Dr. M.J. du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 10 Julie 2005 (oggend)
Sing Vooraf: Psalm 119:59; Psalm 122:2.
Na die wet bely ons voor God ons sondeskuld en bid om 'n nuwe lewe met Ps.4:4
Psalm 16:1, 5.
Smeking vir die nood van die gemeente en voorbidding vir die kerk, owerhede en sondige wȇreld, asook die beroep op die beloftes van God
Skriflesing: Matteus 5; Lees ook Genesis 3:15.
Teks: Matteus 5:9
Salig is die vredemakers.
Iemand wat aan die Here behoort, kan nie in hierdie lewe ongesteurd lewe nie. Die lewe sal hom en almal rondom hom aanval en probeer versplinter. Maar dit is net so waar dat hy die wȇreld moet aanval en God se vrede daarin vestig. Dit is presies wat gebeur het en ook waarom Jesus Christus, God se Seun, in ons wȇreld gebore is.
Kom ons kyk in hierdie preek eers na wat "salig" en "vrede" beteken, en dan gaan pas ons dit toe:
1. Waarvandaan ons salig wees en vrede kom.
2. Hoe ons die vrede van Christus in ons lewens gebruik.
Baie mense het vir die een of ander rede die idee dat om salig te wees, is om in 'n bepaalde soort van belewenis te wees. Hulle dink dat dit 'n soort van 'n toestand is waarin 'n mens raak. Dit is net vir die kleinste gedeelte waar. Om salig te wees beteken eintlik iets heeltemal anders.
"Salig" beteken om in die allerhoogste en volmaakte heil wat daar by die Here is, te lewe en in daardie toestand onder volmaakte toestande jou werk volmaak te doen.
In die saligheid is daar vrede met die Here en vrede met mekaar.
In die begin het ons hierdie vrede gehad, want die eerste mense was baie goed en na die beeld van die Here geskape.
Hulle was nie bang vir die Here nie, want daar was vrede tussen hulle en die Here en hulle het ook vrede met mekaar gehad.
Die Here het hulle besoek en met hulle gepraat.
Maar na die sondeval is hierdie vrede heeltemal verbreek.
Die toestand van saligheid wat hulle ervaar het, het meteens omgekeer in 'n toestand van vrees vir God die Here.
Daar was dadelik krake in die manier waarop hulle gebid en met God omgegaan het - dink maar net aan die geskiedenis rondom Kain en Abel se offers.
Adam en Eva was ook skielik na die sondeval baie hatig met mekaar, want toe die Here hulle aangepraat het, het hulle die verantwoordelikheid vir die sonde op mekaar afgeskuif.
Op die spoor van hulle ouers was hulle kinders uiters onklaarkomstig met mekaar.
Kain het Abel nie net vermoor nie.
Hy het ook weggesplinter van sy mense af en op sy eie gaan woon.
In hierdie toestand het die Here aan hulle die koms van 'n Verlosser belowe.
Die Verlosser sou 'n Mens wees wat uit hulle nageslag gebore sou word wat weer die vrede en saligheid wat skielik weggeraak het, sou terugbring.
Die Een wat sou kom sou 'n Vredemaker wees.
Jesaja sê dat hierdie kind wat gebore sal word vrede sonder einde onder sy heerskappy tot stand sal bring (Jesaja 9:6).
Die woord vrede het duidelik iets profeties in hom, want dit het altyd betrekking op iemand met wie dit tydens hierdie lewe maar stukkend en knypend gaan, maar wat in die toekoms, veral na sy dood in 'n toestand en plek gaan beland waar daar presies die teenoorgestelde is as wat hy in sy ellendes belewe het.
Kom ons kyk na enkele voorbeelde uit die Bybel waar daar na vrede verwys word:
Ons lees in Markus 5:34 van die vrou wat twaalf jaar lank aan bloedvloeiing gely het. Sy het aan die soom van Jesus se kleed geraak en dadelik gesond geword. Jesus het vir haar gesȇ:
En Hy sȇ vir haar: Dogter, jou geloof het jou gered. Gaan in vrede en wees van jou kwaal genees. (Markus 5:34 AFR53)
Die klem het nie net op die gebeurtenis van die oomblik geval, naamlik dat die vrou gesond geword het nie. Dit het veral oor die vrou se toekoms gegaan:
Gaan in vrede en wees van jou kwaal genees, het die Here gesȇ.
Haar toekoms was anders as haar verlede.
Haar toekoms was losgebreek van 'n beknelling wat haar verlede ingesluk het.
Haar toekoms was een van vryheid en gesondheid in die wydheid van vrede met die Here.
Daar was nog 'n vrou wat net soos hierdie een deur haar geloof by die vrede van die Here uitgekom het.
