Teen die middel van die volgende jaar (ek was teen hierdie tyd ‘n eerstejaarstudent) was sy omtrent ses maande oud en die tyd reg vir my om haar te begin hanteer sodat sy kon gewoond raak aan menslike kontak. Ek het elke dag wanneer sy in die kraal was gegaan en haar gaan vryf en borsel en ‘n bietjie molasse gegee totdat sy my begin assosieer het met die lekkerny.
Teen die tyd dat sy drie jaar oud was het my swaer gesê dis nou tyd dat ek haar opklim. Teen daai tyd het ek al ‘n tyd lank geoefen om die tooms aan te sit en die saal op haar te sit sodat sy daaraan gewoond kon raak. Jy bring die saal nader en laat haar daaraan ruik en dan beweeg jy stadig na haar linkersy en sit die saal saggies op haar rug neer. Dan maak jy versigtig die buikgord vas – nie te styf nie sodat dit haar nie knyp nie. Volgende stap jy vorentoe, buk langs elkeen van haar voorbene en stoot liggies teen haar sodat sy haar gewig oorplaas op die ander voorbeen. Dan raak jy liggies aan haar knie en tel haar voorbeen op om seker te maak daar is niks vel onder die buikgord vasgeknyp nie. Alles terwyl jy met haar praat en haar vertel wat jy wil hê sy moet doen. Nadat jy dit met altwee bene gedoen het kan jy die buikgord stywer maak. As dit te los is sal die saal rondswaai as jy ry!
Elke nuwe ding wat ons bekendgestel het het sy met die grootste rustige vertroue aanvaar. Ek was steeds baie senuweeagtig om die eerste persoon te wees om haar op te klim (en dit was ook die eerste perd wat nuut geleer is wat ek ooit opgeklim het). Ek het haar opgesaal en ons het haar in ‘n baie klein kraal ingelei. My swaer het die teuels vasgehou en toe kon ek nie die oomblik van waarheid langer uitstel nie. Ek het die teuels geneem, my linkervoet in die stiebeuel gesit, my gewig oorgeswaai en stadig en saggies in die saal gaan sit. En sy het bly staan asof dit nie doodnatuurlikste ding in die wêreld was. Ek sal daai oomblik en daai gevoel nooit vergeet nie.
Hy het in sy lewe tevore nog nooit iets gebak nie maar vra toe my suster vir die resep en maak reg om te begin. Hy is ook nooit tevore geleer om die gemors wat hy maak te beperk tot ‘n hanteerbare area nie. Hy het al die bestanddele op die kombuistafel gerangskik en begin. Ek het saggies weggesluip, sodanig om na die kinders te gaan kyk, en weggebly van die kombuis af. Toe ek dink dis veilig om terug te gaan is ek begroet deur ‘n gesig wat ek nooit sal vergeet nie. Dit het gelyk asof vyf sakke meel op en rondom die tafel ontplof het. In die pas skoongemaakte kombuis nogal. Te midde van dit alles het my man gestaan met ‘n brëe glimlag om sy mond – baie trots op die koekies wat hy besig was om te bak. Die ergste was dat die meel nie net oor die tafel gestrooi was nie. Dit het deur die gapings van die houttafel op die vloer geval. Orals.