Basiese tekeninge: Hoe om die menslike vorm aanmekaar te sit - Tekening - 2021
In vorige uitgawes het ons verduidelik hoe om verskillende dele van die liggaam te ontleed en korrek te teken. In hierdie studie-oorsig van die figuur bring ons dit alles bymekaar.
kleurpotlood en wit
houtskool op getinte papier,
U sou nie 'n huis bou sonder om na 'n bloudruk te verwys of 'n reis te neem sonder om 'n kaart te raadpleeg nie, as wat u u DVD-speler sou opstel sonder om na die handleiding te kyk. Sal jy?
Miskien sou u, soos die meeste van ons doen, lei tot 'n horlosie van 12 uur in ewigheid en 'n timeropname-funksie wat nooit die kanaal of program vind wat u wou hê nie. Baie van ons benader figuurtjies op dieselfde manier, asof ons probeer om die wiel weer uit te vind elke keer as ons die menslike vorm skets. Daar is 'n magdom nuttige handleidings wat deurslaggewende inligting verskaf oor die figuur en die onderliggende struktuur en onderliggende oppervlakteienskappe. Kunstenaars het hierdie hardwerkende inligting oor etlike eeue van kyk en analise saamgestel, en elke generasie kunstenaars bou voort op die ontdekkings van die vorige generasie. Hierdie kennis kan gevind word in die vele artistieke anatomieboeke op die mark, sowel as in algemene boeke oor figuurtekeninge, soos Richard G. Hatton Figuurtekening handleiding (uitgedruk), maar die meeste daarvan word ongelees deur die gemiddelde kunsstudent en baie kunstenaars wat bang is om hul 'kreatiwiteit' te vermorsel.
Dit is waar, 'n bietjie anatomiese kennis kan 'n baie gevaarlike ding wees. 'N Vlugtige studie van die onderwerp kan lei tot gestileerde, oorwerkte, spierklompe tekeninge deur 'n kunstenaar, verheug oor sy nuutgevonde kennis. Ek het dit op die moeilike manier geleer toe ek op 10-jarige ouderdom my studie van anatomie voorlopig begin het. Die sternocleidomastoid in die nek was ek die eerste spier en gunsteling spier wat ek weke lank gevind het. Ek kon nie 'n nek trek met enige silindriese soliditeit nie, maar ek was beslis trots op my "kennis" - dit is totdat ek meer anatomieboeke begin lees het. Soos baie anatomiste in hul handboeke waarsku, is die sleutel om anatomie so goed te leer dat u dit kan vergeet. Op hierdie manier belemmer dit nie u kreatiewe impuls nie, en laat u onderbewuste die tegniese inligting stil en spontaan voorsien wanneer u dit benodig.
Sy-aansig van die spiere
deur Jan Wandelaar.
Spiername: A) serratus anterior,
B) skuins van buite,
C) bekken- of iliaatkam
met die posterior helmteken na die
reg van tag en die
anterior kruin na links,
D) deltoid spier, en
Nadat ek maande lank rondgeswaai het, spiere geleer het en rubberagtige, slappe tekeninge gemaak het, het ek besef dat ek my studies weer moes begin. Ek het begin konsentreer op die skeletale onderbou van die menslike vorm, soos al die anatomieboeke aanbeveel. Soos alle ander jeugdige jeugdiges, was ek baie moeilik om die waarheid te aanvaar: dat die spiere die onderliggende kromme van die arm- en beenbene volg, sowel as die groot plat vorms van die ribbekas en die bekken. Maar kort voor lank kon ek die resultate van my studie sien: meer ritme en 'n gevoel van volume in my figuurtekeninge.
