Omnibus 1: Katelknaap vir Carlien & Gogga op 'n Harley (Afrikaans Edition) by Yolande Pienaar by Yolande Pienaar - Read Online
Omnibus 1: Katelknaap vir Carlien & Gogga op 'n Harley (Afrikaans Edition)
Weduwee Carlien Arendse het mans afgesweer. Vir die afgelope tien jaar is sy dolgelukkig om alleen te wees met haar werk as Streekhoflanddros om haar besig te hou. Totdat sy een oggend gaan draf en letterlik in 'n blonde adonis vashardloop wat haar lewe onherroeplik verander. Te midde van die skindertonge op die dorp, vind Carlien uit dat liefde hom nie deur die ouderdom laat voorskryf nie.
Gogga op 'n Harley
Superintendent Karen Visser moet ten spyte van die vooroordele teenoor haar voorkoms, diamantsmokkelaars vastrek in die Noord Kaap. Waarmee sy nie rekening gehou het nie, is die uitwerking wat die rooikop Dewald en sy dogtertjie Amalia op haar hart sou hê. Tussen haar eie leuens en bedrog vind Karen uit dat die hart hom nie so maklik om die bos laat lei nie.
Publisher: Yolande PienaarReleased: Nov 28, 2014ISBN: 9781310744648Format: book
Read More From Yolande Pienaar
Omnibus 1 - Yolande Pienaar
Carlien Arendse buk om die veter van haar tekkie vas te maak. Haar rug kraak en sy kom regop met 'n sug. Om veertig te wees is nie vir sissies nie. Sy draai 'n laaste keer voor die spieël. Die rekstof broek span om haar bobene en daar is nie 'n sweempie selluliet sigbaar nie. Miskien is die toppie 'n aks te styf om haar borste, maar haar magie is ten minste plat. Met 'n laaste pluk aan haar bruin poniestert, draai sy weg van die spieël, vryf oor die wolfhond se kop en haak die halsband om haar arm.
Kom ounooi se honne, laat ons die bult gaan aandurf. Oor twee weke is jou baas terug van die universiteit af en kan jy weer lekker vinnig saam met hom hardloop.
In die skemerdonker druk sy die sleutel onder die matjie in en maak seker die hekkie is op knip. Halfpad teen die bult op wens sy Erik is al terug. Sy mis haar seun wanneer sy gaan draf. Dit was hulle gesels tyd, selfs voor Alwyn se dood.
Alwyn. Hierdie week is dit tien jaar sedert die ongeluk wat hom sy lewe gekos het. Die onthou kom saam met haar ritmiese voetval op die sypaadjie. Flitse van Alwyn wat sy hand lig en sy wat teen die muur val, van Alwyn wat Erik rondruk en verskree. Haar pas versnel met elke herinnering.
Carlien is so verdiep in haar gedagtes, dat sy die man wat gebukkend op die kruin van die bult staan, te laat sien. Sy bots met 'n slag teen hom en land op haar agterwêreld 'n entjie vêrder op die gras. Duiwel grom en sy hare staan penorent. Haar enkel klop en sy vryf liggies oor die seerplek.
Kan jy nie kyk waar jy gaan staan nie? voeg Carlien die onbekende man toe sonder om na hom te kyk. Sy rem met haar een hand aan Duiwel se halsband.
Toe nou Duiwel. Raak nou rustig.
Jinne, maar dis darem 'n vreeslike naam vir so 'n mooi hond. Die spanning op die halsband verslap en Duiwel staak sy gegrom. Carlien waag 'n vinnige blik in die rigting van die stem en snak na haar asem.
Sy blonde hare is netjies kort en sy gesig skoon geskeer. Viooltjie blou oë staar af na haar. Hy troon ten minste met 'n koplengte bo haar eie een komma sewe meter uit en te oordeel na die gespierde bene, is hy 'n man wat gereëld oefen.
