Klein II DD- 803 - Inligting
Little II DD- 803 - Geskiedenis
(DD-803: dp. 2.050; 1. 376 '; b. 40', dr. 14 '; s. 35 k. Cpl.
329; a. 5 5 '', 10 40 mm., 7 20 mm., 8 21 "tt., 6 dcp., 2 akt.
Die tweede Little (DD-803) is neergelê deur Seattle Tacoma Shipbuilding Co., Seattle, Wash., 13 September 1943; van stapel gestuur 22 Mei 1944; geborg deur mev. Russell F. O'Hara, en in opdrag van 19 Augustus 1944, het Comdr. Madison Hall, Jr., in bevel.
Na die opleiding aan die Weskus vertrek Little 11 November 1944 uit Seattle om 'n konvooi na Pearl Harbor te begelei. Sy het op 23 November aangekom en aan skietoefeninge en strydprobleme deelgeneem. Op 22 Januarie 1945 is sy aan die gang met 'n groep LST's vir Eniwetok en repetisies vir die inval in Iwo Jima. Laaste voorbereidings is getref by Saipan, en 10 Februarie het Little na die aanvalstrande gevaar.
Oewerbombardement by Ino het op 19 Februarie begin. Min ingeboude vuursteun vir grondmagte tot die 24ste toe sy na Saipan vertrek. Sy het op 4 Maart teruggekeer vir bombardement, sifting en radarpligte, en was 14 Maart terug by Saipan om voor te berei of die Okinawa -inval.
Weinig seil na Okinawa op 27 Maart, wat aan die demonstrasiegroep toegewys is, en het aangekla dat hulle nie landings teenoor die werklike aanrandingsstrande het nie. Nadat hierdie afleiding op 1 en 2 April voltooi is, het Little vervoer vervoer en LST's na die strande begelei. Op 19 April is sy beveel om staatsdiens te doen waar sy tot 24 April ongedeerd gebly het ondanks meedoënlose selfmoordaanvalle van die vyand.
Op 3 Mei was Little en Aaron Ward (DM-34) weer dienspligtig. Teen 1813 val 18 tot 24 vliegtuie onder 'n wolkbedekking aan. Aaron Ward het die eerste hou in 1841 geneem. 'N Ruk later is Little op die kant van die huis getref. Binne 4 minute het nog drie vyandige kamikaze haar getref, haar kiel gebreek, die midde -skeepsafdeling gesloop en al drie na masjinerie -ruimtes oopgemaak, Op 19. Little het opgebreek en afgegaan.
Little het twee strydsterre ontvang vir diens van die Tweede Wêreldoorlog.
Keel gelê 13 September 1943 - Begin 22 Mei 1944
In 1940, Min is omgeskakel na 'n hoëspoedvervoer, APD 4. Na herbediening in November het sy meer as 'n jaar aan amfibiese oefeninge in die Karibiese Eilande, voor die kus van Kalifornië en langs die oostelike kusgebied deurgebring. Vroeg in 1942 is sy na die Stille Oseaan -vloot oorgeplaas en in Julie na die suidelike Stille Oseaan gegaan.
Op 7 & ndash9 Augustus 1942, Min het deelgeneem aan die inval van Guadalcanal en Tulagi in die Britse Salomonseilande. Gedurende die daaropvolgende maand het sy in die omgewing gebly en waardevolle vervoerdienste gelewer aan die mariniers wat op Guadalcanal geveg het.
In die nag van 4 en 5 September 1942 het sy by Guadalcanal se Lunga Point gepatrolleer Gregory (APD 3) toe die twee ou skepe deur drie moderne Japannese vernietigers verras en oorweldig is, Yudachi, Hatsuyuki en Murakumo. Albei is vinnig buite werking gestel en het kort daarna gesink. Beide bevelvoerders was onder die vermoorde.
Idris I (bekend as Moulay Idris) was 'n afstammeling van die profeet Mohammed wat na die Slag van Fakh uit Abbasid-beheerde gebied gevlug het omdat hy die verslane pro-Sjiïtiese rebelle ondersteun het.  Hy vestig hom in Oualili (Volubilis), 'n voormalige Romeinse stad wat teen daardie tyd meestal bewoon was deur Berbers en 'n klein Joodse-Christelike erfenis.  Hy gebruik sy aansien as afstammeling van die profeet om 'n alliansie te sluit met plaaslike Berberstamme (veral die Awraba) en word vinnig die belangrikste godsdienstige en politieke leier in die streek. Aangesien die ou perseel van Roman Volubilis op 'n oop vlakte geleë was en as kwesbaar beskou is, het die nedersetting 'n paar kilometer na die berge beweeg, vermoedelik om die plek van die huidige stad Moulay Idriss, en die ou Romeinse ruïnes laat staan. : 22
Idris I sterf kort daarna in 791, moontlik vergiftig op bevel van die Abbasid-kalief Harun al-Rashid, net voordat sy seun Idris (II) gebore is.   Toe Idris II eers volwasse geword het en sy pos as heerser amptelik in 803 oorgeneem het, het hy sy pa se pogings voortgesit en die gesag van die nuwe Idrisid -staat aansienlik uitgebrei. As gevolg hiervan was die Idrisid -dinastie van sentrale belang vir die vroeë Islamisering van Marokko en vorm dit die eerste ware 'Islamitiese' staat wat die mag oor 'n groot deel van sy grondgebied konsolideer.  Hulle stig ook die belangrike stad Fes, ongeveer 50 kilometer verder, wat die hoofstad van Idrisid geword het onder Idris II.  
