ADHD - behandeling, simptome, regstelling, oorsake, diagnose - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
ADHD - Dit is 'n ontwikkelingsversteuring van 'n neurologiese-gedragsaard, waarin die hiperaktiwiteit van die kinders uitgespreek word met aandagstekort. Onder die onderskeidende kenmerke van hierdie wanorde, waarvan die teenwoordigheid 'n basis bied vir die diagnose van ADHD, is simptome soos probleme om te konsentreer, verhoogde aktiwiteit en impulsiwiteit wat nie beheer kan word nie. Weens die feit dat dit moeilik is vir kinders om aandag te gee, kan hulle dikwels nie opvoedkundige take behoorlik voltooi of probleme oplos nie, aangesien hulle foute maak weens hul eie onverskilligheid en rusteloosheid (hiperaktiwiteit). Ook mag hulle nie luister na die verduidelikings van die onderwysers of bloot aandag gee aan hul verduidelikings nie. Neurologie beskou hierdie wanorde as 'n aanhoudende chroniese sindroom waarvoor geen geneesmiddel tot vandag toe gevind is nie. Dokters glo dat ADHD (aandag tekort hiperaktiwiteitsversteuring) sonder 'n spoor verdwyn soos kinders ouer word of volwassenes aanpas om daarmee saam te leef.
Oorsake van ADHD
Vandag is ongelukkig nie die presiese redes vir die opkoms van ADHD (aandaggebrekhiperaktiwiteitsversteuring) vasgestel nie, maar verskeie teorieë kan onderskei word. So, die oorsake van organiese afwykings kan wees: ongunstige ekologiese situasie, immunologiese onverenigbaarheid, aansteeklike siektes van die vroulike bevolking tydens swangerskap, vergiftiging met narkose, die gebruik van sekere middels, dwelms of alkohol deur vroue gedurende die swangerskapperiode, sommige chroniese siektes van die moeder, bedreigde miskraam, voortydige of langdurige arbeid, stimulering van arbeidsaktiwiteit, keisersnee, onbehoorlike aanbieding van die fetus, enige siekte novorozhde data wat voorkom met 'n hoë temperatuur, die gebruik van kragtige dwelms kinders.
Siektes soos asmatiese toestande, hartversaking, longontsteking, diabetes kan ook as faktore optree wat 'n steurnis in die breinaktiwiteit van babas veroorsaak.
Ook, wetenskaplikes het gevind dat daar genetiese voorvereistes vir die vorming van ADHD is. Hulle manifesteer hulle egter slegs wanneer hulle met die buitewêreld reageer, wat sulke toestande kan versterk of verswak.
ADHD sindroom kan ook negatiewe effekte in die postnatale tydperk op die kind veroorsaak. Onder sulke impakte is dit moontlik om beide sosiale oorsake en biologiese faktore te onderskei. Maniere van opvoeding, houding teenoor die baba in die gesin, die sosio-ekonomiese status van die sel van die samelewing, is nie die redes wat ADHD op sigself uitlok nie. Hierdie faktore lewer egter dikwels die aanpasbare kapasiteit van die krummels na die buite wêreld. Die biologiese faktore wat die ontwikkeling van ADHD veroorsaak, sluit in die voeding van 'n baba met kunsmatige voedseladditiewe, die teenwoordigheid van plaagdoders, lood en neurotoksiene in 'n kind se kos. Vandag is die mate van invloed van hierdie middels op die patogenese van ADHD onder die studie.
Sindroom van ADHD, wat die bogenoemde opsom, is 'n polietiologiese versteuring, waarvan die vorming deur die invloed van verskeie faktore in die kompleks veroorsaak word.
Simptome van ADHD
Die hoof simptome van ADHD sluit in aandag disfunksie, verhoogde aktiwiteit van kinders en hul impulsiwiteit.
Oortredingskendings word in 'n kind manifesteer deur die onvermoë om aandag te skenk aan die elemente van die vak, deur baie foute toe te laat, met die moeite om aandag te gee tydens die uitvoering van opvoedkundige of ander take. So 'n kind luister nie na die toespraak wat aan hom gerig is nie, weet nie hoe om die instruksies te volg nie en die werk tot die einde toe bring nie, kan self die uitvoering van take self beplan of organiseer nie. Probeer om sake wat langdurige intellektuele spanning benodig, te vermy, is geneig om voortdurend sy eie dinge te verloor, vergeetagtigheid, maklik afgelei.
