In ons teks val die muur van die heidense stad Jerigo aan die begin van Israel se aankoms in die beloofde land en aan die begin van die oorlog teen die stede van die land. Die muur val omdat die poort van Jerigo, die toegang tot die stad gesluit bly, maar ook omdat Jerigo die poort, die toegang tot die land en sy stede is en die volk van God so verhinder word om die land in besit te neem. God wil hierdie stad uit die weg ruim, op so ‘n wyse dat dit nooit weer herbou sal word nie. God trek die goddelose heidendom wortel en tak uit en Hy plant die volk van sy hart in die land. God het sy volk uit Egipte laat trek om hulle te verlos en hulle te laat woon in die beloofde land. Om die regte begin te maak vir die leef van God se volk met Hom in die land, word dit aan die heidense nasies van die land, en aan die Here se volk deur die verwoesting van Jerigo duidelik gemaak dat God in beheer is en dat die stryd om die land sy stryd is, maar dat Hy vir sy volk hierdie stryd voer en ook sy volk by sy stryd inskakel. God in sy almag as Bevelvoerder word aan ons getoon.
Maar die Here sluit die hekke oop. Of liewer Hy laat die mure padgee sodat die Israeliete kan binnekom en van die stad ‘n puinhoop maak. Hy gee Jerigo met sy koning en kragtige helde in Josua se hand. Hy het reeds sy leeraanvoerder gestuur om Josua te ontmoet en hom te beveel om sy skoene uit te trek want die plek waar hy staan is heilig. Dit verbind die uittog – Moses wat sy skoene uittrek voor die brandende bos, met die intog – Josua wat nou op heilige grond staan. Dit is duidelik: die Here maak die geskiedenis, die stryd om Jerigo is die Here syne. Hy kom nie Israel in hulle stryd maar net te hulp maar Hy neem Israel op in sy stryd. Sy stryd wat Hy voer met sy magte. Soos Hy in Openbaring doen met gebruik van die engele met die oog op die wereldeinde.
Op so ‘n manier? As net die Here? Die Here kom dus ook met sy eie metode. Dit moet duidelik wees Hy gee die land aan sy volk.
Die Here skakel vir Josua met die leër van Israel in. Die Here gee noukeurige aanwysings. Elke dag moes die hele leër een keer om die stad trek en op die sewende dag sewe maal. Maar die belangrikste was die ark gedra deur sewe priesters moes in hulle midde trek. Voor die ark gaan die sterker manne en agter kom die minder weerbare manne aan. Die ark neem die sentrale plek want ons lees 6 vers 11 die ark van die Here het om die stad getrek. Die ark as die sitplek van God in die midde van sy volk.
Let op die ramshorings. Dit is nie oorlogstrompette nie, dit word vir die diens van God gebruik. Die stilte van die volk en die skel klanke van die ramshorings wys daarop dat wat hier gebeur diens aan die Here is. Die soldate kom nie in die eerste plek om te veg nie maar om die Here te dien. Hy het self die stad omsingel.
….Op die sewende dag moes sewe keer omgetrek word. En toe die priesters vir die sewende keer omgaan en blaas het Josua vir die volk gesê om te skreeu of liewer vertaal: om te juig. Hulle moes juig, dit is van vreugde skreeu soos mense wat die oorwinning reeds behaal het. Die mure het op daardie stadium nog gestaan. Maar Josua sê vers 16: Juig want die Here gee die stad aan julle oor.
Hulle geloof was die bewys van die dinge wat hulle nog nie gesien het nie. Heb 11:30: Deur die geloof het die mure van Jerigo neergestort.
God gee die stad in hulle hande en dit gebeur deur die geloof. God het die geloof van sy volk ingeskakel. Deur die geloof was Israel meer as oorwinnaars.
So wil die Here hê dat ons daagliks stry. Stry deur die geloof. Hy wil dat ons Hom aanbid. Dat ons Hom sien in sy gang met sy kerk en met die wereld na die laaste dag toe wanneer Christus in heerlikheid weer kom. Daarom is die fokus van die evangelie in die erediens en in die sendingdiens nie op wat die gelowige moet bereik in sterkte en selfbehaling nie, maar op God en sy werk en die heil vir sondaars. En dan staan Christus en sy versoenende liefde voor ons, sodat ons in ons lofprysing aan Hom ingeskakel is in sy werk. Hy is in ons midde met sy Woord. Hy gaan voor. Maar ons kom ook saam om Hom te dien.
