Parapsychology - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Die term parapsigologie verwys na die wetenskaplike studie van sekere paranormale verskynsels, waarna verwys word as "Psi" verskynsels. Die wetenskaplike werklikheid van parapsigologiese verskynsels en die geldigheid van wetenskaplike parapsigologiese navorsing is 'n saak van gereelde dispuut en kritiek. Sommige kritici beskou die veld as 'n pseudowetenskap. Parapsielkundiges sê op hul beurt dat parapsigologiese navorsing wetenskaplik streng is. Ondanks die kontroversie is 'n aantal organisasies en akademiese programme geskep om navorsing te doen oor die bestaan, aard en frekwensie van sulke verskynsels. Terwyl die uiteensetting van sulke verskynsels steeds wetenskaplike begrip ontwyk, word die moontlikheid dat die mens sintuie het, bo die bekende fisiese sintuie wat die kommunikasie van inligting moontlik maak, as 'n studiewaardig erken.
Die term parapsigologie verwys na die wetenskaplike studie van sekere paranormale verskynsels. Die term is in 1889 deur die sielkundige Max Dessoir, wat deur die navorser J. B. Rhine in Engels aangeneem is, in Engels aanneem en het die ouer uitdrukking 'psigiese navorsing' grootliks vervang. In hedendaagse navorsing verwys die term "parapsychology" na die studie van Psi, 'n kombersterm wat deur parapsielkundiges gebruik word om paranormale prosesse of oorsaaklikheid aan te dui.1
Die tipes anomalieë wat deur die parapsigologie bestudeer word, val in drie hoofkategorieë:
Verstandelike : Hierdie kategorie word dikwels beskryf as ekstrasensoriese persepsie, en bevat ongewone geestelike toestande of vermoëns, soos telepatie, heldersiendheid, voorkennis, psigometrie, mediumskap, helderheid, en helderheid, onder andere. Hierdie soort verskynsels behels die een of ander vorm van inligtingoordrag wat buite die beperking van die tradisionele vyf sintuie plaasvind.
Fisiese verskynsels: Hierdie kategorie sluit ongewone fisieke voorvalle in, soos psigokinesis (dikwels telekinesis genoem), poltergeists, materialisering en bio-PK (direkte geestelike interaksies met lewende stelsels). Hierdie tipe verskynsels behels dat die verstand sy fisiese omgewing beïnvloed, sowel as fisieke manifestasies uit onbekende bronne.
Oorlewingsverskynsels: Oorlewingsverskynsels handel oor die oorlewing van bewussyn na fisiese dood. In hierdie kategorie is spoke, buite-die-liggaam-ervarings (UGO's) (ook bekend as astrale projeksies), reïnkarnasie en byna-doodervarings (NDE's) ingesluit.
Alhoewel hierdie drie kategorieë algemeen voorkom, kan individuele organisasies hul eie standaarde hê om die omvang van die parapsielkunde te bepaal. Verder kan vakke in verskillende kategorieë vir verskillende navorsers val. Sommige parapsielkundiges glo byvoorbeeld dat spoke 'n bewys is van die oorlewing van bewussyn, maar ander glo dat dit psigiese indrukke is wat lewende mense agterlaat. Daar is ook 'n aantal paranormale onderwerpe wat deur die meeste beskou word as buite die bestek van parapsielkunde, soos Bigfoot en ander legendariese wesens, wat binne die raamwerk van cryptozoology val.
Vroeë sielkundige navorsing
Parapsielkunde het 'n ryk geskiedenis wat uit die 1800's ten minste in sowel die Verenigde Koninkryk as die Verenigde State dateer. Alhoewel psi-verskynsels sekerlik gedurende die grootste deel van die geskiedenis van die mensdom waargeneem is, was dit eers tydens die Spiritualistiese beweging van die middel van die negentiende eeu dat navorsers die eerste keer 'n groot belangstelling in psigiese verskynsels begin stel.
