Die staatskaping van 2 Desember 1851 - Nuut
Plakkaat vir die referendum van Desember 1851.
Tydren van die Nasionale Garde tydens die staatsgreep van 2 Desember 1851.
Illustrasie vir "Histoire d'un crime" - Vierde dag: oorwinning.
Titel: Plakkaat vir die referendum van Desember 1851.
Datum getoon: 02 Desember 1851
Afmetings: Hoogte 61 - Breedte 46
Tegniek en ander aanduidings: Gedruk
Prentverwysing: 06-502223 / 2005.22.1
Titel: Tydren van die Nasionale Garde tydens die staatsgreep van 2 Desember 1851.
Skrywer: LACOSTE Pierre-Eugène (1818 - 1908)
Afmetings: Hoogte 42 - Breedte 58
Prentverwysing: 06-506242 / 2005.32.1
Titel: Illustrasie vir "Histoire d'un crime" - Vierde dag: oorwinning.
Skrywer: DARGENT Ernest (-)
Stooring plek: Victor Hugo House webwerf
Tweede Republiek, Tweede Ryk
Op 2 Desember 1851 het die president van die Tweede Republiek, demokraties verkies in Desember 1848, die mag in 'n staatskaping aangeneem. Dit is die tweede keer in minder as 'n eeu dat 'n republiek gebore uit revolusie op hierdie manier beswyk.
Die rewolusie van Februarie 1848 het egter die doodsklok gelui vir enige monargiese regime in Frankryk. Maar hierdie stemming het ook gelei tot die verrassende verkiesing van Louis Napoleon Bonaparte deur 5,4 miljoen kiesers - al het hy homself voorgestel as die erfgenaam van Napoleon, die grafker van die Eerste Republiek.
Intussen het die dae van die oproer van Junie 1848 die republiek veroordeel in die oë van 'n deel van die Franse, wat 'n demokratiese driftigheid vrees. 'N Bonapartistiese party word ook gestig; die president speel die orde met populistiese klanke wat bedoel is om populêre steun te verseker.
Louis Napoleon Bonaparte beskou homself deur sy vergadering belemmer en besluit om die republiek op 2 Desember 1851 omver te werp - die herdenking van die oorwinning van Napoleon I in Austerlitz, in 1805. Ons kan die sorg wat die president het, beter begryp. die ondersteuning van die weermag te verseker.
'N Staatsgreep teen die mense
Destyds was die plakkaatverkondiging die vinnigste manier om die bevolking as geheel te bereik. Met dagbreek op 2 Desember 1851 is twee plakkate op die mure van die hoofstad gepleister, een gerig aan die bevolking en die ander aan die leër. Om die aandag te trek van verbygangers wat kan lees, het die komponis van die appèl drie woorde bo-aan die blad in vetdruk geplaas, wat die dokument plegtigheid, persoonlikheid en wettigheid gee. Dit is in die naam selfs van die Franse volk wat hom verkies het as president van die Republiek besluit die bepalings wat in die ses artikels gelys word. Maar twee beelde vertel 'n ander verhaal.
Pierre-Eugène Lacoste se skildery toon die saamtrek na die staatskaping van die Nasionale Garde, wat sedert Februarie verantwoordelik was vir die verdediging van die Vergadering. Daar word gesien hoe groepe soldate die proklamasie in hul donker kleure hou. In die boonste gedeelte heers die donker nag, skaars verlig deur die wit kolle van die wolke en geel vensters. In die onderste gedeelte kyk die Nasionale Garde in volle uniform en in stywe rye stip na die twee sentrale figure, verlig deur 'n kampvuur hieronder. Die eerste, geklee in burgerklere en van voor, staan ​​uit die res van die skare deur die helderheid van sy gelaatstrekke. Inteendeel, die tweede draai die rug na die toeskouer en smelt in die skare saam. Net sy hoed, 'n herkenbare simbool onder almal, identifiseer hom.
Die gravure getiteld "4de dag - oorwinning", uitgevoer deur Ernest Dargent vir die reeks "Histoire d'une crime", illustreer die tema van hierdie titel sonder dubbelsinnigheid. Hierdie keer is dit helder oordag, van voor, in glorie, dat die nuwe keiser verskyn en die hemel met die punt van sy septer aanraak. Die boonste derde van die ontwerp, gestruktureer deur gereelde lyne, openbaar die 'alliansie van die sabel en die bottelborsel' wat die keiserlike orde begrond. Net die troon in wanbalans roep die blik en dwing dit om die skuins van die president se swaard te volg, gerig op 'n hoop lyke. Daar, in die onderste twee derdes, is die beitel sny dieper, die swart ink van die bloed stol in 'n koue gevolgtrekking ("Victory") wat kontrasteer met die wit onskuld van die slagoffers van die staatsgreep: vroue , kinders, oumense, jong republikeine.
Louis Napoleon Bonaparte se 18de Brumaire
Die onberispelike stralekrans van die Keiser in die gravure verteenwoordig eintlik die skim van die reaksie wat weer oor die volk geseëvier het. Die plakkaat waarin die volksraad aangekondig word, getuig net soveel van die voorbereiding van die staatsgreep as van die skielike skending daarvan. Die beknoptheid van die artikels onderstreep die dringendheid; die noodsaaklikheid dui op 'n onherroeplike besluit. Die Imprimerie Nationale is in die nag van 1 op 2 Desember beset sodat dit met die grootste geheimhouding gedruk kon word deur tipograwe wie se mag verdag was. Die voorkoms van wettigheid word gered - Napoleon III sal op 20 Desember met 'n groot meerderheid goedgekeur word. Bonapartisme, die stroom van die Franse regs wat deur René Rémond bestudeer is, is goed gebore.
Die grootste deel van die aksie vind egter plaas in die strate van Parys en op die landpaaie, wat skaars sigbaar is in beeldende voorstellings, maar wat een van die sterkste gedeeltes van Die fortuin van die Rougons, die aanvanklike roman in die Emile Zola-sage. Lacoste spreek die samekoms van die Republikeinse Garde uit deur swaaiende hoede wat die opgehewe arms van die burger en die generaal weerspieël. Hierdie sentrale beeld gee die gevoel van beweging: die burger wat in die openbaar optree en sy arm begin lig, word 'n oorwinnende militêre leier, maar in die skaduwee saamgesweer.
Die kontras is totaal met die beroemde skildery van François Bouchot waar Napoleon met mag bars uit te midde van die verteenwoordigers van die volk. Dit is ook die waarneming wat Karl Marx in Louis Napoleon Bonaparte se 18de Brumaire : "Hegel maak êrens die opmerking dat alle groot gebeure en historiese figure so te sê twee keer herhaal word. Hy het vergeet om by te voeg: die eerste keer as 'n tragedie, die tweede keer as 'n klug. "
Maurice AGULHON, 1848 of die leer van die Republiek, Parys, Le Seuil, coll. "Points Histoire", 1973. Karl MARX, Die 18de Brumaire deur Louis-Napoleon Bonaparte, geskryf in 1852, hersien in 1869. René RÉMOND, Regte in Frankryk, Parys, Aubier Montaigne, 1982. Jean-François SIRINELLI (reg.), Die Franse regte, vanaf die rewolusie tot vandag, Parys, Gallimard, coll. "Folio-geskiedenis", 1992.