Maart | 2017 | Tannie Frannie
Handvaardig? Helaas, nee!
05 Sondag Mar 2017
Sy is 'n kleine, fyne vroutjie, maar sy maak die wonderlikste smaakvolle behangsels, tafeldoeke, tafellopers en blindings vir ons kerkgebou: groot, swaar stukke wat nie deur die dimensies verswelg word nie en deurgaans bydra om warmte in die huis van die Here te skep.
My skoonsus het my skoonmammie se naaldwerktalent geërf; ek onthou hoe ek by haar gesit het terwyl sy in 'n japtrap vir ons kleutertjie die mooiste broderie anglaise-rokkie gemaak het, wit met fyn matroosblou kantrandjies om die vrygewige valletjies, 'n rokkie wat behoorlik opgedra is. Jare later het sy vir daardie einste dogtertjie se matriekafskeid 'n droomrok van amberkleurige kant saam met 'n vollengte sprokiesmantel gemaak. Vir my was daar (onder andere!) 'n mosgroen aand-ensemble, met liefde geskep en met vreugde ontvang.
My jonger skoonsus het vir my 'n vadoek borduur met "Sussa" langs 'n vrolike mandjietjie blomme. Ook 'n spierwit stel handdoeke vir my kleinkind Gabby – die kleinste handdoekie met "Ouma", lint en 'n hartvormige knopie versier.
Ek ontvang 'n omgehekelde waslappie as blyk van waardering en verstom my aan die eweredige stekies.Die pragtige gebreide en gehekelde kombersies wat Dirkie op fb plaas, slaan my asem weg van bewondering.
Ag, as ek tog maar 'n enkele talent self kon gekies het! Dan sou ek en juf. Bekker nie mekaar tot raserny gedryf het in die laerskool nie (die enigste naaldwerksteek wat ek tot vandag toe behóórlik kan doen, is komberssteek, nadat ek agt lang nate van 'n prinsesstylrokkie moes omwerk – dankie, juffrou!) Op my mammie se Singermasjien het ek heerlik popklere gemaak vir my "teenager"-poppe en toe sy vir my 'n eie masjien present gee, selfs 'n rokkie of twee vir myself… Dit was egter altyd 'n stryd: dinge gaan goed tot op 'n punt en dan loop alles skeef, ek moet uittrek, niks wil werk nie en uiteindelik lê daar nog 'n mislukte poging iewers in 'n kas. Breiery het goed gewerk solank dit net 'n reguit stuk was – die oomblik as ek moes verminder/vermeerder, het die ellende vol in die blom gestaan.
In die vloedgang van huishou en kinders grootmaak het ek moed opgegee: my 5-duime-gesukkel was net te tydrowend.
Verlede jaar toe my kleinseun op pad is, wou ek opsluit vir hom 'n spoegdoek omhekel, maar had g'n benul hoe om dit te doen nie. Toe gaan ek na die Kreatiwiteitsgroep by die kerk, want ek wis dáár is die voorvroue en raakvatters bymekaar. Gewapen met 'n boek ("Alles oor hekel"), pen, blou gare en doek vra ek toe om hulp. Een dierbare vrou willig in om my te onderrig. Meewarig kyk sy na die moles terwyl ek sukkel. Uiteindelik seg sy: "Gee hierso, ek sal dit vir jou doen." Sondagoggend kry ek toe die allermooiste omgehekelde doek terug – met 'n fraaie skulpiesrand – 'n spoegdoek wat enige ouma met trots oor haar skouer sal kan gooi!