Die vroeë geskiedenis van Moulay Idriss Zerhoun (soms ook maar Moulday Idriss   genoem)) as 'n stad word nie wyd deur historici bespreek nie. 'N Mausoleum vir Idris I bestaan ​​vermoedelik sedert sy dood op hierdie webwerf, met uitsig op Volubilis/Oualili. Die graf is waarskynlik in 'n qubba (algemene term vir 'n koepelvormige gebou of struktuur), en die naam Oualili is uiteindelik vervang deur die naam Moulay Idriss.   Sommige heersers teen die Idrisid in Fes uit die 10de eeu beweer dat Idris II ook hier begrawe is (in plaas van in sy beweerde graf in Fes self), hoewel daar algemeen geglo word dat hy begrawe is in Fes, waar sy mausoleum begrawe is en die moskee is vandag nog 'n belangrike plek. 
Alhoewel die stad vroeg al 'n bedevaartsoord geword het, is dit na Idris II vinnig deur Fes, wat die belangrikste stad in die streek geword het, oorskadu.  Die gewildheid van Idris I en sy seun as Moslem "heiliges" en figure van nasionale belang was nie konstant in die geskiedenis van Marokko nie, met hul status wat aansienlik afgeneem het na die einde van Idrisid -invloed in die 10de eeu.   Die Almoravids, die volgende groot Marokkaanse dinastie na hulle, was vyandig teenoor die kultus van heiliges en ander praktyke wat minder ortodoks beoordeel is onder hul strenger beskouings van Islam.  Dit was eers gedurende die Marinid -periode, vanaf die 14de eeu, dat die stigters van die Idrisid weer gevier word en dat hul godsdienstige belangrikheid herontwikkel word.  'n Vroeë teken hiervan was die beweerde herontdekking van Idris I se oorskot in 1318, by Moulay Idris Zerhoun, wat blykbaar iets van 'n sensasie onder die plaaslike bevolking veroorsaak het en die aandag van die Marinid -owerhede getrek het.  : 180 Gedurende hierdie tyd het die jaarlikse moussem (godsdienstige fees) in Augustus, ter viering van Moulay Idris I, ingestel en begin vorm aanneem. : 100
Die mausoleum self het blykbaar vir baie eeue blykbaar min verander.  Onder die sharifiaanse dinastieë van Marokko is die Saadiërs en (veral) die Alaouiete, wat ook afstammeling van die profeet Mohammed beweer het, die status van Idris I en II as grondfigure in die Marokkaanse geskiedenis verder verhoog om die nuwe dinastieë se eie legitimiteit.  Moulay Ismail, die magtige en lank heersende Alaouite-sultan tussen 1672 en 1727, het beveel dat die bestaande mausoleum op 'n groter skaal gesloop en herbou moet word. Aangrensende eiendomme is vir die doel aangekoop. Die konstruksie duur van 1719 tot 1721.  Nadat Moulay Ismail klaar was, het hy beveel dat die khutba (Vrydagpreek) word gereeld uitgevoer in die moskee van die mausoleum, wat dit as die belangrikste Vrydag -moskee van die stad gevestig het.  In 1822 koop die Alaouitiese sultan Moulay Abderrahman (Abd al-Rahman) nog 'n eiendom langs die mausoleum om die moskee op 'n nog groter en weelderiger skaal te herbou.  Onder sultan Sidi Mohammed (Mohammed IV regeer 1859-1873), is 'n deskundige keramiek-teëlwerkversiering deur die Meknesi-ambagsman Ibn Makhlouf bygevoeg. 
Na Marokkaanse onafhanklikheid in 1956, is die mausoleum opgeknap en is die moskee weer uitgebrei deur koning Mohammed V en sy seun Hassan II.  Tot vandag toe is die graf van Idris 'n bedevaartsoord en die middelpunt van 'n gewilde moussem (godsdienstige fees) elke Augustus.   Die goudgeborduurde omhulsel oor sy graf word gereeld om die twee of twee jaar vervang tydens sy eie ritueel wat godsdienstige en politieke figure bywoon.  As gevolg van sy status as 'n heilige stad en heiligdom, was die stad tot 1912 buite grense vir nie-Moslems, en kon nie-Moslems tot 2005 nie oornag nie. 
