Martin Baltimore - Ontwikkelings- en bestryingsrekord - Geskiedenis Podcasts - 2021
Martin Baltimore - Ontwikkelings- en bestryingsrekord
Die Martin Baltimore was 'n ligte bomwerper wat deur die Glenn L. Martin Company ontwikkel is uit sy Model 167 Maryland om aan 'n Britse spesifikasie te voldoen. Die RAF het die Maryland van 'n oorspronklike Franse bestelling geërf en uiteindelik 225 vliegtuie gekoop. Britse belangstelling in die Martin Model 187 was eintlik voorafgaand aan hul eerste gebruik van die Maryland - die eerste kontrak vir Baltimores is in Mei 1940 onderteken, terwyl die RAF eers in Junie 1940, na die val van Frankryk, sy eerste Maryland gekry het.
Die RAF het uiteindelik drie bestellings vir die Baltimore geplaas. Die eerste, vir 400 vliegtuie wat in Mei 1940 geplaas is, het gelei tot die aflewering van 50 Baltimore Is, 100 Baltimore II's en 250 Baltimore III's. Die tweede, vir 575 vliegtuie, is in Junie 1941 geplaas en het 281 Baltimore IIIA's en 294 Baltimore IV's opgelewer. Die finale bestelling vir 600 vliegtuie is in Julie 1942 geplaas. Al 600 vliegtuie is afgelewer as Baltimore Vs.
Die Baltimore het dieselfde vlerkspan as die Maryland gehad, en was net effens langer, maar het 'n breër en dieper romp, wat die viersterk bemanning 'n beperkte vermoë gegee het om tussen die drie bemanningsposisies te beweeg (die romp was nog te smal vir maklike beweging ). Die Baltimore I het vier meer gewere as die Maryland gedra, met vier vaste Browning -masjiengewere in die vlerke, een elk in die dorsale en ventrale posisies en vier vaste gewere wat vasgemaak is om afwaarts en agter te skiet. Die Baltimore word aangedryf deur 1,660 pk Wright GT-2600-enjins, wat die gewigstoename meer as vergoed het, en dit 'n topsnelheid van net meer as 300 km / h en die vermoë om 2.000 lb bomme te dra, gegee het. Die Baltimore was die tweede mees talle Martin-vliegtuig, net na die B-26 Marauder. Dit het die Amerikaanse benaming A-30 gekry, maar het nooit die USAAF-diens betree nie.
Die eerste Baltimore Mk I bereik die Verenigde Koninkryk in Oktober 1941 en ondergaan proewe in Burtonwood naby Liverpool. Dit het drie maande later, in Januarie 1942, in diens geneem met die eskader No.223 in Shandur, Egipte. Destyds was dit 'n operasionele opleidingseenheid, maar dit sou binnekort sy Baltimores in die stryd bring. Die eerste operasie -eenheid wat die Baltimore gekry het, was nr.55 -eskader, ook in Egipte, in Mei 1942. Dit het 'n patroon bepaal wat die Baltimore uitsluitlik in die Noord -Afrikaanse en Italiaanse teaters gebruik het.
Die ruggeweer op die vroeë modelle van die Baltimore was spoedig moeilik, en is moontlik onregverdig die skuld gegee vir die groot verliese wat tydens 'n vroeë missie op 23 Mei gely is, waarin vier Baltimore sonder begeleiding almal deur agt Bf 109's neergeskiet is. Die bestaande vliegtuie het almal hul Amerikaanse Brownings op 'n ander rigting deur Britse ekwivalente vervang, en ongesorteerde missies het tot 'n einde gekom.
Die gevegsdebuut van Baltimore het gekom net voor die laaste Duitse opmars van die oorlog in Noord -Afrika, wat Rommel na El Alamein gebring het. Die Baltimore het 'n belangrike rol gespeel in die gevegte voor die tweede slag van El Alamein, wat in 'bokse' met 12-18 vliegtuie werk. Die toenemende geallieerde oorheersing van die lug oor Noord -Afrika het hierdie bokse toegelaat om met swaar vegvliegtuie te werk, en het die Duitse vegters verhinder om hul aanvalle op die Duitse agtergebiede in te meng.
