Bevat foto's van die treinstasie van Seattle - History
King Street Station was die langverwagte skakel van Seattle na die res van die land
James Jerome Hill is in 1838 gebore in 'n houthuis ongeveer 50 kilometer wes van wat ons nou Toronto noem, toevallig reg omtrent die tyd toe die skaars spoorwegbedryf sy eerste ontwikkelinge in die destydse ongerepte wildernis van Brits-Kanada begin het. Hill en die Kanadese spoorwegstelsel het saam grootgeword, en teen die tyd dat Hill volwassenheid bereik het, was die bedryf goed gevestig, maar ryp vir uitbreiding. Dit sou die manier wees waarop hy sy groot fortuin sou verdien - en hoe Seattle se groot vervoerdepot King Street Station sou ontstaan.
In die dekades na die Lewis en Clark -ekspedisie was Washington 'n wilde, bergagtige, grootliks onontginde deel (ten minste deur wit setlaars) van die Oregon -gebied wat nog nie eers klaar was nie, nog minder verbind deur paaie of spoorweë . Veral die Puget Sound -streek was byna heeltemal geïsoleer deur die Cascade -bergreeks, slegs toeganklik per wa of binnelandse waterweë. Maar in 1879 het die St. Paul, Minneapolis en Manitoba Railway Company gestig met die uitdruklike doel om sy roetes in die algemeen uit te brei - en Hill, die hoofbestuurder en later sy president, het 'n nuwe transkontinentale roete in gedagte gehou. Dit sou die Great Northern Railroad genoem word.
King Street -stasie in 1944. Met vergunning van Seattle Municipal Archives, item No. 40311
Hierdie plan is aanvanklik 'n paar jaar vroeër, in 1873, uitgebring deur die finansierder van Philadelphia, Jay Cooke, wat sy fortuin aan 'n ander onderneming, die Northern Pacific Railroad, belowe het om 'n roete van die Midde -Weste na die Stille Oseaan -Noordwes te bou, wat eindig in Tacoma. Maar die fortuin van Cooke het verdwyn in die Groot Paniek van 1873 - Cooke se fortuin het skielik verdwyn, en die projek was nie meer bankrekening nie. Die spoorlyn het egter honderde duisende dollars belê in beleggings in die aanvangsbaai van Tacoma, en hulle het geen ander keuse gehad as om by die plan te hou nie. Op 16 Desember 1874 het die eerste stoomtrein in 'n skraal nuwe stasie in Tacoma ingetrek, en die spoorweg in die Noordelike Stille Oseaan het in 1875 vir die eerste van verskeie kere aansoek gedoen om bankrotskap (maar oorleef).
Hill het 'n geleentheid gesien om met die Noordelike Stille Oseaan mee te ding deur sy eie spoorlyn van St. Seattle, nie Tacoma nie (alhoewel hy ook openlik vir Everett en Bellingham geterg het met geveinsde belangstelling). Hill se roete sou nader aan die Kanadese grens loop, 'n verlenging van die mynroete wat hy reeds gebou het, wat van St. Paul, Minnesota na Superior, Wisconsin en deur South Dakota geloop het voordat dit in Butte, Montana, eindig.
Hill was besig met roetebeplanning, te perd op die voorgestelde spoorroetes om dit persoonlik te besoek, ondanks die blinde oog in 'n kinderongeluk. Maar Hill was nie die gewildste ou nie en het baie teenstanders in hierdie poging gehad. Die inwoner van Tacoma, E. G. Griggs, wie se pa 'n sakevennoot was van Hill's back in Minnesota, het aan die Tacoma Daily News van Hill, 'Hy het die reputasie gehad dat hy 'n veeleisende man was en moeilik was om met hom oor die weg te kom, maar terselfdertyd word erken dat hierdie eienskappe hom die kragtige man gemaak het, 'n man wat briljant was in groot prestasies.'
Miskien danksy sy temperament, of net die omvang van die taak, het sy kritici die projek 'Hill's Folly' genoem. Hill het hulle natuurlik geïgnoreer en na bewering geantwoord: "Gee my Swede, snuif en whisky, en ek sal 'n spoorlyn deur die hel bou."
Intussen was die enigste treinstasie wat Seattle tot ongeveer 1880 bedien het, 'n klein houthut tussen die saagmeulens in die Elliottbaai -getylande, op Railroad Avenue, wat ons nou Alaskan Way noem. 'N Effens groter paneelstasie, soms die Columbia Street Depot genoem, is in 1889 deur die Great Seattle Fire uitgewis, saam met die grootste deel van die middestad. Nie een van hierdie geboue was passasiersvriendelik nie, die idee was om vrag te laai en af ​​te laai, nie mense nie. Die jaar na die brand het die Northern Pacific Railroad die stasie en die spore uitgekoop en die stasie vervang met nog een wat passasiers kon akkommodeer, vol banke en tydskrifverkopers. Maar die stasie was klein, die gebied was vuil en Seattle het vinnig gegroei.
Hill's Great Northern Railroad het die ontsteld, kontantarm Noordelike Stille Oseaan in 1901 gekoop. Die jaar daarna is 'n groot stuk deurmekaar getylande by King- en Jacksonstraat gevul ter voorbereiding op ontwikkeling, en die bou van die nuwe treindepot het in 1904 begin, bedoel om die Noordelike Stille Oseaan en die Groot Noordelike spoorweë te ondersteun. Die L-vormige, staalraam, baksteen-en-graniet King Street-stasie word op 10 Mei 1906 vir passasiers geopen. Ontwerp deur die argitekte Charles Reed en Allen Stem, wat in St. Die sentrale stasie, die weelderige, paleisgebou, was in skerp kontras met alle vervoerstasies wat Seattle tot dusver gesien het en wat 'n belangrike rol sou speel in die evolusie van die stad.
King Street Station se kenmerkende horlosie. Shutterstock
Piazza San Marco in Venesië - die ontwerpinspirasie vir die klok van King Street Station. Shutterstock
Die argitektoniese styl was 'n mengelmoes van wat nou Railroad Italianate genoem word, volgens stasies in King's Cross en Paddington in Londen. John Caldbick beskryf dit breedvoerig op Historylink.org:
Die grondvloer was gewapende beton met graniet aan die buitekant, en die boonste twee verdiepings was massiewe baksteenmure met geperste baksteen. 'N Dik terra cotta -omhulsel het die gebou omring waar die mure teen die dak gekom het, en bykomende terrakotta -besonderhede het die vensters omraam. Ander dekoratiewe elemente was van terra cotta en gegote klip. Alles was bedek met 'n teëldek-dak, en aan die agterkant van die gebou het die dakke skuiling gebied vir diegene wat op en af ​​van die treine klim.
King Street-stasie was onmiddellik die bekendste in die stad vir sy ikoniese kloktoring van 242 voet (of kampaniel), met vier wysers van 14 voet wye gemaak deur E. Howard & amp Co., wat ook die horlosies geskep het. San Francisco's Ferry Building en Chicago's Wrigley Building. Die kampaniel self is gemodelleer na die een op Piazza San Marco in Venesië en was die hoogste struktuur in Seattle totdat die Smith Tower in 1914 klaar was. Toe die Great Northern en Northern Pacific spoorweë later in die Burlington Northern Railroad saamsmelt mikrogolftoring - een van meer as 100 sulke torings wat vanaf 1951 'n landwye kommunikasiehemel gevorm het.
Die oorspronklike, sierlike plafon word in 2010 onthul nadat 'n vaal plafon van 'n vorige opknapping laat val is. Met vergunning van die Seattle Department of Transportation
Na die toring was die wagareas die gewaardeerde kenmerke van die nuwe stasie. In vergelyking met Columbia Street Depot, waar passasiers te voet die modderige, stowwerige treinspore moes oorsteek en onderworpe was aan al die geluide en stank van die treine self, bied King Street Station 'n wonderlike, elegante, sanitêre wagruimte wat die vorige stasie lyk soos 'n bushalte. 'N Swaar versierde plafon met drie verdiepings het 'n galery op die tweede verdieping met 'n balkon wat uitkyk oor die skare. Ander oorspronklike besonderhede sluit in gegolfde Korintiese kolomme, wit marmerkolom met glasmosaïekteëls, 'n kolossale brons kandelaar en vierkantige mosaïekteëls op die terrazzo -vloer.
Namate die tyd aanstap en lugreise meer algemeen word en passasierstreine uit die mode raak, verval die stasie. Volgens die Seattle Department of Transportation, ''n reeks opknappings in die veertiger-, 50- en 60 -er jare. verwyder die gips- en marmermure, glasmosaïekteëls en bedek die gipsplafon met akoestiese teëls. Die historiese lampe is vervang met fluoresserende ligte. Die terrazzo -vloer was gebars en verval. "
Gelukkig was die eens glorieryke stasie nog steeds 'n prioriteit vir die stad in die negentigerjare, met belangstelling in 1991, en teen 1998 het die SDOT 'n plan vir herstel begin. Die stad het die stasie in 2008 vir $ 10 gekoop (omdat dit nie 'n tjek van $ 1 kon afneem nie) en via 'n aantal bronne $ 56 miljoen in die projek gesink, waaronder $ 16,7 miljoen van die Federal Transit Administration. Die opknapping is ontwerp deur die firma Portland, ZGF Architects.
Die groot heropening van King Street Station in 2013. Met vergunning van die munisipale argief van Seattle, itemnr. 191909
Op 24 April 2013, na meer as 20 jaar se stadige vordering, het die opgeknapte passasierswagkamer van King Street Station weer oopgemaak vir 'n skare van 500 en 'n feestelike koperblaasorkes, met verbeterings soos die gerestoureerde superversierde gipsplafon-wat eens bederf was deur boute en kabels wat gebruik is om die plafon uit die 1950's op te hang. Die make -up bevat vervangde marmerpanele wat voorheen ontbreek het, 'n groot nuwe kandelaar, 'n omhulde en hoogs gepoleerde terrazzo -vloer en 'n fris nuwe staalskelet om dit alles in die oog te hou.
Seattle nou en dan: The New Railroad Avenue
DAN: laat in 1901 (of vroeg in 1902) uit die toring van die brandweerstasie #5 geknip, vertoon dit mooi die destydse nuwe Northern Pacific Piers wat uitkyk op 'n uitgebreide Railroad Ave (Alaskan Way) noord van Madisonstraat. Oor twee jaar sou die bakkie vir waens en spoorspore oor die watergat op die voorgrond voltooi word. (Met vergunning Larry Hoffman) NOU: Met die nuutste brandweerstasie - en sy toring - het Jean Sherrard weer in die baai ingetrek, maar weer na sy getroue verlengingspaal van tien voet om deur die sypaadjie op Alaskan Way te loer.
Lê hier by eb tussen die brandweerstasie #5 aan die water en die byna nuwe Pier 3 (54), die klein vragskip T.W. Meer is in 1896 gebou deur sy naamgenoot, Thomas Lake, 'n produktiewe Ballard -bouer van 'muskietvloot' -stoomwaaiers vir Puget Sound.
Op 25 Augustus 1900 is sy ruimtes vol leë graansakke, die T. W. Lake stoom noord na die LaConner -woonstelle waar hawervelde in skok was, gereed om te dors en sak te wil hê. Die stoomboot het moontlik ook later gehelp om die afgedankte hawer van die Skagitvallei hierheen te vervoer na Pier 3 (54) en sy hoofhuurders, Galbraith en Bacon. James Galbraith het in 1891 begin om hooi en voer aan die water te verkoop, en Cecil Bacon, die nuwe vennoot van Galbraith, was 'n chemiese ingenieur met ekstra geld om te belê in die uitbreiding van die vennootskap na die nuwe Pier 3.
Piers 3, 4 en 5, wat in 1900-1901 gebou is en hier op 'n ry gesien is, was deel van die bydrae van die Northern Pacific Railroad tot die uitgebreide make-up van Seattle aan die waterkant. Die Yukon-goudstormloop het Seattle eers in 1897 verhit met 'goudkoors' en 'n oormaat rykdom. Dit was ook die jaar waarin Reginald Thomson en George Cotterill, die briljante en polities bedrewe ingenieurs van die stad, haweienaars en spoorweë oortuig het om aan die stad te voldoen staatsgesanksioneerde planne vir 'n eenvormige waterfront.
Op die toneel se middelpunt strek PIER 3, met sy wit mure en 'n blokletter met 'Galbith Bacon & amp', van Railroad Ave, wes tot in Elliottbaai en effens skuins. Pier 3 met die ander nuwe spoorwegpiere kom in 'n eenvormige ry bymekaar, gebou om te voldoen aan die nuwe planne van die waterfront vanaf 1897. Die kleiner en donkerder pakhuis stoor hierdie kant van Pier 3/54 en Madisonstraat, skare Railroad Ave. die ou oostelike grense daarvan, wat gekies is na aanleiding van die stad & quot; Groot Vuur & quot; van 1889. Hierdie piere & quotaddress & & quot; die baai in 'n regte hoek met die spoorstokkie, en hulle sou spoedig verwoes word. Dan sou die wa-rigting wat tussen die noordelike Stille Oseaan-pier en die telefoon-/kragpale strek, ook suid van Madisonstraat uitgebrei word, met nuwe en langer piere-mettertyd.
