27 November 1944 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Cordell Hull bedank as minister van buitelandse sake. Edward Stettinius word benoem om hom te vervang
B-29's bombardeer Tokio en Bangkok
Verkiesing van Roosevelt Geen waarborg nie van veiligheid vir Amerikaanse arbeid
Van Arbeidsaksie, Vol. 8 nr. 48, 27 November 1944, p. ل.
Tydens die verkiesing wat pas geëindig het, is daar niks roekeloos oor die woorde geslinger as die twee woorde nie: " Om die stem te kry, het alle kandidate hul bors klink en hulself belowe, eerstens, laaste en altyd, om verskaf ongeveer 60 000 000 werksgeleenthede, min of meer, vir soveel Amerikaanse werkers.
Arbeidsleiers beskuldig Dewey van dubbelpraatjies en leuens, en natuurlik was hulle reg. Maar hulle gooi alle versigtigheid in die wind toe hulle praat oor Roosevelt en die Demokrate. CIO -leiers het veral hul vakbondstukke gevul met die wonderlikste nonsens oor 'n stemming vir Roosevelt, wat beteken dat 'n stem vir volle vakbondlokale weerklink met hard gesproke drome oor Roosevelt en 60,000,000 werksgeleenthede wat die luggolwe dieselfde absoluut ongegronde beloftes van arbeidsleiers dra.
As die veldtog -fanfare verby is, val die ontnugterende feite weereens op met al hul implikasies. Wat van die 2 000 000 werkers wat nou skepe bou, waarvan die aantal binne 'n paar jaar of minder tot 350,000 verminder word? Wat van die 2,500,000 werkers in die motor- en vliegtuigveld, wie se getal in die nabye toekoms tot ongeveer 500,000 sal verminder? Wat van soortgelyke drastiese werksbesnoeiing langs die pad? Sal die held van arbeidsleiers, wat pas nog vier jaar teruggekeer het na die Withuis, hierdie belangrike probleem oplos volgens die belofte van die veldtog?
Bretton Woods betree spel
Roosevelt gaan natuurlik nie voort in 'n vakuum van goeie bedoelings nie. Hy gaan voort in die kapitalistiese, private winsstelsel en#8211 wat hy gedurende die hele veldtog elke keer geneem het om sy trou te onderskryf en te belowe. Mnr. Roosevelt werk binne die perke wat die ekonomiese meesters stel, en beweer steeds sekere groot prestasies. Die Bretton Woods -konferensie, byvoorbeeld, is veronderstel om 'n reuse -stap in die rigting van ekonomiese stabiliteit en voorspoed te wees. Dit is in werklikheid beskryf as 'n basiese bespreking oor hoe wêreldhandel kan help om baie werk te maak. "
Maar op hierdie einste Bretton Woods -konferensie het een van die afvaardigings wat deelgeneem het, die Peruaanse afvaardiging hierdie verdoemende woorde gespreek:
As ons die verskillende maatreëls vergelyk om voorspoed en volle werk in die wêreld permanent te verseker, word ons nie net verbaas oor die uiteenlopendheid van die voorstelle nie, maar ook oor die kritiek wat elkeen op een manier blyk te impliseer of 'n ander, van die ander. Niemand kan die skuld kry dat hy bang is dat te veel vanselfsprekend as vanselfsprekend aanvaar kan word nie, dat wensdenkery die koue, beredeneerde analise kan oorweeg en dat, as en wanneer 'n depressie intree, dit amper so moeilik kan wees om te oorkom soos in die dertigerjare. "
Kan daar 'n meer duidelike manier wees om te sê dat die konferensie in Bretton Woods soveel tydens die veldtog gemaak het, aangesien die grondslag van welvaart in die wêreld werklik 'n groot fiasko en klug was?
Die rede waarom hierdie en ander konferensies slegs partytjies is, uit die oogpunt van die werkende mense, is dat die vergaderde diplomate die belange van hul eie groepe kapitaliste verteenwoordig en probeer om die grootste stukke spek te gryp huis toe te bring na hul onderskeie meesterklasse.
Dit is die soort politiek waarin Roosevelt besig is. Daarom sal die probleem van werkloosheid nie deur hom of deur enige ander kapitalistiese politikus of kapitalistiese party opgelos word nie. Daarom is so 'n sterk voor-
Roosevelt -man as joernalis, I.F. Stone, is gedwing om toe te gee: Ek sien geen bewyse van enige privaat of openbare stappe wat iets soos volle werk kan verseker nie. "
Natuurlik so. Die probleem van werkloosheid kan slegs opgelos word op grond van produksie vir menslike behoeftes. Roosevelt het homself vierkantig aan die ander kant van die heining geplaas – vir die behoud van private winste en die kapitalistiese stelsel. As 'n kapitalistiese politikus en die hoof van 'n kapitalistiese party, kan hy natuurlik niks anders doen nie. Hy is die dienaar van die meesterklas.
En wil die meesterklas wat deur Roosevelt bedien word, die volle werk hê wat hy so duidelik beloof het? Die lesing van hul pers die afgelope maande laat geen twyfel bestaan ​​nie. 'N Winderige bespreking vind daagliks plaas oor – van alle dinge – wat "vol werk " beteken. Dit is snaaks dat daar geen hoë definisie van volle indiensneming gemaak moes word nie, toe die hele werkloosheidstekort op die hoogtepunt van die oorlogsproduksie opgeneem is. Maar as dit gaan oor werk in vredestyd, is die kapitalistiese skrywers angstig oor definisies.
So het die Saterdagaand Pos skryf:
Meganiese toestelle is gevorder as gevolg van 'n tekort aan mannekrag, en ons sal waarskynlik nog 'n belangrike omwenteling in die gebruik van menslike arbeid in die nywerheid sien. Maar dit beteken nie dat 'n man wat nie nodig is vir die soort werk wat hy nou het nie, werkloos sal wees '. "
En hier is 'n rubriekskrywer van die New York Sun, gekamoefleer as 'n baba in die bos, wat wil weet: Is ek 'n werker wat drie maande lank nege, maar nie twaalf maande per jaar in 'n seisoenale bedryf werk nie? " Die probleem in die kleuterskoolrekenkunde word gekant teen die groot werkloosheidsprobleem.
FDR bedryf onder kapitaal
Laat geen werker mislei word deur die sogenaamde liberalisme wat vir verkiesingsdoeleindes uitgedeel word nie. Die kapitalistiese klas en die winsstelsel het nie van karakter verander nie. Kapitalistiese politici het ook nie hulle s'n verander nie.
In hierdie veldtog is die groot massa werkers deur hul leiers mislei. Roosevelt het geen oplossing vir die werkloosheidsprobleem nie. Werkloosheid is 'n probleem wat arbeid self moet aanpak en verslaan. Die regering wat volle werk aan die werkers sal bring, sal 'n WORKERS ' -regering moet wees.
Die arbeidsmag, wat vanjaar deur die PAC herlei is om Roosevelt en ander kapitalistiese politici te ondersteun, moet nou gebruik word om 'n onafhanklike Arbeidersparty te bou, vry van alle kapitalistiese verbintenisse, met 'n indiensnemingsprogram gemotiveer deur menslike behoeftes en gereed om skop meneer Roosevelt se beste stelsel van private wins in die limbo, waar die ewe wrede stelsels van slawerny en feodalisme van die verlede rus.
Van Arbeidsaksie, Vol. 8 nr. 48, 27 November 1944, p. ق.
Die verhaal het ingedra Arbeidsaksie verlede week oor die nederlaag van George Bass en sy mede -militante in die Goodrich Local in Akron, behoort 'n waarskuwing vir werklike vakbondsprogressiewe en militante te wees. Bass, wat vier termyne as president van Goodrich Local gedien het, is verslaan deur 'n koalisie van reaksionarisse wat die tipe veldtog gevoer het wat reaksionarisse altyd voer, hetsy in die arbeidersbeweging of elders. Hulle het gelieg, hulle het 'n beroep gedoen op die primitiewe agterstand van baie van die werkers, hulle het gespeel op die vooroordele van hierdie werkers, hulle wou dit laat blyk dat die finansies van die plaaslike bevolking in 'n skaduryke toestand was en dat hulle hulself verbind het met die aas van arbeid. Akron Beacon Journal.
Ons korrespondent skryf dat hierdie reaksionêre kliek veral 'n beroep op diegene in die vakbond gehad het wat onaktief was en nie die gewoonte gehad het om vakbondvergaderings by te woon nie. Dit is die werkers na wie die reaksionarisse gewoonlik aanklank vind. Hulle is die minste opgeleide in vakbondwese, hulle weet minder as ander werkers wat die vakbondprogram is en hulle is waarskynlik die werkers wat beïnvloed sal word deur suikerbedekte anti-vakbondpropaganda wat in die dagblad verskyn.
Die nederlaag van die Bass -leisteen demonstreer egter dat daar iets ernstig verkeerd was in die prentjie by Goodrich. Daar is 5600 stemme uitgebring. Bass het slegs 2 496 tot 3 102 vir sy opponent gekry. Wat het Bass en sy ondersteuners gedoen gedurende die vier jaar wat hulle onder leiding van die plaaslike bevolking was? Watter soort veldtog het hulle vir herverkiesing gevoer? Watter soort program het hulle vir die plaaslike bevolking gehad, en hoe goed is die program onder die menigte in die rang en leêr verstaan? Watter platform het die Bass -leisteen vir die verkiesingsveldtog gehad, hoe het hulle georganiseer vir die verkiesings en hoeveel aandag het hulle geskenk aan die belangrike saak om hul platform en hul rekord voor elke lid van die plaaslike gemeenskap te kry?
Ons korrespondent sê dat Bass na verwagting herverkies sou word omdat sy ondersteuners die grootste deel van die aktiewe lidmaatskap uitmaak. Bass het duidelik vergeet dat die onaktiewe ook stem en dat die stem van 'n onaktiewe lid gelyk is aan die stem van 'n aktiewe lid. Verder het Bass nog nie geleer dat een van die probleme voor die militante vandag is om die grootste moontlike massa lidmaatskap by die plaaslike aktiwiteite te betrek en alles in te span om die maksimum bywoning van vakbondvergaderings te kry nie?
Dit is die enigste manier om die vakbond onder die invloed van die progressiewe en militante te bring en hulle weg te wen van die reaksionêre beroepe. Dit is deel van die kern van die innerlike vakbond -demokrasie: om die grootste aantal lede by vakbondvergaderings, vakbondaktiwiteite en deelname aan die opstel van die Unie -program en -beleid te betrek. Enige ander prosedure is burokraties, hetsy deur reaksionêre of progressiewe mense. 'N Klein groepie wat die vakbond lei, hoe goed bedoel dit ook al is, hoe militant ook al, kan nie die grootste deelname van die hele plaaslike lidmaatskap vervang nie. Om so 'n paternalistiese prosedure te probeer doen, is om 'n hof en 'n nederlaag te hof.
Verder is dit nodig dat progressiewe en militante op die mees demokratiese wyse moet optree, met die hele vakbondlidmaatskap, want dit is die enigste manier waarop die rang en leier op die mees progressiewe pad geleer en gelei kan word.
Wat progressiewe moet doen
Dit is ook nodig dat progressiewe en militante leiers moet onthou dat hulle nie te veel van hul gewildheid en rekord in die verlede kan afhang nie. Hulle moet hoofsaaklik op 'n duidelike en ondubbelsinnige militante en progressiewe program staan. Hulle moet op die mees eerlike en kompromislose manier vir hierdie program veg. Om reguit te veg, beteken in die eerste plek om toe te sien dat die program voor die hele vakbond gaan en dat die lidmaatskap die program verstaan. Die leierskap moet nie net oortuig word dat dit korrek is nie, maar hulle moet ook alles in hul vermoë doen om te verseker dat die ranglêers oortuig is dat hul leierskap korrek is.
Militante en progressiewe leiers moet aandag gee aan die beginsels en taktieke van organisasie. Dit beteken om maniere te bedink om die geledere van die vakbond binne te dring met die program, die organisasie van publisiteit en opvoeding wat die reaksionêre met die militante program konfronteer voordat die lidmaatskap elke leuen en smeer in die lidmaatvergadering weerlê, per pamflet en folder, asook deur mond tot mond.
Progressiewe moet op hierdie manier voortgaan omdat hulle nie die taktiek van die reaksionarisse mag en kan gebruik nie. Progressiewe mag nie 'n magskliek word nie, en hulle mag in geen geval hoegenaamd blote plekhouers of werkjagters wees nie. Hulle taak is demokratiese en militante leierskap en opvoeding.
Dit beteken dat vakbondsprogressiewe mense bereid moet wees om vandag die leiding te neem. Te veel van hulle leef in die verlede in die verre verlede toe vakbondprobleme eenvoudig was en al wat u hoef te doen is om na die werkgewer te gaan, die lessenaar te slaan, 'n paar dreigemente uit te spreek en gereeld met 'n getekende kontrak uit te gaan. As die eise geweier word, was die volgende eenvoudige stap om die werkers te staak. Ondanks die feit dat dinge verander het, probeer baie militante leiers op die ou manier aangaan.
Met die toetrede van die regering tot die prentjie en met die hele heersende klas in die rigting van arbeid as 'n klas, word die belangrikste probleme voor die werkersklas polities van aard, dit is tyd dat vakbondmilitante dit leer en voorberei om daarvolgens op te tree . Dit geld vir Bass en al die ander vakbondmilitante en progressiewe. Hulle teenstanders gaan in aksie met 'n politieke program: 'n reaksionêre, anti-werkersklas politieke program. Hulle is vir die regering se belofte om nie te staak nie. Hulle weerspieël regeringsamptenare en die werkgewers oor inflasie. " Hulle besing die heerlikheid van 'n aansporingsbetaling " stukwerkskemas en nonsens oor " opoffering. " Hulle vra dat die werkgewer 'n "billike wins. " Hulle loop rond in valse en valse patriotiese vlekke oor werkers wat opoffer vir die oorlogspoging. Hulle propageer die moeilike en slymerige frases van reaksionêre vraestelle soos die Akron Beacon Journal soos Betaal vir eerlikheid, eerlikheid en respek. "
Dit is politiek en so 'n program is 'n politieke program, dit is die politieke program van die regering en die kapitalistiese regerende klas vir arbeid. Enige progressiewe leiers wat dit nie verstaan ​​nie, is uit voordat hy die eerste basis bereik. Sulke politiek, so 'n politieke program, so 'n aanval, kan slegs verslaan word deur 'n oop en demokratiese beroep op die geledere op grond van 'n ander program: 'n militante vakbondsprogram en 'n militante werkersklas politieke program wat openlik gepropageer word, verduidelik aan die ' massas en daarvoor geveg sonder om te wankel of 'n kompromie aan te gaan.
