Alexander Sergeevich Pushkin - Inligting - 2022
Alexander Sergeevich Pushkin (1799-1837) word as die grootste Russiese digter beskou. Daar word geglo dat dit aan hom te danke was dat die Russiese literêre taal in sy moderne vorm gevorm is. Die lewe van die digter was kort, maar helder. Hy studeer in Tsarskoe Selo, waar sy eweknieë merkwaardige persoonlikhede was.
Pushkin was betrokke by die Decembrist-opstand, maar is deur die tsaar vergewe. Die dood van die digter het plaasgevind as gevolg van 'n tweegeveg waarin hy die eer van sy vrou verdedig het. Pushkin het 'n ryk literêre erfenis nagelaat wat ons op skool bestudeer. Sy was 'n flambojante persoonlikheid, 'n dobbelaar, 'n bespotting en 'n onvermoeide vroueliefhebber. Pushkin se biografie is bestudeer en in detail bespreek. Die werk en die lewe van die digter het die basis geword vir talle publikasies en proefskrifte.
Maar hoe helderder die persoon se figuur is en hoe beroemdder hy is, hoe meer verskyn mites en legendes oor hom. Ek moet sê dat selfs boeke daaraan gewy word om die wanopvattings oor Pushkin te ontknoop. Ons sal die interessantste mites oor die groot Russiese digter oorweeg.
Pushkin se kinderjare is onder die invloed van sy oppasser Arina Rodionovna. Daar is 'n ou legende dat Pushkin sy eerste kennismaking met literatuur gekry het, juis danksy sy oppasser en haar sprokies. Hierdie mite spruit uit die getuienis van die suster en broer van die digter. Hulle het geskryf oor Arina Rodionovna as 'n regte verteenwoordiger van Russiese kindermeisies. Sy was die digter se ouma van die digter en het met die geboorte van die meisie Olga in die gesin opgekom. Daarna het Arina Yakovleva na Alexander Sergeevich en Lev Sergeevich omgesien. Die familie se biograwe skryf dat die oppasser sprokies interessant vertel, deurlopend spreuke en uitsprake gebruik het en gewilde oortuigings waardeer het. Maar Pushkin self kon hierdie invloed as volwassene waardeer. Die verhale van Arina Rodionovna het 'n besondere indruk op die digter gemaak tydens die ballingskap van Mikhailov. Hy luister nie net na die verhale nie, maar begin dit ook neerskryf. So Pushkin kan ook beskou word as een van die eerste Russiese veld folkloriste. In daardie dae het 'n poëtiese beeld van 'n oppasser verskyn ("'n Vriend van my moeilike dae"). Sy eie sprokies gebaseer op die geabsorbeerde volk, het Pushkin eers in die 1830's gekomponeer.
Die ouers was skaars betrokke by die grootmaak van Pushkin. Sommige biograwe skryf dat Alexander Sergeevich in werklikheid nie kind gehad het nie. Sy ouers het nie baie van hom gehou nie en ook nie met hom omgegaan nie. Om dit te bewys, word die feit aangehaal dat die tema van die huis in Pushkin se poësie nie gevind word nie. Maar dit is nie verbasend nie, gegewe die gereelde familiebewegings. In outobiografiese verslae van die kinderjare is daar items soos 'My slegte herinneringe' en 'Eerste probleme'. Ouers moet egter nie die skuld kry vir onverskilligheid nie. Pushkin en sy suster het aandag gekry ten opsigte van opvoeding en opvoeding. Tradisioneel is tutors en onderwysers van Frans en Russies, die Wet van God, en rekenkunde opgelei vir edele gesinne met kinders. Die kinders het na spesiale balle gegaan deur die dansmeester Yogel. Ouers het Alexander saam met sy oom, Vasily Lvovich, verslaaf geraak aan lees. Boonop het prominente skrywers die Pushkins-huis dikwels besoek. Dit was die pogings van die ouers en dieselfde oom, sowel as 'n algemene vriend, Alexander Turgenev, wat die tiener Alexander in die Tsarskoye Selo Lyceum opgedra het. Onderwys aan hierdie elite-instelling het 'n belangrike rol gespeel in die lot van Pushkin.
