Ken jy die ou moppie wat die vlooi se bloedlus besing soos in die opskrif hierbo? Hoe ook al, die vlooi is darem baie meer as net ’n byter. As hy byvoorbeeld so groot was soos ’n mens, en aan die Olimpiese Spele sou kon deelneem, sou hy die mees ongehoorde rekords kon opstel—iets soos 150 meter in die verspring en 90 meter in die hoogspring. Geen ander lewende wese sou die vlooi mos ooit in der ewigheid kon troef nie!
HIER krap-krap, daar krap-krap, in die donker Middeleeue het dit maar krapperig gegaan. Die rede was dat die mense destyds nie juis baie sindelik was nie en dat die wêreld vergewe was van die vlooie.
Ons is baie, baie gelukkig dat vlooie in die moderne samelewing nie eintlik meer ’n faktor is nie. Al waarmee ons nog af en toe te kampe het, is die klompie verdwaaldes wat van ons honde en katte afspring en, by gebrek aan hul gunsteling-bloed, ’n mens sal bydam.
Verder sou ’n mens ook kan dink dat ’n rotvlooi altyd op ’n rot leef, ’n katvlooi op ’n kat en ’n hondvlooi op ’n hond. Tog gebeur dit nie altyd so nie. Die meeste vlooie kan hul gewone draers verlaat en desnoods van die bloed van ander soorte diere lewe. Mensvlooie kan byvoorbeeld goed regkom op varke en konynvlooie selfs op wolwe.
Een uitsondering is die vlooi van ’n swaeltjie wat geen ander dier, ook nie ’n mens, se bloed kan verdra nie. In ’n wetenskaplike eksperiment is ’n uitgehongerde swaeltjie-vlooi op ’n mens se arm geplaas. Hy het gretig begin suig, maar byna onmiddellik weer opgehou. Die vlooi kon om die dood nie mensbloed drink nie.
En sodra hy besluit het om sy bloedlus op, sê maar, jou kuit te bevredig, staan hy ferm deur met sy kloue vas te skop en stel hy sy dun, naaldagtige stiletdril in aksie.
Hierdie suigmond het aan sy buitekant klein na agter gerigte tandjies, waarmee die vlooi die oppervlak van jou vel onbeskaamd stukkend draai. Daarna lig hy sy agterlyf op en dryf hy sy skerp stilette in die wond in totdat dit ’n klein bloedvaatjie bereik. Die saagtand-suigmond word op en af gewikkel sodat die tandjies die opening wyd genoeg kan maak.
Die bloed word ’n hele ruk lank rustig in ’n kanaaltjie in sy suigmond opgesuig voordat die ongewenste kalant in salige voldaanheid na ’n veilige kombers, mat of private hoekie verkas—en jy begin om jouself te krap soos ’n bobbejaan met die jolliejeuk!
Maar hoe spring ’n vlooi eintlik? Dis alles danksy ’n rubberagtige balletjie in die heupgewrig van die agterpote. Die vlooi gebruik groot spiere om die balletjie op te wen. ’n Snellerspier word getrek en—zip!—die opgegaarde energie word deur die pote uitgewip.
Só ’n sprong sou werklik gevaarlik kon wees. Die stuwing wat ondervind word, is immers honderd keer die swaartekrag van die aarde, meer as in ’n vuurpyl op pad maan toe. Gelukkig vir die vlooi werk sy buitenste dop soos ’n drukpak.
Maar sy uiteindelike ontsnapping uit die kokon kan nog ’n hele ruk in die toekoms lê. Die natuur sorg naamlik dat hy nie uitkom voordat daar ’n goeie kans is dat ’n lewende gasheer in die nabyheid is nie. Die vlooi het ’n ingeboude meganisme wat hom aan die slaap hou totdat trillings hom tot aksie laat oorgaan.
Van "slimmigheid" kan daar op stuk van sake geen sprake by enige insek wees nie. Slimmigheid is die prerogatief van die mens wat weet hoe om skadelike insekte op hul herrie te gee en, sodra hy darem ’n redelik staat van ontwikkeling bereik, nie meer maklik sal toelaat dat hy deur ’n vlooi in die kooi gesit word nie.