Die dokters het verduidelik dat sy so goed doen, dat hulle nie ‘n rede vir ons sien om heeltyd in die hospitaal te wees nie. Sy voed goed direk van die bors af en sy tel konstant gewig op. Sy doen goed uit die incubator en is oor die algemeen gesond en sterk. Hulle voel dat ek self goed “cope” en sien geen rede vir ons om te bly nie. Sodra sy 1.6kg is, voel hulle dat sy ok is om self verder by die huis groter te word.
Ek was so trots op Lisa. Dat sy ‘n super baba is…wat super dinge doen. En ek was dankbaar dat sy in onder 2 maande so ongelooflik gegroei het. Ek was dankbaar vir al ons seëninge en vir almal se gebede en dat ons so ALMAGTIGE God dien wat so ongelooflik lief is vir ons. En ek was so opgewonde oor die feit dat hierdie aaklige tyd in die hospitaal…wat vir my soos ‘n jaar gevoel het, amper verby is.
Mens raak tog gewoond aan die “geborgde” gevoel in die hospitaal. So ‘n huistoegaan is skielik ‘n skok, want, al is die babakamer reg, is NIKS reg die oomblik as jy by die huis kom nie. Maar ook dit kom reg. Sterkte