Pushkin was mal oor die Lyceum en het dit alles in gedigte gesing. In die lyceum-poësie van Pushkin kan 'n mens temas vind van 'n heerlike feesmaal en ware vriendskap. Maar soortgelyke gedigte is deur ander lyceum-digters geskryf: Delvig, Küchelbecker, Illichevsky. In die vroeë werke van Pushkin is die Lyceum self aangebied as 'n bedompige sel, 'n klooster en amper 'n gevangenis. Die digter het geskryf dat hy net daarvandaan wou ontsnap - na Petersburg of die dorp. Die idealisering van die dae wat in die tuine van die Lyceum by Pushkin deurgebring is, het in die middel van die 1820's in die ballingskap van Mikhailov begin. Daarna is die digter besoek deur ou lyceumvriende - Pushchin en Delvig. Jeugdige meningsverskille is vergete teen die agtergrond van die daaropvolgende stormagtige lewe in St. Maar dit was nie Pushkin wat die eerste was wat die lofsange in die Tsarskoye Selo Lyceum sing nie. In 1822 het die eerste vergadering van gegradueerdes plaasgevind, en dan is die jubileumkoppels saamgestel deur Delvig en Alexei Illichevsky. Die eerste het die afskeidsgesang van die studente op lyceum gekomponeer, sowel as die laat herdenkingskoppels.
Pushkin het goed gestudeer aan die Lyceum. Pushkin het aan hierdie elite-instelling gestudeer en het nooit veel sukses getoon nie. Wat akademiese prestasies betref, het hy nie eens in die middel van die lys plek ingeneem nie, maar nader aan die einde. In die loop van die aardrykskunde, politieke en Russiese geskiedenis in 1811-1812 was Alexander net 14de. Nikolai Koshansky, wat Latyn en Russies geleer het, het Pushkin gekenmerk as meer intelligent as die besitter van die geheue, nie besonder ywerig nie, maar met smaak. In die verslagblaaie teenoor sy naam was die volgende kenmerke: "nie ywerig nie", "swak ywer", "lui", "stadige vordering."
Teen Februarie 1814 was Pushkin slegs die 20ste in gedrag en akademiese prestasie. Professor in logika en morele wetenskappe Alexander Kunitsyn het die student beskryf as geestig, verstaanbaar en verwikkeld, maar baie onosiaal. Die onderwyser het benadruk dat Pushkin slegs in staat is tot vakke wat geen spesiale spanning benodig nie. Daarom is die suksesse nie baie groot nie, veral nie in die logika nie. Dit was juis vanweë Pushkin se middelmatige akademiese prestasie dat hy slegs die rang van X-grade behaal het nadat hy gegradueer het. Maar sy ander suksesvolle eweknieë, waaronder Prins Gorchakov, die toekomstige Decembrist Kuchelbecker, het 'n hoër rang gekry.
Nadat hy aan die Lyceum afgestudeer het, het Pushkin begin rondspoel en probeer om 'n bestaan ​​te maak deur poësie. Alle gegradueerdes van die Lyceum het die militêre of burgerlike diens betree. Pushkin self droom daarvan om in die wag te begin dien, maar dit was 'n baie duur onderneming vir die gesin. Toe, in Junie 1817, begin Alexander Sergeevich as 'n kollegiale sekretaris met 'n salaris van 700 roebels per jaar. Dit is interessant dat Oblomov Goncharov en die man van Korobochka Gogol dieselfde rang gehad het.
Selfs die suidelike skakel is formeel as 'n oordrag gelys. Pushkin is in die kantoor van generaal Inzov, die hoof van die Komitee vir Buitelandse Setlaars, gelys, en toe kom die digter onder die bevel van die goewerneur van Novorossiya, graaf Vorontsov. Uit Pushkin se dienste kan 'n mens onthou van die sakereis wat hom in 1824 teen sprinkane geveg het. Die digter het selfs verskeie bespotende lyne hieraan gewy. Die konflik met Vorontsov het dus opgevlam. En nadat Pushkin 'n brief gepubliseer het oor die lesse van ateïsme, het sy staatsloopbaan vinnig tot 'n einde gekom. In Julie 1824 word Pushkin afgedank en onder toesig na die familie-landgoed Mikhailovskoye gestuur.
