Die verlede en toekoms van in-vitro-bevrugting - aktiewe spelLees Meer
Hoof aktiewe spelDie verlede en toekoms van in-vitro-bevrugting
Betekenisse, begin, geskiedenis en toekoms van die 'proefbuisbaba'
Deur Rachel Gurevich Opgedateer 17 Mei 2019 Medies hersien deur 'n raad-gesertifiseerde geneesheer
Danksy die dapperheid en volharding van vroeë navorsers en dokters, bied in vitro-bevrugting hoop vir miljoene onvrugbare paartjies. Science Photo Library / Science Photo Library / Getty Images
In vitro-bevrugting, beter bekend as IVF, is 'n ondersteunde voortplantingstegnologie waarin bevrugting in die laboratorium plaasvind in plaas van binne-in die liggaam. Sedert die wêreld se eerste IVF-baba in 1978 gebore is, het in vitro-bevrugting hoop gegee aan miljoene paartjies wat nie 'n kind op enige ander manier kon swanger word nie.
Die letterlike betekenis van die uitdrukking in vitro is "binne die glas." Dit is 'n Latynse term wat meer algemeen verwys na alles wat in 'n laboratorium plaasvind. Dit is die teenoorgestelde van in vivo, wat binne die liggaam (of letterlik, "binne die lewendes").
IVF is deesdae 'n hoofstroom - hoewel duur - vrugbaarheidsbehandeling. Minder as 5 persent van vrugbaarheidspasiënte benodig IVF. Na raming is 6, 5 miljoen IVF-swanger babas regoor die wêreld gebore. Hierdie sogenaamde "proefbuisbabas" is net so gesond en normaal as gewoonlik swanger kinders.
Maar dit was nie so lank gelede dat IVF 'n splinternuwe tegnologie was, baie kontroversieel en selfs onwettig nie.
Vinnige feite oor die geskiedenis van IVF
Die pad na suksesvolle IVF-behandeling was lank en probeer. Danksy die dapperheid en volharding van die vroeë wetenskaplikes en dokters, is die tegnologie van in vitro-bevrugting vandag beskikbaar.
In 1934 voer Dr. Gregory Pincus die eerste bevrugting van die eier van 'n dier in 'n laboratorium uit. (In hierdie geval 'n konyn.)
In die lente van 1944 skep dr. Pincus en 'n laboratoriumtegnikus Miriam Menkin toestande wat vir die eerste keer die bevrugting van 'n menslike eier in die laboratorium bewerkstellig.
In 1951 kan dr. Landrum Shettles dr. Pincus se bevrugting van 'n eier in 'n laboratorium-omgewing herhaal, en slaag daarin om die bevrugte eier tot die sesde dag te laat ontwikkel.
In November van 1977 voer Dr. Robert Edwards en Dr. Patrick Steptoe die eerste suksesvolle IVF-behandeling in Engeland uit. Eiers word van Lesley Brown gehaal en bevrug met die spermmonster van John Brown.
Die wêreld se eerste IVF-baba Louise Joy Brown word op 25 Julie 1978 in Engeland gebore.
Die wêreld se tweede IVF baba en eerste seun Alastair MacDonald word op 4 Januarie 1978 gebore.
Australië se eerste IVF-baba Candice Elizabeth Reed word op 23 Junie 1980 gebore.
Dr Georgeanna en Howard Jones voer die eerste suksesvolle IVF-prosedure op 17 April 1981 in die Verenigde State uit.
Op 28 Desember 1981 word Amerika se eerste IVF-baba Elizabeth Jordan Carr gebore.
Hoe werk die bemesting in vitro?
Hier is 'n baie kort uiteensetting van wat tydens IVF gebeur:
Die vrou neem vrugbaarheidsmedisyne, wat die ontwikkeling van ekstra oosiete (of eiers) in die eierstokke stimuleer. Dit vind oor 'n aantal dae plaas. Dan word die volwasse eiers uit die eierstokke verwyder (óf van die beoogde moeder óf van 'n eierskenker.) Dit word gedoen met 'n ultraklankgeleide naald.