Hierdie blywende landmerke was deel van veranderings aan die water wat later slegs een keer ernstig bedreig is, en wat na die Tweede Wêreldoorlog toe die hawe van Seattle oorweeg het om dit te vervang met groot langspype vir die groter skepe wat dan verwag is. In plaas daarvan het die waterkant sy transmissies na nuwe langspiere suid op die getyvlakke verskuif. Daar het hulle parkeerterreine vir houers gebou, sonder dat daar pakhuise nodig was.
'N Klein maar bestendige deel van Puget Sound se "Mosquito Fleet", die T.W. Meer het lank en lank gedien, maar het tragies geëindig op 5 Desember 1923. Gelaai met 300 vate kalk en op pad na Anacortes vanaf die Roche -hawe wat sy ingeploeg het, maar nie deur wind van meer as 70 kilometer per uur nie. Die T.W. Meer het van Lopez -eiland afgesink en al 18 mans aan boord geneem met een van die grootste maritieme rampe van Puget Sound.
Met diep waters, maar nie wyd nie en met min ritte en die Olimpiese Spele wat dit beskerm, is maritieme tragedie skaars op Puget Sound. Onder die vroeë intrekkers en ontwikkelaars was baie daarvan 'deur die mens gemaak' - ontploffende stoomenjins, slegte of dom navigasie. Uiteraard is die kaptein van die T.W. Lake was vol vertroue in die roetine om sy aflewerings te doen. Die fratsstorm en swaar vrag het hom en syne verdrink. Nie ver daarvandaan nie, is die Columbia Bar, die & quotGraveyard of the Pacific, & quot; beroemd vir die gebruik van vaartuie van allerhande aard om die Columbia -rivier in of uit te haal. Ek het onlangs hierdie handkleurige opname van die gevare daarvan begrawe gevind in 'n diep versamelde versameling by die University of Washington Library, Special Collections.
Jean en 'n les in die geheue ook. Ek het begin soek na ander funksies
uit die dieselfde omgewing, " in hierdie geval Pier 3/54, met 'n sleutelwoord
hierdie blog om te sien wat ons moontlik al hier gevorder het. Met Ron Edge se hulp, het ek soveel gevind
voorbeelde dat ek my na sewe kenmerke in toom gehou het en nie verder hoef te kyk nie.
Hier is hulle agtereenvolgens dieselfde ry wat eers op 30 Oktober 2010 hier gebruik is.
Die Vuurboot Duwamish, omstreeks 1912
Die sywiel Alida 1870 ro 71
Die Noordelike Stille Oseaan Piere op Railroad Avenue ca. 1902
Die "Mosquito Fleet " stoomboot Kitsap, ca. 1910
Die agterwiel Kaapstad
en die Gorst Air Taxi wat heen en weer tussen Pier 3 en
Bremerton in 1929, net betyds vir die Groot Depressie.
Om almal net te sien/lees klik met jou muis op die foto van die Duwamish Vuurboot, direk onder.
Behalwe hierdie sewe funksies sluit ons af met nog 'n paar geïllustreerde "notes " op Pier 3/54. (Die getal is in 1944 deur die weermag verander as 'n oorlogsoptrede. " Die weermag het gehoop om die uiteenlopende getalle en letters wat dan vir die piere op Elliottbaai gebruik is, te rasionaliseer.
Die VIER (4) onderwerpe wat volg, hou verband met die kenmerke wat begrawe (of vasgevang) is onder die BUTTON BO – die knoppie wat die vuurboot Duwamish is. (Maak hulle vry – Raak daaraan, tik daarop, druk daarop)
'N Wilse -portret van die eerste brandweerstasie aan die voet van Madisonstraat. Gebou na die Groot Brand van 1889, om die waterfront te bedien met die Fireboat Snoqualmie, wat gedeeltelik hier langs die oprit heel regs wys, en ook met sy eie verhaal/kenmerk wat bereik word deur die foto van die Fireboat Duwamish te muis - bo.
Die laaste van die sewe funksies wat bereik is deur een muis teen die Duwamish Fireboat pix hierbo te druk, behandel die Gorst Air Taxi. Hier volg 'n paar verwante onderwerpe.
In 'n vroeë 1930's lugfoto van die waterfront word die oop hanger vir die Gorst Air Taxi aan die waterpunt van Pier 3/54, links van die middel, onthul. Die vergelyking wat volg, neem die detail van die oop hanger wat uit hierdie antenna getrek is, af en druk dit langs dieselfde hanger af nadat dit na die suidwestelike hoek van Lake Union verskuif is. Ek glo dat die stoomboot in die baai die Alexander is - of iets daaraan.
IVAR by die VOET VAN MADISON
[Disclaimer: Ek haas my tans om my nou 'n dosyn jaar te voltooi in die maak -biografie van Ivar Haglund getiteld – voorspelbaar – "KEEP CLAM "! Kyk daarna in Fish and Chips wat naby u staan.]
Sedert hy sy akwarium en vis-en-skyfie-staander in 1938 die eerste keer oopgemaak het, het Ivar Haglund eers die praatjie van die pier geword en later nadat hy sy restaurant op dieselfde Pier 3 aan die voet van Madisonstraat in 1946 van die hele waterfront. U sal u liggame van Fisher moet ken om hierdie opset te sien met Ivar wat voor sy hektaar toesak. Of is dit 'n Ford -produk? Hierdie vroeë Acres of Clam -advertensie word goed toegerus met vertroue en die opregte kopie van Ivar. Hy het dit afgewissel met skroefbalkomedie en dikwels briljante bedrogspul. 'N Breë kant met musiek wat sy radioprogram "rondom die klank" bevorder met Ivar Haglund & quot Sommiges onthou nog die opwinding wat die besoeker aan die nautiese dekor van die Acres of Clams besoek het toe dit in 1946 die eerste keer geopen is met 'n papegaai wat as ontvangsdame optree. Hier & quotWaar Clams and Culture Meet, ' hang een van Ivar se leidrade, bo die voordeur. Aan die einde van die veertigerjare het Ivar 'n spoorlose waentjie gehuur om die inwoners daaraan te herinner dat die volksanger wat hulle op die radio vermaak het, ook in die restaurantbedryf is. Ivar is in die donker uitrusting. Hy staan ​​regs van sy sjef, Claude Sedenquist. "Hou Clam" geteken naby die agterkant van die wa. (klik om te vergroot) Ivar staan ​​by sy eie visstaaf. Hy noem 'n rukkie sy uitgestrekte sypaadjie se visstaaf, die & quotNorthern & quot en & quotSuidelike & quot bars. Gedurende die 1951-53 Eeufees van Seattle, het Ivar sy eie landing by Pier 54 bevorder as slegs tweede in historiese belang vir die setlaars se aankoms by Alki Point in 1851. Voor 1962 Eeu 21 het Ivar 'n geskenkwinkel vir suidelike handelaars langs hierdie Acres of Clams geopen en dit eksoties vir homself genoem - agteruit. Na die beurs het hy sy hele voorraad uitverkoop ten bate van die Seattle Symphony. Sommige van die versierings by Trader Sravi kan oorleef by Ivar 's Salmon House.
Van 1903 tot 1906 het professor Yoshiaki Yamashita van Tokio deur die Verenigde State gereis en onderrig gegee in die nuwe gevegskuns van judo. In Washington, DC, het hy onderrig gegee aan die seuns en dogters van die land se politieke en sakeleit en is hy na die Withuis gebring om president Theodore Roosevelt te leer. In 1905-1906 was Yamashita in diens van die Amerikaanse Vlootakademie om middelskippe op te lei, maar nadat sy kontrak in die herfs van 1906 geëindig het, keer hy terug na Japan en gaan voort om judo te onderrig tot sy dood op 26 Oktober 1935. Hy word postuum bekroon met die 10de graad swart gordel, die eerste wat ooit vereer is.
Die Yamashita -fotoalbum bevat 53 silwer afdrukke wat blykbaar geneem is om verskillende judo -gooi en houvas te illustreer, saam met Yamashita se telefoonkaart en vier dokumente wat verband hou met sy tyd om judo in Washington te onderrig.
Op soek na die versterking van sy negejarige seun en sy karakter, Samuel Hill, het hy 'n geskikte man gesoek om onderrig te gee in 'n eksotiese kuns wat hy tydens 'n sakereis na Japan gesien het: judo. Hill, 'n welgestelde spoorwegbestuurder in Seattle, het die kontakte gehad en het in Februarie 1903, Kazuyoshi Shibata, 'n Yale -student en vriend van 'n Japannese kennis, professor Yoshiaki (Yoshigutsu) Yamashita aanbeveel as die beste man vir die manlike werk.
Yamashita, gebore in Ishikawa Prefecture op 16 Februarie 1865, die seun van 'n minderjarige samoerai, het 'n basiese grondslag gehad in die tradisionele vechtkunsten voordat hy by die nuwe Kodokan dojo van Jigoro Kano, die stigter van judo, in Augustus 1884 aangesluit het. , selfs vinnig, deur die geledere, om sy sesde graad swart gordel in 1898 te behaal en wye respek te verkry vir sy tegniese bemeestering. Teen die begin van die eeu het sy reputasie hom 'n pos gegee om judo aan die Japanese Naval Academy en die Imperial University in Tokyo te onderrig.
Nadat hy lank geglo het dat dit beter sou wees om Japan in die buiteland bekend te maak, was Yamashita 'n uitstekende keuse om die dissipline in Amerika te versprei, en hy reageer vinnig op Hill 's se navraag. Toe hy die aanbod in Augustus 1903 aanvaar, vaar Yamashita die volgende maand na Seattle en bring sy vrou, Fude, en 'n 19-jarige assistent, Saburo Kawaguchi (of Kamaguchi), saam. Skaars 'n week na hul aankoms het die trio 'n privaat judo-uitstalling vir Hill en prominente genooide gaste aangebied, wat volgens historikus Joseph Svinth die eerste Kodokan-judo-uitstalling vir 'n nie-Japannese gehoor in Noord-Amerika was.
Vanaf Seattle het Yamashita en sy groep per trein per land gereis na Washington, DC, waar die seun van Hill, John Nathan Hill, gewoon het. Yamashita, wat demonstrasies en lesse aangebied het deur die Japanese Legation, het 'n gretige gehoor van studente in die land se hoofstad gevind en 'n verbasend sterk belangstelling onder die dogters van die land se politieke en korporatiewe elite. Onder die talle wat kennis geneem het, was die president, Theodore Roosevelt, wat 'n bekende passie gehad het vir wat hy as manlike strewes beskou. Deur die Japanese Naval Attachà ©, Isamu Takeshita, is Yamashita in 1904 aan Roosevelt voorgestel in die Withuis en teen die lente het hy Roosevelt judo by sy gewone fiksheidsregime laat voeg.
In Januarie 1905 het Yamashita Washington verlaat om 'n pos te aanvaar wat opdrag gee aan adelstanders by die U.S. Naval Academy in Annapolis, Maryland. Terselfdertyd het verteenwoordigers van die weermag Annapolis besoek om die potensiaal van Japannese gevegskuns te ondersoek, maar hoewel hierdie verteenwoordigers positief beïndruk was, het die Akademie eerder besluit om 'n stoeikampioen aan te stel om die kadette op te lei, 'n man wat die tradisionele westerse sport verkies het. van boks en stoei.
Vanaf hierdie punt het die Amerikaanse verblyf van Yamashita ' afgelê. Sy kontrak met die Naval Academy is nie hernu vir die herfs van 1905 nie, maar nadat Roosevelt persoonlik ingegryp het, het superintendent James H. Sands ingestem om hom vir nog 'n jaar aan te stel. Aan die einde van hierdie tweede kwartaal het Sands egter aanbeveel dat die judoprogram gestaak word, aangesien dit nie noodsaaklik is vir die lewe aan boord nie. Yamashita het in die herfs van 1906 na Japan teruggekeer en steeds tot in sy dood op 26 Oktober 1935 in Judo onderrig gegee.
Die foto-album van Yamashita bestaan ​​uit 53 silwer afdrukke van Yamashita se toer deur die Verenigde State in 1903-1905. Die afbeeldings, wat op stywe kartonbladsye in 'n doek vasgebind album gelê is, blyk te wees gebruik as onderrighulpmiddels of as promosiemateriaal vir lesse wat Yamashita in Washington, DC, geleer het, gedurende die vroeë maande van 1904. 'n Klein aantal beelde wys Yamashita , Die vrou van Yamashita, Saburo Kawaguchi, en hul studente, maar die meerderheid is bedoel om spesifieke judo -houers en -gooie uit te beeld.
