Hyundai Heavy Industries targets $19.5 billion in orders in 2016 - Vesselfinder
By John Stansfield, Jan 4, 2016 / Finance
Tags: Hyundai Heavy Industries, HHI, order target, shipbuilder Lys van artikels in kategorie Algemene artikels
HEMELVAART DIE HERSKEPPING VAN DIE 'ONS' Always by My Side (Audiobook) by Edward Grinnan, Debbie Macomber - foreword, Rebekkah Ross | Audible.com
By: Debbie Macomber, Brenda Novak, Meryl Sawyer
By Lois on 01-05-13 Suid-Afrika: 'n Nuwe verhaal kan teen-migrantekrisis die hoof bied: Nuus oor klimaatsimpak | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Cuthbeth Tagwirei
Brandbestryders buite 'n brandende gebou ná geweld en plundering teen buitelandse burgers in Pretoria, Suid-Afrika in 2019. EPA-EFE / Yeshiel Panchia
Afrika-migrante was weer eens daar geteiken vir plundering, geweld en ontheemding in Suid-Afrika. Die gebeure herinner nie net aan 2008, 2015 en 2017 nie: die vertellings wat hulle verduidelik en die maatreëls wat voorgestel word om dit mee te hanteer, is min of meer dieselfde.
In 2008, toe die publieke aandag vir aanvalle op Afrika-migrante vir die eerste keer wêreldwyd geraak het, het die destydse president Thabo Mbeki verklaar dat Suid-Afrikaners nie vreemdelingehaat nie. In 2015 sy opvolger Jacob Zuma weerspieël soortgelyke sentimente. Die verduideliking was dat kriminele elemente agter xenofobie weggekruip het om hul dade te verbloem.
Kriminaliteit, eerder as vreemdelingehaat, was dus hul voorkeurbeskrywing. Intussen het die burgerlike samelewing, opposisiepartye en ander Afrika-regerings daarop aangedring dat die aanvalle op vreemde burgers vreemdelingehaat was en dat dit so genoem moes word.
Ons sien in hierdie debatte 'n waansinnige gejaag om 'n beperking op te lê vir wat gesê moet word, en wat nie. Dit word gedoen as 'n strategie om die agenda op te stel. In hierdie wedloop om die verskynsel te bevat, is 'n begeerte na singulariteit wat ons samelewings getref het. Kriminaliteit, vreemdelingehaat en Afrophobia kom voor in hierdie vertellings soos onversoenbare. Die suggestie is dat die probleem 'n enkele naam het en dus op 'n enkele remediërende raamwerk moet dien.
Dieselfde probleem, dieselfde reaksie
In die gesig gestaar met dieselfde probleem, wend Suid-Afrika hom tot die bekende gereedskapstel om 'n herhalende probleem te verduidelik en te hanteer. 'N Golf van plundering en vernietiging van eiendom deur Suid-Afrikaanse burgers vind tans in Johannesburg plaas. Alhoewel dit buitelandse burgers teiken, beweer dit ook Suid-Afrikaners slagoffers.
Vanaf 9 September 2019 is 12-mense dood bevestig en 639 is gearresteer. Die minister van polisie, die premier van die Gauteng-provinsie, die regerende African National Congress (ANC) en die voormalige president Thabo Mbeki het veroordeel wat hulle misdadigheid noem. Opposisiepartye, die Economic Freedom Fighters en die Demokratiese Alliansie, is onder die stemme wat vreemdelingehaat vir die gebeure blameer. Die debatte is selfs sterker op webwerwe op sosiale media waar beskuldigings en teen-beskuldigings van misdadigheid, vreemdelingehaat en Afrophobia is verhandel.
Hierdie gesprekke is replikas van vorige verduidelikings van soortgelyke gebeure in 2008, 2015, 2017 en, meer onlangs, April 2019. Moet dit nie die tyd wees om iets anders te probeer nie? Om te evalueer hoe ons die probleem gedefinieër het en dit opnuut te omskryf, kan die begin wees van 'n vrugbaarder soeke na antwoorde.
Die antwoorde is beslis nie hier en nou nie. Maar die redes waarom heersende verduidelikings misluk, is noodsaaklik. Oplossings vir 'n probleem spruit uit die manier waarop ons die probleem beskryf.
Is dit kriminaliteit?
Diegene wat die probleem op misdadigheid blameer, is geneig om dit te doen onderstreep die kriminele optrede terwyl dit die profiel van die slagoffers vertoon. Deur die slagoffers onsigbaar te maak, skep outeurs van die misdaadvertelling die indruk dat hierdie dade met iemand kan gebeur. Om hierdie siening te versterk, wys hulle op Suid-Afrikaanse burgers wat tydens die aanvalle betrap is.
Vir diegene wat die misdaadvertelling bevorder, is die probleem plaaslik. Die strafregstelsel is die antwoord op so 'n probleem. Deur kriminele dade te onderstreep ten koste van die identiteit van beoogde misdade, word Afrika-migrante se ervarings van marginaliteit in Suid-Afrika stilgemaak.
