Merovech Battles the Huns - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Merovech Battles the Huns - GESKIEDENIS
Hierdie bladsy is in Julie 2006 deur Robert Sewell opgestel om die afkoms van die grawe van Vermandois uit Merovech aan te dui, na wie die Merovingiese konings van Frankryk vernoem is. Robert Sewell studeer in 1967 aan die McMaster University (Hamilton, Ontario, Kanada) met 'n B.Sc. graad in chemie. Na 'n jaar se studie aan die Universiteit van Toronto se Onderwyskollege, het hy 'n jaar lank hoërskoolwetenskap in Collingwood, Ontario gegee, en daarna nege en twintig jaar in Hamilton, Ontario, chemie, fisika en algemene wetenskap geleer. Robert Sewell het in Junie 1998 afgetree van die onderwys.
Besoek gerus die Sewell Genealogiese werfkaart vir ander bladsye in hierdie reeks.
Die inligting wat hier aangebied word, is geneem uit die volgende bronne:
Norman F. Cantor (red.) Die ensiklopedie van die Middeleeue, New York, 1999
Fredrick L. Weis en Walter L. Sheppard: Voorvaderwortels, Baltimore, 1999
Barnes en Judson: Geskiedenisatlas van Europa, Macmillan Inc., New York, 1998
Berhard Grun, Die roosters van die geskiedenis, New York, 1991
Patrick J. Geary: Voor Frankryk en Duitsland, Oxford University Press, 1988
George Andrews Moriarty: Die Plantagenet -afkoms van koning Edward III en koningin Philippa,
Klik vir die PDF -indeks
Klik op 'n oorsig van hierdie tye Die Merovingiese dinastie.
Chlodio, hoofman van die Saliese Franken
Chlodio, wat dikwels beskryf word as 'koning van die franke', kan meer akkuraat na 'n 'hoofman van die Saliaanse franke' verwys word. Frankiese krygers het as Romeinse soldate gedien en hierdie diens is beloon omdat die Saliërs toegelaat is om uit hul 'reservaat', bekend as Toxandria (Tiesterbant naby Campine in die suide van Nederland), uit te brei na die huidige Begium, Noord-Frankryk sowel as langs die onderste Ryn. 'N Groot deel van hierdie uitbreiding was vreedsaam, hoewel die Romeinse generaal Tius in 428 en weer in 450 Frankiese opstande onder leiding van Chodio verpletter het. Ander kere was daar noue samewerking soos in die Frankiese steun wat iustius in sy nederlaag van die Huns naby Orlans in 451 verleen het.
Chlodio se opvolger, moontlik 'n seun, en beslis 'n familielid, was:
Let asseblief daarop dat dit in Fredrick L. Weis en Walter L. Sheppard staan: Voorvaderwortels,
Reël 240 (Baltimore, 1999) dat hierdie genealogiese inligting 'twyfelagtig' is.
Merovich, hoofman van die Saliese Franken
Toegeneem in 447 Oorlede in 458
Wat Chlodio voor hom betref, word Merovich dikwels beskryf as "King of the Franks". Hy staan ​​ook bekend as Merovech, Merovus, Merovée en Merowig. Die Merowingiese konings is vernoem na Merovich.
Daar word gesê dat Merovich uit twee vaders gebore is. Toe sy reeds swanger was van koning Chlodio, het sy ma in die see gaan swem, waar sy verlei is deur 'n onbekende seedier, 'n beste Neptuni Quinotauri similis ". Hierdie wese, deels mens, deels bul en deels mariene wese, het die koningin 'n tweede keer bevrug. So het Merovech die bloed van die Frankiese heersers sowel as die van 'n waterdier gedra.
Merovich en sy afstammelinge staan ​​bekend as "die towenaarskonings" en word gesê dat hulle bonatuurlike kragte gehad het, insluitend die vermoë om siektes te genees, bloot deur die geteisterde aan te raak en wilde diere te tem, sowel as heldersiende en telepatiese kragte.
Merovich is opgevolg deur 'n familielid, moontlik 'n seun:
Childeric I, hoofman van die Saliaanse franke
Toegetrek: ongeveer 460 Oorlede: 482
Childeric, ook bekend as "King of the Franks", was een van verskeie stamleiers uit die stam Chlodio en Merovech. Hy het die Franke voor 463 begin lei en was die laaste Frankiese stamhoof wat die tradisie van diens onder Romeinse bevelvoerders voortsit. Alhoewel hy met die Romeinse bevelvoerders in Noord -Gallië op 'n manier uitval, was hy intiem betrokke by die wêreld van die laat -Romeinse beskawing. Hy het moontlik ook direkte subsidies van Konstantinopel ontvang.
Childeric getroud met Basina, en hulle het die volgende kinders gehad:
Clovis I, koning van die Franke
Gebore in 463? Aangetree in 482 Gedoop op 22 September, 496 Oorlede in 511.
Daar word ook na Clovis verwys as Chlodowech, Chlodovech, Chlodovic, Chlodovicus en Chlodwig, maar 'Clovis' word die meeste gebruik.
Clovis word beskou as die stigter van die Franse staat. In 486 verslaan hy, in samewerking met ander Frankiese stamhoofde, die laaste groot Romeinse leër in Gallië onder die bevelvoerder Syagrius naby Soissons. Daarna het hy baie klein vorste, konings en stamhoofde verslaan om die eerste Frankiese koninkryk te vorm. Die presiese chronologie van Clovis se bewind is egter hopeloos onduidelik, selfs die identiteit van die verskillende mense wat na bewering verslaan en in sy koninkryk opgeneem is, kan betwis word.
Clovis I trou in 493 met Clotilda (475 - 545), later St. Clotilda, dogter van Childperic, koning van die Boergondiërs. Daar word gesê dat Clotilda 'n Christen was en 'n belangrike rol gespeel het in die bekering van Clovis I tot die Christendom. Volgens die legende het 'n engel vir Clovis I 'n irisblom of 'fleur-de-lis' gegee nadat hy die Christelike geloof aanvaar het, en Clovis I gebruik toe fleur-de-lis as sy simbool.
Dit is egter onwaarskynlik dat Clovis 'n ervaring van diepgaande verligting ondergaan het, waartydens hy afstand gedoen het van die vele Keltiese, Germaanse en Romeinse gode om Jesus Christus te omhels. Hy beskou Christus waarskynlik as nog 'n magtige god, 'n bondgenoot wat hy kan aanroep om hom die oorwinning in die geveg te gee.