In die album is vier dokumente: 'n lys van judo -oefeninge (2 bl.) Yamashita se adres (" vriendelikheid van Lt. [Isamu] Takashita " van die Japanese Legation) 'n kwitansie in Japannees en Engels vir betaling deur George de Geofroy, (vermoedelik vir judolesse) en instruksies vir verskillende judo -gooi (6p.). Die telefoonkaart van Yamashita is ingesluit in 'n koevert wat voor in die album gelê is. Baie van die beelde is negatief genommer en blykbaar in 'n taamlik uitgebreide omgewing gefotografeer.
Lêer: Northern Pacific Railroad depot by Columbia St en Railroad Ave, Seattle, 1906 (WARNER 631) .jpeg
Engels: Railroad Ave. is in die 1930's vervang deur 'n seewering en Alaskan Way. Die fabriek van Seattle Steam Company Post Street kan op die agtergrond gesien word.
Tekens in die beeld sluit in: Mutual Life Ins Co, NY.
Hemrich Bros. Lager Bier.
Handgeskrewe omgekeerd: Seattle waterfront, depot at Columbia and Railroad Way, 1906.
Onderwerpe (LCTGM): Karre en waens-Washington (staat)-Seattle Smokestacks-Washington (staat)-Spoorwegstasies in Seattle-Washington (staat)-Seattle
Die skrywer is in 1943 oorlede, so hierdie werk is in die publieke domein in die land van herkoms en ander lande en gebiede waar die outeursreg die outeur is lewensduur plus 75 jaar of minder.
Geskiedenis van Laconia by Snoqualmie Pass, WA
Die Laconia -spoorwegwerf van die Chicago, Milwaukee & Puget Sound Railway (CM & ampP.S.Ry.) Was geleë op die top van die Cascade High Line deur Snoqualmie Pass in die staat Washington. Die Cascade High Line het 9.1 myl deur die Cascade-berge tussen die treinstasies van Keechelus en Rockdale gehardloop, voor die voltooiing van die Snoqualmie-tonnel van 2,3 myl. Die Chicago, Milwaukee & Puget Sound Railway was die verlenging van die Pacific Coast van die Chicago, Milwaukee en St. Paul Railway, wes van die Missouri River Bridge by Mobridge, Suid -Dakota. Die naam Chicago, Milwaukee & Puget Sound Railway het eers van 1909 tot 1912 geduur, en toe word die verlenging van die spoorweg aan die Stille Oseaan ook bekend as die Chicago, Milwaukee en St. Paul Railway.
Horace Chapin Henry (1844 en ndash1928), die prominente kontrakteur, sakeman en filantroop in Seattle, was die belangrikste boukontrakteur vir die skoonmaak, gradering en oorbrugging van die spoorweggraad Chicago, Milwaukee & Puget Sound Railway tot in die oostelike deel van Washington en tot daar die Cascadeberge oor die Snoqualmiepas en af ​​na Seattle en Tacoma. Horace C. Henry, een van die bekendste spoorweg -aannemers in Amerika, is op 31 Maart 1906 vir die monumentale projek gekontrakteer, sonder om mededingend te bie, en hy het op sy beurt konstruksiewerk hoofsaaklik aan agt hoofonderaannemers uitgelewer. Die hooflyn tussen Laconia en Seattle is op 3 Februarie 1909 voltooi, en gebruik dan tussen Maple Valley en Seattle baanregte op die hooflyn Columbia en Puget Sound Railroad. Die ooreenkoms was tussen die suidpunt van die raaklyn in die Maple Valley Yard en die noordelike punt van die destydse Eiland nommer 1, in die getylande by die monding van die Duwamishrivier, soos aangetoon op die Seattle-1909-15-minute USGS vierhoek kaart. Die ooreenkoms is op 21 Mei 1906 onderteken vroeg in die hooflynbou in die staat Washington, en dit was vir die termyn van nege en negentig jaar vanaf 1 Julie 1907.
Die kleurkleurige toneel hierbo is van die motorhuis en die draaitafelaanleg by die spoorwerf van Laconia. Die toneel is omstreeks 1912 afgeneem deur die plaaslike North Bend -fotograaf Alexander Joseph Michael Holzman (1880 en ndash1926), wat in Wene, Oostenryk gebore is en in 1904 na die Verenigde State immigreer het. het die beeld getinte om die natuurlike kleure van die toneel voor te stel. Die logo van Chicago, Milwaukee en Puget Sound Railway is daarna in die prentjie gevoeg vir konteks. Ek dink dat Alex J. M. Holzman, wat relatief jonk gesterf het, waarskynlik tevrede sou wees met die gekleurde weergawe. Op die hooflyn verskyn die Cedar Falls -helpermotor,#358509, wat voorheen as#352509 genommer was. As u ooswaarts reis, word 'n helper -enjin gewoonlik op beide passasier- en goederetreine by Cedar Falls (ook bekend as Moncton) gesit om te help om die 1,74 persent -graad na Rockdale te klim. 'N Tweede helper -enjin is gewoonlik by die goederetreine by Rockdale gevoeg om bykomende hulp te verleen om die graad 2,75 persent na Laconia te klim. As u weswaarts reis, word 'n enkele helper -enjin gewoonlik op beide passasier- en goederetreine by Keechelus gesit om te help om die graad van 2,2 persent na Laconia te klim. In die toneel hierbo word die skakelaar aan die linkerkant langs die hooflyn getoon. Dit was die eerste skakelaar tussen die hooflyn en die motorhuis, met drie spore en twee ander skakelaars. Die watertenk was net ooswaarts langs die hooflyn vanaf hierdie skakelaar, net anderkant die linkerkant van hierdie aansig, en die klein draagbare Laconia Depot was net ooswaarts uit die watertenk. Die skaduwee wat op die voorgrond getoon word, wat oor die spoorlyne skuil, was waarskynlik die skaduwee van die watertenk. Daar was nog 'n skakelaar op die hooflyn, by die watertenk, vir die oostelike kruispad wat toegang bied tussen die binneste verbygaanbaan en die hooflyn en die enjinhuis. Die westelike oorkruisbaan, tussen die hooflyn en die binneste verbygaan, het op die hooflyn begin, net buite die motorhuis. Die begin van die westelike kruispad is in die bogenoemde toneel sigbaar tussen die motorhuisleiding en die lokomotief op die hooflyn. Toe die bogenoemde toneel gefotografeer is, is die buitenste verbygaande baan begrawe onder die sneeu muur aan die regterkant.
Klik op die kaart vir 'n uitgebreide aansig. Sien ook skuins lugfoto.
Terug uit die vergetelheid verskyn Laconia weer, asof uit 'n vervaagde tydperk, in hierdie opgevulde fotomap van Snoqualmie Pass, Washington. Die fotokaartbeeld toon 'n oorspronklike opnamekaart uit 1913 wat oor 'n 2006 -ortofoto in kleur gelê is. Die opmetingkaart van 1913 toon die Cascade High Line wat in 1908 oor die Snoqualmie -pas gebou is, en die Laconia -spoorweggeriewe wat van ongeveer 1909 tot 1911 gebou is vir die Chicago, Milwaukee & Puget Sound Railway. Op die kaart is die draaitafel, motorhuis, watertenk, depot, verbygaande spore, hotel, stapelhuis en 'n paar huise. Die opname -posisionering is vir die oorspronklike ligging van die Sunset Highway. Deur Snoqualmie Pass loop die hoë lyn 172 grade 22 minute 12 sekondes om 'n hoefysterkurwe wat 1823,7 voet lank was en om die samevloeiing van Commonwealth Creek met die South Fork Snoqualmierivier loop. Die krommingsgraad van die hoefyskromme was 10 grade per 100 voet, behalwe dat die eerste en laaste 100 voet 'n krommingsgraad van die helfte van die hoeveelheid gehad het. Die hoefyskromme is ontwerp om die roete naby die top te verleng, aangesien 'n korter roete aan die suidekant van die South Fork Snoqualmie -rivier te steil sou gewees het. Alhoewel die spoorweg gedurende die tyd van die Cascade High Line meer as twintig myl deur die South Fork Snoqualmieriviervallei geloop het, het slegs ongeveer 'n kwart myl van die roete aan die noordekant van die rivier geloop.
Hierdie toneel van die Laconia -spoorwegstasie, op die top van die Snoqualmiepas, is iewers tussen ongeveer 1911 en 1914 afgeneem. Die Laconia -spoorwegstasie was onder die huidige ski -berg Summit West geleë. Die stoomtrein in die oostelike rigting wat in hierdie prent getoon word, nader die plek waar die huidige segment van die State Route 906 nou aan die voorkant van die Travellers ' Rest geleë is. Die klein draagbare depotgebou is regs van die watertenk sigbaar en terug van die semafoorsein langs die derde treinwa. Die gebou wat gedeeltelik sigbaar is agter die stoom uit die lokomotief, is op die opnamekaart van 1913 aangedui as die spoorweg en ldquobunkhouse. & Rdquo die bokant van die derde treinwa en 'n pad terug na links van die hotel, is die gebou wat op dieselfde kaart as 'n ldquohouse & rdquo gemerk is. Die rotspiek wat op die middelste agtergrond van hierdie beeld getoon word, is Guye -piek en die meer sneeupiek links van Guye -piek is die Snoqualmie -berg.
In ongeveer 1911 het hierdie klein draagbare depot 'n nog kleiner draagbare telegraafhok of vragskuur vervang, wat ongeveer 'n derde van hierdie grootte was en ongeveer 'n paar jaar lank as die eerste Laconia Depot-gebou volstaan ​​het. Op die depot is 'n teken vir die Continental Telegraph Company, wat beheer word deur die Chicago, Milwaukee en St. Paul Railway en telegraaflyne gehad het in Washington, Idaho, Montana, North Dakota en South Dakota. Die lang paal met aangehegte leer was 'n seinmas van 'n treinbestelling met 'n twee-arm semafoorsein bo-op, wat seinaanwysings vir beide rigtings aandui. Die seinarm of lem wat 'n treinbeweging beheer het, was die een wat regs van die seinmas geleë was, gesien vanaf die naderende trein. Hierdie semafoorsein by die Laconia Depot was 'n boonste kwadrant drie-aspek sein, maar destyds is dit slegs gebruik as 'n twee-aspek trein bestelling sein. Die seinblaaie was ongeveer vier voet lank, het vierkantige ente en aan die voorkant was dit rooi geverf met 'n wit dwarsstreep naby die buitekant, en aan die agterkant was dit wit geverf met 'n swart dwarsstreep naby die buitekant. Elke seilblad is deur 'n afsonderlike aangehegte staal -stuurstang beweeg wat teen die seinmas opgehardloop het. Toe die seilblad tot 'n regop aspek swaai, beteken die sein aanduiding dat & ldquoclear & rdquo moet voortgaan en 'n wit lamp op die seinmasker word geopenbaar om die seinaanduiding saans oor te dra. As dit na 'n horisontale aspek afgeswaai word, beteken die sein aanduiding dat & ldquostop & rdquo treinbestellings moet ontvang en 'n rooi lens wat aan die spilpunt vasgemaak is waarna die seinblad geheg is, voor die wit lamp geswaai om die seinaanduiding saans oor te dra. Die treinstellings is deur die stasie -agent uitgereik nadat die volgende stasie vooraf navraag gedoen het oor die beweging van ander treine. Weer en weerstoestandopdaterings is ook ontvang uit verskeie baanwagtershutte wat langs glybane geleë is. Aan die ander kant van die hooflyn vanaf die depot het twee verbygaande spore meer as 'n half kilometer langs die hooflyn geloop, van meer as 'n kwartmyl ooswaarts van die depot tot meer as 'n kwartmyl weswaarts van die depot. In tonele wat in die winter gefotografeer is, was die buitenste van die twee verbygaande spore dikwels weggesteek onder 'n muur van sneeu, aangesien die buitenste spoor dikwels gebruik is om spoorwaens op te berg en dit nie maklik oopgeploeg kon word nie.
Hierdie kleurgetinte toneel van die Laconia-motorhuis en draaitafel is 'n close-up van die eerste toneel en is afgeneem in ongeveer 1912. Links is die olietenk, wat gebruik is om die stoomlokomotiewe met olie aan te dryf. Daar was twee of drie skakelaars tussen die hooflynbaan en die motorhuis, afhangende van watter een van die drie spore in die motorhuis die beweging gemaak het. Die eerste skakelaar was op die hooflyn langs die watertenk en is gebruik om te skakel tussen die motorhuis en die hooflyn, wat langs die depot geloop het. Die kerosine -skakelaar wat uit die uitgegrawe gebied van die sneeubank verskyn, was vir die tweede skakelaar, wat gebruik is om te skakel tussen die middelste baan waar die werker staan ​​en die regte spoor, wat binne -in die motorhuis loop. al langs die regte muur. Die derde skakelaar was op die middelste spoor en is gebruik om te skakel tussen die middelste spoor en die linker spoor, wat langs die olietenk geloop het en die hele binnekant van die motorhuis langs die linkermuur en tot in die onderdak draaitafel -fasiliteit terug. Die linker spoor is gebruik om die helperenjins en soms ander toerusting om te draai. Dit lyk asof daar 'n lokomotief op die linker spoor was toe hierdie toneel gefotografeer is, aangesien stoom uit die linker spoor om die draai agter die sneeubank opkom.
