Jagveld pak ’n genre aan wat dekades laas in Suid-Afrika, en spesifiek in Afrikaans, gesien is, naamlik die “aksieriller”. Met hierdie rolprent het die span agter Jagveld baanbrekerswerk gedoen en nuwe moontlikhede geskep vir die Suid-Afrikaanse filmbedryf, en in die besonder vir die aksieriller.
Een van die uitstaande elemente van die prent en iets wat Suid-Afrikaanse gehore behoort op te val, is die keuses wat ten opsigte van die rolverdeling gemaak is, en hoe Jagveld die publiek se verwagtinge en persepsies van hierdie talentvolle akteurs heeltemal op hul kop gaan draai. Leandie du Randt, Suid-Afrika se liefling wat gewoonlik die beeldskone romantiese leading lady speel, en meer onlangs ook haar opwagting in ’n sepie gemaak het, word ’n aksieheldin met wie jy beslis nie wil skoorsoek nie en wat nie bang is om haar hande vuil te maak nie. Neels van Jaarsveld, Tim Theron, Bouwer Bosch, Danie Putter, Luan Jacobs en Edwin van der Walt, meer bekend vir hulle rolle in van Suid-Afrika se gewildste romantiese komedies en dramas, wys hul talent en veelsydigheid deur hulself te omskep in ’n koelbloedige, gewetenlose, bende misdadigers.
Jagveld breek dus geslagstereotipes af, waarvan die beste voorbeeld waarskynlik Leandie se karakter Emma le Roux is, want Emma is beslis nie ’n hulpelose meisie wat deur ’n “groot sterk man” gered moet word nie. Sy kan op haar eie bene staan, skrik nie vir gevaar nie en deel net soveel houe uit as wat na haar kant toe kom. Emma le Roux is ’n karakter waarna vroue van alle ouderdomme kan opsien; ’n sterk vrou wat haar man kan staan en vir niemand hoef terug te staan nie.
Emma le Roux is op pad huis toe – na die familieplaas in die Groot Karoo. Mooi, sagte Emma, die pasifis en laerskool-onderwyseres. Sy het hierdie pad al ’n duisend keer gery, sonder enige voorval.
Dié jagtog verloop dus nie volgens plan nie. Dinge begin uitmekaar val – teen ’n ontstellende spoed. Aanvanklik dryf haat en wraak die bende, maar skielik word oorlewing hulle dryfkrag.
Die skrywer Deon Meyer se bundel Jagveld, ŉ versameling rolprentdraaiboeke, word op 18 Maart saam met die gelyknamige rolprent bekendgestel.
In sy vroeë dertigs het hy vir die eerste keer sy hand aan fiksie in die vorm van tydskrifkortverhale gewaag. Vir hom is dit steeds die beste manier om ontwikkelende skryfvaardighede te slyp. “Dit leer jou baie van struktuur, en jy moet in ŉ beperkte ruimte jou karakters en storielyn ontwikkel.”
Drie van Deon se kortverhale is omskep in films, en hy het die draaiboeke vir Jakhalsdans, Die Ballade van Robbie de Wee en Die Laaste Tango, waarvan hy ook die regisseur was, self geskryf. Hy het ook die draaiboek geskryf vir die TV-reekse Orion (gebaseer op sy gelyknamige roman) en Transito.