Sedert 1995 is Moulay Idriss Zerhoun op UNESCO se tentatiewe lys van wêrelderfenisgebiede. 
Die stad is tans in die Fès-Meknès-streek. Van 1997 tot 2015 was dit in Meknès-Tafilalet. [ aanhaling nodig ] Die ruïnes van die Berber en die Romeinse stad Volubilis is net vyf kilometer daarvandaan geleë.  Idris Ek het baie materiaal hiervandaan geneem om sy stad te bou. Verder weg is die stede Meknes (ongeveer 28 km weg ) en Fez (ongeveer 50 km weg).
Die stad is geleë aan twee aangrensende voetheuwels van die Zerhoun -berge, die Khiber en die Tasga, wat die twee belangrikste distrikte van die stad vorm.  Tussen hierdie is die mausoleum en die godsdienstige kompleks van Moulay Idris. Die Khiber is die hoogste van die twee heuwels en die top bied uitsigte oor die godsdienstige kompleks en die res van die stad.  Die Sentissi-moskee en die Mausoleum-moskee van Sidi Abdallah el Hajjam is ook naby die top van die Khiber-heuwel geleë. 
Zawiya van Moulay Idris I Edit
Die zawiya ('n godsdienstige kompleks, insluitend 'n mausoleum, moskee en ander geriewe, word ook gespel zaouia) van Moulay Idris is in die middel van die stad geleë, met sy ingang net langs die stadsplein.  Dit word dan bereik via 'n lang gang wat na die hoofgebou lei. Dit sluit die mausoleumskamer in, wat van ver af herkenbaar is aan sy groot piramidale dak met groen teëls, en 'n moskeegebied.    Dit het ook 'n lang minaret met 'n vierkantige skag, tipies van Marokkaanse argitektuur. Die versiering is ryk en dateer uit die Alaouite -periode, insluitend uit die 20ste eeu.  Die zawiya is buite grense vir nie-Moslems. 
Silindriese minaret wysig
Die Sentissi -moskee, gebou in 1939 deur 'n plaaslike man na sy terugkeer uit die hajj in Mekka.   Dit het na bewering die enigste silindriese minaret in Marokko.   Die minaret is bedek met 'n agtergrond van groen teëls met wit Arabiese letters in Kufic-styl wat 'n surah uit die Koran.  Die moskee is nou 'n Koran -skool (madrasa), en dit word ook die Medersa Idriss genoem. 
(DM – 34: dp. 2 200 1. 376'6 "b. 40'10" dr. 18'10 "s. 34,2 k (tl.) Kpl. 363 a. 6 5", 8 40mm., 12 20mm ., 2 dct., 4 dcp., 80 myne, cl. Rohert H. Smith)
Die derde Aaron Ward (DM – 34W), 'n vernietiger-mynlaag wat uit 'n Allen M. Sumner-klas vernietigerromp ongedraai is-is op 12 Desember 1943 in San Pedro, Kalifornië, as DD-773 neergelê deur die Bethlehem Steel Corp. 5 Mei 1944, geborg deur mev. GH Ratliff, het op 19 Julie 1944 'n vernietiger -mynlaag DM -34 herontwerp en op 28 Oktober 1944 in diens geneem. William H. Sanders, Jr., in bevel.
Tussen die ingebruikneming en die einde van Januarie 1945, het Aaron Ward die uitrusting voltooi en haar rondvaart langs die kus van Kalifornië uitgevoer. Op 9 Februarie vertrek sy uit San Pedro na Pearl Harbor waar sy op 15 Februarie aankom. Die oorlogskip het bykomende opleiding in Hawaise waters geleer voordat hulle voorrade en ammunisie gelaai het en op 5 Maart aan die gang gekom het om by die 5de vloot by Ulithi aan te sluit. Sy het op 16 Maart die lagune van die atol in die Western Carolines binnegegaan, maar op die 19de weer met die Task Force (TF) 52 op pad na die Ryukyu -eilande.
Die Mine Flotilla, waarvan Aaron Ward 'n eenheid was, het laat op 22d by Okinawa aangekom. Die volgende dag het die vernietiger -mynlaag haar eerste blik op die vyand gekry toe sommige van sy vliegtuie die sweepgroep genader het, maar nie aangeval het nie. Later het hy meer geleer, maar die gesamentlike geweervuur ​​van die groep het hulle afgeskrik om naby genoeg te kom om die Amerikaanse skepe te benadeel. Die eerste werklike lugaanval het op die 26ste plaasgevind, en Adams (DM-27) het die indringer uit die lug geslaan.