Dit sou onmoontlik wees om al die kunswêreld se opgehoopte kennis van die menslike vorm in een boek aan te bied, laat staan ​​nog in hierdie artikel. Of u nou daarin belangstel om die figuur op 'n tradisionele of ekspressiewe manier te teken, dit help om soveel verskillende anatomieboeke as moontlik te lees - elke boek herhaal 'n sekere kern van inligting, maar elke boek bied 'n paar verrassings aan en onthul sappige feite wat gemis is deur ander. Ek hoop dat die volgende dien as 'n padkaart wat help om aan die gang te kom met u eie reis. In hierdie artikel gee ek 'n opsomming van wat ek beskou as van die belangrikste lesse wat ek uit my studie van die menslike vorm, die struktuur en anatomie daarvan opgedoen het. Konsentreer hoofsaaklik op die oppervlakteienskappe van die menslike vorm, en ek sal verduidelik hoe om hierdie kennis te gebruik om meer volumetries dimensionele en gebare dinamiese figure te teken. Alhoewel ek nou en dan na 'n paar anatomiese terme moet verwys, hoef u nie bekommerd te wees nie. U sal dit glad nie intimiderend vind as u soms na die twee elegant eenvoudige diagramme van Jan Wandelaar verwys nie.
Die kernfiguur is, soos ek dit noem, die belangrikste deel van die menslike vorm. Die kernfiguur is gebou uit die bors en bekken en dien as die naaf of die stam waaruit al die ander voortspruit, insluitend die hele gebaar of liggaamshouding, om nie te praat van die nek en kop, die arms en hande en die bene nie en voete. Soos ek voorheen genoem het in my eerste artikel vir tekening (herfs 2003), is dit uiters belangrik om daarop te let dat die bors en die bekken in opposisie met mekaar beweeg; hulle sit nooit regop nie, die een bo die ander. In 'n staande posisie tip die bors agtertoe (sien In die verte), terwyl die bekken vorentoe kantel. Intussen sit die pelvis in 'n sittende posisie gewoonlik agteruit en die bors gly vorentoe. Geen hoeveelheid besonderhede sal u figuurtekening bespaar as u nie hierdie fundamentele gebaar van opposisie begryp nie.
Vooraansig van die spiere van die liggaam
N) infrasternal kerf,
S) suprasternal kerf en die
bokant die sternum of borsbeen,
P) patella, T) binneste punt van die tibia,
I) gebied naby die middelpunt
van die liggaam, naby die
trochanter en effens onder
waar die belangrikste voorste been
spiere (rectus femoris)
gaan die bekken binne.
Dit is soms moeilik om hierdie verhoudings raak te sien terwyl u die menslike figuur teken, veral as u nie vertroud is met die vorms van die skelet wat daarmee saamwerk nie. Baie van my beginnersstudente roep uit frustrasie uit: 'Ek hoor wat u sê, maar ek kan dit nie sien nie - dit lyk vir my na 'n mengelmoes!' In reaksie daarop wys ek die sigbare, benerige landmerke of spiervorme wat u kan gebruik om die kanteling van hierdie vorms te ontleed. Let op 'n staande figuur hoe die maagspier dramaties na binne draai onder die maagknoppie. Agter, die posterior bekkenkam (aan die agterkant van C) is dikwels sigbaar op 'n dun model wat vorentoe kantel in 'n byna parallelstoot na die maagspier. Selfs op 'n volgrootte model, die boonste boude of gluteus medius is geneig om die kanteling van die heenkruin ondertoe te volg (sien Geweegde Stasis). Volgende kyk ek na die borsbeen of die benige oppervlak van die ribbekas tussen die borste en borsspiere. Op 'n staande figuur skuif hierdie benerige landmerk altyd agteruit na bo. Op die agterkant van die bolyf kan jy byna altyd ten minste 'n eggo van die struktuur van die onderste ribbekas onder sien, selfs op 'n swaar model. Hierdie effens geboë vorm wenke in die omgewing van die skuins borsbeen aan die voorkant van die bors. Alhoewel dit slegs twee buitelyne is, werk hulle soos die parallelle, vertikale vliegtuie op 'n boks. En wanneer hierdie twee gesimuleerde bokse in teenoorgestelde hoeke op mekaar gestapel word, skep dit 'n dinamiese contrapposto, of teenkanting van vorms in die bolyf.