'n Goed versorgde hand met kort naels streel oor Duiwel se kop. Sy lang vingers wikkel onder die halsband in en Duiwel draai sy kop sodat sy ore gekrap kan word. Die verraaier waai sowaar sy stert soos 'n wafferse dakwaaier in volle vaart.
Sy kyk op en betrap die blou oë priemend in hare. Het jy seergekry?
Die diep basstem pas by die model-mooi voorkoms. Haar hart tamboer teen haar ribbes en sy skud haar kop vererg. Haar stem weier om saam te werk en sy sluk om haar droë keel gesmeer te kry. Waarom daar skielik 'n warmte in haar bors lê, wil sy nie nou ontleed nie.
Nee, ek het nie seergekry nie, gelukkig nie. In die vervolg stel ek voor jy kyk waar jy staan voordat jy jouself in die middel van 'n voetpad tuismaak.
Carlien wag nie vir 'n antwoord nie en draai haar rug na die man. Ek is werklik jammer . . .
Haar enkel pyn as sy verder draf maar sy ignoreer dit. Sy wil net wegkom van die man wat haar so staan en aanstaar. Wanneer sy om die hoek gaan, begin sy stap en loer oor haar skouer. Met verligting sien sy die man het aan die ander kant van die bult verdwyn.
Hy moet 'n nuwe intrekker in die dorp wees. Laurysmith is 'n relatief klein dorpie en nuwe intrekkers word gou raakgesien en bespreek, veral onder die losloper meisies van die dorp.
Sien, raas sy met haarself, jy mors jou tyd op 'n man wat amper jou seun kon wees. Om eerlik te wees, seker nie haar seun nie, maar nogtans skat sy hom 'n hele klompie jare jonger as syself. Nee, wat, sy het nie eers lus vir normale verhoudings nie, wat nog te sê een met 'n katelknaap.
'n Glimlag speel om haar mondhoeke. Sal dit nou nie die ou tannies van die dorp heerlike skinder-skietgoed gee as sy vir haar 'n katelknapie aanskaf nie. Sy kan al die fluisteringe hoor.
Die sleutel is nog waar sy dit gelos het en Carlien stroop haar klere so in die loop af. Na 'n verfrissende stort grimeer Carlien met sorg en staan voor die kas. Haar hand gly bo-oor al die blou bloese in die kas. Erik sê sy is bygelowig, maar Carlien weier om enigiets blou aan te trek op 'n Maandag.
Twintig minute voor agt, parkeer Carlien die bloedrooi Corsa in haar parkering agter die hofgebou. Streekhof landdroste het nog sekere voordele, al is dit net gereserveerde parkering. Sy stap deur die sekuriteit hokkie en sluit haar kantoor oop. Nadat sy vir haar 'n koppie koffie geskink het, trek sy haar notas nader en werk aan die voorbereiding vir die uitspraak wat sy later die week moet lewer.
Pieter Willemse loer 'n ruk later om die deur. Die enigste ander streekhof landdros wag nie tot sy hom binne nooi nie en plof in die stoel aan die oorkant van haar tafel neer. Sy yl vaalbruin hare is netjies gesny en sy groen oë het nog nie hulle skerpheid verloor nie. Hy het sy baadjie uitgetrek en die wit beffie lê windskeef om sy nek.
Carlien glimlag skelm. Oom Pieter kon na al die jare in die hof steeds nie gewoond raak aan wat hy noem 'n aaklige erfdeel van die Engelse reg nie. Wat hy gaan doen oor twee jaar wanneer hy die ouderdom van sewentig bereik en moet aftree, weet Carlien werklik nie. Behalwe golf en sy vrou, is sy werk die groot passie in sy lewe.
En toe nooi, hoe was jou naweek? Of het jy weer die hele tyd gehiberneer met 'n boek en al wat leef en beef vermy. Moet sê die dorp was 'n malhuis die naweek, seker omdat dit einde van die maand was.
Carlien lag saggies. Môre oom Pieter. Oom weet mos ek gaan nie dorp toe tensy ek dit kan verhelp nie. Ek sien genoeg van die Sodom en Gomorra hier in die hof.
Ai Carlien, jy kan jou ook nie altyd so wegsluit nie. Kom eet vanaand by my en Gerda. Sy verjaar vandag en soek hoeka 'n verskoning om weer goed uit te hang met haar eksotiese disse. My pap en vleis dieet gee haar kwansuis gal. Oom Pieter leun terug in die stoel en sy beker kantel gevaarlik. Carlien wil nog waarsku, maar die warm koffie stort oor sy hand.
So bleddie Maggie. Ek het haar hoeveel keer gesê om die koppie nie so vol te gooi nie, maar luister sy? Nee, net soos die meeste van ons 'kliënte' is sy stokdoof as mens met haar praat.
Carlien onderdruk 'n glimlag. Dankie, ek aanvaar die uitnodiging. Ek is lankal lus vir tannie Gerda se verrassende geregte.
Hmpf, dis net 'n mooi manier om te sê mens het nie idee wat aan jou voorgesit word nie. Hy beduie na die stapel notas voor Carlien op die tafel. Hoe vorder die uitspraak?
Hulle bespreek die saak vir 'n paar minute en voordat oom Pieter haar alleen laat om verder te werk. Teen negeuur stap Carlien die hof binne en begin haar dag.
Wanneer die hof om vieruur verdaag is Carlien bly om die kantoordeur agter haar toe te trek. Maandae is altyd vir haar moeilik, veral na 'n rustige naweek. Sy stop by die winkel en koop die week se groente en vrugte. Vandat Erik nie meer in die huis is nie, maak sy selde kos en is sy tevrede met 'n slaai of broodjie. Sy moet sê, sy sien nogal uit na tant Gerda se kos vanaand. Waar Carlien dit glad nie geniet om kos te maak nie, is tant Gerda 'n uitstekende kok en geniet sy dit om allerhande eksotiese geregte voor te berei.
Carlien stop voor die motorhuis en beskou die tuin behoorlik. Danksy die warm humiede weer in Laurysmith, groei die plante amper vanself. Die rose staan in volle blom en die jasmyn hang vol nuwe bloeisels. In die beddings steek 'n paar bossies kop uit en Carlien sug. Linus, die tuinman, kom ook nie by alles uit nie.
In die kombuis pak sy die kruideniersware weg en skakel die ketel aan. Sy maak vir haarself 'n sterk koppie koffie en dra dit badkamer toe waar sy die krane oopdraai en 'n goeie skeut badolie in die water gooi. Terwyl die water inloop, staar sy na die inhoud van haar hangkas. Soos wat sy die Willemse huishouding ken, gaan dit 'n redelike formele affêre wees met ander belangrike gaste, uitgevat in hulle bestes.
Sy blaai deur die aandrokke in haar kas en elimineer meeste van hulle as of te formeel, of te blink, of te gewaagd. Haar keuse val op 'n swart, noupassende rok wat misleidend is in eenvoud aangesien die rok die kontoere van haar lyf volg. Tevrede met haar keuse, sak Carlien behaaglik weg in die aromatiese bad water.
Die blonde man van vroeër die oggend spring ongevraagd voor haar geestesoog in. Sy het nog nooit dagdrome oor 'n man gehad nie en verstaan nie wat dit is wat hom in haar gedagtes bly terugdwing en haar hartklop laat versnel nie.
Sy sit vererg in die bad regop en die water spat oor die rand. Genoeg van die man. Die kans is in elk geval skraal dat sy hom weer sal ontmoet en hoe gouer sy hom uit haar gedagtes verban en haar bepaal by haar eie lewe, waarmee sy baie gelukkig is, hoe beter. Die reuk van laventel hang in die badkamer en Carlien adem dit behaaglik in.
Nadat sy haar afgedroog het, maak sy seker daar is geen vogtigheid meer aan haar lyf nie en sprinkel Bulgari lyfpoeier oor haar hele lyf. Sy kam haar bruin hare in 'n elegante rol op haar kop en steek dit vas met 'n goue haarknip. 'n Paar glimsteentjies in haar hare en ligte grimering en sy is gereed vir die aand.
