Nozyk -sinagoge - Inligting - 2022
Die Nożyk-sinagoge is die enigste vooroorlogse sinagoge in Warskou wat die Nazi-besetting van die stad oorleef het.
Toe Hitler se indringende troepe Warskou binnekom (29 September 1939), was die stad se Joodse bevolking ongeveer 370 000 (ongeveer een derde van die totaal), wat dit die grootste Joodse sentrum ter wêreld gemaak het na New York.
Honderde sinagoges en gebedshuise bestaan ​​toe, waaronder die monumentale Groot Synagoge in Tlomackiestraat wat die Nazi's middel Mei 1943 opgeblaas het om hul oorwinning oor die Warschau-gettostryders te beklemtoon.
Slegs een Joodse plek van aanbidding het die verwoesting van die Tweede Wêreldoorlog oorleef - die Nożyk -sinagoge in Twardastraat 6. Die Duitsers het die gebou omskep vir gebruik as 'n stal en stoorhuis en dit is dus gered van die algemene verwoesting.
Gebou in 'n neo-Romaanse styl, op inisiatief van Zalman en Rywka Nożyk, is dit in 1902 ingewy. Alhoewel dit tydens die Duitse onttrekking beskadig is, is dit na die oorlog weer as 'n sinagoge gebruik.
Die Nozyk -sinagoge is ten volle herstel tussen 1977 en 1983 en is nou oop vir aanbidding. Dit bly die middelpunt van die Joodse gemeenskap in die stad.
Bydra deur Dr. G A Sivan, Jerusalem
Zalman Nożyk, 'n kleinhandelaar in Warskou, en sy vrou Rivka het in 9 Próżna gewoon. In 1892 koop Zalman 'n vakante erf in Twardastraat 6 en betaal 'n bedrag van 157 000 roebels aan ene Jan Teodor Engelbert Zembrzuski. 10 jaar later, op 25 Mei 1902, by Lag BaOmer, is die sinagoge plegtig geopen.
Die sinagoge is gebou in die Romaanse herlewingsstyl en bevat die versiering van die Bisantynse en Moorse styl. Die sitplek vir die mansafdeling op die grondvloer en die vrouegedeelte op die balkon is 350.
By die dood van Rivka Nożyk in 1914 is die sinagoge saam met al die verwante aangrensende eiendom aan die Joodse godsdiensgemeenskap in Warskou toegestaan. Die enigste voorwaardes wat deur die skenkers gestel is, sluit in: die verpligting om die sinagoge in stand te hou van donasies wat ingesamel is, om die volle oorspronklike naam te behou en om die gebed El Male Rachamim vir die stigters op te sê.
In 1940 is die Nożyk -sinagoge deur die Nazi's gesluit en verwoes, omskep in perdestalle en 'n voeropslagplek. By die vestiging van die Warskou -getto bevind die gebouekompleks hom in 'n gedeelte waarna die Klein Ghetto verwys word. Op 20 Mei 1941 het die Duitse owerheid toestemming gegee om drie sinagoges vir gelowiges te open, waaronder die Nożyk -sinagoge. Die seremoniële opening het plaasgevind op die vakansie van Rosh Hashanah van 5702 (1941). Meir Bałaban is toe aangestel as die rabbyn en prediker van die sinagoge. Tydens die opstand in Warskou is die Nożyk -sinagoge ernstig beskadig, maar het struktureel gesond gebly en het nie in duie gestort nie. Die voorlopige herstelwerk wat onmiddellik na die oorlog uitgevoer is, het dit weer toegelaat om as gebedsplek te funksioneer.
In 1968 is die Nożyk -sinagoge weer gesluit. Van toe af is gebede gehou in 'n kamer van 'n aangrensende gebou, by die adres van Twardastraat 6. In die jare 1977 tot 1983 het die sinagoge -gebou 'n algemene opknapping ondergaan, met die doel om die oorspronklike voorkoms van die vroeë 20ste eeu te herstel en 'n kantoorbylae by te voeg tot die oostelike blootstelling.
Tans dien die sinagoge as die belangrikste ontmoetingspunt van die Joodse gemeenskap in Warskou; dit is hoofsaaklik 'n plek van gebed, maar ook 'n unieke monument op die kaart van die stad. Die sinagoge kan nou in die volgende ure besoek word:
Maandag tot Vrydag van 9 tot 17 uur en Sondag van 11 tot 17 uur.
Tydens Shabbat en ander Joodse vakansiedae is die sinagoge gesluit vir besoekers.
Hierdie bykomende aanlynhulpbronne van die U.S. Holocaust Memorial Museum sal u help om meer te leer oor die Holocaust en om u familiegeskiedenis te ondersoek.
Die Holocaust Encyclopedia bied 'n oorsig van die Holocaust met behulp van teks, foto's, kaarte, artefakte en persoonlike geskiedenis.
