Ouderdomskrisisse in die sielkunde - kenmerke en eienskappe - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Ouderdomskrisisse is natuurlike oorgangsplaaie vir elke persoon, waarvan die kennis baie uit aanvraag is. As 'n persoon wat 'n spesifieke tydperk leef, nie die gestelde doelwitte bereik nie, verskyn 'n aantal algemene en sielkundige probleme. Almal wil graag gelukkig bly en vir 'n lang tyd tot die laaste in gedagte bly om aktief te bly. Slegs begeertes is egter min hier, sielkundiges is seker dat die sukses van verbygaande leeftydkrisisse die volheid van die lewe beïnvloed.
Vanaf watter ouderdom begin krisisse, het hulle ouderdomsbeperkings, hoe ontstaan ​​krisisse in verskillende geslagte? In 'n krisis wil jy gewoonlik nie optree nie, hoe kan jy die begeerte vind om weer te beweeg?
Die konsep van ouderdomskrisis
Hoe word die konsep van krisis geopenbaar, wat is die simptome daarvan, tydraamwerke? Hoe om 'n krisis te onderskei van ander sielkundige probleme, gewone moegheid? Die woord krisis uit sy antieke Griekse wortel beteken 'n besluit, 'n keerpunt, 'n uitkoms. Inderdaad, 'n krisis is altyd geassosieer met die aanvaarding van 'n besluit, die behoefte aan verandering. 'N Persoon is bewus van die begin van die krisisperiode, wanneer hy die bereiking van doelwitte wat vroeër in die lewe gestel is, opsom en nie tevrede is met die resultaat nie. Hy kyk na die verlede en ontleed wat hy nie ontvang het nie.
Gedurende ons lewens gaan ons deur verskeie krisisperiodes, en elkeen kom nie skielik nie, maar deur die ophoping van ontevredenheid as gevolg van die verskille tussen wat verwag is en wat werklik gebeur het. Daarom is die midlife krisis meer bekend as ander, omdat 'n persoon die grootste deel van sy lewe geleef het en begin dink aan die verlede en prestasies, en vergelyk homself dikwels met ander.
Dit gebeur dat 'n persoon in 'n woord 'n krisis bedek wat sy ander geestesiektes is wat nie verband hou met die verloop van ouderdomstadiums nie. As leeftydkrisisse by kinders maklik waargeneem word, kan die tydraamwerk in 'n volwasse persoon verskuif, gewoonlik word elke stadium 7-10 jaar gegee. Daarbenewens kan mens amper sonder 'n spoor slaag, en die ander sal voor die hand liggend wees. Die inhoud van die krisis op elke ouderdom is egter universeel. Met inagneming van tydskofte in een krisis kan daar byvoorbeeld mense 30 en 35 jaar oud wees wat ongeveer dieselfde probleme oplos.
Krisisse van ouderdomontwikkeling moet onderskei word van persoonlike biografiese krisisse wat verband hou met sulke objektiewe toestande soos byvoorbeeld die afstuderen van die skool, die verlies van familie of eiendom. Krisisse van ouderdomontwikkeling word gekenmerk deur die feit dat uiterlik 'n mens goed, sleg is, maar binne. 'N Persoon begin veranderinge aanlok, soms destruktief, om die lewe en die interne situasie te verander, terwyl ander om hom hom nie kan verstaan ​​nie, die probleme van 'n persoon wat vergesog is, oorweeg.
Ouderdomskrisisse in Sielkunde
Selfs Vygotsky het gesê dat 'n volmaak aangepaste kind nie verder ontwikkel nie. 'N Volwassene is letterlik verseker teen so 'n stagnasie - sodra hy op die een of ander manier gemaklik geword het in die lewe, ontstaan ​​'n krisis wat verandering vereis. Dan kom 'n tydperk van nogal lang stilte, vervang weer deur 'n nuwe krisis. As 'n krisis 'n persoon ontwikkel, wat is ontwikkeling? Meer dikwels word dit verstaan ​​as 'n sekere vordering, verbetering. Daar is egter 'n verskynsel van patologiese ontwikkeling - regressie. Ons praat oor die ontwikkeling wat veranderinge van 'n hoër orde bring. Feitlik beweeg almal almal veilig deur 'n paar krisisse, terwyl 'n krisis, byvoorbeeld die middellewe, dikwels 'n persoon verwar en sy ontwikkeling ontvou. Die kern van die krisis is goed oorgedra deur die Chinese karakter, wat onmiddellik twee betekenisse bevat: gevaar en geleentheid.
