Indië 1900 tot 1947 - Geskiedenis Tydlyne - 2021
In 1900 was Indië deel van die Britse Ryk; maar teen die einde van 1947 het Indië onafhanklikheid verkry.
In die grootste deel van die negentiende eeu is Indië deur die Britte regeer. Indië is beskou as die juweel in die kroon van die Britse Ryk. Koningin Victoria is keiserin van Indië gemaak en die Britte het 'n groot militêre teenwoordigheid in Indië gehad.
Indiese burgers het geen seggenskap in die sentrale regering gehad nie en selfs op plaaslike vlak, was hul invloed op beleid en besluitneming minimaal.
In 1885 het opgeleide middelklasburgers die Indiese Nasionale Kongres (INC). Hulle doel was om 'n baie groter seggenskap te verkry oor die manier waarop Indië bestuur word.
In antwoord op hierdie ontwikkeling het die Morley-Minto hervormings is in 1909 ingestel. Morley was die Staatssekretaris van Indië en Lord Morley was onderkoning van Indië. Hul hervormings het daartoe gelei dat elke provinsie in Indië sy eie goewerneur gehad het, en dat Indiese burgers op die rade kon sit wat hierdie goewerneurs in kennis gestel het.
Na 1918 het nasionalisme in Indië verskerp. Dit was waarskynlik as gevolg van twee redes:
1. Baie opgeleide onderdane in Indië was ver van tevrede met die Morley-Minto-hervormings. Wit Engelsmanne het Indië steeds oorheers en daar was geen werklike afname in hul mag of toename in nasionale mag nie. Die INC (Indian National Council) wou baie meer hê.
2. Woodrow Wilson het baie mense se denke gestimuleer met sy geloof in nasionale selfbeskikking - d.w.s. dat mense uit 'n land die reg gehad het om hulself te regeer. Die hele konsep van nasionale selfbeskikking het die basiese idee van die Britse Ryk ondermyn - dat die Britte hierdie ryk (of mense wat deur die Britte aangestel is om dieselfde te doen) regeer. Ten einde die nasionale selfbeskikking ten volle te laat werk, moet Indië beheer word deur die Indiane wat daar woon.
Reeds in 1917 speel Brittanje die idee om Indië 'n mate van selfregering te gee: 'die geleidelike ontwikkeling van selfregerende instellings met die oog op die geleidelike verwesenliking van verantwoordelike regering in Indië as 'n integrale deel van die Britse Ryk ".
'N Kommissie sou in 1929 gehou word om te sien of Indië gereed is vir meer toegewings / hervormings.
Baie Tory-LP's in Brittanje was teen die hele idee om enigiets aan Indië te gee in terme van selfregering. Hulle het twee klagtes oor die hele idee gehad:
1. As u aan Indië een of ander vorm van selfregering gegee het, waar sou dit dan eindig?
2. Sou dit begin met die proses wat sou lei tot die verbrokkeling van die Britse Ryk?
Die hervormings is baie stadig ingestel en hul verspreiding deur so 'n groot land was net so stadig. Dit het baie mense kwaad gemaak, omdat daar 'n algemene opvatting was dat die Britte doelbewus vasgeval het om hierdie hervormings in te stel om hul voortgesette oppergesag in Indië te verseker.
Onluste het wel uitgebreek en die berugste was om Amritsar in die Punjab waar 379 ongewapende betogers deur Britse soldate wat daar gebaseer is, doodgeskiet is. 1200 beseer is. Hierdie voorval het baie in Indië geskok, maar wat gelyke verontwaardiging veroorsaak het, was die Britse reaksie op Amritsar - die offisier wat die Britse troepe by Amritsar, generaal Dyer, beveel het, kon eenvoudig sy kommissie bedank nadat 'n ondersoek sy leierskap tydens die oproer gekritiseer het. Baie nasionale Indiane het gevoel dat hy en ander in die leër baie liggies weggekom het. Die meer radikale Indiane was van mening dat die Britse regering moord alleen beboet het.
As gevolg van Amritsar het baie Indiërs gehaas om by die INC aan te sluit en dit het vinnig die party van die massas geword.
"Na Amritsar, ongeag watter kompromieë en toegewings die Britte mag voorstel, sal die Britse bewind uiteindelik weggevee word."
Die sterkste teenstander van die idee van een of ander vorm van selfregering vir Indië was Lord Birkenhead in sy geheel, van 1924 tot 1928 die Staatsekretaris van Indië. Met so 'n teenstander was enige skuif na selfregering op die beste erg moeilik, en waarskynlik onmoontlik in werklikheid.
