Alfred Hitchcock - Geskiedenis Podcasts - 2021
Alfred Hitchcock - Geskiedenis
Die legendariese filmregisseur Sir Alfred Hitchcock is op 13 Augustus 1899 in Leyonstone, Engeland, gebore. Sy beheersing van skermspanning staan ​​alleen in die geskiedenis van die bioskoop. Hy het ook die eerste "praatprent" in Engeland gemaak in 1929. Sy films, soos Die man wat te veel geweet het (1934), Die nege en dertig stappe (1935), Rebecca (1940), Vreemdelinge op 'n trein (1951), Vertigo (1958) en Psycho (1960), onder vele ander, het wêreldwyd betowerde en vreesaanjaende fliekgangers verras.
Hitchcock vervaardig ook 'n weeklikse televisieprogram in die 1950's en 1960's. Hoewel hy vyf keer genomineer is, het Hitchcock nooit 'n Oscar gewen nie. Tog bly Hitchcock die maatstaf waarteen alle regisseurs in die spanningsgenre gemeet word.
Alfred Hitchcock is gebore in Leytonstone, Engeland op 13 Augustus 1899. Hy was die jongste van drie kinders wat vir William en Emma Jane Hitchcock gebore is.
Nadat hy op 15 op 'n tegniese skool gegaan het, het Hitchcock die eerste jare van sy loopbaan deurgebring as tekenaar, advertensie -ontwerper en skrywer. 'N Belangstelling in fotografie het daartoe gelei dat hy in die Londense filmbedryf gewerk het, eers as titelkaartontwerper vir stille films en, net vyf jaar later, as regisseur.
In 1926 trou Hitchcock met sy assistent -direkteur, Alma Reville, en in 1928 het hulle 'n dogter, Patricia.
Hitchcock het vinnig bekendheid verwerf as 'n regisseur wat spanning, kronkelende eindes en donker onderwerp lewer. Sy eie persoonlikheid en galghumor is ingebed in die populêre kultuur deur middel van onderhoude, filmtrailers en optredes in sy eie films. Hy was gewild onder die gehoor in die buiteland, en in 1939 verhuis die Hitchcock -gesin na Hollywood. In die drie dekades wat gevolg het, sou hy sy nalatenskap versterk deur die regie en vervaardiging van sy suksesvolste en blywendste werke. Sy televisieliedbundel, Alfred Hitchcock Presents, het van 1955 tot 1965 gestrek en hom 'n huishoudelike naam gemaak.
Gedurende sy loopbaan het hy meer as vyftig speelfilms gemaak in 'n loopbaan wat nie net die ontwikkeling van Hitchcock se eie kenmerkende regiestyl gesien het nie, maar ook belangrike innovasies in die film. In 1929 was Afpersing sy eerste rolprent met klank en in 1948 was sy eerste kleurfilm Rope. Hitchcock self word gekrediteer met die pionier in baie kamera- en redigeringstegnieke vir eweknieë en aspirant -regisseurs.
Hitchcock het baie professionele toekennings verower, waaronder twee Golden Globes, agt Laurel -toekennings en vyf toekennings vir lewenslange prestasie. Hy was 'n vyfmalige Oscar-benoemde vir beste regisseur, en in 1940 het sy film Rebecca die Oscar vir beste prent gewen. In 1980 ontvang hy 'n ridderskap van koningin Elizabeth II.
'N Man, pa, regisseur en die meester van spanning, sir Alfred Hitchcock, is op 29 April 1980 oorlede.
Alfred Hitchcock se bloemlesing
Alfred Hitchcock se bloemlesing (AHA) was 'n seisoenaal gedrukte versameling spannende en opwindende kortverhale waaruit herdruk is Alfred Hitchcock se Mystery Magazine. Die bloemlesing, wat van 1977 tot 1989 vervaardig is, bevat verhale van skrywers soos: Patricia Highsmith, Robert Bloch, Bill Pronzini, Isaac Asimov en Lawrence Block. Die bloemlesing word bemark as alles wat u van die Master of Suspense sou verwag, hoewel Hitchcock nooit direk by die publikasies betrokke was nie.
Davis Publications (sagteband)
Dial Press (hardeband)
Alfred Hitchcock se bloemlesing - Deel 1
Alfred Hitchcock se bloemlesing - Deel 2
Alfred Hitchcock se bloemlesing - Deel 3
Alfred Hitchcock se bloemlesing - Deel 4
Alfred Hitchcock se bloemlesing - Deel 5
Hierdie artikel oor raaiselfiksie is 'n stomp. U kan Wikipedia help deur dit uit te brei.
Hierdie artikel oor 'n literêre tydskrif wat in die VSA gepubliseer is, is 'n stomp. U kan Wikipedia help deur dit uit te brei.
Sien wenke vir die skryf van artikels oor tydskrifte. Verdere voorstelle kan op die besprekingsbladsy van die artikel gevind word.
Sien die hoof Filmografie -bladsy vir verdere werke
Die plesiertuin (1925)
Die Bergarend (1926)
Die ring (1927)
Maklike deug (1928)
Die Boerevrou (1928)
Juno en die Paycock (1930)
Die vel spel (1931)
Ryk en vreemd (1931)
Nommer sewentien (1932)
Wals uit Wene (1934)
Die man wat te veel geweet het (1934)
Die 39 stappe (1935)
Geheime agent (1936)
Jong en onskuldig (1937)
Die dame verdwyn (1938)
Buitelandse korrespondent (1940)
Meneer en mevrou Smith (1941)
Skaduwee van 'n twyfel (1943)
Die Paradine -saak (1947)
Onder Steenbok (1949)
Verhoog vrees (1950)
Vreemdelinge op 'n trein (1951)
Ek erken (1953)
Skakel M vir moord (1954)
Om 'n dief te vang (1955)
Die moeilikheid met Harry (1955)
Die man wat te veel geweet het (1956)
Die Verkeerde Man (1956)
Noord by Noordwes (1959)
Die voëls (1963)
Geskeurde gordyn (1966)
Die regisseur en vervaardiger Alfred Hitchcock het sowel die term "MacGuffin" as die tegniek gewild gemaak met sy films Nommer sewentien (1932) en Die 39 stappe (1935) vroeë voorbeelde van die konsep.
Volgens sommige bronne word geglo dat die skrywer Angus MacPhail die term oorspronklik geskep het.
Hitchcock verduidelik die term "MacGuffin" in 'n lesing van 1939 aan die Universiteit van Columbia:
[Ons] het 'n naam in die ateljee, en ons noem dit die 'MacGuffin'. Dit is die meganiese element wat gewoonlik in enige verhaal opduik. In skelm verhale is dit byna altyd die ketting en in spioenasieverhale is dit meestal die koerante.
In 1944, TYD het Hitchcock gesê: "Die McGuffin is die ding wat die held jaag, die ding waaroor die prent gaan. Dit is baie nodig" voordat hy verder verduidelik: 
Die McGuffin is beslis nie 'n oorspronklike grap oor Hitchcock oor 'n pakkie-man in 'n trein wat 'n ander man ontmoet nie:
"Wat is in die pakkie?"
"Wat is 'n McGuffin?"
"'N McGuffin is 'n klein diertjie met 'n lang, geel, gevlekte stert wat gebruik word om tiere in New York te jag."
'Maar daar is geen tiere in New York nie.'
'Ag, maar dit is nie 'n regte McGuffin nie.'
Die volgende maand, TYD 'n brief van Jack Moffitt van Warner Bros gepubliseer: 
Die regisseur Alfred Hitchcock is 'n Britse beginner met geen kennis van die Hollywood -taal nie. Die ding wat die held najaag, is nie 'n McGuffin nie, maar 'n wenie en was nog steeds sedert die dae van Mack Sennett. Die gesteelde pêrels is in 'n wenie geplaas. Die wenie is deur 'n hond gesteel. En die hond is agtervolg deur almal, insluitend die Keystone Cops. Hulle jaag hom nog steeds.
Alfred Hitchcock, wat in 1966 ondervra is deur François Truffaut, illustreer die term "MacGuffin" met hierdie verhaal:
Dit is moontlik 'n Skotse naam, afkomstig uit 'n verhaal oor twee mans in 'n trein. Een man sê: 'Wat is die pakkie daarbo in die bagasierak?' En die ander antwoord: 'O, dit is 'n McGuffin.' Die eerste vra 'Wat is 'n McGuffin?' 'Wel', sê die ander man, 'dit is 'n apparaat om leeus in die Skotse Hoogland vas te vang.' Die eerste man sê: 'Maar daar is geen leeus in die Skotse Hoogland nie', en die ander een antwoord 'Wel, dan is dit geen McGuffin nie!' So jy sien, 'n McGuffin is niks nie.
Die volgende amptelike DVD -uitgawes bevat episodes van Die Alfred Hitchcock -uur:
The Alfred Hitchcock Hour: The Complete First Season - Madman Entertainment (Australië, 2013)
PAL 1.33: 1
bevat 32 episodes
The Alfred Hitchcock Hour: The Complete Second Season - Madman Entertainment (Australië, 2013)
The Alfred Hitchcock Hour: The Complete Third Season - Madman Entertainment (Australië, 2013)
bevat 29 episodes
Alfred Hitchcock Zeigt: Teil 2 - Koch Media Home Entertainment (Duitsland, 2008)
bevat 10 episodes
Alfred Hitchcock Zeigt: Teil 1 - Koch Media Home Entertainment (Duitsland, 2008)
Alfred Hitchcock Présente: La Série TV, Les Épisodes en VOST - Universal (Frankryk, 2006) - vrygestel 14/Feb/2006
bevat "Ek het die hele ding gesien"
Hitchcock Presents: 'n kort geskiedenis van die vreemde, wilde hitchcock -programme wat eens op TV gedomineer het
In 1960 was Alfred Hitchcock oral. Een van die regte meesterwerke van die regisseur, "Psycho", is die jaar vrygestel op die hakke van "North by Northwest" die vorige jaar, wat gevolg het op "Vertigo" en "The Wrong Man" en "The Man Who Knew Too Much. " "Die voëls" lê voor hom.
Die 60-jarige regisseur, wat altyd 'n bekende was vir sommige vanweë sy skelm komeetjies in sy films, het 'n huishoudelike naam geword deur sy films en sy TV-program, "Alfred Hitchcock Presents." Die bundelreeks van 'n halfuur begin in 1955 en duur 10 jaar, insluitend die jare toe dit uitgebrei is en die naam "The Alfred Hitchcock Hour" is.
Voeg daarby "Alfred Hitchcock's Mystery Magazine", wat in 1956 begin is deur 'n ooreenkoms om die naam van die regisseur te lisensieer, sowel as 'n reeks riller- en spanningsverhaalbundels, en die bekendheid van Hitchcock as regisseur was onvergelykbaar totdat Steven Spielberg 'n huishoudelike naam in die sewentigerjare.
Die besonderhede van Hitchcock se lewe - soms vies en afskuwelik, veral met betrekking tot die verslae van sy ontmenslikende gedrag aan vroue, insluitend sommige wat in sy rolprente gespeel het - het die voer geword vir baie biografieë.
Maar vandag kyk ons ​​na die televisieprogramme wat sy naam gedra het en wat hy aangebied het met 'n makabere smaak.
Kan u deesdae 'n bekende persoon noem wat maklik herkenbaar is uit 'n karikatuur van net hul profiel? Die profiel van Hitchcock - in nege trekke deur die regisseur self geteken, lui die verhaal - en skaduwee was deel van die openingskrediete vir die grootste deel van die reeks.
Dit is 'n handelsmerk in die orde van Prince se glifsimbool.
Toe "Alfred Hitchcock Presents" in 1955 op CBS verskyn het, was televisie nog nie eers in sy tienerjare nie. Terwyl 47 miljoen huishoudings in 1955 TV's gehad het, het die getal in die volgende paar jaar begin toeneem, teen 1960 byna 53 miljoen en meer as 200 miljoen in die 1990's.
In die dekades voor kabel- en betaalkanale soos HBO, het die meeste kykers ingestem op slegs drie netwerke, CBS ingesluit, en een of twee plaaslike stasies. Die blote gebrek aan keuses het gehelp om kykers na programme soos die wat Hitchcock vervaardig het, te dryf. Baie kykers het elke week ingeskakel en sy handelsmerk "Goeienaand" en sy asemteug tussen sinne gehoor.
Die voorkoms van die Hitchcock -silhoeët, gebaseer op Charles Gounod se "Funeral March of a Marionette", en die snaakse en dikwels grusame inleidings van die regisseur het geprikkel wat in elke episode sou kom: 'n moraliteitstoneelstuk - 'n onsedelikheidstoneelstuk eintlik - nie anders as die strokiesprent nie boeklesers by EC Comics gesien het voordat hulle uit die mark verdryf is. Anders as EC, was die Hitchcock -vertoning egter nie op jongmense gerig nie.
Die reeks was die grootste deel van sy loopbaan 'n bytgrootte halfuur en bied slim en vinnige verhale met wonderlike rolverdeling. Hitchcock het slegs ongeveer 'n dosyn-en-'n-half aflewerings van die reeks geregisseer, maar sy beeld en drol-aflewering bo en onder in elk van die 361 episodes-wat die twee reekse tel-versterk sy kultusstatus.
Nieteenstaande Rod Serling en sy reeks "Twilight Zone", 'n tydgenoot van die Hitchcock-vertoning, of M. Night Shyamalan se films en hul binnekort verwagte wendings, het die reeks van Hitchcock die regisseur en gasheer se publieke persona gebou en voortdurend versterk.
Die beste skrywers en regisseurs - en die jong Robert Redford
As ons van "The Twilight Zone" praat, is daar 'n besonder gruwelike episode uit 1964 genaamd "The Jar", waarin 'n countrybumpkin wat Pat Buttram speel, behep raak met 'n onidentifiseerbare maar ... kopagtige ding in 'n pot in 'n karnaval-syvertoning. Buttram koop die pot en neem dit terug na sy klein dorpie, waar hy die roosterbrood van die klein burg word. Dan loop alles lelik skeef.