Tot dusver het ons slegs die voor- en agtervliegtuie van die bolyf oorweeg. Die meeste kunstenaars onthou om die syvliegtuie op en af ​​in die bolyf te trek, aangesien die groot ligte en donker vorms op hierdie punt breek. Maar hoewel baie van hierdie kunstenaars weet dat die bolyf 'n topvlak het, vergeet hulle gereeld om dit te teken. Die boonste vlak kan beskou word as 'n soort skuins tafelblad wat aan die bokant van die skouer begin of trapezius. Dit draai afwaarts oor die bokant van die arms of Deltoids (D), en begrens deur die sleutelbene, of die sleutelbene, daal steeds na die middellyn. Te veel kunstenaars trek die sleutelbene horisontaal regoor die bolyf, sny die diepte van die vliegtuig af en lewer 'n papierdun, uitgesnyde weergawe van die romp. Dikwels is die sleutelbene met 'n voor- of syaansig afwaarts in die kuil van die nek, wat 'n breë vlak skep wat dramaties vorentoe kantel. Saam met die nek wat skuins op sy skuins vorm sit, werk hierdie topvlak soos 'n natuurlike dwarssnit wat die volle diepte en volume van die bolyf openbaar. Dit is ook van kardinale belang vir die algehele gebaar van die figuur; dit bied 'n ander verwysingspunt vir die punt van die ribbekas, net soos die teken van die bo- of ondervlak van 'n boks om die vorm in die ruimte te wys. Dit is die enigste keer dat die sleutelbene reguit lyk of dit boontoe wil buig, as u hulle van 'n laer hoek af kyk, of as die figuur van u oogpunt af leun (sien Sargent se Naakte Man).
deur Dan Gheno, 2005, kleurpotlood,
Sodra u die algehele gebaar van die kernfiguur bepaal het, moet u die dieper struktuur ondersoek. Soek eers die middellyn, of jy nou 'n voor- of agteraansig van die bolyf teken. Op die agterkant sien u die middellyn wat weerspieël word in die sentrale struktuur van die ruggraat self. Die voorste middellyn is 'n bietjie moeiliker om te vind, maar dit word geïmpliseer in die benige ruimte tussen die borste (S-N) en loop in die middel van die maag, of die rectus abdominus. Op dun of gespierde modelle kan u dikwels sien dat die middellyn deur 'n vertikale lyn loop, genaamd die linea alba (L), wat die maagspier verdeel. Die bors en die bekken is gebou op 'n bilaterale struktuur, wat eenvoudig beteken dat die een helfte van die vorm die ander weerspieël. Maar wees baie versigtig as u die middellyn teken. Ons sien gewoonlik die bolyf in 'n soort perspektiewe resessie. Dit beteken dat die buitekant van die vorm, verby die middellyn, minder ruimte sal inneem. Selfs baie gevorderde kunstenaars vergeet om perspektief te oorweeg. Sommige van hulle meen die middellyn is te elementêr om oor te bekommer, maar in hul haas maak hulle dikwels die buitekant van die kernfiguur te groot. Moenie bekommerd wees as u in hierdie strik val nie. Jou ingewande sal jou vertel dat daar iets verkeerd is, en sodra jy 'n late middellyn deur jou bolyf het, is dit meer waarskynlik dat jy jou fout sal regmaak.
deur John Singer Sargent,
grafiet, 9? x 7¾.
Versameling Wadsworth Atheneum,
Alhoewel hierdie riglyne op alle figure, selfs voorwerpe met stillewe, sal werk, bestaan ​​daar nie iets soos 'n generiese kernfiguur nie. Ek het voorheen in tekening hoe u 'n voorkoms kan kry as u 'n gesig teken of skilder (herfs 2006). Eenvoudig gestel, jy verdeel die afstande tussen funksies in drie segmente en skat watter afstand die langste is en watter die kortste is. As u nie die gestalte op hierdie breë vlak kan vind nie, sal u dit ook doen, ongeag hoeveel besonderhede u in die gesig gooi. Dieselfde geld die bolyf. Probeer die voorkant van die bolyf op 'n soortgelyke manier meet, verdeel dit in drie afdelings en vergelyk elkeen van hul relatiewe lengtes soos u dit sou doen. Die eerste segment begin by die steek van die nek, of suprasternal kerf (S) en eindig onder die tepels by die infrasternal kerf (N); die tweede begin by die buite-kerf en eindig by die naeltjie; die laaste gedeelte begin by die naeltjie en eindig by die skaambeen. Sodra u hierdie basiese raamwerk opgestel het, kan u, indien u wil, na die stad gaan met die besonderhede.