Aaron Ward ondersteun mynevee -operasies rondom Kerama Retto en Okinawa tot die tyd van die eerste landings. Gedurende daardie tydperk was sy verantwoordelik vir drie vyandelike lugkappe. Op 1 April, die dag van die aanvanklike aanval op Okinawa, het die vernietiger -mynlaag begin om die swaar oorlogskepe te ondersoek wat die troepe aan wal bied. Die plig duur tot 4 April toe sy die Ryukyus verlaat en na die Marianas reis. Sy het op die 10de in Saipan aangekom, maar het later die dag na Guam verhuis. Na 'n paar dae van geringe herstelwerk, het Aaron Ward teruggegaan na Okinawa om te patrolleer in die gebied rondom Kerama Retto. Gedurende die patrollieperiode het sy gereeld 'n lugaanval gekry. Op die 27ste het sy een vyandelike vliegtuig gespat en die volgende dag nog een verantwoordelik gemaak en ook 'n moontlike moord geëis. Sy keer terug na Kerama Retto om haar voorraad en brandstof aan te vul. Terwyl sy daar was, het 'n kamikaze 'n treffer op Pinkney (APH-2) behaal. Aaron Ward het saam met die ontruimingstransport beweeg om te help om die brandende midde -skepe te bestry. Terwyl sy verloof was, het sy ook 12 oorlewendes uit Pinkney gered.
Op 30 April het die vernietiger -mynlaag teruggekeer na die see om posisie in te neem op radarpaalstasie nommer 10. Daardie nag het sy gehelp om verskeie lugaanvalle af te weer, maar die weer het meestal vyandelike lugmag tot die middag van 3 Mei weggehou. Toe die weer begin naderkom, het die waarskynlikheid van lugaanvalle gestyg. Teen skemer het Aaron Ward se radar op 27 myl afstand bogies opgetel en haar bemanning het na die algemene kwartaal gegaan. Twee van die vliegtuie in die formasie breek weg en begin hardloop op Aaron Ward. Die oorlogskip het op die eerste van ongeveer 7 000 meter losgebrand en begin treffers behaal toe hy afstand tot 4 000 meter gesluit het. Op daardie stadium het hy in sy selfmoordduik geduik, maar ongeveer 100 meter van die stuurboordkwartier van die vernietiger af. Die tweede van die paar begin onmiddellik daarna. Aaron Ward het op ongeveer 8000 meter op hom losgebrand en weer 'n goeie treffer begin tref - soveel so dat haar vliegtuigbattery hom vernietig het terwyl hy nog 1200 meter ver was.
Op daardie stadium verskyn 'n derde en meer vasberade indringer en duif my op die agterkant van Aaron Ward. Alhoewel die vliegtuig herhaaldelik deur lugvuur getref is, het die vliegtuig die aanval met grimmige vasberadenheid teruggedruk. Net voor hy in die boonste gebou van Aaron Ward vasgery het, het hy 'n bom vrygelaat wat deur haar romp onder die waterlyn gebars het en in die agterste enjinkamer ontplof het. Die bomontploffing het die na -motor- en brandweerkamers oorstroom, brandstoftenkies gebars, die lekkende olie aan die brand gesteek en die stuurbeheer se e -posse na die brug afgesny. Die roer steek hard aan die linkerkant vas, en Aaron Ward draai in 'n stywe eirele terwyl hy tot ongeveer 20 knope vertraag. Boonop het die vliegtuig self vuur en verwoesting deur die gebied rondom die agterdekhuis versprei en berg 53 van alle krag en kommunikasie ontneem. Erger nog, baie matrose is dood of beseer tydens die ongeluk.
Vir ongeveer 20 minute het geen aanvallende vliegtuig daarin geslaag om haar lugverdediging deur te dring nie. Skadebeheerpartye het koorsagtig gewerk om brande te blus, om skade te herstel, om ammunisie in gevaar te stel om te ontplof en om die gewondes te versorg. Alhoewel die stuurbeheer agteruit na die roer self verskuif is, kon die skip nie gedurende die res van die verlowing behoorlik beweeg nie. Omstreeks 1840 begin die skepe op haar stasie onder 'n baie woeste lugaanval. Terwyl Little (DD-803) deur die vyf opeenvolgende botsings wat haar gesink het, getref is, het LSMR-195 die uitvee geneem wat haar na die onderkant gestuur het, en LCSL – 25 het haar mas verloor by 'n selfmoordenaar. Aaron Ward het ook haar deel van die bykomende ellende gely. Net voor 1900 het 'n vliegtuig uit die groep aanvallers haar as 'n teiken gekies en sy benadering vanaf ongeveer 8000 meter begin. Gelukkig het die vernietiger -mynlaag vroeg begin tref en kon hy die aanvaller spat toe hy nog 2 000 meter ver was. 'N Ander vyand het daarna probeer om in haar vas te val, maar ook hy het voor haar vliegtuigvuur beswyk.
Haar probleme was egter nie verby nie. Kort daarna het die twee suksesse net genoem dat nog twee Japannese vliegtuie op haar hawe boog inkom. Alhoewel dit deur Amerikaanse vegters agtervolg is, het een van hulle daarin geslaag om weg te breek en 'n hardloop op Aaron Ward te begin. Hy klim by 'n steil duik wat blykbaar op die brug mik. Swaar vuur van die vernietiger -mynlaag het hom egter gedwing om na die agterste gedeelte van die skip te draai. Hy het oor die seinbrug gegaan en helde en antennestelsels wat in die stapel gebars is, weggevoer en daarna aan boord van stuurboord neergesak.