Ten tye van sy dood het sy koninkryk die meeste van wat nou Frankryk en die westelike deel van Duitsland is, beslaan. Volgens die antieke Frankiese wet en tradisie is die koninkryk verdeel tussen sy seuns Clodomir, Theodoric I (ook Thierri I), Childebert I en Clothaire I. Die situasie was nog lank nie vreedsaam nie, aangesien die Merovingiese konings 'n groot deel van die volgende twee eeue gekibbel het oor die verskillende trone. Alhoewel 'n tydelike vereniging van die Frankiese koninkryke verskeie kere plaasgevind het toe 'n enkele erfgenaam oorleef het, was die situasie chaoties, aangesien verskillende konings mekaar wou verplaas.
Chlodomir, koning van Orlans
Theuderic I (ook Thierri I), koning van Austrasia
Childebert I, koning van Parys
Klere I, Koning van Neustria
Austrasië: moderne N.E. Frankryk en N.W. Duitsland sluit soms Neustria in.
Bourgogne of Bourgondië: moderne S.E. Frankryk.
Neustria: moderne België en N.W. Frankryk noord van die Loire -rivier.
Clothaire het die volgende seuns gehad:
Charibert I, koning van Austrasië
Sigebert I, koning van Austrasië
Chilperic I, koning van Neustria
Guntramm, koning van Bourgondië
Chilperic getroud met Fredegund en hulle het 'n seun gehad:
Clothaire II, koning van die Franke
Merovech, wat soms as 'n broer van Chothaire II vertoon word
Dagobert I, koning van die Franke
Charibert II, koning van Aquitane
Chlodovech (Clovis) II, koning van Neustria en Bourgondië wat met Baldechildis (St. Balthilidis) getroud was en kinders gehad het:
Chlothar III, koning van Neustria en Bourgondië
Childeric II, koning van Austrasië wat met sy neef Bilichild getroud is
Theuderic (Thierry) III, koning van die Franken wat getroud is en kinders gehad het:
Clovis IV, koning van die Franke
Childebert III, koning van die Franke
Chlothare IV, koning van Austrasië
Bertha (Bertrada), 'n Merowingiese prinses wat miskien 'n dogter van Theuderic (Thierry) III was en wie se kleindogter Bertha (Bertrada) II was, die vrou van Pepyn die Korte en die moeder van Karel die Grote, keiser van die Weste. (George Andrews Moriarty: Die Plantagenet -afkoms van koning Edward III en koningin Philippa, Mormon Pioneer Genealogical Society, Salt Lake City, Utah, 1985, bladsy 232 Klik HIER om hierdie bladsy te sien.) Klik op Pepin the Short vir hierdie reël.
Sint Sigebert III, koning van Austrasië
Sint Sigebert III, koning van Austrasië.
Aangeneem in 639 Oorlede in 656
Sigebert het die volgende kinders gehad:
Dagobert II, koning van die Franke
Bilichild wat met haar neef Childeric II getroud is
Childebert, koning van Austrasia, 'n seun van Grimoald en 'n kleinseun van Pinin die Oue van Landen, burgemeester van die paleis van Austrasia in 623 en raadgewer van Dagobert (I), koning van Austrasia.
Terwyl Dagobert II 'Koning van die Franke' was, het paleisamptenare teen hierdie tyd 'n steeds groter rol gespeel in die heerskappy van die koninkryk. Na die dood van Dagobert in 679 of 680, sit 'n verwarrende reeks steeds swakker konings, begin met Dagobert se neef Theuderic (Thierry) III, op die troon.
Toegeneem in 676 Oorlede in 679 of 680.
Adela word deur Eckhardt aanvaar as die dogter van Dagobert II, maar deur Hlawitscha word die dogter van Hugobert en Irma, die moeder van Aubri I, graaf van Blois, aanvaar. (Die identifikasie van Adela se ouers hang af van 'n vervalste handves.)
Aubri I, graaf van Blois
Aubri II, graaf van Blois
Thiedlindis trou met graaf Gainfroi wat omstreeks 795 floreer en was 'n seun van Mainier, graaf van Sens, hertog van Austrasia (791 - 796, oorlede in 800), en sy vrou, 'n dogter van hertog Haudre.
Giselbert, graaf in die Massgau
Massgau is in die vallei van die Maasrivier.
Aangetree in 839 Oorlede in 842
Giselbert trou waarskynlik met 'n suster van Echard, graaf van Hesbaye, en hulle het 'n seun gehad:
Giselbert, graaf van Darnau
Aangeneem in 846 Oorlede in 863
Giselbert trou met Helletrude van Lorraine (ook Ermengarde genoem), 'n dogter van die Heilige Romeinse keiser Lothaire I en hulle het 'n seun gehad:
Generasies sewentien tot negentien van
Fredrick L. Weis en Walter L. Sheppard: Voorvaderwortels, Lyn 140 (Baltimore, 1999)
Regner I, graaf van Henegouwen
Oorlede tussen 25 Oktober 915 en 19 Januarie 916
Régnier trou eers met Hersent, 'n dogter van Charles II "The Bald", koning van Frankryk en hulle het 'n seun gehad:
Regnier II, graaf van Henegouwen wat getroud is met Adelaide, 'n dogter van Richard van Bourgondië.
Giselbert, hertog van Lorraine
Oorlede in 939
Giselbert trou met Gerberga van Sakse, 'n dogter van Henry I "the Fowler", koning van die Sakse.
Giselbert en Gerberga het 'n dogter gehad:
Gerberga van Lorraine
Gebore omstreeks 935
Gerberga trou met Albert I, graaf de Vermandois wat ook bekend staan ​​as Adalbert, graaf van Vermandois.
Gerberga en Albert het 'n seun gehad:
Die kroning van die Hun
Hallo, dit is my eerste TL, en ja, dit is 'n werk wat aan die gang is. Kritiseer gerus, ek sal dit seker hier en daar redigeer.
450 nC - Honoria se verhouding met 'n kamerskneg word ontdek deur haar broer en keiser van die Wes -Valentinianus III. Die bediende word vermoor en sy verloof aan 'n onbeskryflike senator, maar sy bied aan Attila die Hun haar hand in die huwelik, met die Wes -Romeinse Ryk as haar bruidskat.
Sy omkoop dan paleiswagte om Valentinianus III dood te maak, deur sy eie wagte as swak en onbevoeg beskou. 'N Paar maande later, terwyl niemand die troon inneem nie, arriveer Attila in Rome om sy aanspraak op die kroon te druk.
Om ondersteuning te kry onder die kerk en die Christelike bevolking van Rome, bekeer Attila hom tot die Christendom en aanvaar die absolute mag van die pousdom. Uiteindelik word Attila se bewerings aanvaar, alhoewel die middele waarmee hy dit bereik het, skaduwee is.
