is onmiskenbaar.
Ten spyte van hierdie teenargumente, is dit redelik om te sê dat die katoenbedryf 'n groot impak op die Britse ekonomie gehad het. Die uitbreiding van die bedryf, beide wat produksie en diversiteit betref, het beide die bedryf en gevolglik die ekonomie verryk. Dit het meer mense na die bedryf getrek, wat op sy beurt bygedra het tot die uitbreidingstempo, en het beteken dat die ontwikkeling daarvan ietwat selfonderhoudend was. Hierdie outargiese aard het slegs die wins van die bedryf verhoog, wat beteken dat sy bydrae tot die ontwikkeling van ander (aanvullende) nywerhede en die groter ekonomie as die belangrikste in hierdie tydperk beskou kan word . Die algemene bevolkingsgroei as gevolg van die opkoms van die katoenbedryf het moontlik die grootste uitwerking op die Britse ekonomie gehad, omdat die ekstra bevolking nie altyd in die katoenbedryf beland het nie. Die bevolking was aangetrokke tot gebiede met 'n groter welvaart, en sou betrokke wees by ander ondersteunende nywerhede sowel as die katoenbedryf. Dit wil blykbaar bevestig dat die effek van die katoenbedryf op die ekonomie nie net op sigself betekenisvol was nie, maar ook redelik wydlopend was.
Woordtelling (titel ingesluit): 1 930
 Soos Williamson, Harley en Crafts, sien F.W. Botham en E.H. Hunt, 'Lone in Brittanje tydens die industriële revolusie', Die resensie van die ekonomiese geskiedenis, 40 (1987), p.380.
 E.J. Hobsbawm, Nywerheid en ryk: 'n Ekonomiese geskiedenis van Brittanje sedert 1750, p.51.
 Alhoewel nie uitsluitlik nie: sien M. Koyama, 'The Price of Time and Labor Supply: From The Black Death to The Industrious Revolution', Besprekingsvraestelle in die ekonomiese en sosiale geskiedenis, 78 (2009), p.3.
 Sien T.S. Ashton, Die Industriële Revolusie 1760-1830, pp. 58-60 of C.M. CIpolla (red.) The Fontana Economic History of Europe Volume 4, deel 1: The Emergence of Industrial Societies, p.162.
 T.S. Ashton, Die Industriële Revolusie 1760-1830, bl. 75
 C.M. Cipolla (red.), The Fontana Economic History of Europe Volume 4, Part 1: The Emergence of Industrial Societies, p.176.
 T.S. Ashton Die Industriële Revolusie 1760-1830, pp.72-3.
 E.J. Hobsbawm, Nywerheid en ryk: 'n Ekonomiese geskiedenis van Brittanje sedert 1750, p.41
 T.S Ashton, Die Industriële Revolusie 1760-1830, p.74.
 Sien E. Pawson, Die vroeë industriële revolusie: Brittanje in die agtiende eeu, p.33.
 T.S. Ashton, Die Industriële Revolusie 1760-1830, bl.74.
 E. Pawson, Die vroeë industriële revolusie: Brittanje in die agtiende eeu, p.39.
 C.M. Cipolla (red.), Die Fontana Economic History of Europe Volume 4, Deel 1: Die opkoms van industriële samelewings, pp.176-7.
 C.M. Cipolla (red.), The Fontana Economic History of Europe Volume 4, Part 1: The Emergence of Industrial Societies, pp.171-7, kyk ook E.J. Hobsbawm, Nywerheid en ryk: 'n Ekonomiese geskiedenis van Brittanje sedert 1750, p.51.
 E.J. Hobsbawm, Nywerheid en ryk: 'n Ekonomiese geskiedenis van Brittanje sedert 1750, p.51
 J. Watts, Die feite van die katoenhongersnood, p.34
 E.J. Hobsbawm, Nywerheid en ryk: 'n Ekonomiese geskiedenis van Brittanje sedert 1750, p.41
 C.M. Cipolla (red.), The Fontana Economic History of Europe Volume 4, Part 1: The Emergence of Industrial Societies, p.186.
