Al die wêreld se stadium. Watter deel speel jy?
En al die manne en vroue net spelers;
Hulle het hul Exits en hul ingange,
- Shakespeare, Soos jy dit wil
Ons is geneig om die lewe ernstig te neem ... al die probleme, uitdagings, krisisse ... alles lyk soos lewe en doodsituasies, en in sommige gevalle is dit. Tog, soos Shakespeare ons jare gelede vertel het, is die hele wêreld 'n stadium, en ons is almal spelers of akteurs op hierdie aarde.
Ek stem saam dat ons almal in 'n groot toneelstuk optree, maar hierdie toneelstuk het geen skrif nie. Dit is streng 'n improvisasie. Ons maak die lyne soos ons gaan. Ons kan ook ons ​​karakter uitmaak soos ons gaan. Sommige dae speel ons die skurk, ander die minnaar. Sommige dae speel ons 'n karakter wat deur woede en vrees verteer word. Ander dae is ons vriendelik en bedagsaam. Sommige dae speel ons die gestresste familielid, ander dae die toevallige ontspanne buurman.
Miskien as ons ons daaglikse handelinge en interaksies bloot as deelname aan improvteater gesien het, kan ons minder in dade, reaksies, gewoontes en houdings raak. Na alles, in die improviserende teater, terwyl daar 'n hoof tema vir die toneelstuk is (soos dit in die toneelstuk "Lewe op Aarde" genoem word), is alle akteurs vry om hul rol te vervul soos wat hulle gaan. Elke reaksie van 'n ander akteur kan die hele toneelverzorging in 'n nuwe rigting stuur, met al die ander akteurs wat hul antwoorde saamstel.
Dit is hoe die lewe is!
En is dit nie hoe ons lewe is nie? Ons mag dalk rustig gaan, en dan gooi iemand ons 'n kromme "('n beledigende, kwaadwillige of bytende opmerking), en dan is ons in 'n ander rigting. Ons speel nie meer vreedsame en inhoud nie, maar skielik speel ons die rol van die slagoffer, die een wat beseer is, seer, kwaad en kwaadwillig, ens. Maar as ons hierdie hele lewe as improvisasionele spel sien, dan is ons kan ook sien dat ons 'n keuse in ons antwoord het. Alhoewel iemand ons beledig of ons kwaad maak, kan ons steeds reageer op watter manier ons ook al kies.
En dit is die sleutel. Die keuse. Wanneer ons in 'n toneelstuk is, word ons gewoonlik nie "vasgevang" om te glo dat ons die karakter is nie. Ons is altyd ietwat bewus daarvan dat die akteur geskei is van die rol wat gespeel word. Dit laat 'n bietjie afstand tussen die oorsaak en gevolg, so te sê. Maar in die "regte lewe" het ons met ons rol geïdentifiseer, en dit maak dit moeiliker om ons afstand van die emosionele reaksies te hou.
Ons word vasgevang in die melodrama van ons lewens en vergeet dat die wêreld 'n stadium is. Ons doen dieselfde ding as ons na films gaan. Ons word vasgevang in die scenario, hou ons asem in die gespanne oomblikke, huil in die hartseer toneel, voel woede op die skurk, en glo die storie oor die algemeen terwyl ons kyk Dit. In gevalle waar die rolprent ook nie geproduseer word nie, is ons geneig om los te bly met die fliek ... nooit uit die oog verloor dat dit 'n fliek is nie, en ons sien die krake in die draaiboek, en raak nooit regtig vasgevang nie.
Wel, as ons iets het, het ons lewe beslis krake in die skrif, maar ons is heeltemal vasgevang om dit te glo. So, watter rol speel ons? Is ons rol vasgestel? Kan ons karaktertrekke langs die pad verander?
Baby, jy het die krag!
Een ding wat ons deur die eeue vertel is, is dat ons vrye wil het. Ons het die mag om ons eie keuses te maak. En as die wêreld 'n stadium is, dan het ons vrye wil in die keuse van ons rolle en hoe om dit te speel. Niemand dwing ons om die boelie, die "arm-ek" slagoffer, die verdrukte, die verleidster, die humeurige ensovoorts te speel nie. Dit is rolle wat ons aangeneem het. True, ons omgewing en ons opvoeding kan ons aangemoedig het om sekere rolle te neem, maar ons het altyd die keuse om nee te sê.
Ons het altyd 'n keuse om te sê aan die regisseur van die toneelstuk (dit is ons), Hallo, ek het dit met hierdie rol gehad. Ek wil nie meer hierdie deel speel nie. Ek gaan die deel van die held speel, nie die slagoffer nie. Ek gaan die deel van die persoon wat in beheer van hul lewe is, speel. Ek hou nie van die rol wat ek gespeel het nie. Ek skryf die skrif oor en verander rolle.
Verandering van rolle is iets wat ons voortdurend doen, maar dikwels sonder om regtig op te let. Met ons kinders is ons die ouer: soms streng, hoofsaaklik verantwoordelik, en daarop staatgemaak. Met mede-werkers, kan ons 'n uitstaller, 'n slouch, of die oor-gretige bever wees. Met vriende kan ons die clown wees. Met vreemdelinge, kan ons die ekstrovert of die introvert wees.
Enige tyd wat ons iemand nuut ontmoet, kies ons watter rol ons speel. Dikwels is daardie keuse gebaseer op die ander se gedrag - as hulle soos 'n boelie optree, kan ons opstaan ​​en praat, of ons kan besluit om terug te stap. Met iemand wat skaam en bang is, word ons dalk 'n bietjie groter suster of broer, of ons kan ook skaam raak.
Tyd vir 'n verandering?
Elke situasie, elke ontmoeting, bied ons elke oomblik 'n keuse. Watter rol sal gespeel word? Onderwyser, student, rebel, berader, boelie, introvert, rage-aholic, alkoholiese, gulsige, vrygewige, vreedsame, kwaad, ens. Veranderende rolle kan makliker wees as om ons klere te verander, aangesien alles wat nodig is, 'n verandering van persepsie, houding is . Dit het egter 'n gewilligheid nodig om bewus te wees van die rolle wat ons speel terwyl ons gaan.
Onthou die hele wêreld is 'n verhoog ... watter rol sal jy speel? Jy kan nie regtig in die kantlyn staan ​​nie en kyk, want dit is ook 'n rol. Jy speel die onbetrokke. Tog, as ons 'n verskil wil maak in ons onmiddellike wêreld en in die planeet waarin ons leef, het ons die verantwoordelikheid om ons rolle noukeurig en met bewussyn te kies.
Kom ons maak hierdie toneelstuk, getiteld "Life on Earth", 'n vreugdevolle, ligte romanse met die lewe en al sy lede. Daar kan heelwat rommel wees om eers te wadeer en omgaan met die ander karakters wat by die nuwe skrif pas, maar laat ons improviseer. Ons kan dit doen. Een woord, een gedagte, een aksie op 'n slag.
So, wat is jou deel?
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Al die wêreld se stadium. Watter deel speel jy?