Andrés se verhaal of hoe om kinders met dislalia regtig te help - Taal - Spraakterapie - 2021
Om neer te val en te treur, is iets wat menslik is. Om hom alleen in sy ellende te laat staan, is om ons menslikheid te verlaat en plek te maak vir 'n individualisme wat ons stadig maar seker in die ellende sal laat. Dit is sensasies wat ek het as ek kyk hoe ons mekaar in die samelewing behandel, hoe ons mekaar oortree, ten alle koste wil slaag, sonder om te begryp dat daar 'n ander is wat ook na dieselfde ding soek, maar wat weens verskillende omstandighede nie my eie ritme kan volg nie. Dit is toe ek aan dink die verhaal van Andrés, 'n kind met dislalia wat wys dat ons nie baie konkrete instrumente het om spanwerk te stimuleer en gemeenskapsbou te bevorder nie.
Hierdie gedagte weerklink by my as ek luister na die verhaal van Andrés, 'n seun wat sy eerste stappe in die skool begin. Hy het dyslalia en niemand verskyn op die horison om hom uit sy val te lig nie. Ek sien hom huil, hartgebroke, en dink dat hy die eindelose probleme wat hy op skool ervaar weens hierdie versteuring kan hanteer. Dyslalia is in daardie opsig verskriklik, want dit stel die jong man bloot aan grappies en a diskriminasie omdat hulle nie die woorde behoorlik uitgespreek het nie. Ondanks die duidelikheid van die diagnose ly die kind omdat hy nie met sy portuurgroep kan tred hou nie. Hy weet hy is laat, maar hy weet nie hoe om sy vaart te bespoedig nie.
Hy is af, maar hy moet weet om op te staan. 'Hoekom val ons? Sodat ons kan leer om te herstel, is dit wat die Batman-karakter in een van sy films gesê het, en ons uitgenooi om nie op die vloer te lê nie, maar om te weet hoe om op te staan ​​en oor te begin. Dit gebeur dat Maximiliano, een van Andrés se metgeselle, dieselfde frase gehoor het, en hy wou iets daaromtrent doen te midde van die drama wat sy metgesel beleef.
Die eerste ding was om sy ma te vra wat gedoen kan word. Sy - dinge van die lot, is 'n psigopedagoge - ondersoek en stel voor om spesifieke speletjies te speel wat hulle tydens die reses kan speel:
1. Speel om kerse uit te blaas, ballonne op te blaas of instrumente soos fluit of harmonika te speel. Dit is duidelik dat die doel is om te begin oefen 'n deel van jou mond.
2. Daag hom uit om die kers uit te blaas sonder om dit uit te blaas. Op hierdie manier beheer hy die krag van sy mond.
3. Beweeg papierbote wat op hulle waai, maak borrels met die tipiese speletjies wat hulle in die vierkante koop.
4. Verskeie oefeninge met die mond. 'N Voorbeeld is om vinnig oop en toe te maak, dan vinniger en alternatiewe oefeninge op verskillende maniere af te wissel.
5. Beweeg die kakebeen op verskillende maniere.
6. Blaas die wange op, sowel as afsonderlik.
7. Spoel die mond uit en maak verskillende bewegings daarmee.
8. Raak, hoes en gorrel op verskillende maniere.
9. Maak glimlagte op verskillende maniere.
10. Voer oefeninge uit met die tong, soos om dit binne of buite die snytande te buig, na bo of na onder, na te boots hoe elkeen skop of geluide maak tussen hierdie deel van die liggaam en die verhemelte.
11. Herhaal hierdie intonasies verskeie kere: tok-tok - tok - ták - ták - ding - dong - bãng - bãng.
Maximiliano het hard saam met Andrés gewerk, en hy het daarin geslaag om op te staan ​​en te ontdek dat hy homself kon oortref.
Malcom X het eenkeer gesê dat 'wanneer die' ek 'vervang word deur die' ons ', selfs siekte welstand word.' Stel jou voor die krag om hierdie oefening saam met ons kinders te doen, deur hulle aan te moedig om gesamentlike oplossings vir sommige van hul afwykings te ontdek.
In die hedendaagse wêreld is ingrypings deur spesialiste en tuiswerk nie meer voldoende nie; kinders moet daarby betrek word sodat hulle ware protagoniste van die ontwikkeling van hul eie gemeenskap kan wees. Dan eers sal ons weet wat dit beteken om te val, want ons sal weer kan styg.
U kan meer artikels lees wat soortgelyk is aan Andrés se verhaal of hoe om kinders met dislalia regtig te help, in die kategorie Taal - spraakterapie ter plaatse.