Sentrum vir hulpbronne vir oorlewendes en slagoffers
Doen navorsing oor familiegeskiedenis wat verband hou met die Holocaust en verken die museum se versamelings oor individuele oorlewendes en slagoffers van die Holocaust en Nazi -vervolging.
Ensiklopedie van kampe en getto's
Lees meer oor meer as 1 000 kampe en ghetto's in Deel I en II van hierdie ensiklopedie, wat beskikbaar is as 'n gratis PDF -aflaai. Hierdie verwysing bied teks, foto's, kaarte, kaarte en uitgebreide indekse.
Die Warskou Ghetto (finale – deel 3)
Ons oënskynlik eindelose soeke na ghetto-nostalgie gaan voort met die ontdekking van die mees outentieke (maar goed verborge) muurfragment, enkele sinagoges en die fokuspunt vir die Joodse herinnering / toekomstige plek van die Joodse geskiedenismuseum.
In die eerste plek is hier weer een van die kaarte, sodat u kan wegkom.
Hieronder is 'n foto wat in 1942-43 geneem is, wat 'n deel van die ghetto-muur toon. Die kommentaar op die webwerf waar ek dit gevind het (ekskuus, maar ek het die skakel verloor) dui daarop dat dit dieselfde muurdeel is wat vandag bestaan ​​tussen ul. Sienna en ul. Zlota.
Die gedenkplaat lees – 'N Gietstuk en twee oorspronklike bakstene van hierdie muur wat deur die Nazi's opgerig is om die ghetto van Warskou te omhul, is na die United States Holocaust Memorial Museum in Washington geneem om die permanente uitstalling outentieke krag te gee. Augustus 1989 "
Deur 'n opvallende, onverskrokke daad van die beplanning van die Sowjetunie, word hierdie gedeelte van die muur geskei van 'n aangrensende gedeelte deur die bou van 'n huisblok (regs op die foto). Die ander gedeelte kan op die foto's hieronder gesien word, en sou waarskynlik sonder die behuising die gedeelte van die muur in die foto hierbo aan die regterkant (of die gedeelte hieronder links) voortgesit het
Hierdie (donker kleur) gedenkplaat lees – In die tydperk van 15 November 1940 tot 20 November 1941 was hierdie muur die grens van die ghetto. Die gedenkplaat is aangebring deur die president van die staat Israel, Chaim Herzog, tydens sy staatsbesoek aan Pole. 26 Mei 1992. "
Benewens die skeiding van hierdie muurgedeeltes, beteken die naoorlogse konstruksie dat albei gedeeltes goed versteek is in 'n woonhuis. Sommige sal jou dalk vertel dat jy hulle kan vind by ul. Sienna 55. Dit bring u in die regte omgewing, maar alle ingange na die landgoed van daardie kant af is gesluit, of was toe ek daar was. U moet dus na ul. Zlota 62 (net oorkant Jana Pawla van Zlote Tarasy), waar u 'n weg kan vind en rooi X is die plek!
Volg jou neus deur die stegies totdat jy hierdie teken vind
Deur regs te draai, kom u na die klein gedeelte en links, gevolg deur 'n regterkant, na die groter gedeelte. Beste wense!
Kom ons soek 'n paar sinagoges.
Voor die Holocaust was Warskou die belangrikste Joodse sentrum in Europa. Die stad se meer as 350,000 Jode was 'n derde van die stad se bevolking. Meer Jode het in Warskou gewoon as in die hele Tsjeggo -Slowakye, ongeveer dieselfde aantal het in Frankryk gewoon. Van al die stede ter wêreld het slegs New York 'n groter Joodse bevolking gehad.
Die Nozyk -sinagoge, gestig deur 'n welgestelde egpaar in Warskou, Zalman en Rywka Nozyk, was slegs een van die meer as 440 sinagoges en gebedshuise in die stad.
Die Ortodokse sinagoge (ook bekend as die Nożyk -sinagoge) is die enigste wat die oorlog oorleef het (soort). Dit is geleë tussen ul. Twarda en ul. Grzybowska. Soos gewoonlik is dit redelik goed weggesteek en kan u die beste van die kant van Twarda af langs 'n klein voetpaadjie nader.
Die sinagoge lyk so
. . . Tydens die besetting is die sinagoge deur die Nazi's gebruik vir 'n stal en voeropberging, wat aansienlike verwoesting veroorsaak het. Bombardemente van die stad tydens die opstand in Warskou in 1944 het groot skade aan die dak en 'n deel van die hoogte veroorsaak. Na die oorlog (in die laat veertigerjare) is dit rofweg gerekonstrueer en godsdienstig gebruik. Die deeglike rekonstruksie onder toesig van die argitekte Hanna Szczepanowska en Eva Dziedzic het plaasgevind van 1977 tot 1983. Tydens die heropbou is nuwe woonbuurte vir die Religious Union of the Mosaic Faith in die Poolse Volksrepubliek by die oostelike muur bygevoeg. Die amptelike opening het op 18 April 1983 plaasgevind (Kagan, 136-137).