Op 15 Augustus 450 word Honoria en Attila in heilige huwelik getroud, en op dieselfde dag word hy gekroon as die keiser van die Weste. Hy het die volle steun van Flavius ​​Aetius, Rome se grootste generaal en belangrike militêre leier.
Hunniese lande word saamgesmelt met die lande van die Wes -Romeinse Ryk, en die kliëntstate en vasalstate van die Huns word amptelik kliëntstate van die Romeinse Ryk. Die naam van hul heersende land het verander, maar die leier het dit nie, en vir hulle is Attila nou nog meer skrikwekkend as REX HVNNORVM en IMPERATOR OCCIDENTALIS.
451 nC - Die historiese grond- en weermaghervormings. Die weermag is volledig opgeknap en herontwerp om veel meer kavaleriesgerig te wees. Met toegang tot die opleidingstegnieke en teelmateriaal van die Huns, loop hierdie hervormings baie goed af.
Die grondhervormings behels die uitgee van grond aan Hunniese soldate van die oorspronklike Hunnic -leër in Gallië, en die amptelike opening van Hunnic -lande vir Romeinse soldate wat op soek is na grond ná hul twintig jaar lange toer. Die ryk lande lok baie jong mans, veral uit die arm klasse, en die Romeinse leër word versterk. Geld is (ten minste tydelik) nie 'n probleem nie, want hierdie soldate sal in die land betaal word, nie in sestes nie.
Attila begin die stad Rome laat herleef met behulp van goud uit sy eie oorlogskis.
453 nC - Attila en Honoria baar 'n seun, genaamd Equtius. Hy word gereeld na die familielede van Attila gestuur, met die gevoel dat Equitius grootgemaak moet word soos 'n Hunnic booy, maar met 'n Romeinse opvoeding en die helfte van sy tyd onder die mense van Rome.
455 nC - Vandale val Italië nie binne nie, uit vrees vir Attila. Hulle belê hul tyd in seerowery en terroriseer die oop see. Dit is egter 'n klein probleem, in vergelyking met wat hulle OTL in 455 gedoen het: die afdanking van Rome
Ostrogotiese rebellie in Hunniese lande lei tot die volksmoord van die Ostrogote. Hulle lande word leeggemaak, en Attila beveel dat hierdie grond opsy gesit word vir die gebruik van die Romeinse soldate, waarvan die eerste golf in aanmerking kom vir hul aftreegeld in 471. Gedurende die daaropvolgende gevegte, Ellakh, Dengizich en Ernakh, Attila se drie seuns met enige mate van politieke en militêre invloed, word doodgemaak. Equitius word erfgenaam genoem.
457 - 463 nC - Attila besef die ekonomiese verval van die Romeinse Ryk wat hy geërf het, en besef dat 'n nuwe toestroming van slawe en plundering nodig is. Hy wend hom tot die Germaanse stamme (Franken, Sakse, ens.), Wat, omdat hulle Gallië nie kon binnedring nie, sodat die toorn van Attila nie sou ontstaan ​​nie, onderling tot binnegevegte oorgegaan het.
Deur die gereelde strooptogte van Romano-Brittanje as 'n cassus belli te gebruik, verklaar Attila amptelik oorlog teen die Saksiese stamme in 457. Hy en Flavius ​​Aetius, sy goeie vriend, steek die Ryn oor met 'n gemengde Hunnies/Romeinse mag (saam met 'n aantal Frankiese en die Visigotiese foederatii), en beveel dat die kamp nie geskei moet word nie, wat die verbintenis van vennootskapsbande tussen die twee aanmoedig. Omdat die jong Equitius besef dat hy die weermag moet toeneem aan sy opvolger, word hy gereeld van stryk gebring.
Die Sakse wat nie in Roemenië-Brittanje was nie, word teen die einde van 459 heeltemal oorwin, en die nuwe instroming van slawe versterk die Romeinse ekonomie onmiddellik, aangesien Saksers deur duisende in boeie gesit word. Die lande van die Saksers is amper leeggemaak en is weer opsy gesit vir gebruik deur die soldate wat later sou uittree. Alhoewel hy sommige van sy Huns aangemoedig het om goeie landbougrond te soek, nader aan die invloed van Rome, om hulle vooraf daar te vestig om die orde te handhaaf en die paar oorblywende dorpe, plase en dorpe te onderhou.
Van 459 tot 463 het Attila voortgegaan om die stamme van Germania aan die Elbe te onderwerp en die een of ander rede gevind om oorlog te verklaar. Teen 463 word die bevolking van Germania tot by die Elbe deur sommige geleerdes geraam op slegs 20% van wat dit was aan die einde van 456 nC.
Tydens die veldtog het Ricimer, die magister militum, veral gesterf.
460 - 462 nC - Die Suebii val die stad Lugo aan. Attila gebruik dit as 'n verskoning om oorlog toe te gaan en verklaar die Suebii -status as nietig. Hy gebruik hoofsaaklik Langobardi (Lombard) troepe, met 'n goeie deel van die Romeine. Die Lombarde word as skoktroepe gebruik, en ongeveer die helfte van die Lombarde wat daar kampanje gevoer het, is dood. Baie historici dink dat Attila dit gedoen het om hulle doelbewus te verswak. Geen Suebii -edelman word die swaard gespaar nie, en almal word doodgemaak. Die meeste Suebii word tereggestel, die res word as slawe in die streek gebruik. Weereens is Galaecia by die lys van plekke vir hervestiging gevoeg. Teen 462 nC hou die Suebii basies op om te bestaan.
464 nC - Die dood van Flavius ​​Aetius. Attila gebruik meer van sy persoonlike oorlogskis om vir hom 'n groot mausoleum te skep in sy geboorteplek by Dorostolus (OTL hedendaagse Silistra, Bulgarye). Vir sy verowering van Germania aan die Elbe kry Attila die titel "Augustus". Vir die verowering van Germania aan die Elbe, 'n weelderige Christelike begrafnis aan Aetius en om die Christendom te help versprei onder die Huns, word Attila deur pous Hilarius die titel "Geliefdes van God" verleen.
465 nC - Theodoric eis dat hy vir sy lojale diens aan Rome die Septimania -streek van Gallië kry. Attila weier, en Theodoric verklaar oorlog teen die Wes -Romeinse Ryk. Die Visigote maak 'n vreeslike fout. Die Romeinse leër is tans in 'n uitstekende toestand, versterk deur die nuwe kavalleriesentriese hervormings en die Hunniese leër.