Die Baltimore het gedurende die res van die veldtog in Noord -Afrika, tydens die invalle van Pantelleria, Sicilië en Italië en tydens die veldtog op die Italiaanse vasteland, voortdurend as 'n bomwerper en verkenningsvliegtuig in die Middellandse See gebly. Dit is ook gebruik deur die 13 -eskader van die Royal Hellenic Air Force, wat oor die Egeïese See en die Balkan gewerk het voordat hulle na Griekeland teruggekeer het toe die Duitsers uittrek.
Die aantal Baltimore -eskaders bereik 'n hoogtepunt van elf in 1944 (nr. 500 en nr. 249 eskaders was eintlik dieselfde eenheid, wat in 1944 van getalle verander het), maar het teen die einde van die jaar gehalveer. Geen enkele vliegtuig het die Baltimore vervang nie, en eskaders wat daarmee toegerus is, is na die Boston (twee eskaders), Dakota, Mosquito (twee eskaders), Wellington (twee eskadrons), Liberator en Marauder oorgeplaas
In die snikhete somer van 1967 was Detroit ', die oorwegend Afro -Amerikaanse omgewing van Virginia Park, 'n pruttende ketel van rassespanning. Ongeveer 60 000 inwoners met 'n lae inkomste is in die woonbuurt van 460 hektaar ingeprop en woon meestal in klein, onderverdeelde woonstelle.
Die polisie in Detroit, wat destyds slegs ongeveer 50 Afro -Amerikaanse offisiere gehad het, word as 'n blanke besettingsleër beskou. Beskuldigings van rasse -profilering en polisie -brutaliteit was algemeen onder swart inwoners van Detroit. Die enigste ander blankes in Virginia Park pendel uit die voorstede om die ondernemings in 12th Street te bestuur, en pendel dan na welvarende enklawe buite Detroit.
Die hele stad was in 'n toestand van ekonomiese en sosiale twis: Terwyl die beroemde motorbedryf in Motor City werksgeleenthede verlaat en uit die middestad verhuis het, het snelweë en voorstedelike geriewe inwoners van die middelklas weggejaag, wat die lewenskragtigheid van Detroit verder verswak het. en het vakante winkelvensters, wydverspreide werkloosheid en verarmde wanhoop agtergelaat.
'N Soortgelyke scenario het in metropolitaanse gebiede in Amerika plaasgevind, waar "white flight " die belastingbasis in voorheen welvarende stede verminder het, wat stedelike roes, armoede en rasse -onenigheid veroorsaak het. In die middel van Julie 1967 het die stad Newark, New Jersey, gewelddadig uitgebreek toe swart inwoners die polisie beveg het nadat 'n swart taxibestuurder geslaan is en 26 mense dood is.
Hulpbronne vir gebruik in die klaskamer, insluitend primêre brondokumentpakkies, lesplanne, kursusse en elektroniese uitstallings oor die geskiedenis van Maryland.
'N Onwillige Kennedy -administrasie het met die bondgenote van die kongres begin koördineer om 'n beduidende hervormingswetsontwerp te aanvaar. Die eerstejaar -verteenwoordiger Gus Hawkins het in Mei 1963 opgemerk dat die federale regering 'n spesiale verantwoordelikheid het om toe te sien dat federale dollars nie segregasie in skole, beroepsonderwysfasiliteite, biblioteke en ander munisipale entiteite onderskryf nie, en sê: "diegene wat hul hande in die publiek steek Die tesourie moet nie beswaar maak as 'n bietjie demokrasie aan hul vingers steek nie. " Andersins: "benadeel ons nie ons eie fiskale integriteit nie en laat ons ruimte in ons optrede vir ander misbruik van openbare fondse?" 101 Na die sluipmoord op Kennedy in November 1963, het sy opvolger, Lyndon B. Johnson, die geheue van die gesneuwelde president ingeroep om onwillige wetgewers aan te moedig om 'n burgerregtelike maatreël op te stel.