Maar wag ... "The Jar" is nie 'n "Twilight Zone" episode nie. Dit is 'n 1964 -episode van "The Alfred Hitchcock Hour", en dit is 'n baie grusamer verhaal as die meeste wat die skrywers van Hitchcock vertel het. En "The Jar" is legendaries 'n uur TV wat die meeste mense verkeerdelik glo 'n episode van "The Twilight Zone" was.
Alhoewel die Hitchcock -vertonings gewoonlik meer ingehou was as "The Twilight Zone", het die reeks meer as die aantal onvergeetlike episodes, skrywers en regisseurs.
Sydney Pollack, wat regisseurfilms soos "Tootsie", "Three Days of the Condor" en "Absence of Malice" geregisseer het, het twee episodes van Hitchcock geregisseer. Die een, 'Diagnose: Gevaar', word in 1963 uitgesaai, maar dit lyk skaars van hierdie oomblik, terwyl Los Angeles -ondersoekers vir openbare gesondheid in Los Angeles probeer om die verspreiding van miltsiekte in die stad op te spoor en te stop.
'Off Season', 'n episode uit 1965, voel soos 'n 'Psycho' reünie. Dit is geskryf deur Robert Bloch, die skrywer wat Norman Bates en sy ma in 'n 1959 -roman geskep het. Die ster is John Gavin, wat in 'Psycho' gespeel het. Daar is selfs 'n motor langs die pad en 'n effens grillerige motelbediende. Maar in plaas van Hitchcock agter die kamera, was dit William Friedkin, wat 'n paar jaar later die regisseur was van die beste horrorfilm ooit, "The Exorcist."
Sommige van die episodes van die Hitchcock-reeks is soos klein mini-meesterstukke en dit vergelyk gunstig met die goue standaard, "The Twilight Zone." Sommige lyk effens gejaagd of bevat 'n draai om die draai.
Maar waar anders kan jy Robert Redford en Gig Young as broers vind in 'n baie hoë poker spel teen gangsters met jeukerige vingers? Wel, in "A Piece of the Action", die eerste uur lange episode, uit 1962.
Tropes en 'n herlaai, natuurlik
Ek sou nie probeer om die argument te voer dat Hitchcock en al hierdie ondernemings die soort sinergie gehad het wat Disney vandag doen nie, en maak films wat oorgaan na die Disney+ -stroomdiens, wat op sy beurt intekeninge dryf.
Maar die sakebedryf wat rondom Hitchcock en al die projekte draai, was merkwaardig streng. 'Psycho' is ingedien by Revue Studios, produksiemaatskappy vir Hitchcock se TV -reekse, met behulp van bemanning uit die TV -reeks.
Volgens 'n artikel in 1964 in die Palm Beach Post het die reeks die eerste keer ingelig oor die regte om verhale uit die "Alfred Hitchcock Mystery Magazine" te verfilm. (Die tydskrif is in 1956 in New York gestig, maar sy kantore verhuis na Florida in 1959.) Henry Slesar, 'n bekende skrywer uit die Hitchcock-reeks, sien sy eerste verhale in die tydskrif verskyn, wat steeds sterk gaan.
Let op: sommige van die episodes van die TV -program is baie van die tydperk, met grappies wat destyds nie eens polities korrek was nie, en plotlyne wat 'n bietjie te veel staatgemaak het op die vrou in gevaarstorm. Die aktrise Phyllis Thaxter, wat die oorspronklike Lois Lane in die "Adventures of Superman" -reeks was, het nege keer in die Hitchcock -reeks verskyn. Dit lyk asof elke episode waarin ek haar gesien het, 'n emosioneel beskadigde vrou gespeel het, wat waarskynlik destyds nader was aan die TV-stereotipe van vroue as die slinkse go-getter Lois.
Die assosiasie van Hitchcock met TV en die program wat sy naam dra, duur voort na sy dood in 1980. Vir vier seisoene en 76 episodes wat in 1985 begin, het NBC en die VSA 'n nuutgemaakte weergawe van "Alfred Hitchcock Presents" uitgesaai, wat 'n paar van die inleidings van die regisseur uit die oorspronklike bevat reeks. Dit was deel van 'n TV-neiging uit die 1980's wat nog meer bekend was as 'n bundelreeks en herlewings van reekse soos 'The Twilight Zone'.
Maar die Hitchcock-herlaai is nou skaars 'n nagedagte, terwyl die oorspronklike reeks-of twee reekse-steeds op kabeltelevisiekanale speel soos MeTV, wat die program die meeste nagte van die week in 'n laatnag-slot "strook".
Die meester van die makaber sou binne die middernag-uur tuis voel.
Meester van spanning
Hitchcock het die jezuïetskool St. Ignatius College bygewoon voordat hy aan die Universiteit van Londen gegaan het en kunskursusse gevolg het. Uiteindelik het hy werk gekry as tekenaar en advertensie -ontwerper by die kabelmaatskappy Henley & aposs. Terwyl hy by Henley & aposs gewerk het, het hy begin skryf en kort artikels vir die interne publikasie ingedien. Vanaf sy heel eerste stuk gebruik hy temas van valse beskuldigings, botsende emosies en kronkelende eindes met indrukwekkende vaardigheid. In 1920 betree Hitchcock die filmbedryf met 'n voltydse pos by die Famous Players-Lasky Company met die ontwerp van titelkaarte vir stille films. Binne 'n paar jaar werk hy as assistent -direkteur.
In 1925 het Hitchcock sy eerste rolprent geregisseer en begin met die vervaardiging van 'thrillers' waarvoor hy wêreldwyd bekend geword het. Sy film uit 1929 Afpersing word gesê dat dit die eerste Britse & quottalkie is. & quot In die dertigerjare regisseer hy klassieke spanningsfilms soos Die man wat te veel geweet het (1934) en Die 39 stappe (1935).
Vroeë lewe: 1899–1919 Wysig
Vroeë kinderjare en opvoeding Redigeer
Hitchcock is gebore op 13 Augustus 1899 in die woonstel bo sy ouers se gehuurde kruidenierswinkel in High Road 517, Leytonstone, aan die buitewyke van Oos -Londen (destyds deel van Essex), die jongste van drie kinders: William Daniel (1890–1943) , Ellen Kathleen ("Nellie") (1892–1979) en Alfred Joseph (1899-1980). Sy ouers, Emma Jane Hitchcock ( née Whelan 1863–1942), en William Edgar Hitchcock (1862–1914), was albei Rooms -Katolieke, met gedeeltelike wortels in Ierland   William was 'n groenteboer soos sy vader. 
Daar was 'n groot uitgebreide gesin, waaronder oom John Hitchcock met sy Victoriaanse huis met vyf slaapkamers op Campionweg, Putney, saam met bediende, kok, chauffeur en tuinier. Elke somer huur John 'n kushuis vir die gesin in Cliftonville, Kent. Hitchcock het gesê dat hy daar eers klasbewus geraak het en die verskille tussen toeriste en plaaslike inwoners raakgesien het. 
Hitchcock beskryf homself as 'n goed opgevoede seun-sy pa het hom sy 'klein lam sonder 'n plek' genoem-en gesê dat hy nie kan onthou dat hy ooit 'n speelmaat gehad het nie. Een van sy gunstelingverhale vir onderhoudvoerders was oor sy pa wat hy op vyfjarige ouderdom na die plaaslike polisiekantoor gestuur het met 'n briefie. wat ons aan stoute seuns doen. " Die ervaring het hom met 'n lewenslange vrees vir polisiemanne in 1973 gelaat, het hy aan Tom Snyder gesê dat hy 'bang was vir enigiets. . 
Toe hy ses was, verhuis die gesin na Limehouse en verhuur twee winkels te 130 en 175 Salmon Lane, wat hulle as 'n vis-en-tjips winkel en visverkopers bedryf het, onderskeidelik bo die voormalige.  Hitchcock het sy eerste skool, die Howrah House Convent in Poplar, bygewoon wat hy in 1907 betree het, op die ouderdom van 7.  Volgens biograaf Patrick McGilligan het hy hoogstens twee jaar in Howrah House gebly. Hy het ook 'n kloosterskool bygewoon, die Wode Street School "vir die dogters van here en seuntjies", bestuur deur die Getroue Metgeselle van Jesus. Daarna het hy 'n laerskool naby sy huis bygewoon en was 'n kort rukkie koshuis by Salesian College in Battersea. 
Die gesin verhuis weer toe hy 11 was, hierdie keer na Stepney, en op 5 Oktober 1910 word Hitchcock gestuur na St Ignatius College in Stamford Hill, Tottenham (nou in die Londense stadsdeel Haringey), 'n Jesuïete grammatikaskool met 'n reputasie vir dissipline .  Die priesters het altyd aan die einde van die dag 'n harde rubber kierie op die seuns gebruik, so die seuns moes deur die klasse gaan sit en die straf verwag as hulle daarvoor opgeskryf was. Hy het later gesê dat dit is waar hy sy gevoel van vrees ontwikkel het.  Die skoolregister noem sy geboortejaar as 1900 eerder as biograaf Donald Spoto van 1899, en sê dat hy doelbewus as 'n 10-jarige ingeskryf is omdat hy 'n jaar agter was met sy skoolopleiding. 
Terwyl biograaf Gene Adair berig dat Hitchcock ''n gemiddelde of effens bogemiddelde leerling' was,  het Hitchcock gesê dat hy "gewoonlik onder die vier of vyf bo-aan die klas was"  aan die einde van sy eerste jaar is kennis geneem van sy werk in Latyn, Engels, Frans en godsdiensonderrig.  Sy gunsteling onderwerp was aardrykskunde, en hy het geïnteresseerd geraak in kaarte en spoor- en busroosters volgens John Russell Taylor, hy kon al die stoppe op die Orient Express voorgee.  Hy het aan Peter Bogdanovich gesê: "Die Jesuïete het my geleer om organisasie, beheer en, tot 'n mate, ontleding." 
Hitchcock het aan sy ouers gesê dat hy ingenieur wou word,  en op 25 Julie 1913  het hy St Ignatius verlaat en vir nagklasse ingeskryf by die London County Council School of Engineering and Navigation in Poplar. In 'n boeklengte-onderhoud in 1962 het hy aan François Truffaut gesê dat hy 'meganika, elektrisiteit, akoestiek en navigasie' bestudeer het.  Toe sterf sy vader, wat aan emfiseem en niersiekte gely het, op 12 Desember 1914 op 52 -jarige ouderdom.  Om homself en sy ma te onderhou - sy ouer broers en susters het toe die huis verlaat - het Hitchcock 'n werk, vir 15 sjielings per week (£ 73 in 2017),  as tegniese klerk by die Henley Telegraph and Cable Company in Blomfieldstraat naby London Wall.  Hy het nagklasse voortgesit, hierdie keer in kunsgeskiedenis, skilderkuns, ekonomie en politieke wetenskap.  Sy ouer broer het die gesinswinkels bestuur, terwyl hy en sy ma in Salmon Lane bly woon het. 
Hitchcock was te jonk om aan te sluit toe die Eerste Wêreldoorlog in Julie 1914 begin, en toe hy die vereiste ouderdom van 18 in 1917 bereik het, het hy 'n C3 -klassifikasie ontvang ("vry van ernstige organiese siektes, wat in staat is om diensvoorwaardes in garnisone tuis te weerstaan) . slegs geskik vir sittende werk ").  Hy het by 'n kadetregiment van die Royal Engineers aangesluit en het deelgeneem aan teoretiese inligtingsessies, naweekoefeninge en oefeninge. John Russell Taylor het geskryf dat Hitchcock in een sessie van praktiese oefeninge in Hyde Park 'n putte moes dra. Hy kon dit nooit bemeester om hulle om sy bene te draai nie, en hulle val herhaaldelik om sy enkels. 
Na die oorlog het Hitchcock belanggestel in kreatiewe skryfkuns. In Junie 1919 word hy 'n stigterredakteur en sakebestuurder van Henley se interne publikasie, Die Henley Telegraph (sespense 'n eksemplaar), waarna hy verskeie kortverhale ingedien het.  [d] Henley's bevorder hom na die advertensie -afdeling, waar hy kopieë skryf en grafika teken vir advertensies vir elektriese kabel. Hy het die werk geniet en sou laat op kantoor bly om die bewyse wat hy aan Truffaut gesê het, te ondersoek dat dit sy 'eerste stap in die rigting van bioskoop' was.   Hy het dit geniet om films te kyk, veral die Amerikaanse rolprent, en vanaf sy 16 -jarige ouderdom het hy die vakblaaie gelees, waarna hy Charlie Chaplin, D. W. Griffith en Buster Keaton gekyk het, en veral van Fritz Lang gehou het Der müde Tod (1921). 
Tussenoorlogse loopbaan: 1919–1939 Redigeer
Beroemde spelers-Lasky Edit
Terwyl hy nog by Henley was, lees hy in 'n vakblad dat Famous Players-Lasky, die produksiearm van Paramount Pictures, 'n ateljee in Londen geopen het.  Hulle was van plan om te verfilm Die smarte van Satan deur Marie Corelli, sodat hy 'n paar tekeninge vir die titelkaartjies gemaak het en sy werk na die ateljee gestuur het.  Hulle het hom aangestel, en in 1919 begin hy werk by Islington Studios in Poolestraat, Hoxton, as 'n titelkaartontwerper. 
Donald Spoto het geskryf dat die meeste personeellede Amerikaners was met streng werkspesifikasies, maar die Engelse werkers is aangemoedig om alles in die hande te kry, wat beteken dat Hitchcock ervaring opgedoen het as medeskrywer, kunsdirekteur en produksiebestuurder op ten minste 18 stille films.  Die tye skryf in Februarie 1922 oor die ateljee se "spesiale kunstitelafdeling onder toesig van mnr. A. J. Hitchcock".  Sy werk ingesluit Nommer 13 (1922), ook bekend as Mev Peabody dit is gekanselleer weens finansiële probleme — die paar voltooide tonele gaan verlore  —en Vertel altyd vir u vrou (1923), wat hy en Seymour Hicks saam voltooi het toe Hicks op die punt was om daarvan afstand te doen.  Hicks het later geskryf oor die hulp van "'n dikke jeug wat in beheer was van die kamer. [N] een behalwe Alfred Hitchcock". 