Sielkundiges het algemene ouderdomspatrone van krisisse geïdentifiseer, wat ons in staat stel om nie net voor te berei vir hulle nie, maar ook om elke stadium suksesvol te slaag, om die take van elke pragtige ouderdom ten volle te bemeester. In letterlik elke ouderdom is daar noodwendig 'n behoefte aan 'n besluit wat deur die samelewing gegee word. Oplossing van probleme, 'n persoon leef sy lewe veiliger. As 'n persoon nie 'n oplossing vind nie, het hy 'n aantal probleme van 'n meer akute aard, wat aangespreek moet word, anders bedreig dit nie net neurotiese toestande nie, maar ook 'n uitklop van die lewe. Elke stadium het die sogenaamde regulatoriese krisisse waarvan sommige, soos krisisse van 20 en 25 jaar, nogal swak beskryf word, terwyl ander, krisisse van 30 en 40 jaar, byna almal bekend is. Sulke roem is hierdie krisisse verskuldig aan hul dikwels duistere vernietigende krag, wanneer 'n persoon wat in sigbare welstand is, skielik sy lewe drasties verander, roekelose dade wat verband hou met die ineenstorting van vroeëre betekenisse, waarop hy staatgemaak het, verrig.
Ouderdomskrisisse by kinders is goed waarneembaar en vereis die aandag van ouers, aangesien die mislukking van elke krisis in die volgende ophoop. Kinders se krisisse word veral sterk op 'n persoon se karakter geteken en stel dikwels die rigting van hul hele lewe. So, 'n kind sonder 'n basiese trust kan in volwassenheid nie in staat wees om diep persoonlike verhoudings te hê nie. 'N Persoon wat nie selfstandigheid in die kinderjare gehad het nie, het nie die vermoë om op persoonlike sterkte te staatmaak nie, bly kinderloos. Al sy lewe is op soek na 'n plaasvervanger vir die ouer in die eggenoot, die base, of probeer om in 'n sosiale groep op te los. 'N Kind wat nie volwassenheid geleer het nie, het probleme met doelwitstelling, interne en eksterne dissipline. As jy die tyd misloop en nie die vaardighede van die kind ontwikkel nie, dan sal hy 'n aantal komplekse hê en ondervind dit as gevolg van hierdie moeilikheid, sal hy baie keer meer pogings benodig. 'N Groot aantal volwassenes het nie deur die adolessente ouderdomskrisis gegaan nie, het nie die volle verantwoordelikheid vir hul lewens geneem nie, hul natuurlike rebellie was gedemp, maar nou is die onopgeloste deur 'n rooi draad deur die hele lewe. Selfs in 'n mid-lewe krisis, herinner die kinderdae van homself, aangesien die grootste aantal skadu kontekste in die kinderjare gevorm is.
In elke krisis moet 'n persoon die regte tyd gegee word, sonder om skerp hoeke te vermy, om in die geheel deur die temas van die krisis te leef. Daar is egter geslagsverskille in die verloop van krisisse. Dit is veral merkbaar in die middel-lewe krisis, wanneer mans hulself evalueer vir loopbaanprestasies, finansiële sekuriteit en ander objektiewe aanwysers en vroue vir gesinswelsyn.