In die huis het 'n tweeledige wetsontwerp wat deur die regtervoorsitter Celler en die Republikein William McCulloch van Ohio gesteun is, sy weg gevind. McCulloch en Celler het 'n koalisie van gematigde Republikeine en noordelike demokrate gesmee terwyl hulle suidelike wysigings afwyk wat vasgestel is om die wetsontwerp te laat lamlê. Verteenwoordiger Powell, wat in die put van die huis staan ​​en sy omstrede wysiging en die groter wetsontwerp op burgerregte verdedig, beskryf die wetgewing as '' 'n groot morele kwessie. . . . Ek dink dat ons almal besef dat wat ons [vandag] doen, deel uitmaak van 'n daad van God. " 102 Op 10 Februarie 1964 het die Huis, met 290 tot 130 stemme, die Wet op Burgerregte van 1964 goedgekeur. 138 Republikeine het die wetsontwerp gehelp. In omvang en effek was die wet een van die verreikendste wetgewing in die Amerikaanse geskiedenis. Dit bevat afdelings wat diskriminasie in openbare verblyf (titel II) in staats- en munisipale fasiliteite verbied, insluitend skole (titels III en IV) en - die opname van die Powell -wysiging - in enige program wat federale hulp ontvang (titel V). Die wet verbied ook diskriminasie in huurgeld en indiensneming, wat die Equal Employment Opportunity Commission (EEOC) tot stand bring om diskriminasie op die werkplek te ondersoek (titel VII). 103
Nadat hy die Huis geslaag het, het die wet sy grootste struikelblok in die Senaat in die gesig gestaar. President Johnson en die leier van die meerderheid in die senaat, Mike Mansfield, van Montana, tik op Hubert Humphrey van Minnesota om steun van die senaat vir die maatreël op te bou en die pogings van 'n vasberade suidelike minderheid af te weer om dit te stuit. Een historikus het opgemerk dat Humphrey se toewysing 'n "oudisie was vir die rol van Johnson se lopende maat in die herfs -presidentsverkiesing." 104 Humphrey, saam met die Republikein Thomas Kuchel van Kalifornië, het puik presteer en die steun van die invloedryke minderheidsleier Everett Dirksen van Illinois ingerig. Deur die ongemak van Dirksen oor die handhawingsbevoegdhede van die EEOC te besweer, het voorstanders van burgerregte toe gekoöpteer vir die steun van 'n groot groep Midde-Wes-Republikeine wat Dirksen se leiding gevolg het. 105 Op 10 Junie 1964 het die Senaat vir die eerste keer in sy geskiedenis 'n beroep op burgerregte aangevoer met 'n stem van 71 tot 29, wat die debat afgesny en 'n filibuster van 75 dae beëindig het-die langste in die geskiedenis van die kamer . Op 19 Junie 1964 het 46 Demokrate en 27 Republikeine hul kragte saamgesnoer om die Wet op Burgerregte van 1964, 73 tot 27, goed te keur. President Johnson onderteken die wetsontwerp op 2 Julie 1964. 106
Doelwitte en groei van die beweging
Tydens hul eerste vergadering het die stigterslede van die Niagara-beweging 'n grondwet en verordeninge aangeneem en 'n 𠇍-verklaring van beginsels opgestel wat die groep toegewy het aan die stryd vir politieke en sosiale gelykheid vir Afro-Amerikaners. Ons weier om die indruk te laat bestaan ​​dat die neger-Amerikaanse toestemming tot minderwaardigheid onderdanig is en om verskoning vra voor beledigings, en die verklaring lui gedeeltelik. Aanhoudende manlike roering is die weg na vryheid, en na hierdie doel het die Niagara -beweging begin en vra die samewerking van alle mans van alle rasse. "
Teen 1906 het die Niagara -beweging tot ongeveer 170 lede in 34 state gegroei. In Augustus het die organisasie sy eerste openbare vergadering in Harpers Ferry, Virginia, op die kampus van Storer College gehou. Sy lede het die vergaderplek gekies vanweë die historiese betekenis daarvan, aangesien die terrein van John Brown se aanval op slawerny in 1859, Storer ook as 'n Baptiste-skool gestig is met die doel om voorheen slawe op te voed.
Ondanks 'n mate van sukses op staatsvlak, insluitend lobby teen die wettiging van geskeide spoorwegwaens in Massachusetts, het die Niagara-beweging nie veel nasionale momentum gekry nie. Die groep het gebuk gegaan onder beperkte finansiële hulpbronne en vasberade opposisie van Washington en sy ondersteuners, sowel as interne onenigheid tussen Du Bois en Trotter oor die vraag of vroue toegelaat moet word. Trotter, wat gekant was teen die toelating van vroue tot die beweging, vertrek in 1908 om sy eie organisasie, die Negro-American Political League, te stig.