In Indië het daar in die 1920's drie mans ontstaan ​​wat 'n groot impak op die toekoms van Indië sou hê:
Gandhi het baie van sy volgelinge oorreed om nie-gewelddadige betogings te gebruik. Hulle het stakings gehad, hulle het geweier om te werk, hulle het geweier om hul belasting te betaal, ens. As die Britte swaar reageer, het dit die Britte net erger laat lyk; in wese sou die Britte te staan ​​kom as boelies wat hul heerskappy oor die geboelie afdwing. Daar was egter diegene in Indië wat meer ekstreme maatreëls wou gebruik.
'N Deel van die Wet op die regering van Indië van 1919 het verklaar dat 'n kommissie na tien jaar ingestel sou word om te bepaal of Indië meer selfregering sou kon / moes hê. Die eerste ontmoeting in 1928 - die Simon-kommissie.
Hierdie kommissie het in 1930 berig. Daar was geen Indiane in die kommissie nie. Dit het selfbestuur vir die provinsies voorgestel, maar niks anders nie. Dit was onaanvaarbaar vir die INC, wat die heerskappy status wou hê, onmiddellik toegestaan ​​is.
Gedurende die tyd waarin die Simon-kommissie verslag gedoen het, het Gandhi met sy tweede burgerlike ongehoorsaamheidsveldtog begin. Dit sluit in dat Gandhi die wet doelbewus oortree het. Volgens die wet in Indië kon slegs die regering sout vervaardig. Na 'n 250-kilometer-optog na die see het Gandhi sy eie sout begin produseer. Dit het 'n gewelddadige botsing met die Britse owerhede veroorsaak en Gandhi is gearresteer.
In hierdie tyd is 'n simpatieke Viseroy vir Indië aangestel - Lord Irwin. Hy het geglo dat Indië oorheersingstatus moet hê - en hy het hierdie idee in die openbaar uitgespreek. Irwin dring daarop aan dat die kwessie bespreek word. Hy het in 1930 en 193 twee Round Table-konferensies gereël. Hulle is albei in Londen gehou.
Die eerste konferensie het misluk, aangesien geen INC-lede teenwoordig was nie. Die meeste was in die Indiese gevangenisse. Irwin het aangedring op hul vrylating en hy het Gandhi oorreed om na Brittanje te reis om aan die tweede konferensie deel te neem. Ten spyte van hierdie ontwikkeling, het die konferensie weinig bereik toe dit gebreek het oor 'n kwessie wat Indië in toekomstige jare sou spook - godsdiens. Diegene wat op die tweede konferensie teenwoordig was, het betoog en versuim om saam te stem oor die verteenwoordiging van Moslems in 'n onafhanklike Indiese parlement.
In 1935 het die Wet op die regering van Indië is bekendgestel. Brittanje het op hierdie tydstip 'n nasionale regering gehad en vordering met Indië gemaak bloot omdat Stanley Baldwin, die Tory-leier, en Ramsey-MacDonald, die Arbeidsleier, ooreengekom het oor 'n gesamentlike aksie. Winston Churchill was bitter daarteen gekant. Die wet het ingestel:
'N Verkose Indiese vergadering om alles in Indië te sê, behalwe verdediging en buitelandse sake.
Die elf provinsiale vergaderings sou effektiewe volle beheer oor plaaslike aangeleenthede hê.
Die nasionaliste in Indië was nie hiermee tevrede nie, aangesien die wet nie die heerskappystatus ingestel het nie en wit oorheersings toegelaat is om hul eie verdedigings- en buitelandse beleid te beheer. Ook die vorste wat steeds gebiede in Indië regeer het, weier steeds om met die provinsiale gemeentes saam te werk, sodat die tweede deel van die wet betekenisloos sou gewees het.
Die belangrikste mislukking van die wet was dat dit die godsdienstige wedywering tussen die Moslems en Hindoes geïgnoreer het. Byna twee-derdes van die bevolking van Indië was Hindoes en die Moslems het gevrees dat hulle in 'n onafhanklike en demokratiese Indië onbillik behandel sou word. In die provinsiale verkiesing van 1937 het die Hindoes, wat die Kongresparty onder Nehru oorheers het, agt uit die elf provinsies gewen. Die Moslemliga onder Jinnah het geëis dat hul eie staat Pakistan genoem word. Beide Gandhi en die Kongresparty was vasbeslote om die Indiese eenheid te bewaar. So 'n wedywering tussen die Hindoes en Moslems kan slegs sleg wees vir die toekoms van Indië.
