By Martina Tesser	 laaste opgedateer op Augustus 23, 2019
In baie lande ter wêreld is daar nie altyd vredesituasies wat humanitêre verenigings in gevaar kan stel nie. Gewapende groepe moet ook die risiko doodmaak net omdat hulle in “hul” gebied is.
Humanitêre verenigings is dikwels betrokke by missies en projekte op oorlogsvelde en in die geval van hongersnood oor die hele wêreld. Hulle lewer ook gesondheidsorgbystand in sommige arm dorpe in afgeleë gebiede. Die protagonis van hierdie verhaal is 'n professionele verpleegster wat met 'n ambulans in DR Kongo gestuur is om gesondheidsondersteuningsaktiwiteite te bied, danksy die goedkeuring van die plaaslike owerhede. Maar iets het verkeerd geloop.
Op 28, November, 2004, terwyl ons 'n opname in DR.Congo gedoen het, het ons ons motors geparkeer nadat ons in kontak met die plaaslike owerhede was en hulle goedkeuring vir die uitvoering van aktiwiteite gehad het. Skielik verskyn daar twee ongeïdentifiseerde mans met gewere wat begin skree het en vra wie ons is en wie ons vertel het dat daar myne in die omgewing is. Hulle het bygevoeg dat ons agterdogtig is en op die ou einde hulle opgelê het, moes hulle al die motors, insluitend die ambulans en ander items, nagaan.
Een van hulle het ons gevra wat ons in die ambulans gehad het. Ek het verduidelik dat ons humanitêre werkers is en dat ons slegs mediese toerusting aan boord gehad het. Toe vra hy my hoe lank ons ​​in die omgewing gaan hou? Ek het geantwoord dat ons daagliks 8 uur werk. Ons was gelukkig omdat een van ons die plaaslike taal kon verstaan.
Hy het na sy kollega gegaan en gesê dat hulle ander gewapende groepe moet inroep, sodat hulle ons kan doodmaak en daarin slaag om dit wat ons gehad het, in te samel. Nadat ons meegedeel is wat hulle van plan was om te doen, het ons die inligting onmiddellik met die span gedeel en die werk stopgesit en 'n ander pad verlaat.
Ongelukkig is die humanitêre werkers van 'n ander Internasionale Organisasie dieselfde dag aggressief aangeval en een persoon is dood en die gebied het aan die militante behoort. Daar was geen teenwoordigheid van regeringsmag / polisie in die gebied nie.
Die alternatiewe oplossing was die gebruik van die Verenigde Nasies se vredesonderhoudende soldate ter beskerming. As gevolg van ander bykomende voorvalle van hierdie aard, is die gebied is onveilig verklaar en vir humanitêre operasies verbied tot verdere uiteindelike verbetering van die veiligheid en is gedwing om na 'n ander streek Suid-Kivu te verhuis om meer stabiel te werk.
Die rede waarom dit gebeur het, was dit ons was nie in kontak met alle leiers van die gewapende groepe nie aangesien hulle onbeheersd was en die kontak met die groepe deur plaaslike owerhede moes onderhou is, wat met sekerheid kontak met hulle gehad het. Maar dit is ook beter om kontak met ander akteurs of leiers van die gewapende groep insluitend die bevolking te behou deur hulle te laat weet wie ons is, soort humanitêre aktiwiteite, fundamentele beginsels van organisasie soos (menslikheid, partydigheid, neutraal ...).
Die soort kompromieë wat gemaak moes word, is deursigtigheid, vertrouenswaardigheid, duidelike kommunikasiestelsels wat geïnstalleer moet word en 'n sterk sekuriteitsbeoordeling, sekere veiligheidsopleiding is nodig en kan die beste manier wees om humanitariërs te beskerm.