In die laboratorium word die eiers wat opgespoor word, gekombineer met sperma (van óf die beoogde vader óf van 'n spermskenker.) Die eier en sperm word in 'n petriskottel saamgevoeg, waar 'n spermsel hopelik 'n eiersel kan bevrug. 'N Bevrugte menslike eiersel word 'n embrio genoem. Die gevolglike embrio ontwikkel dan nog 'n paar dae in die laboratorium. Dit word gedoen onder baie noukeurig gekontroleerde toestande.
Vervolgens word een of twee van die gesondste embrio's oorgedra na die baarmoeder van die beoogde moeder (of 'n surrogaat). Enige ekstra embrio's word vir toekomstige siklusse gevries. Hopelik kan 'n swangerskap lei. IVF sukseskoerse is goed, maar swangerskap is nooit 'n waarborg nie.
U kan hier 'n meer gedetailleerde uiteensetting van IVF-behandeling lees.
Wat is 'n "proefbuisbaba?"
'Proefbuisbaba' is 'n term wat soms deur die media gebruik word om te verwys na kinders wat swanger is met in vitro-bevrugting (IVF). Ondanks die naam, word 'proefbuisbabas' nie in 'n proefbuis ontwikkel nie. Proefbuise is glad nie deel van die moderne IVF-proses nie. Met IVF word die eier in 'n petriskottel bevrug. (Nie 'n proefbuis nie.) As die embrio tussen drie en vyf dae oud is, word dit na die baarmoeder oorgedra.
Om duidelik te wees, ontwikkel die embrio nie tot 'n fetus in die laboratorium nie. Die idee behoort tot die wêreld van wetenskapfiksie. Die embrio wat oorgedra word, is 'n versameling van lewende en ontwikkelende selle - nie waaraan iemand as 'n "fetus" sou dink nie.
Die term proefbuisbaba is die eerste keer in die 1930's gebruik. Dan is dit gebruik om kunsmatige inseminasie te verwys - nie IVF nie. Kunsmatige inseminasie is wanneer spesiaal gewas semen direk in die baarmoeder van die vrou oorgedra word via die serviks. Dit is 'n in vivo- bevrugting - in die liggaam - en nie in vitro nie, soos IVF.
'N Vroeë verwysing na die uitdrukking "proefbuisbaba" word gevind in 'n boek wat in 1934 deur Panurge Press gepubliseer is, geskryf deur Dr. Die boek, getiteld Test Tube Babies: A History of the Artificial Impregnation of Human Beings, word beskryf as, 'insluitend 'n gedetailleerde weergawe van die tegniek, tesame met persoonlike ervarings, kliniese gevalle, 'n oorsig van die literatuur en mediese en regsaspekte wat daarby betrokke is. . "
Hierdie boek handel oor kunsmatige inseminasie, nie IVF nie. IVF is nog nie uitgevind nie.
Toe die eerste menslike eier in 1944 buite die liggaam bevrug is, het die term proefbuisbabie na IVF-babas begin verwys. Louise Joy Brown, die wêreld se eerste IVF-baba, word nog steeds die wêreld se 'eerste proefbuis' baba genoem. (Meer hieroor hieronder.)
Die meeste in die vrugbaarheidswêreld beskou die term aanstootlik en onvanpas as gevolg van die negatiewe wetenskaplike beeldmateriaal wat dit veroorsaak.
Eerste in vitro-bevrugting neem plekke in konyne
In 1934 het dr. Gregory Pincus konynseiers suksesvol in die laboratorium bevrug. Hy het nie manlike konyne in die proses gebruik nie. Deur middel van 'n proses wat bekend staan ​​as parthenogenese, kon hy eiers van vroulike konyne neem, bevrugting van die eiers op chemiese maniere plaas, en die bevrugte eiers dan weer terug in die vroulike voortplantingskanaal van 'n konyn.