Die Tweede Wêreldoorlog het die Indiese aangeleentheid geheers - hoewel dit tydelik was. Die Indiane het waardevolle militêre hulp verleen in die stryd teen Japan, veral in die veldtog in Birma. Die Britte het die heerskappystatus vir Indië belowe sodra die oorlog geëindig het.
In 1945 wou die nuutverkose Arbeidersregering onder leiding van Clement Attlee voortgaan met die oplossing van wat as die "Indiese probleem" beskou word. Die godsdienstige wedywering in Indië het egter kop uitgesteek en die moontlike oplossing baie kompleks gemaak. Pogings om 'n kompromisgrondwet op te stel wat vir beide Moslems en Hindoes aanvaarbaar was, het misluk. Die Britse plan was om die provinsiale regerings uitgebreide magte toe te laat, terwyl die sentrale regering slegs beperkte magte sou hê. Die Arbeidersregering vertrou op die hoop dat die meeste Moslems in een of twee provinsies gewoon het en dat die regerings in hierdie provinsies dit sou weerspieël in hul besluitneming. As hierdie plan werk, sou die behoefte aan 'n aparte Moslemstaat nie nodig wees nie. Die plan is in beginsel aanvaar, maar die besonderhede daarvoor was nie.
Die goewerneur-generaal van Indië, lord Wavell, het Nehru uitgenooi om 'n tussentydse regering in Augustus 1946 te vorm. Wavell het gehoop dat die besonderhede van so 'n regering later kon uitgesorteer word - maar hy het gehoop dat die skepping van 'n werklike regering onder leiding van Indiese burgers deur almal ondersteun sal word. Die Hindoe Nehru het twee Moslems in sy kabinet opgeneem, maar dit het nie daarin geslaag om geweld te stop nie. Jinnah het oortuig geraak dat nie vertrou kan word op Nehru nie en hy het 'n beroep op Moslems gedoen om 'direkte optrede' te neem om 'n onafhanklike Moslemstaat te kry. Geweld het versprei en meer as 5000 mense is in Kalkutta dood. Indië het in die burgeroorlog neergedaal.
Vroeg in 1947 kondig Atlee aan dat Groot-Brittanje Indië nie later nie as in Junie 1948 sou verlaat. Die Hindoe-kongres het met hom saamgestem. Mountbatten was daarvan oortuig dat enige vertraging die geweld sou verhoog en hy het die datum waarop Brittanje na Indië vertrek, tot Augustus 1947 voorgestel.
In Augustus 1947 het die Indiese onafhanklikheidswet onderteken is. Dit het die Moslem-meerderheidsgebiede (in die noordweste en noord-oostelike gebiede van Indië) van Indië geskei om die onafhanklike staat Pakistan te skep. Hierdie nuwe deelstaat is in twee verdeel, terwyl die twee dele 1000 myl van mekaar af was. Die daad was nie maklik om in werking te stel nie.
Sommige mense bevind hulle aan die verkeerde kant van die grense, veral in die gemengde provinsies Punjab en Bengale. Miljoene het na die nuwe grense getrek - Hindoes in wat die nuwe Pakistan sou wees, het na Indië verhuis, terwyl Moslems in Indië na Pakistan verhuis het. Waar die twee bewegende groepe bymekaargekom het, het geweld veral in die vlugtige Punjab-provinsie plaasgevind, alhoewel 250,000 mense in godsdienstige botsings vermoor is. Aan die einde van 1947 het dit gelyk of die geweld aan die gang was, maar in Januarie 1948 het 'n Hindoe Gandhi vermoor. In 'n gebaar wat die hele probleem van Indië opgesom het, het die Hindoe Gandhi se verdraagsaamheid teenoor Moslems afgemaai. Die moord op Gandhi het egter soveel mense geskok dat dit ironies genoeg in 'n tydperk van stabiliteit ingetree het.
Generaal Archibald Wavell is op 5 Mei 1883 in Colchester gebore. Wavell het in Winchester skoolgegaan en van hier af vorder hy na die weermag ...
Mahatma Gandhi het een van die kernfigure geword, indien nie die belangrikste figuur nie, in die geskiedenis van Indië in die twintigste eeu. Saam met Jinnah en Nehru, ...
Jawaharlal Nehru, saam met Ghandi en Jinnah, sou 'n baie belangrike rol in die geskiedenis van Indië in die twintigste eeu speel. Nehru is gebore in…