Oorweeg huis en vakansies in Pole - Inligting
Oorweeg huis en vakansies in Pole
Die Amerikaanse gewese Jenna Makowski skep haar eie vakansietradisies in Pole.
Die wynglas tuimel op die vloer en breek noord, suid, oos en wes. Die ongeluk het die onmiddellike stilte ingelui, die gelag en die wyngladde gesprek stop tot stilstand. Na die ongeluk het 'n paar ongemaklike oomblikke gevolg.
'Eh, geen bekommernisse nie. Dit is net 'n glas. ' Die oortreder het gespring om die spanning te streel, sy goedhartige houding het vinnig versprei en die lewendige bui herstel. Cheers. Klap.
Die persoon naaste aan die ongeluksterrein het na 'n besem gehaas, terwyl die gesprek en die gelag weer optel, het die letsels van die voorval vinnig glad en vergete geword.
'Dit is hoe jy weet dat jy 'n goeie partytjie hou, maat. Gebreekte glas, "het my vriend gesê, terwyl hy die skerwe na die kombuis dra om langs die groeiende versameling leë bottels en vuil borde te gaan lê.
Dit was 'n goeie partytjie. 'N Kamer vol vol mae, vol wynglase, volledige gesprekke en volle vriendskappe sorg vir 'n positiewe aand, enige tyd en oral.
Maar hierdie gebeurtenis was meer as 'n partytjie vir my. Die naweek van November en Desember het my danksegging geword, my kersfees en my verjaardagviering (wat net so tussen die twee inmekaar hang), alles in een gerol.
Die periode tussen einde November en einde Desember is altyd die uitdagendste vir my, as 'n Amerikaanse expat in Pole, aangesien die geleenthede vir viering saamkom om my te herinner dat ek weg is van die huis. In Pole is danksegging net nog 'n Donderdag in November. En om nou vir die Kersfees huis toe te gaan, is 'n finansiële nie-moontlikheid, want ek verwag en hoop vir die dag dat die lugrederye hul weg oor die Atlantiese Oseaan begin doen.
Maar huis is nie iets wat ek altyd as plek definieer nie. Inteendeel, dit is die mense wat 'n plek vul en warmte en betekenis daarin inasem. Hierdie houding vertaal die vryheid om 'tuis' te skep waar ek ook is. Mense omskep in vriende omdat potensiële eensame vakansiedae in gedeelde ervarings verander.
Daarom besluit ek om 'n pseudo-dankseggingsdinee te kook, wat ook as verjaardagdinee en vroeë Kersete gedien het, en dit reg in die middel van hulle almal aangebied het. Ek het my eie vakansie geskep.
Dit het egter 'n bietjie buigsaamheid geverg. Die verlenging van 'n datum het pasiëntmaneuvering vereis, aangesien vlugtige mede-expats en kollegas reëlings getref het om in alle rigtings vir die komende wintervakansie te versprei. Die eerste les wat ek oor my eie vakansie geleer het, is dat dit onmoontlik 'n datum kon deel met een van die drie vakansiedae wat dit bedoel was.
My kruidenierslys moes ook verander word, aangesien die vooruitsigte om 'n volledige kalkoen te vind, afneem by elke winkel wat ek besoek het.
'Het u dus met 'n volle vakansie versprei?' het my eerste gas opgedaag en deur die deur belaai met skottelgoed om te deel. 'Turkye en vulsel en sous en patats?'
'Wel, ek veronderstel dat dit 'n aangepaste ete gaan wees,' erken ek en glimlag. 'Dit is so moeilik om 'n kalkoen hier te vind, weet jy? Hoender is 'n goeie plaasvervanger. "
'Ja, 'n gebraaide hoender lyk soos 'n gebraaide kalkoen. Net kleiner, nie waar nie? '
Reg. Maar ek het dit nog 'n stap verder geneem. My Poolse kollega, wat in die kombuis versoek is deur die geur van byna klaargemaakte kos, loer in die oond, met 'n verwonderde blik op haar gesig. 'So, hier kom die tradisionele Thanksgiving-hoenderbakkie, nè?'