Stil op die hakke van die aanval het nog 'n indringer na Aaron Ward gekom. Net voor haar poortbalk kom hy 'n hael van lugafweer af, maar druk sy aanval vasbeslote en los 'n bom net voor hy op haar hoofdek neerstort. Die bom het 'n paar meter naby aan haar hawekant ontplof en sy fragmente het die skip laat stort en 'n groot gat deur die dop naby haar voorste vuurkamer geblaas. As gevolg hiervan het die skip alle krag verloor en geleidelik die vaart verloor. Op daardie stadium het 'n voorheen ongemerkte vyand in die skottel se skottel van die skip neergestort wat talle brande veroorsaak het en baie meer bemanningslede beseer en doodgemaak het.
Asof dit nie genoeg was nie, moes Aaron Ward nog twee verwoestende ongelukke verduur voordat die aksie eindig. Omstreeks 1921 gly 'n vliegtuig steil in haar hawekwartier in. Die verlies aan krag het verhoed dat enige van haar 5-duim-houers hom aantas, en hy het in haar superstruktuur aan die bakkant vasgery. Brandende petrol het die deek in vlamme verswelg, ammunisie van 40 millimeter is 'n ontploffing, en nog swaarder ongevalle het gevolg. Die oorlogskip het in die water doodgegaan, haar nadat die boonste deek gesloop is, en sy was nog steeds aan die brand. Terwyl die skadebeheerpersoneel die brande en oorstromings bestry het, het Aaron Ward in die water begin sit en 'n besliste lys na die hawe geneem.
Sy het egter nog een beproewing gehad om te ly. Net na 1920 het 'n laaste bom vol vrese 'n hoë spoed, 'n lae vlak benadering gemaak en vasgeval in die basis van haar nommer 2 stapel. Die ontploffing het die vliegtuig, die stapel, soeklig en twee geweerhouers in die lug laat waai, en almal het gaan lê, gestrooi oor die dek agter op stapel nommer 1. Deur die nag het haar bemanning geveg om die skip te red. Teen 2106 kom Shannon (DM-25) aan en neem Aaron Ward sleep. Vroeg die oggend van 4 Mei het sy by Kerama Retto aangekom waar sy met tydelike herstelwerk begin het. Sy het daar gebly tot 11 Junie toe sy aan die gang was na die Verenigde State. Stoomend deur Ulithi, Guam, Eniwetok, Pearl Harbor en die Panamakanaal, het Aaron Ward middel Augustus in New York aangekom. Op 28 September 1945 is sy uit diens gestel, en haar naam is van die vlootlys verwyder. In Julie 1946 is sy verkoop om te skrap.
Aaron Ward (DM – 34) verdien een gevegster en die Presidensiële Eenheid Citation for Service II World War.
D 554 - dit is Aviere
USS Nicholson (DD-442), 'n vernietiger van die Gleaves-klas, was die derde skip van die Amerikaanse vloot wat vernoem is na die Nicholson-familie, wat prominent was in die vroeë geskiedenis van die vloot.
Nicholson is op 1 November 1939 neergelê deur die Boston Naval Shipyard wat op 31 Mei 1940 gelanseer is, geborg deur mev. S. A. Bathriek, 'n agterkleindogter van Samuel Nicholson (1743-1811) en op 3 Junie 1941, bevelvoerder J.S. Keating in bevel.
Na 'n vaart in die oostelike Atlantiese Oseaan, begelei Nicholson konvooie deur die U-bootgeteisterde Noord-Atlantiese Oseaan, eers van Boston na Newfoundland en dan na Skotland en Engeland tot in die herfs 1942. In 'n kort oefenperiode aan die kus van Virginia, sy het haar voorberei op die Casablanca -inval, maar 'n ongeval in die turbine verhinder haar deelname aan die aanvanklike landings. Sy het vier dae later, 12 November, aangekom om te help met die konsolidasie van die strandkop en om te patrolleer. Sy het deelgeneem aan die Bizerte -veldtog en die aanvanklike aanvalle op Salerno, onder swaar lugaanvalle van die Luftwaffe in Bizerte en Salerno.
HX 160-17-25 November 1941-van Newfoundland na Ysland voor die Amerikaanse oorlogsverklaring
OP 41 04-10 Des 1941 van Ysland na Newfoundland oorlog verklaar tydens konvooi
HX 173 03-10 Feb 1942 van Newfoundland na Ysland
OP 67 19-28 Feb 1942 van Ysland na Newfoundland
OP 17 01-12 Julie 1942 troepe van New York na Firth of Clyde
OM 18-06-17 Augustus 1942 troepe van New York na Firth of Clyde
Na vyf maande in die Middellandse See, keer Nicholson terug na die Verenigde State vir 'n opknapping ter voorbereiding op die ontplooiing van die Stille Oseaan, waarvoor sy vroeg in Januarie 1944 uit Boston seil. veldtog, reeds aan die gang.