465 - 468 nC - Die oorlog word gevoer tussen die Romeine/Huns/Foederates en die Visigote. Terwyl hy kortliks in Gallië veld wen, word sy leër te veel uitgebrei omdat Franken, Lombarde, Hunnen en Romeine hulself omring deur die Visigotiese gebied. Op 8 Maart word 468 Theodoric gedood in die Slag van Burdigala. Slegs drie maande later, onder ernstige druk, verloën sy erfgenaam Thorismund alle aanspraak op die Visigotiese kroon. Hierdie gebeurtenis dui op die einde van die Visigotiese mense as 'n federale nasie. Die meeste Visigote word gedood of in boeie gesit en as slawe na Hunniese lande gestuur. Op hierdie oomblik is die enigste werklike federasie -nasies oor, die Bourgondiërs, Lombarde en Franken. Aquitania word by die projek vir grondhervorming gevoeg.
469 - 470 nC - Konsolidasie van die Ryk. Attila gooi sy persoonlike finansiering regdeur die ryk in ekonomiese herlewing. Hy herbou die akwadukte en paaie en neem 'n nuwe ekonomiese beleid aan.
Teen hierdie tyd was daar baie meer grond as wat nodig was om die weermag vir lang aftrede te betaal, aangesien die ekonomiese beleid baie dele van Dacia, Galaecia, Germania en Aquitania omvat. Dus het hy die stedelike armes van Rome, Ravenna en Neapoli die helfte van die grond in Germania gegee om hulle bruikbare, produktiewe burgers te maak. Hy het opdrag gegee dat dit 'n proses van ongeveer twintig jaar is, sodat die nuut verowerde lande nie bloot oorstroom word deur hordes stedelike armes nie.
Vir sy verdediging van die ryk teen die Visigote en sy ekonomiese herlewingsbeleid, kry hy die titel "Magnus" ("die Grote") deur die Senaat.
471 nC - Attila die Hun, Magnus Augustus, geliefde van God, keiser van die Weste sterf.Sy laaste twee bevele is dat die hoofstad van die Ryk van Ravenna na Rome verskuif moet word, wat nou baie herleef, en dat sy erfgenaam sy seun Equitius is.
Equitius word later dieselfde jaar gekroon as IMPERATOR OCCIDENTALIS ET REGNVM HVNNORVM.
Die eerste golf soldate wat terugtrek na die lande wat Attila opsy gesit het. Dit lei tot 'n groot beweging na die vrugbare lande in die Pannoniese vlakte van geromaniseerde volke, wat Romeinse idees en Romeinse innovasie meebring. Dit begin met die kulturele opbloei van die gebied. Nuwe arbeidsidees kom hier na vore, terwyl die nuwe boere hul opbrengs wil verhoog. Dit sal egter eers in die volgende paar dekades tot stand kom.
472 nC - Onmiddellik word die gesag van Equitius betwis deur een van die kliëntstate, waarin die kliëntstaat die Gepid -stam is. Hulle is verpletter en tot die laaste man geslag. Die rowwe lewenstyl van die Huns, wat hy baie tyd gelewe het, het die behoefte om u vyande met die grootste haat en u vriende met die grootste vrygewigheid te ontmoet, onder die indruk gebring. Die Gepiede was nie net vyande nie, hulle was verraaiers.
474 nC - Die gesant van keiser Zeno by die Vandale lei tot 'n vredesooreenkoms met die Vandale -koninkryk tussen hulle en die twee ryke. Die seerowery eindig en die handel in die Middellandse See floreer namate roetes van Europa na Afrika weer oopgaan.
Honoria, vrou van Attila en moeder van die keiser, sterf.
475 - 479 nC - Equitius verbind vyf legioene tot die vernietiging van die Sakse en Hoeke wat die oostelike deel van Britannia beset het. Die legioene vermoor uiteindelik koning Hengest van die Saksiese koninkryk Kent en neem grond van Dover na East Anglia terug. Die Sakse is nie meer nie.
Die Romeinse legioene het egter na vier jaar se gevegte nie die mag gehad om die Engele in die verre noorde te vernietig nie. Dit sou nog 'n dag gelaat word, maar Equitius sou vir ewig deur die Britte onthou word as 'die Goeie Keiser'.
475 nC - Equitius trou die dogter van 'n invloedryke Hun. Dieselfde jaar baar hulle 'n seun met die naam Flavius, vernoem na Flavius ​​Aetius. Hy stuur hom, net soos sy pa, om 'n groot deel van sy tyd onder die Huns deur te bring om te verseker dat hy 'n behoorlike "Romano-Hunniese" opvoeding het.
476 nC - Die senaat stem om 'n monument vir Attila in die forum op te rig. Dit is 'n standbeeld van Attila te perd met die tradisionele Hun -refleksboog geteken terwyl hy die lourierkrans gedra het.
481 nC - Clovis I bestyg die troon van die Franken. Hy is 'n ambisieuse koning, en dit is goed as Equitius hom in die oog hou en wonder of hy die Romeinse versuim om die hoeke te vernietig as 'n teken van swakheid beskou.
482 nC - Die afgetrede soldate in die Pannoniese vlakte het nou al meer as 'n dekade 'n soort diensbaarheidsmodus vir hul nuutverwerfde plase aangeneem. Die beweging van stedelike armes in Italië na Duitsland was 'n lang, twintig jaar lange proses, en was in hierdie stadium nog net halfpad. Dit was in hierdie tyd gewild dat die nuutgevonde soldate 'n alternatief aan stedelike armes in Italië bied: werk op my plaas, ek gee u nie net 'n deel van my grond nie, maar ook beskerming teen bandiete en wat die noorde ook al bring. So het die ontwikkeling van 'n soort herenstelsel in die Romeinse Ryk begin.
486 nC - Die vrese van Clovis is goed gegrond wanneer Clovis die Soissons-streek van die Romeinse Ryk binnedring. Hy begin 'n vinnige uitbreiding in Noord -Frankryk, maar hy vind spoedig weerstand.
486 - 489 nC - Die veldtog teen die Franke. Die veldtog was lank en bloedig, die Franke was op hierdie stadium baie "geromaniseer", en nie die ongeorganiseerde barbaarse horde wat dit in geslagte gelede was nie.
Maar uiteindelik word Clovis verslaan en moet hy van die vasteland vlug. Duisende Franke vlug saam met Clovis na Brittanje. Clovis word uiteindelik nie agtervolg nie en stig sy nuwe Frankiese koninkryk in die lande wat net jare tevore deur Sakse en Engele beset was, sentraal rondom Kent en later Londinium.
