Romanzalesersblog – Ontdek, ontspan, ontvlug!
#varsgedruk #en #gereed #vir #jou	02/12/201630/11/2016Leave a comment	#liefvirjou – Elsa Winckler
Heruitgawe Briel kom in Lüderitz aan soos hy sewentien jaar gelede daar weg is – omdat hy nie ’n keuse het nie. Hy is daar om ’n moord op te los, maar die tydsberekening kon nie slegter gewees het nie. Hy het griep, sy vrou is kwaad vir hom en hy wou Lüderitz nooit weer gesien het nie.
Heruitgawe Een en twintig uitverkorenes van die Meetsnoer Tempel sal op 20 Oktober 2010 weggeraap word. Dit sal die begin wees van die einddae van die aarde en die verskrikking wat daarmee gepaardgaan.
Liefste kollega – Joléne de Koningh	01/12/201630/11/2016Leave a comment	Toe Igna die volgende oggend aan haar deur klop, is sy dadelik ongemaklik. Sy weet dis hy, sy ken die kloppie. Hy het haar seker vir ontbyt kom haal. Wat sê ’n mens ná gisteraand, of ignoreer jy sy soene net eenvoudig? Is dit maar ’n algemene ding by kongresse?
Toe sy oopmaak, glimlag hy, maar sy is seker hy voel ook effens ongemaklik.
“Môre, Ani, goed geslaap?”
Dan maar nonchalant bly. “Heerlik dankie, soos ’n klip.”
“Vrek, jy’s gelukkig. Ek wens ek kon dit sê.”
“Jy nie goed geslaap nie?”
Hy vee oor sy hare. “As jy my ’n bietjie beter geken het, meer geweet het van my persoonlike lewe, sou jy besef het dat ek gisteraand ietwat van ’n grens oorgesteek het. Ek het ook ’n professionele flater begaan. ’n Mens is nie veronderstel om jou werknemer passievol te soen nie. Liewe hemel, ons ken mekaar nog maar ’n paar weke.”
Sy bly ’n rukkie stil. “Ek moet ook verskoning vra, want ek het dit toegelaat. Wat sê hulle van die heler en die steler? Maar wat is die ander grens?”
“Ek sê mos jy sal nie verstaan nie.” Hy sluit die deur agter haar en hulle loop hysbak toe. Hy bly stil tot by die hysbak waar hy die knoppie druk. “Dis nie my gewoonte om ’n meisie sonder enige waarskuwing of aanloop te gryp en hartstogtelik te soen nie. Dis om die waarheid te sê, ’n eerste.”
Sy lag sag. “Jy wil seker nie hê ek moet glo jy het nog nooit ’n meisie gesoen nie?”
“Nee, dit hoef jy glad nie te dink nie. Maar gisteraand was dit, vir my in elk geval, effens meer as ’n blote soen. Ek kan nie raai watter indruk dit by jou gelaat het nie.”
Sy huiwer en besluit om die waarheid te praat. “Dit was vir my ook, wel, ’n besondere soen, en my eie reaksie daarop verrassend. Sedert my man se dood het ek sulke situasies soos die pes vermy. Ek is bang vir ’n nuwe verhouding, ’n nuwe huwelik. Vir weer seerkry. Maar gisteraand het alle, wat noem jy dit – grense – eenvoudig in die niet verdwyn.”
“Het dit jou bang gemaak? Daarna?”
“Dit het my net verwonderd gelaat, ek probeer nog verstaan wat gebeur het. Maar wat is jou redes, die grens waarvan jy praat?”
Teen hierdie tyd is hulle onder. Hy bestel koffie en hulle gaan sit weer op die gemakstoele.
Hy haal diep asem. “Ek was verloof aan die liefde van my lewe. Toe vind ek dinge uit van haar, lelike dinge. Dis seker kleinlik, onvolwasse, noem dit wat jy wil, maar ek het al my vertroue in vroue verloor. Om eerlik te wees, ek het eintlik vertroue in myself verloor omdat ek my so laat mislei het, dit nie sien kom het nie. Ek het gevoel ek besit nie die nodige oordeelsvermoë om die vrouegeslag te takseer nie en net eenvoudig weggebly van hulle.”
Die koffie kom en hy teken die strokie.
“Toe kom jy in my lewe en ek is nou in die proses om jou beter te leer ken. ’n Baie besondere vrou wat haar eie pad wil loop. Ek kan verstaan dat ek jou as my beste vriend begin beskou het. Maar dat ek gisteraand so ’n ononderdrukbare drang gehad het om jou te soen, jou lyf teen myne te voel, verstaan ek nie. Ek kan nie glo dat ek my stryd teen my drange so dramaties verloor het nie. Dit was onvergeeflik.”
Haar hart hamer teen haar ribbes en haar hande sweet. “Dan bly ons maar daarby, maak verskoning en gaan aan met ons lewens.”
Hy sug. “Jy laat dit maklik klink.”
Nee, Igna Meyer, maklik sal dit nie wees nie, maar ek sal nie toelaat dat jy agterkom presies hoe swaar dit vir my gaan wees nie.