Behalwe 'n paar goue oorkrabbertjies en haar fyn polshorlosie, dra sy geen ander juwele nie. Sy sit sneesdoekies en 'n lipstiffie in haar handsakkie en glip 'n paar hoëhak sandale aan haar voete. Nadat sy seker gemaak het Duiwel het genoeg kos en water, sluit sy die deur sorgvuldig agter haar.
Die Willemse woning is 'n wit geverfde gewelhuis met ronde pilare en gebou teen 'n heuwel wat uitkyk oor die meer gegoede area van die dorp. Op 'n helder dag kan mens die Drakensberge van die balkon in die woonkamer sien. Met 'n voltydse tuinier en tant Gerda wat die versorging van die tuin haar trots maak, is die Willemse eiendom 'n lushof vir enige tuinier en het verskeie tuin en landskap tydskrifte al besoek afgelê.
Carlien parkeer langs 'n Land Cruiser stasiewa met 'n dakrak, bosbreker en twee ekstra bande. Sy staar fronsend na die groot voertuig. Wie sou die Willemses tog ken wat genoeg van die buitelewe hou om soveel geld op 'n voertuig te spandeer? Haar Corsa'tjie lyk soos 'n muggie teen die reuse viertrek voertuig.
Carlien stap die trappies op en klop aan die voordeur. Met 'n laaste kyk na die groot voertuig wat langs hare staan, draai sy terug na die deur wanneer dit oopgaan. Tant Gerda gryp haar summier aan die hand en trek haar na binne. Geklee in 'n formele aandrok met sykouse en hofskoene, lyk die vrou nie 'n dag ouer as vyftig nie.
Ek is so bly jy kon ook by ons aansluit. Tant Gerda soen die lug weerskante van Carlien se wange. Niks het nog verander nie. Tant Gerda sal nooit as te nimmer haar maniere vergeet of betrap word dat daar 'n haar uit sy plek is nie.
Baie geluk met tannie se verjaardag. Ek hoop daar lê 'n geseënde jaar voor en dat oom Pieter tannie baie sal bederf.
Tant Gerda lag saggies. Hy weet nog nie wat ek vir hom beplan nie, maar jy mag nie vir hom laat weet nie, hoor. Carlien knik en tannie Gerda gaan voort. Ek het vir ons 'n naweek in die Kgalagadi Oorgrens Park bespreek, maar ek weet hy gaan weer knor daaroor.
Sjoe tannie, maar dis vêr vir net 'n naweek.
Tannie Gerda pluk haar skouers bietjie meer regop. Maar kind, ons kan mos twee dae soontoe ry en twee dae terug. Hoekom moet mens altyd jaag na waar jy wil wees?
Carlien lag. Dis ook waar tannie. Ek het vir tannie ietsie kleins gekoop. Sy oorhandig die geblomde pakkie aan die tannie wat dit summier op die tafeltjie in die ingangsportaal neersit en Carlien aan die arm neem.
Baie dankie kind, maar jy weet dit was nie nodig nie. Kom ons gaan in, die ander is al almal hier en ons kan seker binne die volgende twintig minute aansit.
Laat ek jou gou voorstel. Tannie Gerda druk haar in die rigting van die gemaklike sitkamerstel in die ander hoek van die vertrek. Gelukkig ken Carlien die meeste van die mense teenwoordig en voel gou tuis.
Ek weet nie waar Wouter op hierdie stadium is nie, maar hy sal seker nou by ons aansluit. Ek gaan net gou kyk na die laaste afronding van die kos.
Sy stap weg en Carlien draai na Hans, hulle oudste seun. Aan sy sy staan sy vrou van die laaste drie jaar en hulle lyk nog net so gelukkig soos toe sy die paartjie die eerste keer vyf jaar gelede ontmoet het.
O, hier is Wouter nou, se Hans. Carlien draai om om die nuwe man te ontmoet en sy stol in haar spore.
