Bybelkarakters A-Z – toortsie.com
Kategorie: Bybelkarakters A-Z
Junie 20, 2016 Junie 20, 2016 ~ Kameel	~ 5 Kommentaar
Ussia, koning van Juda se oë dwaal met welbehae oor sy wingerde. Op die ingewing van die oomblik buk hy, tel ‘n handvol grond op en laat dit stadig deur sy vingers gly. Hy glimlag; hy is lief vir die grond, en is trots op sy lande, wingerde en kleinvee. “Pluk vir my daardie tros druiwe,” sê hy, en wys na ‘n spesifieke tros druiwe aan die prieël. Daar word onmiddelik aan sy versoek voldoen. Die tros druiwe word in sy hande gelê; hy byt deur die eerste korrel en die soet smaak trek behaaglik deur hom. Saam met die soet smaak kom daar ook ‘n gevoel van genoegdoening. “Ek het voorwaar goed vir myself gedoen,” dink hy trots. Hy was maar net sestien toe hy koning geword het. Hy is dankbaar vir Sagaria wat insig in die openbarings van God gehad het, en hom in sy beginjare in die wil van God gelei het. Sy veldtogte teen die Filistyne, Arabiere, en Meüniete was almal suksesvol, en sy naam het so in mag toegeneem dat hy tot in Egipte bekend geword het. ‘n Bediende bring ‘n nat lap, en vee Urria se taai hande daarmee af. Urria draai na die amptenare wat saam met hom gekom het om sy landerye en wingerde te inspekteer. “Julle kan net hier vir my wag,” sê hy en met sy hande agter sy rug gevou stap hy weg. Sy gedagtes bly draai om dit wat hy deur die jare bereik het, sy groot leërmag met kragtige vegters wie hy met helms, harnasse, pyle, boë, en klippe vir hulle slingervelle toegerus het. Die stede en forte wat hy laat bou het. “Tot die Ammoniete dra vir my geskenke aan,” prewel hy. Die saadjie van hoogmoed wat al vir jare in Urria se binneste lê en ontkiem, breek deur, “Ek is voorwaar ‘n magtige man!!” sê hy hardop, “kyk wat het ek alles vermag.” Terug by die paleis kan hy nie tot rus kom nie. Die besef van sy eie magtigheid het iets in hom wakker gemaak. Hy is koning, en ‘n goeie een daarby; hy het nog nooit soos sy voorvaders offerhande en wierookoffers aan ander gode gebring nie. Nee, hy dien nog al die jare die lewende God van Israel, waarom kan hy nie ook aan God wierookoffers brand nie? Die volgende oggend gaan hy tempel toe, en stap vasberade en met groot waardigheid verby die priesters wat besig is om diens te doen. Hulle kyk verbaas hoe hy die Heiligdom waar net priesters mag ingaan, betreë. Hoëpriester Asarja, met tagtig priestersoldate volg hom haastig na binne en is net betyds om te sien hoe hy voor die wierookaltaar met die wierookpan in sy hand staan. “Dit kom u nie toe om vir die Here wierookoffers te bring nie, Ussia!” roep Asarja ontsteld uit. Hy gaan staan by Ussia en kyk hom direk in die oë. “Om wierookoffers te bring, is die voorreg van die priesters, die nageslag van Aāron. Hulle is daartoe gewy. Gaan liewer uit die heiligdom uit. U magtig u dinge aan, en u sal daarvoor geen waardering kry van God die Here nie.” Diè woorde het egter geen impak op Ussia nie, inteendeel hy is briesend kwaad. Die vermetelheid om hom wat Ussia is te probeer keer om wierookoffers aan God te bring!! Hy begin teen hulle uitvaar, maar stop toe hy vrees in hulle oë sien wat niks met sy slegsê woorde te doen het nie. Die manier waarop hulle na hom staar laat hom senuweeagtig voel. “Melaatsheid,” roep Asarja uit, en Ussia word sonder teëstribbeling by die heiligdom uitgedrywe. Ussia is haastig om by die veiligheid van die paleis terug te kom. Hy vat aan sy voorkop waar die melaatsheid uitgebreek het, maar trek sy hand weer vinnig terug. Miskien is dit nie eers melaatsheid nie, dink hy hoopvol. Op daardie oomblik het hy nie besef hoe groot die impak was van die ramp waarmee God hom getref het nie. Melaats, en verban uit die huis van die Here moes hy vir die res van sy lewe in afsondering gaan woon. Sy seun Jotam het die paleis bestuur, en oor die mense van die land regeer.
