Polyneuropatie - simptome, behandeling van laer en boonste ledemate - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
poly - Dit is 'n taamlik gevaarlike siekte, wat 'n letsel van die perifere senuweestelsel is, wat gebaseer is op trofiese afwykings, sensitiwiteitsversteurings, vegetatiewe-vaskulêre disfunksies, slap verlamming, hoofsaaklik waargeneem in die distale ledemate. Hierdie siekte word gewoonlik geklassifiseer volgens die etiologiese faktor, die patomorfologie van die patologiese fokus en die aard van die kursus.
Polyneuropatie van die ledemate word beskou as 'n redelik algemene patologie wat gewoonlik die distale dele met geleidelike betrokkenheid en proximale areas beïnvloed.
Simptome van polienneuropatie
Die oorwegende siekte van poliëneuropatie van die boonste en onderste ledemate begin met spierzwakte, en in die eerste beurt, in die distale dele van die bene en arms. Dit is as gevolg van skade aan die senuweefibre. In hierdie siekte word die distale dele van die ledemate in die eerste plek aangetas weens die gebrek aan voldoende beskerming vir die segmente van die perifere stelsel (byvoorbeeld die bloedbreinversperring in die brein).
Manifestasies van die beskryf patologie maak hul debuut in die voetarea en versprei geleidelik op die ledemaat. Afhangende van die tipologie van senuweefibre wat in groter mate ondergaan word, word alle tipes poliëneuropatie voorwaardelik verdeel in vier subgroepe.
As gevolg van die nederlaag, hoofsaaklik van die afferente lang prosesse van neurone, word positiewe of negatiewe simptome by pasiënte aangetoon. Die eerste een word gekenmerk deur die afwesigheid van 'n funksie of die afname daarvan. Die positiewe simptome is die manifestasies wat nie voorheen waargeneem is nie.
In die eerste beurt, by pasiënte met die betrokke siekte, word verskillende soorte parestesieë, soos brandende, tintelende, kruipende, gevoelloosheid, geopenbaar. Dan is die kliniese prentjie ingewikkeld deur algia van wisselende intensiteit, die vatbaarheid van pynlike stimuli word verbeter. Soos die simptome groei, word pasiënte te sensitief vir eenvoudige aanraking. Later het hulle manifestasies van sensitiewe ataksie, wat uitgedruk word in onsekerheid om te loop, veral met geslote oë, en 'n verswakte koördinasie van beweging. Negatiewe simptome van poliëneuropatie sluit in 'n afname in sensitiwiteit in gebiede waar senuweefibre aangetas word.
Wanneer aksonale neuronale skade voorkom, manifesteer polo-neuropatie van die boonste en onderste ledemate, in die eerste beurt, spieratrofie en word gevind in die swakheid van die bene en arms. Die beskryf simptome vorder na die voorkoms van verlamming en parese. Minder algemeen kan daar 'n toestand wees wat deur onaangename sensasies in die bene voorkom, wat hoofsaaklik in rus voorkom en mense dwing om bewegings van 'n fasiliterende aard te maak (die sindroom van 'rustelose onderste ledemate'). Daarbenewens kan fassikulasies en stuiptrekkings voorkom.
Vegetatiewe disfunksies word verdeel in trofiese afwykings en vaskulêre afwykings. Die eerste is die voorkoms van pigmentasie en peeling van die vel, die voorkoms van krake en sere op die ledemate. Vir vaskulêre afwykings is die gevoel van verkoue in die beskadigde segmente, die vervaag van die vel (die sogenaamde "marmerverf").
Die vegetatiewe-trofiese simptome sluit ook veranderinge in die struktuur van derivate van die dermis (hare en naels) in. As gevolg van die feit dat die onderste ledemate meer druk kan weerstaan, word polo-neuropatie veel meer dikwels as die hande gediagnoseer.
Onderste ledemate van poliëneuropatie
Die oorweeg siekte poliëneuropatie van die ledemate is 'n distrofiese vernietiging van senuweeselle, wat 'n wanfunksie van die perifere senuweestelsel veroorsaak. Hierdie kwaal word gemanifesteer deur 'n afname in motoriese vermoë, 'n afname in sensitiwiteit, afhangende van die plasing van die patologiese fokus, enige deel van die ledemate, spierpyn. Met die betrokke siekte is die pasiënt beskadig senuweevesels wat die voete voed. As gevolg van strukturele skade aan die senuweefibre, is die sensitiwiteit van die bene verlore, wat die individu se vermoë om onafhanklik te beweeg, beïnvloed.
Behandeling van poliëneuropatie van die onderste ledemate, as 'n reël, is taamlik moeisaam en lang, aangesien hierdie kwaal vaker progressief is en ontwikkel tot 'n chroniese kursus.