Maar gaan voort met versigtigheid! Sommige kunstenaars kry te veel aandag aan die besonderhede - veral die borste en skouerblaaie. Die meeste mense is geneig om die bors te groot of op die ribbekas te trek, sodat dit lyk asof die borste buite die bolyf dryf sonder ondersteuning van die basis. Met dieselfde frekwensie is kunstenaars geneig om die skouerblaaie te klein en styf teen die bolyf te trek en nie genoeg ruimte vir die ribbekas te laat nie. Ek ignoreer gewoonlik hierdie besonderhede as ek die eerste keer 'n tekening van die kernfiguur opstel. In plaas daarvan konsentreer ek daarop om die onderliggende kurwes van die ribbekas te vestig, deur die posisies van die borste en skouerblaaie te trek. Dan, met 'n ondersteunende oppervlak om mee te werk, voeg ek hierdie oppervlakkige besonderhede bo-op. Moenie vergeet om 'n bietjie ekstra hoeveelheid vir die pekte bo die borste by te voeg nie. Vertrou bowenal alles! Alhoewel die woord bilateraal 'n absolute simmetriese verhouding tussen elke kant van die bolyf impliseer, is daar altyd 'n mate van afwyking van die norm, met die een bors gewoonlik 'n bietjie kleiner as die ander en die een kant of segment van die abs. of meer gedefinieër as die ander.
Studies vir Haman
deur Michelangelo, ca. 1511,
rooi en swart kryt, 10 x 8.
Versamel die Teylers Museum,
Wanneer u 'n figuur wat sit, teken,
dit is nuttig om te vergelyk
die lengte van die boonste en
onderbene, vergelyk dan elkeen
individuele been segment na
die lengte van die bolyf.
Die ribbes is 'n besonder aanloklike en verwarrende detail. Baie verwarde kunstenaars kyk na die ribbes en sien 'n gedugte bandjie van besonderhede wat lyk asof dit in lang en kort vorms breek, soms hoekig, soms krom, in verskillende rigtings. U sal dit makliker vind om dit te ontleed as u onthou dat die ribbekas in 'n fyn vorm van die struktuur is, en dat die individuele ribbes hierdie vorm volg, wat hoog agter in die ruggraat begin en dan afwaarts na voor beweeg (sien Michelangelo se Studies vir Haman). Die lastige komplikasies begin as u twee baie elegante spiere by hierdie eenvoudige massa wil voeg: Die serratus anterior (A), wat die ribbes van bo af gryp en die skuins van buite (B), wat van onder af gryp. Gelukkig het hierdie oënskynlik ingewikkelde spiere hul eie logika om u oog en potlood te lei. Die serratus is letterlik 'n getande spier, met kort vingeragtige segmente wat afsonderlik in die ribbes grawe. Die algehele spier volg 'n betroubare boog wat onder die onderkant van die skouerblad loop en mik na die tepel voor, voordat hy uiteindelik onder die pectoralis verdwyn. Die buitenste skuins is die vorm wat so sierlik bo die heupe in atletiekmense en Griekse en Romeinse standbeelde sit; ongelukkig ervaar die meeste van ons dit op ons eie liggame as 'liefdeshandvatsels'. Soos die naam aandui, styg hierdie spier skuins opwaarts na die ribbes, en by goed ontwikkelde individue is hierdie spier ook vingeragtig aan die bokant. Die eksterne skuinspier kruis die serratus hierbo, asof dit twee hande is wat vasgeklem is, en vou in dieselfde betroubare, geboë boog wat die boonste spier lei.