Die lokomotief wat ooswaarts op die hooflyn gewys is, was die Cedar Falls helper enjin 񗡭 (voorheen 񖃽), 'n oorverhitte klas L1-as Mikado 2-8-2 lokomotief, gebou deur die Milwaukee winkels in Mei 1909. In hierdie toneel het die lokomotief is vir winterbedryf toegerus met 'n aanhegbare loodsploeg aan die voorkant, met 'n flens wat omhoog en neergesit kan word om die sneeu en ys tussen die relings skoon te maak. Locomotive 񗡭 is in Junie 1938 hernummer as 议. Die lokomotief is in Desember 1952 geskrap en nie een van sy soort bestaan ​​nie meer nie.
Hierdie toneel, wat deur 1912 gefotografeer is, toon 'n oostelike passasierstrein in die oostelike rigting aan die oostekant van die Cascade High Line, wat die Keechelus -depot nader, met berg Catherine sigbaar op die agtergrond. Afsonderlike plaaslike vrag- en passasiersdiens oor die Cascade High Line het in Junie 1909 tussen Wes -en Oos -Washington tussen Tacoma en Malden begin. Gereelde vragdiens tussen Chicago en Tacoma het in Julie 1909 begin en gereelde passasiersdiens oor die hele roete het in Augustus 1909 begin. Die passasiersdiens is uitgebrei toe die Olympiese en Columbiaanse passasierstreine in diens geneem is en deur middel van die sneltreindiens in Mei 1911 begin het. die eerste oostelike passasierstrein in westelike rigting vertrek vanaf Chicago om 22:15 om 28:15. Die eerste oostelike passasierstrein in oostelike rigting het om 07:30 op 29 Mei vanaf Tacoma vertrek. Die trein het om 09:00 van Seattle vertrek vanaf die destydse splinternuwe Union Station wat pas nege dae tevore formeel oopgemaak het. Union Station is die eerste keer gesamentlik gebruik deur die Chicago, Milwaukee & amp Puget Sound Railway en die Oregon-Washington Railroad & amp Navigation Company, wat 'n filiaal van die Union Pacific Railroad was. Die eerste Olympiese passasierstrein wat deur die staat Washington gereis het, was die trein in oostelike rigting, eers deur die lokomotief getrek en#353017, en dan gedeeltelik oor die staatslokomotief, en#353017 is verruil vir lokomotief, wat vir die volgende been oorgeneem het van die eerste ooswaartse lopie. Locomotives 񖋹 en 񖋺 was identiese Class F4 Pacific 4-6-2 lokomotiewe, gebou deur die Milwaukee-winkels in Junie 1910. Eersgenoemde is geskrap in Mei 1940 en laasgenoemde is geskrap in April 1953 en geen van hul soort nie langer bestaan.
Hierdie toneel is in Oktober 1913 gefotografeer deur Asahel Curtis (1874 en ndash1941) en Walter P. Miller (1877 en ndash1938) en toon 'n oostelike passasierstrein ooswaarts, met agt motors, verby die oostelike skakelaars van die twee verbygaande spore by Laconia. Die vroeë Olympiese passasierstreine het tipies bestaan ​​uit, van voor tot agter, een kombinasie pos- en snelwa, een bagasiewa, eendagwa, een toeriste -motor, een eetwa, twee standaard slaapmotors en een waarnemingswa. Links op die agtergrond is die Snoqualmie -berg en regs die Guye -piek. Die ronde seël nommerplaat op die semafoor sein mas, langs die linkerkant van die stoomlokomotief, toon die nommer 31 bo 3 wat aandui dat die sein 31.3 myl anderkant die skeidingspunt by Cle Elum was. Die telegraafpale wat langs die spoorlyn loop, kan ook gesien word binne die spoorweg, wat 200 voet breed oor die top oor seksie 4, T22N, R11E opgemeet is. Die oostelike skakelaars van die twee verbygaande spore by Laconia was geleë waar State Route 906 nou geleë is by die Snoqualmie Pass Fire & amp Rescue Station (brandweerdistrik 51, brandweerstasie 291).
Hieronder is die onderkant van tabel 15 en die hele tabel 16 uit 'n openbare rooster van 1912. Laconia word aangetoon op 'n hoogte van 3010 voet en 2119,7 myl langs die hooflyn van Chicago (62,8 myl voor Seattle). Laconia was 'n geskeduleerde stop vir alle passasierstreine wat deurry. Op hierdie rooster van 1912 was treinnommers 15 en 16 die Olimpiese treine, treinnommers 17 en 18 was die Columbiaanse treine, en treinnommers 45 en 46 was treine wat plaaslike diens aan alle stasies tussen die stad Kittitas en Seattle gelewer het. Treinnommers 101 en 102 was treine wat plaaslike diens aan alle stasies tussen Seattle en Tacoma gelewer het.
Hierdie toneel en die volgende drie is almal deur Alex J. M. Holzman gefotografeer. Hierdie een is omstreeks 1912 gefotografeer en toon die Cascade High Line, net meer as 'n kilometer weswaarts van die Laconia -stasie op die top van die Snoqualmiepas. Sneeu is van die spore skoongemaak deur gebruik te maak van tot vier roterende sneeuploeë wat in 1908 en ndash1910 verkry is, en uiteindelik in aparte pare oos en wes van Laconia saamgewerk het. Seisoenale sneeuval by Laconia is soos volg aangeteken: 1909 & ndash1910, 548 duim 1910 & ndash1911, 413 duim 1911 & ndash1912, 437 duim 1912 & ndash1913, 572 duim en 1913 & ndash1914, 400 duim. Die piek aan die linkerkant is Guye Peak en die piek regs is Kendall Peak. Dit is ongeveer dieselfde siening wat tans gesien word wanneer u ooswaarts op die Interstate 90 (I-90) oor die Snoqualmiepas reis, net voor u afrit 52 (W. Summit-afrit) bereik.
Die steil Cascade High Line-roete deur Laconia is uitgeskakel toe die meer direkte roete deur die 2,0 kilometer lange Snoqualmie-tonnel, tussen Hyak en Rockdale, op 24 Januarie 1915 vir gereelde treindienste oopgemaak is. en het baie probleme met sneeuverwydering uit die weg geruim, aangesien treine nie meer die steilste en hoogste deel van die roete deur Laconia hoef op te ry nie.
Hierdie toneel is omstreeks 1912 gefotografeer en toon die dubbele roterende sneeuploeë wat gebruik is om die spore van die Cascade High Line oor Snoqualmiepas skoon te maak. Die Chicago, Milwaukee & amp; Puget Sound Railway het dit amptelik 'n Rotary Snow Shovel genoem, soos dit op hul sye agter die bestuurderskajuit was. Destyds is die fasiliteite in Laconia en Rockdale gebruik as 'n basis waarvandaan die roterende sneeu -ploeë en spanne werk. Die roterende sneeuploeë wat in hierdie prent getoon word, is in pare verdubbel, in teenoorgestelde rigtings, aan elke kant van 'n swaar Mallet -enjin. Die Mallet -enjin was 'n klas N1 Mallet -saamgestelde lokomotief wat deur die Schenectady Works van die American Locomotive Company (ALCO) gebou is. Hierdie groot Mallet 2-6-6-2 lokomotiewe was die kragtigste stoomlokomotiewe wat op die Cascade High Line gewerk het. Die roterende sneeuploeg wat op die voorgrond van hierdie prent getoon word, is agter die Mallet -enjin gekoppel, en 'n ander wat voor die Mallet -enjin gekoppel is, word getoon dat sneeu van die spore verwyder word. Hierdie stoom-aangedrewe Leslie-patent roterende sneeu ploeë, gebou deur die Cooke Works van die American Locomotive Company, is met steenkool gestook en die swaar seil seile wat oor hul tenders gedrapeer is, is gebruik om die steenkool droog te hou sodat dit nie sou vries nie saam. Die rotasie van die hoësnelheid -snywiel en waaierwiel daaragter was omkeerbaar, sodat sneeu deur middel van sentrifugale krag deur 'n geut na weerskante van die bokant van die waaierhuis kon uitgegooi word. Soms is twee enjins met tenders rug aan rug gekoppel tussen roterende ploegeenhede wat na buite gerig is, aan elke kant.
Slegs twee voormalige roterende sneeuploeë van Milwaukee bestaan ​​nog. Voormalige C.M. & ampSt.P. Nr. 10, gebou in 1908 (h/v 45425), word nou in Alaska te sien by die Potter Section House State Historical Site, wat ook die hoofkwartier van die Chugach State Park is, langs mylpaal 115.2 langs die Seward Highway. Voormalige C.M. & ampP.S. Nr. 14, gebou in 1910 (h/v 46931), word nou uitgestal in die Maxwell Siding Railroad Museum in Hermiston, Oregon. Beide hierdie oorblywende roterende sneeuploeë is in die vyftigerjare herbou en van stoomkrag na elektriese krag omgeskakel, en albei is aan ander spoorweë verkoop nadat die Milwaukee Road in 1980 gestaak is.
Hierdie toneel is teen 1912 afgeneem en toon Rockdale aan die westekant van die Cascade High Line. Rockdale was 4,1 myl weswaarts geleë oor die hoë lyn van Laconia. Hierbo is die lokomotief langs die watertenk wat gebruik is om die tenders van stoomlokomotiewe en stoom-aangedrewe roterende sneeu ploeë te vul. Locomotive 覉 is 'n klas G6-a Ten-Wheeler 4-6-0 lokomotief wat in 1907 gebou is by die ondernemingswinkels van die Chicago, Milwaukee & St. Paul Railway, in Milwaukee, Wisconsin. Locomotive 覉 is in 1912 hernummer as lokomotief 񖀾 en is uiteindelik in 1934 geskrap.
Hierdie toneel is in 1911 gefotografeer en toon die spoorwerf van Laconia op die top van die Snoqualmiepas. Die klein draagbare depot is sigbaar op die voorgrond van die beeld links van die watertenk en die treinorde -semafoorsein. 'N Stoomlokomotief in die oostelike rigting van die Chicago, Milwaukee & Puget Sound Railway kan gesien word aan die regterkant van die watertenk, agter in die spoor wat aan die regterkant van die motorhuis lei. Verder buite die watertenk, aan die linkerkant, is die olietenk wat gebruik word om die stoomlokomotiewe met olie aan te dryf. Die suidoostelike skouer van Denny Mountain word op die agtergrond aan die linkerkant getoon. Die boonste punt van die South Fork Snoqualmie -riviervallei, waar die Alpental -skigebied nou geleë is, word regs op die agtergrond getoon. Die gebou wat aan die regterkant van die beeld getoon is, was die gebou wat op die opnamekaart van 1913 aangedui is as die & ldquohotel & rdquo en dit word ook aan die linkerkant van die volgende prent getoon.
Hierdie toneel van Laconia is in ongeveer 1915 gefotografeer en kyk noordwes oor die top van die Snoqualmiepas (hoogte 3010 & prime) en langs die oorspronklike Sunset Highway in die rigting van Denny Mountain, wat op die agtergrond sigbaar is. Die wit pos wat langs die oostelike kant van die Sunset Highway gewys word, is ongeveer waar die graafskaplyn [Snoqualmie Summit] by STA 1105 op die opname kaart van 1913 Sunset Highway getoon word. Die spoorweë wat in die vorige toneel gewys is, was aan die teenoorgestelde kant van die gebou aan die linkerkant, maar is nie meer gebruik nadat die Snoqualmie -tonnel in Januarie 1915 geopen het nie. Die lang gebou aan die linkerkant was die gebou met die etiket & ldquohotel & rdquo op die opname kaart van 1913. Die geboue wat in die verte getoon is, naby die middel van die beeld, was die geboue wat op die opnamekaart van 1913 op die opnamekaart van 1913 aangedui is as die & ldquoengine house & rdquo en & ldquoturntable & rdquo. Die gebou wat regs van die motorhuis en die draaitafel, langs die oostelike kant van die Sunset Highway, op die oostelike kant van die motor aangedui is, was die gebou wat op die opnamekaart van 1913 op die opnamekaart as 'ldquohouse' en 'rdquo' aangedui is.