Gainsborough Foto's en werk in Duitsland Redigeer
Toe Paramount in 1922 uit Londen uittrek, is Hitchcock aangestel as assistent -direkteur deur 'n nuwe firma wat op dieselfde plek deur Michael Balcon, later bekend as Gainsborough Pictures, bedryf word.   Hitchcock het gewerk Vrou tot Vrou (1923) saam met die regisseur Graham Cutts, wat die stel ontwerp, die draaiboek skryf en vervaardig. Hy het gesê: "Dit was die eerste film waarop ek regtig my hande gekry het."  Die redakteur en "script girl" op Vrou tot Vrou was Alma Reville, sy toekomstige vrou. Hy het ook as assistent vir Cutts on gewerk Die Wit skaduwee (1924), Die passievolle avontuur (1924), Die Blackguard (1925), en The Prude's Fall (1925).  Die Blackguard is vervaardig in die Babelsberg Studios in Potsdam, waar Hitchcock 'n deel van die maak van FW Murnau se film gekyk het Die laaste lag (1924).  Hy was beïndruk met Murnau se werk en gebruik later baie van sy tegnieke vir die stelontwerp in sy eie produksies. 
In die somer van 1925 het Balcon Hitchcock gevra om te regisseer Die plesiertuin (1925), met Virginia Valli, 'n koproduksie van Gainsborough en die Duitse firma Emelka in die Geiselgasteig-ateljee naby München. Reville, destyds Hitchcock se verloofde, was assistent-redakteur.   Alhoewel die film 'n kommersiële flop was,  hou Balcon van Hitchcock se werk as Daily Express die opskrif het hom die 'jong man met 'n meesterlike verstand' genoem.  Produksie van Die plesiertuin struikelblokke teëgekom waaruit Hitchcock later sou leer: met sy aankoms in die Brennerpas kon hy nie sy filmvoorraad aan die doeane verklaar nie, en daar is gekonfiskeer dat een aktrise nie die water vir 'n toneel kon binnegaan nie, omdat sy op haar tydperk se begrotingsoorskrydings was, beteken dat hy om geld by die akteurs te leen.  Hitchcock het ook 'n vertaler nodig gehad om instruksies aan die rolverdeling en die bemanning te gee. 
In Duitsland het Hitchcock die nuanses van die Duitse bioskoop en filmvervaardiging waargeneem wat 'n groot invloed op hom gehad het.  As hy nie werk nie, besoek hy die kunsgalerye, konserte en museums van Berlyn. Hy sou ook met akteurs, skrywers en vervaardigers vergader om verbindings te bou.  Balcon het hom gevra om 'n tweede film in München te regisseer, Die Bergarend (1926), gebaseer op 'n oorspronklike verhaal met die titel Vrees vir God.  Die film is verlore, en Hitchcock noem dit ''n baie slegte film'.   'n Jaar later het Hitchcock geskryf en geregisseer Die ring hoewel die draaiboek slegs op sy naam toegeskryf is, het Elliot Stannard hom bygestaan ​​met die skryfwerk.  Die ring het positiewe resensies gekry die Bioskoop tydskrifkritikus noem dit "die wonderlikste Britse film wat ooit gemaak is". 
Toe hy na Engeland terugkeer, was Hitchcock een van die vroeë lede van die London Film Society, nuut gestig in 1925.  Deur die Genootskap het hy gefassineer geraak deur die werk van Sowjet -filmmakers: Dziga Vertov, Lev Kuleshov, Sergei Eisenstein, en Vsevolod Pudovkin. Hy het ook gesels met mede -Engelse filmmakers Ivor Montagu en Adrian Brunel, en Walter C. Mycroft. 
Die geluk van Hitchcock het gekom met sy eerste riller, The Lodger: A Story of the London Fog (1927), oor die soektog na 'n reeksmoordenaar, met 'n swart mantel en 'n swart sak, vermoor jong blonde vroue in Londen, en slegs op Dinsdae.  'n Verhuurder vermoed dat haar herbergier die moordenaar is, maar dit blyk dat hy onskuldig is. Om die indruk te gee dat voetstappe vanaf 'n boonste verdieping gehoor word, het Hitchcock 'n glasvloer laat maak, sodat die kyker die bewoner in sy kamer bo die verhuurder op en af ​​kan sien stap.  Hitchcock wou hê dat die voorste man skuldig was, of dat die film ten minste dubbelsinnig sou eindig, maar die ster was Ivor Novello, 'n matinée -afgod, en die 'sterrestelsel' het beteken dat Novello nie die booswig kon wees nie. Hitchcock het aan Truffaut gesê: 'U moet dit in groot letters duidelik uitspel:' Hy is onskuldig '(hy het jare later dieselfde probleem gehad met Cary Grant in Agterdog (1941).)  Vrygestel in Januarie 1927, Die Loser was 'n kommersiële en kritieke sukses in die Verenigde Koninkryk.   Hitchcock het aan Truffaut gesê dat die film die eerste van hom is wat deur die Duitse ekspressionisme beïnvloed is: "In werklikheid kan jy amper sê dat Die Loser was my eerste prentjie. " Hy het sy eerste verskynings in die film gemaak waarin hy uitgebeeld is, terwyl hy in 'n nuuskamer sit, en in die tweede, in 'n skare staan ​​terwyl die voorste man gearresteer word.  
Op 2 Desember 1926 trou Hitchcock met die Engels-Amerikaanse draaiboekskrywer Alma Reville (1899–1982) aan die Brompton Oratory in South Kensington.  Die egpaar het wittebrood in Parys, die Comomeer en St. Moritz gereis voordat hulle na Londen teruggekeer het om in 'n gehuurde woonstel op die boonste twee verdiepings van Cromwellweg 153, Kensington, te woon.  Reville, wat enkele ure na Hitchcock gebore is,  bekeer het van protestantisme tot katolisisme, blykbaar op aandrang van Hitchcock se moeder, is sy op 31 Mei 1927 gedoop en op 5 Junie in die Westminster -katedraal deur kardinaal Francis Bourne bevestig. 
In 1928, toe hulle verneem dat Reville swanger is, het die Hitchcocks vir £ 2,500 'Winter's Grace', 'n Tudor -plaashuis op 11 hektaar op Stroud Lane, Shamley Green, Surrey gekoop.  Hul dogter en enigste kind, Patricia Alma Hitchcock, is op 7 Julie daardie jaar gebore. 
Reville het haar man se naaste medewerker geword, Charles Champlin het in 1982 geskryf: "Die Hitchcock -aanraking het vier hande gehad, en twee was die van Alma."  Toe Hitchcock die AFI Life Achievement Award in 1979 aanvaar, het hy gesê dat hy "vier mense wou noem wat my die meeste liefde, waardering en aanmoediging en konstante samewerking gegee het. Die eerste van die vier is 'n filmredakteur, die tweede is 'n draaiboekskrywer, die derde is die ma van my dogter, Pat, en die vierde is net so 'n goeie kok soos ooit wonderwerke in 'n huishoudelike kombuis. En hulle name is Alma Reville. "  Reville het op baie van Hitchcock se films geskryf of medeskryf, insluitend Skaduwee van 'n twyfel, Agterdog en Die 39 stappe.
Vroeë klankfilms Redigeer
Hitchcock het begin werk aan sy tiende film, Afpersing (1929), toe sy produksiemaatskappy, British International Pictures (BIP), sy Elstree -ateljees in klank omskep het. Die film was die eerste Britse "talkie" wat gevolg het op die vinnige ontwikkeling van klankfilms in die Verenigde State, van die gebruik van kort klanksegmente in Die Jazz Sanger (1927) na die eerste volledige klankfunksie The Lights of New York (1928).  Afpersing het die Hitchcock -tradisie begin met die gebruik van bekende bakens as agtergrond vir spanningsreekse, met die klimaks op die koepel van die British Museum.  Dit bevat ook een van sy langste cameo -verskynings, wat toon dat hy deur 'n klein seuntjie gepla word terwyl hy 'n boek oor die London Underground lees.  In die PBS -reeks Die mans wat die flieks gemaak het, Verduidelik Hitchcock hoe hy vroeë klankopname as 'n spesiale element van die film gebruik het, en beklemtoon die woord 'mes' in 'n gesprek met die vrou wat verdink word van moord.  [ verduideliking nodig ] Gedurende hierdie tydperk het Hitchcock segmente gerig vir 'n BIP -revue, Elstree bel (1930), en regisseer 'n kortfilm, 'N Elastiese saak (1930), met twee Filmweekblad beurswenners.  'N Elastiese saak is een van die verlore films. 
In 1933 teken Hitchcock 'n multi-film kontrak met Gaumont-British, wat weer vir Michael Balcon werk.   Sy eerste film vir die onderneming, Die man wat te veel geweet het (1934), was sy tweede sukses, Die 39 stappe (1935), is in die Verenigde Koninkryk geprys en het hom erkenning in die Verenigde State gekry. Dit het ook die tipiese Engelse "Hitchcock blonde" (Madeleine Carroll) gevestig as die sjabloon vir sy opvolging van yskoue, elegante voorste dames. Die draaiboekskrywer Robert Towne het opgemerk: 'Dit is nie 'n oordrywing om te sê dat alle hedendaagse eskapistiese vermaak begin met Die 39 stappe".  Hierdie film was een van die eerstes wat die" MacGuffin "plotapparaat bekendgestel het, 'n term wat deur die Engelse draaiboekskrywer Angus MacPhail geskep is.  Die MacGuffin is 'n item of doel wat die protagonis nastreef, een wat andersins het geen narratiewe waarde in Die 39 stappe, die MacGuffin is 'n gesteelde stel ontwerpplanne. 
Hitchcock het in 1936 twee spioenasierillers vrygestel. Sabotasie was losweg gebaseer op die roman van Joseph Conrad, Die geheime agent (1907), oor 'n vrou wat ontdek dat haar man 'n terroris is, en Geheime agent, gebaseer op twee verhale in Ashenden: Of die Britse agent (1928) deur W. Somerset Maugham. [e]
Op hierdie tydstip het Hitchcock ook berug geword vir grappe teen die rolverdeling en die bemanning. Hierdie grappe het gewissel van eenvoudig en onskuldig tot mal en mal. Hy het byvoorbeeld 'n aandete gehou waar hy al die kos blou gekleur het omdat hy beweer dat daar nie genoeg blou kos was nie. Hy het ook 'n perd laat aflewer in die kleedkamer van sy vriend, die akteur Gerald du Maurier.  Hitchcock het opgevolg Jong en onskuldig in 1937, 'n misdaadriller gebaseer op die roman van 1936 'N Sjieling vir kerse deur Josephine Tey.  Met die rolprente Nova Pilbeam en Derrick De Marney, was die rolprent relatief aangenaam vir die rolverdeling en die span.  Om die verspreidingsdoeleindes in Amerika te bereik, is die filmduur verminder, en dit het die verwydering van een van Hitchcock se gunsteling tonele ingesluit: 'n teeparty vir kinders wat vir die protagoniste bedreigend is. 
Hitchcock se volgende groot sukses was Die dame verdwyn (1938), "een van die grootste treinfilms uit die goue era van die genre", volgens Philip French, waarin Miss Froy (May Whitty), 'n Britse spioen wat hom as goewerneur voordoen, op 'n treinreis deur die fiktiewe Europese land verdwyn van Bandrika.  In die film het Hitchcock die New York Film Critics Circle -toekenning van 1938 vir beste regisseur ontvang.  Benjamin Crisler van die New York Times skryf in Junie 1938: "Drie unieke en waardevolle instellings wat die Britte het wat ons in Amerika nie het nie: Magna Carta, die Tower Bridge en Alfred Hitchcock, die grootste regisseur van skermmelodramas ter wêreld." 
Teen 1938 was Hitchcock bewus daarvan dat hy sy hoogtepunt in Brittanje bereik het.  Hy het talle aanbiedinge van produsente in die Verenigde State ontvang, maar hy het hulle almal van die hand gewys omdat hy die kontraktuele verpligtinge hekel of gedink het die projekte afstootlik was.  Produsent David O. Selznick het hom egter 'n konkrete voorstel aangebied om 'n film te maak wat gebaseer is op die sink van RMS Titanic, wat uiteindelik opgeskort is, maar Selznick het Hitchcock oorreed om na Hollywood te kom. In Julie 1938 vlieg Hitchcock na New York en vind uit dat hy reeds 'n bekende persoon was wat in tydskrifte verskyn en onderhoude aan radiostasies gegee het.  In Hollywood ontmoet Hitchcock Selznick vir die eerste keer. Selznick het hom 'n vierfilmkontrak aangebied, ongeveer $ 40,000 vir elke foto (gelykstaande aan $ 735,414 in 2020). 
Vroeë Hollywood -jare: 1939–1945 Redigeer
Selznick -kontrak Redigeer
Selznick onderteken Hitchcock met 'n sewejaarkontrak wat in April 1939 begin  en die Hitchcocks verhuis na Hollywood.  Die Hitchcocks het in 'n ruim woonstel op Wilshire Boulevard gewoon en het hulle stadig by die Los Angeles -omgewing aangepas. Hy en sy vrou Alma het 'n lae profiel gehou, en wou nie partytjies bywoon of bekendes wees nie.  Hitchcock het sy smaak vir lekker kos in Wes -Hollywood ontdek, maar het steeds sy lewenswyse vanuit Engeland voortgesit.  Hy was beïndruk met die rolprentkultuur van Hollywood, uitgestrekte begrotings en doeltreffendheid,  in vergelyking met die perke waarmee hy dikwels in Brittanje te kampe gehad het.  In Junie daardie jaar, Lewe Die tydskrif noem hom die 'grootste meester van melodrama in die skermgeskiedenis'. 