Soos u uit vorige installasies van hierdie reeks onthou, weet u dat ek graag my tekeninge van die figuur met 'n "aksielyn" wil begin. Deur Thomas Eakins bedink, verwys hierdie term na 'n reël wat óf verbeel is óf op u papier geteken is, wat die algehele druk en werking van die figuur aandui. Die primêre aksielyn loop gewoonlik deur die lengte van die figuur, van kop tot tone, versterk deur meer spesifieke sytakke wat deur die individuele ledemate loop. As ek dieper in die tekenproses beweeg, konsentreer ek op die kernfiguur en beweeg dan later na die ledemate wat daaruit straal. Ek skuif gewoonlik na die ondersteunende ledemate of ledemate - byvoorbeeld, die bene in 'n staande houding of 'n arm as die model in 'n sittende posisie agteroor leun. Ek het die kop en nek in een van my vorige tekeningartikels bespreek, so ek sal nou konsentreer op die struktuur en gebare ritmes wat in die arms en bene voorkom.
deur Pierre-Paul Prudhon, houtskool
verhoog met wit kryt op blou
Versameling Museum vir Beeldende Kunste,
'N Flou buiglyn kom voor
op die agterkant van die knie
waar die femur en tibia mekaar ontmoet,
gewoonlik op die middelpunt van
die totale lengte van die been.
Baie kunstenaars het dit moeilik om die arms en bene aan die kernfiguur te heg, sodat dit lyk asof die ledemate op 'n veilige, geloofwaardige manier natuurlik uit die bolyf groei. Daar is 'n maklike oplossing wat so elementêr sal klink, dat u dit miskien nie wil aanvaar nie; probeer dit in elk geval. In jou geestesoog, visualiseer die kernfiguur asof dit 'n pop is met sy arms en bene verwyder, met 'n leë, algehele kruisings waar die ledemate moet vassteek. Dink dan aan die arms en bene wat in die leë gleuwe vassteek. Dit sal u help om die verhouding van die ledemate tot die groot vliegtuie van die bolyf te visualiseer. In die geval van die arm is dit stewig ingewortel in die bolyf van die bolyf, en hang nie buite die bors nie, want sommige mense hou van die boonste ledemate. Die arm gly diep in die kernfiguur in en word omhels met 'die skouergordel', met die pektorale voor; die skouervlak, sleutelbene en deltoïede hierbo; en die spiere van die skouerblad, of skapula, agter. Die arm kan nie beweeg sonder om gedeeltes van die bolyf saam te neem nie. As die arm vorentoe, opwaarts of agtertoe swaai, neem hy die skouergordel daarmee saam. Let op hoe die skouerblaaie amper aanraak as albei arms terug swaai, of hoe die pekte en die skapula opwaarts beweeg as die arm dit doen. Dit is interessant om daarop te let dat die skapula nie deur 'n opwaartse bewegende arm beïnvloed word nie, net voordat die ledemaat bokant die skouerlyn begin beweeg.
Die arm het baie beweeglikheid danksy hierdie skouergordel, maar as die arm parallel aan die liggaam hang, neem die ledemaat deel aan dieselfde ligpatrone wat die bolyf regeer, soos wat u kan sien Indiese bedelaar deur Georges Seurat. En wanneer die bolyf van die bolyf heeltemal in die skaduwee is, val die hele arm ook dikwels in die duisternis. Dit is belangrik om te onthou dat arms en bene basies silindries van aard is, ongeag hul posisie of die ligsituasie. Die arm en bene is egter nie eenvoudige, gladde buisvorms nie. Soos die bolyf, is die arms en bene saamgestel uit baie harde, skerp draaiende spiere en bene wat die ledemate in 'n beslissende voor-, sy- en agtervlak maak, en verdeel in ewe beslissende ligte en donker vorms.