In 1905 is die wa -pad oor die Snoqualmiepas aangewys as Staatsweg nr. 7. Die wa -pad loop deur die Snoqualmiepas om die vallei. Volgens die beskrywing van die geologiese opname van die Snoqualmie -vierhoek in 1906 is die laagste gebied van die kloof dan grotendeels bedek met 'n moeras. Die wa -pad daarheen het deur die pas op die onderste gedeelte van die noordoostelike helling en op die kort morinale rif waar Summit Way geleë is, omgedraai. In Julie 1905 het Charles L. Roy en John Kelleher van Seattle van daar af oor die Snoqualmie Pass-wa-pad gery om 'n verbetering van die padverbetering vir motorvoertuie aan te moedig in 'n enkelsilinder Cadillac Model & ldquoE en rdquo Light Runabout uit 1905. In 1913 is die staat se padnommerstelsel gestaak en die nuwe beplande roete oor Snoqualmiepas is aangewys as die Sunset Highway. Voordat die Sunset Highway gebou is, is die ou Snoqualmie Pass -wa -pad (Staatsweg nr. 7) verbeter oor 'n periode van twee jaar wat in 1910 begin is en op 17 Julie 1912 formeel vir verkeer oopgemaak is as 'n tydelike roete wat geskik is vir motors. Destyds is waens en motors op die Keechelusmeer met 'n gasaangedrewe veerboot Finch Brothers op die Lake Keechelus gebring Wahkiakum vir 'n minimum veerbootgeld van $ 2,50. 'N Inspeksiesertifikaat is eers uitgereik vir die Wahkiakum in Julie 1911 en die veerboot is bestuur deur Sidney Gordon Finch en Emery Josiah Finch. In 1914 word begin met die bou van die Sunset Highway om 'n nuwe, verbeterde roete deur die pas te maak wat meer geskik was vir motors. Die Snoqualmiepas -gedeelte van die Sunset Highway is teen 1 Oktober 1914 vir verkeer oopgemaak, hoewel gruis teen daardie tyd nog nie voltooi was nie en die snelweg eers nege maande later formeel toegewy was. Die PJ McHugh Paving & amp Construction Company, wat besit word deur Patrick J. McHugh (1862 en ndash1926), het die top van die Sunset Highway gebou en die skoonmaak-, gradering- en oorbruggingswerk gedoen vanaf Gold Creek oos van die top tot ongeveer vier kilometer van North Bend. wes van die top. Die toewydingseremonie van Sunset Highway, op 1 Julie 1915, is onder die vaandel van die Automobile Club van Seattle gehou en die toewydingsrede is gelewer deur goewerneur Ernest Lister (1870 en ndash1919). In 'n artikel oor die toewydingseremonie en die nuwe pad, Die koerant Ellensburg Capital, op 8 Julie 1915, berig: & rdquo Die rit van Ellensburg na Laconia, die top van die pas, is gemaak oor 'n manjifieke pad wat breed genoeg is op alle punte om twee motors te verbygaan. & Rdquo
Hierdie toneel is in die vroeë tot middel 1920's deur John Albert Juleen (1874 en ndash1935) afgeneem, van dieselfde plek as die vorige toneel. In 1917 het A Geographic Dictionary of Washington nog steeds Laconia genoem as 'n dorp in die Snoqualmiepas, 'n paar jaar na die verlating van die ou Cascade High Line, maar teen die 1920's het die naam Laconia in onbruik geraak. Teen die tyd is daar na die fasiliteite op die beraad vir reisigers van die Sunset Highway verwys as by Snoqualmie -pas, eerder as om by Laconia te wees. In 1923 word die Sunset Highway ook aangewys as State Road No. 2. In hierdie toneel word die ingang van die Summit Inn op die voorgrond langs die oostelike kant van die Sunset Highway gewys. Die Summit Inn was die eerste keer in besit van Jean Paul Holden (1873 en ndash1964). Die bord wat vir die Summit Inn gewys word, adverteer & ldquoIce-Cream, & rdquo & ldquoLunches & rdquo en & ldquoPlate Dinners 50 & cent. & Rdquo Ander tekens wat daar sigbaar is, adverteer & ldquoKoop die Seattle Star Here, & rdquo & ldquoKodak Film & rdquo en & ldquoAsk voor Pure Body-getoonde Bouw verder en The Ldquo-gebouw L & The Ldquo aan die oostekant van die pad was daar 'n bordjie wat voor oor die oostelike baan van die Sunset Highway gehang het, en daar was & ldquoSummit Garage. & rdquo Daar was ook borde vir Red Crown -petrol en Zerolene -motorolie. 'N Sleepwa kan voor die motorhuisgebou gerugsteun word. In die verte, links agter die motorhuisgebou, kan u die raamwerk van die gedeeltelik afgebreekte motorhuis en draaitafel sien.
Hierdie toneel is waarskynlik 'n jaar of twee na die vorige toneel afgeneem, iewers in die vroeë tot middel 1920's. Die gebou wat in die verte naby die linkerkant van die beeld getoon is, was die Summit Garage, wat 'n toevoeging loodreg op die Sunset Highway laat bou het, nadat die vorige toneel gefotografeer is. Die linkerkant van die groot gebou wat op die middelste voorgrond van die beeld getoon is, wys in die lengte na waar die spoorwerf van Laconia vroeër geleë was. Hierdie gebou is op die opname kaart van 1913 gemerk as die spoorweg en ldquobunkhouse. & Rdquo Die grootste gebou wat regs van die ou spoorweghut gewys is, was die vroeë Summit Inn, wat aan die agterkant gewys is. In die verte tussen hierdie twee geboue, aan die ander kant van die Sunset Highway, is die ander gebou wat op die opnamekaart van 1913 op die opnamekaart van 1913 gemerk is as 'n huis. Teen die tyd dat hierdie toneel gefotografeer is, was die stapelhuis, die huis en moontlik 'n paar buitegeboue, wat moontlik van naby af verskuif is, die paar oorblywende strukture uit Laconia en die vervloë era van die Cascade High Line. Destyds is die voormalige spoorwegstapelhuis gebruik as die bylae by die Summit Inn, wat reisigers van die Sunset Highway vir oornag slaapplek bied.
Hierdie toneel, wat ongeveer in die vroeë tot middel 1920's gefotografeer is, toon die vroeë Summit Inn in die lengte tussen die ou spoorweghut en die oorspronklike Sunset Highway, wat op die voorgrond van hierdie beeld getoon word. Die voorkant van die gebou was skuins in die rigting van die oostelike verkeer en die voorste trappe van die hoofingang was regs langs die oostelike kant van die pad. Die ou spoorwegkoffiehuis het 'n teken van 'n kamer en 'n teken, aangesien dit teen die tyd dat hierdie toneel gefotografeer is, gebruik is as bylae by die Summit Inn. In 1925 verkoop Jean Paul Holden (1873 en ndash1964) die Summit Inn aan Raymond J. Schneider (1892 en ndash1974) en Lena M. Schneider (1892 en ndash1989), wat die herberg bestuur het totdat hulle dit in 1934 verkoop het aan Marshall Cruce Mason (1882 en ndash1953).
Aan die ander kant van die huidige Interstate 90, oorkant waar die vroeë Summit Inn eens was, bestaan ​​daar nog 'n gedeelte van die oorspronklike ligging van Sunset Highway as Yellowstone Trail Road, vernoem na die Yellowstone Trail-motorroete. Die Yellowstone -roete was die eerste aangewese motorroete oor die hele noordelike deel van die Verenigde State, en vanaf 1915 gebruik die roete die oorspronklike Sunset Highway oor Snoqualmie -pas.
Hierdie toneel is waarskynlik afgeneem omtrent die volgende winter nadat die vorige toneel afgeneem is. Die uitsig kyk ooswaarts na waar die huidige Interstate 90 nou die ligging van die oorspronklike Sunset Highway kruis (sien kaart). Destyds was die snelweg nie die hele winter oopgeploeg nie en in hierdie toneel blyk dit dat slegs 'n paar motors deurgery het sedert die snelweg laas geploeg is. Nadat die snelweg in 1928 van die oorspronklike Sunset Highway-plek na die voorkant van die voormalige spoorwerf van Laconia verskuif is, is die Summit Inn ook van daardie plek na die westelike kant van die nuwe snelweg verplaas.
Hierdie toneel is gefotografeer deur John Boyd Ellis (1894 en ndash1983) en toon die Summit Inn kort nadat die gebou in 1930 verskuif is, van langs die oorspronklike Sunset Highway, na die nuwe snelweg wat aan die regterkant van die voormalige spoorweg van Laconia gebou is erf. Die gebou is verskuif na die teenoorgestelde kant van die voormalige spoorweghut na 'n plek langs die nuwe snelweg ongeveer honderd voet weswaarts van die huidige ligging van die Travellers ' Rest. Die voorkant van die gebou kyk na die nuwe snelweg en na waar die Laconia Depot en watertenk eens was. Die ou spoorwegkoffershuis, wat in hierdie toneel agter die Summit Inn vertoon word, word kortliks gebruik as bylae by die Summit Inn. Volgens Lena Schneider is die bylae in die somer van 1931 afgebreek toe hulle vier toeristehutte en 'n huis gebou het. Die nuwe snelweg (sien kaart) is in 1928 as State Road No. 2 gebou en dit het ook deel geword van die Amerikaanse roete 10 (US 10). Die snelweg is die hele winter oop gehou, begin in Desember 1931 en dit is eers in 1934 oor die beraad geplavei voordat dit in 1937 die primêre staat snelweg 2 (P.S.H. Š) geword het.
Hierdie toneel is afgeneem in die middel van die dertigerjare, kort nadat die ski -heuwel in 1934 geopen het. Die verskuifde Summit Inn word regs getoon nadat die ou spoorweghuis wat gebruik is as die bylae by die Summit Inn, afgebreek is en voordat 'n byvoeging aangeheg is wat die lengte van die herberg ongeveer verdubbel het. 'N Paar dieselfde tekens is egter steeds sigbaar, soos in die afgelope jare, adverteer & ldquoIce-Cream, & rdquo & ldquoLunches & rdquo en & ldquoPlate Dinners 50 & cent. & Rdquo Nadat die skigebied begin is, het Snoqualmie Pass 'n baie gewilde winter-ontspanningsgebied geword vir alpiene ski. Soos in hierdie prent getoon is, teen die middel van die dertigerjare, is die wye weg van die voormalige spoorwegwerf in die winter in die winter gebruik vir parkering in die skigebied. Dieselfde roete op die top van die pas wat vroeër deur dubbele roterende sneeu -ploeë oopgehou is, is teen die vroeë dertigerjare oopgehou deur snelweg -sneeuploeë. Dit blyk dat die gebou aan die linkerkant moontlik later oor die snelweg verskuif is en aan die Summit Inn geheg is, soos die toevoeging in die volgende prentjie.
Hierdie toneel toon die hervestigde Summit Inn aan die linkerkant en die Travelers ' Rest aan die regterkant, wat in 1938 gebou is met befondsing van die Public Works Administration (PWA). Nadat die Summit Inn -gebou na hierdie plek verskuif is, het dit ongeveer middel 1930 'n byvoeging gehad, wat ongeveer halfpad na die huidige ligging van die Travellers ' Rest gestrek het, soos hierbo getoon. Die hoeke aan die voorkant van die skuins vlerke van die Travellers ' Rest was reg langs die rand van die geboë 100 voet breë snelweg, 50 voet van die middellyn af. Nadat die Interstate 90 op 'n ander snelwegbelyning deur die Snoqualmiepas gebou is, het die ouer US 10 -snelweglyn deur die Snoqualmiepas die State Route 906 geword (SR 906). Om 'n benadering tot die onderdeur-toegang by die East Summit-afrit van I-90, by afrit 53, te bou, is die kromme van die ou snelweg deur die Travellers ' Rest van die gebou af herpas deur die kromme te verskerp en die graad was ook afgesny vir vertikale aanpassing van die toegang tot die onderdeur. Op die oomblik bestaan ​​daar nog 'n paar betonpanele vanaf die westelike baan van die ou snelweglyn deur die Travellers ' Rest hierbo getoon.Behalwe vir die bestaande kurwe-aanpassing, deur die Travellers ' Rest, loop die res van die huidige segment van SR 906 deur die Summit West-gebied regs langs die voormalige Chicago, Milwaukee & amp; Puget Sound Railway van die ou Laconia spoorwegwerf. Daar was die ou spoorwegwerf. Dit was net daar dat stoomlokomotiewe klokke en fluitjies eenmaal deur die bergpas geklink het en stoom een ​​keer hemelwaarts deur die berglug gestroom het. Dit was baie jare gelede 'n plek wat eens Laconia genoem is.
Seattle nou en dan: Ballard 's Bascule Bridge
DAN: Ballard's Railroad Depot en die Great Northern Railroad se kenmerkende hysbrug net wes van die skeepskanaal se Chittenden Locks. (Met vergunning, Warren Wing) NOU: Ballard het nie meer 'n spoorwegdepot nodig nie, maar die Groot Noordelike hooflyn loop steeds hier deur die ou meulstad.