Martin Baltimore - Ontwikkelings- en bestrydingsrekord - Geskiedenis
American Merchant Marine at War Records en kontakinligting
www.usmm.org is NIE 'n regeringsagentskap nie. Ons het nie u pa se rekords nie. Lees hieronder hoe u rekords vir seelui en skepe kan kry. Ons het wel 'n uitgebreide biblioteek met skeepsgeskiedenis, inligting oor sinkings, ongevalle, regeringsdokumente en nog baie, baie, meer.
Rekords van gewapende wagdienste
Grafsteen of grafmerker
Geskiedenis van 'n skip uit die Tweede Wêreldoorlog
Foto van 'n skip
Jobs by Merchant Marine
Seevaarders wat in die immigrasierekords verskyn
Merchant Marine Service Records, insluitend reisuitlatings van die Amerikaanse kuswag:
Sluit naam, geboortedatum, afskrif van doodsertifikaat in indien oorlede, nommer van sosiale sekerheid, adres en Z of diensnommer. Die kuswag het rekords van die vroeë 1900's.
Klik op Rekordversoekvorm , Voltooi vorm en pos na:
ATTN: Korrespondensie -afdeling
Diensrekords van seevaarders wat tydens die Tweede Wêreldoorlog vermoor is:
Ou vloot/maritieme verwysing
Argief I -Tekstual Services Tak
Diensrekords vir Amerikaanse maritieme diens, militêre seevervoerdiens, militêre seëlopdrag:
Die National Personal Records Center-Civilian Records Facility bevat personeel en mediese rekords van voormalige federale burgerlike werknemers van ongeveer 1900 tot hede. U brief moet die volgende bevat:
Volle naam wat tydens federale diens gebruik word
Naam (e) van die Federale diensagentskap (e)
Geskatte datums van federale indiensneming, veral skeiding
Gee in u brief die inligting wat u soek. U versoek moet die handtekening van die individu of gemagtigde verteenwoordiger bevat.
Diensrekords vir weermagvervoerdiens
Command of Human Resources van die Amerikaanse weermag
Aansoek om Merchant Marine Veteran Status DD214
Seevaarders in die oseaandiens tydens die Tweede Wêreldoorlog het veteraanstatus. Hulle is moontlik geregtig op 'n grafsteen, vlag vir hul kis en begrawe in 'n nasionale begraafplaas. Raadpleeg die Veterane -administrasie vir mediese en ander voordele. Marinier of oorlewende moet die volgende stappe voltooi en na die regte adres pos:
Voltooi vorm DD2168. Gee soveel inligting as moontlik. U kan aansoek DD -vorm 2168 hier aflaai. Die adres van die kuswag agterop die vorm is nie geldig nie. Die korrekte adres is hieronder.
Sluit fotokopieë van ontslae, identifikasie en ander ondersteunende dokumente in.
U benodig die handtekening van die seevaarder of 'n gesertifiseerde doodsertifikaat. Die Kuswag sal dokumente uitreik vir 'n persoon wat as 'n amptelike ongeval gelys is sonder 'n sterftesertifikaat.
Geen fooi word vereis indien diens tussen 7 Desember 1941 en 14 Augustus 1945 was nie.
Sluit 'n tjek of poswissel in van $ 30 wat aan die Amerikaanse tesourie betaal moet word as u veteraanstatus soek vir die tydperk van 15 Augustus 1945 tot 31 Desember 1946.
Om 'n duplikaat van die DD214 te ontvang
Waar om aansoek te pos:
Amerikaanse bankregering se sluitkas
Veteraanstatus van die Amerikaanse weermag se vervoerdiens:
Aansoek om rekords van medaljes en versierings wat verdien is
Skriftelike versoek om die seevaarder en u verhouding met:
630 Mrt, W25 -313
Diensrekords van Amerikaanse weermag of ander weermag
Om militêre dokumente uit die Eerste Wêreldoorlog en later te bestel, voltooi die standaardvorm 180, versoek met betrekking tot militêre rekords. U kan instruksies vind en die vorm aflaai by:
Diens na 1950: http://www.archives.gov/st-louis/military-personnel/public/general-public.html
Diens voor 1950: http://www.archives.gov/st-louis/archival-programs/military-personnel-archival/index.html
Hierdie vorm kan verkry word by die National Personnel Records Center, 9700 Page Blvd., St. Louis, MO 63132, die National Archives Regional Archives en veterane -organisasies of militêre installasies.