U moet ook baie versigtig wees as u die been aan die bekken koppel. Moenie die been op die heup- of bekkenwapen sement soos soveel kunstenaars gewoonlik doen nie. Hierdie hoë plasing van die been laat nie veel ruimte vir beweging in die ledemaat nie. Sommige oorgangspiere sluit aan by die kruin van die bekken, maar die grootste massa van die been kom baie laer binne in die bekken, naby die halfwegpunt van die liggaam (I), waar dit meer buigsaam is en vrylik kan draai. Soos die arm, is die been op 'n soortgelyke silindervormige basis, onderhewig aan dieselfde vlak en ligte effekte - met een gereelde uitsondering: meestal plaas ons die ligbron bo die model, dus op 'n eenvoudige, staande been, die intensiteit lig verdwyn gewoonlik radikaal terwyl dit oor die lang lengte van die ledemaat sak. U sal die lig baie helderder vind, waar die voller massa van die bobeen na die lig draai as op die onderbeen. Die voet, aan die ander kant, slaan dikwels terug in 'n bietjie meer lig as die onderbeen, omdat die horisontale skuins bo-vlak van die punt van die voorkant reguit meer lig is as enige vorm op die vertikaal gerigte bene. Selfs as u die lig laag op die grond plaas, sal u gewoonlik dieselfde effek hê van die verdwyn van die beligting, net omgedraai.
deur Georges Seurat,
ca. 1878, grafiet,
19 x 111/4. Privaat versameling.
Let op die skadupatrone
op die arms in vergelyking met dié
van die bolyf.
Daar is niks rigiede of reguit aan hierdie silindriese arms en bene nie. Desondanks is dit soms moeilik om die subtiele, krom aksielyn te sien wat deur die ledemate loop, selfs as hulle op hulself gebuig is. Kyk mooi: die onderliggende bene van die ledemate krom subtiel en neem die spiere saam. Dit kan lank duur vir sommige kunstenaars om hul voorveronderstellings op te gee en hierdie effense draaie wat deur die ledemate loop, te sien. Trouens, as hulle aangesê word om na die buiging te kyk, buig baie kunstenaars die ledemate in die teenoorgestelde rigting. Wanneer hulle uiteindelik die begrip begryp, oordoen hulle dit gereeld. As hulle byvoorbeeld die onderarm opgehang in die middelaar trek, kyk hulle na die spiermassa wat onder die ulna val en oordryf die voorkoms daarvan, en teken die algehele onderarm soos 'n stuk te gaar pasta. As dit u is en u hierdie effek wil vermy, probeer dan om die benige struktuur onder die vel en spieromhulsel te visualiseer. Onthou dat hierdie bene van die ledemate, argitektonies, in wese draende pale of kolomme. Die bene is gebou uit fyn, verfynde wendings en draai net genoeg om die stresvolle gevolge van die liggaam se gewig en aksies na buite weg van die kern van hul lang vorms af te buig. Hulle kan nie te veel bo hul basiese kolomstruktuur buig nie, of hulle sal soos 'n takkie klap. Nog 'n belangrike argitektoniese punt: vermy die ewe irriterende probleem om die onderarm en bene te dun te trek, en skaars genoeg ruimte vir een been te laat, laat staan ​​nog die twee bene wat elk van die voorpote dra.
As u sukkel om iets hiervan te sien, plaas 'n paar opskrifpapier oor een van u tekeninge en teken die bene daaronder. Kyk of u tekening sinvol is en kyk of die subtiel krom bene by u tekening sal pas sonder om die bene te breek om 'n foutiewe dop te maak. Baie kunstenaars het hierdie oefening vermink totdat hulle kyk na die anatomiese sketse van Michelangelo, Leonardo en die studies vir Die vlot van die Medusa deur Théodore Géricault. Hulle was Ou Meesters, nie rang amateurs nie. Daarom het hulle die behoefte begryp om, indien nodig, na die bene terug te keer. Hulle het geweet dat u soms van die binnekant moet bou en u uitwendig moet werk om 'n beter begrip van die oppervlakvorme en ritmes te kry.
Harry sit, hande vasgeklem
deur Dan Gheno, 2006, kleurpotlood
en wit kryt aan
getinte papier, 24 x 18.
