Elke huis het sy kruis – Leeuwenhof Akademie
Elke huis het sy kruis:
Lesse vanuit Sneeuwitjie en die sewe dwergies.
Ons tweede artikel met waardevolle raad en inligting wat in gedagte gehou moet word tydens hierdie tyd waardeur ons gaan.
Geskryf: Dr. Elzette Fritz (Opvoedkundige sielkundige) Tel: 0833251794
Redigering: Linda Van Niekerk (Opvoedkundige sielkundige) Tel: 0825679156 lhvanniekerk@gmail.com
Nie alle huise is ideaal met ‘n kasteel, knegte, liefdevolle mamma en pappa en prinse en prinsesse wat hul beste voetjie voorsit nie. Die verhaal van Sneeuwitjie en die sewe dwergies leer ons van geborgenheid, menslike emosies, die lewe en die dood sowel as die krag van liefdevolle aanraking.
Kasteel en pandokkie:
Niks toets die fondasie van ‘n huis en gesin soos ‘n krisis nie. Vir bykans twee maande het gesinne geen keuse gehad as om tyd saam met
mekaar te spandeer nie. Gesinslede is met die goed en sleg van mekaar gekonfronteer. Sommige konings het soos paddas opgetree terwyl koninginne in Aspoestertjies, sonder die goeie feë, verander het. Die betekenis van onvoorwaardelike liefde is tot die uiterste beproef soos die verantwoordelikheid van huishoudelike take onderling betwis is. Vir kinders met veilige en standvastige gehegtheidsverhoudinge waar empatie, deernis, emosionele warmte en veilige grense met hul versorgers heers, het selfs die karigste pondokkie soos ‘n kasteel gevoel. Kinders in hierdie huise word groot met die wete dat hul keuses gerespekteer word en weet dat hulle verantwoordelikheid moet neem vir die gevolge van hul keuses. Hulle is verder bewus dat hulle nie beheer oor die onvoorsiene van die lewe het nie. Ongelukkig kan kastele in tronke verander wanneer versorgers verwerpend, krities en bestrawwend optree. ‘n Kasteel kan ook soos ‘n kinderhuis voel wanneer kinders se behoeftes, veral op ‘n emosionele vlak, geïgnoreer en vermy word. Angstige en ambivalente ouer-kind verhoudings, waar kinders onseker voel oor waar hulle met hul ouers staan, gee aanleiding tot aandagsoekende optrede. Die kind wat opgevoed word deur ‘n ouer wat al om die kind helikopter of regstaan met pleisters nog voordat die kind geval het, word die voorreg van self- ontdekking en die gevoel van bekwaamheid, ontneem. Die verhouding tussen die versorgers is ook bepalend vir die gevoel van emosionele sekuriteit wat ‘n kind beleef.
Spieëltjie, spieëltjie aan die wand, hoe sien ek myself in my kind? Ouers is gedurende die grendeltyd gekonfronteer met hul eie vermoë tot krisisbestuur, emosionele regulering en taakuitvoering. Jong prinse en prinsessies se sosiale ingesteldheid en empatie is reeds voor die ouderdom van een jaar vasgelê met behulp van spieël neurone (mirror neurons). Soos ons almal weet, woorde wek, maar voorbeelde trek. Hul optrede weerspieël iets van koning en koningin met ‘n titseltjie eie-ek ingeweef. Vir ouers is die spieëlbeeld van hulself soms so
angswekkend dat hulle met verloop van tyd hul kinders toenemend afkraak met die hoop om die refleksie van hulself te verander.en verskeie goggas, plante en blare van naby te bekyk bied die geleentheid vir kinders (en ouers) om die wêreld anders raak te sien.
