Die mediese dokter, Victor Frankl het in die 1940s vier konsentrasiekampe oorleef. Van sy familie het slegs hy bly leef. “Hoe het jy dít reggekry?” wou ’n joernalis ná sy vrylating weet. Victor se antwoord was eenvoudig: “Alles kan van ’n mens weggeneem word, behalwe een ding: die laaste van jou menslike vryheid – om jou ingesteldheid in enige gegewe situasie te kies.”
In sy boek, Man’s search for meaning verduidelik Victor hoe mense in die konsentrasiekampe deur drie emosionele fases gegaan het: skok in die eerste paar dae nadat hulle arriveer het, apatie en “emosionele dood” en dan die ontnugtering met die lewe ná vrylating. Daar was egter een teenvoeter vir dié emosies (wat hom en van die ander gevangenes deur die donkerste tye gedra het): Om te midde die verskrikking en swaarkry ’n doel vir hulle lewens te vind (byvoorbeeld iets of iemand buite die kamp te hê waarvoor jy wil bly leef). Mense wat dít verloor het, het dit gewoonlik nie gemaak nie.
Die Covid-19-pandemie het ons almal op een of ander manier geraak. Sommige is by die werk afgelê, ander moes ’n besigheid se deure sluit en nog ander moes langs ’n oop graf van ’n geliefde afskeid neem. Dalk lyk jou krisis vandag anders – ’n gebroke hart omdat jou huwelik uitmekaarval of dalk het iemand jou uit ’n groot som geld gekul of iemand naby aan jou het jou dalk in die rug gesteek. Elkeen van dié krisisse vul ons met skok, ontnugtering, apatie en selfs “emosionele dood”.
As gelowiges is ons nie gevrywaar van moeilike tye nie. Ons leef in ’n gebroke wêreld, maar ons dien ’n goeie God. Hy dra ons. Hy versterk ons. Dit is ook Hy wat in 2 Korintiërs 12:9 sê: “My genade vir jou is genoeg. My krag kom juis tot volle werking wanneer jy swak is.” Sterkte.