Die eerste gedigte van Poesjkin het reeds die indruk van genialiteit gehad. Die eerste skeppings van die jong student, Pushkin, wat in druk verskyn het, is deur senior kamerade en kritici verwelkom. 'N Mens kan ook die verhaal onthou van hoe Derzhavin self die jong skrywer tydens die eksamen wou omhels. Pushkin was egter later baie krities oor sy vroeë werke. In sy digbundels plaas hy 'n bietjie van wat in die Lyceum geskryf is, en selfs dan - in 'n hersiene vorm. In die vroeë werk van die digter kan 'n mens sy vakleerlingskap opspoor, hoofsaaklik uit Zhukovsky en Batyushkov. Maar nabootsing het nie die kenmerke om sekondêr te wees nie. Dit is belangrik om daarop te let dat Pushkin in daardie jare baie tyd spandeer het aan parodieë van die werke van dieselfde Zhukovsky, Batyushkov en Derzhavin. Pushkin het die gesaghebbende genre aangeleer deur op iemand anders se doek te werk en met iemand anders se woord te werk. Dit het die grondslag gelê vir volwasse en onafhanklike werk.
Pushkin was 'n aktiewe lid van die Arzamas-literêre vereniging. Die feit dat Pushkin in hierdie samelewing was, is 'n bekende feit. Dit blyk uit die bynaam van die digter - Krieket. Daar moet gesê word dat dit juis die deelname van Pushkin aan die Society of Unknown People was wat die belangstelling in die vereniging van literêre navorsers bepaal het. Maar dit het vir 'n lang tyd onduidelik gebly hoe Pushkin in Arzamas gekom het en watter rol hy daar gespeel het. Daar word geglo dat die jong digter in die somer van 1817 onmiddellik na sy studies aan die Lyceum die samelewing betree het. Gelei deur die sekretaris van "Arzamas", Zhukovsky, het Pushkin probeer om die gemeenskap van sy digkunsonderwysers te betree. Dit is nie toevallig dat hy sommige van sy stellings en gedigte met die skuilnaam "Arzamasets" onderteken het nie.
Maar Pushkin se werklike deelname aan die klub, soos blyk uit die bestudeerde memoires van sy tydgenote, was beperk tot 'n enkele vergadering. Die openingsrede van die digter, wat sy eintlike toetrede aandui, het op 7 April 1818 plaasgevind. Toe vergader die gemeenskap om een ​​van sy stigterslede, Dmitri Bludov, na Londen te neem. Daar is geen bewyse van Pushkin se vroeë besoeke aan vergaderings nie - ook nie in die notules van die vergaderings nie, nóg in die epistolêre erfenis van die deelnemers. Dus het die hoofaktiwiteit van "Arzamas" met inleidende toesprake, digterlike protokolle, rituele begrafnisse van gespreksgenote, 'n gans geëet, plaasgevind sonder die deelname van Alexander Sergeevich. Selfs sy toespraak is slegs gedeeltelik bewaar. Op dieselfde vergadering lees Pushkin uittreksels uit Ruslan en Lyudmila. En die gehoor is baie meer deur hierdie gedig geïnspireer as deur die toespraak van Krieket self.
Ruslan en Lyudmila is soos 'n sprokie vir kinders geskryf. Meer as een generasie mense het grootgeword en luister na "Ruslan en Lyudmila" saam met ander verhale van Pushkin. Die gedig is in werklikheid geskep, glad nie soos 'n sprokie vir kinders nie. Pushkin het dit bedink as 'n eksperiment vir die vermenging van genres wat vir daardie tyd relevant was. 'N Magiese Russiese sprokie gekombineer met ligsinnige burleske in die styl van Voltaire en sy "maagd van Orleans". In 'n vroeë weergawe van 1820 kombineer Pushkin verwysings na Karamzin se ernstige 'History of the Russian State' met verwysings na Alyosha Popovich en dubbelsinnige galantries oor Eva se klere en die onmag van die ou towenaar voor die jong meisie. Om die erotiese avontuur van Ratmir in die kasteel van die twaalf maagde te beskryf, is die materiaal van die ballades van Zhukovsky gebruik.
Pushkin se tydgenote het die briljante gedig behoorlik beoordeel, maar sommige dele daarvan is immoreel en ligsinnig. Die beroemde digter Dmitriev het selfs gesê dat 'n moeder met 'n selfrespek dat haar dogter op hierdie verhaal sou spoeg. Pushkin het vir homself so 'n reaksie van die samelewing opgemerk. In die tweede uitgawe van die gedig in 1828 het die digter die meeste van die ligsinnigheid verwyder. Terselfdertyd verskyn die beroemde inleiding "A green oak near the sea". Met verloop van tyd het daar baie meer aandag begin skenk aan die fabelagtigheid en die nabyheid aan die volk as aan die verborge onduidelikhede.
