Ons ken die storie van die sondeval maar alte goed. Die Here God het die wêreld geskape en Adam en Eva in die paradys laat woon waar alles mooi en goed was. Hier kon hulle vir ewig lewe, solank hulle net nie van die boom in die middel van die tuin eet nie. Daar was immers meer as genoeg vrugte aan die ander bome ook! Maar toe kom die ou duiwel in die vorm van ‘n slang en verlei vir Eva om juis te doen wat die Here God hulle verbied het – om die verbode vrug te eet. En Eva op haar beurt verlei vir Adam want sy wou nie alleen in die moeilikheid kom nie. Omdat hulle liewers na die duiwel as na die Here God geluister het, het Hy hulle uit die paradys uit weggejaag. En die straf op hul sonde is die dood. As gevolg van Adam en Eva se sonde, is alle mense sondig en moet alle mense sterf.
Maar wat dan nou van die slang in Genesis 3? Hy moet tog iets wees wat sleg of selfs boos is! Kyk in watter ellende het hy die mens gedompel!
Orals in die Ou Nabye Ooste was daar mites in omloop wat vertel het dat die mens eens op ‘n tyd die vermoë gehad het om vir ewig te lewe. Hierdie voorreg wou die gode egter vir hulself hou, want mense mag nooit soos gode word nie. Daarom het hulle al die mens se pogings om die ewige lewe te bekom, gefnuik. Omdat slange as bonatuurlike, selfs goddelike wesens gereken is, het hulle dikwels die rol van ‘verkuller’ gespeel. In die Gilgamesj-epos word tersyde na hierdie idee verwys: die held gaan op soek na die ewige lewe, maar hy misluk in sy pogings. Nietemin word hy huis toe gestuur met ‘n troosprysie – ‘n wonderplant wat as ‘n soort verjongings-kuur werk. Dit waarborg nie die ewige lewe nie, maar as hy daarvan eet, sal hy nooit ouer word nie. Dit stel die ouderdom en die dood ‘n bietjie uit. Hy span uit vir die aand, en gaan af na ‘n poel om te baai. Sy kosbare plant los hy onnadenkend op die rand van die poel. En toe hy weer sien, het ‘n slang die plant gegryp – en Gilgamesj aanskou hoe die wese sy ou vel afgooi en jonk en nuut wegseil.
En wat doen die slang? Hy prikkel die vrou se intellek met suggestiewe vrae wat God se woorde in twyfel trek (Gen 3:1). Hy suggereer aan haar dat die Here God se verbod onredelik is, en selfs dat Hy vir die mens gelieg het. Hy spoor haar aan om vir haarself te dink, en nie blindelings te gehoorsaam nie. Hy belowe haar selfs ‘n teken – as sy van die vrug eet, sal sy nie sterf nie, inteendeel, sy sal kennis bekom (verse 4 & 5).
En dit is presies wat gebeur. Toe Eva die verbode vrug proe, lê die soet smaak van wete op haar tong. Die mens raak bewus van sy andersheid – hy is anders as die dier, en met die kennis wat hy bekom het, is hy nou ‘n trappie nader aan God, nader aan die ewige lewe. En dit mag nie (Gen 3:22)! Die Boom van die Lewe moet vir ewig buite die mens se bereik bly, en daarom jaag die Here God hulle uit die tuin uit weg. En waar die slang eers slimmer as ander diere was, verkry hy nou die laagste status moontlik – om op sy maag te seil en stof te vreet!