Sy werk het groot kontroversie en kommer veroorsaak. Die eksperimente en negatiewe publisiteit het daartoe gelei dat hy sy ampstermyn aan die Harvard-universiteit verloor het. Maar nie almal het Dr. Pincus se werk as oneties gesien nie. Sommige het hoop en belofte gesien.
Bevrugting in vitro word met menslike eiers probeer
In 1937 stuur dr. John Rock 'n ongetekende redaksie na die New England Journal of Medicine, getiteld "Wat 'n seën vir die onvrugbare vroue met geslote buise, " waarin hy die potensiaal van in-vitro-bevrugting by mense prys.
In 1938 huur Dr. Rock die voormalige tegnikus Miriam Menkin van Dr. Pincus. Miriam Menkin en dr. Pincus het daarna die volgende ses jaar spandeer aan in vitro-bevrugting van menslike eiersels. Tydens hul navorsing het hulle 800 menslike eierselle versamel en 138 bemes.
Uiteindelik, in die lente van 1944, het Pincus en Menkin besluit om die hoeveelheid tyd wat die eier en die saad bymekaar was in die petriskottel te verleng. Hulle kon uiteindelik vier eiers suksesvol bevrug. Hulle het nie gepoog om die bevrugte eiers in 'n vrou se baarmoeder oor te dra nie.
Kontroversie en verdere navorsing oor menslike eierontwikkeling
In 1949 veroordeel pous Dius XII bevrugting buite die liggaam.
Maar dit het nie die vordering belemmer nie.
In 1951 het dr. Landrum Shettles gepoog om die bemesting van dr. Pincus van menslike eiers in die laboratorium te herhaal. Hy was suksesvol. Dr Shettles kon ook die bevrugte eier lewendig hou en ontwikkel tot op sesde dag. (Dag ses is wanneer 'n embrio homself tipies in die baarmoedervoering inplant.)
Hy publiseer Ovum Humanum, 'n boek met meer as 1 000 foto's van die menslike eier in verskillende ontwikkelingsfases.
Dr Robert Edwards begin IVF-navorsing
Intussen het dr. Robert Edwards in Engeland in vitro-bevrugting met muiseiers gepoog. Hy was suksesvol en wou dieselfde met menslike eiers doen. Hy het jare probeer, maar het geen geluk gehad nie.
In 1965 reis Dr. Edwards na Amerika, waar hy met dokters Howard en Georgeanna Jones aan die John Hopkins Universiteit vergader. Dr Howard Jones was 'n reproduktiewe chirurg wat onvrugbaarheid chirurgies behandel het. Sy vrou, dr. Georgeanna Jones, was 'n reproduktiewe endokrinoloog. Sy het onvrugbaarheid behandel met nie-chirurgiese metodes.
Dr Edwards het die Jones vertel van sy hoop om 'n metode van in-vitro-bevrugting te ontdek vir paartjies wat nie anders kon swanger word nie. Die Jones het ingestem om hom te help, en saam het hulle 'n menslike ovum suksesvol bevrug.
Meer kontroversie, gevolg deur meer vordering
Nadat hy na Engeland teruggekeer het, wou dr. Edwards probeer om 'n bevrugte eier terug in die baarmoeder van 'n vrou oor te dra. Dit is toe dr. Edward Steptoe ontmoet het.
Dr Steptoe het 'n nuwe chirurgiese prosedure uitgevind, bekend as laparoskopie. Dit is 'n chirurgiese tegniek waar 'n klein insnyding in die buik gemaak word, en 'n kamera en gereedskap deur die insnyding geplaas word. Deur middel van laparoskopie kon 'n volwasse menslike eier uit die eierstokke van 'n vrou gehaal word. Dit sou baie minder indringend wees as die ander chirurgiese opsies destyds.
Dr Jones het dr. Steptoe vertel van sy droom van IVF-behandeling. Hulle het besluit om saam te werk.