Terloops. Op die roete gaan u verby 'n watergat van Zdrój, wat water uit ondergrondse fonteine ​​bring. Dit was warm soos 'n hel toe ek dit besoek, so ek drink 'n bietjie water, jy kan die minerale proe, maar ek leef en skop nog steeds.
Die belangrikste sinagoge in Warskou was egter die Groot Sinagoge. Dit is die geel/swart punt op die kaart direk onder 'B ' en regs van 'A '.
Die bouwerk is in 1878 voltooi en so het dit gelyk voor die Tweede Wêreldoorlog:
Om 16:15 op 16 Mei 1943 is dit deur die SS -brigadeführer Juergen Stroop in die lug geslaan ter viering van sy afbreking van die opstand in die ghetto van Warskou.
STROOP WAS die argetipe Nazi, 'n sadistiese antisemiet wat vreugde gevind het om Jode te jag, wat hy as submense beskou het. Hy het tot sy teregstelling in Warskou [in 1951] onberouvol gebly nadat hy aan oorlogsmisdade skuldig bevind is. In die gevangenis in Warschau Mokotow wat op sy verhoor afwag, het hy sy selmaats teruggekry met verhale oor hoe hy daarin geslaag het om die Warschau -getto te likwideer. Een van hulle, Kazimierz Moczarski, 'n Pool wat beskuldig word van aktiwiteite teen die Poolse kommunistiese regime, vertel in sy boek Conversations With The Hangman dat sy oë sprankel van entoesiasme toe hy beskryf hoe hy die groot sinagoge in Tlomackiestraat laat opvlam het.
"Wat 'n wonderlike gesig! Ek het Heil Hitler uitgeroep! en druk op die knoppie. 'N Groot ontploffing het vlamme tot by die wolke gebring. Die kleure was ongelooflik. 'N Onvergeetlike allegorie van die triomf oor Jodedom. Die Warskou Ghetto het nie meer bestaan ​​nie. Want dit is wat Adolf Hitler en Heinrich Himmler wou hê. "
Die terrein van die gesloopte Groot -sinagoge was jare lank leeg (met gerugte van 'n vloek), toe is 'n gebou gedeeltelik gebou, maar bly dit vir meer as 25 jaar onvoltooid en uiteindelik, in 1993, die bou van wat nou die "blue genoem word toring ' voltooi is.
Links van die toring op die foto hierbo en ook links van die sinagoge op die historiese foto is 'n gebou wat vroeër 'n Joodse biblioteek was en wat tussen 1928 en 1936 gebou is. Op een of ander manier kon dit die ontploffing oorleef en word vandag gebruik as die tuiste van die Joodse Historiese Instituut. Op die onderstaande foto kan u die instituut aan die regterkant en die onderkant van die blou toring aan die linkerkant sien. Daar is 'n gedenkplaat aan die toringgebou.
As u nie te moeg is nie, is daar net nog twee plekke om u te neem. Volg my! [waai sambreel in die lug]
Kom ons kyk eerstens na die voormalige kwasfabriek. Op die kaart is dit letter 'B '. 'N Paar brokkies wat die kwasfabriek noem
Edelman, toe 24, het bevel oor een van die drie groepe vegters van die opstand geneem, almal tussen die ouderdomme van 13 en 22. Sy brigade het 50 sogenaamde "brush men " ingesluit omdat hul basis 'n kwasfabriek was.
Die tweede opstanddag, 20 April, was soos die eerste swaar Duitse aanvalle en hardnekkige Joodse verset. 'N Myn is in die omgewing van die kwasfabriek by die hek van Wolowastraat nommer 6 gestig. Toe die SS die hek bereik, het die ZOB berig dat 22 Duitsers dood is.
Teen die tyd [September 1942] het die ghetto bestaan ​​uit: (1) Die gebied van Tobbens ', Schultz 's, Rohrich 's winkels – Leszno Street, Karmelicka Street, Nowolipki Street, Smocza, Nowolipie and Zelazna Streets up to Leszno (2) Die "borstelmakers ' gebied " – Swietojerska Street, Walowa, Franciszkanska en Bonifraterska Strate tot by Swietojerska (3) The "central ghetto " –Gesia Street, Franciszkanska, Bonifraterska, Muranowska, Pokan, Parysowski -plein en Smoczastraat tot by Gesia.
8 Februarie 1943
Globocnik teken 'n kontrak met die F.W. Schultz en Co., wat bepaal dat die bontproduksiefabriek van Schultz met 4 000 Joodse werkers en die kwasvervaardigingsaanleg met 1 500 werkers van die Warschau-getto na Trawniki oorgeplaas moet word.