Om die oorsake wat die ontwikkeling van die siekte beskryf beskryf, te bepaal, is dit in die eerste beurt nodig om die struktuur van die senuweestelsel te hanteer, veral sy afsonderlike area - die perifere stelsel. Dit is gebaseer op die lang prosesse van senuweefibre, waarvan die taak seine moet oordra, wat die voortplanting van motoriese en sensitiewe funksies verseker. In die kern van die brein en rugmurg woon die liggame van hierdie neurone en vorm dus 'n noue verbinding. Uit 'n praktiese oogpunt kombineer die perifere segment van die senuweestelsel die sogenaamde "geleiers" wat die senuweesentrums met reseptore en funksionele organe verbind.
Wanneer poliëneuropatie voorkom, word 'n afsonderlike deel van die perifere senuweefibre aangetas. Daarom word die manifestasies van die siekte op sekere gebiede waargeneem. Die patologie op die ledemate verskyn simmetries.
Daar moet kennis geneem word dat die ontleedde patologie verskeie variëteite het, wat volgens die funksies van die beskadigde senuwees geklassifiseer word. Byvoorbeeld, as neurone wat verantwoordelik is vir beweging geraak word, kan die vermoë om te beweeg verlore of belemmer word. Sulke polyneuropatie word motor genoem.
In die sensoriese vorm van die wanorde onder oorweging word senuweevesels beïnvloed, wat sensitiwiteit veroorsaak, wat erg geraak word deur skade aan hierdie kategorie neurone.
Gebrek aan outonome regulatoriese funksies vind plaas wanneer outonome senuweefibre beskadig word (hipotermie, atonie).
Dus, die volgende belangrike faktore wat die ontwikkeling van hierdie siekte veroorsaak, word onderskei: metabolies (geassosieer met metaboliese steurnisse), outo-immuun, oorerflike, voedingswaarde (veroorsaak deur eetversteurings), giftig en aansteeklik-toksies.
Daar is twee vorme van die beskryf patologie afhangende van die plek van die letsel: demyeliniserende en aksonale. In die eerste geval word myelien aangetas - 'n stof wat die skede van senuwees vorm, met 'n aksonale vorm, is die aksiale silinder beskadig.
Die aksonale vorm van beenpolyneuropatie word waargeneem in alle rasse van die siekte. Die verskil is in die voorkoms van die tipe oortreding, byvoorbeeld, daar kan 'n afwyking van motoriese funksie of 'n afname in sensitiwiteit wees. Hierdie vorm verskyn as gevolg van ernstige metaboliese afwykings, dronkenskap met verskeie organofosforverbindings, lood, kwik sout, arseen, asook tydens alkoholisme.
Daar is vier vorms, afhangende van die neiging van die kursus: chroniese en herhalende vorm van die vloei, akuut en subakuut.
Die akute vorm van aksonale polyneuropatie ontwikkel dikwels in 2-4 dae. Meer dikwels word dit veroorsaak deur die sterkste vergiftiging van 'n selfmoord of kriminele aard, algemene dronkenskap as gevolg van blootstelling aan arseen, koolmonoksied, lood, kwiksoute, metielalkohol. Die akute vorm kan langer as tien dae duur.
Simptome van die subakutiewe vorm van polioneuropatie styg oor die afgelope paar weke. Hierdie vorm kom dikwels voor met metaboliese afwykings of as gevolg van toksisose. Gewoonlik, herstel is stadig en kan baie maande neem.
Die chroniese vorm vorder dikwels oor 'n lang tydperk van ses maande of meer. Die siekte verskyn gewoonlik op die agtergrond van alkoholisme, diabetes mellitus, limfoom, bloed siektes, vitamien tekort aan vitamiene (B1) of sianokobalamien (B12).
Onder aksonale polo-neuropatiese middels word alkoholiese neuropatie dikwels gediagnoseer, wat veroorsaak word deur langdurige en onredelike misbruik van alkoholhoudende vloeistowwe. Nie net die aantal "geabsorbeerde liter" van alkohol nie, maar ook die kwaliteit van die produk self, speel 'n belangrike rol in die opkoms van die betrokke patologie, aangesien baie alkoholiese drank baie toksiese stowwe vir die liggaam bevat.
Die hoof faktor wat alkoholiese poliëneuropatie veroorsaak, is die negatiewe impak van gifstowwe, wat ryk is aan alkohol, op die senuweeprosesse, wat lei tot gestremde metaboliese prosesse. In die meeste gevalle word die patologie onder bespreking gekenmerk deur 'n subakute kursus. Aanvanklik is daar sensasies van gevoelloosheid in die distale segmente van die onderste ledemate, en erge pyn in die kuitspiere. Wanneer die druk styg, verhoog die algii in die spiere merkbaar.
