Die resultaat is natuurlik altyd paradoksaal – soos o.a. die psigo-analitiese strominge in kritiek maar te goed bewys. Hierdie soort lafhartige optrede herinner aan die ergste vergrype van die polisiestaat wat Apartheid-Suid-Afrika was. ‘n Party/regering wat vryheid van spraak en die mening van die volk tot so ‘n mate vrees dat hy die selfoonseine van die pers en parlementariërs blok, bevorder nie die demokratiese proses nie en kan nie vertrou word om na die belange van die land om te sien nie. Sy blyspele (eerder klugte) is uiters speelbare dramas, het groot gehore gelok en was sodoende baanbrekend wat betref die klugtige tradisie in Afrikaans wat veral met die televisie-era in belangrikheid toengeneem het. Binne die kontekstuele paradigma is albei se werk belangriker as wat destyds binne ‘n intrinsieke paradigma geoordeel is. Kyk, Ek werp haar neer op n siekbed, en die wat met haar owerspel bedryf, in n groot verdrukking, as hulle hul nie van hul werke bekeer nie (Op. 2:22).