Vermaak het gesê vir Dinsdag word enkele tot verspreide donderbuie oor die sentrale, noordelike en oostelike gedeeltes van die land verwag.
Dit is ŉ mooi bakkie. Hy staan lekker breed en groot op sy spore en laat jou dadelik weet – hierdie bakkie is nie vir diegene wat flou van hart is nie. Gelukkig is die toetsmodel met treeplanke toegerus, want ek is maar kort – en die Hilux maar hoog. Die binneruim is vir my baie meer modern as sy voorganger. Netjies uitgelê en beter toegerus. Ek hou wel nie van die raakskerm se uitleg of funksionaliteit nie. Ek verkies knoppies waaraan mens gewoond raak, en nie daarna hoef te kyk om stellings te verander nie. Dit lyk asof die raakskerm na die tyd op die paneelbord vasgeboud is. Algeheel is die kwaliteit in die binneruim indrukwekkend. Stewige materiale is gebruik om duursaamheid te waarborg en mens voel lekker tuis. Die handrem-kous is vir my die enigste stukkie in die kajuit waar ek sal sê die gehalte kon beslis beter gewees het.
Die ritgehalte in die nuwe Hilux is ook in ŉ ander liga teenoor die vorige Hilux. Aanvanklik het ek gedink, “o aarde, wat het Toyota hier aangevang” – maar toe is al die bande net bietjie pap. Bande opgepomp, en siedaar – toe loop hy weer mooi. Die kajuit is lekker stil en vering baie sagter op die niere. Die kragstuur is vir my bietjie swaar gestel – maar terselfdertyd is die stuurwiel lekker akkuraat om die Hilux mooi op die pad te plaas net waar jy hom wil hê. Langafstand is ŉ plesier in die Hilux, stel die spoedbeheer op 120 km/h en mens hoor skaars die enjin. Die ratverhoudings is baie lank, dit hou die toere baie laag teen 120 km/h, ongeveer so 1 800 toere. Dit is seker waar daai goeie brandstofverbruik vandaan kom.
Die bakkie is baie lank, maar die kamera agter maak dit baie maklik om te sien wat agter jou gebeur as jy in trurat is. Die bakkie het nie ŉ veilige plek om ŉ skootrekenaar te bêre nie, en ek het ŉ spieëltjie in die bestuurder se sonskerm gemis toe ek my grimering wou opknap voor ŉ vergadering. Maar ek besef dat die teikenmark van dié bakkie waarskynlik eerder ŉ bees as ŉ skootrekenaar wil oplaai, en dat hy soggens eerder ŉ veeg baardolie deur sy ruie baard vryf as om sy grimering op te knap. Dis dus nie die bakkie se skuld nie.
Ek is ‘n Suid-Afrikaner – nes julle. Ek smag na ŉ lekker groot dubbelkajuit om my gesin en woonwa die land mee vol te toer. Amper elke Suid-Afrikaanse gesin het iewers al met ŉ Toyota te doen gehad. Hulle betroubaarheid is wêreldbekend.
Ek dink nie dit is die voertuig wat die probleem is maar eerder die ou agter die stuur ! As n mens n windbol is dan het dit maar na gevolge!