Gedurende die lang veldtog van Nieu -Guinee, 'n kwessie van opeenvolgende aanvalle op kuspunte en nabygeleë eilande, het Nicholson troepe aan wal ondersteun. Sy het dieselfde plig in die Admiraliteite gehad toe sy tydens die verowering van Seeadler Harbour die opdrag gekry het om vuur uit 'n vyandelike battery op Hanwei te trek. Hier is sy getref deur 'n 4 & quot -dop wat in nommer 2 ammunisiehanteringskamer toegeslaan het, drie dood en vier gewond is. Sy het die vyandelike posisie uitgewis.
In Augustus 1944 sluit Nicholson aan by die 3de Vloot in die Marshalls. Sy het vinnige draers onder aanvalle op die Bonins, Formosa en die Filippyne gekeur, wat die inval van die Palaus en die neutralisering van Yap ondersteun. Terugkeer na die Filippyne, het haar groep die 7de Vloot gehelp tydens die inval in Leyte en die beslissende Slag om die Golf van Leyte, waaruit Nicholson vir 'n opknapping in Seattle gevaar het.
In Februarie 1945, terug na die westelike Stille Oseaan, begelei Nicholson skepe wat tussen Guam en Ulithi verbygaan, en kom laat in Maart van Okinawa af vir die inval. Nicholson het in die blootgestelde radar-pieklyn ongerep deur kamikazes deurgekom, maar het oorlewendes van die geteisterde vernietigers Little (DD-803) en Morrison (DD-560) gered.
Nicholson, wat by die 3D -vloot aangesluit het vir die laaste lugoperasies teen die Japanse tuiseilande, was aan die einde van die oorlog van Honsh ū af. Sy betree Sagami Wan 29 Augustus en Tokiobaai op 15 September. Toe sy op 6 November terugkeer na San Diego, vaar sy na Panama en Charleston, SC, en arriveer op 23 November om by die Atlantic Reserve Fleet aan te sluit. Sy het 26 Februarie 1946 uit diens geneem en is op 30 November 1948 as 'n Naval Reserve Training Training aangestel.
Nicholson het 10 gevegsterre ontvang vir diens in die Tweede Wêreldoorlog.
Terwyl hy as reserve-opleidingsskip by Brooklyn Navy Yard gedien het, was Nicholson die agtergrond vir die grootskermmusiek On the Town met Frank Sinatra, Gene Kelly, Vera Ellen, Ann Miller en Betty Garret. Die skip is aan die begin van die film vertoon en ook in die laaste toneel.
Nicholson is op 17 Julie 1950 weer in gebruik geneem, daarna weer uit diens gestel en op 15 Januarie 1951 na die Italiaanse vloot oorgeplaas.
Die Nicholson is op 15 Januarie 1951 aan die Italiaanse Vloot verkoop en herdoop tot Aviere. Sy is omgeskakel na 'n eksperimentele geweerskip (A 5302) in 1970. Sy is in 1975 getref en as 'n teiken gesink.
Styging en val van transvet: 'n Geskiedenis van gedeeltelik gehidrogeneerde olie
Transvet was die eerste mensgemaakte vet wat meer as 'n eeu gelede deel van ons voedselvoorraad geword het toe 'n Duitse wetenskaplike vir Procter & Gamble maniere aangebied het om waterstof by katoenolie te voeg. Omdat die produk soos varkvet lyk (hoewel dit oorspronklik bedoel was vir seep), het P & ampG dit in 1911 as Crisco begin verkoop (die naam is afgelei van "gekristalliseerde katoenolie").
En nou, dekades later, is die Food and Drug Administration besig om transvette uit die voedselvoorraad uit te skakel. Die meeste wetenskaplike navorsing toon dat selfs klein hoeveelhede skadelik vir die gesondheid kan wees.
Gedeeltelik gehidrogeneerde olie (nou ook transvet genoem) was 'n goedkoop plaasvervanger vir botter en varkvet, en wow, het dit 'n skilferige tertkors gemaak? Dit het ook die rakleeftyd van gebak verhoog en die tekstuur van ander voedsel verbeter. Voedselvervaardigers het dekades lank gedeeltelik gehidrogeneerde olie by koekies, koekies, brood, bevrore voedsel en meer gevoeg, en voedselondernemings en restaurante het dit vir braai gebruik.
Tydens die Groot Depressie en die Tweede Wêreldoorlog was daar geen beperkte botter nie, en oleomargarine - oorspronklik gemaak met beesvet, maar teen 1950 byna heeltemal verruil vir gedeeltelik gehidrogeneerde plantaardige olies - is wyd in die plek daarvan gebruik.