Pushkin was selfs voor die Decembrists lid van rewolusionêre geheime samelewings. In 1819-1820 neem Pushkin 'n aktiewe rol in die Green Lamp-gemeenskap. Navorsers het lank oor die ware aard van hierdie vereniging gedebatteer. Die eerste biograwe van die digter het oor die algemeen verwys na die gemeenskap as toegewy aan die bespreking van planne vir rompslomp en truuks. Hierdie interpretasie het in 1908 deur Pavel Schegolev begin betwis, waarskynlik onder invloed van revolusionêre sienings. Hy het daarop gewys dat die Groen Lamp 'n politieke basis het en verband hou met die Unie van Welsyn. Hierdie idee is ontwikkel deur Sowjet-literêre kritici, en hulle het selfs geskryf dat ligsinnigheid te wyte was aan sameswering om die ware motiewe te verberg. In daardie jare is immoraliteit nie minder nie as andersheid vervolg. Die samelewing was op sy eie manier vryheidslief, maar dit het nie met politiek te make nie, maar met jong vermaak: sjampanje, aktrises, plesier.
Kunsmatige politisering het plaasgevind op grond van Pushkin se verbintenis met die Decembrists. Die belangrikste Russiese digter moes eenvoudig met die mees progressiewe mense van die era geassosieer word. Maar dit is duidelik dat die toekomstige samesweerders meer van die digter se politieke gedigte gehou het as hy self. In St. Petersburg het Poesjkin die roem van 'n verregaande hark ontwikkel. Gedurende die jare van die suidelike ballingskap, wat gebeur het weens die vryheidsliefde verse ("Ode aan die vryheid"), het die leierskap van die Suider-Genootskap selfs sy lede verbied om vertroud te raak met die skandelike digter. Sulke wantroue het presies verband gehou met die deelname van Pushkin aan die voormelde "Green Lamp". Vir die digter was politieke vryheid direk verwant aan die lewe, maar lede van geheime samelewings hou by strenger morele beginsels.
In sy jeug het Pushkin 'n groot geheimsinnige liefde gehad. In die manuskripte van die "Bakhchisarai-fontein" is daar reëls oor mal liefde. Die digter het geskryf dat hy 'n soet voorkoms, skoonheid van die hart, onthou, al die gedagtes van die hart vlieg na die naamlose. En in die Don Juan-lys van die digter is daar 'n sekere geheimsinnige N.N. Dit het die navorsers van Pushkin se lewe aangespoor om 'n mite oor die groot geheime liefde te skep. Natuurlik was daar baie pogings om hierdie raaisel op te los en die naam te openbaar. Daar was verskeie aansoekers, maar niemand kon iets met rede bewys nie. Die name van Maria Golitsyna, Maria Raevskaya, Ekaterina Karamzina, Sophia Pototskaya ...
Die waarskynlikste weergawe blyk te wees dat Pushkin geen geheime liefde gehad het nie. Agter die beeld van die vreemdeling was bloot 'n literêre konvensie, sy muse. In sy werk en briewe het die digter gedemonstreer dat hy sy innige geheime in die poësie deel. Vir die romantiese digter, soos Pushkin in die suide gevoel het, was so 'n fiktiewe beeld nodig as deel van die legende. Byron het immers sy geheimsinnige Tirza gehad, en Petrarch het Laura gehad.
Pushkin was mal daaroor om klippe te gooi. Hierdie mite is deur Kharms uitgevind in sy "Anekdotes from the Life of Pushkin." Miskien het die digter regtig daarvan gehou om so onheilspellend te wees, maar daar was geen bewyse hiervan nie. En die bron van die verhoor self moet in ag geneem word wanneer dit verskyn. Daar is baie van die absurditeit van Harms in die boek, hy reageer op Sowjet-dogmas wat 'n panteon van klassieke skrywers geskep het. Pushkin is die stigter van die nuwe Russiese letterkunde genoem, die skepper van die Russiese literêre taal. Kharms het probeer om die beeld van die digter van die ander kant af te wys, om hom menslikheid te gee.