Hopelik 'n paar treinvragte van Stille Oseaan lesers sal onthou Warren Wing, ons onlangs afgestorwe spoorwaaier buitengewoon, wat, nadat hy as posbode afgetree het, voltyds begin jaag het op treine en die prentgeskiedenis van die noordwestelike spoor. Lank gelede deel Warren hierdie gewaardeerde foto met die Ballard News Tribune van 'n Great Northern -passasierstrein wat byna die kruising van die GN se baskulebrug oor die westelike kant van Chittenden Locks voltooi het. Die onderwerp verskyn op bladsy 82 die huldeblyk se eeufeesgeskiedenis van hul gemeenskap in 1988, "Paspoort na Ballard." Warren Wing het die onderskrif: "Great Northern Morning train to Vancouver B.C. verby Ballard Station. " Hierdie vervoerder sou ook in Everett, Mt. Vernon, Bellingham en by die grens gestop het, maar blykbaar nie by die klein Ballard -stasie wat hier in die skaduwee van die enjin se uitlaat verduister is nie.
'N Vroeë kyk na die noordweste van Queen Anne oor Salmonbaai na Ballard. Die skouvertoning is óf vir die eerste trollies óf die Great Northern se eerste brug na Interbaai. Sommige lesers sal dit beslis weet en sy of haar mening daaroor maak. Kyk noord van interbaai na Ballard - later. Die uitgestrekte brug wat deur die middel van die toneel loop, is ongeveer in ooreenstemming met 14de Laan (nie 15de nie) en bedien die straatmotors en waens. Die brug aan die linkerkant is vir die Great Northern Railroad.
Rails bereik Ballard eers in 1890 met die trolliediens van West Street Electric Company uit die sentrum van Seattle. Drie jaar later voltooi die Great Northern sy transkontinentale diens na Seattle direk langs die Ballard -waterkant en langs die vele meulens wat dit destyds tot die "grind van die wêreld" gemaak het. Hierdie nuwe roete oor die GN se hysbrug is nodig gemaak deur die aanleg van die Lake Washington Ship Canal en die oorstroming van Salmonbaai agter sy sluise. Op 29 Junie 1913 het hierdie koerant verslag gedoen oor die vordering van die kanaal en die 'skouspelagtige vorm' van hierdie 'reuse-brug', wat gemeet is tot 1,140 lank en 26 voet breed "om 'n dubbelspoorstelsel te akkommodeer."
'N Profiel van middeltermyn-konstruksie op die Great Northern-brug wat noordoos van die Magnolia-kant kyk. Byna dieselfde standpunt as die opname daarbo, maar later.
In die strewe na sy 'herhaling' word Jean Sherrard spoedig belemmer deur dekades van veranderinge. Hy vertel: 'Die oorkant in 57ste straat waarna ons hoop gehad het, was te ver van ons onderwerp af, en die gekorrigeerde vooruitsig was te steil en bedek met blare. Dit het my in die spoorbed gelaat, net links van die spore. Om die hoogte van die oorspronklike fotograaf te benader, het ek my kamera teen my paal van tien voet gehys. Toe ek terugstap na my motor, het ek egter een ontdekking gemaak. Die oorspronklike depot is honderd voet of so wes verskuif, wat 'n skouspelagtige uitsig op die water bied, en dit is ook omskep in 'n huis, met behoud van sy kenmerkende gewels. 'N Buurman het bevestig dat die voormalige depot nou' n woning is. " Dit sou 'n ideale Ballard -tuiste vir Warren Wing gewees het.
Paul, ek het 'n paar duimnaels van die ou Ballard -depot op sy nuwe plek bygevoeg, omskep in 'n huis:
Nog iets om by te voeg, Paul?
'N Paar verwante kenmerke Jean, begin met twee besonderhede van die eens sjarmante Ballard -stasie, gevolg deur 'n vroeë blik noordwaarts deur die brug vanaf die Magnolia -kant.
(Die eerste keer verskyn in Stille Oseaan, 26 Oktober 1986)
James A. Turner, wat hierdie aangename uitsig oor die Salmon Bay -brug geskiet het, was 'n amateur wat daarin geslaag het om sy fotografiese passie – spoorweë – op koers te bring met sy roeping. Gedurende die dertigerjare, voordat die stad van sy trollies ontslae geraak het, was Turner 'n motorman op die Ballard -lyn van die stad se vervoerstelsel. Gedurende die weeksdae het hy bo die munisipale spoor gery, en dan, te oordeel na die grootte van sy produksie, het James Turner baie aande en naweke deurgebring om treine te jaag of daarvoor te wag.
Vir hierdie vakke het Turner homself van die wal af op 'n Shilshole Bay-dok onder die Salmon Bay Bascule Bridge van die Great Northern gelê, en net wes van die Chittenden Locks.
Die Great Northern se gewildheid onder spoorwaaiers is 'n kombinasie van sy wonderlike hooflyn deur die Cascades en die Rockies, sy veilige en stewige konstruksie, sy lang Cascade -tonnel en die bruisende groen en swart kleurskema van sy lokomotiewe. En miskien word die lyn veral gerespekteer vir sy simbool, die bergbok. Sy waardigheid was totemies. 'N Monumentale weergawe van hierdie boklogo is op die massiewe teengewig van Ballard aan die einde van die brug geverf.
Soos hierbo opgemerk met illustrasies wat hierdie week se belangrikste kenmerk illustreer, is die ou hooflyn van die G.N. het van Interbay na Ballard oorgesteek op 'n lang geboë brug wat oor Salmonbaai gestrek het naby waar die motorbrug van 15de laan nou die skeepskanaal kruis. Die baskule-brug is gedeeltelik in 1913-14 gebou om die reis langs die waterdruppel Ballard-waterfront te vermy. Maar dit is ook gebou om aan die onvermydelike eise van die Hiram S. Chittenden Government Locks te voldoen. Dit was 'n brug wat u vinnig kon oopmaak om die groot skepe in en uit die nuwe varswaterhawe in 1916 agter die sluise te laat en in. Die brug is oop gelaat vir die gemak van aflewering, want dit kon vinnig vir enige trein gesluit word.
Turner se foto's is slegs twee van sy vele skilderagtige rekords van hierdie Salmonbaai -gang. Hy het in Ballard naby die slotte in 24ste Laan NW gewoon. As ek reg onthou (naby genoeg), het hierdie en drie ander James A. Turner -perspektiewe op die Salmonbaai -brug oorspronklik verskyn in Warren Wing 's se boek, A Northwest Rail Pictorial.
'N Eietydse foto van die Chittenden -slotte wat uit dieselfde vooruitsig as die historiese geneem is, sou 'n rusplek in een van die boonste ledemate van die bome vereis het wat die terrasheuwel wat van die sluise na die Engelse tuine styg, vertoon. (Historiese foto met vergunning van die Army Corps of Engineers)
(Die eerste keer verskyn in Stille Oseaan, 27 Junie 2004))
In die beskrywende en tog huislike taal van hidroulika, onthul die historiese foto wat Army Corp of Engineers die 'ontwaterde put' van die skeepskanaalslotte by Ballard genoem het. In die ses jaar wat nodig was om die slotte te bou - van die grond in 1911 tot die toewyding in 1917 - is hierdie foto geneem aan die einde van die eerste jaar, in die herfs van 1912.
Dat die historiese fotograaf van die Curtis en Miller -ateljee op 'n hoër grond gestaan ​​het as ek vir die "nou", blyk uit die hoogte van die Magnolia -kant aan die regterkant. Die "toe" kyk oor en na die slotte, die "nou" bloot daaroor. Hoekom?
Die droë put is aansienlik wyer as die gekombineerde groot en klein slotte omdat die opgrawing goed in die oewer aan die noordekant van die sluise gesny het. Baie van die meganika om die hekke van die groot slot oop te maak, is weggesteek in die heuwel wat in die somer van 1915 herbou en gevorm is met terrasse sodra die betonvorms vir die slotte hul nou bekende vorm aanneem, wat volgens iemand se berekening die tweede gewildste toeris is bestemming in Seattle. (Wat is dan eerste?)
As ons suid kyk van die Engelse tuine af, van onder na bo, na die westelike ingang van die groot sluis, die einde daarvan vir die klein sluis en die waters wat deur die val van nege voet oor die dam van die Lock geroer word. Die terrasgras dek 'n groot deel van die dam se meganika - die hidroulika daarvan.
Die meeste van die tydelike vuil kofferdam, regs bo, wat die konstruksieterrein van die tydelike kanaal geskei het, is in die herfs van 1915 verwyder nadat die groot hekke na die sluise gesluit is. Op 2 Februarie 1916 is die slotte doelbewus oorstroom en die deure het oopgegaan sodat pendelaars per boot na die middestad van Seattle kon ry toe die 'Big Snow' (die tweede diepste in die geskiedenis van die stad) die trollies gesluit het. .
Drie van die groot sluise-van links na regs, as 'n ontwaterde put, op die & quotBig Snow & quot-dag, is die groot sluis in Februarie 1916 die eerste keer oorstroom, en 'n rukkie later met die Army Corps-boot.
Die slotte is oopgelaat vir getye en verkeer terwyl die dam gebou is om die slotte aan die Magnolia -kant te verbind. Nadat die skakel voltooi is, is die deure weer gesluit en kon Salmonbaai in Julie 1916 met vars water gevul word tot die vlak van Lake Union. Die klein slot het later in die maand begin werk en op 3 Augustus 1916 die eerste vaartuie (albei die Army Corp -vloot) in die groot slot gelig is. Die formele opening volg maande later op 4 Julie 1917.
Asahel Curtis ' kyk vroeg wes van die oop sluise na die verhoogde Great Northern -brug.
Ter voorbereiding vir die oorstroming van Salmonbaai in 1916 agter die sluise, is Ballard se waterfront van meestal meulens en bootwerke gemeet vir die veranderinge.
Bo en onder: Nadat Shilsholia, wat soortgelyk aan die inheemse naam vir hierdie waterweg lyk, oorweeg het, het Lawtonwood sy naam in 1925 gekry deur die inwoners te stem. (Historiese siening met vergunning van die Museum van Geskiedenis en Nywerheid) Om oor die goed verpakte "East Lawtonwood" te kyk, het Jean Sherrard sy "nou" geneem van naby die noordelike punt van 42ste Ave. Noordwes, ongeveer 100 voet bo die waterweg. Agter hom in "West Lawtonwood" is die huise dikwels baie groter en die grasperke ook.
"Draai die kral" Tussen Magnolia en Ballard
(Die eerste keer verskyn in die Stille Oseaan, 19 Desember 2010)
Carolyn Marr, die bibliotekaresse by die Museum of History and Industry (MOHAI) en 'n gesag van die fotograaf Anders Wilse se jare in Seattle, dink dat sy blik oos deur die ingang van Salmonbaai - van Shilsholebaai - waarskynlik in 1900 geneem is. Dit was Wilse se laaste besige jaar in Seattle voordat hy na Noorweë teruggekeer het. Gedurende sy paar jaar hier het Wilse baie opdragte van besighede en die stad Seattle gekry om fotografiese opnames te doen. Maar waarom het hy hierdie besige uitsig oor 'n Lawtonwood -weiding met sewe koeie opgeteken?
Dit was nie lank nie, nadat Wilse hierdie uitsig op die kanaal opgeteken het, toe die Army Corps dit begin voorberei het ter voorbereiding van die skeepskanaal. Gedurende die 1890's het kleiner "verligte skepe" gesnyde hout gehaal van die talle Ballard -meulens op Salmonbaai na die skoeners wat in diep water van Shilsholebaai geanker was. Geen vaartuie hier nie. Die kanaal is naby laagwater. U kan die sandstawe uitmaak.
U kan heel regs die huis vind van Salmon Bay Charlie, 'n inwoner van 'n halfeeu hier. Met onreëlmatige dakplanke kan dit 'n deel van die kuslyn wees. Charley was een van die belangrikste verskaffers van salm en mossels aan die inwonende pioniers aan weerskante van hierdie kanaal. Wilse gee ons 'n goeie blik oor die vloedwater in 'n westelike Ballard, hoewel dit nog steeds dun is. Die Bryggers vestig en ontwikkel daardie deel van Ballard, en die paar strukture wat daar gesien word, behoort moontlik aan hulle.
Bibliotekaris Marr vind twee ander verwante sienings in MOHAI se Wilse -versameling. Die een kyk in die teenoorgestelde rigting oor die kanaal van Ballard, en die ander is 'n close-up van Salmon Bay Charlie se sederhut. Marr voeg by: 'Wilse was geïnteresseerd in bote en waterweë, sowel as Indiërs.'
'N Laaste opmerking: dit kan Scheuerman -koeie wees. Die Duitse immigrant Christian Scheuerman en sy inheemse vrou Rebecca was pioniers in Lawtonwood. Hulle vestig hulle in 1870 en vermeerder met 10 kinders.
Union Pacific se eerste Streamliner, die "City of Portland, " het tussen Portland en Chicago bedryf. Diens is op 6 Junie 1935 ingehuldig en dit werk totdat die spoorweg passasiersbedrywighede in 1971 gestaak het.
Koerantadvertensie vanaf Junie 1935.