Progressiewe kan wen
Baie militante en progressiewe vakbondlede trek terug van hierdie stap. Hulle probeer dikwels om slimheid of gewildheid of die veronderstelde sterkte van 'n klein groepie lojale volgelinge te vervang vir begrip, 'n program, opleiding van die lidmaatskap en 'n doeltreffende en demokratiese organisasie. Hulle glo altyd dat hulle die situasie kan hanteer en dat hulle op die een of ander manier die beste sal uitkom.
Een van die redes vir hierdie houding van sommige van die militante en progressiewe is hul vrees dat hulle te ver gaan en dat hulle in die geselskap van die "radicals " in die vakbond gesien sal word. Hulle vrees dat die reaksionêre hulle "Trotskyites " of " sal noemArbeidsaksie mense. "
Wat hulle vergeet, is dat hulle 'n militante en progressiewe program moet aanneem en verdedig, en dat hulle hulself moet assosieer met die kragte in die unie wat die mees lojale, militantste, demokratiesste en die mees bekwame is om 'n militante werkersklasprogram.
Hulle moet dit met duidelikheid, fermheid en konsekwentheid doen en met die volle wete dat so 'n kursus tot politieke heroriëntering lei. Om dit nie te verstaan ​​nie, is om te misluk in die mees elementêre verantwoordelikhede van militante en progressiewe vakbondleierskap vandag.
Fauld Explosion, 27 November 1944
Ek onthou dit as 'n koue, sonnige dag (ek het gelees dat mense dit as 'n mistige dag onthou, maar ons huis het hoog gestaan. Miskien het dit die verskil gemaak). Ek was vier jaar oud en dit was wasdag. Ek staan ​​in die kombuisdeur, my hande teen die kante van die deurkamertjie gedruk en kyk hoe my ouma in die kombuis werk. Ek voel hoe die grond swaai en die deurkosyn beweeg. Ek hoor 'n lae gedreun en dit lyk asof alles rammel. My ouma kyk op uit die mangel, 'n vreemde uitdrukking op haar gesig wat ek nou weet vrees was. My ma het na buite gehaas om te kyk na my broer van ses maande wat nog rustig slaap, goed toegedraai in sy waentjie in die agtertuin. Ons het almal vinnig na die voorkant van die huis beweeg, vanwaar ons 'n groot swart wolk kon sien wat die lug bokant die platteland vul. My ouma het gesê: "Ons Mei sal doodgemaak word", maar my ma het haar gerusgestel deur daarop te wys dat my tannie in 'n effens ander rigting leef. Gelukkig was my ma reg. Ek dink die swart wolk het die hele dag in die lug gehang en my ma het die aand al my poppe in die bed gesit.
27 November 1944 - Geskiedenis
JHMAS Beweeg slegs aanlyn
Lees meer oor die tydskrif se skuif na slegs aanlyn.
Die meeste aangehaal
2019 Jackson -pryswenner
Die redakteur van die Journal of the History of Medicine and Allied Sciences is verheug om die wenner van die jaarlikse Stanley Jackson -toekenning vir die beste artikel in die tydskrif wat in die voorafgaande drie jaar verskyn het, aan te kondig. Die pryskomitee het gekies: Karissa Haugeberg, "Verpleegkunde en hospitaal aborsies in die Verenigde State, 1967–1973"(73: 4, Oktober 2018).
Mediese sorg tydens die Eerste Wêreldoorlog - 'n Spesiale virtuele probleem met 'n uittreksel van gewondes.
Registreer om e -pos kennisgewings te ontvang sodra nuwe uitgawes van Journal of the History of Medicine and Allied Sciences word aanlyn gepubliseer.
In re VANDERVELL'S TRUSTS WHITE AND ANDER v. VANDERVELL TRUSTEES LTD. EN BINNELANDE INKOMSTEKOMMISSIERS
Lord Denning M.R., Sachs en Karminski L.JJ.
Praktyk - Partye - Verbindings - Inkomste - Geskil tussen eksekuteurs en trustees - Resultate wat belastinggevolge meebring - Inkomste wat bereid is om deel te wees van die besluit met belastinggevolge - Aansoek om aansluiting deur verweerder se trustees teëgestaan ​​- Of die teenwoordigheid van kommissarisse nodig is om te verseker dat alle sake in effektief en volledig bepaal en beoordeel " - RSC, Ord. 15, r. 6 (2) (b) 1
Kroon - Verbinding - Verrigtinge tussen vakke - Of jurisdiksie om by "as nodige party" aan te sluit - toestemming van die kroon en een party wat beswaar maak - Fiskale kwessie - R.S.C., Ord. 15, r. 6 (2) (b).
In 1961 het die trustees van 'n gesinsooreenkoms wat deur V.in 1949 'n opsie uitgeoefen om van die Royal College of Surgeons aandele te koop in 'n maatskappy waaroor V. betrokke was, watter aandele V. in 1958 na die kollege oorgedra het. Tussen 1961 en 1965 ontvang die kurators dividende van meer as 7750,000 netto op daardie aandele. In 1965, in die loop van die verrigtinge waarin die inkomste eis van V. op dividende geëis het terwyl die liefdadigheidsorganisasie die aandele gehou het, op grond daarvan dat V. hom nie van sy voordelige belang in die opsie, die aandele of die dividende daarop, het V. 'n akte uitgevoer wat bedoel was om die rente wat hy mag besit, aan die trustees oor te dra. In Vandervell v. Inland Revenue Commissioners  2 A.C. 291 bevestig die House of Lords die aanslag op V. om die belasting te betaal op die dividende wat tot 1961 betaal is terwyl die liefdadigheidsorganisasie die aandele besit. V. sterf in 1967, en die kommissarisse, vertrouend op die besluit van die House of Lords. het 'n aanslag op sy boedel gemaak vir btw ten opsigte van die dividende wat die trustees tussen 1961 en 1965 ontvang het. deur die eksekuteurs deur hul dagvaarding in Mei 1968, waarin hulle teen die trustees van die familieooreenkoms beweer het dat die boedel geregtig was op die dividende wat die trustees tussen 1961 en 1965 ontvang het.
In Oktober 1968 kry die eksekuteurs verlof van die meester ingevolge R.S.C., ord. 15, r. 6 (2) (b) 1 om as tweede verweerders by die binnelandse inkomstekommissarisse aan te sluit by die oorspronklike dagvaarding teen die trustees. Die kommissarisse het toegestem om by hulle aangesluit te word, maar die kurators maak beswaar daarteen. Buckley J.
1 R.S.C., ord. 15, r. 6 (2): "Die hof kan in enige stadium van die verrigtinge in enige saak of aangeleentheid op die voorwaardes wat hy regverdig dink, uit eie beweging of op aansoek."b) gelas dat enige persoon wat as 'n party aangesluit moes word of wie se teenwoordigheid voor die hof nodig is om te verseker dat alle aangeleenthede wat betwis word in die saak of saak effektief en volledig bepaal en beoordeel kan word as 'n party. "
'n aansoek van die trustees toegestaan ​​om die kommissarisse te laat skrap.
Op appèl deur die eksekuteurs:-
Gehou, die appèl toelaat, (1) dat die hof bevoegd was ingevolge R.S.C., Ord. 15, r. 6 (2) (b) om te beveel dat die kommissarisse as 'n party by die verrigtinge gevoeg word, sodat die kwessie of die dividende aan die eksekuteurs behoort (wat 'n fiskale aanspreeklikheid behels waarin die inkomste belangstel) of vir die trustees 'effektief en volledig' sou wees bepaal deur 'n besluit wat die kommissarisse bind en aangesien dit gesaghebbend beslis is dat daar nou geen struikelblok is om by die kroon aan te sluit as 'n party waar die kommissaris ingestem het tot die aansluiting nie, moet die hof beveel.
Per curiam. Die reël wat die hof die bevoegdheid gee om aan te sluit by "enige persoon wie se teenwoordigheid nodig is om te verseker dat alle geskille. Volledig bepaal kan word", moet vryelik geïnterpreteer word ten einde uitvoering te gee aan die bedoeling van die wetgewing dat alle partye wie se regte daardeur geraak mag word, moet voor die hof gebring word in een proses waarby almal gebind sal wees, waardeur 'n groot aantal aksies, besparing van koste en die risiko van uiteenlopende gevolgtrekkings oor dieselfde saak vermy kan word (pos, bl. 56E, 57H - 58A, 60G).
Byrne v. Brown (1889) 22 Q.B.D. 657, C.A. toegepas.
Amon v. Raphael Tuck & amp Sons Ltd.  1 Q.B. 357  2 W.L.R. 372  1 Alle E.R. 273 het op hierdie punt afgekeur.
(2) Dat die hof se bevoegdheid om toe te laat dat die kommissarisse in die onderhawige geval in die onderhawige geval nie verdring word nie, was omdat die Wet op Inkomstebelasting 'n spesiale prosedure vir die bepaling van fiskale aangeleenthede tussen die onderwerp en die Kroon voorsien het eksekuteurs, wat alleen belang gehad het om te besluit om die prosedure met betrekking tot die bate -eis aan te neem, kon afstand doen van die prosedure, en aangesien die kurators geen belastingbyl gehad het om te slyp nie, was hul beswaar teen die huidige verrigtinge onhoudbaar.
Barraclough v. Brown  A.C. 615, H.L. (E.) Onderskei.
Besluit van Buckley J.  1 W.L.R. 437  1 Alle E.R. 1056 omgekeer.
In die uitsprake word na die volgende sake verwys:
Amon v. Raphael Tuck & Sons Ltd.  1 Q.B. 357  2 W.L.R. 372  1 Alle E.R. 273.
Argosam Finance Co. Ltd. v. Oxby  Ch. 390  3 W.L.R. 774  3 Alle E.R. 561, C.A.
Asher v.London Film Productions Ltd.  1 K.B. 133  1 Alle E.R. 77, C.A.
Prokureur-generaal teen Avelino Aramayo & amp.  1 K.B. 86, C.A.
Blaise v. Blaise  P. 54  2 W.L.R. 1047  2 Alle E.R. 1032. C.A.
Buxton v. Openbare Trustee (1962) 41 T.C. 235.
Brand, motor en mariene versekering Co Ltd v. Greene  2 Q.B. 687  3 W.L.R. 319  2 Alle ER 761.
Prei, dek., In re  Hfst. 1061  3 W.L.R. 576  2 Alle E.R. 1160  1 Hfst. 563  2 W.L.R. 1385  1 Alle E.R. 793, C.A.
Pilkington's Will Trusts, In re  Ch. 699  Hfst. 466  2 W.L.R. 776  2 Alle E.R. 330, C.A.
Pyx Granite Co. Ltd. v. Ministerie van Behuising en Plaaslike Regering  1 Q.B. 554  A.C. 260  3 W.L.R. 346  3 Alle E.R. 1, H.L. (E.).
Riches v. Westminster Bank Ltd.  A.C. 390  1 All ER 469, H.L. (E.).
Westminster Bank Eksekuteur en Trustee Co (Kanaaleilande) Bpk. V. National Bank of Greece S.A., 24 Julie 1968, ongerapporteer  3 W.L.R. 468, C.A.
Die volgende bykomende gevalle is ter argument aangevoer:
Abrahams se testament vertrou, in t.o.v.  1 Hfst. 463  3 W.L.R. 1198  2 Alle E.R. 1175.
Midwood's Settlement, In re  Hfst. 238  3 W.L.R. 1014  3 Alle E.R. 291.
Mosev v. Marsden  1 Hfst. 487, C.A.
Uitslag, Die  P. 174  2 W.L.R. 725  1 Alle E.R. 839.
INTERLOCUTORY APPEAL van Buckley J.  1 W.L.R. 437.
In 1949 het die setlaar, Guy Anthony Vandervell, 'n skikking gemaak ten gunste van sy kinders. In 1958 wou hy 'n geskenk van ,000150,000 aan die Royal College of Surgeons gee, het hy 100 000 A -aandele in Vandervell Products Ltd. direkteur en hoofaandeelhouer. Die Royal College of Surgeons het op 1 Desember 1958 'n opsie vir vyf jaar toegestaan ​​aan die trustees van die skikking, Vandervell Trustees Ltd., om die aandele vir 5,000 te koop. Die bedoeling was dat die 150 000 geskenk aan die kollege in die vorm van dividende sou wees op die aandele wat die kollege besit.
Op 11 Oktober 1961, nadat bedrae van meer as 1150,000 as dividende aan die Royal College of Surgeons betaal is, het die kurators die opsie uitgeoefen en die aandele is aan hulle oorgedra. Die 5,000 is deur die trustees uit die fondse van die skikking van 1949 betaal, met die kennis en goedkeuring van die besitter.
Die inwoner word geraam om die belasting op die dividende wat aan die Royal College of Surgeons betaal is, te verhoog, op grond daarvan dat die transaksie van 1958 'n skikking van eiendom beloop het waarvan hy hom nie absoluut verkoop het nie, en dat hy gevolglik nie op die voordeel geregtig was nie verleen deur artikel 415 (1) (d) van die Wet op Inkomstebelasting, 1952. Die aanslag op belasting is daarna deur die House of Lords bevestig: Vandervell v. Inland Revenue Commissioners  2 nC 291.
Ten opsigte van die tydperk tussen 11 Oktober 1961 (die datum van die
uitoefening van die opsie), en op 19 Januarie 1965 ontvang die kurators dividende op die aandele ten bedrae van 1 256 458 bruto.
By 'n akte van 19 Januarie 1965, onder meer na aanleiding van die twyfel dat die twyfelaar al die belang in die aandele afgestaan ​​het en of die akte uitgevoer is vir die oplossing van sodanige twyfel , het die besoldiger alle regte, eiendomsreg of rente (indien enige) aan die trustees toegewys en vrygelaat wat hy mag hê op of in die opsie of die aandele, of aan of in die dividende of inkomste wat die trustees op die trusts van die nedersetting van 1949.