'Shh, dit is' kalkoen ',' het ek geskerts. Lag. 'Plus is vandag tegnies 'n paar dae na die vakansie. Die tradisie na die vakansie in Amerika is om al die oorblyfsels in 'n groot pan te bak en dit te bak. Ek is regtig 'n paar tree voor die wedstryd. '
Dit is die wonderlike ding van tradisies: hulle is buigsaam. Dit lyk soos tydlose en onveranderlike gewoontes, patrone wat net breekbaar is ten koste van die wêreld wat uitmekaarval; dit is hoe die samelewing hulle in elk geval uitbeeld. Konstante advertensies sê byvoorbeeld dat jy moet koop hierdie handelsmerk op Thanksgiving. Die aanname is, natuurlik jy sal Turkye hê op Danksegging, en natuurlik jy sal vulsel nodig hê. Winkelsentrums tel die dae tot 25 Desember, want natuurlik Kersfees is op 25 Desember; dit is wanneer die vakansie gevier word.
Huis is nie iets wat ek altyd as plek definieer nie.
Maar volgens my ervaring het ek geleer dat tradisies geskep word en tradisies soepel is. Die kerstradisies wat my kinderjare struktuur gegee het, was eintlik 'n mengsel van Poolse en Amerikaanse konkoksies wat elke jaar 'n bietjie verander en verander het. 'N Versnit van patrone van my Poolse grootouers (Oukersaand) pierogis en eredienste in middernag, toegespit met 'n groot dosis Amerikaanse patrone (winkelsentrums met 'n krans en voorstedelike huise met ligstringe) wat voortdurend muteer soos die gesin beweeg en verander, groter geword en kleiner geword het.
En ek is redelik seker dat baie vakansietradisies, wat vanuit my kinderperspektief as 'waarheid' gedefinieer word, slegs binne my eie familie beperk is. Ek het nog nie iemand anders as my ma ontmoet wat 'n resep van pretzel Jell-o by vakansiedae inkorporeer nie.
'Helaas,' kondig ek aan my gaste aan, sit gemaklik om die tafel terwyl ek die stomende skottelgoed uit die kombuis begin dra. 'My spesiale vakansie-resep van my ma, die kringel Jell-o, het hierdie jaar misluk. Ek kon nie die regte soort roomvulsel vind nie. '
Die teleurstelling het egter net by my opgekom omdat almal se plate gevul het. Daar sou waarskynlik nie plek op die tafel gewees het nie.
"Wat is hierdie?" vra my ouma van my vriend en loer in die gereg patats. Soetpatats word selde in Pole geëet, is baie moeilik om te vind, en is waarskynlik 'n bietjie neerhalend met hul helder oranje kleur, wat 'n voedselkultuur is wat gegrond is op gedempte wortelgroente.
'Dit is patats,' het ek begin voorberei om te verduidelik.
Maar die ouer vrou het al gehoor van hierdie Amerikaanse vakansietradisie. "Słodki ziemniaki!" roep sy in Pools uit. Sy was baie opgewonde om 'n nuwe kos te kry.
Ek het om verskoning gevra vir die wysigings wat ek aan die resep aangebring het, die gebrek aan malvalekkers wat gewoonlik by die gereg gepaard gaan.
Maar dit lyk asof diegene wat om die tafel sit, nie omgee nie. Ons het die geregte van links na regs deurgegee, van die hande van my Amerikaanse vriend, na die hande van Engelse en Australiese vriende, na die hande van Franse en Poolse en Russiese vriende. Dit was nie regtig die kos self wat saak gemaak het nie. Ons het almal om 'n tafel gesit en gesinsstyl geskenk, soos gelag en gesprekke vermeng. Sommige tradisies hoef nie te verander nie.