Voor die Spiritualistiese beweging is daar ondersoek ingestel na psi-verskynsels deur die aanhangers van Franz Anton Mesmer, wat glo dat kragte wat hy "dieremagnetisme" genoem het, gemanipuleer kan word om siekte te genees. In die 1780's het een van Mesmer se aanhangers, die Marquis de Puységur, 'n toestand ontdek wat hy 'eksperimentele somnambulisme' genoem het (later 'hipnose' genoem) in dié wat hy probeer het om 'te magnetiseer'. Terwyl hulle in hierdie toestand was, het pasiënte telepatiese vermoëns, visie met die vingerpunte en heldersiendheid getoon.2 Daar moet op gelet word dat die vroeë magnetiste van mening was dat die telepatie en heldersiendheid wat deur die ingangspersone gedemonstreer is, 'n fisiologiese oorsaak het en nie paranormaal van aard was nie.3
Met die Spiritualistiese beweging het 'n toestroming van beweerde psigiese verskynsels ontstaan. Mediumskap was byna oral in Engeland, dele van Europa en die Verenigde State, en prominente lede van die wetenskaplike gemeenskap het die geldigheid van sulke verskynsels begin ondersoek. Die vroeë sielkundige navorsers het hulself besig gehou met die bestudering van mediums en ander spiritualistiese bewerings. Die behoefte aan 'n geleerde, wetenskaplike samelewing om psigiese verskynsels te bestudeer, het begin sigbaar word, en in 1882 is die Society for Psychical Research (SPR) in Londen gestig. Soortgelyke samelewings is gou in die meeste ander lande in Europa sowel as die Amerikaanse SPR in die Verenigde State gestig, gestig met die steun van William James. Terwyl die meeste van die vroeë SPR-navorsing 'n anekdotiese geur gehad het, waar eksperimente die vermoëns van spesifieke mediums en ander "begaafde individue" met beweerde psigiese vermoëns getoets het, was daar 'n paar waarskynlike eksperimente met die raai van kaarte en dobbelsteen. Dit was egter eers totdat die pogings van J. B. Rhine en sy kollegas in die dertigerjare die begrip "psigologiese navorsing" begin het om die begrip "psigiese navorsing" te vervang, en daar is gesamentlike pogings aangewend om wetenskaplike metodologie in te stel.
Parapsielkunde as wetenskaplike ondersoek
Alhoewel parapsychology sy oorsprong het in vroeëre veldnavorsing, soos die werk van Sir Oliver Lodge in Engeland, word die eksperimente van J. B. Rhine aan die Duke-universiteit dikwels beskou as die begin van die parapsigologie as 'n wetenskap. Ryn is miskien die beste bekend vir sy metodologie om kaarte-raai- en dobbelsteen-eksperimente in die laboratorium te gebruik om 'n statistiese validering van die ekstra-sensoriese persepsie te vind.4 Hierdie soort eksperimentele benadering het baie van die hedendaagse parapsigologie gekenmerk. Ryn het ook die term 'ekstra-sensoriese persepsie' (ESP) gewild gemaak.5
Die sogenaamde "Ryn-rewolusie" het gepoog om verskillende dinge te bereik. Nie net het Ryn probeer om die parapsigologie van 'n stelselmatige, "progressiewe" program van klankeksperimentering te gee nie, wat die omstandighede en omvang van psi-verskynsels sou kenmerk, eerder as om bloot hul bestaan ​​te probeer bewys, maar hy wou ook die terrein van die parapsigologie akademies gee. en wetenskaplike legitimiteit. Ryn het gehelp om die eerste langtermyn-universiteitslaboratorium te vorm wat in die Duke University Laboratory gewy is aan parapsigologie, en het later die onafhanklike Rynnavorsingsentrum gestig. As gevolg van die werk van Ryn, is baie van die eksperimentele parapsigologie vandag gerig op 'gewone mense' as vakke eerder as 'n paar uitgesoekte mediums of 'begaafde sielkundiges'. Ryn het ook gehelp om die Tydskrif vir Parapsychology in 1937, wat een van die mees gerespekteerde vaktydskrifte op die gebied gebly het, en die Parapsychological Association in 1957, 'n vereniging wat in 1969 tot die Amerikaanse Vereniging vir die Bevordering van Wetenskap (AAAS) aanvaar is.