Die sewe dwergies:
In die woud is Sneeuwitjie met ‘n verskeidenheid emosies en gedragsmanifestasies gekonfronteer….Doffie-Dig (Dopey), Slapie-Vakie (Sleepy), Tiesie-Niesie (Sneezy), Blosend-Skaam (Bashful), Laggie-Aggie (Happy), Grompot- Knorrig (Grumpy) en Meester-Slim (Doc). Ek vermoed Opponerende-Rebel was uitstedig, besig met die ondergrondse ruilhandel van sigarette en alkohol. Vir elke dwergie was daar ‘n bedjie en so is daar ook ruimte geskep vir elke gevoel wat sonder enige oordeel waardeer en met verdraagsaamheid hanteer is. In die allerdaagse lewensverloop is daar egter meer as die standaard sewe dwergies en moet mens op die uitkyk wees vir dié wat swaar gebuk loop onder Skuld (Askies-ek- leef), Teleurstelling en Jaloesie, om net ‘n paar te noem. Sou een van hiérdie emosie-dwergies aan jou deur klop, verwelkom hom, bied iets te drinke aan en luister aandagtig na die onderliggende storie. Weldrae sal die dwergie uitgekuier wees en weer met ‘n ‘Hi-Ho’ in die pad val.
Die heks en die giftige appel:
Die wêreld bestaan uit lig en donker en kan weliswaar in ‘n oogwink in ‘n nagmerrie ontaard. Wat blink is bo verskuil dalk spinnerakke onder en in elke koningin skuil daar ‘n heks …Vir die gratis appel is daar dalk ‘n prys te betaal en prinse en prinsessies moet geskool word om met wakker oë deur die lewe te gaan, die allerdaagse te bevraagteken sonder om hul onskuld te verloor. Hul leer dat selfs die nare heks lank gelede ‘n klein prinsessie was wat in ‘n heks moes verander weens paaie besaai met onsekerheid en dorings van verwerping. Prinse en prinsessies kan nie vir ewig teen die bose wêreld beskerm word nie…kyk maar wat het met Doringrosie gebeur….
Die glaskis en die dood:
Die dood onderskei nie tussen kneg en koninklike nie, ook nie tussen die beeldskone en skreeu-lelike nie. Prinse en prinsessies wat grootword
met die dood as deel van die lewensiklus, besef aan alles is ‘n einde…met die belofte van ‘n nuwe begin. Na elke Winter volg daar wel ‘n Somer. Elke tree op die lewenspad is dus kosbaar en dié wat slegs fokus op die einddoel gemeet inprestasies, haas snel na die dood as bestemming en mis die blomme langs die pad.
Die Prins en aanraking:
Die krag van liefdevolle aanraking is volgens navorsing wetenskaplik bewys. In hierdie tyd van sosiale distansiëring is liefdevolle, geborge
sosiale aanraking juis in aanvraag en broodnodig. By gebrek daaraan is die smagting na onder andere alkohol en nikotien groter. Kinders reik vanaf geboorte uit na iemand om hulle te koester wanneer hulle ontsenu, bang en benoud voel en in die afwesigheid daarvan ontwikkel allerlei ander ongesonde self-vertroostende gewoontes. Trauma vereis sosiale interaksie en koesterende aanraking ten einde ontslae te raak van emosionele blokkasies. By gebrek aan drukkies van ander, kan ‘n kind leer om ‘n self-drukkie te gee deur die regterhand oor die hart en onder die linkerarmholte te plaas en die linkerarm oor die regterarm te vou met die linkerhand op die regterskouer. Deur ‘n diep asemteug deur die neus in te asem, met die fokus op die maagballon wat groter word en egalig by die mond uit te asem terwyl die maagballon kleiner word, word angs geleidelik minder.
Die storie is dat die stukkie appel uit die prinses se keel losgekom het toe sy oor die prins se perd neergesit is en die perd begin gallop het. Beweging is van kardinale belang in die regulering van angs. Swaaie, rondomtalies, springmatte en dans is onder andere maniere waarop kinders op ‘n natuurlike wyse van angs-energie ontslae kan raak. Geseënd is dié wat wel perde onder hul troeteldiere kan tel…