Ouderdomskrisisse het ook direk verband met die akute tema van ouderdom, aangesien dit algemeen geglo word dat alle goeie dinge slegs in die jeug teenwoordig kan wees, word hierdie geloof sterk aangevuur deur die media en dikwels selfs danksy die teenoorgestelde geslag. Beduidende eksterne veranderinge, as jy nie meer in staat is om ander en jouself in jou eie jeug te oortuig nie, bring baie sielkundige probleme op, sommige mense wat net in hierdie stadium deur die buitekant is, is bewus van die behoefte aan interne persoonlike veranderinge. As 'n persoon, onvanpas op sy ouderdom, jonk probeer - dit dui op 'n krisis wat nie geslaag het nie, die verwerping van sy ouderdom, liggaam en lewe in die algemeen.
Ouderdomskrisisse en hul eienskappe
Die eerste krisis stadium, wat ooreenstem met die ouderdom vanaf geboorte tot een jaar, korreleer met vertroue in die omliggende wêreld. As 'n kind nie van die geboorte geleentheid kry om in die arms van geliefdes te wees nie, sal hy op die regte tyd aandag kry, omgee - selfs as 'n volwassene sal hy die mense rondom hom nie vertrou nie. Die redes vir pynlike versigtigheid ten opsigte van ander lê dikwels presies in daardie kinderjare onvoltooide behoeftes wat ons probeer om ons ouers met ons harde huil te vertel. Miskien was daar glad nie ouers nie, wat 'n voorvereiste vir 'n wêreld van wantroue word. Daarom is dit belangrik dat daar tot 'n jaar naby mense naby was wat die kinders se behoefte aan die eerste skree kan bevredig. Dit is nie 'n indruk, nie selfvermoë nie, maar 'n noodsaaklikheid inherent in hierdie ouderdom.
Die tweede fase, wat gewoonlik deur sielkundiges onderskei word - ouderdom van 1 tot 3 jaar. Toe word outonomie gevestig, die kind wil dikwels alles self doen - dit is belangrik vir hom om seker te maak dat hy dit in staat is. Terselfdertyd ontmoet ons dikwels met kinderagtige grille, histeries, koppigheid, wat nie daar was nie, verwerping en verwerping van 'n volwassene, en pogings deur 'n kind om homself hoër as 'n volwassene te vestig. Dit is natuurlike oomblikke vir hierdie tydperk, dit moet geslaag word. Volwassenes moet grense voor die kind plaas, vertel wat om te doen, wat nie, hoekom nie. As daar geen grense is nie, groei 'n klein tiran, wat dan sy hele gesin met sy probleme pynlik maak. Dit is ook belangrik om die kind te ondersteun, sodat hy iets op sy eie kan doen. Ook nou word die konsep van skaamte gelê, kinders is dikwels geïnteresseerd in hul geslagsdele. Daar word bewus van die verskil van die teenoorgestelde geslag. Dit is belangrik om nie die kind op te trek nie, nie skaam te wees vir die natuurlike belang nie.
In die volgende tydperk, van 3 tot 6 jaar, word die fondamente van ywer, liefde vir huishoudelike sake toegewys. Die kind kan alreeds byna alle huishoudelike werk onder toesig van 'n volwassene self uitvoer. As dit nie die kind toelaat om sy inisiatief te toon nie, sal hy nie later gebruik word nie, doelwitte stel en bereik nie. As die kind die vloer wil was, water die blomme, probeer stofsuier - leer hom. Maar dit moet nie gedoen word deur te produseer en bestellings nie, maar deur te speel. Rolspeletjies word baie belangrik, jy kan speel met poppe, met boekkarakters, maak selfs figure vir jouself, byvoorbeeld, uit papier, speel 'n toneel wat vir jou kind interessant sal wees. Bring die kind na die poppeteater om te kyk hoe die karakters saamwerk. Die kind ontvang inligting deur sy ouers, en die ontwikkeling van die kind hang op hulle regte en harmonieuse manier af.