Die Here Jesus het by 'n fariseër geëet toe daar 'n sondares ingekom en die voete van die Here gesalf en aanhoudend gesoen het.
Jesus het vir die vrou gesȇ: "Jou geloof het jou gered; gaan in vrede." (Lukas 7:50).
Haar toekoms was ook anders as haar verlede.
Haar verlede was toegespalk in sonde en die bitter verwyt wat daaruit groei en mens altyddeur verwurg.
Daarteenoor was haar toekoms oop en vry in die wete dat daar vrede tussen haar en die Here was, want haar saak met God was reggestel.
Hoe het sy vrede met God gekry?
Dit is juis die saak waarop haar hele optrede gerig was: Sy het besef dat Jesus die Vredevors was.
Hy is die Een wat aan haar ware vrede kan gee, naamlik die wete dat haar sondes vergewe is en dat sy as geredde in vrede met God kan vorentoe lewe.
Dit was nie 'n geheim dat Jesus vrede sou kom bewerk vir verlore mense nie. Die Jode het dit geweet.
Toe Johannes die Doper gebore is het Sagaria, sy pa, geprofeteer dat Johannes Jesus sou verkondig. En toe het hy daar voor almal wat geluister het, onder andere die volgende van Jesus gesȇ:
...deur die innige barmhartigheid van onse God waarmee die opgaande Lig uit die hoogte ons besoek het, om te skyn oor die wat in duisternis en doodskaduwee sit, om ons voete na die pad van vrede te rig. (Lukas 1:78-79 AFR53)
Die saak wat alle sondaars duidelik gehoor het, was dat die Vredevors uit die hemele kom om ons voete na die pad van vrede te rig.
Nadat Jesus die verlossingswerk aan die kruis volbring het, skryf iemand wat die vrede van verlossing ken die volgende:
Kyk wat 'n groot liefde die Vader aan ons bewys het, dat ons kinders van God genoem kan word! Om hierdie rede ken die wȇreld ons nie, omdat dit Hom nie geken het nie. Geliefdes, nou is ons kinders van God, en dit is nog nie geopenbaar wat ons sal wees nie; maar ons weet dat ons, as Hy verskyn, aan Hom gelyk sal wees, omdat ons Hom sal sien soos Hy is. (1 Johannes 3:1-2 AFR53)
Christus se daad waarmee Hy saligheid en vrede bewerk is dat Hy ons God se kinders gemaak het. En dit het nie sommer uit die lug geval nie.
Jesus moes met sy lyding vrede maak tussen ons en God.
Dit was 'n geweldige proses, want Jesus is deur God tot die dood toe gestraf sodat die vrede tussen ons en Hom herstel kon wees.
Dit was presies dit wat die engele die nag toe Jesus gebore is, bedoel het toe die hemelse leërskare God geprys en gesȇ het: Eer aan God in die hoogste hemele en vrede op aarde, in die mense 'n welbehae (Lukas 2:14).
Die vrede van die Here wat deur die Heilige Gees in ons wat glo, gevestig word, moet ook oorvloei in ander mense in. Die koninkryk van God moet ook kom in dit wat deur ons lewens uitgedra word na buite toe.
Daarom het die Here die keer toe Hy die dissipels uitgestuur het vir hulle gesȇ dat hulle sy vrede moet laat rus op die mense waar hulle gaan kom:
...en as die huis dit waardig is, laat julle vrede daarop kom, maar as dit nie waardig is nie, laat julle vrede na julle terugkeer. (Matteus 10:13 AFR53)
Hierdie woorde van die Here openbaar nie net dat ons die vrede van die Here op ander moet laat rus nie.
Dit openbaar ook die stryd en selfs pyn wat op ons sal druk wanneer ons die vrede van die Here uitdra.
Die Here het nog die volgende uitspraak ook gemaak:
Moenie dink dat Ek gekom het om vrede op die aarde te bring nie. Ek het nie gekom om vrede te bring nie, maar die swaard. (Matteus 10:34 AFR53)
En in watter huis julle ook al mag ingaan, sȇ eers: Vrede vir hierdie huis! (Lukas 10:5 AFR53)
Dink julle dat Ek gekom het om vrede op die aarde te gee? Nee, sȇ Ek vir julle, maar eerder verdeeldheid. (Lukas 12:51 AFR53)
Moenie dink dat Ek gekom het om vrede op aarde te bring nie (Matteus 10:34; Lukas 10:5). Ek het nie gekom om vrede te bring nie, maar die swaard (Lukas 12:51).
Dit is asof die dinge nie wil rym nie.
