	In die eerste lering (Mark 8:34-9:1) verduidelik Jesus dat om werklik 'n dissipel van Hom te wees, 'n mens bereid moet wees om in jouself te sterf en ander belangriker as jyself te ag. Mense wat ter wille van hulself die lewe op aarde belangriker ag as om vir Jesus te volg, kan nie 'n dissipel van Jesus wees nie. Wie ter wille van Jesus in die oë van die wêreld gespot word en skande oor hulself bring, is werklik sy dissipels, en sal die ewige lewe ontvang. Die belangrikste in hierdie lering van Jesus is dus om diensbaar te wees teenoor God en teenoor die wêreld.
	In die tweede lering (Mark 9:35-37) leer Jesus sy dissipels dat iemand wat die belangrikste wil wees homself moet verneder deur almal se dienaar te word. Dit hou ook verband met Jesus se vorige lering van selfverloëning (Mark 8:34). Jesus gebruik dan 'n kind, wat 'n randfiguur ('nobody') in die eerste-eeuse Mediterreense wêreld was en geen status gehad het nie, om vir die dissipels te sê dat iemand wat soos die kind geen begeerte aan aansien en status het nie, die belangrikste is in God se koninkryk. As iemand 'n dissipel van Jesus wil wees, moet hy dus soos die kind geen begeerte na status hê nie, maar nederig wees soos 'n dienskneg. In hierdie lering is die belangrikste dus nederigheid en bereidheid tot diens.
Die belangrikste uit hierdie punte wat Myers noem, is dat daar gelykheid is in die gemeenskap van Jesusnavolgers. Alhoewel leierskap ook in so 'n groepering nodig is, mag dit nie tot verhewenheid bo 'n ander lei nie. Die wese van hierdie groepering is inklusief, omdat niemand van die nuwe huisgesin van God ('fictive kin group') uitgesluit mag word nie.
Uit bogenoemde blyk duidelik dat daar 'n verband bestaan tussen die Christologie van Markus, en dissipelskap. Hierdie twee ontmoet mekaar, volgens Matera (1987), in die kruis. Hy verwoord dit soos volg: