Weduwee van hoewemoord: ‘Dit is tyd’Mariandra en Johann Heunis. (Foto: Verskaf) Johann Heunis is in Oktober 2016 tydens ŉ aanval by die gesin se huis op ŉ kleinhoewe in Kameeldrift, noordoos van Pretoria, doodgeskiet. Sy vrou, Mariandra, wat in dié tyd swanger was, en hul drie dogtertjies het die aanval oorleef. Die egpaar se seuntjie is vyf dae ná Johann se begrafnis gebore. Sedertdien het Mariandra ŉ groot gedeelte van haar lewe opgeoffer om bewusmaking oor plaasaanvalle te skep. Sy het reg oor die land en wêreldwyd gereis om haar en haar gesin se storie te vertel en die wêreld in te lig oor die verwoestende impak van plaasaanvalle. Terwyl sy die stukke van haar lewe opgetel het en vrou-alleen haar vier kinders nou moet grootmaak, wou sy nie gehad het Johann se dood moet tevergeefs wees nie. Nou wil sy op die pad vorentoe fokus. Hierdie skrywe word met Mariandra se toestemming op Maroela Media gepubliseer. (Foto: Verskaf) Deur Mariandra Heunis Ek het lank gestoei met dié een. Ek het dié kruis met mening al twee keer ingekap teen die Ysterberg. Maar ek dra hom nog elke dag. Ek het al ver oor die see gereis en hierdie kruis swaar saamgedra. Vir amper drie jaar is ek amper voltyds betrokke by bewusmaking en het ek al soveel keer die nare verhaal, wat amper ons lewens verwoes het, vertel. Elke keer, elke oomblik herleef. Dan moet ek terugkeer na die nuwe normaal waaraan ek met sweet, trane en frustrasie en nuwe herinneringe gebou het. Elke keer getrigger; die trauma weer vars oopgeskaaf en dan bloei my hart en jaag my kop resies teen tyd. Tyd wat verby is en nooit weer kan wees, tyd wat nooit ooit gaan stilstaan vir ŉ oomblik dat ŉ mens jou asem kan terugkry nie. Ek het vandag besluit om daardie kruis saggies neer te sit. Ek het besluit om ŉ bietjie terug te staan daarvan. Ons is een verhaal uit duisende. Dit is hartverskeurend. Maar, ek is net ek. Ek is nie nét ŉ weduwee van ŉ vieslike plaasmoord nie. Ek is ŉ mamma. ŉ Enkelmamma. Voltyds. Ek het ŉ heeltydse beroep. Ek werk met liefde en dood elke dag. Ander mense se seerste seer. Dít is my werk. Ek is ŉ hartsmens. Ek lewe met ŉ doel en ŉ passie. Aspris. Dit is tyd om my fokus te verskuif. Om steeds elke dag ŉ verskil te maak. In wat ek doen en wat ek sê. Waar ek is. En waar ek gaan. Ek fokus op nuwes. Ek sal steeds praat. Maar ek wil praat oor die pad ná. Die opstaan, afstof, hoop. Lewe ná die dood. Liefde. Aanhou, uithou. Die klein oorwinnings. Hoe ver het ons gekom. Ek wil ŉ verskil maak met Lig. Dat my woorde eggo in harte van ander vir ŉ ander doel. Daardie aand kan ons nie vir die res van ons lewens ons definieer nie. Ek het ŉ getuienis van hoe ons gewen het. God is daar. Hy was daar. Hy is hier. Hierdie “storie” het ek al oor en oor en oor vertel. Orals. Ek het myself, my kinders, ons seerste seer en grootste vrese blootgestel, oor en oor en oor. Vir ŉ goeie doel. En dit was goed. Maar dis nou tyd om asem te skep. Dis tyd, tyd om te gee. Tyd wag vir niemand. Ek voel ek het my beste gegee. Al het alles soms geskree om te stop. Mariandra Heunis by die skildery waarin die as van haar man, Johann, ingeverf is. (Foto: Mariné Lourens) Dit is tyd. Ons is al gewoond aan ons nuwe normaal. Ons het oorleef tot hier. Die daaglikse uitdagings is om van te lag, #heunismalhuisie, huil soms in frustrasie, dit vat baie. Ek moet my beste energie in hierdie uitdagings stoot. Dit is ons toekoms. Dag vir dag. Dit is tyd vir ék om net ek te wees. Groei, lewe, lag, hoop. Vir elkeen se liefde, ondersteuning en gebede sê ek dankie. Dit het my gedra as ek gevoel het ek wil nie meer nie. En ek wou al soms nie meer nie. Baie keer. In teenstelling met negatiwiteit, was dit dít wat elke dreigement, lelike opmerking en teenstand die moeite werd gemaak het. Moenie ophou bid nie. Daar is hoop vir hierdie stukkende land van ons. Ons huis, Suid-Afrika. Al is dit net ŉ klein bietjie hoop, dis dáár. Waar hoop is, is lewe. Waar lewe is, is hoop. Ons storie is ŉ getuienis daarvan. Liefie, jou naam is vir ewig op daardie kruis. Maar dit definieer jou ook nie. Jy was ŉ wonderlike man, die beste pappa. En jou “laaitie” mis jou, al weet hy dit nie. Jy sou hom liefhê. Jy is ŉ legend. And legends never die. Dit is tyd.