Want net soos die vink en die swawel, net soos die vy en die druif, wou hy ook, soos sy God hom beveel het, soort van sy soort voortbring. Maar daarvan wou die wêreld niks weet nie! Hierdie vyeboom moes ook gifappels voortbring. En omdat hy nie wou of kon nie, is hy herhaaldelik deur menige van sy eie stamgenote in die rug gelem; en weer en weer verraai; hulle het hom deur die meule laat gaan, tot fyn stof gemaal en is hy deur die wind weggewaai — of so het almal gedink en saamjuig: “Dank die Here, die vyeboom is dood!”
Maar hoe sterf ‘n stiggie wat God Self van die boom van die lewe se edelhout gesny en in sy Tuin geplant het? Geen wind en weer, geen droogte kan keer dat dit op sy tyd vrug sal dra nie.
Die Empire en die wêreld het dus verniet gejubel, want wié kan sy vyeboom wat Hyself geplant het, ontwortel?
Nie lank daarna nie, verskyn die visioen weer aan hom, aanskou hy die louter angs en verwildering van ’n verjaagde volksmoeder en kind: “Van die westekant af kom vrouens en kindertjies aan. Daar is baie en hulle vlug. Ek sien die hele aarde is pikswart. Ek sien groot verwoesting oor die hele land…”
En terwyl hy sy trane afvee, bring hy hierdie belofte van sy God aan hulle: “Hy sal dit nie oorsien nie. Kyk, elke maal as daar ’n groot wêreldgebeurtenis kom, dan word kinders en vroue vermoor, en dan volg die straf gewis.”
Maar na daardie eerste gesig van die vuurgloed oor die land, sou elke nuwe dag vir ons vrouens en kinders twee en ’n half jaar lank sy eie verskrikking, smart en lyding baar; sou hulle enigste metgeselle die dood, honger en onmenslike vernedering wees.
Lange dae het die ossespanne van die Repatriasie Departement die vlaktes oorkruis terug huis toe, terug na die uitgestrekte genade van haar God. Maar in haar Boerehart het dit geskrei. Die ysige wintersomberheid het soos ’n loodgrys wolk oor die grafstil landskap gehang. Dit was werklik winter in die hart van die Boervolk. Die rypbedekte vlaktes en bulte het soos ’n kombers van verlatenheid oor die gewese Republieke gevou.
Net soms kon aan die veraf blik in die oë, of die skielike pyntrek om die mond wanneer besoekende kinderstemme in haar leë huis opklink, die diepte van haar onnoemlike leed gepeil word — die verlange na haar eie kroos wat nie meer daar was nie.
Die Britse geskiedskrywer, L.S Amery, kon nie woorde vind om sy eerbied en meegevoel vir hierdie tenger kappiedraer se moed en onvernietigbare gees uit te druk nie; stomgeslaan het hy haar ywer en geesdrif aanskou waarmee sy op die verwoeste puinhoop van ’n leeftyd se arbeid, ’n nuwe begin wou maak.
Waar het hierdie Boervroue die moed vandaan gaan haal om wat die Britte self as ’n vergeefse stryd beskou het, aan te pak en deur te voer?
In Dullstroom tref sy ’n verskynsel aan wat hom oral op haar pad geopenbaar het. Vroue vertel van die leed en swaar van hul buurvroue en pleit dat sy tog iets vir hulle moet probeer doen, en dit terwyl hulle eie swaarkry en ellende veel erger was as dié van hul bure!
Die Boervolk het in daardie veelbewoë worsteljare deur verraad sy vryheid verloor, maar deur sy vrou sy siel en sy geloof behou.
Siener bevestig dit ook in ‘n gesig wat hy op 10 Mei 1925 gehad het: “In Europa is groot zwaar onweer en die lichte slaan achter die wolke uit. Toe breek die dag en die luch word skoon. Toe kom ’n seroetmandje in gezich en ’n vrouw met wit klere zit ’n wit bos blomme in die mandje, en die mandje draai in die rond (daar is ‘n tydsverloop.) Toe is dit die Vierkleur wat in die mandje is.”
Hy sê terwyl daar nog ‘n hewige oorlog in Europa woed, breek die dag al by ons (hier is vrede); die uitgereënde wolke beteken ons swaar is nou vir altyd verby. Die seroetmandjie (‘n tregtervormige mandjie) is in Siener se tyd gebruik om vrugte in te plaas — en hy sien dit is dié deel wat ons vroue bygedra het tot die verkryging van ons vryheid.
Ek sluit af met die woorde van ‘n oud-stryder wat na sy terugkeer uit Bermuda verstom gestaan het oor alles wat sy vrou en twee dogters vingeralleen op sy verwoeste plaas verrig het. Die woonhuis is herstel; die landerye geploeg; ‘n vrugteboord aangelê en uit die kraal het ‘n bees gebulk.
Die 100-jarige herdenking van die 1914 Rebellie het gekom en gegaan sonder enige skrywe, oorsig of samekoms. Was die Rebelle afstemmelinge dan skaam oor hulle oupas se ‘agterlikheid’ of die van die regeringsgesindes oor die verraad teenoor hulle medevryheidsvergters van die Anglo-Boereoorlog?
Tóé kon die profeet nog sy perd se maanhare sien; maar in die donker dae wat nou kom, kon hy nie sy hand voor sy oë sien nie.
Sal daar dan nie ook ’n slagting by die spruit Kison plaasvind oor die gruwelike geraas voor Sy aangesig nie?
As flentergat sal ons maar die spoor soek van ’n Siener se halfvergete profesie van VRYHEID vir die Boervolk. ’n Volk wat gebore is om te lei, nie een wat volg nie. Met ’n vryheidsgees wat net sal buig en kniel voor YHWH, die Elohim van Abraham, Isak & Jakob. Teen die hele wêreld vry! — Don Booysen.