Ons loop sit aan by ‘n nuwe buitedekkie wat Kat se wederhelfte, Terry, op die grasperk onder ‘n ou koraalboom maak staan het. Jy kan ook by ‘n tafeltjie op die ou sink-stasiegebou se stoep plaasneem, of jou op die groter onderdak-dek tuismaak. Oral is jy omring deur die ougoed, die hougoed en die aardighede wat by die Junction verkoop word.
Dit is een van daardie uitsonderlike dae wat jy soms in Augustus teëkom: Die windjie stu net effens – hy waai nie om om te waai, of om weg te waai, soos wat hy dikwels in dié maand neig om te wil doen nie. Dit is nie te koud nie en dit is nie te warm nie. Dis net reg.
Die pannekoekkeuse was ‘n goeie een. Dit is ‘n behoorlike, vullende maaltyd en ons stem saam dat ‘n ou maar kan huis toe skryf oor ons onderskeie vulsels.
Tog het die Perolds, wat vorige eienaars van die grond was, gesê dat Isak Perold die eerste klip eers in 1962 gelê het. Hy was baie beïndruk met die styl van die Zimbabwe-ruïnes en wou graag sy eie kasteel op die Bronberg bou. Volgens sy vrou Mari was Isak toe nog met iemand anders getroud en eers nadat hy klaar begin bou het, het sy gesê dat sy te bang was om daar te bly.