Roald Amundsen - Inligting
Roald Amundsen - Geskiedenis
Roald Amundsen is gebore in Borge, Noorweë op 16 Julie 1872. Sy gesin was seevaarders, maar sy ma het hom beloof om 'n dokter te word wat hy gaan studeer het. Toe sy dood is toe hy 21 was, het hy opgehou skoolgaan om see toe te gaan. Hy het die eerste suksesvolle Suidpool-ekspedisie gelei en Robert Scott in 1911 geklop. Hy was ook die eerste persoon wat deur die Northwest Passage (1903-1906) navigeer het. Na sy uitbuiting op die Suidpool, het Amundsen hom tot lugverkenning gewend en in werklikheid verdwyn in 'n poging om sy kollega Umberto Nobile te red wat sy lewensgevaar neergestort het ...
Roald Amundsen was 'n Noorse ontdekkingsreisiger. Hy was veral bekend daarvoor dat hy die eerste ekspedisie gelei het om die Suidpool in 1911 te bereik. Amundsen was ook aktief in die Arktiese gebied, wat 'n ekspedisie na die Noordpool gelei het in 1926. Sy ander reise was die eerste suksesvolle reis deur die Noordwes -passasie buite Kanada. Amundsen, wat van kleins af geïnteresseerd was in verkenning, het vermoedelik in 1928 gesterf toe hy verdwyn het terwyl hy probeer het om kamerade in die Arktiese gebied te red.
Amundsen is op 16 Julie 1872 in die klein dorpie Borge gebore. Sy familie het 'n tradisie van seevaart agter die rug gehad, en verskeie van sy manlike lede was skeepseienaars of seekapteins. Toe hy volwassenheid bereik het, het Amundsen gewoonlik met die vensters van sy slaapkamer wyd oop geslaap.
Hy sou dit selfs in die dieptes van die winter doen, aangesien hy geglo het dat dit 'n goeie praktyk sou wees vir die lewe van verkenning wat hy graag as 'n man wou lei. In 1897 het hy die eerste keer Antarktika gesien, wat nog steeds deur ontdekkingsreisigers byna onaangeraak was, en die bevrore vasteland het sy verbeelding sy lewe lank behou.
Amundsen verdien erkenning
In 1903 het Amundsen sy eerste mate van bekendheid as matroos gewen toe hy aan boord van 'n ekspedisie deur die Noordwes -gang in 'n vissersboot van slegs 70 voet lank was. Die reis was lank en hard, en die vaartuig was gereeld vasgevang in ys.
Vanweë die noodsaaklikheid om te wag totdat dit ontdooi voordat dit voortgaan, was dit drie jaar voordat die partytjie klaar was. By sy terugkeer na Noorweë het Amundsen nuus gehoor dat die Britse ontdekkingsreisiger, Ernest Shackleton, 'n ekspedisie na Antarktika sou lei om die Suidpool te bereik. Die Shackleton -reis was onsuksesvol, en Amundsen bestee baie tyd aan die bestudering van wat verkeerd gegaan het om sulke probleme self te vermy.
Amundsen verken die Antarktika
Alhoewel hy baie geprys word vir sy beplanning en organisatoriese vermoëns, word gesê dat Amundsen 'n taamlik stilswyende en selfs 'n streng man is. Hy het bemanningslede gekies wat volgens hom die unieke eise van 'n lang poolreis sou kon hanteer, en teen die laat somer van 1910 was hy gereed om te vertrek.
Toe sy ekspedisie in Augustus van daardie jaar die hawe verlaat, het gerugte gesê dat hy eintlik op pad was na die Noordpool, maar eintlik het hy die opsie in die geheim uitgesluit nadat hy gehoor het dat die Amerikaanse ontdekkingsreisiger Robert Peary beweer het dat hy bereik het 90 grade noord in 1909. Selfs Noorse amptenare is nie van Amundsen se hartsverandering meegedeel nie, aangesien die ontdekkingsreisiger bekommerd was dat hy om politieke en diplomatieke redes meegedeel sou word dat hy geen wedywering met Brittanje sou vermy nie.
Amundsen het nie eers sy bemanning die volle waarheid vertel oor waarheen hulle op pad was nie, totdat sy skip, die Fram, die waters van Marokko bereik het. Intussen was hy besig met die seleksie van sleehonde om sy toerusting te trek sodra die partytjie land bereik het. Amundsen beskou dit as 'n baie belangrike saak in die mate dat die sukses of mislukking van sy hele onderneming afhang van hul vermoëns.
Sy Britse mededinger, Robert Falcon Scott, het eerder sterk staatgemaak op Siberiese ponies, 'n besluit wat noodlottig gebrekkig sou wees. Amundsen se partytjie het middel Oktober 1911 die Ross-ysrak bereik en vinnig na die Pool vertrek, drie weke voor Scott.