By 'n testament van 27 Januarie 1967 het die besitter die eisers as sy eksekuteurs aangestel. Hy is op 10 Maart 1967 oorlede.
By 'n oorspronklike dagvaarding van 31 Mei 1968 eis die eksekuteurs van die trustees die netto bedrag van 765,016 wat die trustees ontvang het by wyse van dividende en kapitaaluitkering op die 100,000 A -aandele in Vandervell Products Ltd. die tydperk 11 Oktober 1961 tot 19 Januarie 1965, na aftrekking van die bedrag betaalbaar ingevolge die opsie met rente daarop. Alternatiewelik het die eksekuteurs 'n verklaring aangevra dat hulle geregtig was op alle gelde wat die trustees ontvang het by wyse van dividende op die aandele, 'n rekening van die ontvangde dividende en die betaling van die verskuldigde bedrag. Hulle beweer dat die kurators die aandele ten opsigte van die tydperk tussen 11 Oktober 1961 en 19 Januarie 1965 in trust vir die eienaar gehou het en dat sy boedel dus geregtig was op die ontvangde dividende.
Die Inland Revenue, op die grondslag dat die eienaar hom eers van die aandele afgestaan ​​het, het op 19 Januarie 1965 'n aanslag op die boedel gemaak ten opsigte van die dividende vir die tydperk 11 Oktober 1961 tot 19 Januarie 1965. , beloop 628,229. Die eksekuteurs het appèl teen die aanslag ingedien, maar die ooreenkoms is beslis, in afwagting van die beslissing van die aksie teen die trustees.
By 'n brief van 9 Augustus 1968 het die kommissarisse vir binnelandse inkomstes toegestem om as verweerders by die aksie aangesluit te word, en op 23 Oktober 1968 het meester Heward op aansoek van die eksekuteurs 'n bevel gemaak ingevolge R.S.C., ord. 15, r. 6 (2) (b), wat die toevoeging van die kommissarisse as verweerders magtig. Die trustees het 'n dagvaarding uitgereik om die kommissarisse as beskuldigdes uit te skakel. Die dagvaarding is deur die meester in die hof uitgestel.
Buckley J. op 30 Januarie 1969  1 W.L.R. 437, die trustees se aansoek toegestaan ​​om die kommissarisse uit te wis op grond (1) dat die kwessies wat in die dagvaarding geopper is, behoorlik bepaal kon word tussen die eksekuteurs en trustees sonder die teenwoordigheid van die kommissarisse en dat die kommissarisse dus nie persone was nie wat "as 'n party moes wees" by die verrigtinge binne die reël en (2) dat die belange van die eksekuteurs en die kommissarisse grotendeels identies was en omdat die eksekuteurs die saak betwis wat deur die trustees voorgehou is, gesê word dat die teenwoordigheid van die kommissarisse "noodsaaklik was om te verseker dat alle geskilpunte effektief en volledig bepaal en beoordeel kan word", sodat die saak nie onder RSC val nie, ord. 15, r. 6 (2) (b), en die meester moes nie die bestelling gemaak het nie.
Die eksekuteurs het appèl aangeteken omdat die regter 'n onregmatige oortreding gehad het (1) dat die kommissarisse nie persone was wie se teenwoordigheid voor die hof nodig was om te verseker dat alle aangeleenthede wat in die saak of saak aangespreek word, effektief en volledig bepaal kan word nie en beslis, en (2) dat daar dus geen jurisdiksie was ingevolge RSC, ord. 15, r. 6 (2) (b), vir die meester se leiding van 23 Oktober 1968.
A. J. Balcombe Q.C. en J. M. Chadwick vir die eksekuteurs. Die teenwoordigheid van die kommissarisse in die voorgestelde aksie is nodig om te verseker dat alle geskille tussen die eksekuteurs en die trustees volledig bepaal word, soos R.S.C., Ord. 15, r. 6 (2) (b), vereis. Op die oomblik vind die inkomste 'n House of Lords in hul guns, in Vandervell v. Inland Revenue Commissioners  2 A.C. 291, dat daar 'n gevolglike vertroue ten gunste van V. was in die opsie met betrekking tot die dividende vir die eerste periode. Die kwessie van aanspraak op die dividende vir die tweede tydperk is die kwessie tussen die eksekuteurs en die trustees (wat nie partye was by die besluit van die House of Lords nie). Die eksekuteurs wil die inkomste as 'n party hê, sodat hulle gebonde sal wees aan die hof se beslissing in die voorgestelde aksie: want as hulle nie gebind is nie en die eksekuteurs verloor, is die kwessie van belastingaanspreeklikheid steeds oop, terwyl die inkomste saamgevoeg word die kwessie van die reg sal "effektief bepaal word". Die toestemming tot inkomste om by te voeg, en die enigste redes vir die besware van die trustees is dat dit die koste sal verhoog, dat dit die risiko loop om kruisondervraging deur die inkomste te neem, en dat as die eksekuteurs wen, die inkomste 'n aparte appèl. Dit is triviale redes, veral waar baie groot bedrae geld betrokke is. Die trustees beweer ook dat daar geen jurisdiksie is om by die inkomste as 'n party aan te sluit nie, maar daar is 'n aantal moderne gevalle waar die inkomste in litigasie tussen onderdane saamgevoeg is. In In re Pilkington se Will Trusts  Ch. 699, het hierdie hof self die aansluiting beveel. In In re Leek, besluit dec.  Hfst. 1061, is daar geen beswaar teen die inkomste nie. Regters het die afgelope tyd die praktyk aangemoedig om by die inkomste aan te sluit. [Daar is ook verwys na Buxton v. Openbare Trustee (1962) 41 T.C. 235, en In re Abraham's Will Trusts  1 Hfst. 463.]
Oor die bevoegdheidskwessie waarop Buckley J. blykbaar sy weiering gegrond het om toe te laat dat die inkomste aangesluit word, het R.S.C., Ord. 15, r. 4 sou op die onderhawige saak van toepassing gewees het as die inkomste ooreengekom het om aanvanklik by te voeg, want daar ontstaan ​​'n 'algemene vraag van reg en feit' tussen die eksekuteurs en die trustees aan die een kant en die eksekuteurs en die inkomste aan die ander kant. Daar word geen verligting by die inkomste gevra nie, want al wat die eksekuteurs wil hê, is dat die inkomste gebonde is aan die besluit tussen hulle en die trustees. Die bevoegdheid om by die inkomste aan te sluit, word duidelik verleen deur R.S.C., ord. 15, r. 6 (2) (b), waaronder die meester tereg sy bevel gemaak het, omdat hul teenwoordigheid nodig is om te bepaal of die erflater voordelig geïnteresseerd was in die dividende wat tussen 1961 en 1965 op die aandele toegekom het. Die woorde van lord Esher M.R. in Byrne v. Brown (1889) 22 Q.B.D. 657, 666, ten opsigte van die doel van die Judicature Acts, pas presies by die onderhawige saak. Die reël gee die hof die bevoegdheid om die regte van alle partye in een proses te bepaal en die koste word ook daardeur verminder.
Dit lyk asof die howe in die eerste instansie die reël 'n eng interpretasie gegee het: sien per Devlin J. in Amon v. Raphael Tuck & Sons Ltd.  1 Q.B. 357, maar die appèlhof het die wyer en meer liberale konstruksie gegee wat nodig is om die beoogde doelwitte te bereik: sien perDiplock L.J. in Gurtner v. Circuit  2 Q.B. 587, 600-602. [Daar is ook verwys na Die resultaat  Bl. 174.]
Tweedens het die trustees toegelaat by die kombinasie van die inkomste voor die meester en moet hulle nie nou mag sê dat die bevel van die meester tersyde gestel moet word nie. Die trustees, nadat hulle toegestem het in die aansluiting voor die meester, het 'n aparte dagvaarding voor die regter geneem om die inkomste uit te wis. Buckley J. was van mening dat daar nie 'n verkeerde uitoefening van die meester se diskresie was nie, maar dat hy geen bevoegdheid gehad het om die inkomste by te voeg nie omdat dit nie in die reëls se woorde was nie. Selfs al is dit 'n kwessie van diskresie en nie van jurisdiksie nie, sou die regter sy diskresie kon uitoefen om die bevel van die meester nie tersyde te stel nadat die trustees daarin ingestem het nie. [Daar is verwys na Marsh v. Marsh  A.C. 271, 285, P.C., per Here Goddard C.J.]
B. L. Bathurst Q.C. en Michael Miller vir die trustees. Die punt oor die trustees se instemming in die meesterbevel moet nie oor die appèl geplaas word nie, aangesien dit nie 'n appèlgrond is nie. Die trustees het eintlik nooit ingestem nie. Die aansoek by die meester is ingedien met slegs twee advokate se klerke teenwoordig en Buckley J. wou nie die feit dat die saak voor die meester aangevoer is, as 'n effektiewe toestemming deur die trustees tot die aansluiting beskou nie.
Die belangrikste en enigste kwessie is of die inkomste as 'n party by die verrigtinge tussen die eksekuteurs en trustees aangesluit moet word. Die trustees, wat nie gebonde is aan die besluit van die House of Lords ten gunste van die inkomste nie, maak beswaar teen die aansluiting. Hulle poog nie om die besluit van die House of Lords in die voorgestelde aksie uit te daag nie, waar die onderwerp 'n ander stel dividende is vir 'n ander tydperk en wat belasting vir verskillende jare behels.
Die voorgestelde aksie laat slegs een vraag ontstaan: Behoort die dividende vir die jare 1961 tot 1965 aan die boedel of aan die trustees van die familie -nedersetting? Dit is 'n duidelike kwessie tussen vakke en die enigste moontlike belang van die inkomste is dat as die eksekuteurs wen, hulle 'n groot eis vir belasting en 'n kleiner eis vir boedelbelasting in die gesig staar. Die rente van die inkomste word voldoende beskerm deur die eksekuteurs en hul adviseurs. Hulle moet nie afsonderlik verteenwoordig of saamgevoeg word as hulle geen afsonderlike belang het wat in hierdie verrigtinge bepaal moet word nie.
Alhoewel die aangeleentheid in interlokutêre vorm voor die hof kom, bring dit 'n wye en baie belangrike beginselsaak na vore, want in byna elke aksie waarin daar 'n geskil is oor die eienaarskap van eiendom, het die inkomste 'n belang in die resultaat. As daar byvoorbeeld 'n vraag is of die inkomste uit 'n trust aan A of B behoort en A ryk is en B arm is, kan daar 'n groot belastingaanslag wees as A wen en hoegenaamd geen belasting eis as B wen nie. Moet die inkomste as 'n party aangesluit word omdat hulle so 'n "belang" in die resultaat kan eis? Selfs in 'n egskeidingsversoek kan die inkomste 'n belang in die belastingelement hê omdat die inkomste van 'n man en vrou vir belastingdoeleindes saamgevoeg word. In die onderhawige verrigtinge word geen verligting teen die inkomste geëis nie en is hulle nie eens 'n party by die appèl nie, sodat hulle nie behoorlik voor die hof is nie.
Twee besluite ontstaan: (1) Is daar 'n bevoegdheid om die inkomste as 'n party by te voeg in 'n saak soos hierdie? (2) Is dit 'n geval waarin dit bygevoeg moet word, met inagneming van die woorde van die reël, as daar jurisdiksie is? Buckley J. het dit onnodig gevind om met (1) te handel omdat hy onder (2) besluit het dat hulle nie 'noodsaaklike' partye is in die woorde van die reël nie, omdat die belang van die eksekuteurs en die inkomste dieselfde was.
Oor die breër kwessie onder (1), het die appèlhof in Asher v.London Film Productions Ltd.  1 K.B. 133, besluit dat daar geen jurisdiksie is om die inkomste te bind nie. Die inkomste -aangeleentheid kan nie beoordeel word behalwe deur die spesiale prosedure in artikel 229 van die Wet op Inkomstebelasting, 1952, vir die bepaling van geskille tussen die onderwerp en die inkomste met betrekking tot die belasting - by aanslag, 'n beroep op die spesiale kommissarisse wat vind die feite en appelleer per saak deur die kommissarisse by die hooggeregshof, die appèlhof en die House of Lords oor 'n regspunt: sien artikel 64 (9) en Simon oor inkomstebelasting, Vol. I (1964-65 uitg.), P. 328. Die eksekuteurs het reeds van die statutêre prosedure gebruik gemaak deur appèl aan te teken teen die belasting op die belasting.
[SACHS L.J. Daar is baie gevalle waar die kroon instem om deur 'n geregtelike besluit gebind te word om 'n kortpad te neem.]
Selfs volgens ooreenkoms is dit nie moontlik om 'n besluit te neem wat die inkomste bespaar nie, deur die prosedure in die inkomstebelastingwet te volg. Daar word toegegee dat in In re Pilkington se Will Trusts  Ch. 699, is die inkomste aangesluit, maar almal het daartoe ingestem om gerieflik by die inkomste aan te sluit, aangesien niemand die saak in appèl wou redeneer in die sin wat gunstig is vir die inkomste nie en daar word nou aangevoer dat dit verkeerd was om die inkomste in te laat. Die hof kan altyd die inkomste vra om as amicus curiae by te woon.
Wat (2) betref, kan die vraag of die inkomste 'n party moet wees, nie afhang of hulle geneig is om toestemming te gee nie. Of daar is 'n bevoegdheid onder die reël om dit by te voeg, of daar is nie, en as daar 'n bevoegdheid is, moet die hof kan beveel dat hulle aangesluit moet word, ongeag of hulle toestem of nie. [Daar is verwys na In re Midwood's Settlement  Hfst. 238.]
As daar jurisdiksie is om die inkomste onder die reël by te voeg, is dit nie 'n geval waarin dit gedoen moet word nie. Drie voorwaardes is altyd nagekom voordat die inkomste as 'n party aangesluit is: (1) al die partye moet toestemming gee dat hulle ingebring word (2) daar mag geen twyfel bestaan ​​nie en (3) geen party by die verrigtinge moet het 'n belang daarin om 'n punt aan te voer wat die inkomste kan help. Die toepassing van hierdie voorwaardes hier: (i) die kurators gee nie toestemming nie (ii) daar is 'n aantal feite ter sprake. Aangesien die beslissing van die House of Lords die trustees nie bind nie, kan die eksekuteurs nie op die feite in die beslissing staatmaak om hul saak teen die trustees te ondersteun nie, maar moet hulle die feite waarop hulle steun, tot bevrediging van die hof bewys (iii) die enigste belang van die inkomste is dat die eksekuteurs daarin sal slaag: as hulle dit doen, sal die dividende van 1961-65 in sy leeftyd aan die oorledene V. behoort, en die boedel sal dan aanspreeklik wees vir die belasting.