Alhoewel Hitchcock en Selznick mekaar respekteer, was hul werkreëlings soms moeilik. Selznick het voortdurend finansiële probleme gehad, en Hitchcock was dikwels ongelukkig oor Selznick se kreatiewe beheer en inmenging oor sy films. Selznick was ook ontevrede met die metode van Hitchcock om te skiet net wat in die draaiboek was, en niks meer nie, wat beteken dat die film nie later gesny en anders gemaak kan word nie. Behalwe dat hulle gekla het oor Hitchcock se "verdomde legkaart sny",  was hul persoonlikhede nie ooreen nie: Hitchcock was voorbehou terwyl Selznick flambojant was.  Uiteindelik het Selznick Hitchcock mildelik aan die groter filmstudio's geleen.  Selznick maak elke jaar net 'n paar films, net soos mede -onafhanklike vervaardiger Samuel Goldwyn, sodat hy nie altyd projekte vir Hitchcock het om te regisseer nie. Goldwyn het ook met Hitchcock onderhandel oor 'n moontlike kontrak, net om Selznick uit te bied. In 'n latere onderhoud het Hitchcock gesê: "[Selznick] was die groot produsent... Produsent was koning. Die regisseur sou 'vertrou met 'n film'. 
Hitchcock het die Amerikaanse rolprent versigtig genader en sy eerste Amerikaanse film is in Engeland afspeel waarin die "Americanness" van die karakters toevallig was:  Rebecca (1940) is in 'n Hollywood -weergawe van Engeland se Cornwall opgestel en gebaseer op 'n roman van die Engelse romanskrywer Daphne du Maurier. Selznick het aangedring op 'n getroue aanpassing van die boek en was dit nie eens met Hitchcock oor die gebruik van humor nie.   Die film, met Laurence Olivier en Joan Fontaine in die hoofrol, handel oor 'n naamlose naïewe jong vrou wat met 'n weduwee -aristokraat trou. Sy woon in sy groot Engelse landhuis en sukkel met die blywende reputasie van sy elegante en wêreldse eerste vrou, Rebecca, wat onder raaiselagtige omstandighede gesterf het. Die film het die beste prent gewen tydens die 13de Oscar -toekennings wat die beeldjie aan die vervaardiger Selznick gegee is. Hitchcock het sy eerste nominasie vir beste regisseur ontvang, sy eerste van vyf sulke nominasies.  
Hitchcock se tweede Amerikaanse film was die riller Buitelandse korrespondent (1940), wat in Europa afspeel, gebaseer op die boek van Vincent Sheean Persoonlike geskiedenis (1935) en vervaardig deur Walter Wanger. Dit is daardie jaar aangewys as die beste prent. Hitchcock voel ongemaklik om in Hollywood te woon en te werk terwyl Brittanje in oorlog was, maar sy kommer het gelei tot 'n film wat die Britse oorlogspoging openlik ondersteun.  Dit is in 1939 verfilm en is geïnspireer deur die vinnig veranderende gebeure in Europa, soos gedek deur 'n Amerikaanse koerantverslaggewer gespeel deur Joel McCrea. Deur beeldmateriaal van Europese tonele te meng met tonele wat op 'n agtergrond van Hollywood verfilm is, het die film direkte verwysings na Nazisme, Nazi -Duitsland en Duitsers vermy om te voldoen aan die destydse filmpresentasiekode.  [ mislukte verifikasie ]
Vroeë oorlogsjare Redigeer
In September 1940 koop die Hitchcocks die Cornwall Ranch van 200 hektaar naby Scotts Valley, Kalifornië, in die Santa Cruz-gebergte.  Hul primêre woning was 'n huis in Engelse styl in Bel Air, gekoop in 1942.  Hitchcock se films was gedurende hierdie tydperk uiteenlopend, wat wissel van die romantiese komedie Meneer en mevrou Smith (1941) na die donker film noir Skaduwee van 'n twyfel (1943).
Agterdog (1941) was Hitchcock se eerste film as vervaardiger en regisseur. Dit is in Engeland geleë. Hitchcock het die noordkus van Santa Cruz gebruik vir die Engelse kuslyn. Die film is die eerste van vier waarin Cary Grant deur Hitchcock gegooi is, en dit is een van die seldsame gevalle dat Grant 'n sinistere karakter vertolk. Grant speel Johnnie Aysgarth, 'n Engelse bedrieër wie se optrede agterdog en angs by sy skaam jong Engelse vrou, Lina McLaidlaw (Joan Fontaine), wek.  In een toneel plaas Hitchcock 'n liggie in 'n glas melk, miskien vergiftig, wat Grant aan sy vrou bring, sodat die aandag verseker dat die aandag van die gehoor op die glas is. Grant se karakter is eintlik 'n moordenaar, soos geskryf in die boek, Voor die feit deur Francis Iles, maar die ateljee het gevoel dat Grant se beeld daardeur aangetas sou word. Hitchcock het dus met 'n dubbelsinnige slot besluit, hoewel hy verkieslik sou eindig met die moord op die vrou.  [f] Fontaine het die beste aktrise gewen vir haar optrede. 
Saboteur (1942) is die eerste van twee films wat Hitchcock gedurende die dekade vir Universal Studios gemaak het. Hitchcock is deur Universal gedwing om die Universal-kontrakspeler Robert Cummings en Priscilla Lane te gebruik, 'n vryskut wat 'n ooreenkoms met die ateljee gesluit het, albei bekend vir hul werk in komedies en ligte dramas.  Die verhaal beeld 'n konfrontasie uit tussen 'n vermeende saboteur (Cummings) en 'n ware saboteur (Norman Lloyd) bo -op die Vryheidsbeeld. Hitchcock het 'n driedaagse toer deur New York geneem om te soek Saboteur se opnameplekke.  Hy het ook geregisseer Het jy gehoor? (1942), 'n fotografiese dramatisering vir Lewe tydskrif oor die gevare van gerugte tydens oorlogstyd.  In 1943 skryf hy 'n raaiselverhaal vir Kyk tydskrif, "The Murder of Monty Woolley",  'n reeks foto's met onderskrifte wat die leser uitnooi om leidrade te vind oor die identiteit van die moordenaar. [ aanhaling nodig ]
Terug in Engeland was die ma van Hitchcock, Emma, ​​ernstig siek. Sy sterf op 26 September 1942 op 79 -jarige ouderdom. Hitchcock het nooit in die openbaar oor sy ma gepraat nie, maar sy assistent het gesê dat hy haar bewonder.  Vier maande later, op 4 Januarie 1943, sterf sy broer William op 52 -jarige ouderdom aan 'n oordosis.  Hitchcock was nie baie naby aan William nie,  maar sy dood het Hitchcock bewus gemaak van sy eie eet- en drinkgewoontes. . Hy was oorgewig en het rugpyn gehad. Sy nuwejaarsvoorneme in 1943 was om sy dieet ernstig op te neem met die hulp van 'n dokter.  In Januarie daardie jaar, Skaduwee van 'n twyfel is vrygestel, waarvan Hitchcock goeie herinneringe gehad het.  In die film vermoed Charlotte "Charlie" Newton (Teresa Wright) dat haar geliefde oom Charlie Oakley (Joseph Cotten) 'n reeksmoordenaar is. Hitchcock het uitgebrei op die plek verfilm, hierdie keer in die stad Santa Rosa in Noord -Kalifornië. 
By 20th Century Fox het Hitchcock John Steinbeck genader met 'n idee vir 'n film, waarin die ervarings van die oorlewendes van 'n Duitse U-bootaanval opgeteken is. Steinbeck het begin werk aan die draaiboek wat die Reddingsboot (1944). Steinbeck was egter ontevrede met die film en het gevra dat sy naam tevergeefs verwyder word. Die idee is herskryf as 'n kortverhaal deur Harry Sylvester en gepubliseer in Collier's in 1943. Die aksierye is in 'n bootjie in die watertenk van die ateljee geskiet. Die omgewing het probleme veroorsaak vir Hitchcock se tradisionele cameo-voorkoms. Dit is opgelos deur die beeld van Hitchcock in 'n koerant te laat verskyn wat William Bendix in die boot lees, en die regisseur in 'n voor-en-na-advertensie vir "Reduco-Obesity Slayer".  Hy het in 1962 aan Truffaut gesê:
Ek was destyds besig met 'n strawwe dieet en het pynlik van driehonderd tot tweehonderd pond gewerk. Daarom het ek besluit om my verlies te verewig en my deel te neem deur te poseer vir "voor" en "na" foto's. . Ek was letterlik onderdompel deur briewe van vet mense wat wou weet waar en hoe hulle Reduco kan kry. 
Hitchcock se tipiese aandete voor sy gewigsverlies was 'n gebraaide hoender, gekookte ham, aartappels, brood, groente, lekkernye, slaai, nagereg, 'n bottel wyn en brandewyn. Om gewig te verloor, bestaan ​​sy dieet uit swart koffie vir ontbyt en middagete, en steak en slaai vir aandete , maar dit was moeilik om te handhaaf dat Donald Spoto geskryf het dat sy gewig oor die volgende 40 jaar aansienlik gewissel het. Eind 1943, ondanks die gewigsverlies, het die Occidental Insurance Company van Los Angeles sy aansoek om lewensversekering geweier. 
Nie-fiksiefilms uit die oorlog Redigeer
Hitchcock keer terug na die Verenigde Koninkryk vir 'n lang besoek aan die einde van 1943 en vroeg in 1944. Terwyl hy daar was, maak hy twee kort propagandafilms, Bon Voyage (1944) en Aventure Malgache (1944), vir die Ministerie van Inligting. In Junie en Julie 1945 dien Hitchcock as 'behandelingsadviseur' op 'n Holocaust -dokumentêr wat die geallieerde magte van die bevryding van Nazi -konsentrasiekampe gebruik het. Die film is in Londen opgestel en vervaardig deur Sidney Bernstein van die Ministerie van Inligting, wat Hitchcock ('n vriend van hom) aan boord gebring het. Dit was oorspronklik bedoel om aan die Duitsers uitgesaai te word, maar die Britse regering het dit as te traumaties geag om aan 'n geskokte na-oorlogse bevolking getoon te word. In plaas daarvan is dit in 1952 oorgeplaas van die filmkluise van die British War Office na die Imperial War Museum in Londen en is dit tot 1985 vrygestel, toe 'n geredigeerde weergawe as 'n episode van PBS uitgesaai is Voorlyn, onder die titel wat die Imperial War Museum dit gegee het: Herinnering aan die kampe. Die volledige weergawe van die film, Duitse konsentrasiekampe feitelike opname, is in 2014 deur geleerdes by die Imperial War Museum herstel.   
Na-oorlogse Hollywood-jare: 1945–1953 Wysig
Later wysig Selznick -films
Hitchcock het weer vir David Selznick gewerk toe hy regisseur was Betowerend (1945), wat die psigoanalise ondersoek en 'n droomvolgorde bevat wat ontwerp is deur Salvador Dalí.  Die droomvolgorde soos dit in die film verskyn, is tien minute korter as wat oorspronklik in die vooruitsig gestel is dat Selznick dit geredigeer het om dit meer effektief te laat "speel".  Gregory Peck speel dr. Anthony Edwardes onder die geheue onder die behandeling van ontleder dr. Peterson (Ingrid Bergman), wat op hom verlief raak terwyl hy sy onderdrukte verlede probeer ontsluit.  Twee perspektiefskote is behaal deur 'n groot houthand te bou (wat blykbaar behoort aan die karakter van wie die kamera die oogpunt geneem het) en groot rekwisiete om dit vas te hou: 'n emmerglas melk en 'n groot houtgeweer. Vir ekstra nuwigheid en trefkrag was die klimaks geweerskoot rooi met die hand op sommige kopieë van die swart-en-wit film. Die oorspronklike musikale partituur deur Miklós Rózsa maak gebruik van die theremin, en sommige daarvan is later deur die komponis aangepas in Rozsa se klavierkonsert, op. 31 (1967) vir klavier en orkes.  [ mislukte verifikasie ]
Die spioenasie film Berug is daarna in 1946 gevolg. Hitchcock het aan François Truffaut gesê dat Selznick hom, Ingrid Bergman, Cary Grant en Ben Hecht se draaiboek aan RKO Radio Pictures verkoop as 'n "pakket" vir $ 500,000 (gelykstaande aan $ 6,635,666 in 2020) vanweë koste -oorskrywings op Selznick's Tweestryd in die son (1946). [ aanhaling nodig ] Berug sterre Bergman en Grant, albei Hitchcock -medewerkers, en bevat 'n plot oor Nazi's, uraan en Suid -Amerika. Sy voormalige gebruik van uraan as 'n plotapparaat het daartoe gelei dat hy kortliks onder toesig van die Federale Buro vir Ondersoek was.  Volgens Patrick McGilligan het Hitchcock en Hecht in of rondom Maart 1945 Robert Millikan van die California Institute of Technology geraadpleeg oor die ontwikkeling van 'n uraanbom. Selznick het gekla dat die idee 'wetenskapfiksie' is, slegs om die nuus van die ontploffing van twee atoombomme op Hiroshima en Nagasaki in Japan in Augustus 1945 in die gesig te staar. 
Transatlantiese foto's wysig
Hitchcock stig 'n onafhanklike produksiemaatskappy, Transatlantic Pictures, saam met sy vriend Sidney Bernstein. Hy het twee films gemaak met Transatlantic, waarvan een sy eerste kleurfilm was. Met Tou (1948), eksperimenteer Hitchcock met spanning in 'n beperkte omgewing, soos hy vroeër met Reddingsboot. Die film verskyn as 'n baie beperkte aantal deurlopende opnames, maar dit is eintlik in 10 geneem, wat wissel van 4- 1⁄2 tot 10 minute elk, 'n filmlengte van 10 minute was die meeste wat 'n film se tydskrif destyds kon bevat . Sommige oorgange tussen rolle is weggesteek deurdat 'n donker voorwerp 'n oomblik die hele skerm vul. Hitchcock gebruik hierdie punte om die snit te verberg, en begin die volgende opname met die kamera op dieselfde plek. Die film bevat James Stewart in die hoofrol, en was die eerste van vier films wat Stewart saam met Hitchcock gemaak het. Dit is geïnspireer deur die Leopold- en Loeb -saak van die 1920's.  Destydse kritieke reaksie was gemeng. 
