Image deur Christine Engelhardt
Ons gebruik inderdaad wekkers en kunsmatige beligting om die beperkinge van die daaglikse bewegings van ons planeet te "oorwin", en gevolglik het ons kontak verloor met ons eie sirkadiese ritmes. Ons voer vrugte en groente van regoor die wêreld in, sodat ons die seisoenaliteit van voedsel wat plaaslik gekweek word, uit die oog verloor het. Ons kyk na kalenders om ons dae te definieer en het ons bewustheid verloor van die beweging van die son, die maan en die sterre. Kortom, ons het baie van die veranderlikes wat in ons werklikheid inherent is, "uitgeput" om beter te pas by ons gemeganiseerde industriële behoeftes, tot die punt dat ons die voortdurend veranderende aard van hierdie wonderlike wêreld waarin ons leef, ignoreer.
Op 'n dag kan ons almal skielik wakker word en besef dat ons wêreld dramaties verander het terwyl ons nie aandag gegee het nie. Ons weet reeds dat 'n vulkaan soos Montserrat kan uitbars en twee derdes van 'n eiland in 'n oogwink uitwis. 'N Orkaan kan 'n skynbaar permanente stad soos New Orleans beslaan, en 'n virus soos VIGS kan op die toneel opdaag en ons voortbestaan ​​bedreig. Ons stry nie lank met die kragtige natuurkragte nie, en ignoreer beslis nie hierdie gebeure as dit plaasvind nie. Die werklikheid gaan altyd voort, en gee nie om of ons die bestaan ​​daarvan wil ignoreer nie.
Van die waarneming van universele verandering tot die aktivering van verandering
Om vreugdevol aan te pas in ooreenstemming met wat is - om die aard van die voortdurend veranderende kosmiese organisme waaraan ons almal deel te vereer - is om lief te hê vir die wêreld wat ons geskep het, en om te lewe in ooreenstemming met die veranderinge wat dit inspireer. Dan kan ons net ingaan in ons rol as bewuste wesens met die mag om aktiveer verander.
Wat 'n wonderlike geskenk het ons gekry: die vermoë om neem universele verandering tesame met die krag tot verstaan dit, tesame met die kapasiteit om die wêreld te buig op maniere wat die beste in die behoeftes van die geheel kan dien. Wat 'n jammerte dat ons daardie geskenk al so lank vermors het.
Tot dusver was die meeste van ons pogings om die werklikheid tot die visie van die mensdom te beperk, op korttermyn persoonlike gewin eerder as op langtermyn sosiale of planetêre voordeel. In werklikheid is die meeste van die veranderinge wat ons tot dusver aangebring het, ontwerp om 'n paar van ons by die koste van die planetêre geheel. Ons het byvoorbeeld die land in kunsmatige stukke opgekap en dit aan die hoogste bieër verkoop en ontelbare lewende wesens, sowel as ander, minder bevoorregte mense, van hul natuurlike reg op 'n plek in hierdie wêreld, sonder ons uitdruklike toestemming.
Ons het die hele spesie tot niet gemaak deur ons skoonmaak, strookmynbou, olieboor, ensovoorts in diens van ons ekonomiese belange, met min kommer vir die uitwerking wat hierdie uitwissings op ons planeet gehad het. Ons het ons oseane, riviere en seë besoedel en groot dele van die land verstedelik deur die natuur hervorm, littekens en plaveisel gemaak om ons idee te vorm van hoe 'n menslike wêreld "moet" lyk. Ons het dit gedoen vanuit 'n plek van skeidingsbewussyn.
Skeidingsbewussyn is die perspektief dat ons op een of ander manier van alles afgesonder is, en dat wat ons op die kort termyn vir onsself gedoen het, belangriker was as die gevolge van ons optrede op die lange duur. Ons het so opgetree nie omdat ons doelbewus probeer het om die aarde te vernietig nie, maar uit 'n volledige gebrek aan bewustheid van die erns van ons eie voetspoor op die nek van ons moederplaneet.
Selfs so onlangs as vyftig jaar gelede het ons dalk opgemerk dat die probleme wat ons geskep het, al hoe groter word, maar aanvaar dat hulle op 'n ander geslag sou val om te bestuur, sodat ons persoonlik kon ontsnap uit die behoefte om 'n sosiale ineenstorting te ondergaan. Maar alhoewel ons probleme al hoe groter word in ons lewensperiode, sou dit vir ons (en miskien selfmoord) onheilspellend wees om te besluit dat ons geen ander keuse het nie as om voort te gaan met die "besigheid soos gewoonlik" omdat ons ' ons het 'n masjien geskep wat te groot is om te misluk en te lastig is om te verander. Dit sou miskien die lot van die dinosourusse gewees het, maar dit hoef nie ons s'n te wees nie ... tensy ons ons daaraan skou en oorgee.