Pushkin het in 'n sigeunerkamp gewoon en daar het hy selfs verlief geraak op die sigeunervrou Zemfira, maar is deur haar verlaat. Hierdie mite is uitgevind deur die Pushkin-geleerde Pavel Shchegolev aan die begin van die 20ste eeu. Van die Roemeniërs het hy geleer oor die geskiedenis van hoe Poesjkin 'n kamp met bosse-sigeuners naby die dorp Yurcheny (nou in Moldavië) besoek het. Die hoofman het 'n pragtige dogter, Zemfira. Sy was lank, met swart oë, geklee soos 'n man in 'n breë broek en 'n hemp en rook 'n pyp. Pushkin was verbaas oor die skoonheid van die sigeuner vrou en het 'n paar weke in die kamp gebly. Hy het selfs in die hoof van die hoofman gaan sit en die hele dag spandeer met Zemfira, met haar hande vasgehou, maar nie in Gypsy kon kommunikeer nie. Die einde van die verhaal het gekom toe sy minnaar op 'n dag uit die kamp verdwyn het. Sy het saam met haar jong stamman gevlug.
Die publikasie het nie net 'n mite geskep nie, maar ook die interpretasie van Pushkin se werk beïnvloed. Navorsers het begin sê dat die digter die lewe van sigeuners uit persoonlike ervaring geleer het. Dit was vir hom nuttig toe hy 'n gedig met dieselfde naam gemaak het. Later is die herinneringe egter bevraagteken. Dit het geblyk dat die vriend en medepligtige van Pushkin se "avonture", Konstantin Rally, net 10 jaar oud was. Oor die kontak van die digter met die Bessarabiese sigeuners kan ons vandag net met sekerheid sê dat dit so was - Alexander Sergeevich het uit nuuskierigheid die kamp besoek. En al die ander is al fantasie. Pushkin self het meer geweet van die sigeuners as die gemiddelde man op straat, wat deur sy gedig bewys word, asook die konsepte daarvoor. Maar dit kom nie uit persoonlike ervaring nie, maar uit boekleer.
Pushkin se wond in die tweegeveg was dodelik. Dantes was die eerste wat in die tweestryd geskiet en aan die bobeen nek getref het, waarvandaan die koeël in die maag gegaan het. Sommige moderne navorsers ondersteun die mite van 'n dodelike wond. Hulle gebruik die feit van die selfmoord van die digter Andrei Sobol in 1926.Hy het homself naby die monument van Poesjkin geskiet en 'n soortgelyke wond in die maag aan die regterkant toegedien. Maar ondanks onmiddellike hospitalisasie en gekwalifiseerde hulp, was dit nie moontlik om die ongelukkige man te red nie. Maar meer en meer word daar gereeld geglo dat as Pushkin in die hande van moderne dokters sou val, hy gered sou word. Maar die dokters van daardie tyd het ongelukkig baie foute begaan. Noodhulp is op die plek van die besering nie gegee nie, en daarom het Pushkin baie bloed verloor. Boonop het hulle begin om bloedsuiers op die verswakte digter te plaas, en in plaas van die voorgeskrewe warm kompresse het hulle koue voorgeskryf. Die pasiënt is nie voorsien van die volledige beweeglikheid wat benodig word vir hierdie tipe besering nie. Na hierdie "behandeling" is Pushkin twee dae later oorlede.
In die hart was Pushkin 'n rewolusie. En dit is weer die moeite werd om oor die staatsrede te praat. Teen die honderdste eeu van die dood van die Russiese digter, op bevel van Stalin, is die beeld van Poesjkin herbou. Vriendskap met Pushchin en Kuchelbecker het nabyheid aan die Decembrists begin beteken, en die konflik met die owerhede het die basis geword vir die voorkoms van die beeld van 'n slagoffer van die regime en selfs 'n rewolusie. In werklikheid, selfs aan die begin van die 20ste eeu, het die Russiese filosoof Frank geskryf dat Pushkin teen 1825 'n buitengewone morele en staatlike volwassenheid, 'n nie-partydige menslike, historiese, Shakespeareaanse siening, verwerf het. Pushkin was 'n staatsman wat prinsipiële konserwatisme gekombineer het met die beginsels van respek vir individuele vryheid. En as die jong digter nog steeds durf Alexander I 'n kaal dandy noem, 'n vyand van arbeid, dan was Pushkin nogal simpatiek teenoor Nicholas I en sy beleid. Die bewys is die gedig "Slanderers of Russia" oor die gebeure in Pole in 1830.
Pushkin was bevriend met Gogol. Die verhouding tussen die twee groot skrywers word dikwels vriendskap genoem. Pushkin verskyn as 'n eerbiedwaardige leraar wat die begin leerling onderrig. In werklikheid het hierdie mite danksy Gogol self verskyn. Pynlik wou hy hê dat sy naam aan Poesjkin geassosieer word. Hierdie pragtige mite is ook opgeneem deur literêre kritici. In werklikheid was 'n edelman, 'n deelnemer aan sekulêre byeenkomste, die erkende beste digter van die land, Pushkin het feitlik geen kontakpunte met die jong beginner-literêre bourgeoisie gehad nie. Geestelik was Pushkin 'n onderwyser vir Gogol, maar daar was geen persoonlike vriendskap tussen hulle nie.