Gedurende die 1970's is 'n aantal ander opvallende parapsigologiese organisasies gevorm, waaronder die Akademie vir Parapsigologie en Geneeskunde (1970), die Institute of Parascience (1971), die Academy of Religion and Psychical Research, die Institute for Noetic Sciences (1973), en die International Kirlian Research Association (1975). Elk van hierdie groepe het in wisselende mate eksperimente op paranormale proefpersone uitgevoer. Parapsigologiese werk is ook gedurende hierdie tyd by die Stanford Research Institute gedoen.
Met die toename in parapsigologiese ondersoek het die georganiseerde teenkanting teen die bevindinge van parapsielkundiges toegeneem, sowel as tot die verleen van enige formele erkenning van die veld. Kritiek op die gebied is gefokus op die stigting van die Komitee vir Wetenskaplike Ondersoek na Eise van die Paranormale (CSICOP) in 1976, wat nou die Komitee vir Skeptiese Ondersoek (CSI) genoem word, en sy periodieke, Skeptiese ondersoeker. CSI gaan voort met die ondersoek van parapsigologiese werk en maak besware waar nodig.
Eksperimentele navorsing en metodologie
Van die eerste studies in die latere term ESP, is in 1881 deur William Barrett gedoen, kort voordat hy gehelp het met die stigting van die Vereniging vir Sielkundige Ondersoek. Barrett het die saak ondersoek van die vyf Creery-susters, wat tussen die ouderdomme van tien en sewentien jaar oud was en blykbaar telepatie kon gebruik om 'n voorwerp wat in hul afwesigheid gekies is, sielkundig te identifiseer. Nadat hy een suster uit die kamer gestuur het, skryf Barrett die naam van 'n voorwerp op 'n stuk papier wat hy dan aan die oorblywende susters sou wys. Die eerste meisie is toe teruggeroep en het gewoonlik die naam van die voorwerp korrek geraai. Later is 'n tweede stel eksperimente gedoen met die speel van kaarte. Dit is eers nadat die ondersoekbeamptes hul resultate gepubliseer het, dat daar ontdek is dat die meisies 'n aantal seine gebruik het, waaronder ligte kopbewegings en hoes, om hul suster te vertel wat om te raai, en sodoende die uitslae van die eksperimente nietig verklaar.6
In die 1920's het die ondersoeker G. N. M. Tyrrell outomatiese toestelle geskep om die teikenseleksie te ewekansig, en ander het met tekeninge of tekenvoorwerpe geëksperimenteer. Die bekendste resultate was egter eers in die dertigerjare, toe Ryn met sy reeks eksperimente begin het. Om ESP te toets, sou Ryn dekke van Zener-kaarte gebruik wat uit vyf verskillende ontwerpe bestaan. In sommige eksperimente is kaarte met die gesig staar neergelê vir die onderwerp om te raai, om die heldersiendheid te toets; in ander sou die navorser die kaart hou sodat hy dit net kon sien om telepatie te toets. Vanweë die toevallige wette, sou daar verwag word dat deelnemers een van die vyf simbole korrek sou kon raai, maar Ryn het bevind dat onderwerpe hierdie verwagtinge dikwels oortref het, selfs al was dit slegs met 'n klein persentasie.
Deelnemers aan 'n Ganzfeld-eksperiment wat volgens voorstanders bewys kan wees van telepatie.