Vandag is die fabriek die Chinese ambassade, wat 'n groot gebied beslaan. Hieronder is foto's van die ingang en een wat afgekyk is, ul. Bonifraterska, waar die ambassade die hele gebied aan die regterkant agter die bome inneem.
Uiteindelik besoek ons ​​die "ground zero " by wyse van spreke van die Joodse ghetto in Warskou, die Ghetto Heroes Square. Die plein word omring deur vier strate Anielewicza (vernoem na die leier van die ghetto -opstand), Karmelicka (vernoem na die Karmelitiese godsdiensorde), Zamenhofa (vernoem na die Pool wat die Esperanto -taal uitgevind het) en Lewartowskiego (vernoem na 'n ghetto -inwoner en stigter van die Anti-Fascist Bloc).
Van al die ghetto -bakens wat nog te vinde is, moet ek sê dat hierdie plein waarskynlik die minste interessant is, miskien omdat dit die maklikste is om te vind. Dit is bloot 'n groot grasveld op die plek van een van die belangrikste bunkers wat deur die Joodse verset gebruik is. Dit bevat die belangrikste monument vir die ghettohelde, hieronder gesien
Die onvergeetlikste oomblik op hierdie plek was waarskynlik op 7 Desember 1970, toe die Wes -Duitse kanselier, Willy Brandt, die "Warschauer Kniefall " en het spontaan voor die monument gekniel tydens sy besoek aan Pole. Tot dan toe was niks wat 'n Duitser dapper genoeg was om te doen nie.
Met die oog op die toekoms, word hierdie vierkant (moontlik eendag) die plek van die Museum vir die geskiedenis van Poolse Jode, soos die advertensiebord verkondig
Tans het hulle net die advertensiebord, 'n webwerf en 'n tydelike uitstalling (sien hieronder). Die bou van hierdie museum is ad-nauseam bespreek en gaan nêrens vinnig nie. Planne kom en gaan, beloftes word gemaak en verbreek. Hierdie een lyk 'n bietjie meer belowend as vorige pogings, maar 'n mens kan net aanvaar dat daar 'n mate van weerstand is teen die idee op plekke waar goedkeuring of geld nodig is.
Tydens die voorbereiding van hierdie poste het ek die kans gehad om baie oor die Joodse geskiedenis in Warskou en Pole in die algemeen te lees en te lees. Daar is geen twyfel dat dit 'n ryk en baie lang geskiedenis is met 'n gewelddadige einde nie, beslis een museum werd, indien nie meer nie. Die feit dat so 'n museum nog nie gebou is nie, en die feit dat soveel van die ghetto -geskiedenis ongelooflik moeilik is om te vind en grootliks verwaarloos word, moet u iets vertel oor die houding van die Pole teenoor die Jode. Ek gaan nie antisemitisme voorstel nie, want dit is 'n bietjie te hard, maar daar is beslis 'n groot mate van apatie.
Laat ons hoop dat hierdie of toekomstige geslagte die gedeelde geskiedenis van hierdie lande beter kan omhels en vier as wat hul voorgangers was. Dit is my mening dat deur die opname van Joodse, Duitse, Oekraïense en ander geskiedenis saam met die meer algemene en tans aanvaarbare geskiedenis van "pure " Poolse mense (soos in Katolieke), hierdie land 'n baie ryker plek sou word in verskeie maniere.
Nozyk Sinagoge - Geskiedenis
Dit is inderdaad 'n oorblyfsel wat uit die vlamme gered is – Sagaria 3.2
Die Nożyk -sinagoge is in 1902 geopen en het 'n ryk geskiedenis: baie van die groot kantore van die vroeë 20ste eeu het daar gebid. Dit wil sê tot die Tweede Wêreldoorlog toe die Duitsers 'n ander gebruik daarvoor as voeropslag en stalle gevind het, wat dit te midde van verwoesting bewaar het. Dit is in 1983 herstel en heropen as 'n sinagoge, en vandag is dit die belangrikste sinagoge van die Joodse gemeenskap van Warskou.
Die buitekant is op 'n waardige manier redelik groot, niks anders as die dekoratiewe aanskoulikheid van die enigste ander sinagoge wat ek besoek het nie, die Jerusalem -sinagoge in Praag.
Maar ek kom deur die beskeie agterdeur in, en besef die voortdurende vrees wat Jode voel terwyl ek opkyk en my handsak ondersoek.
Binne word die Aron Kadesh (die heilige ark) omring deur marmerkolomme met dekoratiewe hoofletters, met 'n keper van 'n Dawidster. Die bimah bevat 'n tafel vir die lees van die Torah, en is ook die rostrum waar die kantor sy gebede uitvoer. Op die muur is die Mizrah, 'n sierbord wat op die oostelike muur geplaas is om die rigting van Jerusalem aan te dui (getoon in die tweede laaste collage.) Bo is die vrouegalery om vroue van mekaar te skei en om afleidings te vermy vir die ongedissiplineerde gedagtes van mans. Op die trappe en na die vrouegalery lei mosaïekmatte en 'n boog is bekroon met 'n vuur van loodglas.
