Die perke van volhoubare ontwikkeling rakende die rasionaliteit van wêreldwye kapitalisme - ONDERWERPE - 2022
Die perke van volhoubare ontwikkeling rakende die rasionaliteit van wêreldwye kapitalisme
Deur Walter Chamochumbi *
In die huidige situasie, wat die logika en argitektuur van die wêreldwye ekonomiese model ontleed, sal dit nie die omgewingskrisis op sigself oplos nie, en sal dit ook nie die internalisering-instrumentalisering van die veranderlike in ontwikkelingsbeleide, -modelle, -planne en -prosesse vanaf 'n post-fasiliteer nie. ekstraktiwistiese perspektief. Die moontlikheid om 'n alternatiewe model van relatiewe groei, herverspreidend, sosiaal billik en versoenbaar met die omgewing, in die vooruitsig te stel, sal baie moeilik wees, indien nie onwaarskynlik nie, solank die gebruikslogika wat die neoliberale ekonomiese model van die natuur het, nie gedestruktureer is nie. , benewens die aard daarvan. Solipistiese vooroordeel in die sin dat enige alternatief daarvoor utopies is. Globale kapitalisme en vrye markte: enkele paradokse oor ontwikkeling en die omgewing
In onlangse eeue het wêreldwye kapitalisme ontwikkel as 'n ekonomiese stelsel, as 'n wyse van produksie, verspreiding en verbruik, as 'n sosiale verhouding en 'n meganisme vir die organisering van verhoudings tussen samelewings en sosiale klasse, en die opstel van verskillende scenario's gebaseer op hul siklusse. Groei, agteruitgang en krisis, en tot die mate wat die regerings van die lande en multilaterale organisasies die prioriteit het om te ontwerp en toe te pas in aangeleenthede wat verband hou met die mark, die staat en die samelewing. Die sogenaamde vrye mark optree egter nie as sodanig nie en ook nie vir die lande van die noorde en die suide nie. In werklikheid word die behandeling gedifferensieer, veral in die konteks van krisisse, en daarom is die onvermoë van die mark om homself te reguleer, vandag betwyfelbaar, behalwe in buitengewone omstandighede, met regeringsingryping wat meestal nodig is om sy mislukkings en verwringings reg te stel.
Die globalisering wat met kapitalisme gepaard gaan, is van nature polariserend, hou die ekonoom Samir Amin aan, omdat dit 'n groeiende ongelykheid veroorsaak onder diegene wat aan die stelsel deelneem: 'Die logika van kapitalistiese globalisering is die ontplooiing van die ekonomiese dimensie op wêreldskaal en die onderwerping van die politieke en ideologiese gevalle aan hul eise. '
Dit word verklaar aan die hand van die waardewet, tipies van kapitalisme, wat impliseer dat markte op wêreldskaal geïntegreer word, maar slegs in twee van sy belangrikste dimensies: produk- en kapitaalmarkte, terwyl arbeidsmarkte gesegmenteer bly. Vandaar die verslegting van ongelykhede in die konteks van die huidige wêreldekonomie.
Die proses van dragtigheid en ontwikkeling van kapitalistiese sosiale formasies is baie ingewikkeld en uiteenlopend, maar bowenal paradoksaal, omdat die integrasie van die verskillende nasionale ekonomieë in 'n vermeende wêreldwye kapitalistiese mark verskeie variante en onvolmaakthede in sy strukturerende en funksionerende logika bied. is nou verwant aan die globale en (dis) regulatoriese institusionele raamwerk wat vir hierdie doel geskep is, en gebaseer op die politieke rol van hegemonie en ondergeskiktheid van die state aan die noorde en suide. En dit hou ook verband met verskeie gebeure wat deur die geskiedenis van die mensdom plaasgevind het en wat die kompleksiteit van die wêreldtoneel beïnvloed het: die sikliese krisisse van kapitalisme, die wêreldoorloë, die einde van die koue oorlog en bipolariteit, die oorloë van die Midde-Ooste Ooste, die energiekrisis as gevolg van uitputting van olie, industrialisering, verhoogde KHG-uitstoot en omgewingsbesoedeling, die voedselkrisis en ondervoeding, ens. Dit is gebeure waar ekonomiese en geopolitieke belange die oorhand gehad het bo sosiale, omgewings-, kulturele veranderlikes en dié wat verband hou met soewereiniteit, demokrasie, vryheid en menseregte. Dit verklaar deels die vlakke van ontwikkeling en onderontwikkeling van die lande, die omgewingsimplikasies daarvan, asook die konfigurasie van die verhoudings van hegemonie en huidige afhanklikheid.
In die afgelope dekades het die wêrelddebat tussen politieke partye en regerings van links en regs plaasgevind tussen ideologieë, programme en aksieveld, soms nie so goed omskryf nie, maar eerder diffus en in baie gevalle pragmaties. Dit is die geval van China, wat, as synde 'n kommunistiese regime, blykbaar die werking van sy interne ekonomiese bedrywighede en dié van sy wêreldhandel op die beginsels van die mark baseer. Daar is dus 'n mate van kontroversie van links en die wêreld se politieke regs oor die vraag of China moet bly beskou as 'n leidende anti-imperialistiese mag of as 'n imperialistiese mag, of dit weens sy merkwaardige ekonomiese groei steeds deel uitmaak van die suide of het al deel van die noorde geword (2) Die waarheid is dat beide China en die Verenigde State, wat twee teenoorgestelde ekonomiese modelle aanneem, vandag die hoofverantwoordelik is vir die uitstoot van KHG en die ernstige probleem van aardverwarming en die klimaatkrisis.