Junie 6, 2016 Junie 6, 2016 ~ Kameel	~ 15 Kommentaar
Vanwaar hy op sy troon sit hou Salomo die twee vroue voor hom dop. Hulle buig laag voor hom, en kom dan regop. Die vrou aan sy linkerkant se oë is dikgeswel, dit is duidelik dat sy gehuil het. Soos hy van een van sy amptenare verstaan het is albei prostitute. Hy knik sy kop as teken dat hulle mag praat, en dit is dan ook die een aan sy linkerkant wat met gevoel begin praat, en kort-kort sluk aan die trane wat in haar opwel. “U Majesteit, ek en hierdie vrou woon in dieselfde huis, en sy was by toe ek ‘n kind in die wêreld gebring het. Drie dae daarna het sy ook ‘n kind gekry. Ons was saam in die huis en daar was niemand anders nie; net ons twee was daar. Een nag is hierdie vrou se seuntjie dood; sy het hom doodgelê. Sy staan toe in die middel van die nag op en vat my seuntjie langs my weg terwyl ek slaap, en lê hom by haar neer, en haar seuntjie wat dood is, lê sy by my neer. Toe ek die môre opstaan om die kind te laat drink, toe is hy dood! Maar toe ek hom later in die môre goed bekyk is dit nie my baba nie.” Voordat sy verder kan praat val die ander vrou haar in die rede. Haar geelbruin oë blits toe sy sê “Nee, die een wat lewe, is myne. Dis jou seuntjie wat dood is!” Die trane wat sy tot dusvêr gesukkel het om in te hou begin vrylik oor die eerste vrou se wange vloei. “Dis jou seuntjie wat dood is! Die een wat lewe, is myne,” snik sy. Niks ontgaan Salomo se oë terwyl hy na die twee se gestryery luister nie, en met sy vermoë hom van God gegee om te kan onderskei, is hy seker hy weet wie die ma is. Hy besluit egter om nie dadelik ‘n uitspraak te lewer nie, maar eers die twee vroue deur ‘n toets te sit. “Bring vir my ‘n swaard!” beveel hy. Mense kyk vraend na mekaar; ‘n ongemaklike stilte vul die troonsaal. Een van die wagte treë nader met ‘n swaard in sy hand. Salomo wys na waar een van sy amptenare met die baba in sy arms staan. “Sny die kind wat lewe in twee stukke en gee vir elkeen van hulle ‘n helfte,” Die troonsaal kom in beroering. Asems word hoorbaar ingetrek, en onderlangse gemompel word gehoor. ‘n Rou kreet weerklink deur die vertrek, en met haar geelbruin oë wydgesper, en arms smekend na die kind toe uitgestrek, werp die vrou haarself op die grond neer. “Asseblief, U Majesteit, gee die seuntjie wat lewe vir haar, moet hom net nie doodmaak nie,” soebat sy. Met die trane van vroeër skoon vergete staan die ander vrou nader, “As ek hom nie kan kry nie, kry jy hom ook nie,” sê sy smalend. As teken dat die wag moet stop hou Salomo sy hand omhoog, “Moenie die kind doodmaak nie, maar gee hom vir die een dāār, sy is die ma!” en hy wys na die vrou op die grond. Die troonsaal kom in beroering. Met gretige arms vat die vrou die baba, en druk hom aan haar bors. Dan kyk sy met dankbaarheid na Salomo wat die gebeure met ‘n glimlag dophou. Kort voor lank het die hele Israel gehoor van diè uitspraak wat Salomo gelewer het, en hulle het hoë agting vir hom as hulle koning gekry.
Mei 16, 2016 Mei 16, 2016 ~ Kameel	~ 11 Kommentaar
Mei 9, 2016 Mei 9, 2016 ~ Kameel	~ 17 Kommentaar
April 25, 2016 April 25, 2016 ~ Kameel	~ 11 Kommentaar