Pushkin was vyandig met Tyutchev. Hierdie mite verskyn in die 1920's, toe die ontwikkeling van literatuur verband hou met die ontstaan ​​van nuwe skole en neigings. Toe ontstaan ​​die vraag na die konfrontasie tussen Pushkin en Tyutchev, as 'n verteenwoordiger van die nuwe skool. Die legende het egter van nuuts af ontstaan. Daar is eenvoudig geen negatiewe resensies van Pushkin oor Tyutchev nie. Die skepper van hierdie mite, Yuri Tynyanov, het staatgemaak op die houding van Alexander Sergeevich tot Semyon Raich, die mentor van die jong Tyutchev. In die artikel gewy aan die verhouding tussen die twee digters, word die meeste daarvan aan die derde persoon gewy. Raich het in werklikheid 'n belangrike rol gespeel in die vorming van Tyutchev, van 9 tot 15 jaar oud. Maar wie het gesê dat 'n uitstekende digter 'n mentor moes gewees het? Ja, en geleidelik het Raich weggetrek van die wysheid nadat hy sy voormalige vriende verloor het. En die volwasse Tyutchev het al die aktiwiteite van sy voormalige onderwyser gekritiseer.
In 1829 het Pushkin geskryf oor jong digters van die Duitse skool, waaronder Tyutchev. Maar anders as sy kollegas, is sy talent nie beklemtoon nie. Dit het weereens die mite van Pushkin se afkeer van Tyutchev versterk. Maar hy het nog nie tyd gehad om met noemenswaardige werke kennis te neem nie. Toe Pushkin in 1836 die manuskripte van die volwasse gedigte van die jong digter ontvang, publiseer hy onmiddellik 24 werke in sy tydskrif. Is dit nie 'n bewys van talentherkenning nie?
Pushkin het 'n Ethiopiese voorouer gehad. Pushkin word dikwels die afstammeling van die aap Peter the Great, die Ethiopiër Abram Petrovich Hannibal, genoem. Maar Vladimir Nabokov het in sy artikel "Pushkin en Hannibal" die mite van Ethiopiese bloed ontketen. Die biograwe van die digter het uitgevind dat sy voorouers glad nie van Ethiopië afkomstig is nie, maar uit die staat Lagon (nou die gebied van Tsjad). En die mite is gevorm danksy Hannibal se skoonseun, Adam Rotkerch. Dit was vir hom ongemaklik om te erken dat sy vrou half swart was, en daarom het hy die mite oor Ethiopië gevind. Hierdie Christelike land word nie as 'n 'wilde en swart' Afrika beskou nie.
Pushkin was donker en swarthaar. Hierdie beeld word as kanonies beskou. Dit lyk logies dat dit is hoe die agterkleinseun van die aap Hannibal moet lyk. Ondanks sy nuuskierigheid, was Pushkin egter blouoog en mooi van hare. As kind was Sasha oor die algemeen blond, soos sy broer Leva. In die skilderye van Poesjkin word hulle tradisioneel as donker hare uitgebeeld en sodoende sy Afrika-herkoms beklemtoon. Op 'n tyd het Marlen Khutsiev begin om 'n film oor die twintigjarige Pushkin te skiet. Hy is gespeel deur 'n twintigjarige blondine en kort Dmitri Kharatyan. Maar die film mag nie plaasvind nie, ook nie as gevolg van die verskil tussen die beeld van die digter en die kanon nie.
Pushkin was 'n onverbeterlike optimis. Die mite van hierdie karaktertrek verskyn ook in die 1930's. Die ligte Poesjkin was veronderstel om meer te beïndruk as die hartseer Lermontov en die somber Dostojewski en Blok. In 1937 was plegtige optimisme veronderstel om af te lei van die skerp verhoogde sterftes in die land as gevolg van onderdrukking. Maar as u Pushkin se werk noukeurig bestudeer, vind u hartseer lyne daar. Selfs die biografie van die digter kan as 'n tragiese verhaal aangebied word. Baie mense glo dat Pushkin in die laaste jaar van sy lewe heeltemal verstrengel was in persoonlike verhoudings, in skuld. Hy het doelbewus die dood gesoek en haar in 'n tweegeveg gevind, veral sonder om teë te staan. Dit pas nie by die beeld van 'n optimis nie.