Terug oor die oseaan, in Amerika, het die American Medical Association uitgespreek teen IVF. Hulle het daarop aangedring dat navorsing met 'menslike fetale weefsel' moet staak. Die American Fertility Society het anders gedink. Toe aan die hoof van dr. Georgeanna Jones, verklaar die AFS dat navorsing oor in-vitro-bevrugting moet voortgaan .
En dit het gedoen. Maar met voortgesette kontroversie en risiko vir die betrokke dokters.
Die eerste poging om IVF-behandeling te voorkom, word in die gedrang gebring
Dr. Shettles was vasbeslote om die eerste baba wat in vitro bevrug is, in die wêreld te bring. Doris en dr. John Del-zio het met behulp van dr Shettles vrywillig die eerste IVF-ouers geword.
Doris en Dr. John Del-zio het vyf jaar lank aan onvrugbaarheid gely. 'N Gebarste siste in die eierstokke het gelei tot valke in die Doris-blokke. Sy het drie pogings tot chirurgiese herstel van haar buise en drie pogings tot kunsmatige inseminasie ondergaan. Nie een van die behandelings was suksesvol nie.
Dr Shettles het gesê IVF kan 'n moontlike antwoord wees en aangebied om te help. Dr Shettles se universiteit was egter nie van sy planne af nie. In werklikheid het hy teëstaan ​​met die direkte opdrag van sy meerderes. Hy het ook verkies om etiese riglyne oor navorsing by mense te ignoreer.
Op 12 September 1973 het dr. Shettles eiers van Doris, sperm van John, gekry en dit in 'n glasfles gesit. Daarna plaas hy die skaal in 'n broeikas, waar hy beplan om dit vir 'n paar dae te hou om bevrugting en die ontwikkeling van die embrio moontlik te maak.
Voordat bevrugting en embrio-oordrag kon plaasvind, het een van Dr. Shettles se kollegas sy eksperiment wat nie goedgekeur is nie, gerapporteer. Die skaal is te vroeg uit die broeikas gehaal, en dr. Shettles is gekonfronteer met sy poging tot IVF-eksperiment. Die moontlikheid van 'n eerste IVF-baba het verlore gegaan.
In die nadraai is dr Shettles gedwing om te bedank uit sy posisie as Columbia-Presbiteriaans.
Die eerste IVF-swangerskap kom in Engeland voor
In 1975, in Engeland, behaal Dr. Edwards en Dr. Steptoe uiteindelik die eerste suksesvolle IVF-swangerskap. Maar die swangerskap was ektopies - die embrio het in die fallopiese buis ingeplant - en die swangerskap het in miskraam geëindig.
Intussen is daar in Amerika meer struikelblokke vir IVF-navorsing in plek gestel. Federale toelaes mag nie langer gebruik word vir die doeleindes van "fetale navorsing" (wat IVF-navorsing sou insluit nie), tensy die studie eers deur die National Ethics Board goedgekeur is.
Maar omdat die raad eers in Junie 1978 amptelik tot stand gebring sou word, het die vordering tot 'n kort pouse gekom.
Die eerste IVF-baba word swanger en gebore
Terug in Engeland het dr. Edwards en dr. Steptoe hul pogings tot IVF-behandeling voortgesit. Op November 1976 ontmoet Lesley en John Brown Dr. Steptoe. Lesley se fallopiese buise is geblokkeer. Dr Steptoe het aan die Browns gesê dat in vitro-bevrugting hulle moontlik kan help. Hulle het ingestem tot die behandeling.
Op 10 November 1977 haal Dr. Steptoe eiers uit die eierstokke van Lesley Brown via laparoskopiese chirurgie. Met behulp van John Brown se sperm het Dr. Edwards die eiers en sperm in 'n petriskottel saamgevoeg, en bevrugting het suksesvol plaasgevind.
Na twee dae is die gevolglike embrio terug in die baarmoeder van Lesley oorgedra. Swangerskap het voorgekom en was 'n sukses!