Bereik die Suidpool
Die partytjie van Amundsen het uitstekende reisomstandighede gehad, danksy buitengewoon goeie weer gedurende die grootste deel van hul reis. Teen 7 Desember het die Noorweërs die verste punt bereik wat die vorige Shackleton -ekspedisie bereik het, en 'n week later is die Suidpool self bereik. Amundsen het self 'n Noorse vlag by die pool opgerig voordat hy en sy groep die lang terugreis begin het.
Danksy hul noukeurige voorbereiding was hierdie been ook relatief eenvoudig, en op 25 Januarie 1925 was hulle veilig terug in die basiskamp. Die ekspedisie het oor 99 dae ongeveer 1,800 myl oor die land gereis. Die ekspedisie van Scott het middel Januarie die pool bereik, maar het omgekom in afskuwelike sneeustorme op die terugkeer, skaars 10 kilometer van 'n voorraadopslagplek.
Verdere verkennings en dood
Amundsen self het verder avonture onderneem, die meeste in die poolstreke. Hiervan was sy opvallendste ekspedisie 'n vlug wat direk in 1926 oor die Noordpool gegaan het. Weens twyfel oor die vraag of die party van Peary in 1909 hul finale posisie akkuraat aangemeld het, word Amundsen se reis nou algemeen aanvaar as die eerste keer dat die Noordpool vir seker bereik is.
Twee jaar later, terwyl hy op 'n ander reis was, het hy egter verdwyn. Op 18 Junie 1918 het hy probeer om mede -ontdekkingsreisigers in die Arktiese Oseaan uit die lug te red, maar sy vliegtuig het op see verlore gegaan. Ondanks 'n soektog van drie maande, is Amundsen se lyk nooit gevind nie.
Op Sondag 27 Junie 1926 om 16:00 stuur die Alaska Steamship Company SS Victoria sluit aan by Pier 2 in Seattle. In teenstelling met die meeste aankomelinge uit Nome, Alaska, word die skip vergesel van Puget Sound deur 'n vloot privaat seiljagte wat langs mekaar vaar en weermagvliegtuie. Stadspersone en 'n skare van meer as 5 000 wag by die pier. Almal is gretig om die beroemde ontdekkingsreisigers en ekspedisieleiers te sien, die Noorse kaptein Roald Amundsen (1872-1928) en die Amerikaanse Lincoln Ellsworth (1880-1951), en die bevelvoerder en ontwerper van die lugskip Norge, Italiaanse kolonel Umberto Nobile (1885-1978). Hulle het pas die eerste lugskipvlug oor die Noordpool van Spitsbergen, Noorweë, na Teller, Alaska, voltooi.
Amundsen se tweede besoek van 26
Dit was Amundsen se tweede besoek aan Seattle in vier maande. In Februarie 1926 het hy sy landlooplesing in die stad voltooi. Dit was die Goue Eeu van Polêre verkenning en hy was bekend in die Noorse gemeenskappe rondom Puget Sound. Op 21 Februarie het Amundsen vir 'n gehoor van 3 000 by die Seattle Eagles Auditorium les gegee. Op 23 Februarie doseer hy in Everett by die Everett Armory vir 'n kapasiteit van 1 500. In sy voorlegging beskryf hy sy onsuksesvolle vliegtuigvlugpoging van 1925 vanaf Spitsbergen, Noorweë, na die Noordpool. Amundsen het twyfel uitgespreek dat poolverkenning met die vliegtuig ooit suksesvol sou wees, maar dat semi-rigiede dirigibles soos die lugskip Norge belofte vir sukses ingehou.
Amundsen se lesingreis van 1926, wat oorspronklik tot 17 Maart sou voortduur, het op 23 Februarie in Everett geëindig toe hy hoor dat die Norge sou binnekort gereed wees vir hul beplande vlug oor die Noordpool. Op 25 Februarie vertrek Amundsen na die ooskus, waar hy by Lincoln Ellsworth aansluit. Vandaar het die twee na Spitsbergen, Noorweë, gereis om voor te berei vir die vlug van die Norge oor die Noordpool.
Wedloop na die Noordpool
Toe hulle die Noorse nedersetting in King's Bay bereik, wag Spitsbergen, Amundsen en Ellsworth op die koms van Umberto Nobile en die Norge uit Italië, waar die Norge gebou was.
Op 28 April 1926 arriveer Richard Byrd in King's Bay met sy Ford Trimotor -vliegtuig en sy volle ekspedisie gereed om die eerste oor die Noordpool te vlieg. Hy is gefinansier deur eksklusiewe nuusdiensooreenkomste wat slegs van waarde sou wees as hy die eerste was om die Noordpool per lug te bereik. As hy nie eerste was nie, sou hy ernstig in die skuld bly.
