Verduisterings vind plaas in groepe van twee of drie binne 'n eclipsseisoen wat ongeveer 36 dae duur. Gedurende hierdie tyd vind daar 'n volle of nuwe maan plaas as onderskeidelik Lunar en Solar Eclipses, alhoewel daar 'n grys area aan die rand van 'n verduisteringseisoen kan wees wanneer 'n 'nie-eclips' nuwe of volmaan voorkom. 'N Verduisteringseisoen vind plaas terwyl die Son binne agtien grade van een van die maannodusse is, dit is die punte op die maan se wentelbaan waar dit die pad van die Son oorsteek. Eclipsseisoene ontstaan ​​elke ses maande.
Die volgende verduisteringseisoen begin op 1 Junie 2020 en eindig op 8 Julie 2020. Dit bevat drie verduisteringe: A maan verduistering in Boogskutter op 5 Junie, a sonsverduistering op die Gemini / Cancer cusp op 21 Junie en nog 'n maansverduistering op Steenbok op 5 Julie.
Verduisterings is ons!
Oor die algemeen word verduisterings 'n slegte rap gekry, ongetwyfeld weens die vrees wat hulle in die verbygaande jare veroorsaak het toe totale verduisterings mense in die duisternis gedompel het en die lewensonderhoudende lig uitgewis is deur 'n skynbaar alle magtige krag. Deesdae is ons beter ingelig oor die kosmiese meganika van 'n verduistering. Ons ken die lig, of dit son of maan is, sal terugkeer, en ons kan die geleentheid verwonder as ons gelukkig is om dit te ervaar, sonder om vir ons lewens in die proses te vrees. Maar steeds in die kollektiewe psige lê die vrees van verduisterings en alles wat hulle na ons deur kan bring.
Terwyl ek nooit vrees sal voorstel as 'n nuttige antwoord op 'n naderende verduistering nie, sal ek beslis omsigtigheid in terme van die vlak van bewussyn gee. Verduisterings is inderdaad tye van groot krag wanneer kragte van binne en buite op ons losgelaat kan word en ons moet waaksaam wees vir hul optrede in ons lewens. Anders as ons voorouers, kan ons egter erken dat dit nie kragte is behalwe ons nie, ons doel is om ons ondergang te verlaat, maar kragte van binne met die oog op uitdrukking en erkenning.
Ja, verduisterings bring soms gebeure wat ons lewens in die totale onstuimigheid op die oomblik kan gooi, maar niks gebeur ooit in 'n lewe wat nie kenmerkend is van die individu wie se lewe dit is nie. Astrologie leer ons dit bo alles anders. Ons leef elkeen van die energie van ons geboortekaart terwyl ons ons eie patroon en draad daarin weef. Ons geboorte gee ons die rou materiaal, maar ons plaas ons seël daarop met elke woord, aksie, gedagte en asem.
En so is dit tydens 'n eclipsseisoen, vir wat dit ook al vir ons bring, hoe verrassend, onwaarskynlik, skokkend of welkom die gebeure mag wees, hulle word gebore uit die noodsaaklike energieveld wat ons - jy en ek. Hulle is kenmerkend van wie ons is, van die pad wat ons moet loop en die groei wat nodig is om alles te word wat ons kan wees. Om hulle as iets anders as hierdie te beskou, is om die wesenlike aard van ons bestaan ​​wat deur tyd en ruimte verbonde word, te ontken, hier en daar, met die ontplooiing van hierdie immergroeiende heelal wat vereis dat ons daarmee uitbrei.
'N Verduistering kan vir ewig 'n mens se lewe verander en die ander se onaangeraak verlaat, nie omdat een ongelukkig of gelukkig, vervloek of geseën is nie, maar omdat elke individu volgens hul aard die energie van die verduistering ervaar soos wat hulle maar kan. Net soos hulle moet.
Verduisterings is berugtelik onvoorspelbaar in hul effekte. Selfs afgesien van die eintlike verduisterings, wanneer ons in die seisoen is, is alle weddenschappen af ​​en alles kan gebeur. Die lewe neem dikwels op 'n manier spoed op. Drukbande en spanning borrel oor wanneer ons dit die minste verwag. Alternatiewelik kan deurbrake voorkom en onverwagte vordering kan gemaak word. Soms gebeur albei dinge op dieselfde tyd en meer!
Verduisterings leer ons dat daar baie ander dimensies by die werk in ons lewens is en ons kan nie deur enige verbeelding van die verbeelding hulle almal beheer nie. Ons is onderworpe aan alle vorme van kragte, invloede en energieë waarop ons so tydelik moet buig, en erken dat, soos die Dalai Lama eens gesê het: 'Soms kry jy nie wat jy wil hê 'n wonderlike geluk nie'.
Eclipsseisoene kondenseer dikwels 'n proses wat andersins baie langer sou neem. Die verhouding wat ons dink ons ​​moet eindig in die komende maande, maak skielik oornag klaar. Klaar en gestamp en nie terug nie. Die werkprojek wat ons die afgelope jaar opgeraap het en hoop het om te begin in die komende een, kry sy oomblik en moet vinnig gebore word om die gety te vang. Die pynlike pyn wat ons die afgelope paar maande gehad het, weet ons dat ons advies moet kry, word oornag intens en word onsself in die hospitaal nood departement.
Verduisterings Skuif ons tot by 'n ander stadium
Verduisterings omseil die proses en verskuif ons na 'n ander stadium. Soms kan dit opwindend wees, ander kere baie vreesaanjaend, maar óf wys hulle ons dat alles wat ons gedink het ons beplan het, is eintlik nie hoe dit alles gaan uitwerk nie! Sodra hierdie feit onthul is, het ons 'n keuse. En dit is hierdie keuse wat in die hart van die lewe lê tydens 'n sonsverduisteringseisoen:
Weerstaan ​​en stry ons teen die nuwe rooster in ons lewens, of verspil ons die ou en gaan voort met die nuwe reëling?
Natuurlik weet ons waarskynlik almal die 'regte' antwoord: moenie die heelal weerstaan ​​nie, gaan net voort met dit. Maar dis nie so maklik nie? Ons is so swaar bedraad om te glo dat ons lewe 'n sekere manier moet wees en in ons tydsberekening nie iemand anders se ontvou nie. Wanneer ons deur onverwagte gebeurtenisse gesny word, is ons verstekomgewing om te probeer terugkeer na hoe dinge was of gemeen die 'onregverdige lot' wat ons oorgekom het.
Ons kan so sterk identifiseer met hierdie siening dat ons weier om selfs 'n positiewe manier te soek om hierdie nuwe stel omstandighede te bestuur, want dit lyk asof ons dit sonder 'n stryd aanvaar, en ons is eenvoudig nie bereid om dit te doen nie! So ons veg teen die gebeure in ons lewens en vertel ons onsself dat ons nie met die nuwe orde van dinge kan bestuur nie. Ons moet 'n mate van beheer verdraai en weer boontoe kom.
Selfs wanneer dinge na ons toe gaan, kan 'n verduistering ons buite beheer laat en destabiliseer: 'Ek het nie besef dat ek soveel sukses en aandag sou kry nie', kan net so onnosig wees soos 'Hoe gaan ek om te gaan sonder die persoon wat ek die laaste dekade pas deurgebring het met? '. Onderliggend aan albei hierdie vrae is die kern van die menslike uitdaging:
'Hoe leef ek as die lewe nie aan my verwagtinge voldoen nie?'
Die struikelblok van verwagtinge en aannames oor die lewe
Ek weet nie van jou nie, maar ek is net gelaai met die verwagtinge vanaf die oomblik dat ek wakker word tot die oomblik dat ek aan die einde van die dag in die bed val. Sommige lyk redelik onbeduidend, soos ek verwag dat daar brood in die bakkie vir ontbyt moet wees (en soms ontdek ek dat ons alles alles het sonder om te besef) en ek verwag dat water uit die kraan kom wanneer ek gaan vul ketel (en amper sonder versuim). Ander dra baie swaartekrag: Ek verwag dat ek kan loop as ek uit die bed gaan en ek verwag dat my man en ek die dag bymekaar moet maak, nie geskei deur 'n onverwagte lewensveranderende tragedie nie.
Maar die waarheid is dat niemand van ons weet wat die volgende oomblik inhou nie en wanneer daar 'n verduisteringseisoen op ons is, word ons kollektief herinner aan hierdie feit, om nie die wreedheid van die lot wat op ons lewens val, uit te lig nie, maar om ons aan te moedig om wakker te word die gewig van ons verwagtinge en begin om onsself te bevry van hul verstrengende greep.
Sodra ons dit kan doen (en ek oefen nog steeds, glo my!), Neem die lewe 'n heel ander kleur. Die water wat uit die kraan kom, word 'n alledaagse wonderwerk wat ons lewendig hou. Die leë broodbak is 'n herinnering dat selfs ontbyt nie voorspel kan word nie! Die tragedie wat ons almal bid, sal nie ons oorval nie, openbaar een van die diepste verborgenhede van die lewe: selfs in ons donkerste uur kan ons oomblikke, sekondes van vrede vind as ons hulle soek en dat die ding wat ons vrees, ons sal breek, mag maak ons ​​uiteindelik sterker en wyser.
Binne die konstellasie van verwagtinge wat ons almal dra, is die wortels van ontevredenheid, nood en ontevredenheid. Hoe meer energie ons in hulle investeer, hoe minder energie het ons beskikbaar wanneer die lewe nie gaan beplan nie. Die sleutel is nie om te verseker dat dit nooit gebeur nie (wat ons nie kan doen nie, maak nie saak hoe hard ons probeer nie!), Maar om die feit te omhels wat dit doen, en sodoende erken dat die lewe ons nie andersom leef nie.
Dit is 'n sentrale boodskap van 'n verduisteringseisoen, en een wat ons moet aanvaar en, wanneer ons kan, vier. Want as die lewe net doen wat ons wil hê wanneer ons wil, word ons vir ewig beperk deur ons verbeelding en die verwagtinge het in ons klein en onbeduidende gedagtes gedroom.
Sodra die lewe toegelaat word om nie eers die lug se grens oor te neem nie, en wie weet waar dit ons kan neem? Wat ons as ongerief beskou, kan die poort tot 'n hele nuwe ervaring word. Wat ons as 'n tragedie aandui, word die oomblik wanneer ons erken wat regtig in die lewe saak maak. Wat ons as 'n mislukking sien, word die pad om 'n verborge talent te ontdek wat ons nooit geweet het dat ons dit gehad het nie.
So verduistering seisoene moet verwelkom word saam met alles wat hulle in die winkel vir ons, beide persoonlik en gesamentlik. Want wat ook al, ons kan verseker wees dat die grootste struikelblok altyd binne ons sal wees, in die vorm van ons verwagtinge en aannames oor die lewe. Uiteindelik is dit hoe ons diegene bestuur wat op hierdie onvoorspelbare tyd van verandering geslyp word.