Onder Steenbok (1949), wat in die 19de-eeuse Australië afspeel, gebruik ook die kortstondige tegniek van lang take, maar in 'n meer beperkte mate. Hy gebruik Technicolor weer in hierdie produksie, en keer dan terug na swart-en-wit vir 'n paar jaar. Transatlantic Pictures het onaktief geraak ná die laaste twee films.   Hitchcock verfilm Verhoog vrees (1950) by Elstree -ateljees in Engeland, waar hy baie jare tevore tydens sy British International Pictures -kontrak gewerk het.  Hy het een van Warner Bros. ' gewildste sterre, Jane Wyman, saam met die uitgeweke Duitse akteur Marlene Dietrich en het verskeie vooraanstaande Britse akteurs gebruik, waaronder Michael Wilding, Richard Todd en Alastair Sim.  Dit was Hitchcock se eerste behoorlike produksie vir Warner Bros., wat versprei is Tou en Onder Steenbok, omdat Transatlantic Pictures finansiële probleme ondervind het. 
Sy riller Vreemdelinge op 'n trein (1951) is gebaseer op die gelyknamige roman deur Patricia Highsmith. Hitchcock kombineer baie elemente uit sy vorige films. Hy het Dashiell Hammett genader om die dialoog te skryf, maar Raymond Chandler het oorgeneem en dan onenigheid met die regisseur nagelaat. In die film ontmoet twee mans toevallig, waarvan een bespiegel oor 'n dwaas metode om te vermoor, stel hy voor dat twee mense, wat elkeen met iemand wil wegdoen, elkeen die moord van die ander moet uitvoer. Farley Granger se rol was die onskuldige slagoffer van die plan, terwyl Robert Walker, wat voorheen bekend was vir sy rolle as 'seuntjie-langsaan', die skurk vertolk het.  Ek erken (1953) is in Quebec saam met Montgomery Clift as 'n Katolieke priester gevestig. 
Piekjare: 1954–1964 Wysig
Skakel M vir moord en Agterruit Redigeer
Ek erken gevolg deur drie kleurfilms met Grace Kelly: Skakel M vir moord (1954), Agterruit (1954), en Om 'n dief te vang (1955). In Skakel M vir moord, Speel Ray Milland die skurk wat sy ontroue vrou (Kelly) probeer vermoor vir haar geld. Sy vermoor die huurmoordenaar uit selfverdediging, sodat Milland die bewyse manipuleer om dit soos moord te laat lyk. Haar minnaar, Mark Halliday (Robert Cummings), en polisie -inspekteur Hubbard (John Williams) red haar van teregstelling.  Hitchcock eksperimenteer met 3D -kinematografie vir Skakel M vir moord. 
Hitchcock verhuis na Paramount Pictures en verfilm Agterruit (1954), met James Stewart en Grace Kelly weer in die hoofrol, asook Thelma Ritter en Raymond Burr. Stewart se karakter is 'n fotograaf genaamd Jeff (gebaseer op Robert Capa) wat tydelik 'n rolstoel moet gebruik. Uit verveling begin hy sy bure oorkant die binnehof waarneem, en word dan oortuig dat een van hulle (Raymond Burr) sy vrou vermoor het. Jeff slaag uiteindelik daarin om sy polisieman (Wendell Corey) en sy vriendin (Kelly) te oortuig. Soos met Reddingsboot en Tou, word die hoofkarakters in beperkte of beknopte ruimtes uitgebeeld, in hierdie geval Stewart se ateljeewoonstel. Hitchcock gebruik close-ups van Stewart se gesig om die reaksies van sy karakter aan te toon, "van die komiese voyeurisme wat op sy bure gerig is, tot sy hulpelose terreur terwyl sy na Kelly en Burr in die woonstel van die skurk kyk". 
Alfred Hitchcock bied aan Redigeer
Van 1955 tot 1965 was Hitchcock die gasheer van die televisiereeks Alfred Hitchcock bied aan.  Met sy drol aflewering, galg humor en ikoniese beeld, het die reeks van Hitchcock 'n beroemdheid gemaak. Die titel-volgorde van die vertoning stel 'n minimalistiese karikatuur van sy profiel voor (hy het dit self geteken, dit bestaan ​​uit slegs nege houe), wat sy ware silhoeët dan gevul het.  Die tema van die reeks was Begrafnismars van 'n marionet deur die Franse komponis Charles Gounod (1818–1893). 
Sy inleidings bevat altyd 'n soort van onstuimige humor, soos die beskrywing van 'n onlangse uitvoering van meerdere persone wat belemmer word deur slegs een elektriese stoel te hê, terwyl twee met 'n bordjie "Twee stoele — geen wag nie!" Hy regisseer 18 episodes van die reeks, wat van 1955 tot 1965 uitgesaai is Die Alfred Hitchcock -uur in 1962, en NBC saai die laaste episode uit op 10 Mei 1965. In die 1980's het 'n nuwe weergawe van Alfred Hitchcock bied aan is vir televisie vervaardig en gebruik gemaak van Hitchcock se oorspronklike inleidings in gekleurde vorm. 
Die sukses van Hitchcock op televisie het 'n stel kortverhaalversamelings in sy naam veroorsaak Alfred Hitchcock se bloemlesing, Verhale wat hulle my nie op TV sou laat doen nie, en Verhale wat my ma my nooit vertel het nie.  In 1956 het HSD Publications ook die direkteur se naam gelisensieer om te skep Alfred Hitchcock se Mystery Magazine, 'n maandelikse opsomming wat spesialiseer in misdaad en speurfiksie.  Hitchcock se televisiereekse was baie winsgewend, en sy vreemde taalweergawes van boeke het 'n inkomste van tot $ 100,000 per jaar (gelykstaande aan $ 874,803 in 2020) behaal. 
Van Om 'n dief te vang aan Vertigo Redigeer
In 1955 word Hitchcock 'n Amerikaanse burger.  In dieselfde jaar, sy derde film van Grace Kelly, Om 'n dief te vang, is vrygestel, dit speel af in die Franse Riviera, en met Kelly en Cary Grant. Grant speel die afgetrede dief John Robie, wat die hoofverdagte word vir 'n vlaag rooftogte in die Riviera. 'N Amerikaanse opwindende erfgename gespeel deur Kelly veronderstel sy ware identiteit en probeer hom verlei. "Ondanks die duidelike ouderdomsverskil tussen Grant en Kelly en 'n liggewig plot, was die geestige skrif (gelaai met dubbele entenders) en die goedhartige toneelspel 'n kommersiële sukses."  Dit was die laaste film van Hitchcock met Kelly, wat sy in 1956 met prins Rainier van Monaco getroud het en daarna haar filmloopbaan beëindig het. Hitchcock maak toe sy eie film uit 1934 Die man wat te veel geweet het in 1956. Hierdie keer speel die rolprent James Stewart en Doris Day, wat die temalied "Que Sera, Sera" gesing het, wat die Oscar vir beste oorspronklike liedjie gewen het en 'n groot treffer geword het. Hulle speel 'n paartjie wie se seun ontvoer is om te verhoed dat hulle met 'n sluipmoord inmeng. Soos in die film van 1934, vind die klimaks plaas in die Royal Albert Hall. 
Die Verkeerde Man (1957), die laaste film van Hitchcock vir Warner Bros., is 'n lae-swart-en-wit produksie gebaseer op 'n werklike geval van 'n verkeerde identiteit wat in Lewe tydskrif in 1953.Dit was die enigste rolprent van Hitchcock met Henry Fonda in die rol van 'n musikant van 'n Stork Club wat 'n diefdief was, wat gearresteer en weens roof aangekla word terwyl sy vrou (Vera Miles) emosioneel in duie stort. Hitchcock het aan Truffaut gesê dat sy lewenslange vrees vir die polisie hom tot die onderwerp lok en in baie tonele ingebed is. 
Terwyl die regie van episodes vir Alfred Hitchcock bied aan gedurende die somer van 1957 is Hitchcock in die hospitaal opgeneem weens breuk en galstene, en moes sy galblaas verwyder word. Na 'n suksesvolle operasie is hy onmiddellik terug aan die werk om voor te berei vir sy volgende projek.   Hitchcock se volgende film, Vertigo (1958) speel weer James Stewart, met Kim Novak en Barbara Bel Geddes. Hy wou hê Vera Miles moes die hoofrol speel, maar sy was swanger. Hy het aan Oriana Fallaci gesê: "Ek bied haar 'n groot deel aan, die kans om 'n pragtige gesofistikeerde blonde te word, 'n regte aktrise. Ons sou 'n hoop dollars daaraan bestee het, en sy het die slegte smaak om swanger te raak. Ek haat swanger vroue, want dan kry hulle kinders. " 
In Vertigo, Speel Stewart Scottie, 'n voormalige polisie -ondersoeker wat aan akrofobie ly, wat 'n obsessie ontwikkel met 'n vrou wat hy gehuur het om te verduister (Novak). Scottie se obsessie lei tot tragedie, en hierdie keer kies Hitchcock nie 'n gelukkige einde nie. Sommige kritici, waaronder Donald Spoto en Roger Ebert, is dit eens Vertigo is die mees persoonlike en onthullendste film van die regisseur, wat handel oor die Pygmalion-soortgelyke obsessies van 'n man wat 'n vrou maak in die vrou wat hy verlang. Vertigo Hy ondersoek sy belangstelling in die verhouding tussen seks en dood eerliker en meer breedvoerig as enige ander werk in sy filmografie. 
Vertigo bevat 'n kamerategniek wat ontwikkel is deur Irmin Roberts, waarna algemeen verwys word as 'n dolly zoom, wat deur baie filmmakers gekopieer is. Die film het 'n première op die San Sebastián Internasionale Filmfees, en Hitchcock het die Silver Seashell -prys gewen.  Vertigo word as 'n klassieke beskou, maar dit het gemengde resensies en swak loketkwitansies gekry  van die kritikus Verskeidenheid Die tydskrif meen dat die film 'te stadig en te lank' is.  Bosley Crowther van die New York Times het gedink dat dit 'duiwels vergesog' was, maar het die rolprente en die regie van Hitchcock geprys.  Die prentjie was ook die laaste samewerking tussen Stewart en Hitchcock.  In die 2002 Sig en klank meningspeilings, dit was net agter Burger Kane (1941) tien jaar later, in dieselfde tydskrif, het kritici dit as die beste film ooit gemaak. 
Noord by Noordwes en Psycho Redigeer
Na Vertigo, die res van 1958 was 'n moeilike jaar vir Hitchcock. Tydens voorproduksie van Noord by Noordwes (1959), 'n 'stadige' en 'pynlike' proses, is sy vrou, Alma, met kanker gediagnoseer.  Terwyl Alma in die hospitaal was, het Hitchcock hom besig gehou met sy televisiewerk en sou sy haar elke dag besoek. Alma is geopereer en het volkome herstel, maar dit het Hitchcock vir die eerste keer 'n lewe sonder haar laat dink. 
Hitchcock het opgevolg met nog drie suksesvolle films, wat ook as een van sy beste erken word: Noord by Noordwes, Psycho (1960) en Die voëls (1963). In Noord by Noordwes, Vertoon Cary Grant Roger Thornhill, 'n advertensiebestuurder in Madison Avenue wat verkeerdelik as 'n geheime agent van die regering beskou word. Hy word hewig in die Verenigde State nagestreef deur vyandige agente, waaronder Eve Kendall (Eva Marie Saint). Aanvanklik glo Thornhill dat Kendall hom help, maar besef dan dat sy 'n vyandige agent is, en hy verneem dat sy onder die dekmantel vir die CIA werk. Tydens die opening van twee weke in die Radio City Music Hall, verdien die film $ 404.056 (gelykstaande aan $ 3,587,150 in 2020), wat 'n rekord opstel in die bruto nie-vakansie van die teater.  Tyd tydskrif noem die film 'gladde troffel en deeglik vermaaklik'. 
Psycho (1960) is waarskynlik die bekendste film van Hitchcock.  Gebaseer op Robert Bloch se roman uit 1959 Psycho, wat geïnspireer is deur die geval van Ed Gein,  ​​die film is vervaardig met 'n beperkte begroting van $ 800,000 (gelykstaande aan $ 6,998,425 in 2020) en in swart-en-wit op 'n ekstra stel geskiet met bemanningslede van Alfred Hitchcock bied aan.  Die ongekende geweld van die stortstoneel, [h] die vroeë dood van die heldin en die onskuldige lewens wat deur 'n versteurde moordenaar uitgewis is, het die kenmerke van 'n nuwe rillerfilmgenre geword.  Die film was gewild onder die gehoor, met toue wat buite teaters strek terwyl kykers op die volgende vertoning wag. Dit het loketrekords in die Verenigde Koninkryk, Frankryk, Suid-Amerika, die Verenigde State en Kanada gebreek en was vir 'n kort tydjie 'n matige sukses in Australië.  [ bladsy benodig ]
Psycho was die winsgewendste in Hitchcock se loopbaan, en hy verdien persoonlik meer as $ 15 miljoen (gelykstaande aan $ 131,22 miljoen in 2020). Hy het daarna sy regte omgeruil Psycho en sy TV -bundel vir 150 000 aandele MCA, wat hom ten minste in teorie die derde grootste aandeelhouer en sy eie baas by Universal maak, hoewel dit hulle nie verhinder het om met hom in te meng nie.  [ bladsy benodig ]  Na die eerste film, Psycho het 'n Amerikaanse horror -franchise geword: Psycho II, Psycho III, Bates Motel, Psycho IV: Die begin, en 'n herverfilming van die oorspronklike in 1998. 
Truffaut -onderhoud Redigeer
Op 13 Augustus 1962, Hitchcock se 63ste verjaardag, het die Franse regisseur François Truffaut 'n onderhoud van 50 uur begin met Hitchcock, wat oor agt dae in Universal Studios verfilm is, waartydens Hitchcock ingestem het om 500 vrae te beantwoord. Dit het vier jaar geneem om die bande te transkribeer en die beelde wat dit in 1967 as 'n boek gepubliseer het, te organiseer, wat Truffaut die bynaam 'Hitchbook' genoem het. Die klankbande is in 2015 as die basis van 'n dokumentêr gebruik.   Truffaut het die onderhoud gesoek omdat dit vir hom duidelik was dat Hitchcock nie bloot die massamark-entertainer was wat die Amerikaanse media hom gemaak het nie. Dit is duidelik uit sy films, het Truffaut geskryf, dat Hitchcock 'meer besin het oor die potensiaal van sy kuns as enige van sy kollegas'. Hy vergelyk die onderhoud met "Oedipus se konsultasie van die orakel". 