Ons harte juig en ons is bly oor die oorwinning oor die sonde wat Christus klaar vir ons verkry het en ons volg sy versekering dat Hy in die hemel vir ons intree en ons behoue laat bly en ons daagliks bewaar in die gemeenskap van geloof wat na Hom opkyk en Sy Woord op ons lippe neem en gebruik en wat alles van Hom verwag na die laaste dag toe.
Hoe kyk ons na God se gang teen sy vyande en ons vyande (want dit is tog wat die situasie was met die stad Jerigo en vandag met ons in die oprigting van God se Koninkryk teen die koninkryk van die wereld), God se stryd en ons stryd naamlik teen die duiwel en die Bose, die verleiding van die wereld, ons sondige harte? Sien ons die geweldige, onmeetlike, ontwyfelbare gevolge van Christus se werk vir ons? Sien ons sy gang met ons in die stryd teen sy en ons vyande na die laaste dag toe? Die voortgang van die Gees van Pinkster, wat oor die ganse aarde voortdryf met die magtige boodskap van God se heerskappy, die Gees van Christus met sy Woord na die einde toe wanneer God alles vir almal sal wees?
In God se Woord kom God in sy reddende en beskermende genade na ons toe, en Hy gee aan ons die evangelie van sy versoening met ons. Maar sy Woord is ‘n tweesnydende swaard. Vir Ragab en ons ander wat Hom glo en die wat nog buite staan is daar genade en troos van deelword van God se volk op aarde. Vir hulle wat nie glo nie word God se Woord ‘n vreesaanjaende bedreiging wat hulle verpletter deurdat die lewende God, die Almagtige altyd doen wat Hy sê, sy dreiging uitvoer.
So daal Hy ook in ons teks neer. God die Almagtige daal hier neer om met die inwoners van Jerigo af te reken. Hy maak die stad deur sy verskyning magteloos.
Ons God het nie magtige leërs nodig nie. Alleen sy verskyning is al genoeg om mense magteloos te maak. So maak Christus die ongeregtigheid tot niet met die asem van sy mond en deur die verskyning van sy wederkoms. 2Tess 2:8.
Vers 26 daarom die eed van Josua dat wie sou waag om die mure van Jerigo weer op te bou, moet daarvoor gestraf word met die dood van sy kinders, van die eersgeborene tot die jongste.
Ons lees die goddelose koning Agab wou ‘n sterk grensvesting hê en daarom het hy die ruines van Jerigo laat opbou. 1Kon 16:34: In sy dae het Hiël, van Bet-el, Jérigo opgebou; ten koste van Abíram, sy eersgeborene, het hy sy fondament gelê, en ten koste van Segub, sy jongste, sy poorte opgerig, volgens die woord van die HERE wat Hy deur die diens van Josua, die seun van Nun, gespreek het. Agab het nie geglo dat ‘n oop land sonder ‘n sterk grensvesting en net die geloof in God genoeg is nie. Omdat hy geen ontsag vir die Woord van God gehad het nie, het die vloek van God hom getref.
Die ban hou ‘n ernstige boodskap in. Wie deur die ban getref word gaan sy ondergang tegemoet. Deur God verstoot en verlaat. Troosteloosheid van altyd verlore wees. Daarvan is die puinhoop van Jerigo die bewys. Die gestapelde klippe in die Jordaan was die bewys van die genade van God, wat sy volk die beloofde land binnegebring het. Die puinhoop klippe van Jerigo is die troostelose puinhoop wat getuig van God se straf oor elkeen wat teen Hom opstaan. Daarom moes dit nie weer opgebou word nie, dit moes die sprekende bewys bly van ewige ondergang.
Laat ons ons heeltemaal wy aan sy diens, in gehoorsaamheid aan sy Woord en onder sy sorg. Ons luister na sy Woord en ons oordink dit, so kyk ons vanuit die evangelie na ons omstandighede en gebeure elke dag, en pak ons ons lewe en werk in sy diens.