Desember | 2016 | MaanKind
Tot die dood ons skei – Regtig?
14 Woensdag Des 2016
Elke verhouding of huwelik het 'n rakleeftyd. Sommiges se vervaldatum is sommer knap na die blinkoogbloeiselbruid haar Facebookstatus verander het na Married en ander se vervaldatum is eers lank na die afsterwe van een van die twee.
Soos elke produk op die kosrakke, is die vervaldatum verskillend, afhangend van die bestanddele, die hoeveelheid preserveermiddels en die metode van vervaardiging. Sommige souse is van soveel chemiese goed aanmekaargeflans, dat dit jou mond kan brand, maar niks van waarde toevoeg tot jou kos nie. Daardie bottel kan in jou koskas staan totdat daar 'n taai ring om hom is en die sous verkleur, maar hy is steeds bruikbaar al dra dit geensins by tot jou gesondheid nie. Dan kry jy weer goed wat jy kan eet soos hy van die boom af, of uit die grond uit kom. Dit is daardie vrugte en groente van jou verhouding of jou huwelik wat net ég is, wat rég is, wat net eenvouding werk, die heilsaamheid vanself.
Die beste kokke gebruik eenvoudige bestanddele, 'n kombinasie van net 'n paar goed wat saamgevoeg soveel meer is as die somtotaal van die individuele smake. En die oomblik wat daardie bestanddele mekaar tref, kan die kok maar met 'n vingerpunt proe, opkyk en met die skoongelekte vinger beduie – ja, dit werk!
Dan is dan natuurlik ook die ding van wat jy maak met wat jy het. Die nederige eier lyk en smaak totaal verskillend as jy romerige roereier maak, 'n kookeier of 'n pofomelet. Selfs 'n gebakte eier is totaal anders as jy hom sunnyside up maak, of op hoë hitte omdop en platdruk, totdat die botter bruinerige rante braai. As jy jou huwelik soos 'n doodgewone eier hanteer, kan hy vir jou 'n wonderlike verskeidenheid bied.
Hou jy van rou eier? Wat van 'n leksel bakpoeier op jou tong? Altemit 'n koppietjie droë meel? Het jy al ooit geproe hoe bitter is kakaopoeier net so? Dit sit mos so in jou verhemelte vas. Die gladheid van die halfkoppie olie? Maar gooi hierdie klomp slegte goed bymekaar, sit hom in die oond, en siedaar, 'n lekker tjoklitkoek. Jy moet net weet hoe om te meng en te bak. Soms volg jy die resep noukeurig, maar die koek val plat, sit in die pan vas of bak sommer net skeef met 'n bittergebrande kors. Die ander snaakse ding is dat jy met dieselfde bestanddele (in die regte verhoudings) soveel verskillende goed kan maak – dit bly maar eiers, botter, meel en melk – en jy kan 'n scone kry, of 'n pannekoek, of 'n lekker tjoklitkoek!
Die Heilige Huwelik. Die chemiese konkoksie, die alchemie van cuisine wat soos 'n kunswerk lyk en soos die hemel smaak, of 'n doodgewone heilsame bruinbroodbroodjie wat jou maag volmaak. Vir elke mens beteken dit iets anders, want elke mens kook anders – ook in die kombuis.
‎"You don't have to cook fancy or complicated masterpieces – just good food from fresh ingredients"– Julia Child
Die mens wat of wie jy werklik is. Die mens wat IS, wat die manifestering van jou gedagtes is. Die een waar jou hart volgens die ou Egiptenare na jou dood geweeg word wat ligter as 'n veer moes wees.
Die groot vraag is seker hoe ons hierdie verskillende Selwe leef en beleef, met die ideaal dat al hierdie Selwe so na as moontlik aan mekaar is.
Elke mens wat Egipte toe gaan, bring seker sy eie stukkie papirus saam, en hierdie een was in 1999 absoluut my eerste keuse, die onderste een waar die weighing of the heart seremonie deur die god Anubis gedoen word, en deur Thoth opgeskrywe word. Ek wou dit hê as simbool om altyd te poog dat my hart so lig sal wees as 'n veer, dat my gedrag 'n manifestasie is van my gedagtes. Dit lol maar, maar ek probeer. Die een waar Akhenaten en Nefertiti onder die son sit wat hulle aanbid, het vir my maar net die gedagte gelaat dat die son wyd genoeg skyn vir ons almal. Ongeag.
The ancient Egyptians believed that, when they died, they would be judged on their behaviour during their lifetime before they could be granted a place in the Afterlife. This judgement ceremony was called "Weighing of the Heart" and was recorded in Chapter 125 of the funeral text known as the "Book of the Dead".
The ceremony was believed to have taken place before Osiris, the chief god of the dead and Afterlife, and a tribunal of 43 deities. Standing before the tribunal the deceased was asked to name each of the divine judges and swear that he or she had not committed any offences, ranging from raising the voice to stealing. This was the "negative confession". If found innocent, the deceased was declared "true of voice" and allowed to proceed into the Afterlife.
The ancient Egyptians considered the heart to be the centre of thought, memory and emotion. It was thus associated with intellect and personality and was considered the most important organ in the body. It was deemed to be essential for rebirth into the Afterlife.