Hiperaktiwiteit word gemanifesteer deur rustelose bewegings van die arms of bene, vasgevang in plek, rusteloosheid.
Kinders met ADHD iewers klim of hardloop iewers, wanneer dit onvanpas is, kan hulle nie rustig en stil speel nie. Sulke doelloos hiperaktiwiteit is volhoubaar en word nie beïnvloed deur die reëls of omstandighede van die situasie nie.
Impulsiwiteit manifesteer hom in situasies waar die kinders, sonder om die vraag te hoor en sonder om te dink, dit beantwoord, nie op hul beurt kan wag nie. Sulke kinders onderbreek dikwels ander, bemoei hulle, praat dikwels of kort in die spraak.
Kenmerkend van 'n kind met ADHD. Hierdie simptome moet ten minste ses maande by kinders waargeneem word en geld vir alle areas van hul lewensbelangrike aktiwiteit (verswakte aanpassingsprosesse word in verskillende soorte omgewing waargeneem). Versteurings in leer, probleme in sosiale kontak en werk in hierdie kinders word uitgespreek.
Die diagnose van ADHD word gemaak deur ander patologieë van die psige uit te sluit, aangesien die manifestasies van hierdie sindroom nie net geassosieer word met die teenwoordigheid van 'n ander siekte nie.
Die eienskappe van 'n kind met ADHD het sy eie eienskappe, afhangend van die ouderdom waarin dit geleë is.
In die voorskoolse tydperk (van drie tot 7 jaar), begin die verhoogde aktiwiteit van kinders en impulsiwiteit hulself manifesteer. Oormatige aktiwiteit word gemanifesteer deur 'n konstante beweging waarin die babas geleë is. Hulle word gekenmerk deur uiterste rusteloosheid in die klaskamer en praatvaardigheid. Impulsiwiteit van kinders word uitgedruk in die opdrag van uitslag aksies, in die gereelde onderbreking van ander mense, deur inmenging in vreemde gesprekke wat hulle nie raak nie. Gewoonlik word sulke kinders as onbeskof of te temperamenteel beskou. Dikwels kan impulsiwiteit gepaard gaan met roekeloosheid, waardeur die krummel homself of ander in gevaar kan stel.
Kinders met ADHD is taamlik onverskillig, ongehoorsaam, dikwels gooi of breek dinge, speelgoed, kan aggressiwiteit toon, soms agter in hul spraakontwikkeling van hul eweknieë.
Die probleme van 'n kind met ADHD na toelating tot 'n opvoedkundige instelling word slegs vererger weens skoolvereistes, wat hy nie ten volle kan nakom nie. Kinders se gedrag voldoen nie aan die ouderdomsnorm nie, dus in 'n opvoedkundige instelling, is dit nie in staat om resultate te kry wat ooreenstem met sy potensiaal nie (die vlak van intellektuele ontwikkeling stem ooreen met die ouderdomsinterval). Sulke kinders in klasse hoor nie die onderwyser nie. Dit is moeilik vir hulle om die voorgestelde take op te los omdat hulle probleme ervaar om werk te organiseer en dit te voltooi, die voorwaardes van die take in die proses van implementering te vergeet, opvoedkundige materiaal swak te assimileer en dit nie vaardig kan gebruik nie. Daarom het die kinders eerder vinnig ontkoppel van die proses om take uit te voer.
Kinders met ADHD sien nie die besonderhede nie, is geneig tot vergeetagtigheid, swak skakelaars en nie die instruksies van die onderwyser volg nie. By die huis kan sulke kinders nie op hul eie omgaan met die uitvoering van die lesopdragte nie. Hulle het baie meer dikwels, in vergelyking met eweknieë, probleme met die vorming van logiese denkvaardighede, lees-, skryf- en leesvaardighede.