Die veteraan of sy onmiddellike naasbestaandes kan moontlik 'n duplikaat van die DD214 via die internet ontvang.
Hoe kan ek 'n grafsteen of merker vir 'n oorlede veteraan bestel?
U kan inligting vind oor VA se grafsteen- en merkerprogram op https://www.cem.va.gov/hmm/ of bel 1-800-697-6947 Om aansoek te doen vir 'n grafsteen of merker vir 'n kwalifiserende veteraan of dienslid, gebruik VA -vorm 1330 kan op die VA -bladsy afgelaai word. Baie begrafnisondernemings het ook blanko vorms.
Hoe ondersoek ek die geskiedenis van 'n skip uit die Tweede Wêreldoorlog?
American Merchant Marine at War, www.usmm.org, het geskiedenis van die meeste handelaars en weermagvervoerskepe uit die Tweede Wêreldoorlog. Die geskiedenis wissel van 2 reëls tot 20 bladsye. Ons kan u nie vooraf vertel hoeveel ons oor 'n spesifieke skip het nie. Ons vra 'n skenking (minimum $ 25 ter ondersteuning van ons navorsing en webwerf) wat betaalbaar is aan:
Eugene, OF 97405
Skipbewegingskaartjies, Tweede Wêreldoorlog
Hierdie rekords bestaan ​​uit lêerkaarte vir Merchant Marine -skepe met Navy Armed Guard aan boord, en 'n paar Army Troop Transports. Bewegingsverslagkaarte bevat die reisinligting van skepe gedurende die Tweede Wêreldoorlog. Hulle lys hawens van aankoms, sperdatums, datums van aankoms en vertrek, en konvooi -aanwysings. Inligting wat u moet verskaf: naam van die skip, datums van belang. Nuttige inligting: Konvooi -aanwysing.
Rekords van individuele konvooie, Tweede Wêreldoorlog
Operasies van konvooie en onafhanklike skepe, insluitend gedetailleerde rekords van elke konvooi en aktiwiteite van individuele handelskepe. Inligting wat u moet verskaf: Konvooi -aanwysing of naam van die skip (te) wat aan die konvooi deelneem en datums van die konvooi. Nuttige inligting: vertrekplekke en/of aankoms van konvooi en datums.
Verslae bevat gewoonlik die bemanningslyste van die Amerikaanse vloot, gewapende verslae, inligting oor wapens en voorrade wat deur die Amerikaanse vloot verskaf word, korrespondensie met betrekking tot aanbevelings vir medaljes vir lede van die gewapende wagpersoneel, bevele, ens. Inligting wat u moet verskaf: naam van die skip , datums van belang (lente 1942 tot winter 1945). Nuttige inligting. skip se voormalige naam, indien enige.
Moderne eenheid vir militêre rekords
Hulle sal reageer met 'n skatting van die koste van die navorsing. Sluit in u brief die volledige naam, adres en telefoonnommer van die persoon wat die versoek rig in. Let wel: Moenie 'n betaling stuur voordat u 'n prysberaming/bestelvorm ontvang het nie.
Nasionale Argief vra dat u u versoeke tot 5 items per brief beperk. Na ontvangs van u versoek, ondersoek hulle die rekords en stuur u 'n prysberaming/faktuur vir die verkryging van afskrifte. Nadat u die faktuur met u betaling teruggestuur het, sal hulle die reproduksies aan u stuur. U moet ten minste 10-12 weke toelaat vir hierdie proses - vanaf die datum waarop u u aanvanklike versoek gestuur het tot die finale ontvangs van reproduksies.