Die Norge met Nobile, sy Italiaanse bemanning en die Noorse bemanning wat hy op pad van Rome opgetel het, het later as beplan by King's Bay aangekom. Terwyl Nobile en die Italianers in poolklere geklee was, was die Noorse bemanning geklee in straatklere wat nie geskik was vir die koue temperature nie. Nobile het hulle opdrag gegee om hul warm klere agter te laat om gewig te bespaar op die vlug en was ongemaklik koud tydens die vlug na King's Bay. Amundsen het dit as 'n persoonlike belediging van Nobile aangeneem. Om Amundsen verder kwaad te maak, het Nobile hom meegedeel dat een van die lugskipmotors herstelwerk benodig, wat hul vertrek na die Noordpool met minstens twee dae vertraag.
Op 8 Mei, terwyl Amundsen en die Norge Die bemanning wag op die herstelwerk, Byrd en sy vlieënier Floyd Bennett (1890-1928) het op 'n vlug van 15-1/2 uur noordwaarts vertrek. By hul terugkeer kondig Byrd aan dat hy en Bennett die Noordpool bereik het en dit vir 13 minute omring. Maar hulle het minstens 'n uur vroeër as verwag teruggekeer, 'n verdag korter vlug as die afstand en vliegtuigspoed sou aandui.
Noordpoolvlug van die Airship Norge
Twee dae later, met die herstelwerk voltooi, het die Norge was gereed vir vlug. Dit het op 11 Mei om 09:50 vertrek by helder weer. Die lugskip het op 12 Mei om 01:30 die Noordpool bereik. By die paal is nasionale vlae laat val, eers die Noorse, toe die Amerikaner, daarna die Italianer. Soos deur Nobile opdrag gegee is om gewig te bespaar, was die Amerikaanse en Noorse vlae vlae van 'n sakdoek, maar die Italianers het 'n armlading 'vlae en wimpels laat val, een so groot soos 'n tafeldoek.
Eers verby die paal vlieg hulle 72 uur en 3 000 myl verder en land by die klein nedersetting Teller, Alaska. As gevolg van wind en weer, was hul landingsplek 90 myl van hul beplande landing in Nome, Alaska.
Die NorgeDie bemanning het gehoop om vas te stel of daar land tussen die Noordpool en die noordkus van Alaska was, maar die lugskip het mis op die grootste deel van sy pad teëgekom. Die besluit sou in plaas daarvan geneem word deur die vliegtuigvlugte van 1926 tot 1928 van kaptein George Hubert Wilkins (later sir Hubert Wilkins) (1888-1958) en luitenant Carl Ben Eielson (1897-1929). Hulle het gevind dat daar geen land in die gebied was nie, slegs see -ys. Hulle het op verskeie plekke op die ys beland en Wilkins het die diepte van die see onder die ys gemeet.
By die voltooiing van die Norge vlug, Amundsen, Ellsworth, Nobile en 'n paar van die bemanning het van Teller na Nome gereis om te wag vir die stoomskip SS Victoria vir deurgang na Seattle. Die Victoria het op 12 Junie in Nome aangekom.
Alhoewel die feite eers ongeveer 70 jaar later bekend sou wees, het die hersiening van 'n Byrd -dagboek en aantekeninge van sy vlieënier Floyd Bennett die vermoede bevestig dat die Byrd -vlug van Mei 1926 nie die Noordpool bereik het nie, met meer as 100 myl. Daarom het die Norge was die eerste in die geskiedenis wat oor die Noordpool gevlieg het.
Die vaart na Seattle
Die SS Victoria, die "Old Vic" soos sy in die algemeen genoem is, het Nome verlaat en op 16 Junie suidwaarts gegaan vir die 11 dae lange reis na Seattle. In sy boek, Eerste kruising van die poolsee, Het Amundsen dit beskryf as 'n baie ou boot, maar gebou van die beste materiale en nog steeds 'solied en sterk' met eersteklas opgedateerde passasierskwartiere wat slegs twee jaar tevore voltooi is.
Dit was die eerste terugreis van die seisoen van Nome na Seattle. Amundsen het geskryf dat passasiers op die eerste reis noord en laaste na die suide van die seisoen 'n heel ander groep was as wat die gewone reisigers die grootste deel van die seisoen vervoer het. Hierdie seilings het prospekteerders na Alaska vervoer om goud te soek. Die tekens van die vaart na Nome is steeds regdeur die skip aangebring om passasiers daaraan te herinner om hul stewels uit te trek voordat hulle gaan slaap, en dobbel is streng verbode (ondanks die feit dat daar tafeltafels in elke kajuit was).
Terwyl die Norge ekspedisie die doel bereik het om oor die Noordpool te kom, was Amundsen bekommerd dat hulle dalk 'n teleurstellende ontvangs in Seattle sou beleef. Was daar van hom verwag om 'n skouspelagtige aankoms per lugskip te maak, nie deur stoomskip nie?