Clovis se charismatiese aard en sy beheer oor sy eie mense lei hom tot die vestiging van 'n baie sterk koninkryk in hierdie streek. Vir die res van sy loopbaan het Equitius dit as sy grootste mislukking beskou. Alhoewel die veldtog suksesvol was en baie nuwe slawe en tonne rykdom geplunder is, het hy gevoel dat dit 'n mislukking van sy kant was om sy vyand werklik te vernietig. Maar soos hy dit uiteindelik gesien het, was hy van Clovis en die Franken ontslae, en die gebied kon nou tot voordeel van die Huns en die Romeine gebruik word.
491 nC - Die begin van die vestiging van Germania deur die Romeinse veterane. Alhoewel hulle meestal nog steeds na die Pannoniese vlakte gestuur word.
494 nC - Pous Gelasius gee 'n uiteensetting van die verhouding tussen kerk en staat en sê dat hulle mekaar moet bystaan, alhoewel hulle van mekaar geskei is.
495 - 498 nC - Flavius ​​trou 'n Hunniese vrou en het twee dogters en 'n seun met die naam Danubius. Getrou aan sy naamgenoot, word hy ook gestuur om tyd in Pannonia Magna deur te bring.
496 - 497 nC - Die verswakte koninkryk van Vandale is die teiken vir 'n kort, maar winsgewende oorlog vir Equitius. Teen Maart 497 word die koninkryk van Vandale vernietig en word die provinsie Afrika weer as 'n provinsie toegelaat.
Equitius kry die naam "Vandalicus" vir sy nederlaag van die Vandale.
500 nC - Die Britte behaal 'n groot oorwinning teen die Angles by Mons Badonicus (Badon Hill), wat hulle uit die eiland Brittanje verdryf. Die Britse eilande is nou verdeel tussen die Kelte, die Romano-Britte en die Franken.
Geboorte van Theodebert seun van Theodoric I.
501 nC - Nadat hy teruggekeer het uit Kartago, beweer Equitius dat hy die Christus op die slagveld gesien het en hom opdrag gegee het om die Christendom deur die hele ryk te versprei en te beklemtoon. In die laaste nege jaar van sy lewe bestee Equitius baie aan die bou van kloosters en kerke, veral in Gallië, Germania en die Pannoniese vlakte.
502 nC - Oorlog breek uit tussen die Oos -Romeinse Ryk en die Sassanids. Die Sassanids is te selfversekerd en stuur 'n swak mag na Armenië. Hulle word tydens die Slag van Amida geslag, en die oorlog begin.
502-505 nC - Die Oosterse veldtog teen die Sassanids. Mesopotamië is heeltemal herower. Daar word ooreengekom dat die Sassaniede Colchis, Assirië (gebied rondom Hatra) en 10 000 pond goud gee. Gegewe die groot aantal Christene in die streek, is die Oos -Romeine baie welkom.
509 nC - Clovis se bekering tot die Christendom.
510 nC - Die dood van die keiser van die Weste, Equitius Vandalicus Augustus. Hemelvaart van Flavius ​​as keiser van die Weste.
511 nC - Die 'herinneringsisteem' is nou in volle gang in Pannonia Magna (Pannonia anderkant die Donau), hoewel die meeste boere uit Griekeland en die Ryk self kom, aangesien die meeste werkloses in Italië weg is, gestuur om produktief te wees in Germania, Pannonia of Aquitania.
Bekendstelling van hierdie nuwe stelsel in Germania self. Ekonomiese opbloei van die streek. Baie nuwe paaie word dwarsdeur Germania gebou, en dit word 'n spilpunt van handel.
Clovis se dood en verdeling van sy koninkryk tussen sy seun Theodoric en sy ander seun Merowig. (Theodoric het alle grond suid van die Teems verleen, terwyl Merowig alle lande noord van die Teems gekry het. Hierdie afdeling dui amptelik die begin van die Merovingiese dinastie aan.
512 nC - Spanning tussen keiser Anastasius van die Ooste en die pous vir die aanneming van monopitisme. Die oudste dogter van Flavius ​​is verloof aan Sigismund, die erfgenaam van die Boergondiese troon, in 'n Romeinse poging om die betrekkinge met die Boergondiërs te versterk en om seker te maak dat hulle voortdurend in die gebied betrokke is.
516 nC - Die dood van Gundobad, koning van Bourgondië. Hemelvaart van Sigismund. Dieselfde jaar het hulle 'n seun met die naam Gallus.
517 - 518 nC - Romeinse keiser Flavius, pous Hormisdas en Theodoric I van die Franken werk saam om die eerste raad van Londinium byeen te roep, met baie biskoppe uit Gallië. Dit versterk die bande van die Frankiese kroon met die Katolieke kerk, en Theodoric begin help om die Arian -oortuigings in sy lande te verstik.
523 nC - Leptis Magna word deur Berber -stropers afgedank.
523 - 525 nC - Flavius ​​stuur meestal Huns om die Berber -probleem te hanteer. Flavius ​​het geweet dat die beste manier om die vinnige oorlogvoering van die Berberstamme die hoof te bied, was om die verskriklike Hunnic-ruiters in te stuur. Die Berbers word in kliëntstate van die Weste verander en deur 525 gedemp.
525 nC - Danubius trou met 'n Romeinse vrou, wat van die tradisie wegbreek, en het dieselfde jaar 'n seun met die naam Attilanus.
526 nC - Aardbewing dood
300 000 in Antiogië en Sirië.
527 nC - Hemelvaart van Justinianus na die troon van die Oos -Romeinse Ryk. Belisarius aangestel deur die nuwe keiser om die leër van die ryk in die Ooste te beveel.
Kavad, die koning van Persië, val weer die Oos -Ryk aan en word deur Belisarius verpletter deur hoër generaalskap.
527 - 535 nC - Die hof in die Ooste het die Weste se hulp gevra in hierdie saak, en hulle het legioene gestuur om die gebied rondom Antiochië te beveilig. Die oorlog het agt jaar lank voortgeduur, en die Romeine was onstuitbaar. (OPMERKING: IOTL, die belangrikste rede waarom die Bisantyne nie so goed gevaar het in hierdie oorlog nie, was omdat hulle vasgebind was in die Weste en dus nie kon bekostig om kragte na die Ooste af te lei nie. ITTL, hulle het dit nie probleem om oor bekommerd te wees)
In 530 nC was Belisarius sy generaal waardig toe hy die Perse na Dara gery het, en danksy Westerse versterkings, wen hy weer in Callinicum. Belisarius benut sy voordeel en begin met die inval in Mesopotamië.
Belisarius sou nog vyf jaar nie vertrek nie, en gedurende hierdie tyd sou hy die Sassanids in hierdie streek absoluut verwoes.
Die veldtog sou eindig met die verkryging van Mesopotamië in die Oos -Romeinse Ryk, en Belisarius sou die titel "Persicus" kry vir sy nederlaag van die Sassanids.