In die 1970's het parapsielkundiges ganzfeld-toetse begin gebruik om te toets vir ESP-vermoë. Ganzfeld-toetse probeer om telepatie te toets deur twee individue in afsonderlike kamers te skei, waar die een probeer om 'n telepatieke beeld na die ander te stuur. Die sender se boodskap word gewoonlik 'n stilbeeld óf 'n kort videogreep getoon wat hulle dan na die ontvanger wil stuur. Die ontvanger sit in 'n gemaklike stoeltjie onder 'n rooi lig, en dra koptelefoon wat wit geraas of pienk geraas speel, en met hul oë bedek met helftes van die tafeltennisballe. Hierdie voorwaardes help die ontvanger om in te gaan na wat die 'ganzfeld-staat' genoem word, 'n trans-agtige toestand soortgelyk aan 'n sensoriese ontnemingskamer. Nadat die sender 'n bepaalde tyd (gewoonlik 20 tot 40 minute) probeer het om die beeld te stuur, word die ontvanger gevra om die regte prentjie uit 'n groep van vier beelde te kies. Parapsielkundiges het die resultate van ongeveer 700 individuele ganzfeld-sessies wat deur ongeveer twee dosyn ondersoekers uitgevoer is, versamel en beweer dat die korrekte beeld 34 persent van die tyd gekies is.7 Hierdie toename bo die 25 persent wat uit toeval alleen sou verwag word, is aangehaal as 'n bewys van die bestaan ​​van telepatie, hoewel kritici op verskillende maniere wys waarop heelfeld-eksperimente gebrekkig kan wees.
Navorsers het gevind dat ESP-vermoëns blykbaar onder hipnose verhoog word. Daar is gevind dat die resultate van eksperimente deurentyd hoër is as die proefpersone in trance geplaas word, as wanneer hulle die normale bewussyn behou. Aangesien hipnose meestal ontspanning en suggestie in 'n atmosfeer van vriendelikheid en vertroue behels, word gedink dat een van hierdie faktore, of 'n kombinasie daarvan, verantwoordelik kan wees vir verhoogde psi-tellings.8
Die afwesigheid van psi-vermoë word ook soms as beduidend beskou. Navorsers gebruik die term 'psi-vermis' om situasies aan te dui waar die onderwerp konsekwent onder die wat per toeval sou verwag word. Volgens eksperimentele resultate is gelowiges in psi geneig om hoër te score, terwyl skeptici dikwels aansienlik onder die kans is. Baie navorsers het hierdie verskynsel, waarna verwys word as die 'skaapbokke-effek' (waar gelowiges 'skape' is en nie-gelowiges 'bokke'), gesien. Hierdie verskynsel leen hom tot die idee dat 'n persoon se houding 'n invloed op die werklikheid het; ongelowiges kan 'n leemte van psi-ervarings skep, terwyl gelowiges die teenoorgestelde ervaar.9
Rekenaars word gereeld gebruik om te toets vir vaardighede soos psigokinesis, waar proefpersone probeer om die uitset van ewekansige getalgenerators te beïnvloed. Rekenaars kan help om 'n aantal moontlike korrupsies van die metodologie uit te sluit wat kan voorkom met toediening deur die mens. Ondanks kontroversie oor parapsigologiese werk, word nuwe eksperimente en 'n verfyning van ouer metodologieë in die veld voortgesit.
Baie professionele wetenskaplikes bestudeer parapsigologiese verskynsels. Dit is 'n interdissiplinêre veld wat sielkundiges, fisici, ingenieurs en bioloë lok, sowel as dié uit ander wetenskappe. Ten spyte hiervan word parapsychology dikwels daarvan beskuldig dat hulle pseudowetenskap is. Skeptiese wetenskaplikes soos Raymond Hyman en James E. Alcock het verskeie probleme uitgewys om parapsielkunde as 'n ware wetenskap te beskou.