Die daaropvolgende tydperk is 'n periode van sirkels, van 6 tot 12 jaar. Die kind moet nou maksimaal gelaai word met wat hy wil doen. Dit is nodig om te weet dat sy liggaam nou die aanvaarde ondervinding goed onthou, en die kind sal al die vaardighede in 'n bepaalde tydperk vir die res van sy lewe behou. As hy dans, sal hy sy hele lewe pragtig dans. Met sang speel sport op dieselfde manier. Hy mag nie 'n kampioen word nie, maar hy sal in staat wees om sy vaardighede verder te ontwikkel in enige tydperk van sy lewe in die toekoms. Wanneer daar 'n geleentheid is om 'n kind na die bekers te ry - doen dit, neem tyd sover moontlik. Intellektuele ontwikkeling is nuttig, want nou kry die kind basiese inligting wat hom verder sal help, om die denke te vorm.
Die tydperk is adolessent. Die volgende is waarskynlik die moeilikste, aangesien die meeste ouers sielkundiges weens die probleme in kommunikasie met 'n tiener kind wend. Dit is 'n tydperk van selfidentifikasie, as 'n persoon dit nie deurlaat nie, kan dit in die toekoms beperk bly in sy potensiaal. 'N Groeiende mens begin wonder wie hy is en wat bring die wêreld, wat is sy beeld. Dit is tydens adolessensie dat verskillende subkulture gebore word, kinders begin hul ore deursteek, hul voorkoms soms verander selfs voor selfvernietiging, ongewone stokperdjies kan voorkom. Tieners toevlug tot interessante vorms van klere wat aandag vestig, beklemtoon of terselfdertyd al die foute openbaar. Eksperimente met voorkoms kan onbeperk wees, hulle is almal gekoppel aan die kind se aanvaarding van sy liggaam, wat op hierdie ouderdom aansienlik verander. Dit is lekker of nie soos 'n tiener nie. Die probleme van elkeen is streng individueel, want ouers het sin om noukeurig te praat oor die komplekse wat verband hou met 'n verandering in sy voorkoms.
Ouers moet die adolessent se gedrag noukeurig monitor wanneer hulle seker is dat die gekose uniform nie die kind pas nie - vertel hom saggies en sien ook wie deur die adolessent omring word, wat aan die maatskappy behoort, want wat hy van die buitewêreld af sal neem, sal in die toekoms 'n dominante rol speel. Dit is ook belangrik dat voor die oë van 'n tiener voorbeelde van ordentlike volwassenes is wat hy graag wil hê, aangesien hy later hul gedrag, maniere en gewoontes kan aanneem. As daar nie so 'n voorbeeld is nie, bestaan ​​die gesin slegs uit 'n ma en 'n seun - jy moet hom die geleentheid gee om met familie van sy eie geslag te kommunikeer, sodat hy weet hoe 'n mens moet optree. Dit is belangrik dat 'n tiener sy styl, sy beeld kry, hoe hy homself tot hierdie wêreld wil uitdruk, wat sy doelwitte en planne is. Op die oomblik moet volwassenes dit met die kind bespreek. Selfs as die kind nie na jou wil luister nie - in elk geval, luister hy waarskynlik na jou, jou mening is vir hom gewig.
In die volgende tydperk van 20 tot 25 jaar is 'n persoon heeltemal geskei van sy ouers, begin 'n onafhanklike lewe, want hierdie krisis is dikwels opvallend meer as ander. Hierdie skeidingskrisis is egter die opponerende begeerte vir 'n samesmelting. In hierdie stadium is dit belangrik om 'n noue persoonlike verhouding met 'n persoon van die teenoorgestelde geslag te begin. As daar nie so 'n verhouding is nie, het die persoon nie die vorige adolessensie verbygesteek nie, het hy nie verstaan ​​wie hy is nie, wie hy langs hom wil sien. Op hierdie ouderdom is verhoudingsvraagstukke uiters relevant, dit is belangrik om te leer om met die teenoorgestelde geslag te kommunikeer. Ook belangrik is vriendskap en professionele kontakte, die soeke na 'n nuwe sosiale kring, in watter persoon reeds ingesluit is, as 'n volwasse persoon. Sal hy verantwoordelikheid neem vir persoonlike stappe? Foute sal beslis, dit is belangrik hoe die persoon sal optree - of hy onder die ouervleuel terugkom of 'n plaasvervanger vir die ouers in die maat vind, en sodoende weer in die kinderjare terugval of verantwoordelik sal wees vir die besluite wat geneem word met die gevolge daarvan. Die neoplasma van hierdie krisis is verantwoordelikheid. Die kompleksiteit van hierdie ouderdom is steeds die heersende beeld van maatskaplike aanvaarbaarheid, wanneer 'n steeds baie jong persoon na verwagting suksesvol in die skool gaan, werk, diep verhoudings het, goed lyk, baie stokperdjies het, aktief en aktief wees. Die konflik is hier om goeie maatskaplike wenslikheid te bewerkstellig, beteken dat jy jouself verloor, nie toelaat dat persoonlike, individuele potensiaal oopmaak nie, skeiding nie gebeur nie, 'n persoon sal loop langs die pad wat deur die verwagtinge van ander om hom gegroei is, nie die grootste verantwoordelikheid vir sy lewe sal neem nie.