Op 25 Julie 1978 is Louise Joy Brown, die wêreld se eerste IVF baba, in die keisersnee gebore. Sy was 12 pond, 12 onse. Gesond, gelukkig en normaal.
Hope of an IVF Baby in American Returns
In dieselfde jaar, in Amerika, het dr. Georgeanna en Howard Jones aan die John-Hopkins Universiteit afgetree. Hulle het besluit om na Norfolk, Virginia, te verhuis om 'n vrugbaarheidskliniek te open.
Op die dag van Louise Joy Brown se geboorte het 'n verslaggewer dr. Howard Jones in Norfolk ondervra. Die verslaggewer het gevra of 'n IVF-baba in Amerika moontlik is. Dr Jones het geantwoord dat dit heeltemal moontlik was; al wat hulle nodig gehad het, was geld om dit te laat gebeur.
Dr Jones het later 'n oproep ontvang van 'n voormalige vrugbaarheidspasiënt wat fondse aanbied om die eerste IVF-kliniek in Amerika te open. Maar daar sou meer tyd verloop voordat 'n IVF-baba in die VSA gebore sou word.
Meer IVF-babas word wêreldwyd swanger en gebore
Omstredenheid het voortgegaan om in die weg te kom van in vitro-bemestingnavorsing en -vooruitgang in Amerika.
Terwyl dit gebeur, het daar wêreldwyd meer IVF-babas opgedaag.
Op 4 Januarie 1978 word Alastair MacDonald gebore - die tweede IVF-baba en die eerste IVF-seun.
Op 23 Junie 1980 word die eerste Australiese IVF baba gebore - Candice Elizabeth Reed.
Op 2 Oktober 1981 arriveer die eerste IVF baba wat aan Amerikaanse ouers gebore is - maar die behandeling en geboorte het in Engeland plaasgevind. Haar naam is Samantha Steel.
In Amerika het die Jones 'voortgegaan om te veg vir die vermoë om hul IVF-kliniek te open en te bedryf.
Eerste Amerikaanse in vitro baba kom!
Uiteindelik, nadat 'n aantal politieke hindernisse skoongemaak is, het die eerste Amerikaanse IVF-kliniek op 1 Maart 1980 geopen. In die eerste jaar na die opening het die Jones 'poging tot 23 IVF-embrio-oordragte in Norfolk, VA. Hulle was onsuksesvol.
Intussen het Judy en Roger Carr in Massachusetts gesukkel om swanger te raak. Die Carr se onvrugbaarheidsverhaal het begin met 'n swangerskap wat vinnig gekom het, maar ook vinnig geëindig het. Hul eerste swangerskap was ektopies, en Judy het een van haar fallopiese buise verloor. Hulle het weer probeer swanger raak, vinnig weer swanger geword, maar nog 'n ektopiese swangerskap gehad. Judy het haar tweede fallopiese buis verloor.
Natuurlike konsepsie was nou heeltemal onmoontlik.
Terwyl Judy van die operasie herstel het, het sy 'n pamflet oor die IVF-kliniek in Norfolk, VA, ontvang. IVF was destyds nie net in Massachusetts beskikbaar nie, dit was ook onwettig. Die Carrs het die Jones gekontak en is uitgenooi om na hul IVF-kliniek te kom. Hulle het voortgegaan met IVF-behandeling.
Op 17 April 1981 is die bevrugte eier van Judy in haar baarmoeder oorgedra. Dit was 'n sukses. Uiteindelik, op 28 Desember 1981, om 07:46 uur, is Elizabeth Jordan Carr gebore via keisersnee. Amerika se eerste IVF-baba. Gesond, gelukkig en normaal.
In vitro-bevrugting, dan maak Vs. nou
Die prosedure vir IVF lyk vandag baie anders as toe dit die eerste keer uitgevind is. Die eerste IVF-pasiënte moes gedurende die grootste deel van hul behandelingsiklus in die hospitaal opgeneem word. Om hormoonvlakke te meet, moes hulle al hul urine insamel.