Die voëls Redigeer
Die filmgeleerde Peter William Evans het dit geskryf Die voëls (1963) en Marnie (1964) word beskou as "onbetwiste meesterstukke".  Hitchcock was van plan om te verfilm Marnie eers, en in Maart 1962 is aangekondig dat Grace Kelly, prinses Grace van Monaco sedert 1956, uit pensioen sou kom om daarin te speel.  Toe Kelly Hitchcock vra om uit te stel Marnie tot 1963 of 1964 het hy Evan Hunter gewerf, skrywer van Die Blackboard Jungle (1954), om 'n draaiboek te ontwikkel gebaseer op 'n kortverhaal van Daphne du Maurier, "The Birds" (1952), wat Hitchcock in sy herpubliseer het My gunstelinge in spanning (1959). Hy het Tippi Hedren aangestel om die hoofrol te vertolk.  Dit was haar eerste rol wat sy 'n model in New York was toe Hitchcock haar in Oktober 1961 in 'n NBC -televisie -advertensie vir Sego, 'n dieetdrank, sien:  "Ek het haar geteken omdat sy 'n klassieke skoonheid is . Films het dit nie meer nie. Grace Kelly was die laaste. " Hy dring daarop aan, sonder verduideliking, dat haar voornaam in enkele aanhalingstekens geskryf moet word: 'Tippi'. [i]
In Die voëls, Melanie Daniels, 'n jong sosiale persoon, ontmoet prokureur Mitch Brenner (Rod Taylor) in 'n voëlwinkel Jessica Tandy speel sy besitlike ma. Hedren besoek hom in Bodega Bay (waar Die voëls is verfilm)  dra 'n paar liefdesvogels as 'n geskenk. Skielik begin golwe voëls versamel, kyk en aanval. Die vraag: "Wat wil die voëls hê?" word onbeantwoord gelaat.  Hitchcock het die film gemaak met toerusting van die Revue Studio, wat gemaak het Alfred Hitchcock bied aan. Hy het gesê dat dit sy tegnies mees uitdagende film was, met 'n kombinasie van opgeleide en meganiese voëls teen 'n agtergrond van wilde diere. Elke skoot is vooraf geskets. 
'N HBO/BBC -televisiefilm, Die meisie (2012), wat Hedren se ervarings op die stel uitgebeeld het, het sy gesê dat Hitchcock 'n obsessie met haar het en haar seksueel geteister het. Na verneem word, het hy haar van die res van die bemanning geïsoleer, agtervolg, vir haar onwelvoeglik gefluister, haar handskrif laat ontleed en 'n oprit laat bou vanuit sy privaat kantoor direk in haar sleepwa.   Diane Baker, haar mede-ster in Marnie, het gesê: "Niks kon vir my vreesliker gewees het as om op die filmstel te kom en te sien hoe sy behandel word soos sy was nie."  Tydens die verfilming van die aanvalstoneel op die solder-wat 'n week geneem het om op te neem-is sy in 'n hokkamer geplaas terwyl twee mans met elmbooglengte beskermende handskoene lewendige voëls na haar gegooi het. Teen die einde van die week, om te voorkom dat die voëls te gou van haar af wegvlieg, is een been van elke voël met nylondraad vasgemaak aan rekkies wat in haar klere vasgewerk is. Sy het gebreek nadat 'n voël haar onderste ooglid gesny het en die verfilming op doktersvoorskrif gestaak is. 
In Junie 1962 kondig Grace Kelly aan dat sy besluit het om nie daar te verskyn nie Marnie (1964). Hedren het 'n eksklusiewe kontrak van sewe jaar, $ 500 per week, met Hitchcock in Oktober 1961 onderteken  en hy het besluit om haar in die hoofrol teenoor Sean Connery te speel. In 2016, wat Hedren se optrede beskryf as 'een van die grootste in die bioskoopgeskiedenis', noem Richard Brody die rolprent 'n 'verhaal van seksuele geweld' wat die karakter wat Hedren vertolk, toedien: 'Die film is, om dit eenvoudig te stel, siek , en dit is omdat Hitchcock siek was.Hy het sy hele lewe lank gely aan woedende seksuele begeerte, gely aan die gebrek aan bevrediging daarvan, gely onder die onvermoë om fantasie in werklikheid te omskep, en het daarna voortgegaan en dit feitlik gedoen deur middel van sy kuns. "  'n 1964 New York Times filmresensie noem dit Hitchcock se "mees teleurstellende film in jare", met verwysing na Hedren en Connery se gebrek aan ervaring, 'n amateuristiese draaiboek en 'opvallend vals karton -agtergronde'. 
In die film steel Marnie Edgar (Hedren) $ 10 000 van haar werkgewer en vlug. Sy doen 'n pos by die Mark Rutland (Connery) onderneming in Philadelphia en steel ook daarvandaan. Vroeër word getoon dat sy tydens 'n donderstorm 'n paniekaanval kry en die kleur rooi vrees. Mark spoor haar op en afpers haar om met hom te trou. Sy verduidelik dat sy nie aangeraak wil word nie, maar tydens die "wittebrood" verkrag Mark haar. Marnie en Mark ontdek dat Marnie se ma 'n prostituut was toe Marnie 'n kind was, en dat die ma, terwyl die ma tydens 'n donderstorm met 'n kliënt baklei het - geglo het dat die kliënt Marnie probeer molesteer het - Marnie het die kliënt vermoor om te red haar ma. As gevolg van haar vrese as sy onthou wat gebeur het, besluit sy om by Mark te bly.  
Hitchcock het aan die kinematograaf Robert Burks gesê dat die kamera so na as moontlik aan Hedren geplaas moes word toe hy haar gesig verfilm.  Evan Hunter, die draaiboekskrywer van Die voëls wat geskryf het Marnie ook aan Hitchcock verduidelik dat, as Mark Marnie liefhet, hy haar sal troos, nie verkrag nie. Hitchcock het na bewering geantwoord: "Evan, as hy dit in haar steek, wil ek die kamera op haar gesig hê!"  Toe Hunter twee weergawes van die draaiboek voorlê, een sonder die verkragtingstoneel, vervang Hitchcock hom deur Jay Presson Allen. 
Latere jare: 1966–1980 Edit
Finale films Redigeer
Swak gesondheid verminder die produksie van Hitchcock gedurende die afgelope twee dekades van sy lewe. Biograaf Stephen Rebello beweer Universal het hom twee films opgelê, Geskeurde gordyn (1966) en Topaas (1969), waarvan laasgenoemde gebaseer is op 'n Leon Uris -roman, gedeeltelik in Kuba.  Albei was spioenasrillers met temas wat verband hou met die Koue Oorlog. Geskeurde gordyn, saam met Paul Newman en Julie Andrews, het die bitter einde van die 12-jarige samewerking tussen Hitchcock en komponis Bernard Herrmann neerslag gevind.  Hitchcock was ontevrede met die telling van Herrmann en vervang hom met John Addison, Jay Livingston en Ray Evans.  By vrylating, Geskeurde gordyn was 'n loketmislukking,  en Topaas was nie geliefd deur kritici en die ateljee nie. 
Hitchcock keer terug na Brittanje om sy voorlaaste film te maak, Frenzy (1972), gebaseer op die roman Totsiens Piccadilly, totsiens Leicester Square (1966). Na twee spioenasiefilms was die plot 'n terugkeer na die genre van moord-riller. Richard Blaney (Jon Finch), 'n onbestendige kroegman met 'n geskiedenis van plofbare woede, word die hoofverdagte in die ondersoek na die 'Necktie Murders', wat eintlik deur sy vriend Bob Rusk (Barry Foster) gepleeg is. Hierdie keer maak Hitchcock die slagoffer en die skurk se geslag, eerder as teenoorgesteldes soos in Vreemdelinge op 'n trein. 
In Frenzy, Hitchcock het vir die eerste keer naaktheid toegelaat. Twee tonele toon naakte vroue, waarvan een verkrag en gewurg word  Donald Spoto noem laasgenoemde 'een van die mees afstootlike voorbeelde van 'n gedetailleerde moord in die filmgeskiedenis'. Beide akteurs, Barbara Leigh-Hunt en Anna Massey, het geweier om die tonele te doen, so daar is eerder modelle gebruik.  Biograwe het opgemerk dat Hitchcock nog altyd die grense van filmsensuur verskuif het, en dikwels daarin geslaag het om Joseph Breen, die hoof van die rolprentproduksiekode, te mislei. Hitchcock sou tot middel 1960's subtiele wenke van ongerymdhede byvoeg wat deur sensuur verbied is. Tog het Patrick McGilligan geskryf dat Breen en ander dikwels besef dat Hitchcock sulke materiaal insit en eintlik geamuseerd is, asook ontsteld oor Hitchcock se "onafwendbare afleidings". 
Gesinsplot (1976) was die laaste film van Hitchcock. Dit het betrekking op die eskapades van "Mevrou" Blanche Tyler, gespeel deur Barbara Harris, 'n bedrieglike spiritualis, en haar taxibestuurderliefhebber Bruce Dern, wat 'n bestaan ​​uit haar valse magte maak. Terwyl Gesinsplot was gebaseer op die roman van Victor Canning Die reënvoëlpatroon (1972), die toon van die roman is meer sinister. Die draaiboekskrywer Ernest Lehman het die film oorspronklik onder die werktitel Deception geskryf, met 'n donker toon, maar deur Hitchcock is dit tot 'n ligter, meer komiese toon gestoot, waar dit die naam Deceit, dan uiteindelik Family Plot, gekry het. 
Ridderskap en dood Redigeer
Aan die einde van sy lewe werk Hitchcock aan die draaiboek vir 'n spioenasieriller, Die kort nag, saam met James Costigan, Ernest Lehman en David Freeman. Ondanks voorlopige werk is dit nooit verfilm nie. Hitchcock se gesondheid het agteruitgegaan en hy was bekommerd oor sy vrou wat 'n beroerte gehad het. Die draaiboek is uiteindelik in die boek van Freeman gepubliseer Die laaste dae van Alfred Hitchcock (1999). 
Nadat hy in 1962 'n CBE geweier het, is  Hitchcock aangestel as 'n ridderbevelvoerder van die mees uitmuntende orde van die Britse Ryk (KBE) in die 1980 -jaar Nuwejaar.   Hy was te siek om na Londen te reis - hy het 'n pasaangeër en kry kortisooninspuitings vir sy artritis - daarom het die Britse konsul -generaal op 3 Januarie 1980 die koerante by Universal Studios aan hom oorhandig. Op 'n verslaggewer na die seremonie gevra waarom die koningin so lank geneem het, het Hitchcock gesê: 'Ek dink dit was 'n kwessie van nalatigheid.' Cary Grant, Janet Leigh en ander het daarna 'n middagete bygewoon.  
Sy laaste openbare verskyning was op 16 Maart 1980, toe hy die volgende jaar se wenner van die American Film Institute -toekenning bekend stel.  Hy sterf aan nierversaking die volgende maand, op 29 April, in sy huis in Bel Air.   Donald Spoto, een van Hitchcock se biograwe, het geskryf dat Hitchcock geweier het om 'n priester te sien,  maar volgens die Jesuïet -priester Mark Henninger vier hy en 'n ander priester, Tom Sullivan, die mis by die filmmaker se huis, en Sullivan het sy bekentenis gehoor.  Hitchcock is oorleef deur sy vrou en dogter. Sy begrafnis is op 30 April by die Good Shepherd Katolieke Kerk in Beverly Hills gehou, waarna sy lyk veras is. Sy oorskot is op 10 Mei 1980 oor die Stille Oseaan versprei. 
Styl en temas Redigeer
Hitchcock se loopbaan vir filmproduksie het ontwikkel van kleinskaalse stilfilms tot finansieel belangrike klankfilms. Hitchock het opgemerk dat hy beïnvloed is deur die vroeë rolprentmakers George Méliès, D.W. Griffith en Alice Guy-Blaché.  Sy stille films tussen 1925 en 1929 was in die misdaad- en spanningsgenres, maar het ook melodramas en komedies ingesluit. Alhoewel visuele verhale tydens die stille era relevant was, selfs na die koms van klank, het Hitchcock steeds op beeldmateriaal in die film gesteun. In Brittanje het hy sy kunsvlyt geslyp sodat die regisseur, toe hy na Hollywood verhuis het, sy styl en kamerategnieke vervolmaak het. Hitchcock het later gesê dat sy Britse werk die 'sensasie van film' was, terwyl die Amerikaanse fase was toe sy 'idees bevrug' was.  Geleerde Robin Wood skryf dat die eerste twee films van die regisseur, Die plesiertuin en Die Bergarend, is beïnvloed deur die Duitse ekspressionisme. Daarna ontdek hy die Sowjet -film en die teorieë van montage van Sergei Eisenstein en Vsevolod Pudovkin.  1926's Die Loser is geïnspireer deur beide die Duitse en die Sowjet -estetika, style wat die res van sy loopbaan verstewig het.  Alhoewel Hitchcock se werk in die 1920's 'n mate van sukses behaal het, het verskeie Britse beoordelaars die films van Hitchcock gekritiseer omdat dit onoorspronklik en verwaand was.  Raymond Durgnat meen dat Hitchcock se films noukeurig en intelligent saamgestel is, maar dink dat dit vlak kan wees en selde 'n 'samehangende wêreldbeskouing' kan bied. 