Een van die mees opvallende probleme waarmee parapsielkundiges te kampe het, is die feit dat min psi-eksperimente herhaal kan word. Parapsielkundiges argumenteer dat psi-verskynsels wel werklik is, maar dat hulle nie leen tot eksperimentele replikasie nie. Hyman wys ook daarop dat parapsigologie, anders as alle ander takke van die wetenskap, 'n veranderende, eerder as kumulatiewe databasis het. Historiese eksperimente en resultate word dikwels weggegooi en gevind dat dit nie geldig is nie. Sommige, soos die geval met die telepatiese Creery-susters, is bewys dat hulle bedrog is, terwyl ander beskou word as foutiewe metodologie. Anders as ander wetenskappe, is die parapsielkunde baie afhanklik van 'statistiese inferensie' om die saak te bewys. In ander wetenskappe word geringe afwykings van die kans wat nie volgens 'n bepaalde patroon of reëls volg nie en nie betroubaar herhaal kan word nie, gewoonlik laat vaar.10
Die bekende skeptikus James E. Alcock bevraagteken ook die belangrikheid van sulke afwykings van die toeval, wat daarop dui dat daar 'n logiese fout is as die aanname is dat beduidende afwykings van die toevallige wette outomaties 'n bewys is dat iets paranormaal plaasgevind het.11
Voorstanders van die parapsigologie weerspreek hierdie argumente wat daarop dui dat verskeie wetenskaplike vertakkings gebaseer is op die waarneming van onverklaarbare afwykings, insluitend kwantummeganika. Utts het aangevoer dat parapsigologie in werklikheid voortbou op vorige eksperimente, daaruit geleer het en die kennis gebruik om beter eksperimente te ontwerp. Boonop is die statistiese aard van psi-eksperimente meer soortgelyk aan die verband tussen sigaretrook en longkanker; 'n resultaat wat ook onmoontlik sou wees om in 'n individuele eksperiment te 'repliseer'.12
Parapsigologiese tydskrifte en navorsingsentrums
Daar bestaan ​​talle vaktydskrifte en navorsingsentrums wat ten doel het om die ontwikkeling van die parapsigologie verder te bevorder. Onder die eweknie-geëvalueerde vaktydskrifte wat oor parapsigologie handel, is die The Journal of Parapsychology, die Tydskrif vir die American Society for Psychical Research, die Tydskrif vir die Vereniging vir Sielkundige Navorsing, die European Journal of Parapsychology, die International Journal of Parapsychology, en die Tydskrif vir wetenskaplike ondersoek.
Daar is ook talle navorsingsentrums, onafhanklik en verbonde aan universiteite wêreldwyd.13
Institute of Noetic Sciences (IONS) is in 1973 gestig deur die ruimtevaarder Edgar Mitchell om die grense van die bewussyn te ondersoek deur streng wetenskaplike navorsing.
Society for Psychical Research (SPR). Die oorspronklike wetenskaplike vereniging is in 1882 in Londen gestig.
American Society for Psychical Research (ASPR), die oudste organisasie vir sielkundige navorsing in die Verenigde State.
Ryn Navorsingsentrum en Instituut vir Parapsigologie, oorspronklik deel van die Duke Universiteit, nou 'n onafhanklike navorsingsentrum.
Parapsychology Foundation, 'n nie-winsgewende stigting wat 'n wêreldwye forum bied wat die wetenskaplike ondersoek van psigiese verskynsels ondersteun.
Parapsychological Association, Hierdie organisasie is al meer as 20 jaar lid van die Amerikaanse Vereniging vir die Bevordering van Wetenskap.
Internasionale Akademie vir Bewussyn
Australiese Instituut vir Parapsigologiese Navorsing, 'n nie-winsgewende gemeenskapsvereniging. Gebaseer in Sydney, maar met 'n Australiese lidmaatskapbasis, is dit in 1977 gestig en publiseer die Australiese Tydskrif vir Parapsielkunde.
Koestler Parapsychology Unit aan die Universiteit van Edinburgh.
Parapsychology Research Group aan die Liverpool Hope University.
Global Consciousness Project by Princeton
Die VERITAS-navorsingsprogram aan die Universiteit van Arizona
Eenheid vir bewussyns- en transpersoonlike sielkunde van die Liverpool John Moores Universiteit.
Sentrum vir die studie van anomale sielkundige prosesse aan die Universiteit van Northampton.
Princeton Engineering Anomalies Research (PEAR) aan die Princeton Universiteit.
Afdeling Perseptuele Studies (DOPS), 'n eenheid van die departement psigiatriese medisyne aan die Universiteit van Virginia.
