In memoriam van jou, Willem KrugerDeur Ignaz Streicher Willem Kruger (Foto: Facebook) Die naam Willem Kruger weergalm deur die heelal. Dit was nie ure nie, toe kry daai naam ŉ eggo by. Dit was minder as 24 uur, toe is Willem Kruger hoofnuus. Ek het uit die staanspoor inligting gehad wat my ŉ vreemde, hartseer gevoel gegee het. Maandagoggend het ek wakker geword en dadelik gekyk of ene Willem gekry is. Daar was niks, en in my menswees was daar niks. Ek het besef dat as die res van die land in eenheid kan staan, wie is ek? Ek het gesukkel om my bede agtermekaar te kry. Ek het geskryf, laat ons bid vir leiding en wysheid. Ek het met Willem se mense te doen gekry. Nie sy ma, pa of sussies nie – ek het hulle nommers in ŉ oogwink op my foon gekry vir die hoofstorie van 2022, maar ek het nie eers een keer daaraan gedink om hulle direk te kontak nie. Ons is nuusmense met hart, siel en Afrikanerrespek. My ma het my geleer – ken jou plek. Ek het met mense te doen gekry na aan die familie. Dit kan mos sorg vir ŉ lekker storie, maar ek het dadelik geweet vertroue in my sal die oorhand kry. Dit was so. Die eerste bron na aan die ondersoek se woorde was: “Weet jy, die Krugers is goeie mense. ŉ Hegte gesin. Hulle leef in soveel liefde. Willem is so ŉ sagte kind”. Ek het gevra vir ŉ foto van die hele gesin. Toe ek die foto kry, bykans onmiddellik, het ek dit wat oor die foon vir my vertel is gesien. Ek het nie gesoek vir die liefde waarvan vertel is nie – dit was die hele foto vol! Ek het geantwoord ek gaan die foto nie gebruik nie – dalk later van tyd. Dra ons bede oor aan Willem se ma, pa en sussies. En ek lui af met, dankie, maar geen berig. Later het ek met meer en meer mense na aan die Kruger-gesin kontak gehad en Willem, die naam op almal se lippe, het terwyl hy weg was net meer en meer aan my bekend geword. Vreemd. Hoe meer mense soek, hoe langer die spoor na net mooi boggerôl lei, hoe duideliker word dié Willem en sy mense vir my – hoe meer ek weet, hoe minder sê ek. Die eggo wat die naam Willem dra, is oorverdowend. Saans sou ons, soos boeremense, na die dag vir mekaar nagsê. Ek het nie gevra of hulle iets gekry het nie – ek het geweet hulle sou self sê. Ek sou van tyd tot tyd vra hoe dit met sy ma, Stephanie, gaan. Ek het nie groete aangestuur nie – ek het nie gevra sê vir hulle ons bid nie, want hulle weet dit. Ek het elke keer wel gesê: “Sy weet die Here hoor ŉ moeder se gebede”. Mike Bolhuis raak deel van die span. Ek ken vir Mike – ons het ŉ stewige nuusverhouding. Ek het Mike gebel. Feite. Kort en kragtig. Ons berig oor die naam wat sinoniem geword het met mense se aandete-gesprekke, geselsies in winkelrye, in kerke en skole. Willem Kruger is all over, maar tog is Willem Kruger nêrens nie! Elke môre het ek na die foto gekyk en gevra: “Here nie soos die mens wil nie, maar soos U wil, leiding en wysheid vir sy mense.” Ek is nie in Groblersdal nie. Maar ek is daar. Die gemeenskap daag op. Kerse. Gebede. Ballonne. Ek weet sy gesin sal nie daar wees nie, maar soos die heelal kyk ek of hulle nie maar dalk iewers opdaag nie. “My kop begin met my speletjies speel”, sê ek – ek weet hulle sal nie hier wees nie, maar ek soek. Ek luister na Tiaan Kruger se stemboodskap, sy stem breek en my moed breek. Here hoe lank nou nog voor die “Leiding” hierdie mense se hand neem? Ek voel moedeloos. Wat moet hulle voel, wonder ek? Toe begin die plaaswerkers sing. Dit