Ons huwelik: 'n verhouding in ons Here
Het jy (soms) 'n huwelik "in die Here" of "in die mens"?
Die huwelik is nooit net 'n twee-party verhouding tussen man en vrou nie. Daar is altyd drie partye betrokke: man, vrou en God/afgod, bruidegom-bruid-Bruidegom. Die drie-party verbinding is 'n verbond met God en mekaar (Mal 2:14). Die verbond is gewortel in God se karakter: Hy is immers die drie-enige God:
Die belangrikste (bepalende en deurslaggewende) verhouding in jou verhouding met jou huweliksmaat is jou verhouding met jou Here. Hy is immers die Maker en Verlosser en Bruidegom van die gelowige man en vrou. Jyself en jou verhouding behoort eerstens aan die Here, nie aan jouself of aan jou maat nie. Hy voorsien alles vir die verhouding:
God die Vader verbind Hom permanent aan die paar: Hy is daar vir ons, sal altyd by ons wees, sal ons nooit in die steek laat nie, wil net die beste vir ons gee - so bedien Hy absolute veiligheid aan ons.
God die Seun gee ons deel aan sy lewe, dood en opstanding. Deur geloof deel ons in Sy waarde: sy geregtigheid, heiligheid en heerlikheid.
God die Heilige Gees voorsien ons van unieke vermoëns: gawes en talente sodat man en vrou elkeen sy/haar eier oeping kan uitleef.
Die gelowige man en vrou is deur die Here toegerus met 'n nuwe, Jesus-identiteit. Die ou dinge is verby (2 Kor 5:17). Daarom kan man en vrou mekaar bedien met wie hulle is en wat hulle het:
Hulle kan aan mekaar veiligheid bedien, 'n (beloofde), spesiale (eksklusiewe) plek gee (Hoogl 7:10), beskikbaar wees vir mekaar, getrou wees aan mekaar.
Hulle kan mekaar se waarde as kinders en beeld van God raaksien en mekaar respekteer en waardeer en in Christus aanvaar (sonder om mekaar se sondes te aanvaar).
Hulle kan mekaar se unieke vermoëns en andersheid erken en mekaar daarmee aanvul en help om 'n effektiewe span in die Here se koninkryk te vorm.
Bogenoemde is die ideaal en ook moontlik wanneer man en vrou die Here van die huwelik as Bruidegom-Here erken en gehoorsaam, en nie self Here probeer wees of jou maat tot Here probeer verhef nie.
Die Groot Gebod eis om God bo alles lief te hê, en jou naaste soos jouself. Maar wanneer man en vrou beheer word deur die begeerte om identiteit buite die Here te vind, onteer hulle God en mekaar.
Die persoon wat jy bo-aan jou driehoek plaas op 'n bepaalde tydstip (in 'n bepaalde situasie) dui aan waar jy in die eerste plek identiteit (veiligheid, waarde en vermoë) soek en dit sal jou gedrag teenoor jou huweliksmaat bepaal:
In die driehoeksverhouding: God-ek-maat is dit nie 'n òf-òf nie: Ek kry my identiteit net in die Here en glad nie by my maat nie. Dis eerder 'n èn-èn: Die Here beklee my met Homself en verwag dat ek my maat sal bedien met wie ek is en met wat ek ontvang het. En as my maat my nie reg bedien nie, dan wys ek my maat in liefde daarop dat hy/sy nie aan God gehoorsaam is nie.
Die dag toe ons getroud is, het ons beloftes aan God en mekaar gemaak. Kom ons doen dit by hernuwing met die volgende onderneming:
Omdat die Here my aan Hom en aan jou verbind het deur Jesus Christus, verbind ek my (opnuut) daartoe:
Om my ware identiteit as kind van God in Hom te vind en daarin te groei
Om my unieke roeping te vervul
Om my identiteit en roeping met jou te deel
Om jou identiteit en unieke roeping te respekteer en te bevorder
Om God in hierdie verbond by ons kinders en ander mense te verteenwoordig
Ons verhouding in die Here impliseer dat ons ons voortdurend sal laat lei deur die Here se Gees en Woord (Ef 5:18). Ons moet die vrug van die Gees dra, naamlik liefde (1 Kor 13). Ons moet die liefde prakties aan mekaar bewys:
Die man se verantwoordelikheid is om sy vrou lief te hê (Ef 5:25): deur vriendskap, leiding, kommunikasie (Ef 4:25-32; Jak 1:19; Spr 17:14; 20:5); fisiese aanraking & seksuele intimiteit (Pred 9:7-10; 1 Kor 7:3); en hulp (Joh 13:5,12-13; 3:16; Ef 5:25).
Die vrou se verantwoordelikheid is om onderdanig te wees aan haar man (Ef 5:22) deur haarself en haar gawes entoeiasties tot sy voordeel te gebruik. Sy help haar man om God se droom vir hom te help bereik (Spr 31:12). Sy doen dit deur al die liefdestale aan te leer en vlot te praat: drukkies (1 Kor 7:3-5; Hoogl); praat (Ef 4; Jak 3:17); help/sorg (Spr 31:15; Tit 2:4,5); saamdoen (Fil 2:2); en respek (1 Pet 3:6; Rom 12:10b).
Sy kan dit doen want sy is gelykwaardig aan haar man in die Here mbt haar identiteit: Sy is soos hy geskep as Gods beeld (Gen 1:26,27); sondig (Gen 3; Rom 3:12); verlos (Rom 3:21,22; Gal 3:26-29); word gelei deur Heilige Gees (Rom 8:7; 1 Kor 12); is verheerlik (Rom 8:30). Sy is ook gelykwaardig aan haar man mbt haar basiese roeping. Sy is wel andersoortig tov geslag, gawes en bypassende (onderhandelde) take in die huwelik asook die uniekheid van haar roeping.
Wat is die rede vir die man se liefde aan sy vrou? Is die rede (motivering, dryfveer): As sy my gee wat ek wil hê, sal ek haar (kan) liefhê: As sy my rug krap; netjies en stip is; met my saamstem; as haar m(b)ates en gewig reg is; as sy 'n engel in die bed is; lekker kos maak; 'n goeie (ryk) familie het?
Wat is die rede vir die vrou se onderdanigheid aan haar man? Is haar rede: Hy is sensitief oor my behoeftes; hy kyk my in die oë en luister met aandag wanneer ek met hom praat; hy bring 'n goeie inkomste huis toe; hy help my dadelik met klein takies; hy laat my soos 'n vrou voel?
'n Huwelik in die mens (mens-gefundeerde en mens-gesentreerde) huwelik sê: "Jy is die rede hoekom ek jou lief het". 'n Huwelik in die Here sê: "Ek het jou lief omdat die Here dit van my verwag en dit moontlik maak." Man en vrou het immers sondes en gebreke en verdien nie om bemin te word nie. Ons het mekaar lief juis ten spyte van sonde, buie, depressie, voorkoms, ouderdom.
Die rede waarom ons mekaar liefhet is God self: Hy het ons lief uit GENADE, al is ons sondig en verdien niks (Rom 5:8,9; Ef 5:1-2,25; Kol 3:12-14). Ons moet liehê soos Hy liefhet, uit respek vir Hom, uit dankbaarheid (Fil 2:4-5). Daarom sê die Here van die vrou vir haar: Wees onderdanig aan jou man soos aan My (die Here) (Ef 5:22; Kol 3:23); soos dit pas by hulle wat in die Here glo (Kol 3:18); omdat Hy dit verwag (Joh 14:15); vir sy eer (1 Kor 10:31).