Buite in 'n huilende wind en reënbui, bevat inligtingspanele die geskiedenis van die Joodse gemeenskap in Warskou en verduidelik aspekte van die Joodse geloof en praktyk. Een van hulle wys my op nog nie besoekte webwerwe wat belangrik is in die Joodse geskiedenis van Warskou.
Die Malabari Jode of Yehudan Mappila (ook bekend as Cochin Jode) vorm 'n welvarende handelsgemeenskap van Kerala, en hulle beheer 'n groot deel van die wêreldwye speseryhandel. [ aanhaling nodig ] In 1568 bou die Paradesi -Jode die Paradesi -sinagoge langs Mattancherry -paleis, Cochin, nou deel van die Indiese stad Ernakulam, op grond wat hulle deur Raja van Kochi aan hulle gegee is. Die eerste sinagoge in Indië is in die 4de eeu in Kodungallur (Cranganore) gebou toe die Jode 'n handelsrol in die Suid -Indiese streek (nou Kerala genoem) langs die Malabar -kus gehad het. Toe die gemeenskap in die 14de eeu na Kochi verhuis het, het dit 'n nuwe sinagoge daar gebou. [ aanhaling nodig ]
Die Malabari Jode of die Yehudan Mappila se eerste sinagoge in Cochin is in die 16de eeu vernietig tydens die Portugese vervolging van die Jode en Nasrani of Suriyani Mappila of Siriese (Aramees) Mappila mense. Die tweede, gebou onder die beskerming van die Raja, in Mattancherry, in 1558, tydens die Portugese bewind van Cochin, is die huidige sinagoge,  wat nog steeds gebruik word vir aanbidding en 'n minyan. Dit word genoem Paradesi sinagoge omdat dit deur Spaanssprekende Jode (Paradesi -Jode) gebou is, het dit bygedra tot die informele naam: paradesi sinagoge of 'vreemde' sinagoge. Boonop het 'n nuwe Joodse groep na Kochi, Sephardim, vanaf die Iberiese Skiereiland geëmigreer. Hulle en die Malabari-Jode of Yehudan Mappila het baie aspekte van hul godsdiens gedeel, en die nuwelinge het die Judeo-Malayalam-dialek geleer, maar die Sephardim het ook ten minste drie eeue lank hul eie kultuur en Spaanse taal behou. Teen 1660 het die Nederlanders die Kochi -gebied regeer en dit Nederlands Malabar genoem. In latere jare is die Paradesi -sinagoge hoofsaaklik gebruik deur die Sephardim (wat ook na Paradesi verwys is) en hul afstammelinge, en later Europese ballinge van die Jode.
Die Paradesi Synagoge het drie klasse lede gehad:
Wit Jode was volwaardige lede. Die Blanke Jode, of Paradesi -Jode, was die onlangse afstammelinge van Sephardim uit Spanje, Portugal en Nederland.
Swart Jode, of Malabare Jode, mag aanbid, maar is nie tot volle lidmaatskap toegelaat nie. Hierdie Cochin -Jode was die oorspronklike Joodse setlaars van Cochin.
Meshuchrarim, 'n groep vrygemaakte slawe en hul afstammelinge wat deur die Sefardiete gebring is, het hulle geen gemeenskaplike regte en geen eie sinagoge gehad nie. Hulle het op die vloer of op die trappe buite gesit. In die eerste helfte van die 20ste eeu het Abraham Barak Salem, 'n meshuchrar, suksesvol veldtog teen hierdie diskriminasie gevoer.
In 1968 word die 400ste herdenking van die sinagoge gevier tydens 'n seremonie wat Indira Gandhi, die Indiese premier, bygewoon het.
Soos gebruiklik vir Ortodokse Joodse of Yehudan Mappila -sinagoges, het die Paradesi -sinagoge afsonderlike sitplekke vir mans en vroue.
Vandag is die Paradesi -sinagoge die enigste funksionerende sinagoge in Kochi met 'n minyan (alhoewel hierdie minyan saam met Jode van buite Kochi gevorm moet word, aangesien die aantal wat nog steeds daar woon, nie voldoende is nie). In ooreenstemming met die Hindoe-, St Thomas Christian- of Siriese Mappila- en Moslem -Mappila -tradisies van Kerala, moet die aanbidders die Paradesi -sinagoge kaalvoet.  Ander fasette wat uniek is aan die Jochense gemeenskap in Cochin en wat die gevolg is van Hindoe-invloed, sluit in spesiale kleure vir elke fees, besnyingseremonies wat tydens openbare aanbidding uitgevoer word, en verspreiding van druiweurdrenkte mirteblare op sekere feeste. Boonop is die huidige Rabbi by die Paradesi -sinagoge wat deur Midrash Sephardi geplaas is, Rabbi Yonaton Francis Goldschmidt.
Die sinagoge is teen 'n vergoeding vir besoekers oop as 'n historiese besienswaardigheid. Die kaartjieverkoper, Yaheh Hallegua, is die laaste vroulike Paradesi-Jood van vrugbare ouderdom.  Die sinagoge is gesluit op Vrydae, Saterdae en Sondae en ook op Joodse vakansiedae. Vanaf April 2016 woon slegs 5 Jode in Fort Kochi. [ aanhaling nodig ]. Die tyd om die Mattanherry -sinagoge te besoek, is van 17:00 tot 13:00 en dan maak dit weer oop van 17:00 tot 19:00. Daar is 'n streng kleredrag vir mans en vroue. Mans moet vol hemde en broeke dra, en vroue moet rompe onder die knielengte dra.
Die Paradesi-sinagoge het die boekrolle, verskeie goue krone wat as geskenke ontvang is, baie Belgiese glaskandelare en 'n koperstoel. Dit huisves die koperplate van die 10de eeu met voorregte wat aan Joseph Rabban, die vroegste bekende Cochin-Jood, gegee is. Hierdie twee borde is in Ou Malabaars deur die heerser van die Malabarkus ingeskryf. Die vloer van die sinagoge bestaan ​​uit honderde Chinese, 18de-eeuse, handgeverfde porseleinteëls, wat elkeen uniek is. 'N Handgeknoopte oosterse mat was 'n geskenk van Haile Selassie, die laaste Ethiopiese keiser.  Die sinagoge het 'n 18de-eeuse kloktoring, wat saam met ander dele van die kompleks tussen 1998 en 1999 gerestoureer is onder leiding van die World Monuments Fund. 
'N Tablet uit die 1344 -sinagoge in Kochangadi in Kochi is op die buitemuur van die Paradesi -sinagoge aangebring. Die opskrif lui dat die struktuur in 5105 (in die Hebreeuse kalender) gebou is as ''n woonplek vir die gees van God'.
Die Thekkumbhagom -sinagoge, geleë in Jewish Street in die Ernakulam -omgewing van Cochin, is in 1580 gebou en in 1939 opgeknap. 
Die antieke sinagoge in Israel en die diaspora
Die antieke sinagoge is 'n unieke en fundamentele aspek van die antieke Judese samelewing in Israel en in die Diaspora, en verteenwoordig 'n inklusiewe, gelokaliseerde vorm van aanbidding wat eers uitgekristalliseer het tot die vernietiging van die tempel in 70 nC. In die oudheid was daar 'n verskeidenheid terme wat die struktuur verteenwoordig, hoewel sommige hiervan nie uitsluitlik vir die sinagoge was nie en moontlik na iets anders verwys, soos 'n tempel. Hierdie terme sluit in prosaseēwat "gebedshuis" of "gebedsaal" beteken sinagoge, wat "'n bymekaarkomplek" beteken hagios topos, wat 'heilige plek' beteken qahal, wat "vergadering" beteken bet kneset of bet ha-kneset, wat beteken "die huis van byeenkoms". Die oudste term, prosaseē, ontstaan ​​in die 3de eeu vC Hellenistiese Egipte en identifiseer duidelik 'n belangrike kenmerk van die struktuur: gebed. Alhoewel Torah -lees die sinagoge onderskei van ander openbare geboue of plekke van aanbidding, net soos die tempel voor dit, was die Torah nie die enigste kenmerk van die sinagoge nie. Ander kenmerkende eienskappe sluit in die aktiwiteite wat daarin plaasgevind het, sowel as die kuns en argitektuur van die strukture self.
Die rol van die antieke sinagoge
Inskripsionele en literêre getuienis dui daarop dat geregtelike verrigtinge, argiewe, skatkamers, gebede, openbare vas, gemeenskaplike maaltye en verblyf vir reisende Jode almal verband hou met die ou sinagoge. Die openbare lees en onderrig van die Torah het voorrang geniet bo alles deur die liturgiese aktiwiteite te verskaf wat die sinagoge onderskei, maar die sinagoge was veel meer as 'n godsdienstige instelling en moet as duidelik anders as sy voorganger, die Tempel, beskou word.
