Skermutseling van Frenchman's Creek/ Red House, 28 November 1812 - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die skermutselinge van Frenchman's Creek en Red House was die enigste gevegte tydens die tweede Amerikaanse poging om Kanada op die Niagara -front binne 1812 binne te val. Na die nederlaag van die eerste inval by die slag van Queenston Heights (13 Oktober 1812), was bevel van die Amerikaner magte aan die Niagara -front het oorgegaan na brigadier -generaal Alexander Smyth, 'n gewone soldaat, maar een sonder werklike militêre ervaring.
In die onmiddellike nasleep van die slag by Queenston Heights het Smyth 'n wapenstilstand gereël wat met 'n dae kennisgewing beëindig kon word. Daarna het hy begin voorberei op 'n tweede inval. Een van sy meer positiewe bewegings was om seker te maak dat hy genoeg bote het om 3 000 man aan te vaar. Dit was die aantal mans wat hy geglo het dat hy nodig sou wees om die inval suksesvol te maak. Teen November het Smyth 'n mag van tussen 4 000 en 5 000 man gehad, maar 'n groot deel van hierdie mag bestaan ​​uit dieselfde militante wat in Oktober geweier het om die Niagara oor te steek. Smyth het probeer uitvind hoeveel van sy mans eintlik bereid sou wees om aan die inval deel te neem, maar sonder groot sukses.
Desondanks het Smyth op 20 November die wapenstilstand beëindig en begin voorberei om die Niagarivier aan die suidpunt daarvan, naby Buffalo, oor te steek. Die aanval sou op 28 November begin. Voor dagbreek is twee klein aanrandingspartytjies oor die rivier gestuur, een om 'n paar Britse gewere te vernietig en een om 'n brug oor Frenchman's Creek te vernietig. Die suidelike mag het 'n Britse posisie twee en 'n half kilometer stroomaf van Fort Erie oorskry, maar die noordelike aanval kon die brug nie vernietig nie.
Die Britte in Fort Erie het toe 'n teenaanval onder luitenant-kolonel Cecil Bisshopp geloods. Ten koste van 17 dooies, kon 47 gewondes en 35 vermiste Bisshop die Amerikaners dwing om terug te trek oor die rivier.
Intussen is Smyth se 3 000 mans vir die eerste keer probeer om op hul bote te klim. Teen die middagete was slegs 1 200 van hulle aan boord. Smyth het 'n oorlogsraad bel wat besluit het om die aanval uit te stel. 'N Ander poging om die mans aan te pak, is op 30 November tot 1 Desember gedoen, weer sonder sukses. In die nadraai van hierdie mislukking is Smith toegelaat om stil -stil uit die aktiewe diens te tree.
Historiese tydlyn van die oorlog van 1812
19 Oktober – Amerikaanse magte vernietig en plunder George Adam se huis, distilleerdery en bakhuis in Grantham Township (naby die brug oor die Twelve Mile Creek naby die dorpie St. Catharines)
10 Desember – Amerikaanse magte onder brig.-genl. George McClure ontruim Fort George en verbrand Niagara, Bo -Kanada en trek terug na Fort Niagara
12 Desember – Britse magte herower Fort George
19 Desember – Britse magte c Fort Niagara
19 Desember – 21 – Britse magte verbrand Lewiston, Youngstown en Manchester (Niagara Falls), New York
22 Desember – Britse magte neem Fort Schlosser in
29 Desember – 31 – Britse magte verbrand Buffalo en Black Rock
23 Mei tot 21 Junie – Verraadproewe aan die gang in Ancaster, Bo -Kanada
3 Julie – Amerikaanse magte onder genl.maj. Jacob Brown val Bo -Kanada binne en vang Fort Erie in
5 Julie – Slag van Chippawa, Bo -Kanada
18 Julie – Amerikaanse magte verbrand die gehuggie St David's, Bo -Kanada
20 Julie Agt van die verraaiers wat by die Ancaster Assizes skuldig bevind is, word op Burlington Heights gehang
23 Julie – Brits 104ste onder Luitenant-genl. Gordon Drummond arriveer by Twelve Mile Creek uit die stad York
25 Julie – Slag van Lundy 's Lane, (Niagara Falls), Bo -Kanada
26 Julie – Amerikaanse magte verbrand Bridgewater Mills (Burch's Mills, bo die Niagara -waterval), Bo -Kanada
3 Augustus – Britse magte steek die Niagara -rivier oor en betrek Amerikaanse magte by Conjocta Creek/Black Rock, New York, en word afgeweer en keer terug na Bo -Kanada
4 Augustus – Britse magte onder luitenant-genl. Drummond begin die beleg van Fort Erie die slagoffers van hierdie beleg het daartoe gelei dat Fort Erie die bloedigste slagveld in Kanada geword het
12 Augustus – USS Somers en USS Ohio gevang in die Erie -meer/Niagara -rivier by Fort Erie
14 Augustus – Britse magte aanval op Snake Hill Battery (Fort Erie), Bo -Kanada
15 Augustus – Britse magte onder luitenant-generaal. Drummond misluk in aanranding op Fort Erie
25 Augustus – Britse magte verbrand Washington, DC
17 September begin Amerikaanse troepe van Fort Erie 'n suksesvolle slag teen Drummond se batterye
21 September – Britse magte beëindig die beleg van Fort Erie en trek terug na Chippawa
15 Oktober – skermutseling in Chippawa
19 Oktober – Battle of Cook 's Mills (naby Welland) op Lyons Creek, Bo -Kanada
5 November – Amerikaanse magte ontruim Fort Erie, vernietig die oorblyfsels van fort en keer terug na Buffalo
15 November – Britse magte herower Fort Erie na Amerikaanse onttrekking
24 Desember – Verdrag van Gent (België) onderteken om die oorlog van 1812 te beëindig
Laat u motor hardloop en#8217
Gaan op die snelweg
Op soek na avontuur
En wat ook al oor ons pad kom ...
Soos 'n ware kind van die natuur
Ons is gebore, gebore om wild te wees ...
In Zen en die kuns van motorfietsonderhoud, Beskryf Robert Pirsig 'n 17 dae lange reis van pa en seun oor die VSA, waar moontlik op sekondêre paaie, as 'n soort Chautauqua:
'Net soos die reisvertententoonstelling Chautauquas wat vroeër deur Amerika getrek het ... 'n ou reeks gewilde gesprekke wat bedoel was om die gees op te bou en te vermaak, die gees te verbeter en kultuur en verligting in die ore en gedagtes van die hoorder te bring.
Voor die dae van die motor, radio en TV, verwelkom geïsoleerde boere en boere buitestaanders en#8211 sprekers, onderwysers, musikante, entertainers, predikers en selfs politici as deel van 'n volwasse onderwysbeweging genaamd Chautauqua (uitgespreek sha-TAW-kwa). Teddy Roosevelt noem Chautauqua 'die mees Amerikaanse ding in Amerika'.
Ons leef nou in 'n uber-ingepropte wêreld. Burgers het oral toegang tot die buitewêreld. En tog is die idee van 'n Chautauqua wat op pad is om hierdie afgeleë en afgesonderde plekke te besoek, aantreklik. Ek het Wallace Stegner s'n weer gelees Wolf Willow, sy verhaal van grootword in die Cypress Hills in pioniersdae. En ek wil meer weet oor hierdie wilde en moeilike plekke, hul allesomvattende heiligheid en hoe mense in hulle midde leef. Alberta en Saskatchewan gaan tans deur moeilike tye, en ons het al voorheen moeilike tye beleef. Behalwe die hoogtepunte in glansryke toeristebrosjures, wil ek hierdie landskap verstaan ​​en leer wat dit kan deel oor die lewe in die Weste en oor vordering en veerkragtigheid.
Om langs 'n motorfiets te sit, is 'n uitstekende manier om 'n moderne Chautauqua te doen. Byna net so perfek, het ek en my vriende vroeg in Augustus in hierdie Dodge Ram vertrek om die wilde plekke te verken waar die hoeke van Alberta en Saskatchewan die deelstaat Montana ontmoet. Dit was nie moeilik om Brian en Nola te oortuig om saam met my en my op hierdie reis te gaan nie. Hulle gesinne het op hierdie afgeleë plekke tuisgemaak en die vrede behou, en hul verhoudings met die Eerste Nasies en die Metis was dik soos bloed. Meer as vyf dae het ons byna 1600 kilometer op Brian se vierwielaangedrewe vragmotor afgelê, waar moontlik op grondpaaie. Slegs een keer het ons 'n reënbui in die Cypress -heuwels afgeskrik van paaie in 'n prairie -gumbo, en ons moes gly en uit 'n taai stuk pad gly.
Nola het die grenslande Chautauqua gepas gedoop. Selfs binne hierdie lappieswerkplein van Kanada het ons deur die Cypress Hills na die Grasslands National Park gegaan tot by Writing-on-Stone in die suide van Alberta en by die huis terug na Calgary, en ons het deur unieke terreine gegaan. Montane in die Cypress Hills, lang stukke kaal weiveld, diep poule en wye riviervalleie, ysige onreëlmatighede, uitgestrekte natuurlike grasvelde en kappies. Elke landskap bied unieke wildlewe. Herten in die grasperke en wildsbokke kies eerder die velde en slote waar salie floreer. Valke wat heiningpale langs die weivelde beklee sonder om deur mense verby te steek, terwyl ratels in die koepels so ver as moontlik van mense af opkrul. En oral, koeie en hul kalwers wat in die reekse rondloop, surrogate vir die buffel. Selfs ons keuse van bed vir die nag weerspieël die diversiteit van die terrein: ons slaap agtereenvolgens in 'n kajuit, 'n plaashuis, 'n tipi, 'n tent.
Die inwoners wat ons in die koffiewinkels in die dorpe en dorpe ontmoet het, was vriendelik, gasvry en nuuskierig om te weet hoekom ons deur hul landelike geografie ry. Waaroor wou hulle praat? Weer en vrees vir droogte was boaan die lys, gevolg deur die prys van goedere, die geskiedenis van hul familie, NHL -hokkiespanne, plaaslike rodeo's, Trump en Trudeau, en soms God. Dit lyk asof hulle hul politiek en hul godsdiens aan die konserwatiewe kant verkies.
Harvest Moon -kafee in die dorp Lomond, Alberta, om 08:00 op 'n Dinsdagoggend
Charlie se restaurant in Eastend, Saskatchewan, vir middagete
Kilometer na myl ry ons rustig die landskap in. Terwyl ons deur die verskillende terreine beweeg, sit ons almal 'n bietjie regop en ons wonder hardop hoe mense op hierdie plekke oorleef. Oorgange verlewendig dikwels. Soos Philip Connors in sy boek deel Vuur seisoen ('n opmerking oor sy tyd as 'n vuur -uitkykpunt):
'Ek het nog altyd van rande gehou, plekke waar een ding 'n ander word ... oorgangsones, grense en grenslande. Ek hou van die vermenging wat plaasvind, die teenstrydighede, die botsings en verbindings. Ek hou van die manier waarop hulle my help om die wêreld vanuit 'n nuwe hoek te sien. "
In ons stewige Dodge Ram, het ons die Bow, Highwood, Little Bow, Old Man, South Saskatchewan, Battle, Frenchman's riviere en selfs 'n paar spruite oorgesteek, veral Maple en Bullshead. Ons het gehoop om langs die Melkrivier af te dryf, maar dit was vol mis, danksy die beeste wat stroomop waai. Dit is 'n land wat droogte ken, en daar is baie mensgemaakte pogings om water op te vang-damme en uitgrawings en besproeiingskanale.
Die Melkrivier kronkel deur Writing-on-Stone Provincial Park in Alberta met die Sweetgrass-heuwels van Montana in die agtergrond
Spoorlyne kruis die land. Ons het spoorwaens gesien wat prairiegraan by hysbakke in klein dorpies laai, kalium in die weste na uitvoerterminale vervoer en tenkwaens gelaai met olie wat nie in pypleidings gedruk kon word nie. En die paaie, veral die goed gegradeerde hoë-gesentreerde grondpaaie in Saskatchewan, het gewaagde paadjies deur die landskap gelê in patrone wat honderd kilometer reguit as 'n pyl sou wees, en dan skielik in terugskakelings en zig-zags verander.
Korrelhyser in Eastend, Saskatchewan, die jeughuis van die skrywer, Wallace Stegner, en die ligging van sy roman, Wolf Willow
My sitplek op die agterste sitplek was nie presies so 'n ingeboude perspektief as die van 'n bosbrand -uitkykpunt nie. Dit was nietemin verbasend maklik om die ekonomiese oorgange te onderskei en die kolletjies van die geskiedenis te verbind. U kon sien hoe die polisie in Noordwes ontwikkel het, by buiteposte in Fort MacLeod, Writing-on-Stone en Cypress Hills. Ek kon my voorstel hoe mans in rooi probeer om perde -diewe en whisky -handelaars in toom te hou. Ek kon die mislukte drome van grensmanne en -vroue in die verlate opstal sien, die geslote kerke en skoolhuise, die hartseer in klein begraafplase. Nola en Brian se gesinne was deel van hierdie rou geskiedenis, en hul verhale het ons siening nog ryker gemaak.
En in die meer onlangse geskiedenis was die bewys van 'vordering' duidelik. Dikwels is die bordjies vir die Saskatchewan Grain Pool by hysbakke in die stad oorgeverf. En ons het ons eerder aangetrokke tot die glans van staalgraanbakke wat in perfekte rye op individuele plase staan. Nadat ek op 'n veeboerdery in die suide van Ontario grootgeword het, waar ons eenjariges gestuur het vanaf plekke soos Maple Creek, Saskatchewan, word my eie boerdery idillies herroep toe ons die dubbeldekker-vragmotors ontmoet wat kalwers van boerderye in familie vervoer het. Omdat ons nie die soetheid van hierdie herinneringe wou verloor nie, het ons om die vleisverpakkingsaanlegte in Brooks en die voerkraalstraat noordwes van Lethbridge gegaan.
Die heiligheid van hierdie landskap was soms so tasbaar dat almal in ons vragmotor stil geword het en net asemgehaal het. Op plekke waar toeriste saamgedrom het, was dit 'n bietjie meer uitdagend om die land te hoor praat. Maar binne die veiligheid van 'n vragmotor, onder vriende, kon jy soms die pols voel.
Hierdie land is altyd so flou geëts met die lewens van geslagte van ons eerste mense. Maar dikwels moes ons baie hard soek om hierdie plekke te vind. Die tipiringe van die First Nations se stamme was dikwels toegegroei met gras. Die medisynewiele in Majorville het ons drie afsonderlike besoeke geneem om hulself te onthul. Rotstekeninge by Writing-on-Stone vereis 'n fyn oog om die betekenis daarvan te begryp. Selfs die klippe wat deur buffels glad gevryf is, was nie van ander rotse te onderskei totdat jy naby gekom het nie. Daar is baie inheemse wat verkies dat hul geestelike en wilde plekke onduidelik bly, beskerm teen openbare ondersoek. Miskien weerstaan ​​hulle, soos Venesiërs wat die aantal toeriste wat hul eilande besoek, wil beperk, dat hierdie heiligheid besmet word.
Medicine Wheel in Majorville, Alberta
Het ons dus verstaan ​​wat werklik wild is ... en waarom verlang ons na hierdie wildheid?
Dit is nie eenvoudige vrae nie. Terwyl ons in die bakkie ry, bespreek ons ​​die eerste vraag, aan en af. Diskwalifiseer die mens om 'n enkele boom of 'n hele bos te kap, vir ewig 'n landskap as 'n wilde natuur? Baie van hierdie debat hang af van die vraag hoe ons die mens beskou - as 'n buitestaander of as 'n integrale deel van die natuur. Daar is plekke, wilde plekke, diep in die Kananaskis-vallei in die Rocky Mountains van Alberta, waar strookmynery 'n eeu gelede plaasgevind het, maar stappers en langlaufers vaar steeds oor die terrein via "Coal Mine" -roetes en "Mine Scar" -terreine. In die Rumsey -blok, suid van Stettler Alberta, is weiding probeer, en dit het misluk dat die gebied nie regtig 'n wildernisreservaat is nie, dit word beskryf as 'n ononderbroke park en is amper sonder beskawing. Dit voel wild. Verder noord, in die Canadian Shield -terrein noord van die Athabasca -meer en Fort Chipewyan, is die landskap die tuiste van min mense en voel die meeste wild. En tog het ons almal geweet van minder afgeleë plekke waar daar 'n wilde natuur bestaan, waar ons gevoel het die wêreld is ongetem, soos dit aan ons gegee is. Miskien 'n tuin, of soos Philip Connors suggereer, in 'n paar graslote in 'n verwaarloosde hoek van 'n stegie in New York. Ons gevolgtrekking? Wildernis word deur wetgewers gedefinieer en wetenskaplikes wilheid word gedefinieer deur ons individuele sintuie.
Nou, die moeiliker vraag: Waarom soek ons ​​die natuur? Ons het baie idees gehad. Wildernis gee ons 'n blik op hoe die landskap voor mense voor die beskawing was. Deur die wilde landskap te sien, kan ons die patrone opspoor en die raaisels van ons eie menslikheid raakvat, waar ons vandaan kom, die grondslag van ons wese en identiteit, die menslike bloudruk, ons ontstaan, ons grondslag. Dit kan elke laag beskawing verwyder. Dus, die waarneming van wild gaan meer oor die leer as om te leer? Wildernis kan kalmerend wees, dit kan energiek wees. Dit is soos om in die tuin van Eden te wandel - transenderend en tydloos. Vir inheemse mense het landskap gees. Selfs al is ons nie bewus van hierdie gees nie, soek ons ​​dit miskien onbewustelik in die natuur.
Petroglief geëts op die sandsteen by Writing-on-Stone wat deur sommige geïnterpreteer is as 'n beeld van die landskap (die Sweetgrass Hills van Montana op die agtergrond). Die twee kolletjies dui aan dat die landskap gees het.
Henry David Thoreau, die Amerikaanse digter wat beroemd gesê het: "In Wildness is the preservation of the world" het geglo dat mense wild wil hê om hul voortbestaan ​​te verseker. In sy opstel "Stap, "Verduidelik Thoreau hoe die rou natuur generasies gelede geneig was om angs en angs te wek by" beskaafde "mense, wildheid wat Andersheid en die Onbekende verteenwoordig. Vandag word wildernis gewoonlik gesien as iets goeds wat bewaar moet word.
En omdat ek die skryf van Wallace Stegner liefhet, laat ek uittreksels uit 'n brief wat Stegner in 1960 geskryf het, aan die Outdoor Recreation Resources Review Commission oor die Idee van Wildernis:
'Sonder 'n oorblywende wildernis is ons heeltemal, sonder kans vir selfs 'n kort nadenke en rus, daartoe verbind om 'n voorsprong in ons tegnologiese termietlewe, die dapper nuwe wêreld van 'n volkome beheerde omgewing, in te gaan. Ons het wildernis bewaar - soveel daarvan as wat nog oor is, en soveel soorte - omdat dit die uitdaging was waarteen ons karakter as volk gevorm is. Die herinnering en die versekering dat dit nog steeds daar is, is goed vir ons geestelike gesondheid, selfs al sit ons nooit een keer in tien jaar daarin nie. Dit is goed vir ons as ons jonk is, as gevolg van die onvergelyklike gesonde verstand wat dit kortliks as vakansie en rus in ons kranksinnige lewens kan bring. Dit is vir ons belangrik as ons oud is bloot omdat dit daar is - belangrik, dit wil sê bloot as 'n idee ...
Vir myself het ek grootgeword op die leë vlaktes van Saskatchewan en Montana en in die berge van Utah, en ek het 'n baie hoë waardering geplaas op wat die plekke my gegee het. En as ek nie van tyd tot tyd kon hernu in die berge en woestyne van Wes -Amerika nie, sou ek amper 'n bughuis gewees het. Selfs as ek nie in die agterland kan kom nie, die gedagte aan die gekleurde woestyne in die suide van Utah, of die versekering dat daar nog stukke prairies is waar die wêreld onmiddellik as skyf en bak beskou kan word, en waar die klein maar intens belangrike mens is blootgestel aan die vyf rigtings van die ses-en-dertig winde, is 'n positiewe troos. Die idee alleen kan my ondersteun ...
Ons het eenvoudig daardie wilde land nodig wat vir ons beskikbaar is, al doen ons nooit meer as om na die rand daarvan te kyk nie. Want dit kan 'n manier wees om ons te vergewis van ons gesonde verstand as wesens, 'n deel van die geografie van hoop. "
Hierdie grenslande Chautauqua, die geleentheid om na die rand van die natuur in hierdie klein stukke in die suide van Alberta en Saskatchewan te ry, herleef. Dit was alles tegelyk stimulerend en vernederend. En bowenal kon ons 'n paar lae van die beskawing afskud en terugdink aan wie ons werklik is as klein mense in hierdie magtige landskap. Die aangebore waardigheid van hierdie landskap was tasbaar.
Nou, tuis in Calgary, gee die idee van wildheid en die wete dat vroeëre inwoners van hierdie landskap volhard het, my praktiese hoop. En die verbeeldingryke kind wat diep in my begrawe is, wil die boek van Maurice Sendak oopmaak, 'Waar die wilde goed is" en skree vir my mede -prairiebewoners:
Glo! Ons kan deur hierdie moeilike plek in ons geskiedenis en ekonomie kom. Ons kan dit doen. Laat ons ons verbeelding oopmaak en 'Laat die Wild Rumpus begin!'
Van "Waar die wilde goed is"'N prentjieboek uit 1963 van Maurice Sendak
Die volle Britse mag het die Amerikaners opgevolg en om 17:00 by Twenty Mile Creek aangekom. daardie dag. Die mag bestaan ​​uit twee kompanjies van gereelde persone (die ligte kompanie van die 1ste Bataljon, die 1ste Regiment van Voet (Royal Scots), wat 101 man tel, en die ligte geselskap van die 2de Bataljon, 89ste Regiment van Voet, met 45 man), twee voltydse militia-eenhede (die Loyal Kent Volunteers en Caldwell's Western Rangers, met 50 man tussen hulle) en 44 inheemse Amerikaanse krygers (Wyandots en Potawatomis onder Sauganash, of Billy Caldwell soos hy aan die Britte bekend was). In totaal het hierdie mag ongeveer 240 man getel. Die Britse bevelvoerder in Delaware, kaptein Stewart van die Royal Scots, het nie optrede verwag nie en het met kolonel Matthew Elliot van die Essex Militia gaan beraadslaag, sodat die mag onder bevel was van kaptein James Lewis Basden van die 89ste. 
Alhoewel Basden slegs 'n rowwe idee gehad het van die grond en Amerikaanse sterkte uit die vroeëre verkenning van die Rangers, val hy nietemin onmiddellik aan. Hy het die Rangers en Vrywilligers beveel om die Amerikaners in die noorde en die inheemse krygers te flank om dieselfde uit die suide te doen, terwyl hy self die stamgaste direk teen die voorkant van die Amerikaanse posisie gelei het. Die Rangers, milisie en Indiërs het die spruit binne die bereik van die Amerikaanse posisie oorgesteek en op die flanke begin skermutseling. Die gereeldes het met 'n klein effek teen die Amerikaanse sentrum losgebrand. Basden het daarna 'n aanklag teen die Amerikaanse posisie gelei. Toe die Britte in die rigting van die brug, in 'n kolom langs die smal pad, vorder, gooi die Amerikaners 'n verwelkende vuur in en sny die voorste troepe af. 
Basden het eers van die abati bewus geword nadat die Britte die brug oorgesteek het, maar het nietemin 'n opgang teen die heuwel gelei. Die Britte was nie in staat om die ysige helling in die lig van die hewige vuur te klim nie en is teruggeslaan. Basden is self in die been gewond, en kaptein Johnston, wat die ligte geselskap van die Royal Scots gelei het, is dood. Die Britse stamgaste val toe terug in die kloof waardeur die spruit vloei en probeer om die Amerikaners met muskietvuur van agter bome van die heuwel af te verdryf, maar die Amerikaners wat van 'n hoogte af skiet, het groot ongevalle veroorsaak. 
Op die flanke het die Indiane nie hul aanval gedruk nie. Die Rangers was meer suksesvol, maar was te min om 'n aanval op die Amerikaanse posisie te waag.  Soos die donker omstreeks 18:30 val. die hele Britse mag, nou onder bevel van Ensign Mills of the 2/89th, het teruggetrek.
Die Britte het 14 dood, 51 gewond, 1 gewonde gevangene en 1 vermis gely.  Die Amerikaners verloor 4 dood en 3 gewondes. 
King se aanval
Die mag van Captain King het onder die vuur van die verdedigers by die Rooi Huis beland en aangekla. Luitenant Lamont se losskakeling van die 49ste regiment het King se mag drie keer teruggedryf, maar King het 'n vierde aanval gedoen wat die Britse linkerflank getref het en sy party oorweldig het, Lamont gevange geneem en al sy mans doodgemaak, geneem of versprei het.  Die seëvierende Amerikaners het die paal aan die brand gesteek, die gewere gespits en teruggegaan na die landingspunt, waar hulle verwag het dat hul bote weer sou beland het om dit te ontruim. In die maanlose duisternis het King se mag egter versprei en in twee partye verdeel: een onder leiding van King en die ander deur luitenant Angus. Angus keer terug na die landingspunt en vind slegs vier van die tien bote van die party daar. Onbewus daarvan dat die ses vermiste bote in werklikheid nie geland het nie, het Angus aangeneem dat King reeds vertrek het, en hy het die rivier in die oorblywende bote weer oorgesteek. Toe King se geselskap die landingspunt bereik, was hulle vasbeslote.  By 'n soektog langs die rivier het twee Britse bote sonder toesig afgekom,  waarin King die helfte van sy manne en die gevangenes wat hy gevange geneem het, oor die Niagara gestuur het terwyl hy saam met sy oorblywende mans gewag het dat nog bote uit Buffalo en tel hom op. 
Boerstler se aanval
Lt. -kolonel Boerstler het na Frenchman's Creek gegaan, maar vier van sy elf bote, "mislei deur die donkerte van die nag of die onervare roeiers wat hulle nie kon dwing om oor die stroom te val nie, val onder, naby die brug en word gedwing om terug te keer".  Nietemin het Boerstler se sewe oorblywende bote 'n landing gedwing, teëgestaan ​​deur luitenant Bartley en sy 37 man van die 49ste regiment. Nadat hulle van Bartley afgery het, word Boerstler se manne aangeval deur kaptein Bostwick se twee maatskappye van Norfolk Militia, wat van Black Rock Ferry gevorder het. Na 'n vuurwisseling waarin Bostwick se mag 3 dood, 15 gewond en 6 gevange verloor het, het die Kanadese teruggetrek.  Boerstler het nou 'n ander probleem ondervind: baie van die byle wat voorsien is vir die vernietiging van die Frenchman's Creek -brug, was in die vier bote wat teruggedraai het en die wat in die sewe oorblywende bote was, is agtergelaat toe die Amerikaners hul pad beveg het aan wal. Boerstler het 'n party onder luitenant Waring gestuur om 'die brug op enige manier te breek'. Waring het ongeveer 'n derde van die plank op die brug geskeur toe 'n gevangene verneem het dat "die hele mag van Fort Erie op hulle afstorm". Boerstler het vinnig weer sy bevel oorgeneem en terug geroei na Buffalo, wat luitenant Waring en sy partytjie van agt man by die brug agtergelaat het. 
In reaksie op die aanval het majoor Ormsby gevorder van Fort Erie na Frenchman's Creek met sy 80 man van die 49ste regiment, waarby hy saam met Lt. McIntyre se 70 ligte infanteriste, majoor Hatt's Lincoln Militia en 'n paar Britse geallieerde inheemse Amerikaners onder majoor Givins . Omdat hy gevind het dat Boerstler se indringers reeds weg was en geen ander vyand se teenwoordigheid in die pikdonker kon bepaal nie, bly Ormsby se 300 man in posisie tot dagbreek, toe luitenant -kolonel Bisshopp van Fort Erie aankom. Bisshopp het die mag na die Rooi Huis gelei, waar hulle kaptein King en sy manne gevind het wat nog wag om ontruim te word. Konstig in die getal, gee King oor. 
Winder se versterking
Intussen het Smyth kolonel Winder oor die rivier gestuur om King se losbandigheid te versterk.  Winder het luitenant Waring en sy geselskap  opgetel en toe geland. Hy het egter slegs 'n deel van sy mag uitgestap toe 'n groot Britse mag verskyn het. Winder beveel sy manne terug na hul bote en vertrek na Buffalo, maar sy bevel kom onder 'n ernstige brand terwyl hulle wegseil, wat hom 28 slagoffers kos. 
Deur die vuurwapens by die Rooi Huis se battery aan te steek, het die Amerikaners die belangrikste van hul twee doelwitte bereik: 'n indringermag kan nou tussen Chippawa en Fort Erie land sonder om artillerievuur in die gesig te staar. Die daaropvolgende gebeure sou hul diens egter nutteloos maak.
Skermutseling van Frenchman's Creek/ Red House, 28 November 1812 - Geskiedenis
Ek het pas 'n oorlog van 1812 voltooi waar twee van ons neefs deur die Britte gevange geneem is en 'n oom (hul pa en uit dieselfde geselskap) 'n jaar later gevange geneem en in 'n krygsgevangenekamp in Quebec City gesterf het. (Sien my plasing Slag van Frenchman 's Creek, 28 November 1812)
Vandag het ek 'n ander neef gevind wat in die oorlog van 1812 deur die Britte gevange geneem is.
Benjamin COLEMAN 'se kleinseun Charles Colman (geb. kompanie bevelvoerder Kapt. Lemuel Bradford (b. 1 Desember 1775 -d. 14 Sept 1814 van wonde wat tydens die oorlog van 1812 opgedoen is) Let op: 14 September 1814 was die dag waarop Francis Scott Key sien dat ons vlag nog steeds daar was en#8221 in Fort McHenry.
Volgens sy inskrywing was Charles 5 ′ 11 1/4 ″ of 6 ′ 0 ″ [Baie lank vir daardie dae]. Blou oë, rooi hare, ligte gelaat Yeoman of skoolmeester Newburyport of Boston.
Charles was in die rol van Amerikaanse krygsgevangenes wat in die skoen kom Lignan te Salem, 16 Maart 1815 gevang te Sixtown Point, Henderson Bay op 28 Mei 1813. M.R. kaptein James Green Jr 's. detachement Fort Pickering 20 Maart 1815. Present – Book 569 Ontsluit 1 Mei 1815
Kaart van New York, die rooi punt is Sackets Harbour
Die Slag van Sacket 's Harbour, (Ook genoem die 2de Slag van Sacket 's Harbour) het plaasgevind op 29 Mei 1813. 'n Britse mag is oor die Ontariomeer vervoer en gepoog om die stad, wat die belangrikste hawe en basis vir die Amerikaanse vloot eskader was, te verower meer. Hulle is deur Amerikaanse stamgemeente en milisie afgeweer.
Isaac Chauncey (1779-1840) was tydens die oorlog van 1812 bevel oor Amerikaanse vlootmagte op die Ontariomeer
Die Britse mag het laat op 27 Mei vertrek en die volgende oggend vroeg by Sacket 's Harbour aangekom. Die wind was baie lig, wat dit vir kaptein James Lucas Yeo (bevelvoerder van die Britse vlootmag op die Groot Mere) bemoeilik het om naby die strand te beweeg. Hy was ook onbekend met die plaaslike toestande en dieptes van water. Kort voor die middag op 28 Mei het die troepe aan wal begin roei, maar onbekende seile is in die verte gesien. As die kaptein [later kommodoor] Isaac Chauncey se vloot moontlik was, is die aanval afgestel en die troepe keer terug na die skepe. Die vreemde seile behoort aan twaalf bateaux wat troepe van die 9de en 21ste Amerikaanse regimente van Infanterie van Oswego na Sackets Harbour. Die Britte het drie groot kano's vol inheemse Amerikaanse krygers en 'n kanonboot met 'n deel van die Glengarry Light Infantry gestuur om hulle te onderskep.
Die 21ste regiment van Charles Coleman is van Oswego na Sackets Harbour vervoer toe dit op 27 Mei 1813 deur die Britte onderskep is.
Die Britse mag het die konvooi van Stoney Point op Hendersonbaai ingehaal. Terwyl die Britte losgebrand het, het die Amerikaners, wat meestal rou rekrute was, hul bateaux (barge) by Stoney Point geland en in die bos gevlug. [Google Maps se aanwysings vanaf Stony Point na Sackets Harbour 13.5 Miles – 25 minute] Die inboorlinge het hulle deur die bome agternagesit en opgejaag. Na ongeveer 'n halfuur, waarin hulle 35 mense doodgemaak het, het die oorlewende Amerikaanse troepe hul vaartuie teruggekry en 'n wit vlag gehys. Die senior offisier het na die vloot van Yeo geroei en sy oorblywende mag van 115 offisiere en mans, waaronder Charles Coleman, oorgegee. Slegs sewe van die Amerikaanse troepe het ontsnap en die Sackett 's Harbour bereik.
'N Ander verslag: Op 28 Mei 1813 verskyn 'n vloot van Britse oorlogskepe by die monding van Black River Bay. Die weer was egter ellendig, met swak sig en die meer kalm. Dit het die Britse vloot verhinder om die hawe in te vaar. So hulle het gewag. Deur die mis het hulle opgemerk dat bakke gelaai met versterkings, elemente van die 9de en 21ste Amerikaanse infanterie van Oswego, op pad was na die hawe. Die Britte het hul Indiese bondgenote gestuur om die skuitjies in te haal, wat uit vrees vir hul lewens by Stony Point aan wal getrek het. Baie van die soldate is agtervolg deur Indiërs en is gejag en vermoor. Ander bote wat die bloedbad gesien het, het direk na die Britse vloot getrek, eerder as om hul kanse op die wal te waag teen die Indiane. Hierdie skermutseling staan ​​bekend as die Slag van Stony Point.
Op 28 Mei 1813 het Sir James Lucas Yeo, bevelvoerder van die Royal Navy on the Great Lakes, 115 Amerikaanse troepe, waaronder Charles Coleman, gevange geneem.
Hierdie vertraging het die Amerikaners nietemin tyd gegee om hul verdediging te versterk.
Ek het 'n boek op archive.org gevind wat in 1879 uitgegee is deur Charles Colman se neef en vrou Sarah Ann Smith (geb. 1787 - 1879) getiteld Reminiscenses of a Nonagenarian.
Hierdie boek bevat baie interessante en amusante staaltjies oor die Colman -familie wat ek sal deel. Hier is wat sy moet byvoeg by die verhaal van Charles Colman en die Slag van Sackett's Harbour.
Charles is gevange geneem, as gyselaar aangehou en in die gevangenis in Quebec opgesluit. Met twee ander het hy ontsnap. Having stolen a calf, which they managed to dress and roast, they made the best of their way through the woods for several days, but were so blinded by mosquito bites they were unable to proceed, and were recaptured. Afterwards Mr. Colman was taken to Halifax. At the disbanding of the army he returned home, where he learned that at the time he was taken prisoner a Colonel's commission was on the way to him, which he failed to get. But later he received the deed of one hundred and sixty acres of land, as other soldiers.
Eventually one British ship, the Beresford, mounting 16 guns, worked close in using sweeps (long oars). When its crew opened fire they quickly drove the American artillerymen from Fort Tompkins. Sommige van die Beresford's shot went over the fort and landed in and around the dockyard. Under the mistaken impression that the fort had surrendered, a young American naval officer, Acting Lieutenant John Drury, ordered the sloop of war General Pike which was under construction and large quantities of stores to be set on fire. Lieutenant Woolcott Chauncey had orders to defend the yard rather than the schooners, but had instead gone aboard one of the schooners, which were engaging the British vessels at long and ineffective range.
While the British were distracted by another attack by the 1st U.S. Infantry on their right, Miller's troops deployed within a few yards of the British artillery. They fired a volley of musketry that killed most of the gunners and followed up with a bayonet charge this captured the guns and drove the British centre from the hill. The British infantry immediately behind the guns (the 2nd Battalion of the 89th Foot) tried to counter-attack, but were driven back by Miller and Ripley. [ aanhaling nodig ]
Kyk die video: Zushi ft. Wing - Osu! Shugyoussu Osu! Its Training with English and Romaji Lyrics (Januarie 2022).