Justinianus haal 'n bladsy uit die Weste se boek en sit baie grond in Mesopotamië opsy vir soortgelyke landbetalings as sy eie soldate.
528 nC - Nog 'n aardbewing in Antiochië, wat die Groot Kerk wat deur Konstantyn gebou is, vernietig.
532 nC - Nika Revolts. Belisarius is te ver weg van Konstantinopel om te help, maar Mundus en 'n mag van Wes -Romeine wat per land reis om te help met die veldtog in die Ooste, was in die stad en kon die opstand onderdruk.
Later daardie jaar beveel Justinianus die bou van die Hagia Sophia.
533 nC - Die dood van Theoderic I van die Franken. Hemelvaart van sy seun Theodebert.
Die dood van Sigismund. Hemelvaart van Gallus die Romein as koning van Boergondië.
534 nC - Voltooiing van die Codex Justinianus
535 nC - Afsluiting van die oorlog. Mesopotamië word by die besit van die Oos -Ryk gevoeg, en die Sassaniede word vir alle doeleindes verby die Zagros -berge gestoot.
Die dood van keiser Flavius. Danubius volg hom op 37 -jarige ouderdom op.
536 nC - Die Franke onder Theodebert begin uitbrei in Brittanje. Wes-Romeine kies om nie die Romano-Britte by te staan ​​nie, omdat hulle voel dat hul belange op die vasteland lê. Dit was 'n besluit wat anders besluit sou gewees het as Flavius ​​nog 'n jaar geleef het, maar Danubius het nie die emosionele angel gehad om persoonlik nie die Franke wat sy pa gehad het, te vernietig nie.
537 nC - Hagia Sophia voltooi.
Geïnspireer deur die Hagia Sophia, besluit Danubius om 'n groot kerk in Pannonia te stig, wat die 'Kerk van Danubius' genoem word.
542 nC - Begin van die plaag van Justinianus.
Voltooiing van die Kerk van Danubius. Danubius verleen die titel "Sanctus" deur die pous vir die glans van sy kerk.
Theodebert regeer nou in die hele Wessex en dring na sentrale Engeland. Om by te bly, begin Merowig met 'n inval in Northumbria. Die Kelte en die Romano-Britte vorm weer 'n koalisie.
543 nC - Prettige spanning in Bourgondië breek uit in burgeroorlog, met die een kant (die kleiner) wat Gallus die Romein ondersteun, die ander kant 'n Bourgondiese leier met die naam Gundioc.
Die dood van Merowig, koning van die Franke (East Anglia). Hemelvaart van sy seun Clovis II.
544 - 546 nC - As Gundioc sluipmoordenaars stuur om Flavia, die oudste suster van die Romeinse keiser (moeder van koning Gallus) en een aan wie die keiser baie naby was, dood te maak, slaag hulle daarin.
Dit veroorsaak 'n oorlog tussen die Wes -Romeinse Ryk en Gundioc. Westelike Ryk verhuur Belisarius om saam met Danubius algemeen te wees. Binne twee jaar word die magte van Gundioc gedood, en sy ondersteuners word as slawe versend, na Aquitaine en Germania gestuur.
Danubius kry die titel "Gundiocus". Hulle het 'Burgundicus' oorweeg, maar die Bourgondiese nasie is tegnies nie vernietig nie, en het voortgegaan om saam met 'n Romeinse koning te bestaan.
547 nC - Die dood van Theodebert en hemelvaart van sy seun Merovech as die koning van die Franken (Kent).
550 nC - Clovis II sterf op die slagveld, sonder erfgenaam, en sy enigste seun is as seuntjie oorlede. Vereniging van die Frankiese koninkryk onder Merovech.
555 nC - Attilanus trou en baar 'n seun met die naam Theodotus.
558 nC - Inval op die Bulgars. Die Bulgars dring vinnig deur Pannonia en plunder baie min, want hul doel was die Oos -Romeinse Ryk, aangesien dit korrek nog steeds ryker was as die ryk Pannonia Magna -provinsie.
Geskiedkundiges bespiegel dat Danubius doelbewus die Bulgars deurgelaat het, en gevoel dat sy oostelike eweknie veels te sterk was vir sy eie beswil, en dat hy wrok teenoor hom gehad het oor sy monofisitiese oortuigings. In elk geval word die Bulgare deur Belisarius afgeweer, en dit is die laaste wat die Romeine 'n geruime tyd van hulle hoor.
563 nC - Saint Columbia begin preek vir die Picts.
565 nC - Die dood van Danubius Sanctus Augustus Gundiocus, keiser van die Weste. Hemelvaart van Attilanus.
Persoon: Merovech (2)
Hierdie bladsy bevat gebeure wat voor 0700 AD plaasgevind het, wat die vroegste aanvaarbare tydperk vir WeRelate -navorsing is.
Raadpleeg ons beleid oor antieke genealogie vir meer inligting.
die teks in hierdie afdeling word gekopieer uit 'n artikel in Wikipedia
Merovech (411-458) is die semi-legendariese stigter van die Merovingiese dinastie van die Saliaanse Franken (hoewel Childeric I, sy vermeende seun of Clovis I, sy vermeende kleinseun ook as die stigter beskou kan word), wat later die dominante geword het Frankiese stam. Daar word voorgestel dat hy een van die vele barbaarse krygshere en konings is wat saam met die Romeinse generaal Aetius teen die Hunnen onder Attila saamgesmelt het in die Slag van die Catalaunian Plains in Gallië.
Die familie van Childeric en Clovis, die eerste Frankiese grootskaalse koninklike dinastie, noem hulle Merovingiërs ("afstammelinge van Meroveus") na hom, en dit was bekend aan historici in die daaropvolgende eeue, maar daar bestaan ​​nie meer kontemporêre bewyse nie. Die belangrikste sodanige geskrewe bron, Gregorius van Tours, het aangeteken dat Merovech na bewering afstam van Chlodio, 'n omtrent hedendaagse Frankiese krygsheer wat van die Silva Carbonaria in die moderne sentrale België tot in die suide tot by die Somme, noord van Parys, in die moderne dag Frankryk.
