Wat is die verskil tussen die Ou en Nuwe Testament? - Bybelwoord.net
Die Ou Testament (OT) en die Nuwe Testament (NT) is twee dele van God se Heilige Woord, die Bybel. Alhoewel die Ou Testament 'oud' genoem word, beteken dit nie dat dit uitgedateer of irrelevant is nie. Dit beteken eenvoudig dat die OT God se beloftes en verhouding met sy mense registreer voordat Christus gekom het. Die Nuwe Testament, of NT, teken die lewe van Christus en die dinge wat na Christus se koms gebeur het, op.
Die woord "testament" beteken "verbond" of "belofte". In die Ou Testament het God 'n verbond gesluit met Adam dat as hy God gehoorsaam het, hy die ewige lewe sou hê (Genesis 2-3, Hosea 6: 7). Maar Adam het gesondig en die verbond verbreek en die mensdom in sonde en dood gestuur. Maar God het 'n ander verbond gesluit dat Hy 'n Verlosser sou stuur om mense van sonde en dood te red. Die eerste keer dat God die Verlosser noem, is in Genesis 3:15, wat verwys na Christus: "Ek stel vyandskap tussen jou en die vrou, tussen jou nageslag en haar nageslag. Haar nageslag sal jou kop vermorsel en jy sal hom in die hakskeen byt."
Voordat Christus egter gekom het, het God in die Ou Testament ander verbonde gemaak om mense voor te berei vir Christus se koms. God het beloftes gemaak aan 'n man genaamd Abram (Genesis 12-15), wat wys hoe mense in 'n regte verhouding met God gebring word, naamlik deur geloof. In Genesis 15:6 staan: "Abram het toe in die Here geglo, en die Here het dit goedgevind dat Abram so volgens die wil van die Here gehandel het." Baie jare na Abram het God Moses na sy volk gestuur om hulle die 10 Gebooie en verskeie wette te gee wat hulle moet volg. Hierdie wette was bedoel om hulle te help verstaan dat God heilig was en dat hulle 'n Verlosser nodig gehad het omdat hulle nie heilig was nie. Daar was drie tipes wette in die Ou Testament:
1. morele wette (reg en verkeerd),
2. burgerlike wette (wat die regering moet doen wanneer mense die morele wet oortree) en;
3. seremoniële wette (godsdienstige seremonies vir die Israeliete om waar te neem).
Ou Testamentiese gelowiges in God moes al drie soorte wette gehoorsaam.
Toe Jesus Christus gekom het, is die beloftes wat God jare gelede in die tuin van Eden (Genesis 3:15) en ook aan Abram (Genesis 15: 6) gemaak het, bereik.
Dit het duidelik geword dat mense alleen deur genade en geloof in Christus gered word (Ef 2: 8-10, Joh. 14: 6, Hand. 4:12, 2 Korintiërs 5:21). Ook die mense van God moes nie meer die Ou Testamentiese burgerlike en seremoniële wette volg nie, maar slegs die morele wette (Markus 7:19, Handelinge 10, Handelinge 15).
Die nuwe verbond (of 'n testament) van verlossing deur God se genade is vervul in Jesus Christus, en die ouer verbond (of testament) wat deur Moses vir die Israelitiese volk gegee is, was nie meer van krag nie.