Pushkin was 'n regte Don Juan, 'n seksreus. Die intieme lewe van Pushkin het die onderwerp geword van talle skinder en navorsing. Dit is bekend dat die jong man op 12-13 jaar sy onskuld verloor het. Lushum-kameraad Pushkin het onthou dat hy op 15-16-jarige ouderdom, met een hand van 'n vrou, begin brand en snuif. Aan die einde van die Lyceum stap Pushkin en ontlont in bordele, maar slaag ook daarin om te skryf. Vroue het mekaar vervang. Dit was 'n nimmereindigende reeks. Selfs na sy huwelik met Natalia Goncharova, het Pushkin voortgegaan om sy minnaresse te verander. In die album van Elizaveta Ushakova in 1829 het die digter selfs sy Don Juan-lys verlaat.
Die histeriese karakter van Pushkin het hom voortdurend gedwing om te soek na nuwe, dieper gevoelens. 'N Ander kenmerk van die ingesteldheid is die begeerte om 'n mens se vennote te verneder. Die romanse is vernietig deur skeptisisme. Anna Kern vir hom is 'n Babiloniese hoer, gravin Vorontsova is in 36 seksuele posisies verteenwoordig deur Aretino, Elizaveta Khitrovo is 'n wulpse Pentefreikha. Pushkin was ook onvermoeid jaloers op sy vrouens en het homself tot waansin gedryf. As ons die vlak van passie beoordeel, kan die digter 'n voorsprong op Casanova gee, maar in terme van die omvang van sy avonture, kom hy duidelik nie aan skrywers soos Father Dumas (350 minnaresse) of Maupassant (meer as 300 minnaresse) nie. Die intieme lewe van die digter word beskou as 'n pittige deel van sy lewe, en nie as 'n interessante onafhanklike verskynsel nie.
Pushkin se poësie is lig en liries. Min mense weet dat baie vulgêre gedigte van 'n erotiese sin en met obsceniteite aan die pen van die groot digter behoort. Pushkin was 'n lewende persoon wat die lewe liefgehad het in al sy manifestasies. Hy word as 'n vroulike vrou beskou en openlik vertel, ook in die digkuns, oor sy avonture. Dit is waar, hierdie aantekeninge en briewe was persoonlik en was nie beplan vir publikasie nie. Daar is nie soveel navorsers van hierdie nie-tradisionele deel van Pushkin se werk nie. Eintlik is daar selfs in die amptelike volledige versameling van die werk van die digter plekke waar die ellipsis sinvol wankel. Die geïdealiseerde beeld word vernietig deur die persoonlike briewe van die digter, wat gevul is met vloekwoorde. Natuurlik het Pushkin se obsene gedigte reeds in ons tyd die lig gesien. Maar hulle is nie so gewild soos die klassieke nie.
Pushkin trou met Natalya Goncharova weens haar ryk bruidskat. Vir die eerste keer het Pushkin Natalia gesien toe sy 16 jaar oud was. Die digter het onmiddellik verlief geraak op die skoonheid. En dit was 'n baie sterk gevoel. Pushkin het, soos 'n seun, die stad rondgehardloop en geringe erwe vir sy toekomstige skoonmoeder uitgevoer. Die Goncharov-gesin het hul rykdom verloor en selfs die vraag het ontstaan ​​oor die bruidskat. Die bruid se ma was 'n ambisieuse vrou en wou hê dat die troue in die oë van die wêreld moet lyk. Daarna is besluit om my na my oupa te wend. Maar hy het, nadat hy al die geld spandeer het en self onder druk van krediteure was, net 'n groot bronzen standbeeld van tweehonderd pond van Catherine de Grote kon gee. Daar was geen kopers vir hierdie skepping nie, Pushkin het selfs sy bruid geterg. Gevolglik het hy self sy geliefde moeder geld gegee vir 'n bruidskat, en hy het hiervoor die boedel van Kistenevo verpand.