Na die vernietiging van die Tweede Tempel en die opkoms van die rabbynse Judaïsme, begin 'n meer demokratiese vorm van aanbidding wortel skiet, sowel as konsepte soos verstedeliking en institusionalisering, wat versprei het deur die Romeinse, en later Bisantynse Ryk. Met die einde van die Tweede Tempelperiode het die beoefening van opoffering beëindig, en sodoende het die lees van die Tora die leemte gevul. As gevolg hiervan het die Ark of Scrolls en die Torah -heiligdom ontwikkel, wat uiteindelik as die fokuspunt van die sinagoge verskyn het, wat 'n simbool van oorlewing en bewaring verteenwoordig. Byna elke ou sinagoge in die land Israel lewer spore en fragmente van 'n Torah -heiligdom op, óf in die vorm van 'n verhoogde platform as basis vir die aedicula, 'n nis of 'n apsis. Hierdie bewyse toon die belangrikheid van die Torah -heiligdom as een van die min konsekwente kenmerke in die antieke sinagoge. Tog was die voorkoms van die Torah -heiligdom nie die enigste kenmerk wat die opkoms van die rabbynse Judaïsme vergesel het nie. In teenstelling met die eksklusiwiteit van priesterlik gemedieerde rituele wat aan die tempel toegeskryf word, was die deelnemers aan die antieke sinagoge betrokke by die uitvoering en uitvoering van seremonies, voorlesing van gebede en die lees van die Torah. 'N Nuwe deelnemende aard van aanbidding ontwikkel gedurende hierdie tydperk, en dit word bewaar deur die argitektoniese oorblyfsels.
Namate die rabbynse klas aan bewind gekom het, het kriteria wat as 'nie-godsdienstig' beskou kan word, onder die beheer van die rabbi's, en dus die 'godsdienstige' domein, geval. Wat regsake betref, kan Tannaïtiese sake verband hou met skikkings vir egskeiding/weduwee, skade weens openbare skaamte, dade wat op die sabbat dateer, ensovoorts. Ondanks die feit dat ander plekke beskikbaar was vir die oplossing van regsake, was die rabbynse beoordelaars 'n alternatiewe en skynbaar gewilde plek. Oor die algemeen het rabbynse regsaktiwiteit gedraai rondom eiendom- en gesinsaangeleenthede, wat soms met rituele wet, soos in Deut, gekruis het. 5-10 en halîsâ, 'n seremonie oor die verpligting van 'n man om met sy broer se kinderlose weduwee te trou. Afgesien van die lees en bestudering van die Torah, is die skeiding van godsdienstige en nie-godsdienstige funksies eenvoudig nie so duidelik as wat 'n mens kan aanneem in terme van die aktiwiteite wat in die antieke sinagoge uitgevoer is nie. Of dit nou afsonderlik is of nie, beide godsdienstige en nie-godsdienstige aktiwiteite wat aan die sinagoge toegeskryf word, het ontstaan ​​in reaksie op gemeenskaplike vereistes, wat verskil in verspreiding in die antieke wêreld, met die uitsondering van die studie van die Torah, waaroor die uiteindelike doel van die sinagoge gedraai het.
As gevolg van die oorheersing van die Tora in die optrede van die sinagoge, lyk dit net redelik dat dit 'n gewilde motief sou word met die opkoms van die Joodse kuns in die laat oudheid, en in werklikheid sou die Torah Ark juis dit word. Tog sou die oorheersing van die Tora ook op ander maniere uitgedruk word, soos met die ontwikkeling van die Tora -heiligdom as die fokuspunt en fisiese verklaring van die Joodse godsdienstige en historiese afstamming. Buiten die Tora -heiligdom, sou die antieke sinagoge egter addisionele kenmerke en eienskappe ontwikkel wat weerspieël word in die gemeenskaplike behoeftes en gebruike, wat almal in argeologiese oorblyfsels duidelik blyk.
Die vorm en struktuur van die antieke sinagoge
Anders as die tempel of die tabernakel, kan 'n sinagoge oral opgerig word, aangesien daar nie geglo word dat die sinagoge deur Yahweh/God georden is nie. Tog dui bronne, soos die wyses, wel op 'n vlak van heiligheid in die sinagoge wanneer die belangrikheid van die Skrif beklemtoon word, en die voorkoms van die tabernakel in sinagoge kan ook 'n "seël van goedkeuring" of heiligheid wees. Dit is egter belangrik om te onthou dat hoewel die sinagoge die gemeenskap baie meer verteenwoordig het as 'n plek van aanbidding of gebed, dit slegs met die teenwoordigheid van die Torah as 'heilig' of 'heilig' beskou is.
Aangesien sinagoges nie tot 'n spesifieke plek beperk was nie, en aangesien daar nie 'n eenvormige ontwerp of vloerplan van die antieke sinagoge bestaan ​​nie, kon die gemeenskap die strukture bou volgens hul eie plaaslike vereistes. Hulle kan aan die kus, langs rivieroewers, in die middestad of in woonhuise geleë wees. Die enigste gemeenskaplike kenmerk wat die ligging betref, is die gemak van die gemeenskap vir kommersiële en gemeenskaplike aktiwiteite.