Onder die titel "Master of Suspense", het die regisseur geëksperimenteer met maniere om spanning in sy werk te genereer.  Hy het gesê: "My spanningswerk kom uit die skep van nagmerries vir die gehoor. En ek speel met 'n gehoor. Ek laat hulle snak en verras hulle en skok hulle. As jy 'n nagmerrie het, is dit vreeslik aanskoulik as jy droom dat jy na die elektriese stoel gelei word. Dan is u so gelukkig as wat u kan wees as u wakker word omdat u verlig is. " Tydens die verfilming van Noord by Noordwes, Verduidelik Hitchcock sy redes vir die herskep van die stel Mount Rushmore: 'Die gehoor reageer in verhouding tot hoe realisties jy dit maak.Een van die dramatiese redes vir hierdie tipe fotografie is dat dit so natuurlik lyk dat die gehoor betrokke raak en vir eers glo wat daar op die skerm aangaan. "
Hitchcock se films, van die stille tot die klank -era, bevat 'n aantal herhalende temas waarvoor hy bekend is. Sy films ondersoek die gehoor as 'n voyeur, veral in Agterruit, Marnie en Psycho. Hy het besef dat mense voyeuristiese aktiwiteite geniet en die gehoor laat deelneem deur die optrede van die karakter.  Van sy drie-en-vyftig films het elf gedraai rondom verhale oor verkeerde identiteit, waar 'n onskuldige protagonis van 'n misdaad beskuldig word en deur die polisie nagestreef word. In die meeste gevalle is dit 'n gewone, alledaagse persoon wat in 'n gevaarlike situasie beland.  Hitchcock het aan Truffaut gesê: "Dit is omdat die tema van die onskuldige man wat ek beskuldig word, 'n groter gevoel van gevaar aan die gehoor bied. Dit is makliker vir hulle om met hom te identifiseer as met 'n skuldige wat op die vlug is."  Een van sy konstante temas was die stryd van 'n persoonlikheid wat geskeur is tussen "orde en chaos"  bekend as die begrip "dubbel", wat 'n vergelyking of kontras is tussen twee karakters of voorwerpe: die dubbel wat 'n donker voorstel of die bose kant. 
Volgens Robin Wood het Hitchcock gemengde gevoelens teenoor homoseksualiteit, ondanks die feit dat hy in sy loopbaan met gay akteurs gewerk het.  Donald Spoto stel voor dat Hitchcock se seksueel onderdrukkende kinderjare moontlik bygedra het tot sy ondersoek na afwyking.  Gedurende die vyftigerjare verbied die Motion Picture Production Code direkte verwysings na homoseksualiteit, maar die regisseur was bekend vir sy subtiele verwysings,  en om die grense van die sensor te verskuif. Verder, Skaduwee van 'n twyfel het 'n dubbele bloedskande -tema deur die storielyn, implisiet uitgedruk deur beelde.  Skrywer Jane Sloan voer aan dat Hitchcock aangetrokke was tot sowel konvensionele as onkonvensionele seksuele uitdrukking in sy werk,  en dat die tema van die huwelik gewoonlik op 'n "sombere en skeptiese" manier aangebied word.  Dit was ook eers na sy ma se dood in 1942 dat Hitchcock moederfigure as 'berugte monstermoeders' uitgebeeld het.  Die spioenasie -agtergrond en moorde wat deur karakters met psigopatiese neigings gepleeg is, was ook algemene temas.  In Hitchcock se uitbeelding van booswigte en moordenaars was hulle gewoonlik sjarmant en vriendelik, wat die kykers gedwing het om met hulle te identifiseer.  Die streng kinderjare en jezuïet -opvoeding van die direkteur het moontlik gelei tot sy wantroue teenoor outoritêre figure, soos polisiemanne en politici, 'n tema wat hy ondersoek het.  Hy gebruik ook die 'MacGuffin'-die gebruik van 'n voorwerp, persoon of gebeurtenis om die plot aan die gang te hou, selfs al was dit nie noodsaaklik vir die verhaal nie.  'n Paar voorbeelde sluit die mikrofilm in Noord by Noordwes en die $ 40,000 gesteelde geld in Psycho.
Hitchcock verskyn kortliks in die meeste van sy eie films. Daar word byvoorbeeld gesien hoe hy sukkel om 'n kontrabas op 'n trein te kry (Vreemdelinge op 'n trein), loophonde uit 'n troeteldierwinkel (Die voëls), 'n buurman se horlosie regmaak (Agterruit), as 'n skaduwee (Gesinsplot), sit aan 'n tafel op 'n foto (Skakel M vir moord) en 'n bus ry (Noord by Noordwes, Om 'n dief te vang). 
Verteenwoordiging van vroue Redigeer
Hitchcock se uitbeelding van vroue was die onderwerp van baie wetenskaplike debat. Bidisha het geskryf Die voog in 2010: "Daar is die vamp, die boemelaar, die snitch, die heks, die slink, die dubbelkruis en, die beste van alles, die demoonmamma. Moenie bekommerd wees nie, hulle word uiteindelik almal gestraf."  In 'n opstel wat wyd aangehaal is in 1975, stel Laura Mulvey die idee voor van die manlike blik, wat die siening van die toeskouer in die films van Hitchcock, volgens haar, die van die heteroseksuele manlike protagonis is.  "Die vroulike karakters in sy films weerspieël telkens dieselfde eienskappe", het Roger Ebert in 1996 geskryf. "Hulle was blond. Hulle was ysig en afgeleë. Hulle was opgesluit in kostuums wat mode subtiel met fetisjisme gekombineer het. Hulle het die mans betower, wat dikwels fisieke of sielkundige gestremdhede gehad het. Vroeër of later is elke Hitchcock -vrou verneder. "  [j]
Die slagoffers in Die Loser is almal blondines. In Die 39 stappe, Word Madeleine Carroll in boeie gesit. Ingrid Bergman, wat Hitchcock drie keer geregisseer het (Betowerend, Berug, en Onder Steenbok), is donkerblond. In Agterruit, Lisa (Grace Kelly) stel haar lewe in gevaar deur by Lars Thorwald se woonstel in te breek. In Om 'n dief te vang, Bied Francie (ook Kelly) 'n man aan wat sy glo 'n inbreker is. In Vertigo en Noord by Noordwes Kim Novak en Eva Marie Saint speel onderskeidelik die blonde heldinne. In Psycho, Janet Leigh se karakter steel $ 40 000 en word vermoor deur Norman Bates, 'n afgeslote psigopaat. Tippi Hedren, 'n blondekop, blyk die fokuspunt van die aanvalle te wees Die voëls. In Marnie, die titelkarakter, weer gespeel deur Hedren, is 'n dief. In Topaas, Die Franse aktrises Dany Robin as die vrou van Stafford en Claude Jade as die dogter van Stafford is blonde heldinne; die minnares is gespeel deur die donkerkop Karin Dor. Hitchcock se laaste blonde heldin was Barbara Harris toe 'n valse sielkundige 'n amateur -sleut ingedraai het Gesinsplot (1976), sy laaste film. In dieselfde film dra die diamantsmokkelaar gespeel deur Karen Black 'n lang blonde pruik in verskeie tonele.
Sy films bevat dikwels karakters wat sukkel in hul verhoudings met hul moeders, soos Norman Bates in Psycho. In Noord by Noordwes, Roger Thornhill (Cary Grant) is 'n onskuldige man wat deur sy ma bespot word omdat hy daarop aangedring het dat skaduryke, moorddadige mans agter hom aan is. In Die voëls, vind die Rod Taylor -karakter, 'n onskuldige man, sy wêreld aangeval deur kwaai voëls en sukkel hy om homself te bevry van 'n vasbytende moeder (Jessica Tandy). Die moordenaar in Frenzy het 'n afsku van vroue, maar verafgod sy ma. Die booswig Bruno in Vreemdelinge op 'n trein haat sy pa, maar het 'n ongelooflike noue verhouding met sy ma (gespeel deur Marion Lorne). Sebastian (Claude Rains) in Berug het 'n duidelik botsende verhouding met sy ma, wat (tereg) agterdogtig is oor sy nuwe bruid, Alicia Huberman (Ingrid Bergman). 
Verhouding met akteurs Redigeer
Hitchcock het bekend geword omdat hy opgemerk het dat "akteurs soos beeste behandel moet word".  [k] Tydens die verfilming van Meneer en mevrou Smith (1941), bring Carole Lombard drie koeie na die stel met die naamplaatjies van Lombard, Robert Montgomery, en Gene Raymond, die sterre van die film, om hom te verras.  In 'n episode van Die Dick Cavett ShowDick Cavett, wat oorspronklik op 8 Junie 1972 uitgesaai is, het verklaar dat Hitchcock eens akteurs beeste genoem het. Hitchcock het geantwoord dat hy op 'n stadium beskuldig is dat hy akteurs beeste genoem het. 'Ek het gesê dat ek nooit so 'n ongevoelige, onbeskofte ding oor akteurs sou sê nie. Wat ek waarskynlik gesê het, is dat alle akteurs soos beeste behandel moet word. Op 'n mooi manier natuurlik. " Hy beskryf toe Carole Lombard se grap, met 'n glimlag. 
Hitchcock was van mening dat akteurs hulle op hul optredes moes toespits en die teks en karakter aan die regisseurs en draaiboekskrywers moes oorlaat. Hy het in 1967 aan Bryan Forbes gesê: "Ek onthou dat ek met 'n metodespeler bespreek het hoe hy geleer is, ensovoorts. Hy het gesê: 'Ons word geleer met behulp van improvisasie.' ons wil.' Ek het gesê: "Dit is nie toneelspel nie. Dit is skryf." "
Herinner hulle aan hul ervarings Reddingsboot vir Charles Chandler, skrywer van It's Only a Movie: Alfred Hitchcock 'n Persoonlike biografie, Walter Slezak het gesê dat Hitchcock "meer weet hoe om 'n akteur te help as om enige regisseur saam met wie ek ooit gewerk het", en Hume Cronyn het die idee dat Hitchcock hom nie met sy akteurs bemoei nie, as "heeltemal foutief" beskryf, en beskryf die repetisieproses lank en verfilming Reddingsboot. 
Kritici het opgemerk dat, ondanks sy reputasie as 'n man wat nie van akteurs hou nie, akteurs wat saam met hom gewerk het, dikwels briljante optredes gelewer het. Hy gebruik dieselfde akteurs in baie van sy films Cary Grant en James Stewart het albei vier keer saam met Hitchcock gewerk,  en Ingrid Bergman en Grace Kelly drie. James Mason het gesê dat Hitchcock akteurs as 'geanimeerde rekwisiete' beskou.  Vir Hitchcock was die akteurs deel van die rolprent se opset. Hy het aan François Truffaut gesê: "Die belangrikste vereiste vir 'n akteur is die vermoë om niks goed te doen nie, wat geensins so maklik is as wat dit klink nie. Hy moet bereid wees om deur die regisseur en die kamera volledig gebruik te word in die prentjie. . Hy moet die kamera toelaat om die regte klem en die mees effektiewe dramatiese hoogtepunte te bepaal. " 
Skryf, storieborde en produksie Redigeer
Hitchcock het sy skrifte in detail saam met sy skrywers beplan. In Skryf saam met Hitchcock (2001), het Steven DeRosa opgemerk dat Hitchcock toesig gehou het tydens elke konsep en gevra dat hulle die verhaal visueel vertel.  Hitchcock het in 1969 aan Roger Ebert gesê:
Sodra die draaiboek klaar is, sou ek net nie eers die film wou maak nie. Al die pret is verby. Ek het 'n sterk visuele verstand. Ek visualiseer 'n prentjie tot by die laaste snitte. Ek skryf dit in die grootste detail in die draaiboek, en dan kyk ek nie na die draaiboek terwyl ek skiet nie. Ek weet dit uit my kop, net soos 'n orkesdirigent nie na die partituur hoef te kyk nie. Dit is weemoedig om 'n prentjie te neem. As u die draaiboek voltooi het, is die film perfek. Maar as u dit skiet, verloor u miskien 40 persent van u oorspronklike opvatting. 
Hitchcock se films is tot in die fynste besonderhede uitgebrei. Na berig word, het hy nog nooit eens die moeite gedoen om deur die soeker te kyk nie, aangesien hy dit nie nodig gehad het nie, hoewel hy op reklamefoto's gewys het. Hy gebruik dit ook as 'n verskoning om sy films nooit van sy aanvanklike visie te hoef te verander nie. As 'n ateljee hom sou vra om 'n film te verander, sou hy beweer dat dit reeds op 'n enkele manier geskiet is, en dat daar geen ander alternatiewe is om te oorweeg nie. 
Hierdie siening van Hitchcock as regisseur wat meer op voorproduksie staatgemaak het as op die werklike produksie self, word betwis deur Bill Krohn, die Amerikaanse korrespondent van die Franse filmtydskrif. Cahiers du cinéma, in sy boek Hitchcock by die werk. Na 'n ondersoek na die hersiening van draaiboeke, aantekeninge aan ander produksiepersoneel wat deur of aan Hitchcock geskryf is en ander produksiemateriaal, het Krohn opgemerk dat Hitchcock se werk dikwels afwyk van hoe die draaiboek geskryf is of hoe die film oorspronklik voorgestel is.  Hy het opgemerk dat die mite van storieborde met betrekking tot Hitchcock, wat gereeld deur generasies kommentators op sy films opgedis word, tot 'n groot mate deur Hitchcock self of die publisiteitsarm van die ateljees voortgesit word. Byvoorbeeld, die gevierde gewasbespuitingsvolgorde van Noord by Noordwes was glad nie 'n storiebord nie. Nadat die toneel verfilm is, het die publisiteitsafdeling Hitchcock gevra om storieborde te maak om die film te bevorder, en Hitchcock het op sy beurt 'n kunstenaar aangestel om die tonele in detail te pas.  [ verifikasie nodig ]
Selfs wanneer storieborde gemaak is, het tonele wat geskiet is, aansienlik daarvan verskil. Krohn se ontleding van die produksie van Hitchcock -klassieke soos Berug onthul dat Hitchcock buigsaam genoeg was om die opvatting van 'n film tydens die produksie daarvan te verander. 'N Ander voorbeeld wat Krohn opmerk, is die Amerikaanse remake van Die man wat te veel geweet het, waarvan die opnameskedule begin het sonder 'n voltooide draaiboek en boonop die skedule oorskry het, iets wat, soos Krohn opgemerk het, nie ongewoon in baie van Hitchcock se films voorkom nie, insluitend Vreemdelinge op 'n trein en Topaas. Terwyl Hitchcock baie voorbereiding vir al sy films gedoen het, was hy ten volle bewus daarvan dat die werklike filmmaakproses dikwels afwyk van die goed gemaakte planne en buigsaam was om aan te pas by die veranderings en behoeftes van produksie, aangesien sy films nie vry van normale probleme en algemene roetines wat tydens baie ander filmproduksies gebruik word.  [ verifikasie nodig ]
Krohn se werk werp ook lig op die praktyk van Hitchcock om oor die algemeen in chronologiese volgorde te skiet, wat volgens hom baie films oor die begroting en oor die skedule gestuur het en, nog belangriker, verskil van die standaardbedryfsprosedure van Hollywood in die Studio System Era. Net so belangrik is die neiging van Hitchcock om alternatiewe tonele op te neem. Dit het verskil van die dekking deurdat die films nie noodwendig uit verskillende hoeke geskiet is nie, sodat die redakteur die keuse kon gee van die film (dikwels onder die regie van die vervaardiger).  [ mislukte verifikasie ] Hulle verteenwoordig eerder Hitchcock se neiging om homself opsies in die redigeerkamer te gee, waar hy advies aan sy redakteurs sou gee nadat hy 'n grof stuk van die werk bekyk het.