Amundsen se kommer oor die warmte van die onthaal is vinnig verdwyn toe hulle Port Townsend bereik. Daar is hulle ontmoet deur verteenwoordigers van die Seattle Chamber of Commerce wat die res van die reis aan boord by hulle aangesluit het. 'N Uur voor hul aankoms is hulle begroet deur vyf weermagvliegtuie wat oor die hoof vlieg. Ongeveer 20 kilometer van hul bestemming af, word 'n vloot seiljagte en die stoomskip SS op hulle ontmoet Atlanta wat deur die Italiaanse gemeenskap van Seattle gehuur is om Nobile en sy Italiaanse bemanning met liedere en gejuig te groet.
In Amundsen se woorde van Eerste kruising van die Polêre See:
"Op 27 Junie het ons afgekom in Puget Sound, die wonderlike deel van die see wat na Seattle Washington lei. Nadat ons Port Townsend verby was, moet ons nie meer twyfel oor die houding van die Amerikaanse volk teenoor ons vlug nie. Deputasies van die Kamer van Koophandel en ander openbare instellings het ons hier ontmoet en die vele en groot voorbereidings wat vir ons aankoms getref is, voorgelê, kort daarna het die een vliegtuig na die ander oor die ou geslinger. Vic en het ons duidelik laat verstaan ​​dat die koue hier verdwyn het. Dit was 'n onvergeetlike oomblik toe ons by die Alaska Steamship Company -pier in Seattle lê. Groot skare is versamel om ons te verwelkom "(Amundsen Ellsworth, 160-161).
Vieringe in Seattle
Wanneer die Vic Pier 2 aan die voet van Yesler Way bereik het, is die ontdekkingsreisigers begroet deur 'n skare van 5 000 juigende mense. Toe hulle die skip verlaat, verskyn Nobile geklee in sy beste blou militêre uniform, maar Amundsen en Ellsworth was geklee soos prospekteerders in klere wat hulle in Nome gekoop het. Dit was verwarrend vir 'n jong meisie wat gelukwensende blomme dra, wat dit na die indrukwekkend geklede Nobile in sy helder uniform gebring het, eerder as na Amundsen, die leier van die ekspedisie.
Nobile het die Noorweër aangesê om nie onnodige klere aan boord te bring nie weens gewigbeperkings, maar het nie die beperking op hom of die Italiaanse bemanningslede opgelê nie. Toe Amundsen Nobile en die bemanning skerp geklee in hul uniforms sien wat hulle aan boord van die lugskip weggesteek het, het hy besluit om nie 'n kwessie daaroor te maak nie, alhoewel die lugskip afgeneem het omdat dit oorgewig was en hy oor ys moes loop en sneeu na die beskawing as gevolg daarvan, sou dit 'n ander storie gewees het.
Van die pier af het die skare 'n parade deur die middestad gevorm, gelei deur die Seattle Police Band tot by die Olympic Hotel, waar die gaste oornag het. Die ontdekkingsreisigers het met luukse motors gery. Die middag die volgende dag, Maandag 28 Junie, is hulle vereer tydens 'n middagete in die banketsaal van die Kamer van Koophandel. 'N Totaal van 800 kaartjies is aan die publiek verkoop, wat die kamer vol was. Die oorvloedige menigtes het aangrensende kleiner eetkamers, sitkamers, die belangrikste voorportaal en die gange gevul.
Amundsen, Ellsworth en Nobile het kort toesprake gehou. Amundsen het gesê dat die sukses van hul vlug bewys is dat dit moontlik is om reistyd en afstand tussen kontinente te verminder met 'n Arktiese baan vir kommersiële reise per lugskip oor die paal van Europa na Amerika of Asië. Op 'n persoonlike noot het hy gesê dat hy met hierdie ekspedisie, na albei pole, sy laaste lang gesoekte doel bereik het en gereed was om die toekomstige werk aan 'n jonger geslag oor te dra. Hy was 55, dit sou sy laaste ekspedisie wees. Hy kan selfs trou.
Ellsworth het gesê hy sien uit na nog ekspedisies na die poolstreke. Nobile het gesê dat die verkenning van die Noordpool met 'n lugskip eers begin het, en wanneer hy na Italië terugkeer, sou hy sy planne aan premier Benito Mussolini (1883-1945) voorlê. Nobile het gesê dat hulle deur die Italiaanse regering geborg sal word, nie deur die Noorse Aero Club nie, en anders kan hy nie meer besonderhede bekend maak nie. Na die middagete het die ontdekkingsreisigers na hul hotel teruggekeer om voor te berei op hul vertrek per trein.
Hulle het die aand van 28 Junie per trein uit Seattle vertrek. Amundsen moes New York teen 3 Julie bereik, betyds vir die seil van die Noorse American Line seevaart SS Bergensfjord vir hul terugkeer na Europa. Om betyds te kom, kon hulle nie hul verblyf in Seattle verleng nie. Hulle het gekies om met die Great Northern Railway Oriental Express te reis, aangesien dit die reputasie gehad het as die gemaklikste trein deur die land. Die spoorlyn het 'n privaat motor op die trein gesit, met slaapkamers, 'n sitkamer en 'n eie eetkamer. Amundsen beskryf hul lewenswyse as verander van die van swerwers na dié van vorste.
