Demokratiese presidensiële kandidaat en voormalige Texas kongreslid Beto O'Rourke tydens sy presidensiële veldtog kickoff tydren in Houston, Maart 30, 2019. AP / David J. Phillip
Maar die afgelope tyd is die persoonlikheidseienskappe wat verband hou met charisma skynbaar meer belangrik vir kiesers as 'n kandidaat se ervaring of standpunt oor kwessies.
Op die oomblik, in die aanloop tot die 2020-verkiesing, is demokratiese kiesers baie gefokus op kiesbaarheid. Charisma is 'n belangrike oorweging in besprekings oor wie Donald Trump kan klop.
Die probleem is dat die fokus op charisma 'n vreeslike idee is.
Charisma maak nou meer as ooit om twee redes sake.
Eerstens verpak politici hulself as Instagram-gereed persoonlike handelsmerke. En tweedens, mense in meer individualistiese kulture waardeer leiers se charisma meer en Amerika word toenemend individualisties. Dit beteken dat charisma, eerder as prestasie, 'n toenemende rol kan speel in hoe leiers geëvalueer word.
Dit verklaar hoekom kommentators was so gefokus op Hillary Clinton se gebrek aan charisma, en hoekom haar onkruid-witskrifte nie 'n paar drie-woordspreuke van 'n TV-ster van die werklikheid kon klop nie.
As 'n geleerde wie se onderrig en navorsing die etiek van leierskap aanspreek, Glo ek dat die volgende charisma 'n fout is omdat charisma baie min te doen het met die dinge waaroor kiesers moet sorg wanneer hulle politieke leiers kies, soos hul karakter en vermoë om te regeer.
Demokratiese presidensiële kandidaat Hillary Clinton in New York, Nov. 9, 2016, waar sy haar nederlaag teen die Republikeinse Donald Trump toegegee het. AP / Matt Rourke
Charisma: Wie het voordeel?
Die eerste probleem met charisma is die manier waarop dit onvoorwaardelik sommige soorte kandidate en nadele bevoordeel.
'N aansienlike deel van Beto O'Rourke se appèl is sy jeugdige kapasiteit om staan ​​op countertops en sweer op TV.
Joe Biden is ook besig om op charisma te speel, met die hoop dat sy "Oom Joe" persona kan Trump se eie karakter saamstem werk-klas-blankes.
Aan die ander kant, a "Boemer-vlak gebrek aan charisma" is een van Elizabeth Warren se grootste hekkies. En kom daaraan om te dink, dit is ook 'n hindernis vir ander vroue op die veldtogspoor: Daar is Amy Klobuchar, wat genoem is "Kwaad, hard en eerlik beledigend"; en Kirsten Gillibrand, wat beskryf is as 'N hele klomp blah.'
Intussen het Kamala Harris, wat bespot is op haar warmte en verband met kiesers, duidelik die verkeerde soort charisma want dit word ernstig geneem.
Navorsing bevestig dat faktore soos 'n leiers se voorkoms, ras en geslag baie vir persepsies van charisma uitmaak.
Sosiale wetenskaplikes sê mans vertoon meer selfvertroue in hul leierskapvermoëns, wat lees as charisma. Mense sien groter mans as meer charismaties as korter mans, en hulle moenie asiatiese mans as karismaties beskou nie as blanke mans.
En terwyl sielkundiges dit soms vind vroulike leiers word beskou as meer charismaties as hul manlike eweknieë, gee die maatstawwe van charisma navorsers 'n vals indruk omdat hulle dinge soos waargeneem emosionele intelligensie eerder as waargenome leierskapvermoë of algehele likeability opspoor.
Studies van vroue en charisma vergelyk dikwels vroulike leiers met manlike leiers op dieselfde vlak, wat kan aandui dat vroue hierdie eienskappe moet vertoon in groter mate as hul manlike eweknieë om te slaag, nie dat vroue meer algemeen beskou word as karismatiese nie.
Herwaardering van magnetisme se belangrikheid
In die lig van die ongelyke manier waarop vermeende charisma voordele vir leiers, die joernalis Rebecca Traister skryf, "Dit is die moeite werd om te vra in watter mate charisma, soos ons dit gedefinieer het, 'n manlike eienskap is" en stel voor dat "ons die magnetisme se belangrikheid moet herwaardeer." Elders, Traister roep die klem op verkiesbaarheid, wat verband hou met charisma, as "'n beweerde wetenskap wat eintlik 'n instrument is om vooroordeel te versterk."
'N Mens kan daarop reageer dat die volgende charisma sin maak. Aangesien kiesers meer geneig is om deur 'n charismatiese leier se boodskap oorreed te word, en oorredende vermoëns is 'n belangrike aspek van effektiewe kommunikasie, is charismatiese leierskap waardevol.
Maar dis nie hier wat hier aangaan nie.
Navorsers het bevind dat mense karismatiese leierskap beoordeel op grond van so min as vyf sekondes van nie-verbale kommunikasie.
Ander navorsers vind dat 'n persoon se persepsie van charisma meer beïnvloed word deur iemand se lewering van hul boodskap as die inhoud van wat hulle sê.
En charisma kan dikwels terugbrand. Overtroue kan nadelig wees Leiers se vertoning, veral omdat charismatiese leiers 'n neiging het om hul vermoëns te oorreed en te veroordeel.
Die morele risiko van charisma
Aangesien persepsies van charisma hoogs beïnvloed word deur arbitrêre eienskappe van die leier, en aangesien charismatiese leierskap teenproduktief kan wees, is dit moreel riskant vir volgelinge om karismatiese leierskap te waardeer.
Ek het aangevoer Hierdie charisma lei mense af van die fokus op die redes ten gunste van 'n leier of hul beleid.
In plaas daarvan, charisma vra mense om te fokus op 'n kandidaat se voorkoms of vreemde aspekte van hul persoonlikheid eerder as om betrokke te raak by onafhanklike morele beraadslaging oor die leiers se kwalifikasies of beleidsvoorstelle.
So selfs as Beto of Biden die regte man vir die werk is, as 'n kieser een van hierdie kandidate ondersteun omdat hulle daarvan hou die sny van sy kak eerder as die breedte van sy beleidsvisie, daardie kieser maak 'n fout as 'n burger.
Dit is omdat kiesers burgerlike pligte het om te besluit wie hulle ondersteun op grond van die kwessies. Soos die filosoof Jason Brennan argumenteer, as 'n persoon besluit om te stem, het hulle die plig om goed te stem.
En terwyl filosowe verskil nie Oor presies wat stemgeregtigheid beteken, stem hulle oor die algemeen saam dat dit stemming behels op grond van redes wat aandui dat 'n persoon 'n goeie leier sal wees. Dus wanneer kiesers hul ondersteuning hoofsaaklik op 'n kandidaat se charisma gee, is hul ondersteuning nie gegrond op die relevante redes nie.
Erger, as 'n kieser die verkeerde kandidaat ondersteun en kies om 'n immorele charismatiese leier te ondersteun, is die besluit om 'n charismatiese en onsedelike leier te volg, erger as die besluit om die verkeerde man te ondersteun op grond van die verkeerde oortuiging dat sy beleidsvoorstelle is goed.
Dit is omdat mense verpligtinge het om oor die etiek van hul keuses te beraadslaag wanneer hul keuses die risiko van onsedelike gedrag insluit, soos filosowe soos Dan Moller en Alex Guerrero het aangevoer. Aangesien die ondersteuning van 'n immorele leier 'n morele fout is, is kiesers verplig om deeglik te beraadslaag oor hul keuse eerder as om met hul ingewande en karisma te gaan.
Hoe dan ook, burgers wat uiteindelik leiers op grond van charisma ondersteun, kies roekeloos sonder om die redes te oorweeg. En dit kan nie net hul belange op die ou end dien nie; volgende op grond van charisma kan ook ander mense benadeel.
Kiesers is besig om vir mekaar te besluit, en soos die politieke filosoof Eric Beerbohm argumenteer, kies mense wat sal tree op in ons naam. So selfs as individuele stemme is Dit is onwaarskynlik dat dit beslissend sal wees, gesamentlik is die spel hoog.
In hierdie gevalle, maak nie saak hoe aantreklik 'n kandidaat lyk nie, dit is altyd belangrik om versigtig na die kwessies te kyk. Stem op grond van sjarme en charisma alleen is nie die risiko werd nie.
Jessica Flanigan, Medeprofessor in Leierskapstudie en Filosofie, Politiek, Ekonomie en Regte, Universiteit van Richmond
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > verkiesings > Die nasleep van die Amerikaanse verkiesings: Genesing en bevinding van gemeenskaplike grond