By die volgende stadium van ontwikkeling van die siekte word disfunksie van die oorwegend laer ledemate waargeneem, wat uitgedruk word deur swakheid, dikwels selfs verlamming. Die senuwees wat die fleksie van die voet veroorsaak, is die meeste beskadig. Daarbenewens word die sensitiwiteit van die oppervlakkige lae van die dermis in die area van die hand soos 'n handskoen en die voet soos 'n sokkie versteur.
In sommige gevalle kan hierdie siekte 'n akute kursus hê. Dit is hoofsaaklik as gevolg van oormatige hipotermie.
Benewens die bogenoemde kliniese simptome, kan ander patologiese manifestasies ook teenwoordig wees, soos 'n beduidende verandering in die kleurreeks van die bene se vel en die temperatuur van die ledemate, oedeem van die distale bene (minder dikwels van die hande), verhoogde sweet. Die betrokke siekte kan soms kraniale senuwees beïnvloed, naamlik die oculomotoriese en optiese senuwees.
Die beskadigde oortredings word gewoonlik oor verskeie weke / maande bespeur en vermeerder. Hierdie siekte kan vir 'n paar jaar duur. By die beëindiging van die gebruik van alkoholiese drank kan die kwaal oorkom word.
Die demyeliniserende vorm van poliëneuropatie word beskou as 'n ernstige siekte, vergesel van inflammasie van die senuwee wortels en die geleidelike vernietiging van hul miëlienskede.
Die oorweeg vorm van die siekte is relatief skaars. Dikwels raak hierdie siekte die volwasse manlike bevolking, hoewel dit ook in die swakker helfte van die kinders kan voorkom. Demyeliniserende poliëneuropatie word gewoonlik gemanifesteer deur swakheid van die spiere van die distale en proksimale sones van die ledemate, as gevolg van skade aan die senuweewortels.
Die meganisme van ontwikkeling en die etiologiese faktor van die oorweegde vorm van die siekte vandag, is ongelukkig nie vir seker bekend nie, maar talle studies het die autoimmuniese aard van demyeliniserende polyneuropatie getoon. Om 'n aantal redes begin die immuunstelsel sy eie selle as vreemde te oorweeg, waardeur dit aanvaar word om spesifieke teenliggaampies te produseer. Met hierdie vorm van patologie val antigeine die selle van die senuweewortels aan, wat hul dop (myelin) vernietig en sodoende 'n ontstekingsproses veroorsaak. As gevolg van sulke aanvalle, verloor senuwee-eindpunte hul fundamentele funksies, wat 'n afbreek van die instandhouding van organe en spiere veroorsaak.
Aangesien dit algemeen aanvaar word dat die oorsprong van enige outo-immuun-siekte verband hou met oorerwing, kan 'n genetiese faktor in die voorkoms van demyeliniserende poliëneuropatie nie uitgesluit word nie. Daarbenewens is daar toestande wat die werking van die immuunstelsel kan verander. Hierdie toestande of faktore sluit in metaboliese en hormonale afwykings, ernstige fisiese inspanning, infeksie van die liggaam, emosionele oorstroming, inenting, beserings, stres, ernstige siekte en chirurgie.
Dus, die behandeling van laer ledemate polyneuropatie word verteenwoordig deur 'n aantal eienskappe wat oorweeg moet word, omdat die betrokke oortreding nie onafhanklik voorkom nie. Daarom, wanneer die eerste manifestasies en tekens van siektes opgespoor word, is dit noodsaaklik om die etiologiese faktor onmiddellik te vestig, aangesien die behandeling van byvoorbeeld diabetiese poliëneuropatie verskil van die terapie van patologie wat gegenereer word deur die misbruik van alkohol.
Polyneuropatie van die boonste ledemate
Hierdie oortreding vind plaas as gevolg van skade aan die senuweestelsel en lei tot verlamming van die boonste ledemate. In hierdie siekte word gewoonlik simmetriese skade aan die senuweefibre van die distale streke van die ledemate aangetref.
Simptome van polieneuropatie van hande is amper altyd eentonig. By pasiënte is daar 'n toename in sweet, 'n skending van pyngevoeligheid, termoregulering, velvoeding, 'n verandering in tasbare sensitiwiteit, pestesieë in die vorm van 'goosebumps'. Hierdie patologie word gekenmerk deur drie tipes perkolasie, naamlik chronies, akuut en subakuut.
