Geskryf deur Paul Yachnin
Gravering uit 'The Fearefull Summer', 'n verhandeling wat ná die plaag van 1625 gepubliseer is en weer in 1636 herdruk is deur John Taylor. (McGill Library / Paul Yachnin), skrywer met dien verstande
Shakespeare het sy lewe in die plaag-tyd geleef. Hy is in April 1564 gebore, 'n paar maande voor 'n die uitbreek van die borrelende plaag het oor Engeland gevee en 'n kwart van die mense in sy tuisdorp doodgemaak.
Die dood deur 'n plaag was ongelooflik om te ly en vreeslik om te sien. Onkunde oor hoe siekte versprei kan plaag laat lyk soos 'n straf van 'n kwaad God of soos die verbrokkeling van die hele wêreld.
Pes het tydens Shakespeare se beroepslewe herhaaldelik verlore geraak vir Engeland en veral die hoofstad - in 1592, weer in 1603En in 1606 en 1609.
Wanneer sterftes as gevolg van die siekte het dertig per week oorskry, het die owerhede in Londen die speelhuise gesluit. In die eerste dekade van die nuwe eeu moes die speelhuise so gereeld as wat hulle oop was, gesluit wees.
Epidemiese siekte was 'n kenmerk van Shakespeare se lewe. Die toneelstukke wat hy geskep het, het dikwels ontstaan ​​uit 'n bewustheid van hoe onseker die lewe kan wees in die gesig van besmetting en sosiale ondergang.
Juliet se boodskapper in kwarantyn
Behalwe vir Romeo en Juliet, plaag is nie in die aksie van Shakespeare se dramas nie, maar dit is oral in die taal en op die manier waarop die dramas oor die lewe dink. Olivia in Twelfth Night voel die groeiende liefde asof dit die begin van die siekte is. "Selfs so vinnig kan 'n mens die plaag inhaal," sy sê.
Juliet se brief oor haar plan om voor te gee dat hy dood is, bereik Romeo nie omdat die boodskapper in kwarantyn gedwing word nie. (Shutter)
In Romeo en Juliet, die brief oor Juliet se plan om voor te gee dat hy gesterf het, bereik Romeo nie omdat die boodskapper word gedwing tot kwarantyn voordat hy sy missie kan voltooi.
Dit is 'n noodlottige komplot: Romeo maak homself dood in die graf waar sy geliefde oënskynlik dood lê. As Juliet wakker word en Romeo dood vind, maak sy haarself ook dood.
Die donkerste van die tragedies, King Lear, verteenwoordig 'n siek wêreld aan die einde van sy dae. 'U kan kook,' sê Lear vir sy dogter, Goneril, ''N Pes is seer ... in my verdorwe bloed. "
Daardie paar karakters wat aan die einde nog lewendig is, staan ​​in die middel van 'n verpletterde wêreld, lyk nie of baie van ons nou voel in die gesig van die coronavirus-pandemie nie.
Dit is goed om te weet dat ons - ek bedoel almal van ons oor tyd heen - ons soms in 'die diep modder, waar daar geen staan ​​nie,' in 'diep waters, waar die oorstromings my oorstroom, 'Volgens die woorde van die Bybelse psalmis.
Maar Shakespeare kan ons ook 'n beter manier wys. volgende in die 1609-plaag het Shakespeare sy gehoor 'n vreemde, pragtige herstellende tragikomedie gegee genoem Cymbeline. Die internasionale Cymbeline Anthropocene Project, gelei deur Randall Martin aan die Universiteit van New Brunswick, en teaterondernemings van Australië tot Kazakstan insluit, beskou die toneelstuk as 'n manier om te besin oor hoe om 'n leefbare wêreld vandag te herstel.
Cymbeline het Shakespeare se toneelgangers na 'n wêreld sonder plaag geneem, maar tog gevul met die gevare van infeksie. Die bose koningin van die toneelstuk eksperimenteer met gifstowwe op katte en honde. Sy wil selfs haar stiefdogter, die prinses Imogen, vergiftig.
In 'Cymbeline' suggereer Shakespeare dat dit selfs giftig kan wees om deur iemand met antagonistiese gedagtes gesien te word. (Shutter)
Besmetting vind ook die vorm van laster, wat virusagtig van mond tot mond oorgaan. Die belangrikste teiken is Imogen, omring deur bose leuens teen haar deug deur 'n man met die naam Giacomo wat haar verbanne man, Posthumus, hoor. Van Italië stuur Posthumus opdragte aan sy man in Brittanje om sy vrou te vermoor.