Die siklusse van uitbreiding en inkrimping van die wêreldekonomie het ten koste van die eindige biosfeer plaasgevind, sodat daar meer bewyse van die verband was tussen die opwekking van oorsake in die versnelling van omgewingswanbalanse: klimaatsverandering en toename in GHG-uitstoot veroorsaak deur die wêreldwye ekonomiese-kommersiële ontwikkelingsmodel en die hegemonie-afhanklikheidsverhoudinge van die samelewings van geïndustrialiseerde en ontwikkelende lande.
In die lig van die ekonomiese krisis en die oorsaaklike verband met die verdieping van die omgewingskrisis is die afgelope dekades die grootste opkoms van sosiale kragte wat die hegemoniese ekonomiese model bevraagteken, bewys, alhoewel dit nie homogene groepe is nie; in baie gevalle is dit plaaslike of spontane bewegings wat deur siklusse van sosiale opkoms en afkoms gaan sonder om noodwendig 'n enkele alternatiewe progressiewe ideologiese kollektief voor te stel. In werklikheid is dit bewegings en organisasies van verskillende soorte: inheems, omgewingsbewustes, vakbondlede, nasionaliste en ander uitdrukkings van deelnemende demokrasie wat kan saamval in hul algemene bevraagtekening van die neoliberale model, maar nie noodwendig in hul alternatiewe benaderings daartoe nie. Hulle voorstelle behels 'n mosaïek van ideologiese en politieke posisies, benewens verskillende stryd onder diegene wat meen dat hulle die proses moet lei. Daarom stel die mees kritiese aktiviste voor om lokaliteite te oorkom, die sprong te neem in die internasionalisering van die stryd van mense en 'n demokratiese-populêre samelewing in diversiteit op wêreldskaal te bou. Protestantse sosiale bewegings en organisasies, wat nie altyd saamtrek in 'n gemeenskaplike sosialistiese alter-globaliseringsstroom nie, kom nie net na vore in politieke kontekste van regerings regs nie, maar ook in linkses, soos China, Venezuela, Brasilië en Ecuador, om enkele voorbeelde te noem waarvan die regerings terloops verskillende gedrag kan hê in die lig van die marklogika en die neoliberale model, hoewel dit nie noodwendig so is in omgewingsaangeleenthede nie, maar eerder 'n ekstraktivistiese patroon van natuurlike hulpbronne.
Latyns-Amerika en die Karibiese Eilande is steeds een van die mees ongelyke streke ter wêreld, waar die oneweredige verspreiding van ekonomiese inkomste in die lande die verband tussen die vlak van inkomste per capita en die omgewingskwaliteit beïnvloed, en dus die belangrikste negatiewe faktor in die Omgewingsorg. In hierdie verband sal die vestiging van streeks- en nasionale beleid in ekonomiese, sosiale en omgewingsake impliseer dat die verskillende lande die neoliberale burokratiese en tegnokratiese traagheid moet oorskry, en hul beperkte ontleding van die evolusie van die wêreldekonomie en die primêre uitvoermodel van natuurlike hulpbronne. (afhanklik van die mark), wat verder moet gaan as korttermyn-populistiese maatreëls en politieke berekeninge, omdat nie die onsekerheid as gevolg van die krisis of die omgewingskonflik of sosiale ontevredenheid vanself verdwyn nie. Dit moet eindig met die verwagtinge van 'n maklike wins in die ontginning van natuurlike hulpbronne in die sake-, openbare en politieke sektore wat 'n dwanggedrag volg na perverse doelstellings van die wêreldekonomie (wat weens sy uiterste ekonomiese rasionaliteit bekend staan ​​as 'wilde kapitalisme'). (3)
Deurlopende ontwikkelingsalternatiewe: 'n voornemende benadering Die konstruksie van 'n alternatiewe ontwikkelingsmodel vir die model wat heers as 'n uitdrukking van die unieke gedagte van wêreldwye kapitalisme, behels transformerende aksies vanuit die samelewing self. Vandaar die belangrikheid om die stelsel as sodanig te bevraagteken, vanuit 'n konseptuele, beginselvaste en aktivistiese posisie, maar bowenal die menslike dimensie en die wettige reg van mense om na 'n beter wêreld te streef, te beklemtoon.