Sosiale onaanvaarbaarheid in die beskryf stadium dui dikwels aan dat die persoon met homself in kontak is. Die ouens doen dit beter, want die samelewing gee hulle meer geleenthede daarvoor. Weerstand teen owerhede, wat van adolessensie bly, is reeds buite die omvang van die gesin, in plaas van ma en pa, begin 'n persoon byvoorbeeld om sy opponente te weerstaan. Een van die scenario's vir die verloop van hierdie krisis is 'n voorafbepaalde lot, toe die familie vooraf geskets het, die pad van die persoon geverf. Dikwels is dit 'n professionele rigting, maar die gesinslewe in konserwatiewe tradisies kan ook betrokke wees. In hierdie scenario gebruik 'n persoon nie die moontlikheid van skeiding tussen ouers nie, asof hy die krisis van 20 jaar omseil, hom mislei, maar die onderwerp van persoonlike selfbeskikking en skeiding bly, wat soms selfs na 10-20 jaar terugkeer, reeds pynlik. 'N Nie-verbygaande krisis word op die volgende een geplaas, en die keuse van 'n rigting sal dikwels 'n gesin, kinders, wat moeiliker is. Langdurige professionele selfbeskikking, as jy die werkomvang na 30 jaar moet verander, begin met die nuwe - blyk ook 'n uitdagende taak te wees.
'N Baie vrugbare tydperk begin met 25 jaar, wanneer dit die geleentheid kry om die lewensvoordele waarvoor hy as tiener gehoop het, te ontvang. Gewoonlik wil jy regtig vinnig werk kry, 'n gesin begin, kinders hê, 'n loopbaan maak. Wil en begeerte word van die kinderjare gelê, as dit nie gebeur nie, kan die lewe vervelig en hopeloos wees. Die krisis eggo die tema van selfbeeld, wanneer 'n mens wonder wat hy vir homself kan respekteer. Die onderwerp van prestasies en hul versameling hier is op sy hoogtepunt. Teen die ouderdom van 30 is daar 'n evaluering van 'n vorige lewe, 'n geleentheid om hulself te respekteer. Interessant genoeg, is extroverts op hierdie stadium dikwels geneig om die buitenste deel van die lewe toe te rus, 'n boom van sosiale bande te vorm, terwyl introverte staatmaak op hul eie persoonlike hulpbronne en diep verhoudings in 'n beperkte sirkel. As daar 'n wesenlike wanbalans is, byvoorbeeld wanneer 'n persoon lankal in sosiale kontakte betrokke was, suksesvol by die werk gekom het, 'n loopbaan gemaak het, 'n sosiale kring en beeld in die samelewing geskep het - nou begin hy meer oor troos, kinders en familieverhoudings te dink.