Die trustees het die reg om op hul regte te bly en sê dat die inkomste nie nodig is nie. Die belangrikste oorweging is
dat as die trustees daarin slaag, die eksekuteurs moontlik nie appelleer nie, maar as die inkomste 'n party is, sou hulle dit dalk verder wou neem en die trustees die koste van addisionele appèlle moes betaal. As Devlin J. reg was oor die omvang van die reël in Amon v. Raphael Tuck & Sons Ltd.  1 Q.B. 357, waar hy die appèlhof -beslissing toegepas het in Moser v. Marsden  1 Hfst. 487, is dit duidelik 'n geval waar dit nie van toepassing is nie. Gurtner v. Circuit  2 Q.B. 587, was, soos Buckley J. in die onderhawige verrigtinge gesê het,  1 W.L.R. 437, 441, 'n saak waar daar niemand voor die hof was om die eiser se saak aan te voer nie, tensy die buro, wat uiteindelik die eis sou moet beantwoord, ingedien is. Dit kan onderskei word. Wat Lord Greene M.R. in gesê het Asher v.London Film Productions Ltd.  1 K.B. 133, 137, geld vandag ewe veel en is bindend vir die appèlhof. [Daar is ook verwys na Westminster Bank Eksekuteur en Trustee Co (Kanaaleilande) Bpk. V. National Bank of Greece, S.A., per Donaldson J. (nie in eerste instansie aangemeld nie, 24 Julie 1968).]
Michael Miller volgende. Die voorstel dat indien die eksekuteurs nie slaag nie, die inkomste teen die belasting op die bate sal teenstaan, is onwerklik. Slegs een saak is opspoorbaar waar die howe eiendomsreg bepaal het tussen onderwerpe in litigasie en die inkomste wou agter die hof se beslissing gaan, en dit was die geval van Mr. Soul v. Irving (1963) 42 A.T.C. 424] waar die kroon van mening was dat die litigasie samespannend was. Daar is geen samespanning in die onderhawige saak nie, en die partye is op 'n afstand, en die kwessie van eienaarskap van die dividende word sterk betwis. As dit in hierdie geval 'nodig' was om by die inkomste aan te sluit, sou dit in baie ander gevalle die sluise oopmaak.
J. P. Warner vir die kommissarisse. Die houding van die kommissarisse oor die vraag of hulle as verweerders aangesluit moet word, is neutraal, maar die inkomstebenadering en -praktyk moet duidelik gemaak word.
Eerstens aanvaar die inkomste nie outomaties die effek van die hof se beslissing in elke saak tussen vakke nie. Hulle kyk na elke saak om seker te maak dat geen bewysstukke wat ingebring moes word, weggelaat is nie en dat elke regspunt wat aangevoer moes word, aangevoer is en dat hulle in die algemeen geneig was om 'n besluit te neem wat in hul afwesigheid geneem is aanvaarding is nie outomaties nie.
Tweedens is die inkomstepraktyk nie om aktiewe stappe te neem om in te gaan by litigasie tussen vakke nie. Maar as daar geen besware van die partye is nie en dit sinvol lyk, word toestemming verleen dat die inkomste aangesluit kan word. Die gemiddelde is ongeveer twee gevalle per jaar. Die toestemmingsvereiste is nodig omdat die inkomste inligting kan hê van die een of ander bron wat nie in die besit van die partye is nie en moontlik in die posisie kan wees om vertroulike inligting weg te gee wat nie sonder toestemming van 'n party bekend gemaak moet word nie. Boonop kan die verskillende prosedures 'n omkering van die bewyslas behels - 'n baie belangrike faktor, omdat die inkomste dikwels begin sonder kennis van die feite. Die voorlegging vir die trustees, dat indien R.S.C., Ord. 15, r. 6, van toepassing is, kan die samevoeging van die inkomste nie afhang van die inkomste wat toegestaan ​​word om aan te sluit nie, om die redes wat Donaldson J. in die Westminster Bank saak (nie in eerste instansie aangemeld nie, 24 Julie 1968).
Die toestemmingsvereiste is nie 'n kwessie van kroonvoorreg nie. Die
belastingpligtige deel dat die toestemming van sy toestemming net so belangrik is as die toestemming van die inkomste, byvoorbeeld as belastingaanspreeklikheid afhang van feite wat die belastingbetaler vertroulik wil hou. Die hof moet meegedeel word dat die uitkoms van die voorgestelde aksie nie net die aanspreeklikheid teenoor belasting nie, maar ook boedelbelasting en seëlreg sal beïnvloed. Die probleem van die belastingbetaler ontstaan ​​nie met betrekking tot boedelbelasting nie, want die prosedure vir boedelbelastingvrae is deur die dagvaarding direk na die hof te bring, en 'n aantal partye kan aangesluit word. Maar in die geval van belasting en seëlregte, waar 'n spesiale statutêre prosedure vir die belastingbetaler beskikbaar is, is die toestemming van die belastingbetaler en die inkomste nodig om van die proses afstand te doen en voort te gaan deur dagvaarding in die hooggeregshof. Dit is die enigste toestemming wat nodig is. Die trustees, nie die betrokke belastingbetalers nie, is nie hul toestemming nodig nie. As die trustees se beswaar wil slaag, moet hulle die hof oortuig dat die inkomste onbehoorlik of onnodig 'n party binne Ord. 15, r. 6 (2). Daar is geen reël dat daar nie van die prosedurevereistes van die inkomstebelastingwette afstand gedoen kan word nie: Prokureur-generaal teen Avelino Aramayo & amp.  1 K.B. 86 en Cornwell v. Barry (1955) 36 T.C. 268.
Dit gaan nie oor die vraag of daar 'n feitegeskil is tussen die onderdane nie. Sulke gevalle is inderdaad gevalle waar aansluiting die waardevolste is.
Die borgtogaansoek is reeds te voet voor die spesiale kommissarisse. Dit sou baie onbevredigend wees as daar teenstrydige feitelike bevindings in die twee stelle verrigtinge was. Daar is drie moontlike gevalle: 'n suiwer regspunt, 'n konstruksiepunt en 'n feitekwessie. In die suiwer regsaak waar geen feite ter sprake is nie, sou die standpunt, indien die trustees se betoog korrek is, nietemin wees dat daar 'n oorspronklike dagvaarding kan wees tussen die eksekuteurs en die begunstigdes en 'n appèl per saak spesiale kommissarisse tussen die Kroon en die eksekuteurs, en albei kan terselfdertyd voor dieselfde regter verhoor word. In die konstruksiesaak, 'n halfpad tussen 'n feitekwestie en 'n regsaak - kan die uitslag nie net afhang van die bewoording van die dokument nie, maar ook van die omliggende omstandighede op die tydstip waarop dit uitgevoer is. In so 'n geval kan daar nuanses wees tussen die maniere waarop die feite oor die omliggende omstandighede in die getuienis op 'n oorspronklike dagvaarding en in 'n aangeleerde saak uitgedruk is, en die regter kan in 'n situasie gekonfronteer word waarin sy gevolgtrekking verskil vir die nuanses. As 'n onderskeid getref moet word, soos die trustees sê, tussen sake wat die primêre feitekwesties en die konstruksie- of regskwessies aan die orde stel, is dit moeilik om te sien hoe dit in die praktyk sal uitwerk. Dit is 'n kwessie van graad.
Hoewel die inkomste nie van hul basiese houding van neutraliteit wil afwyk nie, wil hulle hierdie toestemmingsbevoegdheid vir ander gevalle red, en hul benadering word soos volg saamgevat: (1) die toestemming wat vereis word, is die toestemming van diegene wat geregtig is om die statutêre prosedure en van geen ander nie: (2) daar moet geen onderskeid getref word tussen gevalle waar daar 'n feitekwessie is en die waar daar nie is nie, en (3) die inkomste kan saamgevoeg word, selfs al is daar reeds 'n party wat die dieselfde rente as dié van die inkomste.
Na die kommentaar van Lord Greene M.R. in Asher se saak  1 K.B. 133, 137, was daar besprekings tussen lord Greene en die destydse prokureur-generaal, sir Donald Somervell, waarvan die uitgangspunt was dat as die hof dit goedvind, die kroon in 'n behoorlike saak kan uitnooi om as amicus te verskyn. In Riches v. Westminster Bank Ltd.  A.C. 390 wat gedoen is. Daar is nie daarna verwys na die prosedure wat sedert die laaste oorlog in die Chancery -afdeling ontwikkel is om by die inkomste as 'n party aan te sluit nie. In die vier onlangse gevalle waar die inkomste saamgevoeg is, was dit met die toestemming van al die partye. Alhoewel dit geen deel uitmaak van die voorlegging van die inkomste om te sê of die party wat nie geïnteresseerd is in die fiskale aspek nie, beswaar teen die aansluiting kan maak, is die jurisdiksie waardevol en word gehoop dat dit behoue ​​bly.
Balcombe Q.C. in antwoord.
[Na SACHS L.J. verwys Blaise v. Blaise  P. 54, 62, en die oorweging daar gegee aan Bray v. Ford  A.C. 44, waar die wetgewer 'n bepaalde tribunaal aangewys het en die hof die reg van die litigant bekragtig het dat die tribunaal sy litigasie moes bepaal.]
Dit is presies in punt. Die belastingbetaler en die inkomste hier het die reg om die statutêre prosedure vir belasting te gebruik, en hul toestemming is nodig as daar van hierdie prosedure afstand gedoen word. Hulle het besluit om in hierdie geval afstand te doen. Die trustees kan nie staatmaak op die bestaan ​​van die statutêre prosedure nie, omdat dit hulle nie raak nie.
Op die vraag of ingevolge Ord. 15, r. 6 (2) (b), kan die jurisdiksie slegs ingeroep word om die kroon in te bring as die kroon toestem; daar is 'n nuttige analogie met die geval van 'n buitelander buite die jurisdiksie wat toestem om hom aan die jurisdiksie te onderwerp, soos in die Aramayo saak  1 K.B. 86, 101. Sodra iemand toegelaat word tot die jurisdiksie, sal die hof slegs oorweeg of die reël in die spesifieke geval van toepassing is. [Daar is verwys na Argosam Finance Co. Ltd. v. Oxby  Ch. 390.]
Oor die trustees se beswaar dat die inkomste in bykans elke eiendomsaak 'n ekonomiese belang het, is die praktiese antwoord dat die inkomste nie toestemming sou gee om by te voeg nie, tensy dit nodig is om te verseker dat geregtigheid geskied. Daar is geen vrees dat die sluise oopgemaak word nie. Die syfers wat deur die inkomste gegee word, toon dat toestemming ongeveer twee keer per jaar gegee word. Die inkomste is behoorlik voor die hof in die huidige appèl, aangesien kennisgewing van appèl deur hulle deur die eksekuteurs bedien is.
Die voorstel dat die inkomste normaalweg 'n beslissing van die hof sal aanvaar in verrigtinge waarby hulle nie 'n party is nie, word deur die huidige dagvaarding weerlê, want as die inkomste die eksekuteurs sou verseker dat hulle die besluit van die hof sou aanvaar oor die eienaarskap van die dividende sou die huidige appèl nie nodig wees nie. Een goeie rede waarom die inkomste nie 'n besluit waartoe hulle nie 'n party was nie sou aanvaar, is dat hulle 'n House of Lords in hul guns vind. Dit sal egter weer in verband met verskillende jare ter sprake wees, want die trustees sal sê dat die opsie altyd by die kinderskikking berus. Die eksekuteurs wil hê dat die inkomste van 'n party gebind moet word as die eksekuteurs teen die trustees verloor, en die teenwoordigheid van die inkomste is nodig om te verseker dat die reg op die dividende effektief bepaal word en sodoende 'n groot aantal aksies voorkom en koste bespaar.
Bathurst Q.C. in antwoord. Barraclough v. Brown  A.C. 615, is die gesag vir die algemene stelling dat waar 'n statutêre prosedure ingestel is, die partye nie na die hooggeregshof kan kom vir 'n verklaring nie, alhoewel albei saamstem met die gang. Hierdie besluit toon ook aan dat die onderskeid wat in die Argosam Finance Co. saak  Ch. 390, was ontoelaatbaar. In Riches v. Westminster Bank Ltd.  A.C. 390, niemand het beswaar daarteen gemaak dat die kroon aangesluit word nie, maar die advokaat van die kroon, wat verklaar het wat die praktyk op daardie tydstip was, het ook gesê dat die inkomste enige hofbeslissing as bindend vir hulle erken. Die praktyk word blykbaar en ongelukkig nie meer gevolg nie. In die Aramayo saak  1 K.B. 86, was die punt nie dat die kommissarisse hoegenaamd geen jurisdiksie gehad het nie, maar dat hul jurisdiksie eers ontstaan ​​het nadat sekere prosedurele formaliteite nagekom is en die belastingbetaler afstand gedoen het van die nakoming van die formaliteite en dus nie beswaar kon maak teen die kommissaris se jurisdiksie nie.
Die praktiese posisie hier is dat daar 'n lewendige kwessie is tussen die eksekuteurs en die trustees wat tot 'n einde gevoer sal word. Die inkomste bevat vertroulike inligting oor die erflater se belastingaangeleenthede, maar hulle is bereid om die eksekuteurs op enige manier by te staan ​​wat die eksekuteurs wil hê, en as die trustees daarin slaag, is dit onwaarskynlik dat die inkomste die resultaat sal aanvaar.
Balcombe Q.C. in antwoord. Barraclough v. Brown  A.C. 615 kan onderskei word aan sy spesiale feite, want daar was die eisers besig om uitgawes in die hooggeregshof te verhaal wat slegs ingevolge die statuut verhaalbaar was.
HERE DENNING M.R. Twintig jaar gelede, in 1949, het wyle mnr. Vandervell 'n skikking gemaak oor vertroue vir sy kinders en nakomelinge. Die trustees was 'n maatskappy wat nou bekend staan ​​as Vandervell Trustees Ltd. Tien jaar later, in November 1958, het mnr. Vandervell 100,000 "A" gewone aandele in 'n maatskappy van sy naam Vandervell Products Ltd. aan die Royal College of Surgeons oorgedra. 'N Dag of twee later, op 1 Desember 1958, het die Royal College of Surgeons Vandervell Trustees Ltd. 'n opsie gegee om die 100,000 aandele vir ,0005,000 te koop. Die opsie is destyds nie deur die trustees uitgeoefen nie. Gedurende die volgende twee of drie jaar, van 1958 tot 1961, is die dividende op die 100,000 aandele deur die Royal College of Surgeons ontvang. Hierdie dividende beloop 250 000. Op 11 Oktober 1961 het Vandervell Trustees Ltd. die opsie uitgeoefen. Hulle het 5,000 aan die Royal College of Surgeons betaal, en die aandele is vir die volgende vier jaar, van 1961 tot 1965, na Vandervell Trustees Ltd. oorgedra, en die dividende is betaal aan Vandervell Trustees Ltd. bruto, voor belasting. In 1965 het mnr. Vandervell 'n akte uitgevoer waardeur hy alle rente wat hy in die opsie of die aandele mag hê, toegewys het aan Vandervell Trustees Ltd. op vertroue vir die kinders onder die skikking wat hy reeds in 1949 gereël het. Toe in Maart 10, 1967, sterf mnr Vandervell.
Daar is geskille oor wie van 1958 tot 1961 op hierdie opsie geregtig was. Die House of Lords het besluit dat daar 'n gevolglike vertroue in die guns van mnr. Die geval, Vandervell v. Kommissarisse vir binnelandse inkomstes, word gerapporteer in  2 A.C. 291. Die
inkomste sê dat die besluit die posisie van 1961 tot 1965 beheer: sodat mnr. Vandervell self voordelig geregtig was op die dividende wat tussen 1961 en 1965 aan die trustees betaal is. Dit beloop 1 miljoen. Volgens die inkomste is mnr. Vandervell aanspreeklik op die 1111/4m. Om die belasting te betaal.
Maar Vandervell Trustees Ltd. beweer dat hierdie 1 miljoen hulle dividende was. Hulle is deur hulle ontvang van 1961 tot 1965. Hulle het hulle as trustees gehou, sê hulle, vir die kinders, en hulle is as trustees nie aanspreeklik nie.
Hierdie kwessies het gelei tot twee afsonderlike stappe teen die eksekuteurs: enersyds die inkomste -eis teen die eksekuteurs vir 'n bate op die dividende van 1 miljoen, op grond daarvan dat dit aan mnr. Vandervell behoort. Hulle het 'n beoordeling oor die eksekuteurs gemaak: en die eksekuteurs appelleer daarteen. Aan die ander kant beweer die Vandervell Trustees Bpk. Dat die dividende, tussen hulle en die eksekuteurs, aan die Vandervell Trustees Ltd. behoort.
Vandagell se eksekuteurs word dus deur twee skutters geskiet. Die inkomste vir belasting word op hulle afgeskiet omdat die dividende aan Vandervell behoort. En daar word op hulle geskiet deur Vandervell Trustees Ltd. Omdat die dividende aan Vandervell Trustees behoort. Dit is duidelik dat daar nie twee afsonderlike verrigtinge langs mekaar moet wees waarin dieselfde kwessie betrokke is nie. As hulle afsonderlik saamgaan, is geen van die deelnemers gebonde aan die ander besluit nie.Die inkomste sou nie gebonde wees aan 'n besluit soos tussen die eksekuteurs en Vandervell Trustees nie en die trustees sou nie gebonde wees aan die besluit tussen die inkomste en die eksekuteurs nie. As elkeen van die verrigtinge afsonderlik toegelaat word, is dit heel moontlik dat daar verskillende resultate is.
Om so 'n situasie te vermy, het die eksekuteurs van mnr. Vandervell in hierdie oorspronklike dagvaarding 'n aansoek ingedien dat die kommissarisse vir binnelandse inkomstes as verweerders aangesluit moet word, sodat hulle deur die besluit gebind kan word en dat dit besluit kan word as tussen die drie betrokke partye of die dividende aan mnr. Vandervell en dus aan sy eksekuteurs behoort, of aan die trustees behoort.
Die eerste vraag is of die hof 'n bevoegdheid het om hierdie aansoek af te handel. So lank gelede as 1944 het Lord Greene M.R., in Asher v.London Film Productions Ltd.  1 K.B. 133, het die mening uitgespreek dat die Kroon nie ingebring kon word nie en hy was spyt daaroor. Hy het gesê, op bl. 137:
"Ek het al dikwels gedink dat dit in sulke gevalle uiters ongerieflik is dat die kroon (wat baie belangstel) onder die bestaande prosedure nie 'n party kan maak of andersins kan verskyn nie."
En onlangs in Westminster Bank Eksekuteur en Trustee Co (Kanaaleilande) Ltd. v. National Bank of Greece S.A. [ongerapporteer in eerste instansie]  3 W.L.R. 468, C.A. (wat ons 'n dag of twee gelede voor ons gehad het), het Donaldson J. op 24 Julie 1968 dieselfde standpunt uitgespreek. Hy het gedink
daar was geen masjinerie waarmee die inkomste in 'n proses tussen vakke gekombineer kon word nie, hoe billik en gerieflik dit ook al was.
Sedert 1944 het 'n groot hoeveelheid water onder die brûe deurgegaan. Daar was verskeie gevalle waar die kommissarisse bymekaargekom het en geen besware daarteen geneem is nie. In 1947 het die House of Lords hulself in Riches v. Westminster Bank Ltd.  A.C. 390, 394, het die kommissarisse uitgenooi om in te kom as hulle die aangeleenthede wat hulle kan raak betwis, en toon aan dat die Huis dit as heeltemal reg beskou het. In In re Pilkington se Will Trusts  Ch. 466 was dit baie noodsaaklik en wenslik dat die saak vir die inkomste aangevoer word. Die appèlhof het op bevel van die eisers gelas dat die kommissarisse as partye bygevoeg word: sien bl. 469. Hulle is so bygevoeg en het self appèl aangeteken. Daar is ook In re Leek, besluit dec.  1 Hfst. 563, en vier of vyf ander gevalle waarin die kommissarisse met toestemming as partye bygevoeg is. Die rede is omdat dit so duidelik die regverdige en gerieflike kursus is.
Dit is dus duidelik dat die ongerief wat Lord Greene M.R. in 1944 opgemerk het, herstel is. Die aansluiting word toegelaat deur R.S.C., ord. 15. Reël 6 (2) (wat materiaal betref) lui dat:
"Die hof mag in enige stadium van die verrigtinge in enige saak of aangeleentheid op die voorwaardes wat hy regverdig dink, uit eie beweging of op aansoek."b) bestel enige persoon. wie se teenwoordigheid voor die hof nodig is om te verseker dat alle aangeleenthede wat betwis word in die saak of saak effektief en volledig bepaal en beoordeel kan word as 'n party,. "
Die woorde moet 'n liberale konstruksie hê. Lord Esher M.R. het soveel gesê Byrne v. Brown (1889) 22 Q.B.D. 657, 666:
'Een van die hoofdoelwitte van die regterwette was om te verseker dat, waar 'n hof ook al kan sien in die transaksie wat aan hom voorgelê word, dat die regte van een van die partye so geraak of moontlik geraak kan word dat ander regsaksies onder die vorm van wet kan wees ten opsigte van daardie transaksie, het die hof die bevoegdheid om al die partye voor hom te bring en die regte van almal in een proses te bepaal. presies dieselfde is dit voldoende as die hoofgetuienis en die hoofondersoek dieselfde sal wees, en die hof dan die mag het om die nuwe partye in te bring en in 'n proses uitspraak te doen oor die regte van al die partye voor hom. "
Hierdie wye interpretasie is deur die hof in die onlangse saak aanvaar en toegepas, Gurtner v. Circuit  2 Q.B. 587. Ek weet dat daar gevalle in die eerste instansie was (soos Amon v. Raphael Tuck & Sons Ltd.  1 Q.B. 357 en Brand, motor en mariene versekering Co Ltd v. Greene  2 Q.B. 687, toe die reël 'n eng interpretasie gegee het. Maar op hierdie eng interpretasie moet nie meer staatgemaak word nie. Ons sal in hierdie hof die reël 'n wye interpretasie gee sodat elke party in staat is om by 'n lidmaatskap aan te sluit wanneer dit reg en gerieflik is. Dit sal 'n skande vir die wet wees dat daar twee parallelle verrigtinge moet wees waarin dieselfde kwessie geopper word, wat lei tot verskillende en
inkonsekwente resultate. Dit sal in hierdie geval 'n skande wees as die spesiale kommissarisse tot een uitslag kom en 'n regter in die afdeling Kanselaresse tot 'n ander uitslag kom oor wie op hierdie dividende geregtig was. Sulke verskillende en inkonsekwente resultate moet betreur en vermy word. Dit kan gedoen word deur alle partye voor die hof te bring sodat die saak finaal beslis kan word tussen almal en sodat almal gebind is.
Meneer Bathurst druk nog 'n punt voor ons uit. Hy het gesê dat daar kragtens die Inkomstebelastingwet, 1952, 'n voorgeskrewe prosedure vir die invordering van belasting bestaan, naamlik artikel 229. Dit is per aanslag, deur appèl per saak by die hof, ensovoorts. Hy het gesê dat daar geen jurisdiksie in die hof is om enige ander prosedure toe te laat nie, selfs nie met toestemming nie. Hy het veral daarop staatgemaak Barraclough v. Brown  A.C. 615. Al wat ek wil sê - en ek het dit al voorheen gehad - is dat die saak heeltemal afhang van die konstruksie van 'n bepaalde statuut. Dit het geen algemene toepassing nie. Die algemene reël is dat die jurisdiksie van die howe nooit uitgesluit moet word nie, behalwe deur baie duidelike woorde. Dit blyk uit Pyx Granite Co. Ltd. v. Ministerie van Behuising en Plaaslike Regering  1 Q.B. 554, 567  A.C. 260. Dit is waar dat in Argosam Finance Co. Ltd. v. Oxby  Ch. 390 het die appèlhof 'n oorspronklike dagvaarding van die hand gewys wat 'n verklaring aangaande inkomstebelastingaanspreeklikheid gevra het, maar dit was as gevolg van die spesiale omstandighede van die saak. Dit was 'n misbruik van die proses van die hof. Dit is nie van toepassing op die onderhawige saak nie. Ek is duidelik van mening dat die hof, in elk geval waar die kommissarisse toestem, bevoeg is om vrae oor belastingaanspreeklikheid te beslis sonder om deur die prosedure van die inkomstebelastingwette te gaan: en dit kan die kommissarisse met hul toestemming magtig om word as partye by bestaande verrigtinge bygevoeg wanneer dit wenslik is om belastingaangeleenthede te beslis sodat alle betrokkenes gebind word. Dit word ondersteun deur Prokureur-generaal teen Avelino Aramayo & amp.  1 K.B. 86 toe Bankes L.J., op bl. 101, het die parallel getrek van 'n buitelander wat hom vrywillig aan die jurisdiksie onderwerp.
Ek sê niks oor die standpunt as die kommissarisse nie instem nie. Maar ek moet nie sê dat die hof geen jurisdiksie het nie. Die hof kan selfs sonder hul toestemming jurisdiksie hê, want die reël is wyd genoeg om dit toe te laat. Dit is voldoende dat die kommissarisse hier toestemming gee om aangesluit te word. Die belastingbetalers - die eksekuteurs van mnr. Vandervell - wil hê dat hulle aangesluit moet word. Dit is waar dat die Vandervell -trustees nie saamstem nie en inderdaad beslis beswaar aanteken. Maar hulle beswaar moet van die hand gewys word. Die regverdige en gerieflike weg is dat die saak - aan wie die dividende behoort - in een proses deur die howe beslis word. Dit kan gedoen word deur by die kommissarisse as partye aan te sluit. Daar moet op gelet word dat geen verligting spesifiek teen hulle geëis word nie. Maar die belangrikheid om by hulle aan te sluit, is dat hulle gebind sal wees aan die resultaat. Byvoorbeeld, as die Vandervell -trustees die saak wen, kan die inkomste nie later op die eksekuteurs afkom nie. Ek sou die appèl dienooreenkomstig toelaat, en 'n aansluiting toelaat.
SACHS L.J. Ek begin my benadering tot die aangeleenthede wat in hierdie appèl aan die orde kom, deur op te teken dat ek te eerbiedig aanneem wat my Heer, lord Denning M.R., met verwysing na lord Esher M.R. Byrne v. Brown
(1889) 22 Q.B.D. 657, 666, oor die noodsaaklikheid om 'n breë siening van die konstruksie van bevel 15, rr. (4) en (6). Ek sou dit waag om by te voeg dat lord Esher tydens sy oordeel ook gesê het:
"'N Ander groot doel was om die koste van litigasie te verminder. Om hierdie rede moet die hof die grootste konstruksie aan die wette gee om die twee voorwerpe wat ek genoem het, sover moontlik uit te voer."
Dit lyk vir my asof alles wat 'n groot aantal aksies sal verminder, iets is wat die koste van litigasie sal verminder: gevolglik moet hierdie faktor in ag geneem word by die uitleg van bogenoemde reëls. Dit volg natuurlik dat ek respekvol verskil van soveel van die uitspraak van Devlin J. in Amon v. Raphael Tuck & Sons Ltd.  1 Q.B. 357 as 'n smal konstruksie.
In die onderhawige saak ontstaan ​​dieselfde kwessies as tussen die eisers en die verweerders, aan die een kant, en die eisers en die Inland Revenue, aan die ander kant. Wat die eisers en die Binnelandse Inkomste betref, raak die kwessies die eisers se aanspreeklikheid as eksekuteurs in drie aangeleenthede: die eerste, belasting wat deur die oorledene betaal moet word, die tweede, boedelbelasting ten opsigte van die boedel van die oorledene en, derdens, in 'n kleiner mate , 'n kwessie van seëlregte. Dit sou inderdaad geen huldeblyk aan ons regstelsel wees as hierdie kwessies nie tydens 'n enkele verrigtinge tussen die eisers, die verweerders en die inkomste bepaal kon word nie.
Wat boedelbelasting betref, verstaan ​​ek dat enige kwessie van aanspreeklikheid tussen die eisers en die binnelandse inkomste in die normale gang van sake bepaal kan word deur 'n proses wat in die afdeling Kanselarium begin is, en nie die onderwerp of die kroon is verplig om 'n spesiale prosedure. As ek dus die boedelbelastingposisie op my eie neem, is dit myns insiens nie een van die redes wat deur die Vandervell Trustees Ltd., wat ek die trustees sal noem, aangevoer nie, meen ek dat die hof geen bevoegdheid het om te beveel dat die Inland Revenue as verweerder aangesluit word. Daarom aanvaar ek die redenasie van my Heer, die meester van die rolle.
Wat die vraag betref, of daar slegs 'n bate -belastingkwessie tussen die eisers en die Inland Revenue was, sou hierdie hof dieselfde beginsels kon volg, is daar 'n spesiale punt. Dit het betrekking op die effek van die bepalings van die Wet op Inkomstebelasting, 1952, en veral artikels 229 en 64, wat 'n prosedure -kode vir die bepaling van die subjek se aanspreeklikheid uiteensit. Dat hierdie bepalings 'n spesiale kode vorm, is natuurlik duidelik. Ingevolge hierdie kode het die subjek die reg om feitelike vrae deur die kommissarisse te laat bepaal: regsake kom by hierdie howe voor, maar op 'n voorgeskrewe manier. Dat die vakman en die kroon hul regte op die voordele van so 'n kode kan prysgee en ooreenkom om gebonde te wees aan 'n besluit van dieselfde howe wanneer die probleem die howe op 'n ander manier bereik, lyk my duidelik, hoewel mnr. Bathurst, maak staat op Barraclough's saak  A.C. 615 betwis die stelling. Kortom, die statutêre kode wat in hierdie geval beskikbaar is, belet nie dat die partye tot 'n ander prosedure instem nie, en dit is inderdaad die hof wat die verskillende prosedures moet verwelkom wanneer dit 'n kortpad bied deur 'n veelvoud van verrigtinge. Dit volg gevolglik dat die kursus gevolg is
in Pilkington's saak  Hfst. 466 en in Prei se saak  1 Hfst. 563, was heeltemal geregverdig.
Ek moet nou 'n rukkie stilstaan ​​om die vraag te hanteer Barraclough's saak waarop die trustees soveel staatgemaak het. Dit het nie net betrekking op 'n baie spesiale wet nie, maar die House of Lords het dit op 'n baie eienaardige manier besluit. Die statutêre ondernemers ingevolge die Aire and Calder Navigation Act, 1889, het 'n bevel uitgereik om uitgawes wat gemaak is by die verwydering van 'n gesinkte vaartuig te verhaal: hul eis hang in wese nie af van die gemenereg nie, maar van sekere statute wat 'n regsmiddel bied wat slegs in 'n landdros verhaalbaar is. hof. Geen verklarings is geëis nie. Die verweerder eienaars beweer dat die insinking te wyte was aan die nalatigheid van die ondernemers: hulle het ook die regspunt geopper dat die eienaars geen reg teen hulle gehad het nie, aangesien hulle eienaarskap laat vaar is voordat die aksie ingestel is. Sonder om eers die kwessie van nalatigheid te hanteer, is daar nietemin 'n bevel gemaak dat die regspunt bepaal moet word - 'n weg waarteen die eisers blykbaar nie beswaar het nie. Die gevolg was natuurlik dat nalatigheid steeds in geskil is en dat die reg uitsluitlik 'n saak van 'n landdroshof is, die regspunt werklik hipoteties was wat die hooggeregshof betref. Die eisers het dus by die hooggeregshof óf 'n regsmiddel ingeroep wat die landdroshof alleen kon gee, óf, indien 'n verklaring geëis sou word (wat nie die geval was op die pleitstukke nie), sou die verklaring op 'n hipotetiese punt wees sou nooit ontstaan ​​het as die regsmiddel in die regte hof gesoek is nie.
Mathew J. beslis die regspunt teen die ondernemers en op appèl deur hulle bevestig die appèlhof sy beslissing. Toe die aangeleentheid egter voor die House of Lords kom, het die jurisdiksiepunt deur hul Lordships tydens die voorleggings namens die ondernemers geopper. (Daar is nie 'n beroep op die eienaars gedoen nie.) Lord Herschell het gesê op bl. 620:
"Ek dink nie die appellant kan aanspraak maak op herstel op grond van die statuut nie, en terselfdertyd daarop aandring om dit te doen op ander maniere as wat deur die statuut voorgeskryf word, wat alleen die reg verleen."
Dit verwys na die feit dat die saak in 'n verkeerde hof gewerk is. Daar is inderdaad sterk uitsprake in die toesprake dat selfs 'n verklaring in elk geval nie gesoek kon word nie: myns insiens moet dit egter uitgelê word met inagneming van die basiese feite in die spesifieke geval, waar die toevallig verklaring wat daarna gesoek word, was hipoteties. Van my kant stem ek saam met my Heer, die Meester van die Rolls, dat dit 'n baie sterk saak was oor 'n bepaalde statuut en dat dit nie toegepas moet word op die saak wat nou voor ons lê nie. Om die frase te gebruik wat deur Viscount Simonds gebruik word in die Pyx graniet saak  A.C. 260, 286: "kringloop is nie nodig nie" hier.
Nou keer ek terug na die prosedure wat met toestemming in die Pilkington en Prei die feit dat dit geregverdig en inderdaad prysenswaardig is, beteken nie dat die prosedure wat verskil van die in die Wet op Inkomstebelastingwet op die onderwerp gedwing kan word om hom die voordele van die kode te ontneem nie. In elk geval, wanneer feite ter sprake is en gewoonlik deur die kommissarisse bepaal moet word, kan daar nie sprake wees van 'n onderwerp wat onder die bepalings van Ord. 15. r. 6. of andersins om
vergeet van die voordeel. Die reg van die vakman op 'n beslissing van 'n aangewese tribunaal is onlangs deur my gestel, al was dit in baie verskillende omstandighede, in Blaise v. Blaise  Bl. 54, 63 in die terme:
"dat wanneer die wetgewer 'n bepaalde tribunaal, soos 'n jurie of [regters], aangewys het om 'n saak te bepaal, die appèlhof die litigant nie moet weerhou van die beslissing van die tribunaal nie."
Die stelling het voortgespruit uit 'n ondersoek van Bray v. Ford  A.C. 44, en die toespraak daarin van Lord Watson wat verwys het, op bl. 49, tot die grondwetlike en wetlike regte van litigante.
In die onderhawige saak kon mnr. Warner egter, op die punt waarop hy op hierdie punt gedruk is, die hof verseker dat daar geen kwessie was wat die trustees na die kommissarisse kon neem nie. Boonop het mnr. Bathurst in geen stadium in sy deeglike voorleggings gesuggereer dat daar 'n punt was wat hy wou neem of na die kommissarisse moes neem met betrekking tot die belasting nie. Gevolglik is daar niks met betrekking tot die huidige saak in die bestaan ​​van hierdie spesiale prosedurekode om te verhoed dat die hof sy diskresie uitoefen as hy meen dat dit kragtens Ord. 15, r. 6, om 'n aansluiting te bestel.
Ten slotte oor die diskresie -kwessie, moet elk van die faktore wat deur mnr. Bathurst aangevoer word, natuurlik in ag geneem word en nie net die nodige gewig nie - veral nie ten opsigte van die voorkoms van ekstra koste en die moontlikheid dat die binnelandse inkomste moontlik is nie. lei tot bykomende appèlle. Punte wat op ander stelle feite kan lei tot die weiering van 'n lasbrief of slegs op spesiale voorwaardes, lyk my in hierdie spesifieke geval nie genoegsaam nie om te voorkom dat die aansluiting bestel word.
Daar kan ander gevalle wees waar relatief klein bedrae betrokke is. Hier is die betrokke bedrae egter van werklike omvang en die koste wat uit die geding kan voortspruit, neem in belang af in vergelyking met die voordele wat die aansluiting van die eisers verkry. Die howe het in elk geval 'n diskresie ten opsigte van die koste en sou en moet dit met groot omsigtigheid uitoefen in die opstel van bevele wat verband hou met die daaropvolgende koste van hierdie tipe litigasie, om te verseker dat die onwillige party by 'n aansluiting nie onnodig gestraf word nie. Oor die feite van hierdie saak blyk dit dat die bevel wat die tweede verweerders uitgesluit het, omgekeer moet word en dat die appèl toegelaat moet word.
KARMINSKI L.J. Ek stem saam, en wil slegs 'n paar opmerkings van my eie byvoeg. Eerstens wil ek nog 'n keer kyk na die geldende reël, naamlik Ord. 15, r. 6 (2) (b), wat die toets bepaal dat dit nodig is om te verseker dat alle aangeleenthede wat betwis word in die oorsaak of saak effektief en volledig bepaal kan word. Ek wil graag my respekvolle instemming met alles wat van my Heer, die Meester van die Rol, geval het, beklemtoon oor die noodsaaklikheid van 'n liberale konstruksie van die woorde. As al die feite en die nodige wetgewing wat op hierdie feite betrekking het, voor die hof staan ​​in 'n geskil, hetsy dit 'n belastingaangeleentheid of 'n ander geskil is, lyk dit vir my dat dit nie net gerieflik is nie, maar dat dit ook nodig is om te verseker dat die hof waarskynlik tot die korrekte gevolgtrekking sal kom, of as dit 'n te ambisieuse toets is, dat dit minder geneig is tot foute. Na my mening is dus
As ek een van die twee toetse toepas, lyk dit my duidelik hier dat dit wenslik en inderdaad nodig is dat die Binnelandse Inkomste partye van hierdie litigasie is.
Die enigste ander saak wat ek wil aanraak, is om weer my volkome en respekvolle instemming uit te spreek met wat Sachs L.J. gesê het oor die relevansie van Barraclough v. Brown na hierdie saak. Die geskiedenis van die saak het hy reeds beskryf en hoe die saak blykbaar deur hul heerlikheid self in die House of Lords aan die orde gestel is tydens betoog deur vooraanstaande advokate wat daar vir die appellant verskyn het. Die punt was afhanklik van die konstruksie van 'n spesiale statuut, dit wil sê die konstruksie van artikel 47 van die Aire and Calder Navigation Act, 1889, wat handel oor die verwydering van obstruksies in smal waters deur die betrokke hawe of rivierowerheid. Die afdeling is volgens my die gewildste in spesiale wette van hierdie aard en is ongetwyfeld daarop gemik om wrakke onmiddellik te verwyder sonder om geskille te maak deur die owerheid om aanspreeklikheid as gevolg van nalatigheid of andersins te bepaal, ten einde om op die vroegste oomblik hervat te word in die smal waters. Maar ondanks die noukeurige betoog van mnr. Bathurst het ek geen hulp gekry om die feite en die aangeleenthede wat ons in hierdie appèl voorlê, toe te pas op wat hulle in daardie geval gesê het nie.
Ek stem saam dat hierdie appèl toegelaat moet word.
Appèl toegelaat met koste.
Aansoek om kommissarisse as beskuldigdes uit te skakel, word van die hand gewys.
Verlof tot appèl by House of Lords geweier.
Prokureurs: Allen & amp; Overy Culross & amp Co -prokureur, Inland Revenue.
Lord Guest, Lord Upjohn en Lord Wilberforce
Versoek om verlof tot appèl by die House of Lords van die beslissing van die appèlhof (burgerlike afdeling) in In re Vandervell's Trusts, ante, p. 44.
Bel vir vraestelle | Bel vir panele: The German Society for the History of Technology (GTG) en die Society for & hellip
SWART VRYDAG GAAN OOR INKOPIES, JY KAN DOEN NIKS DAAROOR!
GEEN AANKOOP NODIG nie
Buy Nothing Day is waar jy jouself, jou familie en vriende uitdaag om van die winkel af te skakel en in te pas op die lewe. Die reëls is eenvoudig; vir 24 uur sal u ontslae raak van die aankoop van goedere - almal kan deelneem, mits hulle 'n dag deurbring sonder om te bestee! In plaas daarvan om inkopies te doen, neem mense regoor die wêreld deel aan 'n 24 -uur moratorium om te eet, hetsy as 'n persoonlike eksperiment of as 'n openbare verklaring.
Kan u die drang om te spartel weerstaan? Of sal Black Friday jou boelie om dinge te koop wat jy waarskynlik nie nodig het nie. Sluit aan by die wêreldwye netwerk in meer as 60 lande wat Buy Nothing Day vier en as Swart Vrydag u versoek om inkopies te doen - onthou om niks te doen nie.
VERWYN DIE WINKELKUNDE
Die anargie wat op Swart Vrydag ontstaan, het nou 'n absurde distopiese verskynsel geword. Die groot kleinhandelaars gebruik die geleentheid om uiters mededingende eendagaanbiedings uit te dink, wat dikwels vir almal 'n hondsdolheid bied. Black Friday skep 'n handelsmerk van koper wat mekaar sal vertrap en veg om die volgende jaar se stortingsterrein in die hande te kry.
Black Friday suig die lewe uit van klein ondernemings wat nie teen hierdie genadelose prysverlaging kan meeding nie. As u regtig wil koop op die dag van die koop van niks, ignoreer die groot kleinhandelaars met hul gange van georganiseerde stortingsterreine en verbind u tot die ondersteuning van plaaslike onafhanklike winkels en besighede.
DEELNAME DEUR NIE DEELNAME
Om aan die dag van Nothing Nothing deel te neem, is eenvoudig - dit kan alles wees: om tuis te bly met 'n goeie boek tot 'n gratis konsert. Dit is heeltemal aan u hoe u deelneem en moenie vergeet om u geleentheid met #BuyNothingDay te deel nie.
WINKEL MINDER LEWE
Buy Nothing Day gaan natuurlik nie net oor die verandering van u leefstyl vir een dag nie - ons wil hê dit moet 'n blywende verhouding wees, of miskien 'n lewensveranderende ervaring! Ons wil hê dat mense 'n verbintenis moet maak om minder te koop en meer te leef.
Laat ons geskiedenisles begin met ons staatsvlag. Florida's Pocahontas - die Seminole -vrou wat blomme op ons Groot seël plant, het 'n naam en 'n baie hartseer geskiedenis. Anders as haar neef in Virginia 200 jaar tevore, het sy nie getrou nie, die liefling van die letterkunde of koningin van Disney geword. Sy is na 'n onvrugbare land 1000 myl van die huis weggevoer en gedwing om daarheen te stap met haar kinders wat daar in skande armoede gesterf het.