is nie in my taal nie, maar ek besef Willem Kruger bring kulture saam. Ons luister na ŉ gewyde Afrikalied en verstaan nie wat hulle sing nie, maar uit respek uit, luister ons eerbiedig saam. Almal teenwoordig, behalwe een naam – Willem Kruger – wat afwesig is. Ek het vroegdag Dinsdag gekyk of daar iets is, maar niks. Steeds keer mense jou voor om te hoor wat jy hoor. Nee ou swaer, nog niks. Jy voel skuldig, maar die sakkie, plakkie en Lip Ice is nog nie deurgegee nie – nie my taak om iets te sê nie. Al wil ek vir die heelal skreeu, maak dinge my benoud en begin ek bid – iets is besig om ŉ storie te vertel. Maar uit respek vir ŉ ma, pa en familie wat ek nog nooit eers mee gepraat het nie, bly ek selfs tot in my eie huis doodstil. Ek het net besef hoe hierdie hele familie ŉ taak uitvoer sonder dat hulle dit besef daardie Dinsdagmôre. Die hele Willem Kruger-sage word deur vreemdes en onbekendes met respek, as sleutelwoord, hanteer. Die familie se doen en late word met orde gerespekteer. Maar die een ou wie se elke oomblik, sekonde vir sekonde, nagespeur word, kry hulle niks van nie. Willem Kruger. Die boodskap kom. “Hulle het die bakkie” is volgende. Ek raak lam. Ek antwoord nie. Nie nou nie, hou eerder die lyne oop, dink ek. Ek gaan sit morsdoodstil. “Het die bakkie.” Waar is Willem wil ek gil, ons soek na Willem, maar geen boodskap oor hom nie, eers oor die bakkie. Dit voel of die naam Willem Kruger vir oulaas elke greintjie geloof uit my haal, want so naby aan waar is Willem het ons nou gekom en nou stilte. Willem Kruger dink ek, gaan jy ons nog ŉ week laat soek na ŉ naam wat heeltyd teenwoordig is, maar eintlik opsoek? Die tyd wat verbygaan, voel lank. En die woorde kom: “Hy is in die bakkie”. Ek het my hoof gebuig. Ek het nie gebid nie. Ek het niks gehad om te sê nie. Skielik word Willem Kruger, net “hy” toe hulle hom kry. Stilte tot die nuus bekend word en wééreens kom ŉ 29-jarige plaasseun, wat eintlik net sy eie mense se geselskap waardeer en gekoester het, se naam oor die nuusfront-horison. Willem Kruger begin dadelik met die eggo. En sy naam strek van die noorde na die suide, van die ooste tot diep binne die weste en verder as die heelal se son. Oorsee. Dit oorheers sosiale media in geheel. Ek kry ŉ boodskap. Willem Kruger is dood. Ek kan dit nie glo nie! Ek sit ŉ sekonde en besin. Willem Kruger is gekry – die einde van ŉ bitter tyd van soek na die bekendste naam in teenwoordigheid in sy afwesigheid is verby en nou, nou sê ons Willem is dood. Willem Kruger (Foto: Facebook) Ek kry so laaste stukkie krag en skryf terug. Willem Kruger is die rus in. Maar Willem Kruger het Suid-Afrika nuwe lewe in die geestelike laat kry. Vir die eerste keer in jare sien ek ŉ volk – oud en jonk, boer en ontwerper – saam vir een saak bid. Duisende bid vir Willem Kruger. Verskille en geloof en hoe ons lyk, het in die niet gebly – die heelal bid dat hulle net vir Willem Kruger kry. Vir nege dae het een naam geloof in God die Vader versterk. Ons het wéér gesien hoe ŉ land se mense gaan soek na die wil en aangesig van God, toe ons besef as mens kan ons nie die antwoord vir sy familie kry nie. Ons moes weer, as land en gelowige of gebroke kinders van God, leer my tyd en die tyd van God is nie een ding nie. Want na alles, was dit in Vaderstyd ewe skielik in ŉ oogwink verby en die uur om Willem Kruger uiteindelik in liggaam terug te kry, het aangebreek. 