Hy vat ’n lang teug koffie. “Jy is reg. Hiervandaan moet dit seker ons twee se wagwoord wees. Ons is soos petrol by vuur.”
Sy glimlag is effens skeef, maar sy oë vonkel. Hoe op aarde gaan sy hierdie man kan weerstaan? Wil sy hom enigsins weerstaan?
“Salomè het vanoggend nie haar telefoon geantwoord nie, ek dink sy slaap nog. Sy sal seker eers later in staat wees om uit die bed te kom.”
Sy glimlag net en sy woorde bring haar dadelik terug aarde toe. “Kom ons gaan eet dan maar.”
Die dag is so vol nuwe indrukke, beelde en feite, dat Ani se kop later draai. Dis stimulerend en sy kan nie genoeg daarvan kry nie. Sy en Igna gesels soos sy lanklaas met ’n man gesels het. Sy het die vrymoedigheid om al haar persepsies van die ontwerpstukke met hom te deel en hy moedig dit aan. Gee syne. Soms redeneer hulle liggies oor verskillende sienings.
Maar sy besef dat sy meer konsentreer op die heerlikheid van sy nabyheid as op die uitstallings. Die warm gloed het in haar lyf nesgeskop en haar hartklop is vinniger as normaal. Lekker.
Kort voor etenstyd daag Salomè op. “Hoe vroeg het julle dan opgestaan? Beskou julle dié besigheid as werk?”
Igna antwoord. “Nee, Salomè, ons is net regtig geïnteresseerd in ontwerpe.”
“O. Kan ons al gaan eet?”
“Ons is juis op pad.”
“Ek het ’n vreeslike migraine, ek sal kos in my lyf moet kry.”
Hierdie keer eet sy baie min, dis duidelik dat sy regtig nie lekker voel nie.
“Wat gebeur ná ete?” wil sy weet toe sy haar bord wegskuif.
“Daar is ’n reeks lesings deur die ontwerpers met die groot name.”
“Gaan julle na lésings luister?”
“Beslis. Wel, ek gaan, ek weet nie van Ani nie?”
“Ek sal dit ook nie wil misloop nie.”
“Hemel, julle is werkoholiste! Wat gebeur vanaand?”
“Sover ek weet, is daar ’n braai in die lapa.”
“H’m. Braai is nie juis my ding nie, maar ek sal seker maar moet saamspeel. Daar word seker kopieë van die middag se lesings uitgedeel?”
“Ag, kry vir my ook ’n stel, Igna. Ek moet seker verslag gaan doen aan my departementshoof.”
“Ek sal kyk wat ek kan kry.”
“Dan moet julle my verskoon. Dis nou pille en ’n donker kamer vir my, anders kan ek nie die aandete bywoon nie.”
“Beterskap,” sê Ani toe sy wegloop, maar Salomè verwerdig haar nie eens ’n antwoord nie.
“Ek dink ek sal vergewe word as ek heeltemal seker is van my oordeel van daardie vrou.” Hy sê dit heel ernstig, maar sy stem het ’n ondertoon van humor.
Ani glimlag breed. “Wel, ja. Ek dink ook nie ek hoef my in te span om van haar te hou nie.”
Tussen lesings gesels hulle land en sand.
“Wat is jou drome, Ani? Wat wil jy in die toekoms hê?”
Om Ben lief te hê – Madelie Human	30/11/201601/12/2016Leave a comment	“Leah . . . nog net so mooi soos altyd . . .”
Sy kyk op en Ben kom stadig uit ’n rottangstoel op die stoep orent. Hy is nog groter en langer as wat sy hom onthou. Sy skraal lyf van tien jaar gelede is nou baie forser en meer gespierd. Sy kort, swart hare is klam ná ’n stort. Hy is een van die min mans wat werklik goed lyk met ’n stoppelbaard, dink sy. Dit verleen donker skadu’s aan sy hoekige gelaatstrekke, wat hom gevaarlik aantreklik maak. ’n Rilling gaan deur haar lyf. Iets wat sy tien jaar gelede styf vasgevat het, gee skiet en kom los. Ja, haar lyf onthou hom alte goed. Dit hou niks goeds vir haar gemoedsrus of onstuimige hart in nie.
Sy haal diep asem. “Ben . . . hallo,” is al wat sy uitkry.
“So, my klein sussie is weer terug.” Sy stem spot liggies, maar sy oë lag beslis nie. Hulle trek hare soos ’n magneet en sy kan met die beste wil ter wêreld nie wegkyk nie.
“En hoe gaan dit, ouboet?” Sy lê aspris klem op die ouboet en terg kastig saam om haar verleentheid te verberg. Haar knieë wil haar nie meer dra nie en sy gaan sit op die stoel langs syne. Hy sit ontspanne agteroor en bekyk haar rustig. Hy lyk na ’n man wat weet wat hy wil hê en is ooglopend baie tuis in sy eie nerf. Leah voel uiters ongemaklik terwyl hy elke besonderheid inneem, asof hy meer kan sien as wat sy wil hê hy moet.
“’n Glasie witwyn?” Hy beduie na die wyn op die trollie.
