Twee bronne van vernuwing in die poësie van N.P. van Wyk Louw .- Johannesburg: RAU, 1971 N.P. van Wyk Louw is ongetwyfeld die grootste digter wat Suid-Afrika in enige taal opgelewer het, en hy sou ’n waardige wenner van die Nobelprys vir Literatuur kon gewees het. En hy het sy mond oopgemaak om te laster teen God ... en aan hom is mag gegee oor elke stam en taal en nasie” (Op. 13:3-7). Die ander alternatief is dat mense nie die bestaan van God sal ontken nie, maar Hom openlik sal beskuldig en belaster omdat daar soveel plae op aarde voorkom (Op. 16:9,11,21). Die Nederlandse skrywer Adriaan van Dis het, nogal in ooreenstemming met ons feestema vanjaar, Elwe en Selwe, Afrikaans nie verniet ‘Nederlands met elfenvoetjes” genoem nie!'” Dit het tot heelwat gedigte gelei wat ek geskryf het nadat ek (op Alice Miller se aanbeveling!) in my jeug en kinderdae begin delf het.