Demokrasie - Volke, nasies, gebeure - 2022
Demokrasie is 'n woord wat gereeld in die Britse politiek gebruik word. Ons word voortdurend vertel dat ons in 'n demokrasie in Brittanje leef en dat ons politieke stelsel 'demokraties' is en dat lande wat nie aan hierdie standaarde voldoen nie, as 'ondemokraties' geklassifiseer word. D Robertson het in 1986 geskryf dat:
'Demokrasie is die mees gewaardeerde en ook die vaagste politieke terme in die moderne wêreld.'
Robertson het voortgegaan met die stelling dat die woord eers iets tasbaars in die moderne wêreld beteken as dit voorafgegaan word met ander politieke woorde, soos direk, verteenwoordigend, liberaal en parlementêr.
Hierdie oortuiging is gebaseer op die reg van elke burger oor 'n sekere ouderdom om politieke vergaderings by te woon, te stem oor die kwessie wat op daardie vergadering bespreek word en die meerderheidsbesluit te aanvaar, sou so 'n stemming lei tot 'n wet wat u as individu nie aanvaar het nie. ondersteun.
Deel van hierdie oortuiging is die reg van elkeen om politieke ampte te beklee as hulle sou verkies om dit te doen. Direkte demokrasie is ook van mening dat alle mense wat die reg het om aktief aan die stelsel deel te neem, sodat dit verteenwoordigend van die mense is en dat die wet wat aanvaar is, die meerderheid steun.
Direkte demokrasie gee alle mense die reg om deel te neem ongeag godsdienstige oortuigings, geslag, seksuele oriëntasie, liggaamlike welstand, ens. Slegs diegene wat spesifiek teen die samelewing teengestaan ​​het, word uitgesluit van direkte demokrasie. In Brittanje het die gevangenes op een of ander manier die samelewing beledig en daarom word hul demokratiese regte opgeskort vir die duur van hul tyd in die gevangenis. Sodra hulle vrygelaat is en ''n les geleer het', word hul demokratiese regte weer herstel.
Direkte demokrasie is in teorie prima, maar dit stem nie altyd ooreen met die teorie wanneer dit in praktyk gebring word nie. Direkte demokrasie vereis volledige deelname van diegene wat toegelaat word. Maar hoeveel mense het die tyd om hulself daartoe verbind om vergaderings by te woon, veral as hulle gedurende die middag gedurende die middag gehou word? Hoeveel wil sulke vergaderings na 'n dagwerk ens bywoon?
As Brittanje 40 miljoen mense het wat hulself by die politiek kan betrek as hulle wil, hoe kan so 'n aantal by vergaderings, ens. Gehuisves word? Wie is daartoe verbind om deel te wees van hierdie stelsel dag-tot-dag wanneer sulke verbintenis alles behalwe onmoontlik sou wees? Hoeveel mense het die tyd om uit te vind oor die kwessies wat bespreek word, hetsy op plaaslike of nasionale vlak? Hoeveel mense verstaan ​​hierdie probleme en die ingewikkeldhede rondom dit? Hoeveel mense het die ingewikkeldheid van die probleme rondom die bou van die Newbury-verbypad, die installering van Tomahawk-kruisermissiele by Greenham Common, ens. Verstaan?
Wie moet dit inlig as mense oor sulke kwessies ingelig moet word? Hoe kan u waarborg dat sulke inligting nie bevooroordeeld is nie? Wie sou die tyd gehad het om al die inligting ter ondersteuning van die gebou van die Newbury-bypass te lees en dan die materiaal daarteen te lees voordat hy tot 'n gebalanseerde persoonlike besluit sou kom?
