“Geloof word deur Paulus nêrens verstaan as ‘n prestasie van die mens nie. Hy stel dit deurgaans juis teenoor die werke.
Geloof is dus nie ‘n voorwaarde vir die verlossing in dié sin dat die mens die geloof as sy deel moet bydra om gered te kan word nie.
Dit is die vrug van Gods verkiesing (v.6) en liefde (v.7) wat die mens roep deur die evanglie (v.1:6-7) en in die roeping terselftertyd met die krag in die mens ‘n oor skep om te hoor en ‘n hart wat op Gods genade vertrou.
Geloof is die weg wat God vir Homself deur sy Woord baan in die hart van ‘n mens in. Dit is die enigste manier waarop ‘n mens die gawe van Gods genade deelagtig kan word.
Die welbehae en voorneme van God, waarvan die Skrif in die leer van die uitverkiesing melding maak, bestaan nie daarin dat God sekere bepaalde mense bo ander uitverkies het nie. Dit bestaan daarin dat God uit alle moontlike voorwaardes—soos byvoorbeeld die werke van die wet—of uit die orde van alle dinge die wesenlike onverdienstelike daad van die geloof en die onvolmaakte gehoorsaamheid daaraan tot ’n voorwaarde vir die saligheid uitverkies het. Dit sou Hy dan genadiglik as ’n volkome gehoorsaamheid wou reken en dit waardig wou ag om met die ewige lewe te beloon.
Hierdie skadelike dwaling maak die welbehae van God en die verdienste van Christus kragteloos. Terselfdertyd word die mense deur nuttelose vrae van die waarheid van die genadiglike regverdigmaking en van die eenvoud van die Skrif weggelei. Daarmee word hierdie uitspraak van die apostel as onwaar bestempel: God het ons geroep met ’n heilige roeping, nie volgens ons werke nie, maar volgens sy eie voorneme en genade wat ons van ewigheid af in