Bloed druis in haar ore en die speeksel verdwyn uit haar mond. Die noodlot moet grynslag. Hoekom anders sal sy dieselfde man twee keer op een dag raakloop? Veral een wat hardnekkig weier om uit haar gedagtes verban te word. Sy ruk haarself reg. Wat makeer haar? Sy het nog nooit oor 'n man op loop gegaan nie, en nou staan sy hier en staar die man oopmond aan asof sy nog nooit 'n man gesien het nie en niks gewoond is nie. Hans trek die man nader.
Ontmoet my pa se vriendin en kollega. Hy bly 'n oomblik stil. Maar julle behoort mekaar te ken? Albei skud gelyktydig hulle koppe in ontkenning.
Ongelukkig nie. Die vonkel in sy oog ontgaan Carlien nie en onwillekeurig pluk haar mondhoeke boontoe. Ja dis miskien beter dat hulle ontmoeting van die oggend liewer vergete bly. Dis nou as hy enigsins daarvan onthou.
Nou ja, Carlien, dit is Wouter Scholtz die nuwe waarnemende kantoorhoof in julle Landdroskantoor. Carlien se hand verdwyn in die groot hand van Wouter. Elektriese strome brand van haar hand 'n pad na haar bors oop.
Aangename kennis, ek neem aan jy is die Streekhoflanddros wat die aanklaer so lank in die hof gehou het vanoggend toe ek vir hom gewag het in die teekamer? Carlien voel hoe haar wange vlam. Sy het skoon vergeet die man begin vandag by die kantoor. Sy is so gewoond om haar eie ding te doen en het maar min te doen met die administrasie van die kantoor, so dit is nie vir haar vreemd dat sy vergeet het nie. Maar dit bly darem swak maniere aan haar kant.
Ek moet skuldig pleit. Ek het heeltemal vergeet die nuwe kantoorhoof begin vandag en ek vra om verskoning dat ek die aanklaer so lank besig gehou het. Baie welkom in Laurysmith. Vir wat babbel jy soos 'n skoolmeisie, raas Carlien met haarself.
Daar is geen skade gedoen nie, maar ek sou môre 'n draai in jou kantoor gemaak het om myself voor te stel. Volgens die res van die personeel moet mens eers mooi kyk watter kleur klere die moeilikste landdros op die personeel aanhet voordat jy aan die deur klop. Ek het beplan om eers goed uit te vis oor jou klere voordat ek dit in die leeukuil sou waag.
Ai, hulle oordryf erg en nou voel ek nog meer skuldig. Sy kyk op in die blou oë en voel hoe sy stadig verdrink. Hemel maar die man is aantreklik. Sy wonder of hy weet watter uitwerking hy op die skoner geslag het. Natuurlik weet hy, raas die stemmetjie in haar agterkop. Hoe kan 'n man wat so lyk deur die lewe gaan en dit nie weet nie - en nie uitbuit nie. Carlien trek haar hand uit syne.
Julle kan maar kom aansit as julle gereed is. Tant Gerda se woorde red Carlien van verdere verleentheid.
Die eikehout tafel is gedek met 'n drie-gang maal se eetgerei. Carlien kyk verwonderd na die formele plekname en sluk as sy sien dat Wouter langs haar sit. Hy trek die stoel vir haar uit en 'n trilling hardloop teen haar arm af as sy hand per ongeluk oor haar kaal skouer streel. Sy sluk om die skielike droogheid in haar keel te smeer. Die geselskap om haar vervaag wanneer sy been teen hare skuur. Opgewondenheid bewe deur haar lyf.
Carlien steek haar hand uit na die wynglas wat oom Pieter intussen vol geskink het en merk vererg dat haar hand liggies bewe. Sy trek dit vinnig terug en 'n blos stoot teen haar hals op. Sy konsentreer op die gesprek tussen Erik en oom Pieter, maar sy bly oor-bewus van elke beweging wat Wouter langs haar maak. Sy kom eers agter dat Wouter met haar praat wanneer sy hand op haar arm haar tot die werklikheid skok.
Ekskuus, kan jy herhaal asseblief?
Wouter se oe vonkel en Carlien vererg haar. Wat nou weer?
Ek het gevra of jy die sout kan aangee asseblief. Jy is so verdiep in die gesprek aan die ander kant van die tafel ek het skoon skuldig gevoel om jou te steur.
Carlien het geen idee waaroor die mans gesels het nie en 'n vinnige blik in Wouter se rigting bevestig dat hy dit goed weet. Sy strek haar arm om die sout by te kom en wil dit langs sy bord neersit, maar hy vat dit uit haar hand en hulle vingers raak. Verbeel sy haar of hou hy haar hand 'n aks te lank vas. Carlien snak na haar asem en staar gehipnotiseerd na die sterk, bruingebrande vingers wat liggies oor hare sluit. Sy los die soutpot vinnig en sak haar oë na die bord voor haar.
Broccoli-roomsop met perfek gevormde broodkorsies wat bo-op dryf. Sy proe versigtig aan die warm dis. Die broccoli en aartappels smelt met die room saam om 'n watertandlekker gereg te skep en sy moet haar keer om nie haar oe te sluit terwyl sy toelaat dat die kombinasie van smake haar verlei nie.
Sjoe, as broccoli sop jou so in ekstase kan kry, kan ek nie wag om te sien hoe iets wat jou werklik verlei jou gaan meevoer nie. Die diep baritonstem langs haar dwing haar terug na die werklike probleem en rede waarom die kos so goed daarin slaag om haar weg te voer. Dit help om op iets anders as Wouter te konsentreer, maar hy is klaarblyklik nie daarmee geneë om geïgnoreer te word nie.
Die sop is lekker. Ek kan nie wag om te proe wat tant Gerda verder vir ons voorberei het nie.
Hou jy van kook?
Carlien skud haar kop. Nie regtig nie. Dis miskien waarom ek ander mense se kos so geniet.
Lekker kos bly maar my gunsteling. Alhoewel 'n braaivleisvuur en pap en sous ook maar altyd 'n gunsteling van elke Suid Afrikaanse man sal bly, kan ek dit nogal waardeer as iemand moeite doen met 'n ete. Carlien knik.
Vandat Erik weg is, kry ek maar min geleentheid om vleis te braai.
Wouter frons en Carlien kyk vinnig af na haar bord. Die man moet dink sy Streekhof landdros is 'n totale idioot wat nie eers 'n behoorlike gesprek met iemand kan voer nie. Haar gedagtes tas rond na iets intelligent om te bespreek maar die ligte aanraking van sy been teen hare en die growwe materiaal van sy baadjie wat kort-kort teen haar kaal skouer skuur, kniehalter haar poging. Gelukkig red tant Gerda haar van verdere verleentheid.
Carlientjie, wanneer kom daardie seun van jou weer huis toe? Ek het so baie goed op my rekenaar wat ek glad nie verstaan nie en Erik was nog altyd die een wat dit kon verduidelik sodat 'n ou vrou soos ek dit kan verstaan.
Langs haar brom Wouter saggies. Dankie, tog Erik is jou seun, voordat hy na tant Gerda draai.
Sukkel mevrou met die rekenaar? Miskien kan ek help?
Tant Gerda skud haar kop ontkennend. Nee, jong Wouter, Erik is die enigste een wat daardie blikbrein van my kon verstaanbaar maak. Hy studeer rekenaar-ingenieurswese by Tuks en sy ma is darem nie te suinig as hy kom kuier om hom te deel met die res van ons nie.
Hy het oor twee weke vakansie, tannie en ek sal hom na tannie toe stuur om te kom help. Moet sê ek kan ook nie wag dat die kind huis toe kom nie. Gelukkig is hierdie tweede jaar makliker vir my. Mens raak seker alles gewoond, maar die huis was maar leeg in die begin sonder hom.