Weens die realiteite van direkte demokrasie gebruik min lande dit. Sommige state in New England, VSA, gebruik dit wel op plaaslike vlak, maar die aantal betrokkenes is hanteerbaar en die kultuur van die betrokke dorpe moedig aktief deelname aan. Die kwessies wat bespreek word, is slegs van toepassing op die dorp, en daar is dus 'n goeie rede om uself te betrek as u wil sien dat u standpunt ingelig word. Vergaderings word gehou in stadsale regoor New England - wat afgesien van stede soos Boston nie bevolk is nie. Maar hoe kan die stelsel werk in swaar bevolkte gebiede?
In die onlangse burgemeestersverkiesing in Londen dui die klein opkoms van kiesers aan dat een aspek van direkte demokrasie nie daar was nie - aktiewe deelname deur diegene wat kon deelneem. Van diegene wat wel gestem het, hoeveel sal aktief aan die bestuur van die stad deelneem? Is daar die meganisme in plek om mense, behalwe die wat deur Ken Livingstone aangestel is, hulself te betrek by die daaglikse besluite? Dit word gedoen deur 'n kabinet wat deur die burgemeester gekies is. Die inwoners van Londen sal geen keuse hê oor wie in hierdie stadskabinet sit nie (net soos die nasionale kiesers geen sê het oor wie in die regering se kabinet sit wanneer dit gekies word nie). Is dit fisies moontlik om 'n stelsel te hê wat almal in Londen betrek wat dit wil doen? Hoeveel Londenaars verstaan ​​die ingewikkeldheid van die probleme waarmee die stadsregering te make het? Op hierdie oomblik kan Londen nie deur 'n stelsel van direkte demokrasie bestuur word nie.
Tegnologiese ontwikkelings in die toekoms kan dit verander. Die uitbreiding van die internet en die spoed waarmee kommunikasie nou bereik kan word, kan direkte demokrasie bevoordeel. Die huidige regering het in 1997 'n stelsel opgestel waardeur 5000 willekeurig geselekteerde lede van die publiek (die sogenaamde 'People's Panel') gevra word oor hul reaksies op die regeringsbeleid. Daar is egter geen stelsel wat die publiek in staat stel om regeringsbeleid te help formuleer nie, en kritici van die 'People's Panel' noem dit 'n foefie sonder enige doel.
Uit verteenwoordigende demokrasie het daar verskeie onthutsings ontstaan: deelnemende demokrasie en liberale demokrasie.
Brittanje is 'n verteenwoordigende demokrasie. Dit is hier waar burgers in 'n land verteenwoordigers kies om besluite daarvoor te neem. Die volk het elke vyf jaar die kans om diegene wat hulle ons in die parlement wil verteenwoordig, aan bewind te gee. Hierdie LP's vergader in die House of Commons om sake te bespreek en wette uit te voer wat dan Britse wet word. Binne die Volksraad verteenwoordig elke verkose LP 'n gebied wat 'n kiesafdeling genoem word. Die kiesers in hierdie kiesafdeling het die verantwoordelikheid om aan die wetgewing aan hierdie parlementslid deel te neem, oorgedra wat, indien suksesvol binne die Commons, deur die kiesafdeling herkies kon word tydens die volgende algemene verkiesing. In skrille vergelyking met direkte demokrasie oorhandig die mense egter die verantwoordelikheid van besluitneming aan iemand anders wat in daardie posisie wil wees.
LP's is vyf jaar lank verantwoordelik vir hul kiesers. Op hierdie manier word hulle teenoor hulle aanspreeklik gehou. As hulle nie presteer nie (of as die party sleg gevaar het tydens sy ampstermyn), kan hulle deur die mense van hul kiesafdeling verwyder word. Op hierdie manier oefen die mense beheer uit oor hul verteenwoordigers.
Deur die reg aan hul parlementslede die reg om deel te neem aan die besluitneming binne die Commons, word die kiesers egter van die proses van besluitneming verwyder. Alhoewel LP's kiesafdelingsklinieke het waar die mense 'n mening oor 'n kwessie kan lewer, speel die kiesers geen rol in die besluitnemingsmeganisme nie - die proses is aan die LP's en die regering oorhandig.
