Indien die mens van nature oor 'n onsterflike siel beskik, dan volg dit noodwendig dat so 'n siel 'n ewige bestaan iewers moet voer – of in 'n plek van beloning of in 'n plek van straf. Dit impliseer dat die ganse mensdom verantwoordelik is teenoor God. In teenstelling hiermee is dit reeds aangetoon dat die Bybel leer dat die mens van nature net soos die diere is, sonder enige inherente onsterflikheid.
Nietemin is die vooruitsig van 'n ewige lewe in God se Koninkryk aan sommige mense gebied. Dit volg dus dat nie almal wat eens geleef het opgewek sal word nie; net soos die diere, leef en sterf die mens en ontbind tot stof. Daar sal egter 'n oordeel plaasvind, waartydens sommige veroordeel sal word en andere beloon sal word met die ewige lewe. Hieruit moet ons tot die slotsom kom dat daar 'n sekere klas mense is wat opgewek en geoordeel sal word.
Diegene wat nie die enigste en ware God ken nie sal nie opgewek word nie en sal in die stoflike toestand bly net soos die diere.
Die implikasies van hierdie konklusies is 'n bitter pil om te sluk vir die menslike trots en vir wat ons normaalweg verkies om te glo. Die miljoene mense, nou en regdeur die geskiedenis, wat oningelig is aangaande die ware Evangelie val in die kategorie van die wat nie oor 'n ware kennis van God beskik nie, en is daarom nie verantwoordelik voor God nie. Dit beteken dat hulle nie opgewek sal word nie, ongeag hul ouers se geestelike status. Dit druis lynreg in teen die grein van die humanisme en al ons natuurlike begeertes en gevoelens; en tog sal 'n nederige beskouing van God se Woord van absolute waarheid, gekoppel met 'n nederige besef van ons eie menslike natuur, ons lei om hierdie waarheid te aanvaar. 'n Opregte ondersoek na die feite rondom die menslike ervaring, selfs sonder die leiding van die Skrif, sal ook lei tot die konklusie dat daar geen toekomstige hoop is vir die groepe hierbo genoem nie.
Die bevraagtekening van God se weë in hierdie sake is totaal buite orde: "o mens, wie is jy wat teen God antwoord? Die maaksel kan tog nie vir die maker sê: Waarom het u my so gemaak nie?" (Romeine 9:20). Alhoewel ons ons onbegrip mag beken, mag ons God nooit van onregverdigheid of ongeregtigheid beskuldig nie. Die implikasie dat God op enige manier liefdeloos of verkeerd kan wees, lei tot 'n verskriklike vooruitsig van 'n almagtige God, Vader en Skepper wat Sy skepsels op 'n onredelike en onregverdige wyse behandel. Die rekord van koning Dawid se verlies van sy baba is hulpvol; 2 Samuel 12:15-24 vertel hoe Dawid gebid het vir die kind terwyl die nog gelewe het, maar later die realiteit en die finaliteit van die kind se dood aanvaar: "Toe die kind nog in die lewe was, het ek gevas en geween, want ek het gedink: Wie weet--die HERE kan my genadig wees, sodat die kind in die lewe bly. Maar nou is hy dood--waarom sou ek dan vas? Sal ek hom nog kan terugbring? Ek gaan na hom, maar hy sal na my nie terugkeer nie." Hierna het Dawid sy vrou getroos en nog 'n kind by haar verwek.
Dit is onvermydelik dat so 'n voorreg verantwoordelikhede sal meebring. Hierdie verantwoordelikhede is egter nie bedoel om te swaar en lastig te wees nie. As ons werklik vir God liefhet, sal ons waardeer dat Sy aanbod van redding nie 'n outomatiese prys vir sekere werke is nie, maar 'n liefdevolle begeerte van Sy kant om alles moontlik te doen vir Sy kinders, sodat Hy vir ons 'n ewige lewe van geluk kan gee waarin ons Sy wonderlike karakter eerstehands kan ervaar. Soos ons tot die korrekte begrip van God se Woord kom en Hy ons daardeur roep, sal ons besef dat soos ons dag vir dag met ons lewe omgaan, God ons dop hou met 'n spesiale intensiteit, en gretig soek Hy na enige teken van ons reaksie op Sy liefde, eerder as om te wag en te kyk hoe ons faal en nie voldoen aan ons verantwoordelikhede nie.