Senior staatsamptenare gaan 'n stap verder deur spore van vreemdelingehaat in hul toesprake te bevat. Die slagoffers van misdaad, met wie die staat die pyn ervaar om onbeduidend te maak, is geprojekteer as misdadigers. Ministers, die polisie en tradisionele leiers is onder diegene wat praat van 'kriminele elemente' wat hul slagoffers teiken op grond van laasgenoemde se kriminele aktiwiteite. Dit eindig gewoonlik met 'n beroep op die genoemde “kriminele elemente” om nie die wet in eie hande te neem nie, en die arrestasies van sommige oortreders.
Uiteindelik steek die misdaadvertelling die een stel misdadigers op teen die ander. Die las van geweld word geplaas op slagoffers wat misdaad moet aanmeld en vertrou dat Suid-Afrika se oorweldigende strafregstelsel tot die redding kom, en op 'n paar oortreders wat hulself in hegtenis neem en aangekla word.
As gevolg van Suid-Afrika se hoë misdaadsyfers, verdwyn hierdie sake in die poel van ander misdade.
Is dit vreemdelingehaat of Afrophobia?
Diegene wat verkies om die probleem by die uitstalling van vreemdelingehaat te plaas, Afrophobia en selfhaat plaas die profiel van slagoffers bo die gewelddadige optredes. Die plundering, mishandeling, doodmaak en vernietiging van eiendom word van hul kriminele inhoud leeggemaak. Hulle is gevul met die spook van fobie. In hierdie vertelling lê beskuldigings dat Suid-Afrikaners het Ubuntu verloor, 'n idee wat ontplooi word om Afrikane verkeerdelik op te rig as onherstelbaar aan mekaar verbind.
Verder word Suid-Afrikaners daarvan beskuldig dat hulle hulself beskou as uitsonderlik nie van Afrika nie. Die geskiedenis van apartheid word hierop ontlok trots, onkunde en aanhangershaat vir ander Afrikane. Laastens, maar nie die minste nie, word Suid-Afrikaners daaraan herinner dat Afrika ondersteun die stryd teen apartheid ten koste en risiko.
Volgens hierdie vertelling is die probleem internasionaal en kan dit dus nie aan die strafregstelsel van Suid-Afrika oorgelaat word nie. Dit verklaar waarom aanvalle op buitelandse burgers dikwels weerwraak uit ander Afrika-lande nooi. Deur die identiteit van voorgenome teikens vir aanvalle te bevoordeel ten koste van dade wat daarop uitgevoer word, is die aanhangers van hierdie vertelling minder as die geskiedenis en politiek rondom Suid-Afrikaanse burgers se ervarings van marginaliteit.
Hierdie vertelling hou nie rekening met die feit dat aanvalle op Afrika-migrante deur gewone Suid-Afrikaanse burgers nie elke dag plaasvind nie. Waarlik, as die uitdrukking van vrees of haat teen iets deur gewelddadige aanvalle manifesteer, moet die episodes van kalmte daartoe aanleiding gee dat ons elders na antwoorde soek.
Op soek elders
Die uitnodiging om ons begrip van die probleem te herevalueer, maak nie bestaande narratiewe irrelevant nie. Wat ons moet weerstaan, is die strik van singulariteit.
Wat ons 'misdadigheid' of 'vreemdelingehaat' noem, beweer slagoffers uit dieselfde poel kwesbare mense en speel in dieselfde verwaarloosde ruimtes. Die regering, polisie, immigrasiebeamptes en gewone Suid-Afrikaners dra by tot die normalisering van kriminele en xenofobiese houdings onder Suid-Afrikaanse burgers en migrante.
In hierdie ruimtes kan 'kriminaliteit' en 'vreemdelingehaat' dikwels 'rassisme', 'stamgebondenheid', 'seksisme' en so meer wees. Dit is reaksies op groter strukturele probleme wat sosio-kulturele verskille tot politieke en ekonomiese gewin opwek en ontgin. Ons belangstelling word skaars gewek deur hierdie alledaagse gebeure omdat dit nie konstant is nie en hulle saamgesmelt het met ons institusionele, politieke en ekonomiese lewens.
Wat baie gereeld voorkom en ons verskrik, is die herhaalde voorkoms van 'kriminaliteit' en 'vreemdelingehaat' wat saamgevoeg is as een gebeurtenis. Dan keer ons terug na die gewone debatte en die bywoning van optogte, toesprake en versoekskrifte teen geweld.
Die verhaal moet verander van kriminaliteit of vreemdelingehaat of Afrophobia na die alledaagse, strukturele toestande wat sosio-kulturele verskille moontlik maak vir maklike uitbuiting deur diegene wat mag het. Dit is moontlik dat ons nie die regte naam vir ons probleme het nie: dit kan versagting wees om dit op te los.
Ons benodig nuwe gesprekke gegrond op die alledaagse ervarings van diegene wat hulself altyd skuldig bevind en / of slagoffers van “vreemdelingehaatmisdade”, weg van die gewelddadige uitbarstings. Dit sal toelaat dat ons wesenlike antwoorde ingelig word deur 'n meer akkurate bewustheid van wat aangaan.
Cuthbeth Tagwirei, post-doktorale genoot, Wits Sentrum vir Diversiteitstudies, Universiteit van die Witwatersrand
Suur oseane kan massa-uitwissing veroorsaak
Opkomende see dreig honderde inheemse Amerikaanse erfenisterreine langs die Golfkus van Florida
Meer gereelde en intense tropiese storms beteken minder hersteltyd vir die wêreld se kuslyne