Die Here Jesus is die Vredevors, maar Hy kom met die swaard en Hy kom nie om vrede op die aarde te bring nie.
Die Here leer ons in Openbaring 6:4 dat die Here die vrede van die aarde af gaan wegneem.
Tog stuur die Here ons nie om onvrede te gaan veroorsaak nie.
Hy spreek sy saligheid oor ons uit as ons vredemakers is, maar terselfdertyd sȇ Hy dat ons nie sy vrede oor verkeerde mense moet uitspreek nie.
Hoe pas dit? Die Here se uitverkiesing bepaal self dat daar diegene sal wees wat Hom altyd sal haat en nooit as Verlosser sal aanneem nie.
Die werk van die Here het hierdie selfde spanning.
Die Here is gebore tot verlossing en vrede van mense, maar Hy moet sterf om vir mense vrede met die Here te kan gee.
Dit is presies ons pad ook. Om 'n vredemaker te wees beteken nie maanskyn en rose nie.
Dit beteken dat daar net vrede kan wees waar die reg van God gehandhaaf word.
In ons vredemaakproses mag ons dit net op een manier doen. Ons moet die wil en die reg van God by onsself vestig, sodat daar versoening tussen ons en God kan wees.
Dan is die volgende stap dat ons hierdie vrede ook aan ander bekendstel.
Baie prakties beteken dit dat ons mense saam met ons moet neem op die pad van bekering.
Die saligheid en die vrede van Jesus Christus wat in ons is, moet die lokmiddel wees om ander mense ook te laat verlang na dit wat ons het.
Hulle moet ook deel wil wees van hierdie nuwe gesin van vrede, naamlik die "kinders van God."
Daar sal mense wees wat nie daarvan gaan hou nie, en wat ons in die openbaar sal beveg oor ons geloof en ons belydenis.
Maar dan moet ons nie bekommer nie, die Here self sal ons Segsman word.
Kom ons kyk na so 'n voorbeeld uit die Bybel: Toe die Here die laaste keer in Jerusalem ingegaan het, het die menigte mense wat saam met Jesus was hulle klere op die pad oopgegooi en uitgeroep:
Geseënd is die Koning wat kom in die Naam van die Here, vrede in die hemel en heerlikheid in die hoogste hemele! (Lukas 19:38 AFR53)
Hulle het goed verstaan dat die enigste vrede deur hierdie Vredevors op die donkie bewerk kon word.
Daarom het die Here ook daardie dag op 'n donkie gery, want 'n donkie is 'n vredesrydier, terwyl 'n muil en 'n perd 'n oorlogsrydier is.
Die Fariseërs het dit nie so verstaan nie en hulle het die Here aangespreek daaroor. Toe het Jesus hulle stilgemaak en gesȇ dat die skare dit moet bely, anders sal die klippe dit doen.
Met stryd en teen hulle leiers in het hierdie mense wat Jesus omring het, hulle vrede in die Here gevind en dit bely.
Natuurlik is dit in ons tyd so dat daar sogenaamde gelowiges is wat dink dat hulle die verlossing van die Here Jesus verstaan, maar dit nie het nie.
Daar is hierdie merkwaardige voorbeeld in Johannes 14:27 waar die Here Jesus vir Judas (nie Judas Iskariot nie) gesȇ het:
Vrede laat Ek vir julle na, my vrede gee Ek aan julle; nie soos die wȇreld gee, gee Ek aan julle nie. Laat julle hart nie ontsteld word en bang wees nie. (Johannes 14:27 AFR53)
Die Here het die woorde waarskynlik vir sy broer Judas wat die Bybelboek Judas geskryf het gesȇ.
Maar al die dissipels het daarna gestaan en luister, ook Judas Iskariot.
Hy het hierdie uitspraak van die Here nie verstaan nie en sy vrede op die verkeerde plek gaan soek, en kyk net wat was sy uiteinde.
As ons in die vrede van die Here lewe, beteken dit nie dat ons ons regte en ons eer hoef prys te gee nie.
Dit beteken glad nie dat ons vertrap en beledig moet word nie.
Ons lees in Handelinge 16:36 - 39 dat Paulus-hulle in Filippi gevang en in die tronk gestop is nadat hulle baie erg geslaan is.
Daardie nag was daar 'n aardbewing en die tronkbewaarder het tot bekering gekom en is gedoop.
Die volgende oggend het die regters wat die onreg gepleeg het, vir die tronkbewaarder laat weet dat hy Paulus-hulle moet loslaat.
Die tronkbewaarder het vir Paulus gaan sȇ dat die regters laat weet dat hulle losgelaat moet word en in vrede verder kan reis. ...in vrede ...
Maar Paulus was glad nie hiermee tevrede nie.
Hy het die regters selfs gedreig omdat hy 'n Romeinse burger was.
Hy wou gehad het dat die regters hulle in die openbaar moet uitlei en wegsien. Dit het toe so gebeur.
Daar kan nie vrede wees waar daar onreg is nie.
Die vrede van die Here bestaan ook daarin dat die Here ons teen onreg beskerm, waar ookal dit voorkom.
Dit is omdat Paulus hierdie dinge verstaan het dat hy juis die een is wat die volgende woorde skryf:
Omdat ons dan uit die geloof geregverdig is, het ons vrede by God deur onse Here Jesus Christus; (Romeine 5:1 AFR53)
In hierdie saligspreking in Matteus 5:9 lȇ die klem nie op beloning nie, maar op die bevryding wat vir die vredemakers opgesluit lȇ in die koninkryk van die hemel.
Die woord vredemakers dui aan dat die Here mense in gedagte het wat nie onverskillig staan teenoor dinge wat rondom hulle gebeur nie.
'n Vredemaker is iemand wat nie net vir homself lewe nie.
Hy/sy soek op elke gebied ook die voordeel en vrede vir almal rondom hulle.
Op elke plek waar hulle kom, soek en bevorder hulle die vrede van die Here.
Daarin dra hulle die beeld van hulle hemelse Vader.
Uit hierdie teksvers blyk dit dat die Here volle erkenning gee aan dit wat hulle diep in hulleself is, en wat in hulle manier van doen aan die lig kom.
Hulle sal kinders van God genoem word.
Vir sulke mense begin 'n deel van die koninkryk van God reeds in hierdie lewe in die openbare erkenning wat hulle van God self kry.
Natuurlik is dit so dat die volle kindskap eers in die hiernamaals ten volle werklikheid word.
Die Here self leer dit ook aan ons. Dink byvoorbeeld aan die woorde wat aan die gelowiges in Rome geskryf is:
En nie alleen dit nie, maar ons self ook wat die eerstelinge van die Gees het, ons sug ook in onsself in afwagting van die aanneming tot kinders, naamlik die verlossing van ons liggaam. (Romeine 8:23 AFR53)
Dit moet nie in ons geloof vir ons gaan oor uitwendige dinge nie. Die vrede van die Here lȇ op 'n ander vlak. Die Here sȇ:
Want die koninkryk van God is nie spys en drank nie, maar geregtigheid en vrede en blydskap in die Heilige Gees. (Romeine 14:17 AFR53)
Ons vrede lȇ daarin dat die Heilige Gees ons vandag weer daarvan verseker dat die Here Jesus ons vrygemaak het van die spanning wat die duiwel en sy werke oor ons laat kom.
Wanneer die Here op die wolke verskyn, gaan die Satan sy finale nekslag kry.
Die Bybel leer ons dat die God van vrede die Satan spoedig onder ons voete verbrysel (Romeine 16:20).
En die God van vrede sal die Satan spoedig onder julle voete verbrysel. Die genade van onse Here Jesus Christus sy met julle! Amen. (Romeine 16:20 AFR53)
Ons kan in vrede lewe, en ook ander mense in die vrede van die Here inlei, want Christus is ons vrede. Hy het die middelmuur wat ons en die Here geskei het afgebreek deurdat Hy in sy vlees die vyandskap tot niet gemaak het... (Efesiërs 2:14).
Ons moet glo in Jesus die gekruisigde.
Hy is ons Almagtige God en Here. Hy is ewig en onbeperk in sy almag.
Dit is ons sleutel na die vrede van die Here toe, want die Here leer ons dat ons net met God vrede kan hȇȇ deur die bloed van Jesus Christus.
Luister weer na Kolossense 1:19, 20:
Want dit het die Vader behaag dat in Hom die ganse volheid sou woon en dat Hy deur Hom alles met Homself sou versoen nadat Hy vrede gemaak het deur die bloed van sy kruis - ek sȇ deur Hom - die dinge op die aarde sowel as die dinge in die hemele. (Kolossense 1:19-20 AFR53)
Hierdie vrede moet ook in ons harte en in ons gemeente wees.
Die Here herinner ons daaraan dat die vrede van God ons ook in een liggaam saamgeroep het.
Hierdie vrede en eenheid moet in ons harte heers.
Ons moet baie dankbaar teenoor die Here wees dat Hy ons in sy vrede een met Hom en een met mekaar gemaak het (Kolossense 3:15).
Onthou vandag dat ons God, Jesus Christus, aan ons 'n eindbestemming van die grootste vrede gee, al is daar in hierdie lewe baie haakplekke. Hy is ons Koning van vrede! (Hebreërs 7:2).