Hy vergelyk hul reis van drie dae oor Amerika met 'n triomfantelike optog, ontvang telegramme en word begroet deur 'n warm en entoesiastiese skare by hul stop langs die pad. Hy was veral verheug dat die weldoeners nie net sy mede-Noorweërs was nie, maar 'n deursnit van Amerikaners verteenwoordig.
Toe hulle by die Grand Central Station in New York aankom, word Amundsen, Ellsworth en die Noorse bemanning weer as helde begroet en bestuur deur 'n polities begeleide kavalkade deur New York, gejuig deur entoesiastiese skares. Hulle is vereer tydens 'n openbare middagete voordat hulle aan boord van hul stoomskip na Bergen, Noorweë, gegaan het. Hulle het 'n soortgelyke ontvangs in Bergen ontvang toe hulle op 12 Julie aankom en weer 'n paar dae later in Oslo, Noorweë. Nadat hy 'n paar maande in Noorweë sy verslag van die ekspedisie geskryf het, Eerste vlug oor die poolsee, Amundsen keer in November 1926 terug na die Verenigde State vir 'n lesingreis. Hier vind hy uit dat die nuut gepromoveerde generaal Nobile, onder leiding van Mussolini, 'n 13-stadige Amerikaanse lesingreis gehou het met sy eie weergawe van die ekspedisie.
Van die begin af was daar wrywing tussen Nobile en Amundsen. Amundsen en Ellsworth was leiers van die ekspedisie, Amundsen vir die ontstaan ​​en organisering daarvan en Ellsworth vir sy hulp by die finansiering. Die Noorse Aero Club wat die reis geborg het, het die lugskip van Italië en Mussolini gekoop. Nobile en die Italiaanse bemanning is aangestel om dit te bestuur en te bestuur. Nobile dring daarop aan dat hy ook 'n ekspedisieleier moet wees, maar kry in plaas daarvan die titel lugvaartbevelvoerder. Sy kontrak het hom verbied om verslag te doen van die ekspedisie aan nuusdienste omdat dit die eksklusiewe ooreenkomste wat Amundsen aangegaan het om die ekspedisie te finansier, sou oortree. Maar Nobile het die kontrak oortree en sy eie rekeninge aan nuusagentskappe en in lesings verskaf. Hy het ook vertrek na King's Bay vertraag en gewigbeperkings opgelê aan almal behalwe sy eie bemanning. Teen die einde van die ekspedisie was die verhouding tussen Amundsen en Nobile gespanne en het in die daaropvolgende maande erger geword namate hul vete in die pers toegeneem het.
In Junie 1928 het Nobile sy eie vlug oor die Noordpool in die lugskip gelei Italia. Hy wou bewys dat hy suksesvol kan wees sonder die hulp van Amundsen en die Noorweërs tot eer van Italië en Mussolini. Hulle het die Noordpool suksesvol bereik uit King's Bay, maar het met hul terugkeer neergestort. Toe hy van die ongeluk hoor, verlaat Amundsen onmiddellik sy huis in Oslo met 'n Franse soekvliegtuig om Nobile en sy bemanning te red, maar die vliegtuig het verlore gegaan tydens die vlug van Tromso, Noorweë, na King's Bay en is nooit gevind nie. Amundsen se aftrede was van korte duur. Edele en oorlewende bemanningslede is uiteindelik gevind en gered, maar sy reputasie is aangetas.
Gemeenskapserfenisprojek in Snohomish County
Roald Amundsen aankom in Seattle op dek van SS Victoria, 27 Junie 1926
Norge 1926 poskaart vir die herdenking van die Noordpool
4,5-duim koperbak ter herdenking van Amundsen Ellsworth Norge se vlug van die Noordpool in 1926
Norge en grondpersoneel, ca. 1926
SS Victoria, Skagway, Alaska, na 1924
SS Victoria vertrek na Nome uit Seattle
"Wilkins sal nie met die lug na die noordpool kom nie, beweer Amundsen," Seattle Daily Times, 12 Februarie 1926, bl. 14 "Amundsen sê dat hy die paal sal bereik," Ibid., 20 Februarie 1926, bl. 3 "Kaptein Amundsen om die reeks lesings in Everett af te sluit," Everett Daily Herald, 23 Februarie 1926, p. 7 "Explorer Amundsen gee besonderhede van Dash aan die paal," Ibid., 24 Februarie 1926, bl. 1 "Amundsen vertrek na New York om na Noorweë te vaar," Ibid., 25 Februarie 1926, bl. 4 "Seattle aan die kapt. Amundsen en metgeselle" Seattle Daily Times, 26 Junie 1926, bl. 2 "Amundsen Guest Here Today Ellsworth, Nobile with Him," Ibid., 27 Junie 1926, bl. 11 "hy ken die weg ... (Great Northern Ad), Ibid., 28 Junie 1926, bl. 4 "Welkom ontdekkingsreisigers!" Ibid., 28 Junie 1926, bl. 6 "Amundsen sê Arktiese reise en verkenning het pas begin," Ibid., 28 Junie 1926, bl. 19 "Lede van die Amundsen -ekspedisie is welkom in Seattle," Ibid., 28 Junie 1926, bl 22 "Trouklokke kan vir Amundsen lui," Ibid., 7 Julie 1926, bl. 1 Roald Amundsen en Lincoln Ellsworth, Eerste kruising van die poolsee (New York: Doubleday, Doran & Company, Inc, 1928), 158-166 117-122 124 135-151 161-168 Stephen R. Brown, The Last Viking: The life of Roald Amundsen (Boston: Da Capo Press, 2012), 277 280 282 287 290 301 305 307 308 Jeff Maynard, Antarktika se verlore vlieënier (New York: Pegasus Books Ltd, 2019), 22 26 27 29 30 31 37-38 Jeff Maynard, Vlerke van ys (Sydney: Random House Australia, 2010), 110-111 172-173 Beekman H Pool, Polar Extremes The World of Lincoln Ellsworth (Fairbanks, Alaska: University of Alaska Press, 2002), 197-198.