'N Alternatiewe ontwikkelingsmodel veronderstel dat, volgens die postulate van Samir Amin, nuwe aksielyne definieer vir wat hy noem "ontkoppeling of ontkoppeling van die stelsel". Konsep wat nie noodwendig outarkie beteken nie, maar basies die ondergeskiktheid van eksterne verhoudings aan interne behoeftes. Met ander woorde, verander die logika van ekstraversie na die van selfgesentreerdheid. Die voorstel skei nie die globaliseringsproses as sodanig van mekaar af of ontken dit nie, en dit is ook nie besig met ekstreme nasionalisme nie, maar inteendeel, dit stel vooruitgang voor, 'n substantiewe sprong in die perspektief om 'n alternatiewe globalisering na die huidige te smee wat sonder die plaaslike uit die oog verloor, 'ondersteunend wees, rykdom herverdeel en veral die waarde van die natuur en die mensdom herstel.'
'N Alternatiewe ontwikkelingsvoorstel behels ook 'n tweebenige struktuurverandering' wat wedersyds moet ondersteun vir die proses om voort te gaan. Die eerste etappe verwys na 'n "eksterne strukturele verandering", dit wil sê die uitdaging van 'n nuwe internasionale orde wat ten doel het om die Centre-Periphery-tweeluik te breek: die Centre "duur miniprodusent en verkwistende superverbruiker" en die Periphery " goedkoop superprodusent en kleinverbruikermarge ". En die tweede been verwys na 'n 'interne strukturele verandering', dit wil sê 'n ontwikkelingsprojek met 'n 'populêre demokratiese' inhoud wat die soewereiniteit en kultuur van die volke vooropstel, asook hul interne ontwikkelingsbehoeftes en aspirasies waaraan hulle moet ondergeskik stel. eksterne verhoudings.
Dit is dus nie net die vraag oor die ekonomistiese benaderings tot ontwikkeling wat vanuit die westelike perspektief van die noordelike lande bevorder word nie, maar ook dat ons ons moet oriënteer in die konstruksie van nuwe modelle wat die perspektief van die suide verbeter, en in dieselfde multidimensionele integrasie moet wees. plan die ekonomiese, sosiale en omgewingsveranderlikes met die nuwe elemente van die kulturele, etniese, etiese en menslike dimensie. In hierdie sin is die bydraes van Amartya Sen belangrik as hy verklaar dat "die begrip vryheid 'n fundamentele en instrumentele element van ontwikkelingsprosesse is." Ons moet ook kyk na die fundamentele rol wat menseregte speel in die ontwikkeling en versorging van die omgewing. Daarom is dit van kardinale belang om 'n menseregtebenadering tot die ernstige probleem van klimaatsverandering in te sluit, want besoedelende koolstofvrystellings deur die geïndustrialiseerde lande in die noorde het die regte van miljoene mense, veral in die armste lande, verhoog en skend.
Om die strukturele toestande van armoede en wêreldwye maatskaplike ongelykheid te keer, verg veel meer as solidariteitshulp of samewerking vir ontwikkeling. Dit gaan oor die aanname van ware wil en politieke toewyding om dinge te verander. Daarom is wêreldwye inisiatiewe soos die Millennium-ontwikkelingsdoelwitte, die herdefiniëring van ontwikkelingsprioriteite vir die agenda na 2105 met insluiting, kwesbaarheid en volhoubaarheid belangrik, maar onvoldoende punte as daar geen politieke en sosiale verbintenis van die lande is om groot ontwikkelingsverskille te keer nie. en die omgewingskrisis. Met ander woorde, die toestande waartoe, paradoksaal genoeg, die vooruitgang van die wêreldwye kapitalisme, ten koste van sy rasionaliteit, uitbreiding en ophopingsproses, ons gelei het.
(*) Konsultant in Omgewingsbestuur en -ontwikkeling. 1 "Globale kapitalisme en volhoubare ontwikkeling: analogie van 'n nuwe oxymoron", artikel deur Walter Chamochumbi (2009).
2 "Die wêreldwye krisis in tye van onsekerheid: 'n onvoltooide debat", artikel deur Walter Chamochumbi (2009).
3 "Natuurlike hulpbronne en wêreldwye ekonomiese rasionaliteit: die Peruaanse sindroom", artikel deur Walter Chamochumbi (2008).
Video: Paradise or Oblivion (Junie 2022).
Hallo! Hoe voel u oor jong komponiste?
In hierdie niks is daar 'n goeie idee. Ek stem saam.
Vul die gaping?
Na my mening is jy verkeerd. Ek is seker. Ek kan dit bewys. E -pos my by PM, sal ons bespreek.
Hoe om tuinafval te herwin
21 September Internasionale dag om bome-monokultuur te bekamp
UNC: Landbouwetenskappe het die ooreenkoms met Monsanto herroep
CETA: aanranding op die Europese boere
Bioremediëring en voorkoming van besoedeling. Innoverende gebruik van kompos
Die aankoop van grond deur buitelanders groei. Argentinië te koop
Klimaatgeregtigheid sal sentraal staan ​​in die Amerikaanse verkiesing in 2020
Wat is die sin daarvan om omgewingsopvoeding in die provinsiale onderwyswet op te neem?
Hoe om natuurlik kat sanitêre klippe te maak
Die probleme van oorbevissing
Op 3 Februarie wil hulle Puerto Verde hê
Copyright 2022 \ Die perke van volhoubare ontwikkeling rakende die rasionaliteit van wêreldwye kapitalisme...