Skoolkinders met ADHD sindroom word gekenmerk deur probleme in interpersoonlike verhoudings, probleme met die maak van kontakte. Hul gedrag is geneig tot onvoorspelbaarheid, as gevolg van beduidende fluktuasies in bui. Daar is ook hotness, haastigheid, opponerende en aggressiewe optrede. As gevolg hiervan, sulke kinders kan nie 'n lang tyd aan die spel bestee nie, suksesvol interaksie het en vriendelike kontakte met hul eweknieë vestig.
In 'n span is kinders wat aan ADHD ly bronne van konstante angs, aangesien hulle lawaaiig is, ander steur, ander mense se dinge vat sonder om te vra. Al bogenoemde lei tot die ontstaan ​​van konflikte, as gevolg van hierdie krummel word ongewens in die span. Om so 'n houding te ervaar, word die kinders dikwels doelbewus "jesters" in die klaskamer, en hoop daardeur verhoudings met hul eweknieë te verbeter. As gevolg hiervan ly nie net die skoolprestasie van kinders met ADHD nie, maar ook die werk van die klas as geheel, sodat hulle lesse kan ontwrig. In algemene terme gee hul gedrag die indruk van inkonsekwentheid met hul ouderdom, sodat hul eweknieë huiwerig kommunikeer, wat geleidelik lae selfbeeld tussen kinders met ADHD vorm. In die familie ly sulke babas dikwels as gevolg van hul konstante vergelyking met ander kinders wat meer gehoorsaam is of beter leer.
ADHD hiperaktiwiteit in adolessensie word gekenmerk deur 'n beduidende afname. Dit word vervang deur 'n gevoel van innerlike angs en fussiness.
Vir adolessente met ADHD is daar 'n gebrek aan onafhanklikheid, onverantwoordelikheid en probleme in die voltooiing van opdragte, opdragte en in organisatoriese aktiwiteite. In puberteit word uitgespreek manifestasies van versteurings van aandag en impulsiwiteit waargeneem in ongeveer 80% van adolessente ADHD. Dikwels het kinders met 'n soortgelyke siekte 'n agteruitgang in skoolprestasie, omdat hulle nie hul eie werk effektief kan beplan en betyds kan organiseer nie.
Geleidelik word kinders besig om probleme in familie- en ander verhoudings te verhoog. Die meeste adolessente met hierdie sindroom word onderskei deur die teenwoordigheid van probleme om die gedragsreëls te volg, roekelose gedrag wat verband hou met ongesubstansieerde risiko's, ongehoorsaamheid aan die wette van die samelewing en ongehoorsaamheid aan sosiale norme. Saam met hierdie, word hulle gekenmerk deur swak emosionele stabiliteit van die psige in gevalle van mislukkings, onbeslisigheid, lae selfbeeld. Adolessente is oormatig sensitief vir teer en byt van hul eweknieë. Onderwysers en ander karakteriseer tienergedrag as onvolwasse, wat nie met hul ouderdomsperiode korreleer nie. In die alledaagse lewe ignoreer kinders veiligheidsmaatreëls wat lei tot 'n verhoogde risiko van ongelukke.
Kinders in puberteit, met 'n geskiedenis van ADHD, is veel meer as hul eweknieë geneig om in verskillende groepe wat misdade pleeg, getrek te word. Ook, adolessente kan blootgestel word aan die misbruik van alkoholhoudende drank of dwelms.
Om saam met kinders met ADHD te werk, kan verskeie gebiede dek: gedragsterapie of kunsterapie, waarvan die belangrikste doel is om sosiale vaardighede te ontwikkel.
Diagnose van ADHD
Op grond van internasionale aanduidings wat lyste bevat van die mees kenmerkende en duidelik spoorbare manifestasies van hierdie wanorde, kan 'n diagnose van ADHD gemaak word.
Die noodsaaklike eienskappe van hierdie sindroom is:
- die duur van simptome oor tydsverloop van minstens ses maande;
- die voorkoms van minstens twee soorte omgewing, die stabiliteit van manifestasies;
- die erns van simptome (daar is beduidende oortredings van leer, versteurings van sosiale kontak, professionele sfeer);
- uitsluiting van ander geestesversteurings.