Pushkin se vrou was 'n dom dom. Baie mense beskou Natalia Goncharova as die skuldige van Pushkin se dood, wat toegeskryf word aan haar verraad en 'n gebrek aan intelligensie, wanbegrip van haar man se genie. In werklikheid het Natalya Nikolaevna 'n goeie opvoeding ontvang, hoewel tuis. Sy studeer geskiedenis, aardrykskunde, Russiese taal en letterkunde, Frans, Duits en Engels. Navorsers het selfs 'n opstel gevind oor die staatstruktuur van China, geskryf deur Natalia op die ouderdom van 10! Die meisie het ook gedigte in Frans geskryf, waarin sy selfs beter geskryf het as in haar moedertaal. In die eerste keer ná die troue het Natalya Nikolaevna selfs Pushkin gehelp om sy gedigte te herskryf - die digter het 'n pynlike slordige handskrif. Maar met die koms van kinders was sy eenvoudig nie daaraan toe nie.
Pushkin het aan Luka Mudishchev geskryf. Met Perestroika het dit moontlik geword om die literêre werke te lees wat voorheen deur die sensuur verbied is. Dit is hoe die obsene gedig Luka Mudishchev, 'n prominente verteenwoordiger van die Russiese samizdat, ten volle vertoon het. Aanvanklik word die skrywer daarvan beskou as die digter Ivan Barkov (1732-1768), wat bekend is vir die skepping van 'skandelike' poësie. Hierdie mening is egter verkeerd. Die teks bevat baie verwysings na die feit dat dit geskryf is na die dood van Catherine - die naam van die strate, geld. En die styl van die gedig is die iambiese tetrameter, tipies van die 1820's en later. Alle weergawes van "Luka" is opvallend soortgelyk aan die lettergreep van Pushkin, en die groot digter het ook heelparty ligsinnige en selfs onsedelike verse agtergelaat, soos dit geblyk het. Maar literatuurwetenskaplikes weerlê hierdie mite steeds. Pushkin se humor en houding teenoor erotiek was verfynder as dié van 'n naamlose skrywer. Alexander Sergeevich kon nie so diep en van binne die wêreld van handelaars en filistyne weet nie. Die vorm van "Luka Mudishchev" is van so 'n aard dat dit deur enige persoon met literêre talent geskryf kon word; daar is geen spesiale stilistiese kenmerke waardeur bekende digters in die werk geïdentifiseer kan word nie.
Pushkin en Dantes was vyande. Die verhouding tussen hierdie twee karakters was ongemaklik. Die klassieke vereenvoudigde weergawe sê dat die jong Georges Dantes die vrou van Pushkin, Natalia Goncharova, begin hofmaak het, en die beledigde man die insolent man tot 'n tweestryd uitgedaag het. Die vrou se kennismaking met 'n aanhanger het in 1835 plaasgevind, en in November 1836 het Pushkin 'n anonieme laster ontvang per pos, waarin die digter 'n kuikens genoem is. Terselfdertyd is die verbintenis van Goncharova nie net met Dantes gesing nie, maar ook met die keiser Nicholas self. Daar is al bewys dat hierdie laster nie deur Dantes geskryf is nie en ook nie deur sy aanneemvader Heckern nie. Daar is selfs 'n weergawe dat die dokument deur Pushkin self opgestel is, wat die verstrengelde warrel van jaloesie en agterdog wou sny. Pushkin het Dantes onmiddellik 'n ongemotiveerde uitdaging na 'n tweegeveg gestuur. 'N Week later het hy egter aan Goncharova se suster, Ekaterina voorgestel. Die oproep is teruggetrek. Op 10 Januarie 1837 vind die huwelik plaas en Dantes word die swaer van Pushkin. Die konflik is egter nie besleg nie; op 27 Januarie het 'n tweeslagtige tweestryd plaasgevind. Dit is dus duidelik dat daar geen vyandskap was nie. Dantes het 'n ongelooflike kwaliteit - almal by die hof hou van hom, veral vroue natuurlik. Die oorsaak van die rusie was die slegte laster, waarop Pushkin te warm gereageer het. Tydgenote onthou dat Dantes nie van Natalia Goncharova gehou het nie, en daar was ook gerugte dat die jong Fransman oor die algemeen die minnaar van die Nederlandse ambassadeur, Baron Gekkern was. Hertog Trubetskoy, wat saam met Dantes gedien het, het die binnekant van die geskiedenis ontwikkel. Hy het gesê dat 'n jong sjarmante Fransman al die skoonhede tref. Pushkin het self geweet dat sy vrou niks ernstigs met 'n hark kan hê nie. En Dantes was walglik vir die digter vanweë sy onverskilligheid en onbehoorlike taal in die hantering van dames. Maar Pushkin het geen redes vir jaloesie en selfs vyandskap gehad nie.