Daar is ‘n oordra van beloftes en hoop wat ons verplig (of verbind) tot ‘n gegewe menswaardigheid, en in ‘n sekere sin verleen dit waarde en betekenis aan ons lotsbestemming… / Die mensdom lewe in elke individu, en elke individu – as hy of sy haar of hom met die lewe vereenselwig – het ‘n aandeel aan die avontuur van die mensdom wat integraal deel is van ‘n veel groter en grootser avontuur: dié van die lewende heelal in wording. » As ek enkele gedigte moes uitsonder, sou ek onder meer D.J. Opperman se “Draaikewers” kies. Die vers is hoegenaamd nie feitelik nie. ŉ Verbeeldingsvlug aangesien dit wat die landskap en roeier binne die konteks van die bundel verteenwoordig, belangriker is as die feitelikheid daarvan. 12 o Jerusalem, prys die HERE! o Sion, loof jou God! Dit is gemaak deur ‘n vrou wat ek nooit ontmoet het nie en dit was ook deel van haar laaste maaksel (of kooksel?) want sy sou daarna ophou omdat sy te oud geword het.