IVF-pasiënte kan nou tuis wees en werk. Hulle hoef nie meer al hul urine in te samel nie. Bloedwerk word gebruik om hormoonvlakke te evalueer. IVF-pasiënte moet wel gereeld in die vrugbaarheidskliniek kom vir bloedwerk en ultraklank. Maar die behandeling is nie meer 'n strewe deur die klok nie.
Gedurende die vroeë dae van IVF, toe hul hormoonvlakke op ovulasie dui, moes die eierherwinning presies 26 uur later geskeduleer word. Dit het soms beteken dat u die prosedure in die middel van die nag moes doen.
Vandag word inspuitbare vrugbaarheidsmedisyne gebruik om te beheer wanneer ovulasie plaasvind. Dit laat die herwinning van die eier op meer normale ure van die dag geskeduleer word. Dit laat dokters ook meer beheer hê oor die hele ovulasieproses, wat die kans op sukses verhoog.
In die begin het eierherwinning indringende chirurgie benodig. Laparoskopie was nodig. Dit is 'n chirurgiese tegniek waar 'n klein insnyding in die buik gemaak word en 'n kamera en gereedskap deur die insnyding geplaas word.
Vandag word 'n ultraklankgeleide naald gebruik om die eiers te haal. Dit is aansienlik minder indringend, minder riskant en behels 'n korter hersteltyd.
Moontlike toekoms van IVF: in vitro- bemesting nou in Vivo ?
Sommige godsdienste is eties teen die idee van bevrugting buite die liggaam. Die GIFT-prosedure, wat in 1979 deur Dr Shettles uitgevind is, maak dit moontlik om bevrugting in die liggaam te laat plaasvind. Maar die tegniek is indringend en het nie groot sukseskoerse nie.
Die gamete intrafallopian transfer (GIFT) prosedure is 'n vrugbaarheidsbehandeling wat ietwat soortgelyk is aan IVF. Daarin neem die vrou gewoonlik vrugbaarheidsmedisyne om haar eierstokke te stimuleer. Haar eiers word dan via 'n ultraklankgeleide naald uit die eierstokke gehaal.
Maar anders as IVF, vind bevrugting van die eier nie in die laboratorium plaas nie. In plaas daarvan word die eier en die sperm na die fallopiese buise oorgedra, waar bevrugting normaalweg sou plaasvind. As gevolg van die lae sukseskoers en indringersvermoë van die prosedure, word GIFT vandag selde gedoen.
'N Splinternuwe tegnologie kan bemesting in die liggaam beskikbaar stel vir alle IVF-paartjies. 'N Toestel genaamd AneVivo word tans in die Verenigde Koninkryk en in geselekteerde vrugbaarheidsklinieke in Europa ontwikkel. Dit het in September 2015 goedkeuring van die Owerheid vir Menslike Bemesting en Embriologie (HFEA) ontvang, en in 2016 is die eerste baba wat swanger is met die tegnologie gebore.
Navorsers wat by die ontwikkeling van die nuwe apparaat betrokke is, glo dat embrio-gesondheid verder verbeter kan word as die embrio's minder tyd in die laboratorium deurbring en meer tyd in die natuurlike omgewing van die baarmoeder spandeer.
Die nuwe tegniek behels die plaas van eier- en spermselle in die baie klein kapsule. (Die kapsule is net een sentimeter lank en een millimeter breed.) Hierdie kapsule word dan 24 uur in die baarmoeder oorgedra. Gedurende hierdie tyd, sal die bevrugting hopelik plaasvind. Na die voorgeskrewe tyd word die kapsule verwyder. Dokters maak dan die kapsule oop en kies gesonde embrio's om na die baarmoeder terug te keer.
Nie net sou hierdie nuwe tegnologie godsdienstige probleme (vir sommige) moontlik oplos nie, dit kan ook 'n meer natuurlike omgewing vir bevrugting bied. Dit sal ook die vrou se ervaring van bevrugting in hul eie liggaam moontlik maak.