Die wêreld van die toneelstuk word ook verontreinig deur towery met bose oë, waar mense iets gruweliks kan sien as iets gruweliks gesien word. Die goeie dokter Cornelius raai die koningin aan dat eksperimenteer met gifstowwe "jou hart sal vererg."
'... Die effekte daarvan sal gesien word
Beide geraas en aansteeklik. "
Dit kan giftig wees om selfs deur antagonistiese mense gesien te word. As Imogen afskeid neem van haar man, is sy bedag op die bedreiging van ander mense se kwaad, en sê:
'Jy moet weg wees,
En ek sal hier bly van die uurlikse skoot
Van kwaad oë. "
Pelgrims en goeie dokters
Shakespeare lei ons van hierdie hoflike woestyn na die vernuwing van 'n gesonde wêreld. Dit is 'n moeilike pelgrimstog. Imogen vlug die hof uit en vind haar weg na die berge van antieke Wallis. King Arthur, die mitiese stigter van Brittanje, is vermoedelik Wallies, daarom gaan Imogen terug na die natuur en ook na die plek waar haar familiebloedlyn en die volk self begin het.
Inderdaad, haar broers, wat in die vroeë kinderjare uit die hof gesteel is, is in die wildernis van Wallis grootgemaak. Sy word weer met hulle herenig, alhoewel nóg sy nóg hulle weet dat hulle die verlore Britse vorste is.
Dit lyk asof die toneelstuk op hierdie stadium 'n resolusie vergader, maar daar is nog 'n lang reis. Imogen moet eers, so te sê, haar eie dood en die dood van haar man oorleef.
Sy sluk wat sy dink medisyne is, en weet nie dat dit gif van die koningin is nie. Haar broers vind haar lewelose liggaam en lê haar langs die koplose lyk van die skurk Cloten.
Danksy die goeie dokter wat die gif van die koningin 'n slaappil vervang het, sterf Imogen nie. Sy word wakker uit 'n doodsagtige slaap om haarself te vind langs wat sy dink die liggaam van haar man is.
'Imogen gevind in die grot van Belarius', deur George Dawe (1781-1829), wat die toneel uit 'Cymbeline' wys, waar Imogen oënskynlik dood is en deur haar broers ontdek is. (Wikimedia Commons), CC BY
Omhels kaal lewe
Met niks om voor te leef nie, leef Imogen steeds voort. Haar omhelsing van die blote lewe self is die grond van wysheid en die stap wat sy moet neem om na haar eie en ander se geluk te reik.
Sy kom uiteindelik na 'n byeenkoms van al die karakters. Giacomo erken hoe hy oor haar gelieg het. 'N Parade van waarheidsvertelling maak die wêreld van laster skoon. Posthumus, wat glo dat Imogen op sy bevel vermoor is, erken en smeek vir die dood. Sy gaan hom vermom om hom te omhels, maar in sy wanhoop slaan hy haar neer. Dit is asof sy weer moet sterf. As sy haar bewussyn herstel, is dit duidelik dat sy sal oorleef, en hulle word herenig, sê Imogen:
'Waarom het jy jou getroude vrou van jou weggegooi?
Dink dat jy nou op 'n rots is
Gooi my weer. "
'Hang daar soos vrugte, my siel,
Totdat die boom doodgaan. "
'N Wêreld wat genees is
Imogen en Posthumus het geleer dat ons mekaar net verlief raak wanneer die wortels van ons wese diep in die natuurlike wêreld groei en slegs wanneer ons 'n volle bewustheid kry dat ons mettertyd sal sterf.
Met daardie kennis en in 'n wêreld wat genees is van gif, laster en die bose oog, staan ​​die karakters vry om mekaar te kyk. Die koning rig self die aandag op hoe Imogen sien en word gesien en gesê:
Posthumus ankers op Imogen,
En sy gooi soos onskadelike weerlig haar oog
Op hom slaan haar broers, ek, haar meester
Elke voorwerp met 'n vreugde. "
Ons sal voortgaan om het goeie dokters nodig nou om ons teen skade te berokken. Maar ons kan Imogen ook volg hoe die ervaring van totale verlies ons vrese kan opruim en saam met haar kan leer hoe om terug te gaan na 'n gesonde wêreld.
Paul Yachnin, Tomlinson professor in Shakespeare-studies, McGill Universiteit
Jy is hier: Tuis > Lewe > Reis en kreatiwiteit > Na die plaag het Shakespeare 'n wêreld verbeel wat gered is van gif, laster en die bose oog