Die oorsprong van die Huns en hul bande met ander steppemense bly onseker:  geleerdes is dit oor die algemeen eens dat hulle hul oorsprong in Sentraal -Asië het, maar verskil oor die besonderhede van hul oorsprong. Klassieke bronne beweer dat dit skielik omstreeks 370 in Europa verskyn het.  Die pogings van die Romeinse skrywers om die oorsprong van die Huns te verduidelik, het hulle gewoonlik gelykgestel aan die vroeëre steppemense.  Romeinse skrywers herhaal ook 'n verhaal dat die Huns die gebied van die Gote binnegekom het terwyl hulle 'n wilde hert, of een van hul koeie wat losgekom het, oor die Kerchstraat na die Krim agtervolg het. Toe hulle die goeie land ontdek, val hulle die Gote aan.  Jordanes se Getica vertel dat die Gote die Huns as nakomelinge van "onreine geeste"  en Gotiese hekse beskou het. 
Verhouding met die Xiongnu en ander mense wat Huns genoem word
Sedert Joseph de Guignes in die 18de eeu het moderne historici die Hunnen wat in die 4de eeu nC op die grense van Europa verskyn het, verbind met die Xiongnu wat China ingeval het vanaf die gebied van die huidige Mongolië tussen die 3de eeu vC en die 2de eeu nC.  As gevolg van die verwoestende nederlaag deur die Chinese Han-dinastie, het die noordelike tak van die Xiongnu noordwes teruggetrek, hul afstammelinge het moontlik deur Eurasië gemigreer en gevolglik kan hulle 'n mate van kulturele en genetiese kontinuïteit met die Hunnen hê.  Geleerdes bespreek ook die verhouding tussen die Xiongnu, die Huns en 'n aantal mense in Sentraal -Asië wat ook bekend staan ​​as die naam "Hun" of "Iraanse Huns". Die prominentste hiervan was Chioniete, die Kidariete en die Heftaliete. 
Die veldtogte van die Huns onder Attila in Europa, wat tot hul nederlaag by die Catalaunian Plains in 451 nC gelei het, vind ongeveer dieselfde tyd plaas as die konflikte tussen die Kidariete en die Sasaniese Ryk en die Gupta -ryk in Suid -Asië.  Die Sasaniese Ryk verloor in 453 nC tydelik vir die Kidariete en val in 'n sytak -verhouding, terwyl die Gupta -ryk die Kidariete in 455 nC onder keiser Skandagupta afstoot. Dit is amper asof die imperialistiese ryk en die ooste en weste hul reaksie op 'n gelyktydige Hunniese bedreiging in Eurasië saamgevoeg het.  Uiteindelik het Europa daarin geslaag om die Huns af te weer, en hul mag daar het vinnig verdwyn, maar in die ooste het beide die Sasaniese Ryk en die Gupta -ryk baie verswak gelaat. 
Otto J. Maenchen-Helfen was die eerste wat die tradisionele benadering, hoofsaaklik op die bestudering van geskrewe bronne, uitgedaag en die belangrikheid van argeologiese navorsing beklemtoon het.  Sedert Maenchen-Helfen se werk het die identifisering van die Xiongnu as die voorvaders van die Huns omstrede geraak.  Boonop het verskeie geleerdes die identifikasie van die "Iraanse Huns" met die Europese Huns bevraagteken.  Walter Pohl waarsku dit
nie een van die groot konfederasies van steppekrygers was etnies homogeen nie, en dieselfde naam is deur verskillende groepe gebruik om redes van aansien, of deur buitestaanders om hul leefstyl of geografiese oorsprong te beskryf. [. ] Dit is dus nutteloos om te spekuleer oor identiteit of bloedverwantskappe tussen byvoorbeeld H (s) iung-nu, Heftaliete en Attila's Huns. Al wat ons veilig kan sê, is die naam Hunne, in die laat oudheid, beskryf gesogte regerende groepe steppekrygers. 
Onlangse geleerdheid, veral deur Hyun Jin Kim en Etienne de la Vaissière, het die hipotese herleef dat die Huns en die Xiongnu een en dieselfde is. De la Vaissière voer aan dat ou Chinese en Indiese bronne gebruik is Xiongnu en Hun om mekaar te vertaal,  en dat die verskillende "Iraanse Huns" op dieselfde manier met die Xiongnu geïdentifiseer is. Kim glo dat die term Hun "nie in die eerste plek 'n etniese groep was nie, maar 'n politieke kategorie"  en pleit vir 'n fundamentele politieke en kulturele kontinuïteit tussen die Xiongnu en die European Huns,  sowel as tussen die Xiongnu en die "Iraanse Huns". 
Naam en etimologie
Die naam Hun word in klassieke Europese bronne as Grieks getuig Οὖννοι (Ounnoi) en Latyn Hunni of Chuni.   John Malalas teken hul naam op as Οὖννα (Ounna).  'n Ander moontlike Griekse variant kan wees Χοὖνοι (Khounoi), hoewel die identifikasie van hierdie groep met die Huns betwis word.  Klassieke bronne gebruik ook gereeld die name van ouer en onverwante steppe nomades in plaas van die naam Hun, noem hulle onder andere Massagetae, Skithe en Cimmeriërs. 
Die etimologie van Hun is onduidelik. Verskeie voorgestelde etimologieë veronderstel oor die algemeen ten minste dat die name van die verskillende Eurasiese groepe bekend as Huns verband hou. Daar is 'n aantal voorgestelde Turkse etimologieë, wat die naam op verskillende maniere van Turkies verkry het ön, op 'n (om te groei), qun (vraat), kün, gün, 'n meervouds agtervoegsel "wat vermoedelik 'mense' beteken",  qun (krag), en hün (wreed).  Otto Maenchen-Helfen verwerp al hierdie Turkse etimologieë as "blote raaiskote".  Maenchen-Helfen stel self 'n Iraanse etimologie voor, uit 'n woord soortgelyk aan Avestan hūnarā (vaardigheid), hūnaravant- (vaardig), en stel voor dat dit oorspronklik 'n rang eerder as 'n etnisiteit kon wees.  Robert Werner het 'n etimologie van Tocharian voorgestel ku (hond), wat daarop dui dat die Chinese die Xiongnu -honde genoem het dat die hond die totemdier van die Hunniese stam was. Hy vergelyk ook die naam Massagetae, en let op dat die element saka in daardie naam beteken hond.  Ander soos Harold Bailey, S. Parlato en Jamsheed Choksy het aangevoer dat die naam afkomstig is van 'n Iraanse woord wat soortgelyk is aan Avestan Ẋyaona, en was 'n algemene term wat "vyandige, teenstanders" beteken.  Christopher Atwood verwerp hierdie moontlikheid op fonologiese en chronologiese gronde.  Terwyl dit nie by 'n etimologie kom nie op sigself, Atwood ontleen die naam aan die Ongirivier in Mongolië, wat dieselfde of soortgelyk aan die naam Xiongnu uitgespreek is, en dui daarop dat dit oorspronklik 'n dinastiese naam was eerder as 'n etniese naam. 