Skipboeke vir skeepsreise word by 'n nasionale argief se streeksentrum gehou, die naaste aan die hawe waar die skip sy reis beëindig het. Nasionale Argiewe Streeksentrums http://www.archives.gov/locations/regional-archives.html
Aanvanklike navraag: Reference Services Branch, National Archives, Washington, DC 20408
Beide passasiers en bemanning is ingeskryf Immigrasie rekords nou in die Nasionale Argief. U kan 'n seevaarder soek by Ancestry.com (betaalde intekening, maar 14 dae gratis proeftydperk beskikbaar). Die volgende lyste (wat nie volledig is nie) is beskikbaar:
New York-passasierslyste, 1820-1957
Passasiers- en bemanningslyste in Kalifornië, 1893-1957
Passasierslyste in New Orleans, 1820-1945
Ek werk aan my stamboom en weet nie of die persoon lewe nie.
Om na name te soek van mense wat moontlik tussen die 1930's en vroeë 1990's gesterf het Rootsweb. U kan soek op die voor- en vannaam in die databasis met die nommer van die sosiale sekerheid, geboortedatum, datum en sterftesisteem, laaste poskode.
Om 'n lewende persoon te soek, veral met 'n ongewone naam, kyk na 'n soektog 'White Pages' soos http://www.whitepages.com/ of Switchboard.com of http://www.411.info/ of
Amerikaanse publikasie van die Amerikaanse regering oor hoe om geboorte-, sterfte-, huweliks- en egskeidingsertifikate te bekom Waar om te skryf vir lewensbelangrike rekords
Kommersiële onderneming om geboorte, dood, huweliksertifikate aan te vra http://www.vitalchek.com of 800-255-2414
As u vraag nie hierbo beantwoord word nie, skryf dan aan:
Aerospace Industries Association of America, Inc., Washington D.C. Lugdiensfeite en syfers. Dit is 'n jaarlikse statistiese reeks, wat dateer uit 1945, oor ontwikkelings in die lugvaartbedryf.
Bilstein, Roger E. Die Amerikaanse lugvaartbedryf: van werkswinkel tot wêreldwye onderneming. New York: Twayne Publishers, 1996.
Brumberg, Joan Lisa. NASA en die Ruimtebedryf. Baltimore: Johns Hopkins University Press, 1999.
Bugos, Glenn E. Ontwerp die F-4 Phantom II: Onderdele in stelsels. Annapolis: Naval Institute Press, 1996.
Hayward, Keith. Die Wêreld -lugvaartbedryf: samewerking en mededinging. Londen: Duckworth, 1994.
Pattilo, Donald M. Druk die koevert: die Amerikaanse vliegtuigbedryf. Ann Arbor: University of Michigan Press, 1998.
Pisano, Dominick en Cathleen Lewis, redakteurs. Lug- en ruimtegeskiedenis: 'n Geannoteerde bibliografie. New York: Garland, 1988.
Rae, John B. Klim tot grootheid: die Amerikaanse vliegtuigbedryf, 1920-1960. Cambridge: MIT Press, 1968.
Stekler, Herman O. Die struktuur en prestasie van die lugvaartbedryf. Berkeley: University of California Press, 1965.
Vander Meulen, Jacob. Die politiek van vliegtuie: die bou van 'n Amerikaanse militêre nywerheid. Lawrence: University Press of Kansas, 1991.
Op 16 Julie 1790 is 'n kompromie tussen Thomas Jefferson, Alexander Hamilton en James Madison, bekend as die Residence Act, aangeneem, waarin George Washington se keuse van 'n perseel aan die Potomacrivier as die nuwe permanente hoofstad van die land verklaar is. As deel van die ooreenkoms het die federale regering die state se skuld aanvaar.
George Washington het toesig gehou oor die bou van die Withuis, maar het nooit daarin gewoon nie. John en Abigail Adams het op 1 November 1800 die eerste bewoners van die presidensiële herehuis geword, hoewel slegs gedurende die laaste vier maande van sy presidentskap.
Terwyl dit nog in aanbou was, het die Verenigde State se Capitol sy eerste kongresitting gehou op 17 November 1800. Op 4 Maart 1801 word Thomas Jefferson die eerste president wat in Washington in die Senaatskamer van die Capitol ingehuldig is.
