DENZEL | doldaisy
April 10, 2019 April 10, 2019 ~ doldaisy
Ek het deernis met nood. Enige nood. Nood maak mense weerloos. En dis veral oumense en kinders wat so verskriklik weerloos kan wees.
Ons stop die Sondag by die Spar in Douglas. Dis vroegoggend en die dorp is nog stil. Sy bedelaars ook. Ons is op pad plaas toe en ons kry gou n paar kruideniersware. Ek stuur n laaste paar sms'se en eposse en loer vir oulaas op Facebook voor ons die verlatenheid ingaan.
Dingetjie en Blapsie, ons brakkies, wag in die kar in Spar se parkeerarea. Ek gaan kyk kort-kort of hulle oukei is. So kom ek weer n slag uit en sien die straatkind wat langs die kar op die randsteentjie sit. Ek ignoreer hom.
Dingetjie begin blaf vir my en ek begin n speletjie. Dan klop-klop ek aan die voorruit en sy storm blaffend vorentoe. Nes sy my sien, gaan klop ek agter en sy laat spaander agtertoe. Heen en weer, keer op keer. My oog vang die jong kind op die randsteen. Sowaar, hy lag te lekker vir die lawwe brak! Daar's lewe in die mannetjie se manier wat ek selde in die dooie, honger, desperate oë van straatkinders sien.
Ek haal die brakkie uit die kar en gaan sit langs hom op die randsteen. "Wil jy haar vryf?", vra ek. Dalk kan die kind bietjie troos, of warmte, of watookal goeds ervaar as hy die hondjie voel.
"Sal hy my nie byt nie?", vra hy en steek sy hand huiwerig uit. Vuil hand. "Nee. Jy kan maar vryf", en ek sien iets in die ogies wat my deernis-deure wawyd oopgooi!
Na jare, (en my jare as maatskaplike werker het gehelp), weet ek dat as deernis nie realiteit se hand vat nie, is dit n bols-up! n Emosionele-jammer-vir-en-uiteindelike-terleurstelling-in die-mensdom-bols-up. So, 'lets be real': ek gaan niemand kan red nie en die kind gaan nie na n sedeles luister nie, want hy is honger. Maar sy ogies flikker. Hy maak kontak met wat om hom gebeur. Toe reik ek uit:
"Waar slaap jy saans?"
"Waar is jou ma en pa?"
"Hulle bly ver " en hy sê n naam wat ek nie mooi hoor nie.
"So hoe kom jy toe in Douglas?"
"Saam my ouma"
"Waar bly sy "
"Hoekom bly jy nie by haar nie?"
"Daar issie kossie"
En al die pad vryf hy vir Dingetjie.
"Snuif jy gom?"
"Nee mavrou" , maar ek weet dit reeds, want ek sien sy ogies is nie gomogies nie. En hy spreek my die eerste keer aan. "Ek wil dat jy goed is vir jouself. Nie vir ander nie, eers vir jou. Weet jy hoe, vra ek. Kom ek sê jou:
"Maak elke dag slim besluite wat goed is vir jou. Elke dag. Sien jy hoe lyk die mense wat drink en snuif? Sleg man! Hulle is kwaad, simpel, bakleierig. Hulle is nie goed vir hulleself nie. Jy moet goed wees vir jouself".
Hy sit en kyk my aan, en ek verbeel my hy luister, hy luister met iets soos verwondering op sy gesiggie. Sy glimlag is so breed, dat ek wens ek die outjie by n ortodontis kon uitkry.
"Weet jy hoe nog moet jy goed wees vir jouself?" "Nee mavrou". Tweede keer aangespreek. "Jy sê dankie! Vir als wat jy het, wat jy kry en oor jy jy is! Sommer in die oggend as jy by die Caltex wakker word, sê jy eerste dankie dat jy wakker is en lewe! Want dankie-leef is die saadjie waaruit allerhande lekkertes eendag groei".
Sy mond hang oop en hy vryf vir Dingetjie soos sy nie vryf ken nie! En ek, ek kan nie glo watter kind hier langs my sit nie! Want hier is konneksie. Nie die verwyderde veraf leef soos ek straatkinders ken nie.
Ek gee hom n paar rand (eintlik heelwat) en vra: "Wat's jou naam?". "Denzel", sê hy. "Maar my!"gil ek. "Dan gaan jy mos eendag n bekende man raak! Ken jy vir Denzel Washington, die akteur oorsee?" Sy glimlag is nou amper rondom sy kop en hy sê, nee hy ken hom nie, maar…. Maar ek val hom in die rede en ek vertel hom van Denzel Washington.
"Mavrou, mavrou", daar's sterre in sy oë en n dringendheid. "Mavrou, my van is Washington, mavrou!"
Toe ons ry, staan Denzel Washington van Douglas in die Noordkaap regop op die sypaadjie en waai. Oopmond. "Mavrou moet n lekker dag hê, Mavrou!" Die laaste wat ek hoor is: "Dankie Mavrou! Dankie!