Die NWU lê die pik in op die Puk’n Pik is ’n stuk handgereedskap en word gebruik om te kap en te grawe. Die Puk is die Noordwes-Universiteit (NWU) se Potchefstroomkampus en word gekoester as ’n leeromgewing met ’n studentelewe vol gesonde tradisies. NWU Potchefstroomkampus Die NWU het egter die pik van “transformasie” opgetel om hierdie tradisies op die Puk weg te kap en Afrikaans te begrawe. Dit is alombekend dat die NWU se visekanselier, dr. M.B. Tyobeka, die Puk as ’n tuiste vir die nismark van Afrikaanse studente bemark. AfriForum Jeug het op 7 November die visekanselier besoek en ’n brief oorhandig waarin ons sterk standpunt inneem dat daar ’n toekoms vir Afrikaans op die Puk moet wees. By hierdie geleentheid het die visekanselier weereens beweer dat die NWU geen planne het om weg te doen met Afrikaans op die Puk nie, maar is hy daarvan bewus dat die transformasie-agenda wat hulle dryf ten koste van ’n toekoms vir Afrikaans op die Puk is? Hoe kan daar ’n toekoms vir Afrikaans wees as die aanstellingsproses van dosente só bemoeid is om rasseteikens in die NWU-beleide te behaal, dat daar nie eens gekyk word na die tale wat die dosent magtig is nie? Tydens ons besoek aan Potchefstroom het ek ook die geleentheid gehad om met Puk-personeel en -studente te gesels. Dit is skokkend om te hoor dat ’n paneel van tien, wat die demografie van Suid-Afrika weerspieël, eensgesind was dat ’n wit man die beste kandidaat vir ’n vakante pos was, maar kort daarna gehoor het dat hulle ’n ander kandidaat vir die aanstelling moet kies, wat in lyn is met die SEB (swart ekonomiese bemagtiging) -teikens, of meer akkuraat dalk eerder, die rassediskriminasieteikens. Hoe kan daar ’n toekoms vir Afrikaans wees as die moraal van studente drasties afgebreek word wanneer hulle kans op koshuistoelating berus op ’n rasse-kwotastelsel? Verder moet die studente wat wel koshuistoelating kry, hoor dat die koshuistradisies een vir een geskrap word omdat dit nie “inklusief” is nie. Tydens my besoek moes ek ongelukkig hoor dat van my ou koshuis se tradisies, wat al jare staan om van dogters dames te maak, weggevat word. Ons mag nie met slaapklere uit die koshuis gegaan het nie – ’n tradisie wat sekerlik jare tevore ingestel was om ons reputasie as die “trouvrouens van die kampus” te eerbiedig. Maar hierdie tradisie – soos talle ander – is nou weggevat. Hoe kan daar ’n toekoms vir Afrikaans wees as studente in hulle eie woonplekke (die koshuise) nie hulle taal mag hoor by koshuisvergaderings, in die koshuislied, of op koshuise se sosialemediaplatforms nie? Alles is Engels. Tydens my besoek was die grootste ontnugtering ’n personeellid wat vertel dat hy en sy Afrikaanse kollega nie eens ’n private gesprek met mekaar in Afrikaans mag voer as daar ’n kollega van ’n ander taalgroep in die teekamer is nie. Die NWU het op AfriForum Jeug se PAIA-aansoek (’n formele aansoek ingevolge die Wet op die Bevordering van Toegang tot Inligting) wat op 19 Oktober gestuur is, gereageer. Die verskeie beleide waarna daar verwys word skets ’n somber prent vir die toekoms van Afrikaans op die Puk. AfriForum Jeug gaan daarom voort met hulle veldtog wat geskoei is op die standpunt dat studenteregte (wat moedertaalonderrig en gesonde studentetradisies insluit) belangrik is. Intussen moet voornemende studente, alumni en donateurs bewus wees van hoe die NWU die pik, en die Puk, swaai.