 E.J. Hobsbawm, Nywerheid en ryk: 'n Ekonomiese geskiedenis van Brittanje sedert 1750, p.67
 C.M. Cipolla (red.), The Fontana Economic History of Europe Volume 4, Part 1: The Emergence of Industrial Societies, p.186
 Sien C.M. Cipolla (red.), Die Fontana Economic History of Europe Volume 4, Deel 1: Die opkoms van industriële samelewings, p.162
 E. Pawson, Die vroeë industriële revolusie: Brittanje in die agtiende eeu, pp.102-3
 Sien E.J. Hobsbawm, Nywerheid en ryk: 'n Ekonomiese geskiedenis van Brittanje sedert 1750, p.51
Ashton, T.S., Die Industriële Revolusie 1760-1830 (Londen, New York en Toronto, 1948)
Botham, F.W. en Hunt, E.H., 'Lone in Brittanje tydens die industriële revolusie', Die resensie van die ekonomiese geskiedenis, 40 (1987), pp.380-99
Chapman, S.D., Die katoenbedryf in die industriële revolusie (Basingstoke, 1987)
Chapman, S.J. Die katoenbedryf van Lancashire: 'n studie oor ekonomiese ontwikkeling (Manchester, 1904)
Cipolla, C.M. (red.), Die Fontana Economic History of Europe Volume 3: The Industrial Revolution (Glasgow, 1973)
Cipolla, C.M. (red.), The Fontana Economic History of Europe Volume 4, Part 1: The Emergence of Industrial Societies (Londen en Glasgow, 1973)
Crafts, N., 'Produktiwiteitsgroei in die industriële rewolusie: 'n nuwe perspektief vir boekhouding,' Die Journal of Economic History, 64 (2004), pp.521-35
Harley, C.K., 'Katoentekstielpryse en die industriële revolusie', Die resensie van die ekonomiese geskiedenis, 51 (1998), pp. 49-83
Hobsbawm, E.J. Nywerheid en ryk: 'n Ekonomiese geskiedenis van Brittanje sedert 1750 (Londen, 1968)
Hudson, P., Die Industriële Revolusie (Londen, 1992)
Jones, E.L. en Mingay, G.E. (reds.), Grond, arbeid en bevolking in die industriële revolusie (Londen, 1967)
Koyama, M., 'The Price of Time and Labor Supply: From the Black Death to The Industrious Revolution', Besprekingsdokumente in die ekonomiese en sosiale geskiedenis, 78 (2009), pp.1-45
Pawson, E., Die vroeë industriële revolusie: Brittanje in die agtiende eeu (Londen, 1979)
Watts, J., Die feite van die katoenhongersnood (Londen, 1866)
Al die volgende terugvoer word op die volgende skaal beoordeel: Uitstekend-Uitstekend-Goed-Bekwaam-Slaag-Slaag.
Breedte van lees: Goed
Kritiese benadering tot historiografie: Bekwaam
Fokus op die vraag:Goed
Organisering van die materiaal: Goed bevoeg
Diepte van begrip en insig: Goed bevoeg
Gebruik van voorbeelde: Goed
Inleiding en gevolgtrekking: Goed bevoeg
Feitelike akkuraatheid: Goed
Omvattend van dekking: Goed
Vlot en korrek Engels: Goed
Akkurate spelling/proeflees: Goed
Bronne korrek aangehaal: Bekwaam
Algemene opmerkings en advies: Goeie bespreking, met verwysing na u leeswerk en enkele opmerkings daarop. Dit het 'n bietjie begin, maar sodra u aan die gang was, was dit goed geskryf en goed gevloei. Voetnoteringstyl moet gesorteer word, maar oor die algemeen 'n goeie opstel.
Kyk die video: 08 Taalkundig (Junie 2022).
Copyright 2022 \ Waarom oorvleuel die taalkundige skeuring nie met die godsdiensverskil in Pruisiese Silezië nie?...