Waffen-SS - Daarbenewens - 2021
Teen 1935 het die Leibstandarte-regiment by die Germania- en Deutschland-regimente aangesluit. Hulle het onder die Verfugungstruppe opgetree, wat 'n eenheid van afdelingssterkte was. Hitler het dit duidelik gemaak dat die Verfugungstruppe ''n staande gewapende eenheid uitsluitlik tot my beskikking' was. Dit sou sy plek inneem in die oorlogsorde van die leër. Die para-militêre Totenkpofverbande (Death's Head Unit) het die taak gehad om 'spesiale polisie-take op te ruim' - Hitler. In 1935 het enige idee van 'n geveg egter 'n lang ent in Nazi-Duitsland gelyk.
Die Verfugungstruppe het opgelei asof dit 'n deel van die Wehrmacht was. Mans daarin het in volle militêre maneuvers met live ammunisie opgelei. Toe die oorlog in September 1939 uitbreek, hang die militêre toekoms van die Waffen-SS egter steeds in die weegskaal. Hitler was steeds versigtig dat dit, onbeproefd in die geveg, swaar slagoffers sou neem en enige geloofwaardigheid wat hy gehad het, sou verloor. Dit was die geval toe Duitsland Pole aangeval het. Ondanks die uiteindelike oorwinning het die Verfugungstruppe swaar verliese gely en sodoende bevestig wat die Wehrmacht se hiërargie deurgaans gesê het - hy het eenvoudig nie die kundigheid om te veg nie.
Die massiewe sukses van die Wehrmacht tussen 1939 en 1941 het die SS in 'n sekondêre posisie gehou met betrekking tot militêre aangeleenthede op die gebied van die geveg. Met die sukses wat die Wehrmacht gehad het, kon nie eens Himmler die doeltreffendheid daarvan bevraagteken of redeneer dat die SS, wat meer ideologies suiwer was, beter sou vaar nie.
Om die verliese uit die Poolse veldtog te besorg, het Himmler nog twee afdelings opgerig. Hy kon egter nie die risiko loop om dit van voor af te begin nie, aangesien dit ewe onervare sou wees as die eenhede wat Pole aangeval het. Daarom het hy mans van die Totenkpofverbande gebruik omdat hulle vrywilligers was en reeds opgelei is in die gebruik van infanteriewe wapens. Hul geledere is met polisiemanne geklee in uniform.
Die veldeenhede van die SS het bekend gestaan ​​as die Waffen-SS. Tydens die aanval op Pole in September 1939 het die impak van hulself baie goed gevaar. Hulle het hiervoor gekom met hul insette op die aanval op Frankryk in die lente van 1940. Hier was die Waffen-SS baie suksesvol. Hitler het ses SS-bevelvoerders die Knight's Cross toegeken en Himmler beveel om 'n ander afdeling te stig. Hitler skryf hierdie sukses toe aan 'n heftige wil - die gevoel van meerderwaardigheid verpersoonlik. '
Die nuwe afdeling het Wiking genoem. Dit moes gevul word met vrywilligers uit die lande wat deur Duitsland verower is tydens hul aanvalle op Wes-Europa. In verskeie lande was daar gevestigde fascistiese partye - Quisling's in Noorweë, Degrelle's in België en Mussert's in Holland. 50.000 Nederlanders, 40.000 Belge (Vlaamse en Walloniërs), 20.000 Franse en 6.000 Noorweërs en Denen het voor die einde van die oorlog by die Waffen-SS ingetrek.
'Ons moet al die Nordiese bloed in die wêreld na ons toe trek, sodat dit nooit weer teen ons sal veg nie.'
'N Nuwe reservaat van mannekrag het in 1941 gekom met die aanval op die Balkan.
"Die Balkan was die tuiste van die grootste Volksdeutsch (etniese Duitse) gemeenskap in Europa, meer as 1.500.000 sterk. Die byeenkoms van hierdie volke was lankal 'n Nazi-ambisie en was 'n konstante tema van Hitler. '
Teen 1944 bevat die Waffen-SS 150.000 Volksdeutsch, byna 'n kwart van sy krag.
In die middel van 1941, op die vooraand van Operasie Barbarossa, het die Waffen-SS net 160.000 getel. Dit het ses afdelings gehad (Leibstandarte, Das Reich, Totenkopf, Polizei, Wiking en Nordland). Dit is geoormerk om 'n groot rol te speel in die aanval op Rusland, en Himmler het dit duidelik gemaak wat op hulle verwag word. In 'n toespraak aan Waffen-SS-mans net drie weke voordat Barbarossa begin het, het hy gesê:
'Dit is 'n ideologiese stryd en 'n stryd van rasse. Hier staan ​​'n wêreld soos ons dit bedink het - mooi, ordentlik, sosiaal gelyk (en) vol kultuur; dit is hoe ons Duitsland is. Aan die anderkant staan ​​'n bevolking van 180.000.000, 'n mengsel van rasse, waarvan die name onvoorstelbaar is en wie se liggaam so is dat 'n mens hulle net sonder genade of deernis kan neerwerp. As u daar in die ooste daar veg, voer u dieselfde stryd teen dieselfde ondermensheid, dieselfde minderwaardige rasse, wat op 'n tyd onder die naam Huns verskyn het, 'n ander tyd van Magyars, 'n ander tyd van Tartars, en nog 'n keer onder die naam Genghis Khan en die Mongole. Vandag verskyn hulle as Russe onder die politieke vaandel van die Bolsjewisme. "
Hitler het reeds aan sy Wehrmacht-generaals gesê dat die aanval op Rusland met 'n ongekende, onverbiddelike en onbewuste hardheid sou plaasvind. Die Waffen-SS het in Rusland naam gemaak vir die onopvallende aanval en die wreedheid teenoor gevangenes en burgerlikes. Dit was ook tydens die Russiese veldtog dat Hitler 'n groot uitbreiding van die Waffen-SS begin het, sodat dit van ses afdelings na byna veertig gegaan het; 200.000 mans tot meer as 1.000.000.