Inteendeel, as die eerste 10 jaar van volwasse lewe aan die familie gewy is, wat dikwels 'n vroulike scenario is, wanneer 'n meisie getroud is, 'n ma en 'n huisvrou geword het, moet hierdie krisis die nes na die buitewêreld verlaat. Чтобы пройти данный кризис, человеку нужно иметь коллекцию достижений. Она имеется у каждого, однако не каждый себя способен уважать, что часто бывает при концентрации на недостатках. Также на этом этапе есть возможность работать личностно над собой, поменять жизнь на ту, какой она понравится. Посмотрите, чего вам не хватает.Miskien is dit 'n nabye persoon, dink aan hoe hy behoort te wees, watter soort persoon jy langsaan wil sien en hoeveel jy self reageer op die beeld van 'n geliefde wat jy vir jou ontwerp het. As jy nie heeltemal tevrede is met die werk nie, wil jy die omvang van aktiwiteite verander, maar jy het geen idee hoe om dit te doen nie - probeer om met 'n stokperdjie te begin, stokperdjies wat jy kan oordra na die kategorie van permanente werk. Dink ook aan hoe jy ontspan, of jou vakansie jou goed of sleg bring. Die res neem meestal die meeste van die persoonlike tyd, en die gebrek aan 'n negatiewe impak op die kwaliteit van lewe, ontstaan ​​verskeie moeilike situasies, wat nie sou bestaan ​​as jy 'n goeie en volledige rus gehad het nie. Gedurende hierdie tydperk word 'n persoon dikwels 'n ouer en wil hulle kinders help om 'n beter lewe te leef. Oorweeg watter fondamente jy in hulle lê, deur jou eie lewe gaan, wat jy in jou kinderjare gehad het, wat was nie genoeg nie, of daar vertroue in die wêreld is, en indien nie, wat het dit verhoed om te vorm.
Die volgende middelkrisis word bevoordeel onder die aandag van nie net sielkundiges nie, maar ook die inwoners. Vir die meeste in die middel van die lewe word alles gestabiliseer, en wanneer 'n mens skielik begin, vir redes wat nie vir ander duidelik is nie, en soms selfs veroorsaak dat hy ly, vind hy homself in 'n moeilike situasie. Die begin van die krisis word vergesel deur verveling, verlies aan belangstelling in die lewe, 'n persoon begin om 'n soort van eksterne veranderinge te maak wat nie tot die gewenste verligting lei nie, niks verander binne nie. Die primêre moet presies die interne verandering wees, wat as dit gebeur het, mag nie eksterne veranderinge meebring nie. Daar is heelwat films gemaak oor die middelkrisis, wanneer mans meer kans het om maagde en vroue na kinders te gaan, wat nie die situasie verander nie. Suksesvolle verloop van die krisis is nie gekoppel aan eksterne pogings om te verander nie, maar met 'n interne absolute aanvaarding van die lewe, wat 'n wonderlike, harmonieuse gemoedstoestand gee. Op hierdie stadium is daar nie meer 'n kwessie van prestasie en selfbeeld nie, maar net om jouself te aanvaar, die lewe soos dit is. Aanvaarding beteken nie dat alles sal ophou nie - integendeel, ontwikkeling sal net intensiewer gaan, aangesien 'n persoon die oorlog binne homself stop. 'N wapenstilstand met jouself vrylê baie energie vir 'n meer produktiewe lewe, meer en meer nuwe geleenthede is oop te maak. 'N Persoon vra vrae oor die missie van sy lewe, en bowendien kan hy baie bereik deur sy ware betekenisse te ontdek.
'N krisis van 40 jaar begin 'n geestelike soektog, stel globale vrae aan 'n persoon waarvoor daar geen definitiewe antwoorde is nie. Hierdie konflik hou verband met die sielkundige struktuur van die skaduwee - daardie onvanpaste kontekste wat 'n mens eindeloos onderdruk, probeer om net vir homself te lieg. Opgroeiende kinders laat nie toe dat 'n persoon jonger is as wat hulle is nie, en vereis wysheid van die ouer. Die eksistensialiteit van hierdie krisis word versterk deur die ervarings van die verdraagsaamheid van tyd, wanneer dit nie meer moontlik is om konsepte te skryf nie, moet jy skoon bly en dit is aangenaam dat daar nog 'n geleentheid hiervoor is.