Polyneuropatie van die boonste ledemate word veral geopenbaar deur swakheid van die hande, verskeie algias wat in hul inhoud brand of boog, swel, en soms kan die tinteling gevoel word. Met hierdie patologie word vibrasiesensitiwiteit versteur, waardeur pasiënte dikwels probleme ondervind met die uitvoer van elementêre manipulasies. Soms by mense met poliëneuropatie is daar 'n afname in sensitiwiteit in die hande.
As gevolg van die gebruik van alkohol, chemikalieë, bederfde produkte, word poliëneuropatie van die hande meestal verskeie dronkskappe veroorsaak. Trek ook die voorkoms van die siekte uit: avitaminose, aansteeklike proses (virale of bakteriële etiologie), kollagenose, disfunksie van die lewer, niere, tumor of outo-immuun prosesse, patologie van die pankreas en endokriene klier. Dikwels verskyn hierdie siekte as gevolg van diabetes.
Die beskryf siekte kan op verskillende maniere in elke pasiënt voorkom.
Volgens die patogenese van poliëneuropatie van die boonste ledemate kan verdeel word in aksonale en demyeliniserende, volgens kliniese manifestasies op: vegetatiewe, sensoriese en motoriese. In sy suiwer vorm is dit nogal moeilik om die genoteerde rasse van hierdie kwaal te ontmoet, meer dikwels kombineer die siekte die simptome van verskeie variasies.
Vandag is die behandelingsmetodes van die betrokke siekte nogal skaars. Daarom bly die behandeling van poliëneuropathieë van verskillende vorme tot vandag toe 'n ernstige probleem. Die vlak van kennis van moderne dokters op die gebied van die patogenetiese aspek en etiologiese faktor van hierdie kategorie siektes het die geskiktheid bepaal om twee terreine-terapeutiese effekte te identifiseer, naamlik ongedifferensieerde en gedifferensieerde metodes.
Gedifferensieerde terapeutiese korrektiewe metodes vir endogene verdowing dui op die behandeling van die hoofsiekte (byvoorbeeld nefropatie, diabetes), vir patologieë van die spysverteringstelsel wat veroorsaak word deur wanabsorpsie, vereis die aanstelling van groot dosisse vitamiene B1 (tiamien) en B12 (sianokobalamien).
Byvoorbeeld, diabetiese poliëneuropatiebehandelingsmiddels en hul keuse is as gevolg van die instandhouding van 'n sekere glukemiese vlak. Terapie van poliëneuropatie op die agtergrond van diabetes moet gefaseer word. In die eerste fase moet liggaamsgewig en dieet aangepas word, 'n stel spesiale fisiese oefeninge moet ontwikkel word en die bloeddrukaanwysers moet in ooreenstemming wees met die norm. Patogenetiese metodes van terapie behels die gebruik van neurotropiese vitamiene en die inspuiting van alfa-lipoïensuur in groot dosisse.
Ongedifferensieerde terapeutiese metodes word verteenwoordig deur glukokortikoïede, immunosuppressiewe middels en plasma-uitruil.
Polynuropathie behandeling dwelms moet voorgeskryf word in kombinasie. Die spesifisiteit van die keuse van terapeutiese maatreëls van die betrokke patologie hang altyd af van die etiologiese faktor wat die siekte veroorsaak het en die kursus veroorsaak het. So, byvoorbeeld, verdwyn die simptome van poliëneuropatie, wat veroorsaak word deur oormatige inhoud van piridoksien (vitamien B6) sonder 'n spoor na die normalisering van die vlak.
Polyneuropatie wat deur die kankerproses veroorsaak word, word behandel deur chirurgie - die verwydering van die neoplasma, wat druk op die senuwee eindig. As die siekte plaasgevind het teen die agtergrond van hipotireose, word hormoonterapie gebruik.
Behandeling van toksiese polyneuropatie, in die eerste beurt, behels ontgiftingsmaatreëls, waarna medikasie voorgeskryf word om die siekte self reg te stel.
As dit onmoontlik is om die oorsaak wat die ontwikkeling van die omskrewe siekte veroorsaak het, te identifiseer of uit te skakel, behels die hoof doel van behandeling die verwydering van pyn en die uitskakeling van spierswakheid.
Met die hulp van pynstillende middels of niesteroïdale anti-inflammatoriese middels, is dit nogal moeilik om algia te verslaan. Daarom is die aanstelling van plaaslike narkose, antikonvulsante en antidepressante vir die verligting van pyn meer algemeen.
Die effektiwiteit van antidepressante lê in hul vermoë om die noradrenerge stelsel te aktiveer. Die keuse van dwelms in hierdie groep word individueel gestel, aangesien antidepressante dikwels verstandelike afhanklikheid veroorsaak.
Die gebruik van antikonvulsante word geregverdig deur hul vermoë om senuwee-impulse wat uit die geaffekteerde senuwees voortspruit, te inhibeer.