Maud en Amundsens se polêre geskiedenis
Roald Amundsen was die eerste man wat die Suidpool bereik het. Na hierdie ekspedisie beplan hy 'n reis na die Arktiese gebied. Sy skip Maud is nou terug na Vollen en kan in die hawe van Tofte bewonder word. Kombineer die poolgeskiedenis en Maud met 'n besoek aan die Oslofjord -museum vir 'n lekker daguitstappie buite Oslo.
Roald Amundsen se poolskip Maud is terug na Asker
101 jaar na die bekendstelling van Maud in Vollen, het die poolskip teruggekeer huis toe na 'n lang seereis van Cambridge Bay in Kanada en word dit nou in Tofte gestoor.
Amundsen - die eerste man wat die Suidpool bereik het
Roald Amundsen het die Suidpool -ekspedisie in die geheim beplan toe hy die skip & quotFram & quot gebou het en die lede van die ekspedisie die eerste in die geskiedenis geword het wat op 4 Desember 1911 die Suidpoolpunt bereik het, vyf weke voor die ekspedisie van Robert F. Scott dit bereik het met sy tweede poging.
Van Vollen na die Noordpool
Die poolskip Maud is by die skeepswerf van Christian Jensen in Vollen gebou. Die kliënt was Roald Amundsen wat 'n ekspedisie na die Arktiese gebied beplan het, waar die doel was om navorsing in hierdie gebiede te doen en hopelik die Noordpool te bereik. In 7 Junie 1917 is Maud voltooi en gelanseer waar die Oslo Fjord Museum vandag geleë is. In die somer van 1918 vaar & quotMaud & quot uiteindelik van Oslo na die noordoostelike gang. Daar is gepoog om sonder sukses oor die Arktiese Oseaan te dryf, en ander pogings is aangewend om die Noordpool per vliegtuig te bereik. Die boot het agtergebly, en na 80 jaar op die seebodem in die noordwestelike gang, is die skip in Augustus 2018 huis toe vervoer.
Die wetenskaplike resultate van die ekspedisie is steeds relevant, maar Roald Amundsen het verskeie struikelblokke teëgekom en die skip het nooit die Noordpool bereik nie. Amundsen het in 1925 bankrot geraak en Maud is op dwangveiling verkoop. Uiteindelik sak sy in Cambridge Bay, Kanada, waar sy 80 jaar op die seebodem lê. Maud is in berging in Sagene B & aringthavn op Tofte in afwagting van 'n permanente & laquoMaud -huis & raquo.
Die Oslofjord Museum
In die Oslofjord -museum kan u 'n indrukwekkende versameling ou houtbote sien, leer oor die lewe in die see en die geskiedenis wat verband hou met huurbote op die Oslofjord. Die kinders vind dit lekker om 'n boot te maak wat deur elastiek gedryf word wat in die swembad getoets kan word.
Toegang tot Vollen kan geskied met 'n geskeduleerde veerboot of bus. Die reis na Maud in Tofte word die beste met die motor gedoen. Fantastiese daguitstappie om te kombineer met besoeke aan plaaslike strande, restaurante en kusgalerye.
10. Fairweather -vriende
Amundsen sou miskien nie opgehou het met sy Noordpool -ekspedisie nie, maar sy finansiering het verdwyn. Die mense wat bereid was om die reis te ondersteun, het skielik teruggetrek toe hulle ontdek dat hy nie die eerste man sou wees om daar te kom nie. Alhoewel Amundsen verduidelik het dat daar nog wetenskaplike waarde vir die ekspedisie was, was hulle slegs bereid om sy reis te finansier as hy die kans sou kry om die eerste te wees.