ADHD hiperaktiwiteit word gedefinieer as 'n primêre wanorde. Daar is egter verskeie vorme van ADHD, wat veroorsaak word deur die heersende simptome:
- gekombineerde vorm, wat drie groepe simptome insluit;
- ADHD met algemene aandagstoornisse;
- ADHD oorheers deur impulsiwiteit en verhoogde aktiwiteit.
In die kinders se ouderdom word die sogenaamde nabootsers van hierdie sindroom relatief dikwels waargeneem. Ongeveer twintig persent van kinders word gereeld gekenmerk deur gedrag wat soos ADHD lyk. Daarom moet ADHD onderskei word van 'n wye verskeidenheid toestande, soortgelyk aan dit uitsluitlik deur eksterne manifestasies, maar aansienlik anders as gevolg van redes en metodes van regstelling. Dit sluit in:
- individuele persoonlike eienskappe en temperament eienskappe (die gedrag van ooraktiewe kinders gaan nie verder as die ouderdom norm nie, die mate van vorming van hoër geestelike funksies op die vlak);
- ontstellende versteurings (eienaardighede van kinders se gedrag word geassosieer met die invloed van psigotraumatiese oorsake);
- gevolge van die oorgedra breinbesering, dronkenskap, neuro-infeksie;
- Met somatiese siektes, die teenwoordigheid van asteniese sindroom;
- kenmerkende afwykings in die vorming van skoolvaardighede, soos disleksie of dysgrafie;
- siektes van die endokriene stelsel (diabetes mellitus of patologie van die tiroïedklier);
- sensoriese gehoorverlies;
- oorerflike faktore, soos die teenwoordigheid van Tourette-sindroom, Smith-Majenis of brose X-chromosome;
- geestesversteurings: outisme, oligofrenie, affektiewe versteurings of skisofrenie.
Daarbenewens moet die diagnose van ADHD gemaak word met inagneming van die spesifieke ouderdomdinamika van hierdie toestand. Manifestasies van ADHD het kenmerkende eienskappe in ooreenstemming met 'n sekere ouderdom.
ADHD by volwassenes
Volgens huidige statistieke ly ongeveer 5% van volwassenes aan ADHD sindroom. Tesame met hierdie, word so 'n diagnose waargeneem in bykans 10% van die studente in die skool. Ongeveer die helfte van die kinders wat aan ADHD ly, gaan in volwassenheid met hierdie toestand. Terselfdertyd is die volwasse bevolking baie minder geneig om 'n dokter te sien as gevolg van ADHD, wat die opspoorbaarheid van die sindroom in hulle aansienlik verminder.
Simptome van ADHD is individueel. In die gedrag van pasiënte kan egter drie kerntekens aangeteken word, naamlik die skending van die funksie van aandag, verhoogde aktiwiteit en impulsiwiteit.
Wanorde van aandag word uitgedruk in die onmoontlikheid om aandag te vestig op 'n bepaalde voorwerp of dinge. 'N Volwassene in die loop van 'n oninteressante eentonige taak na 'n paar minute word vervelig. Dit is moeilik vir sulke mense om bewustelik op enige vak te konsentreer. Pasiënte met ADHD word deur die omgewing beskou as opsioneel en nie-uitvoerend, aangesien hulle onderneem kan word om verskeie dinge te doen en nie tot die einde toe te bring nie. Verhoogde aktiwiteit word gevind in die konstante beweging van individue. Hulle word gekenmerk deur rusteloosheid, fussiness en oormatige praatvaardigheid.
Pasiënte met ADHD-sindroom ly aan rusteloosheid, doelloos dwaal om die kamer, vasklou by alles, tik die tafel met 'n pen of potlood. Daarbenewens word al sulke optrede gepaard met verhoogde opwinding.
Impulsiwiteit manifesteer hom in afwagting van die dade van gedagtes. 'N Individu wat aan ADHD ly, is geneig om die eerste gedagtes wat aan sy kop kom, te stem, sit sy eie opmerkings in die gesprek in 'n irrelevante plek, maak impulsiewe en dikwels ondeurdagte aksies.