Daar is besluit om die beste toerusting aan die Waffen-SS te gee, aangesien hulle die beste toegerus was om dit te gebruik. Min in die Wehrmacht het hierdie besluit gevra.
Na Stalingrad neem Hitler egter meer ekstreme besluite. In Januarie 1942 het hy Himmler gemagtig om nuwe Waffen-SS-eenhede te stig. Die mannekrag was egter eenvoudig nie beskikbaar nie en jong inheemse Duitsers is in diens geneem - ondanks die protesoptrede van ouers en van die Wehrmacht. Die oorspronklike stamboom van die Himmler-idee vir die SS word verwater - hy wou ideologies suiwer vrywilligers hê; diegene wat bereid was om te veg en te sterf vir die saak. Die nuwe eenhede bestaan ​​nou uit dienspligtiges. Om hiermee saam te werk, bestaan ​​Waffen-SS-eenhede uit mans uit Oos-Europa. Hulle het heeltemal te kampe gehad met die nasionaliteit van die ras, maar dit was nodig om die Partisane te beveg wat in die ooste meer en meer suksesvol was. Die enigste kwalifikasie om aan te sluit was 'n haat teen kommunisme. Die Waffen-SS moes Kroate, Albaniërs, Russe, Oekraïners en Kaukasiërs insluit. Meer as 100.000 Oekraïners het in April 1943 op Himmler se oproep geantwoord.
Min van die buitelandse afdelings het egter goed geveg. Die Baltiese afdelings het dit gedoen totdat die Russe hul tuislande oorskry het. Die XIV-Galisies-afdeling (die Oekraïners) het swaargekry tydens die eerste geveg in Brody-Tarnov in Junie 1944. Die Balkan-Moslem-SS-eenhede het in opleiding onder mekaar vermink, het weinig goed gedoen teen die partye van Tito en is aan die einde van 1944 ontbind. verdwyn eenvoudig toe die oorlog sy einde nader en bewys dat Hitler weinig nut het.
Die gebrek aan insette deur die sogenaamde buitelandse legioene in die Waffen-SS in die oostelike veldtog is geneig om af te lei van die werk wat deur die Duitse Waffen-SS gedoen is. Na die ramp in Stalingrad was dit die Waffen-SS wat die front na Kharkov herstel het. As gevolg hiervan het Hitler beveel dat 'brandweer' - Waffen-SS-eenhede wat in reservaat gehou word, opgestel word op die punt aan die voorkant waar dit lyk of die front in gevaar sou wees. Die mag van senior SS-offisiere het aansienlik toegeneem ná die Bomplot van Julie 1944. Hier is senior leërbeamptes betrek - die SS was dit nie. Daarom het Hitler meer en meer vertroue in die SS gelê.
Toe die Duitse weermag uit Rusland terugtrek, het twee aspekte van die SS duidelik geword. Min het die dapperheid van die Waffen-SS betwis. In die veld was dit 'n doeltreffende militêre masjien. Namate die Russe na Duitsland gevorder het, het die werk van die Totenkopf aan die burgerlike bevolking egter duidelik geword.
In die westelike veldtog het ses SS-afdelings by Normandië geveg. Die standplaas deur die Hitler Jugend op Falaise het 20 weermagafdelings toegelaat om na die Wesmuur terug te trek. Teen hierdie tyd het Hitler egter alle vertroue in die Wehrmacht verloor. Hy het Sepp Dietrich aangestel om die teenaanval in die Ardennes - die Battle of the Bulge - te lei. Hier het Waffen-SS-eenhede so goed geveg dat hulle die Geallieerdes teruggestoot het. Hul vooruitgang is stopgesit deur 'n gebrek aan brandstof vir hul tenks. Dit was egter by Malmedy dat die SS sy ander kant gewys het toe Amerikaanse POW's deur die SS doodgeskiet is. Na die oorlog is Leibstandarte SS-offisier Joachim Peiper ter dood veroordeel vir sy deel in hierdie bloedbad, wat later tot lewenslange tronkstraf verminder is.
Die nalatenskap van die Waffen-SS is minder as eenvoudig. By baie geleenthede het hulle hulself as 'n elite-vegmag bewys - hetsy in die drif na Dunkirk of die aanval op Rusland in Operasie Barbarossa. Die ondeurdagte aspekte van oorlog wat reg of verkeerd aan die Waffen-SS gekoppel is, het hierdie sukses besmet.
Teen 1935 het die 'Leibstandarte' -regiment aangesluit deur die 'Germania' en 'Deutschland' -regimente. Hulle het onder die Verfugungstruppe, wat 'n afdeling van afdelings was ...