Die vlag van Florida van 1900 tot 1985
Dit is haar verhaal: In Maart 1818 stap 15 -jarige Malee, AKA Milly, deur 'n Wakulla -rivier hangmat naby haar vader se kamp. Hy was Josiah Francis "Crazy Medicine", halfblanke radikale hoof van die nuutgestigte Seminoles, afvallige Red Stick Creeks wat uit Alabama uit Florida gekom het toe die Britte en Spaanse in die 1780's verlaat het. Genl Andrew Jackson word ook daar naby opgeslaan, na die Spaanse Florida gestuur om berigte oor die Britse aanhitsing van kapteinhoofde soos Josiah te onderdruk, 'n veldtog wat die eerste Seminole -oorlog genoem sou word. Millie kom tot 'n oop plek net toe haar pa se krygers 'n jong GA -burgermag, kaptein Duncan McCrimmon van Milledgeville, vang. Hulle berei hom voor om hom tereg te stel in 'n gruwelike Seminole -doodsmarteling deur dennepale in sy liggaam te jaag en aan die brand te steek. Met haar grasie, sjarme en prinsesstatus het sy die krygers oortuig om die Amerikaner te bevry. Hy het teruggekeer na die kamp en na sy huis in Milledgeville, GA, met nuus oor sy redding. Jackson is nie beïndruk met die vermoede dat Millie korrek is nie en het haar pa mislei om aan boord van 'n gevange Britse skoener te kom. Jackson het hoofman Francis sonder verhoor voor Millie, haar suster, ma en familie laat ophang. Genl. Jackson het nie bygewoon nie, het in sy tent gesit en nog 'n paar teregstellings van Britte en Seminoles beveel. Hy het gesê: "Niks verander die houding van 'n skelm soos 'n goeie hang nie". Milly en die gesin is gedwing om deur die weermag na Alabama terug te stap. Die koerant van Milledgeville's Journal berig kapt MacCrimmon se redding deur die barmhartige Seminole -meisie en voer die verhaal plus Jackson se hangertog aan die nasionale pers. Millie het 'n heldin geword in die orde van Lewis en Clark's Sacagawea, maar het dit nooit geweet nie. Tien jaar later het McCrimmon 'n versameling onder Milledgeville -mense opgedaag en wou Milly vind en aan haar voorstel. Hy het haar in Alabama gevind net voor sy en haar stam die treurige Trail of Tears -optog na Oklahoma sou begin. McCrimmon het haar die geld gegee en aan haar voorgestel. Millie het die geld genadiglik aanvaar omdat haar mense arm was. Huwelik? Miskien sou sy tien jaar gelede 'n vrou van 'n Amerikaanse weermag geword het, maar nou was sy getroud, wat op pad was om saam met haar kinders ballingskap toe te trek. Haar man en vyf van die kinders was onder die slagoffers van die dodelike optog. Die Amerikaanse weermag het haar nie vergeet nie. In Januarie 1842 reis luitenant -kolonel E. A. Hitchcock deur die Indiese gebied en bly soek na Millie. Hy het haar in 'n vuilvloerhut aan die Arkansasrivier naby Muscogee, OK, gevind. Hitchcock het gesê ondanks haar moeilike lewe was sy 'nog steeds 'n mooi vrou van ongeveer 40 jaar en moes sy 'n pragtige jong meisie gewees het'. Om terug te keer na Washington, het kolonel Hitchcock die kongres beywer om Millie Francis te help en te eer. Na twee jaar van "beraadslaging" het die kongres op 17 Junie 1844 'n wet aangeneem om Millie jaarliks ​​'n pensioen van $ 100 terug te gee tot die datum van haar edele daad, EN 'n spesiale medalje "as bewys van die dankbaarheid van die Verenigde State ". Dit sou die eerste kongresmedalje wees wat aan 'n vrou gegee is. Moenie daarna soek nie, dit is nie in die geskiedenis van iemand nie, maar ek het 'n afskrif van die Wet van die Kongres wat dit magtig (met hulp van my vriende in die Library of Congress en die kurator van die senaat). Nadat die kongres twee jaar lank daarmee gepeuter het, het die federale burokrasie nog drie jaar daaroor gesit voordat die Buro vir Indiese Sake 'voorlopig' begin het om dit te laat gebeur. Na nog 'n jaar (nou 1848) stuur die kommissaris van Indiese Sake vir meneer Logan, die Creek -agent, om vir mev Millie te sê dat sy binnekort haar toekenning en geld sal sien. Logan het gevind dat sy sterf aan tuberkulose terwyl die regering oor haar praat. Millie was nederig dankbaar vir die erkenning, maar sterf die volgende dag. As die regering traag was oor haar saak voordat sy sterf, was dit later selfs stadiger om met haar erfgename om te gaan. Daar is geen rekord dat iemand ooit 'n sent ontvang het, of ooit die gemagtigde 'medalje' gesien het nie. Die Groot Seël van Florida is die eerste keer deur die Florida-wetgewer in 1868 beveel tydens die federale besetting na die burgeroorlog. Hulle was 'n onverkose groep heropbou "Carpetbaggers and Scalawags" wat min van die staat geweet het. Hulle bestel 'n rob wat wys "die son se strale oor 'n hoë land in die verte, 'n kakaoboom, ('n kakaoboom?) 'N stoomboot en 'n Indiese wyfie wat blomme strooi". Die kunstenaar wat gekies is, was ewe onduidelik oor die staat en het berge op die agtergrond geskilder, 'n Indiane van die Westelike Vlakte wat 'n reuse -bekleed met 'n veer gehad het (Seminole -vroue het dit nie gedra nie) en die stoomboot was nie seewaardig nie.
In 1985 is die seël opgedateer/gekorrigeer met 'n nuwe "Millie" in Seminole -klere, die berge platgemaak, die kakaoboom opgegrawe en 'n lekker "kool" palm geplant. Die verhaal van die Groot Seël van Florida, die nie-Floridiane wat dit eers ontwerp het, die inheemse Amerikaanse manne wat dit versier en die Cracker Floridians wat dit uiteindelik reggestel het, is 'n geskiedenis wat te lank vergeet is. dankie dat u Doyle Conner Jr.
Die huidige vlag van Florida, 1985 tot hede
Om die vroeë geskiedenis op te spoor, is dit nodig om so ver as moontlik terug te keer na die begin. Vanaf ten minste 1000 nC het 'n groep boerdery -Indiane in die noordweste van Florida gewoon. Hulle is die Apalachees genoem. Ander Florida -Indiane het hulle as ryk en kwaai beskou. Sommige meen dat die Apalachee-taal verband hou met Hitchiti van die Muskhogean-taalfamilie. Voor Europese kontak was daar waarskynlik minstens 50 000-60 000 Apalachees. Hulle was 'n sterk en kragtige opperhoof wat in wyd verspreide dorpe gewoon het. Hulle leiers het hul werk georganiseer, asook 'n groot deel van hul sosiale, rituele en politieke lewe. Ander stamme het die Apalachees gerespekteer omdat hulle aan 'n gevorderde Indiese beskawing behoort het, hulle was welvarend en hulle was kwaai stryders. Soos met ander inheemse Amerikaners, het hulle hul vyande aangeval in klein aanvalle en hinderlae, en hul vyande afgeskaal; vir kos het hulle mielies, boontjies en pampoen verbou. Mans het die landerye voorberei en vroue het die gewasse versorg. Mans het ook beer, takbokke en klein wild gejag, terwyl vroue neute en bessies versamel het. Tradisioneel het die mans lende doeke van vel en vroue het Spaanse mosrokke gedra. By die voorbereiding vir die geveg het die mans hul liggame met rooi oker geverf en vere in hul hare gesit. Apalachee.
Ons geliefde staat Florida, ontdek deur Juan Ponce de Leon in 1513 en geëis deur Spanje. Hy beland aan die ooskus van Paassondag, wat in Spaans Pascua Florida genoem word, of blommige Paasfees. Ponce de Leon het die land Florida genoem omdat hy soveel briljante blomme sien blom het. In hierdie tyd het 'n paar duisend Indiërs in hierdie streek gewoon.
1589 -kaart beeld Francis Drake se aanval op 1586 op St. Augustine uit
Dit is ook die vroegste uitbeelding van 'n Europese nedersetting in die V.S.
In 1562-1564 het Hugenote (Protestante uit Frankryk) probeer om nedersettings in Florida aan die St. Johnsrivier te vestig. Hulle bou Fort Caroline in 1564. In 1565 stig die Spaanse St. Augustine, die oudste permanente blanke nedersetting in die Verenigde State. Die Spanjaarde het die meeste Franse vermoor en byna 200 jaar lank die greep op die Florida -gebied behou. In 1698 het hulle 'n fort by Pensacola gestig om die Franse koloniste in die Louisiana -streek te weerhou. Die meeste Apalachees van Mission San Luis het in 1704 weswaarts beweeg en 'n aanbod aanvaar om in Frans-beheerde Mobile te woon. In 1763 verhuis die meeste van hierdie Apalachees na Rapides Parish in Louisiana. Vandag woon 250 tot 300 van hul afstammelinge nog steeds daar. Hulle is die enigste gedokumenteerde afstammelinge van enige van die prehistoriese inheemse bevolkings in Florida.
Nadat die Franse en Indiese oorloë in 1763 geëindig het, is Florida aan Engeland afgestaan ​​in ruil vir die stad Havana, Kuba. Die deel van die Louisiana -gebied oos van die Mississippi is by Florida gevoeg. Engelse koloniste het uit Carolina en Georgia na Florida gekom. Die Engelse het die gebied verdeel in Oos- en Wes -Florida. Wes -Florida lê wes van die Apalachicola -rivier en bevat dele van die huidige Alabama en Mississippi. Oos-Florida, insluitend die res van die huidige Florida. Die Engelse het die Indiane omgekoop om vrede te behou en handel uit te brei. Duisende lojaliste het na Oos -Florida gevlug nadat die Revolusionêre Oorlog begin het. Hulle het dorpe gestig en plantasies gestig.
Die Spaanse verower West -Florida van die Engelse tussen 1779 en 1781 tydens die Revolusionêre Oorlog. Heel Florida word weer in 1783 'n Spaanse besitting en het onder die bewind van Spanje gebly tot 1821. Spanje was gedurende hierdie tydperk 'n swak land, en die gebied het 'n toevlugsoord geword vir weghol -slawe wat Indiërs en gevaarlike avonturiers dief.
Amerikaanse setlaars in Wes- en Oos -Florida het in die vroeë 1800's opstande begin om Florida vir die Verenigde State te wen. In 1814 neem 'n leër onder leiding van generaal Andrew Jackson Pensacola in beslag, wat die Spanjaarde tydens die oorlog van 1812 die Engelse toegelaat het om as vlootbasis te gebruik. Vier jaar later storm Jackson se weermag deur die gebied tussen Pensacola en die Suwannee -rivier om te straf die Indiërs vir aanvalle op die grens van Georgië. Jackson Captured Ft. St. Marks en Pensacola.
Die Verenigde State het Florida in 1819 uit Spanje gekoop. Hulle het eintlik geen geld aan Spanje betaal nie, maar het ingestem om $ 5,000,000,00 vir skadevergoeding deur Spanjaarde aan die eiendom van Amerikaanse burgers te betaal. Spanje het die gebied voorheen in 1821 na die VSA oorgeplaas. Andrew Jackson is aangestel as die provinsiale goewerneur van Florida, met sy hoofkwartier in Pensacola. Die provinsies Escambia en St. Johns is in regerings -eenhede georganiseer. Die kongres organiseer die gebied van Florida in 1822 en William P. Duval was die eerste territoriale goewerneur wat hy vir 12 jaar beklee het. Vier goewerneurs het hom opgevolg voordat die gebied 'n staat geword het.
Duisende Amerikaanse setlaars het spoedig na hierdie grensaanplanting van die Suide gekom. Die belangrikste probleme van die regering was oop vir nuwe lande en vir die ontwikkeling van vervoerstelsels. Indiërs het ook steeds probleme ondervind. In 1835 vermoor die Seminole, wat na 1750 na Florida gekom het, majoor Francis L. Dade en sy groepe. Hierdie voorval het die sewe jaar Seminole -oorlog begin. Honderde wit setlaars en die meeste Seminoles is tydens hierdie stryd dood. In om die setlaars te beskerm teen die Indiane- Fort Call, naby Dukes-nedersetting: Fort Clinch aan die noordelike oewer van Lake Butler.
Florida word die 27ste staat wat deur die kongres op 3 Maart 1845 by die Unie gevoeg word. William D. Moseley was die eerste verkose goewerneur van Florida en ingehuldig op 25 Junie 1845, met 'n staatsbevolking van 57,951., Min mense gevestig op die Florida-skiereiland gedurende die daaropvolgende jare, meestal slawe-besit planters met katoenplantasies in die noordelike gedeelte. Die meeste was nie baie groot nie, en baie van die boere het slawe besit. Daar was in hierdie tyd baie onrus in die land en die Florida State Convention het op 3 Januarie 1861 in Tallahassee vergader om afskeiding van die Unie te oorweeg. Daar was geen twyfel oor die noodsaaklikheid daarvan in die gedagtes van die verteenwoordigers nie, hoewel sommige wou uitstel totdat ander suidelike state optree. Ander meen dat 'n afskeidingsverordening aan die kiesers voorgelê moet word vir algemene goedkeuring. Maar op 10 Januarie het die konvensie die ordonnansie van afstigting aanvaar met 'n stem van 62 teen 7.
13 Januarie - 12 September 1861
Dit het natuurlik baie veranderinge aan die mense van hierdie gebied sowel as die res van Florida meegebring. Met die aanvang van die burgeroorlog was Florida iets van 'n vraagteken. Dit was nooit 'n soliede eenheid van die Konfederasie nie, maar dit was 'n doring in die kant van die federale magte, aangesien Florida voorrade vir die suidelike leërs vervaardig het en tientalle hawens vir blokkade-hardlopers voorsien het. 'N Bestendige stroom vaders, mans en seuns het die klein plase en dorpe verlaat om by die susterstate aan te sluit in die saak vir staatsregte. Sover ons weet, was daar geen statistieke oor die totale aantal mans wat hierdie land verlaat het nie, maar ons weet dat die meeste gesinne op een of ander manier geraak is toe die mans na die kampe vertrek het. Vakbondmagte het gedurende die eerste twee jaar van die burgeroorlog beslag gelê op die meeste kusdorpe. Die konfederate het die slag van Olustee gewen, die enigste belangrike landgeveg wat in die state gevoer is. Baie setlaars van hierdie gebied was in die geveg. Na die stryd was daar baie geweld. Die staat is eers op 25 Junie 1868 weer tot die Unie toegelaat.