Die wêreld is die verhoog van die mensdom - maar wie skryf ons skrifte?
Shakespeare het geskryf: 'Die hele wêreld is 'n verhoog'. Daardie lyn is meer as eenvoudige metafoor.
Die aarde is 'n stadium, al is dit 'n lewende fase, wat oor ongeveer vier miljard jaar van planetêre evolusie gebou is. Die land en sosiale omgewings wat ons plaaslike samestelling uitmaak, is voortdurend verskuifend, en die dramatiese, individuele lewens- en doodsverhale wat op baie stadiums opgevoer word, is besig om te verander.
Ons is die akteurs en aktrises, 'n paar van die vele wesens wat hierdie kosmiese speelveld deur die ingang van die geboorte betree. Elkeen van ons sal ons persoonlike verhaal uitvoer, en ook ondersteunende rolle vertolk in die persoonlike verhale van ander totdat ons deur die lewe (ons kosmiese regisseur) beveel word om uit te gaan, wat elkeen van ons deur die poort van die dood sal doen.
Die hele waarheid: ons is die lewe
Dit is eintlik net 'n deel van die waarheid, nie die waarheid nie. Want van harte ons is lewe. Ons is onlosmaaklik daarvan, dus van mekaar en van alle ander dinge. Die lewe waai in en uit hierdie wêreld deur die ontelbare vorms wat dit skep, maar onder hulle bly dit ewig, oneindig, vormloos.
Dit maak nie saak hoe hard ons probeer om die lewe vas te pen nie, dit kan nie deur ons geïsoleer word, gedissekteer word of weer saamgestel word nie, net soos 'n masjien. Wanneer ons do probeer om dit te verstaan, byvoorbeeld as ons 'n hond dissekteer om meer te wete te kom oor hoe dit funksioneer, moet ons die lewenswese van die hond blus in ons soeke na objektiewe waarheid.
Die lewe is energie in sy suiwerste vorm, 'n wonderbaarlike danser wat elke atoom, molekule, sel, plant en wese in hierdie wêreld animeer. Die lewe is die skepper van die magie en die bron van die lig wat in die kosmos vloei. Sommige van ons noem daardie lewenslig die siel, terwyl ander dit goddelike energie of God noem.
Wat ons dit ook al noem, dit bestaan ​​nie net in mense nie, maar ook in alles wat rondom ons bestaan. Ons voel dat dit in onsself vloei, en daarom word ons gevestig op 'n idee van 'self' wat buite die grense van ons tydelike vorme strek. As ons uiteindelik leer om dit in alles te ervaar, is dit wanneer ons ons gevoelens van afsondering afwerp. Ons is nie alleen; ons was nog nooit. Ons het pas die oog verloor van die lewe rondom ons.
'N Vals sin van skeiding
Sodra 'n meerderheid van ons daardie valse gevoel van skeiding loslaat deur die ewige lewensdimensie op te let wat die hele kosmos aanmekaar bind, sal ons soveel nader wees aan die genesing van die wonde wat deur ons gevoel van isolasie geskep word. Mense sal nie word nie minder spesiaal deur die status van "lewe" aan alle ander dinge toe te ken. In plaas daarvan sal ons wees verering alle dinge wat bestaan, sodat hulle elkeen word meer spesiaal, dus heilig en geliefd deur ons almal.
Wat hierdie verandering so moeilik maak, is dat die skrifte wat ons tans volg isolasie en menslike skeiding bevorder. Dit is duisende jare gelede geskryf en aan ons as kinders gegee voordat ons kon nadink oor of die idees daarin sin maak. Ons is op 'n vroeë ouderdom geleer om patriotiese burgers van ons onderskeie nasies te wees, wat beteken dat ons sommige lande "soos" wil hê en ons met ander wil veg.
Ons is geleer dat ons God die 'regte' is, terwyl elkeen se God die 'verkeerde' is. Ons is geleer om ons land se ekonomiese beleid te omhels, wat beteken dat ons ons korporasies moet ondersteun en die voortsetting daarvan moet bevorder, ongeag die koste.
Ons het nooit die geleentheid gebied om 'n moderne skrif te skryf wat beter definieer wie ons glo dat ons in die hier en nou is nie, of waarheen ons dink dat ons as 'n spesie op pad is. Ons het beslis nog nie die geleentheid benut om 'die einde' te skryf oor die hoofstuk wat die meganiese / industriële era uiteensit nie, sodat ons ons verhaal vanuit 'n nuwe en lewende perspektief kan begin vertel.