“Ja, dankie, dit sal lekker wees.” Toe hy vorentoe buk om haar wyn aan te gee, ruik sy suiwer Ben en tien jaar se probeer vergeet word een groot onthou. Leah trek haar asem diep in en drink ’n klein slukkie wyn, haar hand wat die glas vashou, onseker.
“Kinders! Dis wonderlik om julle albei hier by my te hê.” Benjamin kom sit op sy gunstelingstoel, kyk hulle ingenome aan en lig die glas wat Ben aangee in ’n heildronk. “Ons drink op daai splinternuwe doktorsgraad van jou, Leah. Mag jou praktyk ’n reusesukses wees.”
“Dankie, Pa,” glimlag Leah, verlig oor sy teenwoordigheid.
“Ek is so baie aan Pa verskuldig. Sonder jou finansiële bystand sou ek dit nie kon doen nie,” sê sy en sit haar hand op Benjamin se arm.
“My kind, jy het eintlik baie van jou studies self betaal met al die beurse wat jy gekry het. Boonop het jy en Hanna my lewe so verryk en my so gelukkig gemaak dat dit vir my ’n voorreg was. Moenie praat van skuld nie. Jy is my dogter. Ek het met liefde vir jou studies betaal, net soos Ben s’n. Julle albei maak my ’n trotse pa.” Benjamin is openlik aangedaan.
Ben hou sy glas op in ’n stil saluut en drink ’n slukkie sonder om sy oë ’n oomblik van haar af te neem. Sy sien nie ’n sweempie van die ou weersin van hul tienerjare nie. Ben is ’n man van twee en dertig, sy tienerjare lankal verby. Leah slaak ’n sug van verligting. Miskien kan hulle tog sonder die ou gevoelens van kompetisie tussen hulle hier saamwoon, dis te sê as sy haar hart, wat die afgelope paar minute so in haar keel bokspring, in toom kan hou.
Bederf jouself met Romanza se nuwe geLiefde	28/11/201628/11/2016Leave a comment	LAPA Uitgewers is baie trots op ’n splinternuwe toevoeging tot ons Romanza-reeks. RomanzaLiefde is vanaf 28 November in geselekteerde Checkers, Clicks, Spar en CNA te koop. Dit is gemik op lesers van romantiese fiksie en sal kwartaalliks beskikbaar wees.
Jou tyd is die beste geskenk – Felicia Snyman	25/11/201625/11/20161 Comment	November is ’n aardige maand. Dit is so naby aan die einde van die jaar dat jy die Nuwejaar sien aankruip soos ‘n kuiergas in die Karoo. Tog, is dit ook nog so ver tot die einde dat jy ’n Kilimanjaro van take oor het om te voltooi. Dit is asof die jaar heeltemal te lank raak en jy aan ’n ongeneeslike siekte van angstigheid begin ly. Die werksomgewing verwag van jou om bloed uit ’n klip te tap en daardie laaste paar sperdatums met oorgawe na te kom.
Jy kan Meer as ooit van Felicia vir vandag teen 45% afslag koop: http://bit.ly/2fLHIzj Vuurvliegie – Frenette van Wyk	24/11/201623/11/2016Leave a comment	Xanthe wil net verlig voel dat sy van die kwaai gids ontslae is, toe Bence weer voor haar verskyn. Hy is sowaar in die cabana aan die ander kant langs hare ingeboek en kom die paar trappies flink afgedraf, verkyker in die hand, toe hulle verbygestap kom. Sy kuif skitter kompleet soos ’n heilige halo op sy kop toe ’n sonstreep deur die bome op hom skyn. Sy vel is ’n gesonde goudbruin kleur en sy gelaatstrekke is min of meer perfek.
Ek hou van verrassings wat ’n bietjie chaos inhou − Isa Konrad	21/11/20161 Comment	Ek sal die gelukkigste persoon in die wêreld wees as:
Liefde in September – Alta Steyn	17/11/2016Leave a comment	Toe sy op die voorstoep kom, laat sak Janine haar kop in haar hande. Sy weet nie wat sy verwag het nie. Was sy so kinderlik naïef om te dink ’n wonderwerk sal gebeur en die stoetery sal nie verkoop word nie? Sy is nie meer ’n kind nie en sy weet al geruime tyd dit gaan gebeur, en tog kan sy nie help om ’n intense hartseer te ervaar nie.
Jy as skrywer is die instrument – Alta Steyn	14/11/20161 Comment	Koffie of tee?
Projek ware liefde – Marilé Cloete	10/11/2016Leave a comment	Dis presies toe sy die stapeltjie borde versigtig in die seepwater laat sak dat die hond verwoed voor die agterdeur begin blaf. Sy is geen kenner van honde nie, maar daardie blaf voorspel moeilikheid. Asof in stadige aksie sien sy hoe die deurknop afgedruk word. “Is hier iemand in die huis, Caesar?” hoor sy die stem wat sy vrees. “Soek hom, my honne.” Die deur swaai oop. Die hond skiet soos ’n weerligstraal na binne, genadiglik aanvanklik heeltemal by haar verby.