Binne verteenwoordigende demokrasie kom gewoonlik twee soorte LP's voor. Daar is diegene wat glo dat hulle moet optree en reageer op wat die party en die kiesers wil hê - hulle glo dat hulle gekies is om albei te verteenwoordig; alhoewel 'n argument sou wees dat die party die beste vir die kiesers wil hê, sodat die twee heeltemal versoenbaar is.
Die ander tipe LP's is diegene wat glo dat hulle volgens hul gewete moet optree, ongeag die party en die verkiesing. Dit gee aan so 'n LP die buigsaamheid om die wense van sowel sy partyleierskap as sy kiesafdeling te ignoreer - om hom daarom te laat doen soos hy / sy goeddink. Is dit demokraties in enige vorm? Is dit egter realisties vir 'n LP om altyd te doen wat sy kiesafdeling kiesers wil hê? As hy / sy altyd die wense van die meerderheid binne sy / haar kiesafdeling volg, wat gebeur dan met diegene in die minderheid? Word hulle tot vyf jaar veroordeel waarin hul sienings gehoor kan word, maar nie op die saak gehandel word nie? Verteenwoordig 'n verteenwoordiger binne die grense van 'verteenwoordigende demokrasie' slegs die meerderheidsbeskouing en stel dit dus dat die wense van 'n demokratiese samelewing vervul is? Die 'tirannie van die minderheid' is iets wat suiwer demokrasie moet verhoed.
Een manier om die kiesers se deelname uit te brei en daarom die hele etos van demokrasie te wees, is om meer meganismes te inisieer waardeur die publiek, sou hulle wil, aan die besluitnemingsproses kan deelneem. Sulke meganismes kan die groter gebruik van openbare navrae en referendum wees. Albei kan die publiek die vermoë gee om deel te neem aan die volledige proses van ondersoek na 'n saak, maar hulle sal nie waarborg dat die publiek enige seggenskap sou hê in die finale besluit wat die regering neem nie.
Groot Brittanje, sowel as 'n verteenwoordigende demokrasie, is ook as 'n liberale demokrasie bestempel. Histories is daar vyf hoofpunte agter die liberale demokrasie:
die regering moet beperk wees in die uitwerking daarvan op die persoon en die regering moet nie arbitrêre mag geniet nie. Verkiesings moet vry en regverdig wees. die regering moet doen wat hy kan om struikelblokke wat die welstand van mense beperk, te verwyder. Dit sluit alle groepe in wat nie uitgesluit is nie. die regering se betrokkenheid by die ekonomiese mark van 'n land moet minimaal wees. die regering moet daar wees om probleme waar nodig te hanteer, die stemreg moet uitgebrei word tot almal (nie meer van toepassing op Brittanje nie).
'N Land wat beweer dat hy 'n' liberale demokrasie 'is, omvat die hele kwessie van burgerlike vryhede. Vryheid van spraak, vryheid van denke, vryheid van samekoms vryheid van godsdiens, ens. (Binne die wetgewing) is uiters belangrik. In Brittanje word hierdie mense veilig beskerm deur die 'reël van die reg'. Dit waarborg iemand gelykheid voor die wet en dit verseker ook dat die magte van diegene in die regering ingekort kan word deur wette wat in die howe afdwingbaar is. Dit is verder ontwikkel deur die toename in die impak van die Europese Hof wat kan dien as 'n 'tjek en balans' teenoor die regerings van lidlande.
Brittanje is 'n verteenwoordigende demokrasie. Dit is hier waar burgers in 'n land verteenwoordigers kies om besluite daarvoor te neem. Elke 5 jaar in Brittanje ...
Direkte demokrasie is gebaseer op die reg van elke burger oor 'n sekere ouderdom om politieke vergaderings by te woon en te stem oor die kwessie wat bespreek word op ...