Ek weet steeds nie hoe jy so stoksielalleen in daardie kasarm kan bly nie, sê tannie Gerda en voor sy kan voortgaan onderbreek oom Pieter haar.
Vrou, dit lyk of almal klaar geëet het aan die voorgereg. Jy kan vir Bettie laat weet om af te dek en die hoofgereg te bring. Gerda Willemse vererg haar openlik en klik haar tong.
Pieter, moet jy nou nie vir my kom staan en vertel hoe om my gaste te onthaal nie. Jy kwyl al van vroegmiddag af om te proe aan die hoofgereg en jy kan maar nog bietjie wag.
Mooi op sy plek gesit, sou ek sê, fluister Wouter in haar oor en sy asem streel oor haar nek. Hoendervleis slaan op haar arms uit.
Hulle is mal oor mekaar, al lyk dit nie altyd so nie, sê sy sag.
Wouter glimlag en leun terug in sy stoel. Hy plaas sy arm op die armleuning van Carlien se stoel en die hitte van sy arm vind aanklank iewers diep binne Carlien. So ongemerk moontlik probeer sy haar skouers vorentoe trek om die kontak te vermy.
Ontspan, ek sal nie byt nie, in elk geval nie nou nie en as my arm jou steur sal ek dit wegneem.
Moenie laf wees nie. Jou arm pla glad nie.
Wouter se oe vonkel. Ek maak maar net seker. Jy moet weet ek het lanklaas langs iemand gesit wat borrelende geselskap is en ook nog mooi is daarby.
Carlien pers haar lippe opmekaar. As haar geselskap vanaand vir hom borrelend is, is hy aan min gewoond.
Die hoofgereg daag op en Carlien lê weg aan die gevulde hoender, sampioene, gestoomde groenboontjies met spek en uie en die soet patats met room en 'n titseltjie suurlemoensap. Almal geniet die ete en die geselskap verminder. Carlien bly deurentyd bewus van die man wat langs haar sit en sy skrik toe iemand haar wynglas weer vol skink.
Wanneer het sy die wyn gedrink en hoeveel glase het sy al in haar verdwaasdheid geniet? Sy sal moet stadig as sy nog huis toe wil bestuur. Sy is verlig wanneer almal klaar geëet het en woonkamer toe stap. Wouter trek weer vir haar die stoel uit en Carlien staan versigtig op om nie aan hom te raak nie. Sy verstaan nie haar lyf se hewige reaksie op Wouter se teenwoordigheid nie, maar dis ongevraagd en sy kan dit onderdruk.
Nadat almal koffie en likeur geniet het, maak Carlien verskoning, groet die gaste en stap saam met oom Pieter na haar kar.
Ek hou niks daarvan dat jy so alleen in die aand ry nie. Daardie hek van jou is nie goed verlig nie en wie weet wat wag vir jou daar.
Nee, wat oom, Duiwel is buite en sal my gou waarsku as daar fout is. Net iemand baie dapper sal by hom verbykom. Dis darem ook nie die eerste keer dat ek alleen laatnag tuis kom nie.
Nogtans stem ek saam met oom Pieter. Ek is ook op pad en ry agter jou aan. Sodoende kry almal 'n goeie nagrus. Sy het Wouter nie hoor aankom nie en wip van die skrik. Magtag, sal die man hom nou oral kom indring?
Dis werklik nie nodig nie.
Carlien, moenie moeilik wees nie. Gee nou maar 'n ou man sy sin.
Sy gee in en knik. Nou goed dan.
Wouter klim in die Land Cruiser en die enjin brul as hy dit aanskakel. Die voertuig pas by hom. Altwee is selfversekerd oor hulle vermoëns. Carlien trek die Corsa uit die parkering en woerts by die hek uit. 'n Duiweltjie sit op haar skouer en fluister in haar oor om haar normale haastige bestuurstyl toe te pas en te kyk of Wouter kan bybly. Rede tree gelukkig tussenbeide. Sy het geen idee hoeveel wyn sy gedrink het nie en as die verkeersbeamptes haar aftrek, kan dit dalk erge reperkussies hê - al is dit net met die skindertonge van die dorp.