Benewens hierdie manifestasies word individue wat aan ADHD ly, gekenmerk deur vergeetagtigheid, angs, gebrek aan stiptelikheid, lae selfbeeld, gebrek aan organisasie, swak weerstand teen stresfaktore, depressie, depressiewe toestande, gemerkte gemoedswisselings, leesprobleme. Sulke eienskappe kompliseer die sosiale aanpassing van individue en vorm 'n vrugbare grond vir die vorming van enige vorm van afhanklikheid. Onvermoë om te konsentreer breek 'n loopbaan en vernietig persoonlike verhoudings. As pasiënte dadelik na 'n bevoegde spesialis gaan en voldoende behandeling kry, sal die meeste probleme met aanpassing in die meeste gevalle verdwyn.
Behandeling vir ADHD by volwassenes moet omvattend wees. Hulle word gewoonlik voorgeskryf om die senuweestelsel te stimuleer, byvoorbeeld, metielfenidaat. Sulke medisyne genees ADHD-sindroom nie, maar dra by tot die beheer van die manifestasies.
Behandeling van ADHD by volwassenes lei tot 'n verbetering in die toestand van die meerderheid van pasiënte, maar dit kan vir hulle moeilik wees om selfbeeld te verhoog. Sielkundige berading help om selforganisasievaardighede te verkry, die vermoë om 'n daaglikse roetine korrek op te stel, beskadigde verhoudings te herstel en kommunikasievaardighede te verbeter.
Behandeling van ADHD by kinders het sekere metodes wat daarop gemik is om die wanordelike funksies van die senuweestelsel te herleef en aan te pas by die samelewing. Daarom is terapie multifaktoriaal en sluit dieet, nie-geneesmiddelbehandeling en geneesmiddelterapie in.
Die eerste stap moet wees om die werk van die spysverteringskanaal te normaliseer. Daarom moet voorkeur in die daaglikse dieet gegee word aan natuurlike produkte. Suiwelprodukte en eiers, varkvleis, ingemaakte en kleurstofbevattende voedsel, verfynde suiker, sitrusvrugte en sjokolade moet uitgesluit word van die dieet.
Nie-dwelm behandeling van ADHD by kinders behels die wysiging van gedrag, psigoterapeutiese praktyke, pedagogiese en neuropsigologiese korrektiewe effekte. Die kinders word aangebied met 'n ligte oefenmodus, dit wil sê die kwantitatiewe samestelling van die klas word verminder en die duur van klasse verminder. Kinders word aangeraai om by die eerste lessenaars te sit vir moontlike konsentrasie. С родителями также необходимо провести работу, чтобы они научились относиться к поведению собственных чад с терпением.Ouers moet die behoefte aan hul beheer oor die nakoming van die dagtydperk van hiperaktiewe kinders verduidelik, sodat die kinders die geleentheid bied om oormaat energie deur oefening of lang loop te spandeer. In die proses om kinders se take te verrig, is dit nodig om moegheid te verminder. Aangesien hiperaktiewe kinders onderskei word deur verhoogde opwinding, word dit aanbeveel om hulle gedeeltelik te isoleer van interaksie in groot maatskappye. Ook, hul vennote in die spel moet self-besit en kalm wees.
Nie-dwelm behandeling sluit ook die gebruik van sommige psigoterapeutiese metodes in. Byvoorbeeld, die regstelling van ADHD is moontlik met behulp van rollenspeletjies of kunsterapie.
Korreksie van ADHD met behulp van dwelmterapie word voorgeskryf indien daar geen gevolg is van ander metodes wat gebruik word nie. Psigostimulante, nootropics, trisikliese antidepressante en kalmeringsmiddels word wyd gebruik.
Daarbenewens moet werk met kinders met ADHD gefokus word op die oplossing van verskeie take: die uitvoer van omvattende diagnostiek, die normalisering van die gesinsomgewing, die vestiging van kontakte met onderwysers, die verhoging van selfbeeld in kinders, die ontwikkeling van gehoorsaamheid in kinders, die onderrig van hulle respek vir die regte van ander individue, korrekte verbale kommunikasie, beheer oor jou eie emosies.
Kyk na die video: Kendrick Lamar - Official Video (September 2019).