Ek is seker dat dit nie veel nodig was om 'n manier te vind om sy geld te behou nie.
Roald Amundsen in 1925 sy oë op die Noordpool gevestig, alhoewel daar bewerings was dat dit reeds deur Frederick Cook en Robert Peary ondersoek is. Hy het besluit om 'n vlieënde boot te gebruik vir hierdie verkenning, en daarom het Lincoln Ellsworth, vlieënier Hjalmar Riiser-Larsen en drie ander met twee Dornier Do J vlieënde bote na die N-24 en N-25 versamel, na 87 & deg 44 en eerste noord. Die N-24 is beskadig en het die N-25 agtergelaat wat die ses vir die reis gebruik het. Hulle het 'n landingsbaan voorberei om van ys af te gaan. In 1926 het saam met 16 ander lede, waaronder Lincoln Ellsworth, vlieënier Hjalmar Riiser-Larsen, Oscar Wisting en 'n Italiaanse vliegtuigbemanning onder leiding van 'n lugvaartingenieur, Umberto Nobile op die lugskip Norge, die eerste lugtrek deur die Arktiese gebied gemaak. Die span het op 11 Mei 1926 Spitzbergen verlaat en binne twee dae in Alaska geland. Hulle het sedertdien die eerste gedokumenteerde ontdekkingsreisigers geword wat die Noordpool bereik het. Alle eise deur ander ontdekkingsreisigers voorheen word betwis en word as bedrog of twyfelagtige akkuraatheid beskou.
Die uitkomste van die twee ekspedisies was soos volg.
Prioriteit op die Suidpool: Amundsen het Scott met 34 dae na die Suidpool geklop.
Sterftes: Scott het vyf mans verloor, waaronder homself wat van die paal teruggekeer het, uit 'n span van 65. Amundsen se hele span van 19 keer veilig terug na Noorweë.
Sommige skrywers (insluitend Huntford en Fiennes) verbind tot twee verdere sterftes (die verdrinking van Robert Brissenden en die selfmoord van Hjalmar Johansen) met die twee ekspedisies, maar dit het buite die Antarktiese Sirkel gebeur.
Histories is verskeie faktore bespreek en baie bydraende faktore beweer,  insluitend:
Prioriteit by die paal: Scott het geskryf dat Amundsen se honde sy eie polêre aspirasies ernstig bedreig het, want honde, wat koudtolerant is as ponies, sou vroeër in die seisoen kon begin as Scott se gemengde vervoer van honde, ponies en motors. 
Cherry-Garrard in Die ergste reis ter wêreld stem saam, maar voeg by dat honde volgens sy ervaring nie die Beardmore -gletser sou kon bestyg nie. 
Met betrekking tot die oorsake van die dood van Scott en sy metgeselle, bestee Cherry-Garrard hoofstuk 19 in sy boek om die oorsake te ondersoek. Onder verskeie ander faktore vermoed hy dat die rantsoene van Scott se span onvoldoende was en nie genoeg energie vir die manne bied nie. 
Die grootste deel van Scott se vervoer moes deur ponies gedoen word, wat ongeskik is om op sneeu en ys te werk sonder sneeu-skoene. Hulle relatief klein hoewe en groot gewig het veroorsaak dat hulle in iets anders as baie stewige sneeu of ys gesak het. Oates was gekant teen sneeuskoene en het die meeste in die basiskamp gelaat.
Ponies se jasse word maklik deur sweet deurdrenk tydens inspanning, wat konstante aandag met komberse vereis om onderdrukking deur verdamping te vermy. Honde daarteenoor het nie sweetkliere nie - hulle verkoel hulself deur hyg, wat hulle minder kwesbaar maak vir die koue. Met ponies erken Scott dat hy eers op 1 November 1911 kon vertrek wanneer die weer warmer sou wees, wat hom minder tyd laat om die reis te voltooi.
Die verlies van ponies, waarvan verskeie verdrink het toe die see-ys besig was om te verval, het die voorraad beperk wat na die depots vervoer kon word. Van die 19 ponies wat suid gebring is om te help met die neerlê van depots op die Ross -ysplank (wat gedurende die eerste en laaste kwartale van die trek deurgeloop is), het nege verlore geraak voordat die reis begin het. Anders as honde wat die oorvloedige rob en pikkewynvleis wat in Antarktika gevind is, kon eet, moes die ponie se kos van die skip af weggevoer word, wat die winkels wat vervoer moes word, aansienlik vergroot terwyl Scott se ekspedisie na die paal beweeg.
As die depot van een ton op 80 ° S. op die breedtegraad geplaas is, sou Scott en sy twee oorlewende metgeselle soos beplan dit op hul terugtog kon bereik. Omdat Scott geweier het om die ponies na hul dood te dryf, ondanks die dringende advies van Oates om dit te doen, is die depot ongeveer 50 kilometer daarvandaan geplaas. Scott se party is 11 myl suid van die depot dood.