Staatsvlag 13 September 1861 - 5 Mei 1868
Baie van die 1880's het gehelp in die vinnige ontwikkeling van Florida, en ons Union County het 'n aktiewe gebied geword. Spoorweë van die Atlantiese kuslyn en Georgia-Suid-en Florida kruis in Lake Butler, wat die stad 'n aantreklike plek maak om sake te stig.
Teen die begin van die eeu het die bevolking van Florida en die rykdom per capita vinnig toegeneem, die potensiaal van die "Sunshine State" het eindeloos gelyk. Teen die einde van die Eerste Wêreldoorlog het grondontwikkelaars op hierdie virtuele goudmyn neergedaal. Met meer Amerikaners wat motors besit, het dit gereeld geword om in Florida vakansie te hou. Baie besoekers het gebly en eksotiese projekte het in die suide van Florida ontstaan. Sommige mense verhuis na grond wat uit dreineerde moerasse bestaan. Ander het kanaal-gekruiste stukke gekoop deur droë grond. Die eiendomsontwikkelings het vinnig kopers gelok, en grond in Florida is verkoop en herverkoop. Winste en pryse vir baie ontwikkelaars het hoë vlakke bereik.
Die groei van die vervoerbedryf in Florida het sy oorsprong in 1855, toe die staatswetgewer die Wet op interne verbetering aanvaar het. Soos wetgewing wat deur verskeie ander state en die federale regering uitgevaardig is, bied Florida se wet goedkoop of gratis openbare grond aan beleggers, veral diegene wat belangstel in vervoer. Die wet en ander soortgelyke wetgewing het die grootste uitwerking in die jare tussen die einde van die burgeroorlog en die begin van die Eerste Wêreldoorlog. B. Plant, wat ook weelderige hotelle naby hul spoorlyne gebou het.Die Wet op Interne Verbetering het die aanvanklike pogings aangemoedig om die suidelike deel van die staat te dreineer om dit in landbougrond te omskep.
Hierdie ontwikkelingsprojekte het verreikende gevolge gehad vir die landbou-, vervaardigings- en ekstraksiebedryf van laat-negentiende-eeuse Florida. Die sitrusbedryf het veral baat gevind, aangesien dit nou moontlik was om lemoene in die suide van Florida te pluk, op 'n trein na die noorde te sit en dit in minder as 'n week in Baltimore, Philadelphia of New York te eet. In 1898 het die nasionale aandag gefokus op Florida, toe die Spaans-Amerikaanse oorlog begin het. Die hawestad Tampa het gedien as die primêre opvanggebied vir Amerikaanse troepe wat op pad was na die oorlog in Kuba. Baie Floridiane ondersteun die begeerte van Kuba om vry te wees van die Spaanse koloniale bewind.
6 Mei 1868 - 5 November 1900
Die staatsregering het 'n groter deel van sy burgers begin verteenwoordig. Vroulike burgers het in 1920 stemreg gekry toe die negentiende wysiging van die Amerikaanse grondwet wet geword het. In 1937 is die vereiste dat kiesers 'n 'belastingbelasting' betaal, herroep, waardeur arm Afro -Amerikaanse en wit Floridiane 'n groter stem in die regering kon hê. In 1944 verbied die Amerikaanse hooggeregshof 'n stelsel van all-white primêre verkiesings wat die reg van Afro-Amerikaners beperk het om te stem. Teen die tyd dat die Groot Depressie in die res van die land in 1929 begin het, het Floridiane al gewoond geraak aan ekonomiese swaarkry. In 1929 het die Mediterreense vrugtevlieg die staat binnegedring, en die sitrusbedryf het daaronder gely. 'N Kwarantyn is gevestig en troepe het versperrings en kontrolepunte opgestel om voertuie te soek na smokkelvrugte. Die sitrusproduksie in Florida is met ongeveer sestig persent verminder.
Sedert die Tweede Wêreldoorlog het die ekonomie van Florida ook meer divers geword. Toerisme, beeste, sitrus en fosfaat het 'n rits nuwe bedrywe aangesluit wat die aantal werkgeleenthede wat inwoners beskikbaar het, aansienlik uitgebrei het. Elektronika, plastiek, konstruksie, vaste eiendom en internasionale bankwese is een van die nuutste nywerhede in die staat. Sedert die 1950's het die openbare onderwysstelsel en openbare plekke in Florida groot veranderings ondergaan. Afro -Amerikaanse burgers, saam met goewerneur LeRoy Collins en ander wit ondersteuners, het geveg om rassediskriminasie in skole en ander instellings te beëindig.
Die Amerikaanse ruimteprogram, met sy historiese bekendstellings uit Cape Canaveral, maanlandings en die ontwikkeling van die ruimtependelprogram, het baie aandag aan die staat gebring. Die sitrusbedryf floreer steeds, ondanks af en toe winterstop, en toerisme bly ook belangrik, versterk deur groot kapitaalbeleggings. Besienswaardighede in Florida, soos die groot pretparke in die Orlando -omgewing, bring miljoene besoekers na die staat van regoor die VSA en regoor die wêreld.
George F. Drew was die 12de goewerneur van Florida van 1877-1881
Die administrasie van goewerneur Drew het hul grootste hoop ver oortref. Nadat hy na 'n enkele termyn teruggekeer het na die privaat lewe, het hy die finansiële afdeling so verbeter dat Florida -effekte teen 'n premie verkoop is. Die drywende skuld is afbetaal. Belasting is elke jaar van sy administrasie verlaag. Openbare skole is bevorder, en die staat het begin met 'n wedloop met vordering waarvan sy nog nie agtergebly het nie. Sy groot huis is in 1868 gebou deur Ed en John Drew, broers Georges. Dit is 'n hartseer beeld van hoe 'n pragtige huis kan wegdryf: in die vyftigerjare het dit ernstig agteruitgegaan en uiteindelik van die bergbare hout en materiaal gestroop, net voordat dit in 1970 afgebrand het.
George Franklin Drew herehuis 1880's
George Franklin Drew herehuis 1930
George Franklin Drew herehuis 1935
George Franklin Drew Mansion 1950's
George Franklin Drew Mansion 1960's
Ellaville: George Franklin Drew -herehuis, voor die finale vernietiging omstreeks 1970
George Franklin Drew -huistrap
Die binnekant van die huis van George Franklin Drew
Ellaville - Drew Begraafplaas
Ellaville was 'n bloeitydstad van die 1800's.
1920 Algemene winkel en eerste vulstasie op kampterrein
In 1942 het die Ellaville -poskantoor sy deure vir altyd gesluit, aangesien daar nie genoeg plaaslike inwoners was om die teenwoordigheid daarvan te regverdig nie. Twee van die min oorblywende bakens van Ellaville was die kenmerkende Suwannee River Store wat in 1927 gebou is, en die vervalle oorblyfsels van die lang verlate herehuis van Drew. Die Drew-herehuis het egter in 1970 aan brandstigting toegegee, en herhaaldelike oorstromings en die herleiding van snelweg 90 oor 'n meer moderne brug in die weste van Ellaville in 1986 het daartoe gelei dat die winkel ook laat vaar is.
Ellaville_Drew Sawmill vroeë 1900's
1920 winkel van George Franklin Drew en Lewis Bucki
School Portrait 1921 School is 3 maande per jaar in 'n verlate kerk gehou. Onderwyser Joyce Peeples. Foto met vergunning van die Staatsargief van Florida
Die Hillman-brug wat ons vandag nog kan sien, is 'n deur-brug en is gebou uit 'n Federal Aid Project van 1925-26 en ontwerp deur RHH Blackwell Company van East Aurora, New York
Suwannee River Store, gebou 1927, foto 1928
Suwannee River Store teken
Hierdie bord staan ​​nog steeds, maar die restaurant (en die omhulsel waar hulle die krokodille gehou het) nie. Blykbaar het die restaurant in die 1980's gesluit.
Die huidige toestand van die Suwannee River Store -gebou
Ellaville kort geskiedenis.
Ellaville was 'n bloeiende stad van die 1800's waar ongeveer 1000 mense tegelyk gewoon het. Die ligging was by die samesmelting van die riviere Withlacoochee en Suwannee. George Drew en Louis Bucki het 'n aantal sakeondernemings hier gehad, waaronder houtkap, saagmeule, terpentyn en spoorwegbou. Die gunstige ligging van die dorpe by die samesmelting van die riviere Suwannee en Withlacoochee was 'n maklike manier om houtblokke vroeg in die rivier te vervoer, totdat die Florida -spoorweg deur die stad gebou is en spesiale diens aan die meule oopgemaak het. Die stad het 'n treinstasie, 'n stoombootdok, 'n vrymesselaarslodge, twee kerke, twee skole en 'n kommissaris. Nadat sy termyn as goewerneur afgehandel is, verkoop Drew sy aandele in die meule aan Bucki en volg hy ander houtondernemings naby Jacksonville Florida.
n Verwysings n n
Ek verstaan ​​dat al die inligting wat in hierdie werksaansoek geskryf is en alle ondersteunende dokumente hierby aangeheg, onderhewig is aan verifiëring en gee my toestemming daarvoor. Ek stem ook in dat u kontak kan maak met verwysings, opvoedkundige instellings en lisensiëringsrade wat op hierdie aansoek verskyn, voordat u 'n finale diensaanbod ontvang. n
Ek verklaar dat die antwoorde wat ek in hierdie werksaansoek gegee het, waar, korrek en volledig is. Ek stem saam dat Foodie Call in geen opsig aanspreeklik is as my diens beëindig word as gevolg van wanvoorstellings of relevante weglatings wat ek in die aansoek gemaak het nie. Daar word ooreengekom en verstaan ​​dat die voltooiing van hierdie aansoek nie beteken dat daar 'n werksgeleentheid bestaan ​​nie en Foodie Call op geen manier verplig om my in diens te neem nie. n
In die geval van indiensneming, sal ek voldoen aan alle maatreëls en regulasies van die onderneming soos dit van tyd tot tyd bepaal word. Aangesien Foodie Call geen dienskontrakte bied nie (tensy dit deur die eienaar onderteken is), verstaan ​​ek dat niks hierin bedoel is om 'n kontrak tussen Foodie Call en my op te stel vir diens of vir vergoeding of voordele nie. Ek verstaan ​​dat ek die reg het om my diens te eniger tyd te beëindig, en Foodie Call het ook dieselfde reg. n
Ek verstaan ​​en erken dat enige diensverhouding met Foodie Call van 'n & quotat-wil & quot aard is, wat beteken dat die werknemer te eniger tyd kan bedank en die werkgewer die werknemer te eniger tyd, met of sonder kennisgewing, en met ons sonder rede kan ontslaan solank daar geen oortreding van die wet is nie. Dit word verder beklemtoon dat hierdie & quotat-will & quot-diensverhouding nie deur 'n skriftelike dokument of mondelinge ooreenkoms verander mag word nie, tensy sodanige veranderinge spesifiek skriftelik deur Foodie Call erken word. n
Foodie Call bied gelyke geleenthede aan alle gekwalifiseerde individue, ongeag hul ras, kleur, godsdiens, nasionale oorsprong, geslag, ouderdom, gestremdheid, seksuele oriëntasie of enige ander kenmerk wat deur die wet beskerm word, tydens alle personeelaksies. Foodie Call verbied ook diskriminasie teen individue met gestremdhede en sal redelik op versoek aansoekers met 'n gestremdheid akkommodeer, en sal ook redelike verblyf verseker vir werknemers met 'n gestremdheid. n
1997 Ford F150 Extended Cab 4x4 Triton 5.4L V8 Offroad Package Ek het baie foto's geneem om u die beste idee van die vragmotor te gee, en ek neem graag ekstra op aanvraag. Ek is die tweede eienaar (ek het dit in 2002 gekoop). Die vragmotor was 'n wonderlike voertuig; Ford het 'n wonderlike vragmotor gemaak met hierdie een. Myl is meestal snelweg, was nog altyd goed onderhou, vierwielaandrywing werk uitstekend. Normale slytasie soos u sou verwag van 'n 97, maar glad nie veel nie. Voorbeelde: 'n bietjie skuur/afplak op plekke, tipiese binnenslytasie. Foto's spreek 1000 woorde. As u enige vrae het, kan u dit op my manier aflaai! Hoogtepunte: · Skoon Carfax (ingesluit). · 5.4L V8, 4x4H/L, ongelooflike krag · Onderhoudsgeskiedenis 2002 tot op hede. · Elektriese vensters/slotte/spieëls/cruise · Die vragmotor het sy lewe tot 2013 in Arkansas deurgebring = geen roes van die sout nie! · Professionele voorruitkleur van 35% wat ooreenstem met die fabrieksagterkant, beskerm gereedskap en toebehore wat in die kajuit agterbly, teen die oog. · A/C en hitte werk uitstekend. Dit is nooit nodig om koelmiddel by te voeg nie. · Trekhaak en sleeppakket. · Bedlinne. · Step Side met Smith Step Bars. · Infiniti Speakers & Pioneer Stereo. · Olie verander ywerig met Sythetic Blend High Milage. · Kap en bestuurder koplamp vervang deur nuwe in 2004 deur 'n professionele motorwinkel. (Ingesluit in die hoofgeskiedenis). · K&N demper, goeie klank. Uitlaat eindig by demper. · HVAC-mengerdeur is in 2012 vervang met 'n nuwe metaalweergawe (dit het die vermorsing van die plastiekdeur van die fabriek opgelos wat van koue na warm lug verander. Probleem is opgelos vir hierdie vragmotor). · Verwarmerkern in 2013 vervang (dit roes uit
150-200k myl, geen kommer meer met hierdie vragmotor nie). · Nuwe battery met 5 jaar waarborg (tot herfs 2018) · Nitto Grappler Bande (
Kyk die video: German commandos captured in American uniform are prepared for execution, 23 December 1944. (Oktober 2021).