Nadat hulle die hoofstad van die land tydens die oorlog van 1812 ingeneem het, het Britse troepe op 24 Augustus 1814 die Withuis, Amerikaanse Capitol, verskeie federale geboue en privaat wonings aan die brand gesteek. Eerste dame Dolley Madison, wat geweier het om die Withuis te verlaat tot slegs 'n paar uur voor die Britte aangekom het, het hulle die volledige portret van George Washington en 'n afskrif van die onafhanklikheidsverklaring op pad uit verseker.
Dit het 83 jaar geneem om die bou van die Washington National Cathedral te voltooi. Hoewel oorspronklik bedink in 1791 deur majoor Pierre L 𠆞nfant, wat in opdrag van George Washington was om 'n plan vir die land se hoofstad te ontwerp, het die skepping van die katedraal eers op 29 September 1907 begin toe 'n klip uit 'n Die veld in Bethlehem is in 'n groter plaat van Amerikaanse graniet geplaas en as 'n fondament in seremonie gelê. In 1990 is die Nasionale Katedraal uiteindelik voltooi.
Burgers van die hoofstad van die Verenigde State, wat die stemreg in die nasionale wetgewer ontneem word, soek al jare lank staatskaping. Op 9 September 1983 word 'n Grondwet en 'n petisie vir staatskaping in New Columbia, soos die nuwe staat genoem sou word, aan die kongres voorgelê.
Die National Air and Space Museum is een van die gewildste museums ter wêreld en lok jaarliks ​​gemiddeld meer as nege miljoen besoekers.
Die vloot en die Glenn L. Martin Company het 'n opvallende mag van P6M SeaMaster seevliegtuie voorgestel wat kernbomaanvalle en baanbrekende atoomenergie as 'n bron van krag vir vliegtuie uitvoer. Martin het nege P6M SeaMasters gebou. Die entoesiasme oor hul grasieuse voorkoms was gegrond, maar hulle verhaal het tragiese elemente bevat.
Martin XP6M-1 SeaMaster (P6M prototipe). Amerikaanse vlootfoto
Ontwerpwerk aan die SeaMaster het begin toe die vloot 'n vereiste van 1953 gestel het vir 'n hoëprestasie, veerboot met 'n veelvoudige vlieënier. By die vervaardiger bekend as die Martin Model 275, het die ontwerp wat ontstaan ​​het 'n metalen romp met 'n hoë lengte/balkverhouding, met 'n hoë stel vleuel, skerp teen 40 grade, wat soveel anhedrale (of negatiewe dihedrale) bevat. dat die stabiliserende vlotte op die vlerkpunte permanent vasgemaak is.
Die P6M-1 SeaMaster het 'n T-stert gehad. Bo die vleuel is vier Allison J71-turbo-enjins van 13 000 pond met naverbranders gemonteer om die inname van spuit te verminder. Die vlugkompartement onder druk het voorsiening gemaak vir 'n bemanning van vyf.
Die eerste XP6M-1 is op 14 Julie 1955 gebou deur Martin ('n voorganger van vandag se Lockheed Martin) in Baltimore en getoets in die waters van die Chesapeakebaai. Dit was een van die laaste vlootvliegtuie wat geverf in die bekende blou kleurskema voordat die diens daardie jaar verander het na 'n grys en wit kleurkombinasie.
Op 7 Desember 1955, twee dae na die dood van die lugvaartpionier Glenn L. Martin (69), wat die groot onderneming gestig het met sy naam, die nr. 1 SeaMaster het op 'n vlug oor die Chesapeake opgebreek, ontplof en gebrand. Vier mans sterf, waaronder luitenant -kmdt. Victor Utgoff (40), een van die mees ervare seevliegtuigvlieëniers van die vloot.
Die tweede SeaMaster vlieg op 18 Mei 1956. Die vloot het 'n bestelling geplaas vir ses J71-aangedrewe voorafproduksie XP6M-1 vlieënde bote. Op grond van vroeë vlugtoetse het die vloot 'n daaropvolgende bestelling geplaas vir 24 produksie P6M-2-vliegtuie, wat verskil deur die aandrywing van 17.000 pond nie-naverbrande Pratt & amp; Whitney J75-P-2-PW turbojet-enjins en 'n paar die foute wat in die XP6M-1 gevind word.