Anomalistic Psychology Research Unit by Goldsmiths University of London.
↑ Parapsigologiese vereniging, woordelys van sleutelwoorde wat gereeld in die parapsielkunde gebruik word. 1 Mei 2007 onttrek
↑ Luiz Saraiva, Bibliografie van wetenskaplike navorsing oor die geestesverskynsels (GEAE Junie 1998). 1 Mei 2007 onttrek.
↑ Die mistieke, mesmerisme. 1 Mei 2007 onttrek.
↑ Parapsigologiese vereniging, woordelys van parapsigologiese terme. 4 Mei 2007 onttrek.
↑ Harry Price, die verhaal van ESP. Ontsluit 26 April 2007.
↑ Dean Radin, Parapsychology FAQ: Deel 2. Ontsluit 26 April 2007.
↑ Jeffrey Mishlove, Ekstrasensoriese persepsie (ESP). Ontsluit 26 April 2007.
↑ Mario Varvoglis, die skaapbokke-effek. Ontsluit 26 April 2007.
↑ Ray Hyman, evaluering van die program vir anomale geestesverskynsels. 7 Mei 2007 onttrek
↑ Robert Todd Carroll, Psi-veronderstelling. 7 Mei 2007 onttrek
↑ Jessica Utts, reaksie op Ray Hyman se verslag. 7 Mei 2007 onttrek.
↑ Koestler-parapsielkunde-eenheid, navorsingsentrums. 8 Mei 2007 onttrek.
Alcock, James E. 1981. Parapsielkunde: wetenskap of toorkuns? Pergamon Press. ISBN 0-08-025773-9
Beloff, John. 1993. Parapsielkunde: 'n bondige geskiedenis. St. Martin's Press. ISBN 0-312-09611-9
Blum, Deborah. 2006. Spookjagters: William James en die soeke na wetenskaplike bewys van lewe na die dood. Penguin. ISBN 1-59420-090-4
Broughton, Richard S. 1991. Parapsielkunde: Die kontroversiële wetenskap. Ballantine Books. ISBN 0-345-35638-1
Charpak, Georges, Henri Broch, en Bart K. Holland. 2004. Debunked! ESP, Telekinesis en ander pseudowetenskap. Johns Hopkins Universiteit. ISBN 0-8018-7867-5
Edge, Hoyt L., Robert L. Morris, Joseph H. Rush, en John Palmer. 1986. Grondslae van die Parapsielkunde: Verken die grense van menslike vermoë. Routledge Kegan Paul. ISBN 0710202261
Flew, Antony (red). 1987. Leeswerk in die filosofiese probleme van die parapsigologie. Prometheus Boeke. ISBN 0-87975-385-4
Hyman, Ray. 1989. Die ontwykende steengroef: 'n wetenskaplike waardering van psigiese navorsing. Prometheus Boeke. ISBN 0-87975-504-0
Kurtz, Paul. 1985. 'N Skeptic's Handbook of Parapsychology. Prometheus Boeke. ISBN 0-87975-300-5
Mishlove, Jeffrey. 1975 1997. Wortels van bewussyn: psigiese bevryding deur geskiedeniswetenskap en ervaring. Marlowe & Co. ISBN 0-394-73115-8
Radin, Dean. 1997. Die Bewuste Heelal. Harper Collins. ISBN 0-06-251502-0
Radin, Dean. 2006. Verstrengelde gedagtes: ekstrasensoriese ervarings in 'n kwantiteitswerklikheid. Paraview Pocket Books. ISBN 1416516778
Roach, Mary. 2005. Spook: Science takel die hiernamaals. Norton 2005. ISBN 0393059626
Sudre, Rene. 1960. parapsigologie. New York: Citadel Press.
White, John, red. 1974. Psigiese verkenning: 'n uitdaging vir wetenskap. Edgar D. Mitchell en G. P. Putman. ISBN 0399113428
Wolman, Benjamin B., red. 1977. Handboek van Parapsychology. Van Nostrand Reinhold. ISBN 0-442-29576-6