Die sinagoge moet verstaan ​​word as 'n fisiese bemiddelaar tussen die individu en die gemeenskap in die algemeen. As 'n openbare ruimte het die sinagoge 'n fokuspunt in die Judaïsme geword, net soos die tempel voor 70 nC. As 'n struktuur het die ou sinagoge moontlik bestaan ​​uit 'n enkele openbare gebou of 'n kompleks met kamers en binnehowe, en die uitleg van elke gebou was anders. Die bewyse van ekstra kamers, sowel as fonteine, reënbakke en wasbakke, toon verskeie kenmerke van die plaaslike Judese gemeenskap waarin die gebou gevestig is. Plaaslike eise het weereens die ontwerp en funksie van die sinagoge binne elke individuele gemeenskap beïnvloed, en deur die ondersoek van die oorblyfsels kan spesifieke gemeenskapsvereistes onderskei word. Die teenwoordigheid van ekstra kamers dui byvoorbeeld op verskillende moontlikhede. Die eerste moontlikheid dui op verblyf of koshuisdienste waarin die sinagoge tydelike verblyf gebied het vir reisigers, pelgrims of amptenare van die sinagoge. Die voorkoms van ekstra kamers kan ook dui op die bestaan ​​van 'n eetkamer, skool, rituele baddens (miqva'ot), of ekstra ruimte vir omstandighede soos die nuwemaan of die sabbat.
Sonder 'n universele vloerplan is dit duidelik dat elke gemeenskap verskillende argitektoniese of funksionele kenmerke waardeer en vereis, en die ontwerp van 'n sinagoge is besluit deur die leiers van die gemeenskap eerder as volgens 'n gevestigde sinagoge -standaard. As dit egter gesê word, aangesien die Torah-heiligdom langs die Jerusalem-georiënteerde muur in elke sinagoge in die ou tyd geleë was, is dit redelik om aan te dui dat 'n Judese wat van Ostia na Ein Gedi reis, gemaklik sou voel binne die buitelandse sinagoge, sover dit die fundamentele eienskap, naamlik die Torah, was besorg.
Die antieke sinagoge in die diaspora
Tot dusver is baie aandag geskenk aan die sinagoges van eertydse Israel, maar baie van dieselfde gevolgtrekkings kan gemaak word ten opsigte van die sinagoge van die Diaspora. Individue wat in die Diaspora gewoon het, het in 'n tydperk veel vroeër as 70 nC die verbinding met die Tempel beleef. As gevolg hiervan het akkommodasie en aanvullende aanbiddingsmetodes ontwikkel vir diegene wat nie die pelgrimstog na die tempel kon maak nie. Ongelukkig is die sinagoges in Delos en Ostia die enigste plekke wat argeologies gedateer kan word voor die 2de eeu nC, maar dit is waarskynlik dat die sinagoge se argitektuur nog nie tot op daardie tydstip ontwikkel het nie. Aangesien verskeie Diaspora -sinagoges as huishoudelike strukture begin het en eers later monumentale kenmerke verkry het, is hierdie teorie veral oortuigend.
Die funksie en styl van die Diaspora -sinagoge was nie anders as die sinagoge van eertydse Israel nie. Net soos hul eweknieë in Israel, toon die sinagoge in die Diaspora 'n mate van variasie in styl en artistieke inhoud, maar 'n algemene en gedeelde tradisie het Judese oral beïnvloed. Daar is min konsekwentheid ten opsigte van die ligging, maar hierdie inkonsekwentheid is 'n neiging wat beide sinagoges in Israel en diegene in die Diaspora deel. Die enigste kwaliteit wat die liggings deel, is die gemak wat dit aan die gemeenskap gebied het, beide kommersieel en kommunaal. Afgesien daarvan kan die ligging die prominensie en sosiale aanvaarding van die plaaslike Joodse gemeenskap verteenwoordig, veral in die Diaspora. For instance, in a metropolitan city such as Alexandria, if a synagogue were discovered in the city center or along the central street, this would suggest a high level of acceptance by the general population for the Judean community. The prominence of the community would also be reflected in the existence of the synagogue, both in design and maintenance, as it would require great expense by the Judean community itself. Interestingly enough, inscriptions suggest that it was not only Judeans but also non-Judeans who made donations to the synagogue, perhaps in fulfillment of a vow. Under certain circumstances, some Christians even preferred to attend synagogue services rather than those of their own churches, as was the case in Antioch.
The final disposition of the Nozyk genizah is still being decided. Many of the badly damaged yeriot will be buried while some of the others will be put on display thanks to generous support from Monika Krawczyk of the Foundation for the Preservation of Jewish Heritage in Poland (www.fodz.pl). The proposed exhibit will be located in the synagogue in the town of Leczna and hopefully include the complete story of stam — the writing of Torahs, mezuzahs, and tefillien.