Soos u kan sien van die
voorbeeld van Michelangelo's Studies vir Haman,
die een liggaamsdeel na die ander om te meet
die verhoudings van die figuur.
Maar moenie ondenkbaar word nie
misbruik van proporsionele riglyne,
veral by die waarneming van die
figuur vanuit 'n vooraf verkorte oogpunt.
Vertrou jou oë - meet elke liggaam
deel teen die kop. dan
meet elke ledemaat vars
teen mekaar soos hulle verskyn
op die oomblik vir u oog, nie
volgens 'n vooropgestelde kanon.
Aksie en beweging
Daar is baie spier- en skeletparallelle tussen die arms en bene. Maar die bene het 'n baie meer dinamiese en ritmiese silhoeët, veral as dit vanuit 'n sy-aansig gesien word. Die beenbene buig nie meer as die armbene nie. In werklikheid is een van die onderbeenbeen, die fibula, reguit en draai nie soos sy eweknie in die arm, die radius nie. Maar as gevolg van die massiewe, oorliggende spiere, vertoon die bene 'n meer dramatiese visuele verhouding heen en weer. Op die bo-been sit die groter spiere aan die voorkant, terwyl die massiewe spiere in die onderbeen op die agterkant sit en wisselende swellings skep wat sierlik van voor na agter beweeg. Selfs die bene neem deel aan hierdie terugslag van vorms. Let op die voorkant van die been, let op die bobeen, die heupbeen, die hoeke na binne, terwyl die onderbeen, die tibia en fibula op 'n meer vertikale manier na onder skiet. As die spiere aan die buitekant van die onderbeen voller is, gee dit die indruk dat die onderkant van die been terug is, effens na die een kant van die bobeen. Die resultaat is 'n veeragtige struktuur wat optree as 'n skokbreker as ons stap. Visueel word hierdie effens tussen die bobeen en onderbeen baie beklemtoon in 'n aksieposisie as die figuur nie in balans is nie. Daar is baie nuttige analogieë tussen die menslike vorm en ons viervoetige vriende om ons begrip te lei. Aangesien diere meer van die snelheid van hul bene afhanklik is vir vlug of veg, is die skokabsorptor-aspek van hul ledemate baie meer ekstrem en strek hulle tot by hul tone. Dit is nie so dramaties soos by 'n dier nie, maar die lente-optrede van die menslike been gaan ook in ons voete af, deur die boog van die voet en die tone, wat opwaarts en dan afwaarts swaai asof hulle die grond vir die liewe gryp. lewe.
Moenie die dinamiese gevolge van beweging op die menslike vorm ignoreer in u strewe na anatomiese en strukturele kennis nie. Dit beteken dat as u besluit om die posisie of gebaar van die hand of voet te verander, moet u ook die hele arm of been verander. Staan voor 'n spieël en probeer om jou voet na binne te beweeg sonder om jou been ten minste effens na buite te buig. U sal selfs voel dat die draai heeltemal op u heup trek.