100 m was al wat dit gevat het. Weer in winkels, voor die laerskool waar mammas vir die kinders wag, oor die radio, TV, by die Spar. Orals is Willem Kruger se naam besig om toe uit die hiernamaals die oorhand te kry! Die Woord sê die dood is ŉ wins. Uit Willem se heengaan het talle mense dalk net weer ŉ vatkans aan hulle eie geloof gekry. Hier verloor almal. Gee Willem se mense kans. Staan terug. Los hulle. Maar bid vir hulle. As ons arms te kort is om by te kom, kan gebede mos bykom was hierdie hele slotsom. Oom. Tannie. Julle Willem se einde was nie deel van enige ma of pa se slotsom nie. Maar het julle ooit gedink julle het die naam gekies van ŉ geloofsdraer wat Suid-Afrika in lewe, in soektog en in die hiernamaals laat terugwandel het na die Groot Ek Is? Dank aan elke instansie, persoon, mediahuis, Jan Alleman, kerk en skool, gemeenskap of polisieman, mediawoordvoerders, speurders, werkers of wie ek vergeet vir gebede, troos en soms net fone antwoord. Willem Kruger is dalk aldus alle aanduidings aan die menslike natuur dood, maar kinders van God se lewe kom tot werking wanneer ons hoor: “Ek het jou by jou naam geroep, jy is myne”. Dan begin die ewige lewe, waar daar geen vermis wees of dood is nie. Totsiens Willem. Ek kon sien jy het voluit geleef. Siele rus, seun, tot jy en die “Vanity Fair”-gesin weer herenig die dag van lewe na ons dood. (Nota aan die Kruger-gesin: Ons soektog na aards is verby. Mense se gebede sal julle dra in onsekere, hartseer tye. Dankie dat die hele land saam met julle as gesin ŉ reis, wat beperk moet wees tot ŉ gesin, kon meemaak. Dankie vir die wyse waarop julle as gesin voorbeeldig die onsekerste tyd in julle bestaan geleef het. Julle privaatheid het in ŉ oogwink verander in ŉ berig- tot berig-weergawe en tog het julle dit met ywer en dapperheid hanteer. Ek het julle as die “Vanity Fair”-gesin herdoop, want ek het jare laas so ŉ mooi gesin gesien wat in een enkele kiekie nie net ŉ verhaal van mooi mense vertel nie, maar ook een van geluk, liefde, tevredenheid en bymekaar is ons genoeg.) Ek dink aan my eie familie wat langs die Schoonspruit, in Klerksdorp in Noord-Wes, gewag het vir klein Loutjie Denner se liggaam om op te kom. Ek sal nooit vergeet hoe my mense gehuil het as hulle vertel het van die neef se skoene wat op die wal gestaan het nie. 11 Desember 1968. Ons hele familie het op die wal gewag. Loutjie was 13 jaar oud. Hy en sy alla-mater het in die spruit beland. Die maat kon aldus my herroep wegkom, maar Loutjie was nie so gelukkig nie. ŉ Blanke man het verbygestap en gesien Loutjie is in die moeilikheid. Hy het ingespring om onse Loutjie van ŉ waterdood te red. Maar die inspring was een tree nader aan dié onbekende man se eie waterdood. Loutjie Denner en sy held was albei dood. My ma se broer, wyle John van Zyl, kon nie langer op die wal bly staan nie. Hy het ondanks die pleidooie van die owerhede vreesloos die spruit ingeduik in ŉ poging om sy neef te kry en hy het Loutjie se liggaam gekry, aldus my familie se onthou. Twee ambulanse het stil-stil vertel van ŉ tragedie wat deel van ons geword het. In elkeen ŉ lewelose liggaam wat ons vandag, 54 jaar later, kan onthou. Die massas mense wat gehaas het na die spruit was ongekend. Loutjie se sussie, Elize, het daardie samedrom soos gister onthou. Tannie Riekie Denner, wat toe werksaam was by Klerksdorp Hospitaal as teatersuster, ek salueer Tannie hiermee. Ek onthou.