Portland is gebou deur spoorweë en trams. Die spoorweë het die mense en voorrade na Portland gebring. Die trams het mense toegelaat om weg van die stad af te woon en het hulle teruggebring om geld te verdien, kos en klere te koop en skool toe te neem, kerk toe te gaan en met die res van die land te skakel. Hulle het meer bygedra tot die leefbaarheid en groei van Portland as enige ander faktor.
Vroeë intrekkers het die grond geëis wat in 1843 in Portland geword het, en teen 1849 het die stad groot genoeg geword om 'n poskantoor te vestig. Nuwe intrekkers vaar langs die kus van Kalifornië na die Columbia -rivier en dan langs die Willamette -rivier vir 'n kort entjie om Portland te bereik. Die ander alternatief om van en na Portland te kom, was om die elemente te trotseer en per trein oor die land te reis.
Ben Holladay, wat in 1819 in Kentucky gebore is, verhuis in 1852 van Missouri na Kalifornië om 2,670 myl verhooglyne te bestuur. In 1861 wen hy 'n poskontrak na Salt Lake City, Utah, en vestig hy die Overland Stage Route. Hy verkry die Pony Express in 1862. Die "Stagecoach King " soos hy bekend geword het, voeg nog ses roetes by en verkoop dit uiteindelik in 1866 vir $ 1,5 miljoen aan Wells Fargo. Hy het 'n vervoerryk gebou wat stoomskepe en spoorweë insluit.
Spoorweggeskiedenis in Oregon het begin toe Ben Holladay sy aandag gevestig het op die bou van spoorweë en in 1868 na Portland verhuis het. Holladay het in 1869 die Oregon Central Railroad begin bou in 1869 langs die Willamette -rivier uit Portland suid vir 20 myl. Dit het die Railroad gekwalifiseer vir grondtoelaes in Kalifornië, waarna die naam gou verander het na die Oregon & amp; California Railroad. Nadat hy 'n federale subsidie ​​gekry het, kon hy die spoorweg so ver suid as Roseburg, Oregon, uitbrei. Nadat die aandelemark in duie gestort het in die finansiële paniek van 1873, het Holladay sy fortuin verloor en gesukkel om aan te hou werk. Dit het agt jaar geneem voordat die bouwerk hervat is.
In 1874 reis Henry Villard, wat Duitse verbandhouers verteenwoordig het, na Amerika en neem die beheer oor die lyn in 1876 nadat Holladay agterstallig was met rente -uitbetalings. Villard het 'n paar jaar later weer begin bou. In 1887 is die lyn voltooi oor die Siskiyou -beraad, waar dit verbind was met die Southern Pacific Railroad en hulle die beheer van die spoorweg oorgeneem het. Politiek en regsgeding het die werklike verkoop aan die suidelike Stille Oseaan tot 3 Januarie 1927 vertraag.
Nadat hy die spoorweg verlaat het, verhuis Holladay terug na Portland, waar hy in 1872 die eerste perdekarre van Oregon langs First Street in 1872 begin bestuur. perde. Ander operateurs en mededingers begin met die bou van lyne na ander dele van die stad, wat die grondslag vorm vir een van die suksesvolste tramstelsels in Amerika. Holladay sterf in 1887, en twee jaar later begin die eerste elektriese tram van Portland in 1889 oor die staalbrug na die stad Albina. Die laaste perdekar was op 20 Junie 1892 toe al die stadslyne geëlektrifiseer is.
Spoordienste van Portland na die ooste het in 1883 geopen toe die Oregon Railroad and Navigation Company, wat oos van Portland langs die Columbia-rivier geloop het, verbind was met die Northern Pacific Railroad by Wallula Junction, suid van Tri-Cities, Washington.
'N Tweede transkontinentale spoorlyn het in 1884 geopen toe die OR & ampN verbind was met die Oregon Short Line en die Union Pacific in Huntington, Oregon.
Spoorweë het in gewildheid gegroei, en uiteindelik het dit die gunsteling manier geword om te reis, in die dae voor vliegtuie en busse. Northern Pacific, Union Pacific, Great Northern en Southern Pacific bedien almal Portland met passasiers- en vragdiens.
'N Pragtige Union Station staan ​​vandag as 'n huldeblyk aan die spoorweë wat eens 'n beroep op ons skone stad gemaak het en gehelp het om Portland in te bou tot die bloeiende metropool wat dit vandag is.
Portland's Union Depot, nou bekend as Union Station, is in 1893 en 1894 gebou om Henry Villard's Northern Pacific Terminal Company te huisves. Dit het gedien as 'n stasie vir alle inkomende en uitgaande treine in Portland. Henry Van Brunt van Boston het Union Station ontwerp en hy het ook stasies in Ogden, Omaha en Cheyenne ontwerp.
'N Vroeë advertensie vir 'n Northern Pacific Railroad -boekie wat baie van die plekke langs die Lewis & amp Clark -ekspedisie toon.
Die besigste dae van Union Station het op 10 September 1922 begin toe die Spokane, Portland en Seattle Railroad al sy treine by Union Station begin gebruik het.
Oos -aansig van Union Station waar treine aankom en vertrek. In sy bloeitydperk het 'n totaal van 92 treine daagliks na Portland geroep. Daar was twee-en-vyftig stoomtreine en agt-en-dertig elektriese treine wat elke 11 minute tussen 6:30 en 23:30 kom. Diens het afgeneem tot 'n handjievol treine.
Hotelbusse het gewag vir inkomende passasiers om hulle weg te bring na hul aandverblyf.
Binnekant van die kiosk by Union Station omstreeks 1910. Die News Stand -area word tans vir die kaartjieskantoor gebruik. Let op die gemak van die cuspidor aan die einde van die bank.
Northern Pacific 's North Coast Limited - "The Crack Train of the Northwest. "
Vroeë aansig van 'n Oregon Electric Train wat Salem na Portland vertrek.
Noordelike Stille Oseaan 's Noordkus Beperk Diesel Streamliner.
Deur die jare het die Spoorweë saamgesmelt en gekonsolideer. Union Pacific het die Suidelike Stille Oseaan opgeneem en lewer steeds vragdiens aan Portland, net soos die saamgesmelte Burlington Northern Santa Fe.
Union Pacific het die grootste vloot diesellokomotiewe wat 23 state bedien van die Midde -Weste tot die Weste en die Golfkus op 36 000 myl spore.
Amtrak bied passasiersdiens aan Portland. U kan via Seattle en Oos via Spokane sowel as suidwaarts na Los Angeles reis. Daar is daagliks drie treine na Seattle en een ry na Vancouver, B.C. Daar is daagliks een trein na Los Angeles.
Die gerestoureerde Suidelike Stille Oseaan 4449 in sy tuisstad, Portland, Oregon, by Union Station. Hierdie trein maak periodieke uitstappies, soos die vlug na die 1984 World 's Fair in New Orleans en het die Freedom Train in 1976 getrek.
Die stad Portland is ook die tuiste van "The Lady " die ou SP & ampS 700 wat ook af en toe hardloop. Die Oregon Railroad & amp Navigation #197 wat nog laas herstel is, het laas diens aan Union Pacific gedoen. Al drie die stoomlokomotiewe is in die 1950's afgetree. Hulle het nou 'n nuwe tuiste by die Oregon Rail Heritage Center.
Die Steamer Oregon word hier in 1959 op die Oregon Centennial Exposition hier vertoon. Tans werk dit daagliks in die Oregon Zoo.
01 Februarie 2012 Spoorwegherinneringe Katalogusposveiling:
Ons bied nou die volledige veilingskatalogus op ons webwerf en 'n foto van alles wat ook in die katalogus aangebied word, aan. As u 'n katalogus -inskrywingsfooi wil ontvang, is dit $ 45 per jaar, wat 4 katalogusse insluit, plus 'n volledige lys van pryse vir elke ..
VIR MEER INLIGTING: Railroad Memories Mail Auction, h/v Sue Knous, 1903 S. Niagara Street, Denver, Colorado 80224, (303) 759 - 1290 E -pos: [email protected] Webwerf (s): http: // www. railroadmemories.com
03 Februarie 2012 Westcoast Lock Collectors 32ste jaarlikse antieke slotskou:
Hawthorne, Californi, The Ayres Hotel, 14400 Hindry Ave. Hawthorne, Kalifornië, 90250 (naby L.A. lughawe). Vertoningsure Saterdag, 9:00 - 17:00.
VIR MEER INLIGTING: Bob Heilemann, 310-230-3004 eves.
11 Februarie 2012 34ste Jacksonville Modeltrein en Railroadiana Show:
Jacksonville, Florida. Geborg deur Golden Spike Enterprises, Inc. in die Prime Osborn Convention Center, geleë op 1000 Water Street (voormalige Jacksonville Union Terminal Co. site) in die sentrum van Jacksonville. Meer as 325 tafels en 35 000 vierkante voet vertoonruimte. Dit is die oudste en grootste modeltrein- en railroadiana -vertoning van Jacksonville. Saterdag, 9:00 - 17:00. Toegang $ 7,00 (kinders 12 en jonger is gratis). Groot bedryfsuitleg. Gratis parkering.
VIR MEER INLIGTING: Golden Spike Enterprises, Charles Miller, 3106 N. Rochester Street, Arlington, VA 22213, Telefoon: (703) 536-2954, Faks: (703) 241 - 7027 E -pos: [email protected] Webwerf (s) : http://www.gserr.com/
12 Februarie 2012 The California Express (Winter) RRiana & Transportation Show:
10 Maart 2012 Winterail 2012 RRiana Show & Sale:
Stockton, Kalifornië - Ons vier ons 34ste jaar - 09:00 - 17:00. Toegang $ 5,00 Scottish Rite Masonic Center, 33 w. Alpine Ave, Stockton, Kalifornië, Central Stockton tussen Pacific en El Dorado
VIR MEER INLIGTING: Cheryl Meeker (209) 943-0913 E-pos: [email protected]
10 Maart 2012 Die veiling van Roy & Ima Gay Railroadiana en Automotive:
Strek tot 11 Maart 2012 Waco Texas Meer as 2 000 items, waaronder 150 lanterns, versameling van stoelgangers, porselein, silwer, bestek, bordjies, kappies en kappies, bordjies, hardeware en meer. Vanaf Saterdag en Sondagoggend om 10:00, 'n voorskou van Vrydag 9 Maart 8:00 tot 18:00 en 2 uur voor elke veiling. Geen koperspremie, bie in die huis, bie aanlyn, bie deur afwesige / telefoon A&S Auction Company, 900 East Loop 340 Waco. Texas 76716
VIR MEER INLIGTING: Afslaer: Scott Franks TXS 7222 Bel Scott of Sam Franks in Waco 254-799-6044 of 254-744-2112 E-pos: [email protected]
11 Maart 2012 RRiana en modeltreinvertoning van Ray Nikolai:
Taylor, Michigan: Taylor Town Trade Center, 22525 Ecorse Rd. Taylor Mi. Gratis parkeerkos op die perseel.
VIR MEER INLIGTING: John Moore 248-541-1000
01 April 2012 30ste jaarlikse Chicagoland RRiana:
Glen Ellyn, IL - Skou word gehou by die College of DuPage in Glen Ellyn, IL, 9:00 tot 15:00. met 'n toegangsprys van $ 4,00 en meer as 300 tafels railroadiana. COD is geleë op 22nd en Park Blvd. in die westelike voorstede van Chicago.
Vir meer inligting, bel Joe Mazanek 847-537-0891 E-pos: [email protected] Webwerf (s): http://www.graylandstation.com
14 April 2012 30ste Florida Rail Fair Model Train en RRiana Show & Sale:
DeLand, Florida - Tommy T Lawrence Show Arena, Volusia County Fairgrounds, DeLand, Florida. vertoontye, 9:00 - 16:00
VIR MEER INLIGTING: Golden Spike Enterprises, Charles Miller, 3106 N. Rochester Street, Arlington, VA 22213, Telefoon: (703) 536-2954, Faks: (703) 241-7027 E-pos: [email protected] Webwerf (s) : http://www.gserr.com/
21 April 2012 49ste Buckeye Railroadiana en modeltreinskou en verkoop:
Columbus, Ohio - Saterdag, 9:00 - 16:00 in die Lausche -gebou. Ohio Expo Center, Columbus, Ohio. Ohio se grootste kombinasiemodel en artefakskou.
VIR MEER INLIGTING: Golden Spike Enterprises, 3106 N. Rochester Street, Arlington, VA 22213. Telefoon (703) 536-2954, Faks: (703) 241-7027 E-pos: [email protected] Webwerf (s): http:/ /www.gserr.com/
21 April 2012 Live Railroadiana Catalog -besendingveiling:
Kontak die heer Scott Czaja vir e -pos of vir meer inligting, e -pos: [email protected] Webwerf (s): http://www.tagtown.net
27 April 2012 veiling vir drie dae Railroadiana Estate van Bob Parker:
Dit strek oor drie dae - 27-29 April 2012 - LaGrange, Indiana - Dag 1, Vrydag vanaf 16:40 uur, meer as 400 spoorweglanterns, lampe, gloeilampe en meer. Dag 2, Saterdag, om 09:30, twee gelyktydige ringe, honderde stukke eetgoed, duisende stukke efemere van alle soorte. Dag 3, Sondag vanaf 09:30, uniform- en kentekens, slotte, sleutels, hardeware. Kontak afslaer vir volledige katalogus. Kontak afslaer vir volledige katalogus. Regstreekse internet bied op http://www.strawserauctions.com VIR MEER INLIGTING: Michael Strawser van Strawser Auction Group, Inc., Box 332, 200 North Main, Wolcottville, Indiana 46795 Telefoon: 260-854-2859 Faks: 260-854 -3979 E -pos: [email protected] E -pos: [email protected] Webwerf (s): http://www.strawserauctions.com
05 Mei 2012 Die 40ste jaarlikse byeenkoms van Key Lock & Lantern (KL&L):
Glenmont, New York, (Albany -omgewing) -. Sal gehou word in die Comfort Inn, 37 rt 9w. Glenmont, NY 12077 518-465-8811. Hierdie geleentheid is die oudste en grootste byeenkoms vir versamelaars van sleutels, slotte en lanterns.
Webwerf (s): http://www.klnl.org/
19 Mei 2012 17de jaarlikse Albuquerque Railroad Fair Spoorwegversamelings en modeltreinskou en verkoop:
Albuquerque, New Mexico -. 09:00 tot 16:00 in die School Arts Building (11 000 vierkante meter handelaarruimte met lugversorging!) - Expo New Mexico/N.M. State Fairgrounds - Albuquerque, NM. Die Albuquerque -vertoning is ongeveer. 75% versamelstukke en 25% model- en speelgoedtreine, maar sal minstens vyf werkuitlegte insluit!
VIR MEER INLIGTING: Bryan Moseley, P. O. Box 6583, Albuquerque, NM 87197-6583. Telefoon (505) 345-0657 E-pos: 17th [email protected] Webwerf (s): http://www.gserr.com
01 Junie 2012 Spoorwegherinneringe Katalogusposveiling:
Ons bied nou die volledige veilingskatalogus op ons webwerf en 'n foto van alles wat ook in die katalogus aangebied word, aan. As u 'n katalogus -inskrywingsfooi wil ontvang, is dit $ 45 per jaar, wat 4 katalogusse insluit, asook 'n volledige lys van pryse.
VIR MEER INLIGTING: Railroad Memories Mail Auction, h/v Sue Knous, 1903 S. Niagara Street, Denver, Colorado 80224, (303) 759-1290 E-pos: [email protected] Webwerf (s): http: // www. railroadmemories.com
03 Junie 2012 4de jaarlikse St. Charles Railroad Show en verkoop:
Saint Charles, Illinois - 9:00 - 16:00 Die DuPage EXPO Center 4050 East Main St/. Charles, Ill. Geleë 2 myl oos van Kane County Fairgrounds, reg oorkant Pheasant Run Resort. Die fasiliteit het 'n lugversorging met meer as 23 000 vierkante meter vloerbedekking, moderne kafee en skoon toilette. Toegangsprys $ 7, kinders onder 12 gratis.
VIR MEER INLIGTING: Golden Spike Enterprises, Charles Miller, 3106 N. Rochester Street, Arlington, VA 22213, Telefoon: (703) 536-2954, Faks: (703) 241-7027 E-pos: [email protected] Webwerf (s) : http://www.gserr.com
23 Junie 2012 Die 9de jaarlikse North Carolina Model Train Railroadiana Show:
Charlotte, Noord -Carolina. Geborg deur Golden Spike Enterprises, Inc. Die skou word gehou in gebou nommer 1 in The Metrolina Expo Trade Center, een van die grootste en veelsydigste geleentheidsfasiliteite in die Charlotte -omgewing met gratis parkeerplek en 'n meer gerieflike en sentrale ligging vir die Charlotte -omgewing. Gebou nommer 1 het 'n oppervlakte van 37 000 vierkante meter en bied slaapplek vir meer as 250 tafels van 8 voet. Die sentrum is geleë op 7100 Statesville Road, Charlotte, NC 28269. Die ligging is 3 myl noord van die kruising van I-77 en I-85, buite I-77 by afrit 16. Vertoontye is 09:00-16:00. Toegang $ 6,00 ($ 5 met afslagkoepon en kinders onder 12 jaar is gratis). Groot bedieningsuitlegte.
14 Julie 2012 35ste Florida Rail Fair Model Train en RRiana Show & Sale:
11 Augustus 2012 43ste jaarlikse trein- en artefaktevertoning en verkoop:
Atlanta, GA (Norcross). Die oudste model- en Railroadiana -vertoning in die Atlanta -omgewing! Noord -Atlanta Trade Center, 1700 Jeurgens Court. Saterdag, 9:00 - 17:00
19 Augustus 2012 30ste Northeastern Ohio Transport Artifacts Show & Sale:
Niles, Ohio: 10: 00-15: 30, by McMenamy's Banquet Center, 325 Youngstown Warren Road (Route 422), Niles, Oh 44446. Dit is 'n bekende fasiliteit met lugversorging met meer as 10.000 vierkante meter. voet van die handelaar se ruimte. Boonop het dit gratis parkeerplek en vier groot ingange vir maklike aflaai. Niles is slegs 8 km van Youngstown, OH, 45 myl vir Pittsburgh en 50 km van Cleveland af geleë.
01 September 2012 Spoorwegherinneringe Katalogusposveiling:
06 Oktober 2012 31ste Florida Rail Fair Model Train en RRiana Show & Sale:
01 November 2012 Spoorwegherinneringe Katalogusposveiling:
04 November 2012 Gaithersburg, Maryland 35ste jaarlikse Gaithersburg -spoorweg, stoomskip, vervoer -artefakte Model Treinvertoning en verkoop:
Word gehou op die Montgomery County Fair Grounds, Gaithersburg, Maryland (12 myl NW van Washington DC) 09:00 - 16:00 HONDERDE TABELLE. "Gaithersburg" word beskou as "The Premier Railroad - Transportation Show in the United States!"
Railroadiana -definisie: Oorspronklike spoorweg -artefakte, lanterns, tydroosters, porselein, papier, ens. As 'n reël bevat spoorwegvertonings, veilings vir geleenthede, ens. Ook antieke versamelstukke van vintage spoorweg -items.
TITEL: Fotograaf: Datum: Novenmber Beskrywing:
Toeskouers word daaraan herinner om weg te bly van spore, bewegende treine, erwe, spoorwegstrukture soos in: brûe, boomstamme, torings, seine, drade, spooruitrusting en die spoorweg.
Toeskouers mag nie betree op spoorweg -eiendom of op privaat eiendom langs die spoorweg nie. Verkry eers toestemming.
Bly in openbare toegangsgebiede soos stasies, spooroorgange, sypaadjies, geboue. snelwegbruggies, parkeerterreine, snelweë, oorkruisings, nasionale woudparke, openbare parke in die staat/stad en openbare waterfront. Verkry toestemming as toegang tot privaat eiendom is.
Alle toeskouers stem in om die risiko van skade aan te neem en stel Amtrak, Amtrak Cascades, Sound Transit, ATD LINES, National Train Day Assocation en All Operating Railways vry van alle aanspreeklikheid vir persoonlike besering en verlies van eiendom.
Toeskouers word daaraan herinner dat spoorlyne, hutte, werwe en toerusting privaat eiendom is en dat oortreders onderhewig is aan arrestasie en boetes.
Sommige stasies bedien deur Amtrak, Amtrak Cascades, Sound Transit Trains en Operating Railways benodig vooraf toestemming vir toeskouersfotografie.
Volg altyd alle wedstryde, spoorwegreëls en federale-streeks-staat-plaaslike wette.
Wees altyd veilig en gebruik gesonde verstand. Aangesien baie spoorweiseiendomme nie omhein is nie, en eiendomslyne ook nie gemerk is nie, is dit moeilik om te bepaal waar die spooreiendom begin en eindig.
Betaal asseblief die Seattle Train Station 2012, "SEATTLE RAILROAD ANTIQUE SHOW & MEMORABILIA SWAP MEET", deur gebruik te maak van die maklike PayPal -stelsel.
Pos na: Seattle National Train Day 245 High School Road, NW-2 Bainbridge Isalnd, Wa-98110 --->
Vier klasse "SEATTLE RAILROAD ANTIQUE SHOW & MEMORABILIA SWAP MEET" borgskappe, asook geselekteerde borgskappe, is beskikbaar.
Die National Train Day Association, Inc. is 'n 501 (c) (3) organisasie sonder winsbejag. Register van die staat Washintion. 'N Faktuur en/of vorm W-9 is op aanvraag beskikbaar.
Die agtergrond van die projek
Rainier Ave S en Martin Luther King, Jr. Way S (MLK) is die belangrikste gange in die suidooste van Seattle vir mense wat ry, vervoer en goedere vervoer. Dit is ook 'n belangrike aansluiting vir I-90 en I-5. Die bestaande kruising was 'n probleem vir die buurt - dit veroorsaak afgesnyde vervoerverbindings, voetganger-/voertuigkonflikte, afgesnyde fietsroetes, sowel as drukte en verwarrende verkeersbewegings.
In 2015, ons het saam met bure gewerk en gebou op planne uit die verlede om met 'n konsep om die kruising van Rainier en MLK te herkonfigureer. Deur die behoefte en die begeerte van die gemeenskap vir veiligheid, toeganklikheid en lewenskragtigheid te erken, het ons 'n langtermyn ontwikkel Multimodale plan in ooreenstemming met die doelwitte van die North Rainier Urban Village Assessment, North Rainier Action Plan, en Mt Baker Town Centre - Stedelike ontwerpraamwerk.
In die komende jare ontwerp en bou ons verbeterings op kort termyn, en werk ons ​​aan die toeganklike Mt Baker-plan in vennootskap met ander agentskappe.
Die Rainier- en MLK -kruising is in die middel van groot bestemmings, waaronder die Mt Baker Link Light Rail Station, King County Metro Transit Center, Franklin High School, behuising en kleinhandel.
Uitreik na verbetering op kort termyn
In 2019 het ons gemeenskapsuitreikings gedoen om die lys van moontlike verbeterings in die loop- of fietsry op kort termyn te prioritiseer. Ons het 7 gemeenskapswerkswinkels gehou, 'n gemeenskapsopname en het kontak gemaak met plaaslike besighede. Beskrywings vir elke aktiwiteit is hieronder ingesluit en die volledige insetopsommings word hier gekoppel.
Gemeenskapswerkswinkels en klein groepbyeenkomste in die taal
Ons het 7 gemeenskapswerkswinkels gehou van September tot Desember 2019 in die Mount Baker -omgewing. Ons het inligting gedeel oor die ligging, koste en verwagte impak van elk van die 8 voorgestelde verbeterings, vergesel van foto -voorbeelde van soortgelyke verbeterings. Ons het vrae van die deelnemers beantwoord, wat gevra is om hul beste verbeterings te rangskik of te merk. Datums en gehore vir elke werkswinkel word hieronder ingesluit:
20 September: Franklin High School / Mt Baker Hub Alliance werkswinkel
21 November: Vietnamese kleingroepvergadering (ingesluit Viëtnamese tolke)
21 November: Kambodjaanse kleingroepvergadering (ingesluit Khmer -tolke)
23 November: Mt Baker Hub Alliance -werkswinkel
10 Desember: ACRS -jeugwerkswinkel
17 Desember: Openbare werkswinkel (ingesluit Viëtnamees, Amhaars, Spaans, Tigrinya, Khmer en Somaliese tolke)
19 Desember: Mt Baker Village -inwoners en ACRS -jeugwerkswinkel (ingesluit Khmer- en Viëtnamese tolke)
Die opname was beskikbaar van Woensdag 20 November 2019 tot en met Donderdag 19 Desember 2019 en beide aanlyn via SurveyMonkey en persoonlik via papier. Die opname het inligting gedeel oor die ligging, koste en verwagte impak van elk van die 8 voorgestelde verbeterings, vergesel van foto -voorbeelde van soortgelyke verbeterings. Dit het respondente daarna gevra om die lys van moontlike verbeterings op kort termyn te rangskik.
Ons het sake -uitreike by twee geleenthede in Suid -Seattle gehou in Desember 2019. Ons het ook 'n inligtingstafel opgestel in die breekkamer by QFC (Rainier/McClellan) om van die personeel van die kruidenierswinkel te hoor oor hul prioriteite. Ons het 'n papieropname gedoen wat inligting gedeel het oor die ligging, koste en die verwagte impak van elk van die 8 voorgestelde verbeterings, vergesel van foto -voorbeelde van soortgelyke verbeterings. Dit het respondente daarna gevra om die lys van moontlike verbeterings op kort termyn te rangskik. Datums en gehore vir elke aktiwiteit word hieronder ingesluit: