Ons liefdesverhale (Melodie, Satyn, Hartklop, Mirre) is ongeveer 55 000 woorde lank. Jy het dus nie tyd om 'n lang, uitgerekte verhaal te vertel nie. Jou leser moet van bladsy een ingetrek en gehóú word. Hier is 'n paar wenke uit die redakteur se kantoor: Skryf eers vir jouself 'n kort opsomming, hoogstens 'n halfblad lank, van die storie. So weet jy wat die hart daarvan is.
• Ken jou held en heldin en laat hulle mekaar binne die eerste hoofstuk al ontmoet.
• Fokus op die verhouding tussen jou held en heldin. Maar moenie dat hulle - of jou leser - op een slag alles wat daar oor hulle is leer nie. Breek die inligting in segmente op en laat jou karakters mekaar so stuk-stuk leer ken. Wys stelselmatig vir jou leser wie die held en heldin nou eintlik is.
• Maak seker dat daar van die begin al konflik én 'n seksuele aantrekkingskrag tussen jou held en heldin is. (Jou leser moet dink: hier kom moeilikheid!)
• Gebruik baie dialoog. Dit versnel die tempo van 'n verhaal en is 'n wonderlike manier om inligting oor te dra.
• Die newekarakters is ondersteuning vir die hoofkarakters se verhaal - hulle hoef nie ook nog hulle eie uitgebreide storie te vertel nie.
• Hou jou woordtelling dop: jy moet van die begin af genoeg intrige en aksie hê sodat jou leser elke keer net nog een blasy wil lees… Gaan lees gerus ook watter raad die gesoute liefdesverhaalskrywers gee.
Die soort wat elkeen voor die kansel wil hê: Raad met karakters deur Ettie Bierman
Probeer om van daardie amper-held of -heldin ook 'n wenner te maak. Vermy dat die leser op die einde sug en dink: Ag, hy of sy was dan so 'n gawe mens, en nou sit hulle droëbek alleen in die wildernis. Mense hou van wenners, nie verloorders nie. Gee die verloorder 'n soort troosprys. Maak hom dalk geskei of iets. En op die einde kom sy eks, op wie hy eintlik nog verlief was, terug. Maar moenie dat sy uit die bloute aan die hare bygesleep word nie. Plant vooraf 'n paar leidrade hier en daar. Bv. haar foto wat nog steeds êrens in die ou se huis hang. Of sy bel op sy verjaarsdag en hy is vol verlange wat hy probeer wegsteek. As jy 'n skrywer is wat jou intrige ver vooruit beplan, oppas. Ek ken iemand wat die hele einde van haar manuskrip moes oorskryf omdat haar derde karakter, oftewel "tweede held", in die skryfproses so ontwikkel het dat hý eintlik die held geword het, en sy hom aan die einde uitgeskop het net omdat sy dit vooraf so beplan het. Ek vind dit makliker om spontaan te skryf, sonder notas, en net die karakters te laat "oorvat" soos die storie aangaan.