Soos die vorige voorbeelde demonstreer, kan u nie die dele van die figuur bestudeer sonder om na die geheel te kyk nie. Hoe rangskik ons ​​alles in 'n georganiseerde, proporsionele, vloeibare geheel? Eerstens begin ek my skets op 'n improviserende manier, en vertrou my ingewande en oë as ek dit uitspuug. Dan gebruik ek, soos baie kunstenaars, die hoof as my meeteenheid en beoordeel dit teen die hele liggaam en elke hoofliggaampie. . Nadat ek vasgestel het dat die dele met die kop werk, neem ek die maatreël op 'n groter vlak deur die belangrikste liggaamsdele teen mekaar te evalueer. Om verwarring tot die minimum te beperk, kyk ek na liggaamsdele wat gemiddeld byna gelyk is aan hul metings. Ek volg gewoonlik 'n kontrolelys en vergelyk eers die bo-arm teen die onderarm, dan die bo-been teen die onderbeen en uiteindelik elke afsonderlike beenafdeling teen die bolyf. Moenie verbaas wees as u dit moeilik vind om die ledemate in maklik meetbare, gelyke boonste en onderste segmente te isoleer nie. Probeer om die arm te visualiseer, begin by die skouer en eindig by die handjies. Op die agterkant van die arm vind u gewoonlik die middelpunt by die elmboog. Aan die voorkant van die arm vind u gewoonlik die middelpunt by daardie groot uitsteeksel aan die binnekant van die arm, genaamd die epikondyle van die humerus (die skuldige wat die snaakse tintelende gevoel veroorsaak nadat jy dit getref het). Dink daaraan vir die been, begin by die heupbeen en eindig aan die voet van die hak. U sal gewoonlik die halfpad van die been net onder die knieskyf of patella (P) op 'n vooraansig; en op die rug, agter by die flou plek fleksie lyn (sien Prudhons Staan naak) op die agterkant van die knie. Albei hierdie beensegmente lyk baie lank aan die vertikale afstand wat strek tussen die kruin van die liaan en die sleutelbeen - 'n baie nuttige meting as u 'n sitposisie teken (sien Prudhons Vroulike naakstudie. Al hierdie liggaamsdele is goed in balans met mekaar, soos u waarskynlik al opgemerk het as u joga beoefen. Baie van sy dele is in staat om netjies in mekaar te vou, met die arms en bene wat in hulself en die bolyf eweredig in die ledemate kan insteek (sien Michelangelos Studies vir Haman). Soos altyd - en ek kan dit nie genoeg beklemtoon nie - is hierdie meetmeting slegs 'n wegspringpunt, wat jou 'n plek gee om te begin en iets spesifiek om jou oordeel te baseer. Vra jouself af waar die figuur en sy onderdele van die sogenaamde norm afwyk, terwyl jy na die model kyk.
deur Pierre-Paul Prud'hon, 1809,
kryt op blou papier, 23¼ x 12½.
Versameling Pierpont Morgan-biblioteek,
Vertrou jou oë
Ek kan slegs die kortste oorsigte in hierdie artikel aanbied en u miskien die aansporing gee om op u eie studies voort te gaan. Maar selfs met al die vele wonderlike anatomieboeke waarheen u kan gaan, is dit nie genoeg om net verstandig uit kaarte en tekste te werk nie - doen u eie navorsing uit die lewe en maak die anatomiese kaarte werklik vir u oë en gedagtes. Neem 'n klein anatomieboek saam met u as u na 'n sketsklas gaan of as u vanuit die model in u eie ateljee werk. Verwys na die boek sodra u 'n knop in die liggaam ontdek wat u nie van u vorige studies herken nie.
Onthou egter die belangrikste les wat u uit hierdie reeks kan leer as u teken: Vertrou u oë! Moenie in die strik val wat talle dosente op die hals gehaal het wat die Romeinse era tekste oor die anatomie met verstand opgedis het terwyl hulle menslike kadavers vir hul studente in die voor- en vroeë Renaissance-era ontleed het nie. Ondersoek deur die groot anatomis Galen van Pergamum toe dit onwettig was om mense te dissekteer, is hierdie tekste gebaseer op disseksie van diere, meestal varke en soms sjimpansees. Almal in die lesingsaal, ook die dosent, kon sien dat die woorde nie altyd ooreenstem met wat hul oë gesien het nie. Ongelukkig vertrou hulle die teks in plaas daarvan. Hoeveel mense is in hierdie vroeë tye dood omdat dokters hul oë nie vertrou het nie? Moenie toelaat dat een van u tekeninge vergaan nie, want u vertrou 'n boek in plaas van u eie gesig.
Kyk die video: 6000 từ vựng tiếng Anh thông dụng qua hình ảnh. Learn English vocabulary via image (Augustus 2021).
Copyright 2021 \ Kunstenaarsnetwerk - kreatiewe inhoud, opvoeding en produkte vir die kunstenaarsgemeenskap \ Basiese tekeninge: Hoe om die menslike vorm aanmekaar te sit