Die toevoeging van luitenant Henry R. Bowers op die laaste minuut tot die beplande vierman-paalparty het moontlik die rantsoeneringsplan gespanne, hoewel die dood van onderoffisier Evans weke later die partytjie weer tot vier verminder het.
Die rantsoene was gebrek aan B- en C -vitamiene.  Die party het 'n paar weke nadat hy die paal bereik het, verswak, ondanks Scott se wedrenambisies voor die terugtog, en geskryf: "Nou vir 'n desperate stryd om die nuus eers deur te bring [voordat Amundsen die kabelkop in Australië bereik]. Ek wonder of ons kan dit doen."
Daar is bevind dat die blikkies kookbrandstof wat langs die terugreis geberg is, gedeeltelik leeg was, wat die mans gedwing het om bevrore kos te eet. Tekort aan brandstof om water te smelt, het waarskynlik veroorsaak dat die mans ontwater het. Blykbaar het die son se hitte 'n deel van die brandstof verdamp, sodat dit by die kurkproppe kon ontsnap. Amundsen het geweet van hierdie 'kruip', en het die brandstofblikke laat soldeer tydens die reis na Antarktika, sien hieronder.
Dit lyk asof die weer op die terugtog ongewoon sleg was. Veral toe die partytjie die Great Ice Barrier bereik het, was die temperatuur baie laer as wat verwag is vir die seisoen, wat die oppervlak baie minder geskik maak vir die slee hardlopers. Verder het die agterwind wat hulle verwag het om hulle by die huis te help, nie verskyn nie. Scott skryf in sy laaste "Message to the Public": "ons wrak is beslis te danke aan hierdie skielike koms van erge weer."
Die kompleksiteit van die vervoerplan het dit kwesbaar gemaak. Dit was deels afhanklik van motorslee, ponies, honde en suidewinde om die slee (wat met seile toegerus was) te help. Die helfte van die afstand was bedoel om deur mensevervoer te word (en vaar wanneer toestande dit toelaat). Scott se daaglikse optogte was beperk tot die uithouvermoë van die stadigste span, die sleepwaens wat opdrag gekry het om 15 myl per dag te vorder. Die ponies het snags opgeruk en gerus toe die son warmer was, en Meares het baie ure lank in die kamp gebly met die baie vinniger honde voordat hulle aan die einde van die dag ingehaal het. 
Sullivan sê dat dit waarskynlik die laaste faktor was wat deurslaggewend was.  Hy verklaar:
Die mens is 'n arm lasdier, soos blyk uit die verskriklike ervaring van Scott, Shackleton en Wilson in die suide van 1902–3. Scott het egter in 1911–12 hoofsaaklik staatgemaak op mensvervoer, want ponies kon nie die gletser halfpad na die pool klim nie. Die Noorweërs het reg geraai dat honde spanne die hele pad kon bereik. Verder het hulle 'n eenvoudige plan gebruik, gebaseer op hul eie vaardighede met ski's en op hondebestuurmetodes wat beproef is. Die maan sal bereik word deur 'n opeenvolging raketfases af te brand en dit af te gooi. This, in effect, is what the Norwegians did with their dogs, the weaker animals being sacrificed to feed the other animals and the men themselves.
Expedition member Apsley Cherry-Garrard did not mention Scott's order in his 1922 book Die ergste reis ter wêreld. However, in the 1948 preface to his book,  he discusses Scott's order. Cherry-Garrard writes that he and Edward Atkinson reached Cape Evans on 28 January. Scott had estimated Atkinson would reach camp by 13 January.  Atkinson, now the senior officer discovered that the dog handler Cecil Meares had resigned from the expedition and that neither Meares nor anyone else had resupplied dog food to the depots. Cherry-Garrard also wrote "In my opinion he [Atkinson] would not have been fit to take out the dogs in the first week of February".
From Alaska, the idea was to drift the ship over the North Pole, but poor ice conditions ultimately forced Maud south to Seattle to undergo extensive repairs. Een keer Maud was repaired, rather than try to ice drift again, Amundsen got distracted by the idea of flying an airplane over the North Pole and instead used Maud to haul aircraft to Alaska for the attempt. It never worked out, and by 1925 Amundsen was broke and forced to sell the ship to the Hudson's Bay Company. The firm rechristened it the Baymaud and used it as a floating warehouse and later a radio station, one of the first in the Arctic, before the ship sank in the pack ice in 1930 in Cambridge Bay, Nunavut.
Amundsen's two other ships, the Gjoa en Fram are currently housed at the Norwegian Maritime Museum in Oslo. Maud didn't accomplish her primary mission, but the oceanographic info the ship's crew collected and its role in the development of the Canadian Arctic are still significant. And while Amundsen never managed to drift over the North Pole with Maud, in 1926 the explorer did at least get to fly over the pole in a dirigible.