Die krisis van 50-55 jaar plaas weer 'n man op 'n vurk, op een pad kan hy wysheid aan die ander kant - na marasmus. 'N Persoon maak 'n interne keuse, sal hy leef of leef, wat volgende? Socium lig 'n persoon wat dikwels nie meer in die neiging is nie, in verskillende posisies wat hy moet gee om jongmense op te voed, insluitend in die beroep. Dikwels is 'n persoon geneig om deur ander nodig te wees, laat hy sy kleinkinders volop omsien, of vasklou aan die werk, vrees om terug te stap. 'N Harmoniese uitkoms van die krisis sal egter wees om alles te verlaat, om jouself eerste te informeer dat jy alle moontlike sosiale skuld gegee het, nie aan iemand verplig nie. Nou kan jy doen wat jy wil. Vir so 'n aanvaarding van lewe en begeertes, moet jy al die vorige krisisse deurgaan, want jy benodig materiële hulpbronne, bronne van verhoudings en selfbeeld.
Oor die laaste tydperk, vanaf 65 jaar, dink ons ​​dikwels dat die lewe op hierdie ouderdom alreeds eindig. Die verskynsel van die dood is reeds verpersoonlik, aangesien daar ondervinding in die sorg van geliefdes uit die lewe is. Dit is egter 'n baie waardevolle en interessante tyd waarop jy op jou lewe staatmaak. Daar is iets om te onthou, iets om te deel, iets om te verheug as jou naaste mense dankbaar is vir die sorg wat ons gehad het en ons is dankbaar vir hul teenwoordigheid. Dit is die tyd om die wysheid te verkry wat 'n mens na die familie, familie, omgewing, selfs die wêreld kan bring. Jy kan byvoorbeeld begin skryf, jou gunsteling ding doen, reis of net ontspan op die rusbank, nou sal niemand sê dat dit jou benadeel het nie. Moenie vergeet om te beweeg nie, dan sal jy by alle ouderdomme altyd goed voel, gaan deur al die krisisse soos dit behoort te wees.
Kenmerke van leeftydkrisisse
Wat as 'n mens nie die krisisverloop in sy lewe merk nie, beteken dit dat daar niemand was nie? Sielkundiges is daarvan oortuig dat die sielkundige krisis so natuurlik is soos die veranderinge van die menslike liggaam met ouderdom. Nie om te besef dat hulle nou deur 'n sielkundige krisis leef nie, mense met 'n lae vlak van refleksie, kan onoplettendheid vir hulself, wanneer hy sy nood wegstoot. Of, 'n persoon hou in alle opsigte terug gevoelens in homself, vrees om sy positiewe beeld voor ander te vernietig, om homself as 'n persoon met probleme te toon. Sodanige nie-oorlewing, wat die krisis daarna ignoreer, gee die eenwording van alle onvoltooide stadiums, soos 'n stortvloed. Nodeloos om te sê, dit is 'n moeilike uitkoms, 'n enorme sielkundige las, wat 'n mens soms nie kan hanteer nie.
Nog 'n variant van die atipiese loop van krisisse word dikwels waargeneem in hipersensitiewe individue wat oop is vir veranderinge en transformasies van die persoonlikheid. Hulle is geneig tot voorkoming, en wanneer die eerste simptome van die komende krisis verskyn, probeer hulle dadelik gevolgtrekkings te maak en aan te pas. Krisisse vloei sagter. Hierdie voornemende benadering dompel egter nie ten volle in die les dat 'n persoon in 'n krisis is nie.
Elke krisis bevat iets wat 'n persoon in 'n verdere lewensgedeelte sal help, bied ondersteuning vir die volgende krisisse. 'N Persoon ontwikkel nie lineêr nie, hy ontwikkel in stappe, en die krisis is net daardie oomblik van 'n deurbraak in ontwikkeling, waarna daar 'n tydperk van stabilisering, 'n plato is. Krisisse help individue om te groei, ons groei nie alleen nie, ons wil nie alleen op balans val nie, en dit lyk asof daar nie nodig is nie. Omdat die psige ons interne konflikte behels. Danksy krisisse groei 'n persoon, alhoewel ongelyk, sy hele lewe.