Aan die einde van die vyftigerjare het gesondheidsvoorstanders voorgestel om versadigde vette, soos botter en beesvleis, uit ons dieet te verminder, wat eerder die gebruik van margarien aangedryf het, 'n neiging wat in die 1980's gesneuwel het. Dit was toe teenstanders met versadigde vet ook veldtogte teen beesvet en tropiese olies vir braai en kitskosondernemings reageer deur eerder gedeeltelik gehidrogeneerde olie te gebruik. Teen 1993 het die FDA vereis dat versadigde vet en cholesterol op die voedseletikette verskyn.
Maar verskeie studies wat in die 90's uitgevoer is, toon 'n verband tussen transvet en verhoogde vlakke van slegte cholesterol. 'N Studie aan die Harvard-universiteit het berig dat mense wat die grootste hoeveelheid transvet geëet het, twee keer die risiko van 'n hartaanval gehad het as diegene wat net 'n bietjie geëet het. (Botter kom terug!)
In 1993 het gesondheidsvoorspraakgroepe 'n beroep gedoen op kitskoskettings om op te hou braai met gedeeltelik gehidrogeneerde olie. Eers tien jaar later het die FDA vereis dat transvet op voedingsetikette op voedsel verskyn (wat voedselondernemings tot 2006 gee om te voldoen), asook versadigde vet en cholesterol.
Baie vervaardigers het hul produkte sedertdien herformuleer om transvet, insluitend Crisco, te verwyder.
The Buffalo and Erie County Naval & Military Park is 'n historiese museum aan die oewer van die Erie -meer in Buffalo, New York.
Die Buffalo and Erie County Naval & Military Park is die grootste binnelandse vlootpark in die land. Hierdie unieke gesinsbestemming, geleë aan Buffalo's Waterfront, beskik oor vier onbepaalde vlootvaartuie wat in verskillende militêre konflikte in die geskiedenis van ons land gedien het.
Die Buffalo en Erie County Naval & Military Park ondersteun respek, verdraagsaamheid, samewerking en begrip. Ons onthul met trots ons nuwe kortfilm, "Wat beteken dit om 'n Amerikaner te wees?" Ons het die eienskappe wat ons as Amerikaners verenig, beklemtoon - gemeenskappe wat aardrykskunde, geslag, beroep, ras en godsdiens oorbrug. Dit is ons bedoeling om te fokus op wat ons as Amerikaners verbind - as mense - en nie om ons te verdeel nie.
Volg Buffalo Naval Park op sosiale media vir die jongste nuus.
Laai die Independent Health Besoekersgids af en#038 beplan u reis vandag.
Top tien DD -draaitafels van alle tye?
Stem nie saam met u oor die vintage DD -tafels nie.
2) Goldmund -verwysing
8) Revox 780? (DD met lineêre arm)
10) Japannese goedere op die massamark
Sommige van my gelukkigste hoëherinneringe het plaasgevind toe ek 'n
Kenwood KD-500 draaitafel met direkte aandrywing-'n uitstekende kultusgunsteling in die laat 70's
Tweaky bordmat, 'n paar klei soos goed genaamd & quotplatter matter & quot vas aan die onderkant
SME III vloeistof gedempte arm en 'n Grado -handtekeningpatroon
Nie iets wat u elke dag op eBay sien nie, maar u kan een goedkoop optel as hulle kom
kenwood L07D sou die lys maak, te spesiale klem op die Technics SP10 Mk II en Mk III, aangesien dit 'n wesenlike verbetering was in vergelyking met die vorige SP10 Mk 1 (as dit selfs so genoem word).
Dit sal interessant wees om 'n SP10 Mk II/III in 'n goed ontwerpte voetstuk en 'n kwaliteit bord te sien.
Ek het nou al amper 16 jaar my Goldmund Studietto met JVC-kwartsluitmotor en SME V-arm, en ek sal niks daarvan skei nie. Ek weet dat daar diegene is wat die Studietto verwerp, maar ek sal weet dat hulle nog nooit een met 'n groot arm en sonder die vere gehoor het nie. Dit is reg - ek dink nie sorbothaan was 16 jaar gelede beskikbaar nie, maar as u die vere met sorbothaan -sfere vervang, lei dit tot 'n meganiese stelsel wat byna heeltemal dood is (goeie basstempel en duidelikheid.) Sit dit net op 'n muurrak, wat na my mening hoort al die onafgeveerde (en die meeste geveerde) TT's, en u is goed om te gaan.
Ek het onlangs die skinkbord/motorspindel/laer gesmeer met van den Hul-sirkoniumoksied-gedoteerde olie, en daar is absoluut geen hoorbare laer-/motorgeraas nie-selfs op hoë volumevlakke speel stil groewe. En die bordspoed was altyd glad en akkuraat.
Vir 'n pragtig ontwerpte webwerf gewy aan die DD TT, gaan na: http://de.geocities.com/bc1a69/index_eng.html
Terloops, dit lyk asof ek my herinner dat die Goldmund Reference 'n TT -band is.