'N Martin P6M-1 naaister wat opstyg. Spuit laat die vliegtuig stort terwyl die vlieënde boot opstaan ​​" op die trap " van sy romp terwyl dit uit die water lig. Amerikaanse vlootfoto
Die SeaMaster 's afleweringstelsel was 'n handelsmerk van Martin, 'n variasie van 'n kenmerk wat op die XB-51- en B-57-bomwerpers van die onderneming gevind is. Dit was 'n draaiende wapendeur in die romp, op 'n voor- en agteras, wat bomme of lugmyne met 'n snelheid van tot 600 km / h kon afgee. Die ammunisie kan aangevul word vanaf openinge bo -op die romp. Pneumatiese buise verseël die opening rondom die deur van die rompwapen. Die wapendeur het 180 grade gedraai, sodat wapens laat val word terwyl die romp verseël was om te voorkom dat die outydse bomdeurdeure deurboor.
Die verwagting was dat die SeaMaster, indien nodig, van 'n duikboot naby vyandelike kus gevoed sou word - 'n interessante presedent vir die klem op strateoorlogvoering wat die vloot in latere jare aangeneem het. Die straalvliegtuig sou dan 'n gevegsradius van tot 3 000 myl hê. Op 'n verbeeldingryke kaart wat in die Pentagon opgestel is, is SeaMasters aan die see aangetoon wat in staat is om ver genoeg te vlieg om bykans elke belangrike teiken in die USSR te bereik - wensdenkery wat die risiko's van missie naby 'n vyandelike kus geïgnoreer het.
Fotoverklaring - Northrop Grumman noem Teri G. Marconi vise -president en hoofbestuurder van Naval and Marine Systems Division
LINTHICUM, Md., 27 Aug. 2012, - Northrop Grumman Corporation (NYSE: NOC) het Teri G. Marconi -sektor se vise -president en hoofbestuurder van die afdeling Naval and Marine Systems in die elektroniese stelselsektor van die onderneming aangewys.
In haar nuwe pos sal Marconi uitvoerende verantwoordelikheid hê vir alle vloot- en mariene stelselprogramme in Northrop Grumman se Baltimore-gebaseerde elektroniese stelselsektor, insluitend bedrywighede in Annapolis en Sykesville, Charlottesville, Va. Sunnyvale, Bethpage, NY, Ocean Springs, NY, Mej. Harvey, La. Kings Bay, Ga. En New Malden, UK
Marconi het in 1985 by die onderneming aangesluit en het 'n verskeidenheid leiersposisies beklee in programbestuur, subkontrakbestuur, bemarking en sake -ontwikkeling. Sy was onlangs die vise -president van besigheidsontwikkeling met uitvoerende verantwoordelikheid vir die strategiese beplanning en ontwikkeling van nuwe sakegeleenthede in die elektroniese stelselsektor.
Voorheen was sy ondervoorsitter van bestrydingslugvaartstelsels met uitvoerende verantwoordelikheid vir die ontwikkeling van produkte en die vervaardiging van taktiese en vuurbeheerradars vir die F-22, F-35, B1-B, C-130J en ander platforms, en die Distributed Diafragma-stelsel vir die F-35.
Vroeër was sy direkteur van waarskuwingstelsels in die lug met die verantwoordelikheid vir alle programbedrywighede in die ontwikkeling, vervaardiging en ondersteuning van radartoepassings vir E-3 en E-767 AWACS-programme. Voorheen was sy bestuurder van bemarking en sake-ontwikkeling vir bewakingstelsels in die lug, met die verantwoordelikheid vir die ontwikkeling van 'n strategie vir die nakoming van alle lugbewakingsprogramme, insluitend die E-3 AWACS, 737 AEW & ampC, E-8 JSTARS, E-2C Hawkeye en P-8 programme.
Marconi het 'n baccalaureusgraad aan die Universiteit van Tulane verwerf en het 'n verskeidenheid ontwikkelingsprogramme op uitvoerende vlak voltooi.
Sy was 'n boorling van Baltimore en dien die afgelope drie jaar as voorsitter van die Greater Baltimore March for Babies, 'n projek van die March of Dimes.
Kyk die video: Мясорубка в Ростове! Троеборье в бицепсе! Прикидываем результат Сербина и Низами. Ответ Луговому (Oktober 2021).