Ons keuse: Herskryf ons menslike verhaal
Alhoewel dit regtig ons keuse is om ons menslike verhaal te herskryf, wil dit voorkom asof ons planeet die weg baan vir net so 'n geleentheid. Ons word vir die eerste keer in die moderne geskiedenis, met 'n meerderheid instellings wat onder die gewig van wêreldwye verandering sug, uitgenooi om na die geleentheid toe te tree. En dit is nie net die rykes wat na hierdie partytjie genooi word nie, ook nie net die onthutsers wat na hierdie rewolusie genooi word nie, maar almal van ons ... saam.
Ons word die kans gebied om iets mooier, deernisbaarder, liefdevol en meer te skep lewe vir onsself as die meganiese wen / verloor-stelsel wat ons nou bestuur. Ons word uitgenooi om gesonde, volledige stelsels te konstrueer wat ons begrip van die mensdom as 'n lewende organisme op 'n lewende planeet, wat in 'n lewende heelal ingebed is, meer akkuraat weerspieël.
Ons wêreld nooi ons uit om 'n nuwe visie vir die mensdom te skep deur die wêreldwye veranderingstempo te versnel. In minder as honderd en vyftig jaar het die mensdom van perdekarretjies tot ruimtereis gegaan, van briewe wat deur Pony Express afgelewer is tot onmiddellike kommunikasie oor die hele wêreld. Twintig jaar gelede as ons by 'n koffiewinkel instap, was ons keuses beperk tot room of suiker. Gaan vandag 'n Starbucks binne en ons word gekonfronteer met 'n bykans onbeperkte aantal keuses — rondom 'n eenvoudige koppie koffie!
Asem die lewe in wat ons skep
Dit is duidelik dat die menslike verbeelding sy vermoë om te skep deur sprong en perke uitbrei. Die vraag is: wil ons voortgaan om meer en meer ingewikkelde meganiese stelsels op te bou wat die lewensbloed uit ons suig, of is dit tyd dat ons die lewe wat ons skep, inasem? As ons met menslike waardes en behoeftes in gedagte, in plaas daarvan om slegs te fokus op wat die onderneming se masjinerie aan die gang hou, sal dit wat ons skep die beste weerspieël van wat ons is.
Of ons hierdie huidige evolusionêre verskuiwing oorleef, hang af van ons bereidwilligheid om ons ou idees te laat vaar en die praktyke wat ons nie meer dien nie, uit die weg ruim. Maar eers moet ons identifiseer en saamstem oor wat moet verander. Hoe lank ons ​​planeet sal wag terwyl ons stry, is enigiemand se raaiskoot, maar namate ons uitdagings vergroot, sal ons sekerlik daarop ingestel wees om op baie werklike gebeure te reageer.
Ons is reeds hard gedruk om te reageer op verwoestende aardbewings en orkane, 'n verskriklike tsoenami, rekordoorstromings in Asië en Australië en siektes wat die mense van Afrika verwoes. Hoe goed ons tot dusver gevaar het, is onduidelik, maar die uitdagings gaan voort met min tyd tussenin vir hergroepering. Dinge sal waarskynlik vir ons baie makliker gaan as ons nou bewustelik tyd maak om na te dink oor wat gedoen moet word en dan sagkens begin om ons maniere te verander.
As ons daarop aandring om te wag vir 'n ernstige nood om ons te dwing om blindelings, onbewustelik te reageer, sal ons waarskynlik terugval op ons dierlike oorlewingsinstink, eerder as om rede te gebruik om meer grondige morele keuses te maak. Onthou dat ons op die evolusie-tydskaal nog steeds 'n baie jong spesie is wat ons vermoë om die rede te gebruik, gebruik. Ons het meer oefening nodig voordat die rede ons standaardinstrument word as ons met onmiddellike gevaar gekonfronteer word.
Ons neiging is om terug te val op ons ou bystand, die veg, vlug of vries refleks, wat gewortel is in vrees en dikwels meer lyding skep as wat dit voorkom. Ons sien dit as ons getuie is van 'n oproerige skare. Vrees wek woede, wat reaktiwiteit voed, totdat rede en waardes opsy gesit word en die energie van instink oorweldigend raak. Ons het woedende skares in die strate van Palestina gesien wat gewapende Israeliese soldate met klippe en stokke aanval; handelinge wat dieselfde individue nooit sou droom om alleen te pleeg nie. Ongelukkig raak mense kort-kort kontak met hul hoër gevoel vir hulself as mense betrap word in 'n menigte mentaliteit.
Die mensdom het, soos sprinkane, gedink aan ondeurdagte, byna parasitiese gedrag teenoor ons planeet deur middel van ons geld-en-krag-idee van vraag en aanbod. Ons moet onsself vergewe vir ons inname van die verlede, omdat ons gewerk het uit onkunde en uit vrees vir 'n gebrek. Nou is dit egter tyd dat ons meer aandag gee aan lewende voorbeelde van hoe simbiose werk, en minder aan ons ekonomiese dogmas van die verlede.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Prestasie > Herskrif van die skrif: van skeiding tot simbiose