Sy stop voor die hek na 'n besadigde rit en sluit die slot oop. Duiwel hardloop haar tegemoet en sy streel oor sy kop voordat sy terug klim in die voertuig en om die huis ry. Wouter stop agter haar wanneer sy haar deur toeklap en sy klik vererg haar tong. Môre is 'n werksdag en sy is moeg na die aand se spanning.
Dankie, vir die agterna ry. Goeie maniere laat haar vervolg. Kan ek jou iets aanbied om te drink?
Koffie sal nogal lekker wees.
Carlien byt haar tong om nie hardop te sê dat sy net uit goeie maniere aangebied het nie. As die man enigsins maniere gehad het, sou hy nou die koffie bedank het. Sy sluk haar bytende antwoord terug en stap vooruit om die agterdeur oop te sluit. Duiwel hardloop voor haar die huis binne en Carlien sit haar handsakkie onnodig hard op die kombuisblad neer. Wanneer sy omdraai, kyk sy in Wouter se bors vas.
Hier in haar kombuis, lyk hy nog meer intimiderend as by oom Pieter waar daar soveel ander mense ook teenwoordig was. Vir die eerste keer dink sy daaraan dat sy Wouter eintlik glad nie ken nie en dus 'n wildvreemde man by haar in die huis het waar sy stoksielalleen woon. Sy stap vinnig en skakel die ketel aan.
Melk en suiker? vra sy oor haar skouer. Wouter het intussen met sy heup teen die ontbyt blad gaan staan en sy arms voor hom gevou.
Laat jy altyd vreemde mans toe by jou in die huis? Weet jy nie dit is baie gevaarlik nie?
Carlien se humeur vat vlam. Hy moet dink sy is 'n totale idioot. Ek hou nie van jou insinuasie nie. Jy ken my nie eers nie, maar jy het reeds sekere aannames gemaak. Dink net hoe maklik jy opgespoor kan word en oom Pieter weet presies wie het saam my huis toe gery.
Wouter lag saggies. Ek moes kon dink jy sal nie enigeen toelaat nie en ja, ek het soos jy, sekere aannames gemaak.
Die ketel klik af en Carlien haal koppies uit die kas uit. Melk en suiker?
Hy skud sy kop. Swart en bitter is goed. Ek dink na die nagereg van vroeër is dit wys om nie nog soetigheid in te kry nie. Ek voorsien in elk geval 'n slapelose nag.
Hulle neem die koffie sitkamer toe. Wat bring jou na Laurysmith? Ek sou nie dink dit is 'n dorpie wat enigeen sou trek nie. Hier is maar min nuwelinge en almal weet gewoonlik alles van almal se besigheid.
Die kantoor het aandag nodig en ek is gevra om te kom help. Het jy die vorige kantoorhoof goed geken?
Sy skud haar kop ontkennend. As streekhoflanddroste kry ons maar min te doen met die administratiewe deel van die kantoor. Solank alles in die hof werk en ons kan aangaan met ons daaglikse pligte, het ons min kontak met die res van die kantoor. Natuurlik werk ons nou saam met die klerk van die hof, maar dis ook al administrasie waarby ons betrokke is.
Nou waarom die lang relaas wanneer sy net kon sê nee? Het dit dalk iets te doen met die manier waarop hy hom tuis gemaak het op die rusbank of die manier wat die huis hom blyk te verwelkom? Miskien het dit te doen met die feit dat sy steeds nie na hom kan kyk sonder dat haar hart op loop gaan en haar lyf aan die tintel gaan nie. Carlien, raas sy met haarself, jy het heeltemal te lank sonder 'n man klaargekom om jou kop nou weer in daardie bynes te steek.
Dit verklaar waarom jy vandag vergeet het die nuwe kantoorhoof sal opdaag. Ten minste verstaan ek nou bietjie beter waarom jy my ignoreer het gedurende die dag.