Volgens Krohn weerlê hierdie en baie ander inligting wat deur sy navorsing oor persoonlike dokumente van Hitchcock, teksversies en dies meer onthul word, die idee van Hitchcock as 'n regisseur wat altyd in beheer was van sy films, wie se visie op sy films nie verandering tydens produksie, wat Krohn opgemerk het, bly die sentrale jarelange mite van Alfred Hitchcock. Beide sy vasberadenheid en aandag aan detail vind ook in elke filmplakkaat vir sy films plaas. Hitchcock het verkies om saam met die beste talent van sy tyd te werk - ontwerpers van filmplakkate soos Bill Gold  en Saul Bass - wat plakkate sou vervaardig wat sy films akkuraat voorstel. 
Toekennings en eerbewyse Redigeer
Hitchcock is op 8 Februarie 1960 opgeneem in die Hollywood Walk of Fame met twee sterre: een vir televisie en 'n tweede vir sy rolprente.  In 1978 beskryf John Russell Taylor hom as "die mees algemeen herkenbare persoon ter wêreld" en "'n eenvoudige middelklas-Engelsman wat toevallig 'n artistieke genie was".  In 2002 Fliek maker noem hom die mees invloedryke regisseur van alle tye  en 'n 2007 Die Daily Telegraph kritiek se peiling het hom as die grootste regisseur van Brittanje beskou. David Gritten, die rolprentkritikus van die koerant, het geskryf: "Ongetwyfeld die grootste filmmaker wat uit hierdie eilande gekom het, het Hitchcock meer as enige regisseur gedoen om die moderne rolprent te vorm, wat sonder hom heeltemal anders sou wees. (van sy karakters en van ons) en om die emosies van die gehoor te betrek soos niemand anders nie. "  In 1992 het die Sig en klank Kritici se top tien meningspeiling het Hitchcock op die vierde plek in die lys van 'Top 10 direkteure' van alle tye geplaas.  In 2002 was Hitchcock die tweede plek in die top tien meningspeiling van die kritici en die vyfde plek in die top tien van die regisseur in die lys van die beste regisseurs van alle tye wat deur dieselfde tydskrif saamgestel is. Hitchcock is aangewys as die "grootste direkteur van die 20ste eeu" in 'n peiling wat deur die Japannese rolprenttydskrif gedoen is kinema Junpo.
Hy het twee Golden Globes, agt Laurel -toekennings en vyf lewensprestasie -toekennings gewen, waaronder die eerste BAFTA Academy Fellowship Award  en, in 1979, 'n AFI Life Achievement Award.  Hy is vyf keer genomineer vir 'n Oscar vir beste regisseur. Rebecca, genomineer vir 11 Oscars, het nog 'n Hitchcock -film, die Oscar vir beste prent van 1940, gewen Buitelandse korrespondent, is ook daardie jaar benoem.  Teen 2018 is agt van sy films gekies vir bewaring deur die Amerikaanse National Film Registry: Rebecca (1940 ingewy 2018), Skaduwee van 'n twyfel (1943 ingewy 1991), Berug (1946 ingewy 2006), Agterruit (1954 ingewy 1997), Vertigo (1958 ingewy 1989), Noord by Noordwes (1959 ingewy 1995), Psycho (1960 ingewy 1992), en Die voëls (1963 ingewy 2016). 
In 2012 word Hitchcock gekies deur die kunstenaar Sir Peter Blake, skrywer van die Beatles Sers. Pepper's Lonely Hearts Club Band albumomslag, saam met ander Britse kultuurfigure in 'n nuwe weergawe van die omslag te verskyn, en hy was daardie jaar te sien in 'n BBC Radio 4 -reeks, Die New Elizabethans, as iemand "wie se optrede tydens die bewind van Elizabeth II 'n beduidende impak gehad het op die lewens op hierdie eilande en gegewe die ouderdom daarvan die karakter".  In Junie 2013 het nege gerestoureerde weergawes van Hitchcock se vroeë stille films, insluitend Die plesiertuin (1925), is vertoon by die Brooklyn Academy of Music se Harvey Theatre, bekend as "The Hitchcock 9", die reis -huldeblyk is gereël deur die British Film Institute. 
Die Alfred Hitchcock -versameling is gehuisves in die Academy Film Archive in Hollywood, Kalifornië. Dit bevat tuisfilms, 'n film van 16 mm op die stel Afpersing (1929) en Frenzy (1972), en die vroegste kleurbeeldmateriaal van Hitchcock. Die Academy Film Archive het baie van sy tuisfilms bewaar.  Die Alfred Hitchcock Papers word in die Margaret Herrick -biblioteek van die Akademie gehuisves.  Die David O. Selznick en die Ernest Lehman -versamelings wat by die Harry Ransom Humanities Research Center in Austin, Texas, gehuisves is, bevat materiaal wat verband hou met Hitchcock se werk oor die vervaardiging van Die Paradine -saak, Rebecca, Betowerend, Noord by Noordwes en Gesinsplot. 
Hitchcock -uitbeeldings Redigeer
Vertel altyd vir u vrou (kort) (1923)
Die Bergarend (1926) (verlore)
Elstree bel (1930)
^ Volgens Gene Adair (2002) het Hitchcock 53 rolprente gemaak.  Volgens Roger Ebert in 1980 was dit 54. 
^ Die films wat vir die National Film Registry gekies is, is Rebecca (1940), Skaduwee van 'n twyfel (1943), Berug (1946), Agterruit (1954), Vertigo (1958), Noord by Noordwes (1959), Psycho (1960), en Die voëls (1963). 
^ Alfred Hitchcock (North American Newspaper Alliance, 16 Julie 1972): "My eie gunsteling is Skaduwee van 'n twyfel. Het jy dit nooit gesien nie? Ag. Dit is geskryf deur Thornton Wilder. Dit is 'n karakterstudie, 'n spanningsriller. Die skoonheid van die film was dat dit in die werklike stad geskiet is. "
^ In sy eerste verhaal, "Gas" (Junie 1919), gepubliseer in die eerste uitgawe, word 'n jong vrou deur 'n skare mans in Parys aangerand, net om te sien dat sy in die tandartsstoel hallusineer.  Dit is gevolg deur "The Woman's Part" (September 1919), wat beskryf hoe 'n man kyk hoe sy vrou, 'n akteur, op die verhoog optree.  "Sordid" (Februarie 1920) omring die poging om 'n swaard by 'n antiekhandelaar te koop, met 'n ander einde.  "And There Was No Rainbow" (September 1920) vind Bob gevang in flagrante met 'n vriend se vrou.  In "Wat is wie?" (Desember 1920) heers daar verwarring wanneer 'n groep akteurs hulself naboots.  "The History of Pea Eating" (Desember 1920) is 'n satire oor die moeilikheid om ertjies te eet.  Sy laaste stuk, "Fedora" (Maart 1921) beskryf 'n onbekende vrou: "klein, eenvoudig, beskeie en lawaaierig, maar sy trek aan alle kante groot aandag". 
^ In 2017 het a Tyd uit tydskrifpeiling ingedeel Sabotasie as die 44ste beste Britse film ooit. 
^ Hitchcock het in 1967 aan Bryan Forbes gesê: "Hulle het die film in my afwesigheid deurgegaan en elke toneel wat die moontlikheid aandui dat Cary Grant 'n moordenaar was, verwyder. Dit was belaglik. Tog het ek Wat ek wou doen, was dat die vrou bewus was dat sy deur haar man vermoor sou word, en sy het 'n brief aan haar ma geskryf waarin sy sê dat sy baie lief is vir hom, maar sy het nie ' Ek wil nie meer lewe nie, sy word doodgemaak, maar die samelewing moet beskerm word. melk en sterf. U het dan net een laaste toneel van 'n vrolike Cary Grant wat na die posbus gaan en die brief plaas. 
^ 'N Peiling van die British Film Institute in 2012 is ingedeel Vertigo as die grootste film ooit gemaak. 
^ 'N Dokumentêr oor Psycho se storttoneel, 78/52, is in 2017 vrygestel, onder leiding van Alexandre O. Philippe, die titel verwys na die toneel se 78 kamera -opstellings en 52 snitte. 
^ Thomas McDonald (Die New York Times, 1 April 1962): "Rod Taylor, Suzanne Pleshette, Jessica Tandy en 'Tippi' Hedren in die film speel: Hitchcock het Miss Hedren, 'n New Yorkse model, op 'n kontrak geteken nadat sy haar in 'n televisie -advertensie gesien het. Hy dring daarop aan dat sy haar voornaam in enkele aanhalingstekens aangeheg het, maar nie sou verduidelik hoekom nie. "  
^ In 1967 het Hitchcock aan Truffaut gesê: "Ek dink die interessantste vroue, seksueel, is die Engelse vroue. Ek voel dat die Engelse vroue, die Swede, die Noord -Duitsers en Skandinawiërs baie opwindender is as die Latynse, die Italiaanse, en die Franse vroue. Seks moet nie geadverteer word nie. 'n Engelse meisie wat soos 'n onderwyser lyk, is geneig om saam met jou in 'n taxi te klim, en tot jou verbasing trek sy waarskynlik 'n man se broek oop. [W] die element van verras die tonele word betekenisloos. Daar is geen moontlikheid om ontdek seks. 
^ Hitchcock het in 1963 aan Fallaci gesê: "As hulle [akteurs] nie koeie is nie, is hulle kinders: dit is iets anders wat ek gereeld gesê het. En almal weet dat daar goeie kinders, slegte kinders en dom kinders is. Die meerderheid akteurs is egter dom kinders. Hulle twis altyd en gee hulself baie lug. Hoe minder ek van hulle sien, hoe gelukkiger word ek. Ek het baie minder moeite gehad om vyftienhonderd kraaie as 'n enkele akteur te regeer. Ek het altyd gesê dat Walt Disney die regte idee het. Sy akteurs is gemaak van papier as hy nie daarvan hou nie, hy kan dit skeur. " 
^"Alfred Hitchcock Collectors 'Guide: The British Years in Print". Brenton Film. 13 Augustus 2019. Argief van die oorspronklike op 21 Augustus 2019. Besoek op 22 Oktober 2019.
Ebert, Roger (1 Mei 1980). "Die meester van spanning is dood". Chicago Sun-Times. Gearchiveer uit die oorspronklike op 26 Desember 2017. Besoek op 26 Desember 2017.
"Afpersing (1929)". British Film Institute. Argief van die oorspronklike op 31 Desember 2017. Ontsluit 1 Januarie 2018. sien ook White & amp Buscombe 2003, p. 94 Allen & amp; Ishii-Gonzalès 2004, p. xv
"Die 13de Oscar -toekennings, 1941". Academy of Motion Picture Arts and Sciences. Gearchiveer van die oorspronklike op 3 Maart 2012. Besoek op 30 Desember 2017.
"AFI se 100 grootste Amerikaanse films van alle tye". American Film Institute. Gearchiveer van die oorspronklike op 19 Mei 2019. Besoek op 8 September 2018.
Christie, Ian (September 2012). "Die 50 grootste films van alle tye". Sig en klank. Gearchiveer van die oorspronklike op 1 Maart 2017. Besoek op 29 Desember 2017. sien ook
"Kritici se top 100". British Film Institute. 2012. Gearchiveer uit die oorspronklike op 7 Februarie 2016. Besoek op 29 Desember 2017.
"Volledige lys van nasionale filmregisters". Library of Congress. Argief van die oorspronklike op 31 Oktober 2016. Besoek op 21 Desember 2018.
Vir die Snyder -onderhoud: Snyder, Tom (1973). "Alfred Hitchcock -onderhoud", Môre, NBC, 00:01:55 Gearchiveer 3 Januarie 2020 by die Wayback Machine.
Toekennings, ridderskap en dood van Hitchcock
Ondanks die feit dat Hitchcock vyf keer as beste regisseur benoem is, het hy nooit die Oscar gewen nie. Terwyl hy die Irving Thalberg -gedenktoekenning tydens die Oscars in 1967 aanvaar het, het hy eenvoudig gesê: "Dankie."
In 1979 oorhandig die American Film Institute Hitchcock met sy Life Achievement Award tydens 'n seremonie in die Beverly Hilton Hotel. Hy het geskerts dat hy binnekort gaan sterf.
In 1980 het koningin Elizabeth II Hitchcock tot ridder geslaan. Drie maande later sterf sir Alfred Hitchcock op 80 -jarige ouderdom aan nierversaking in sy huis in Bel Air. Sy oorskot is veras en versprei oor die Stille Oseaan.
Kyk die video: Steven Spielberg vs Alfred Hitchcock. Epic Rap Battles of History REACTIONS MASHUP (Desember 2021).