Rod1957, in direkte draaitafels van die vintage soort, is die bord eintlik deel van die motor, en die spillager is eintlik ook die motorlager.
Aangesien motors vibreer, en omdat die motorlager nie naastenby so naby-verdraagsaam is as 'n normale TT-hooflager nie, is daar ongewenste beweging in die bord van die meeste van hierdie vintage DD-ontwerpe.
Daarbenewens is daar magnete wat draai (onder die bord - deel van die motor) wat baie naby die patroon aan die binnekant van die plaat is. Aangesien die plate ook metaal is, stop die magnetiese effek van hierdie magnete nie veel op die magnetiese velde van die patroon nie.
Derdens gebruik die meeste van die vintage DD-ontwerpe 'n kwartsluitersnelheidsregelaar met 'n baie ligte skottel, wat 'n vinnige jag 'tot 'n redelik hoorbare' fladder'-frekwensie tot gevolg het, en 'n onnatuurlike klank gee in vergelyking met ander draaitafels.
Ten vierde, die meeste vintage DD TT's was massamarkontwerpe en goedkoop uit plastiek, en was nooit regtig iets buitengewoons nie, selfs al was dit nuut. Die meeste wapens was redelik swak (of op sy beste - voldoende), en was hoofsaaklik voldoende vir die lae -prys MM -patrone wat na verwagting daarop aangebring sou word.
Laat ons eerlik wees, hierdie TT's was die "Volkswagen Beetle" van die tyd, en was nooit bedoel om as iets baie goeds beskou te word nie. Dit was plastiekekwivalente van die huidige mark van vandag se & quotCoby & quot CD-speler vir $ 24,95
Die beter, soos Micro Seiki en die hoër vlak Denon, en die Technics SP10 (en ja, selfs die SL1200) was 'n bietjie duurder, gemik op 'n hoër prestasiemark en klink beter as die goedkoop. Uiteindelik het hulle egter verdwyn namate die rewolwering oor gordels oorneem en die meeste van hulle doodgemaak het.
U kan sê wat u wil oor riemaandrywings, maar hulle het die meeste DD-tafels permanent doodgemaak. Dit was nie 'n ongeluk nie.
Ek is 'n fan van jou denke en skryf, maar met respek is jy miskien 'n bietjie hard hier.
Sekerlik, daar was in die 70's tonne massa bemarkte DD -draaitafels.
Goedkoop liggewig plastiekhouers, dom strobe -ligte, slegte arms, half- of volautomatiese werking.
Hulle was perfek gekombineer met soortgelyke massa -vervaardigde ontvangers met vinyl -fineer -MDF -kaste en spog met 'n totale hoeveelheid harmoniese vervorming van 0,04%.
(Selfs dan dink ek nie dat hulle so slordig was soos & quotCoby & quot! Alhoewel jy my laat lag het!)
Wat ek egter ook onthou, was baie hoëpogingspogings na draaitafels gebaseer op die gewilde aandrywingstegnologie van die tyd.
Denon het 'n aantal hoë -end is -draaitafels gemaak. The Kenwood had a resin (?) base that was unusually heavy and granite like -- as I said a cult high end favorite. The Yamaha PX-2 was direct drive and also an excellent table, especially when tweaked with platter mats and record clamps.
That said, the cost and process of implementation become key factors. When it comes to turntable design (and without going into the &quotcharacteristic sonics" BD v. DD v. ID), it turns out that the elegantly simple direct drive design can be more expensive to build compared to a belt drive TT of equal performance -- up to a point! (my personal opinion is that Micro Seiki reached that 'point' with their belt drive TT's some time ago) Beyond that point however, throwing more money at a BD design will not IMO result in any measurable performance increase. Hoekom? Count the parts! (Same goes for ID TT's)
Na my mening. It is ReVox, Denon and then Technics EXACTLY in that order.
Nou. I have a Thorens TD-165 and a VPI Scoutmaster with a JMW Memorial 9 Arm and a Grado Prestige Gold on the Thorens and a Sonata Reference on the VPI/JMW (both which are Belt-Drives). After spending time with these tables, I don't think I can go back to a Direct-Drive.
RE: April 2 '09 post in this thread, mentioning JA Michell TTs: Wrong name! I meant WALKER TT, NOT Michell. I apologize.
Dankie vir die inligting. I'll check it out further.
A Design 16D drawing was attached to the July 15, 1943, memo to PacFleet for the Farragut class destroyers. Some parts of Design 16D were derived from an earlier pattern used for Measure 16. Design 16D was also drawn for Allen M. Sumner en Gleaves classes of destroyers, Buckley class destroyer escorts, Bayfield class attack transports and for Tacoma class frigates. Die kruiser USS Baltimore (CA-68) and the battleship USS California (BB-44) also wore Design 16D. This design drawing for the Allen M. Sumner class varies from other, probably later drawings on the port side from the area under the bridge forward, in that the stripes are reversed in direction.