Antieke beskrywings van die Huns is eenvormig om hul vreemde voorkoms vanuit 'n Romeinse perspektief te beklemtoon. Hierdie beskrywings karikatuur die Huns tipies as monsters.  Jordanes het beklemtoon dat die Huns kort van gestalte was, 'n bruin vel en ronde en vormlose koppe gehad het.  Verskeie skrywers noem dat die Huns klein oë en plat neuse gehad het.  Die Romeinse skrywer Priscus gee die volgende ooggetuiebeskrywing van Attila: "Kort van gestalte, met 'n breë bors en 'n groot kop was sy oë klein, sy baard dun en besprinkel met grys en hy het 'n plat neus en bruin vel, bewys van sy herkoms. " 
Baie geleerdes beskou dit as onvleiende afbeeldings van Oos -Asiatiese ("Mongoloïde") rasseienskappe.  Maenchen-Helfen voer aan dat, hoewel baie Huns Oos-Asiatiese rasseienskappe gehad het, dit waarskynlik nie so asiaties soos die Yakut of Tungus gelyk het nie.  Hy merk op dat argeologiese vondste van vermoedelike Huns daarop dui dat hulle 'n ras -gemengde groep was wat slegs 'n paar individue met Oos -Asiatiese kenmerke bevat.  Kim waarsku eweneens daarteen om die Huns as 'n homogene rassegroep te sien,  terwyl hy steeds aanvoer dat hulle "ten minste of oorwegend van Mongoloïde ekstraksie (ten minste aanvanklik)" is.  Sommige argeoloë het aangevoer dat argeologiese vondste nie bewys het dat die Hunnen hoegenaamd 'Mongoloïde' kenmerke gehad het nie,  en sommige geleerdes het aangevoer dat die Hunnen hoofsaaklik 'Kaukasies' was.  Ander argeoloë het aangevoer dat "Mongoolse" kenmerke hoofsaaklik onder lede van die Hunniese aristokrasie voorkom, , wat egter ook Germaanse leiers insluit wat in die Hun -politiek geïntegreer is.  ​​Kim voer aan dat die samestelling van die Huns geleidelik meer "Kaukasies" geword het tydens hul tyd in Europa, en hy merk op dat "die oorgrote meerderheid" van Attila se gevolg en troepe blykbaar uit die Slag van Chalons (451) van Europa was oorsprong, terwyl Attila self Oos -Asiatiese kenmerke gehad het. 
Damgaard et al. 2018 het bevind dat die Huns van gemengde Oos -Asiatiese en Wes -Eurasiese oorsprong was. Die skrywers van die studie het voorgestel dat die Huns afstam van Xiongnu wat weswaarts uitgebrei het en met Sakas gemeng het.  
Neparáczki et al. 2019 het die oorskot van drie mans van drie afsonderlike Hunniese begraafplase in die 5de eeu in die Pannoniese bekken ondersoek. Daar is bevind dat hulle die vaderlike haplogroepe Q1a2, R1b1a1b1a1a1 en R1a1a1b2a2 dra.  In die moderne Europa is Q1a2 skaars en het die hoogste frekwensie onder die Székelys. Alle Hunniese mannetjies wat bestudeer is, was vasbeslote om bruin oë en swart of bruin hare te hê, en van gemengde Europese en Oos -Asiatiese afkoms.  Die resultate stem ooreen met 'n Xiongnu -oorsprong van die Huns. 
In 'n interdissiplinêre studie het Savelyev en Jeong 2020 geen duidelike bewyse gevind van kontinuïteit tussen die Xiongnu en die Huns nie, en tot die gevolgtrekking gekom dat geen genetiese bewyse daarop dui dat die steppekomponent van die Huns afkomstig is van die Xiongnu of ander populasies van die oostelike steppe nie. 
Keyser et al. In 2020 is bevind dat die Xiongnu sekere vaderlike en moederlike haplotipes met die Huns gedeel het en op hierdie basis voorgestel het dat die Huns afstam van Xiongnu, wat hulle op hul beurt afstammelinge van Skyto-Siberiërs afstam. 
Die Romeine het bewus geword van die Huns toe laasgenoemde se inval in die Pontiese steppe duisende Gote genoodsaak het om na die Benede Donau te trek om in 376 hul toevlug te soek by die Romeinse Ryk. Gote, en dan die meeste van die Thervingi- of Wes -Gote, met baie wat na die Romeinse Ryk vlug.  In 395 begin die Huns met hul eerste grootskaalse aanval op die Oos-Romeinse Ryk.  Hunne het aangeval in Thracië, wat Armenië oorskry het, en Cappadocia geplunder het. Hulle het dele van Sirië binnegegaan, Antiogië bedreig en deur die provinsie Eufraat gegaan.  Terselfdertyd val die Huns die Sasaniese Ryk binne. Hierdie inval was aanvanklik suksesvol en kom naby die hoofstad van die ryk in Ctesiphon, maar hulle is erg verslaan tydens die Persiese teenaanval. 
Tydens hul kort afwyking van die Oos -Romeinse Ryk het die Hunnen moontlik stamme verder weswaarts bedreig.  Uldin, die eerste Hun wat in hedendaagse bronne met die naam geïdentifiseer is,  was aan die hoof van 'n groep Huns en Alans wat teen Radagaisus veg ter verdediging van Italië. Uldin was ook bekend daarvoor dat hy Gotiese rebelle verslaan het wat die Oos -Romeine rondom die Donau moeilik gemaak het en die Goth Gainas omstreeks 400–401 onthoof het. Die Oos -Romeine het in 408 weer die druk van Uldin's Huns begin voel. Uldin het die Donau oorgesteek en Thracië geplunder. Die Oos -Romeine het probeer om Uldin af te koop, maar sy som was te hoog, sodat hulle eerder Uldin se ondergeskiktes gekoop het. Dit het gelei tot baie verlatenhede van Uldin se groep Huns. Uldin ontsnap self terug oor die Donau, waarna hy nie weer genoem word nie. 
Hunniese huursoldate word verskeie kere genoem deur die Oos- en Wes -Romeine, sowel as die Gote, gedurende die laat 4de en 5de eeu.  In 433 is sommige dele van Pannonia aan hulle afgestaan ​​deur Flavius ​​Aetius, die magister militum van die Wes -Romeinse Ryk. 
Vanaf 434 regeer die broers Attila en Bleda saam die Huns. Attila en Bleda was net so ambisieus soos hul oom Rugila. In 435 dwing hulle die Oos -Romeinse Ryk om die Verdrag van Margus te onderteken,  wat aan die Huns handelsregte en 'n jaarlikse huldeblyk aan die Romeine gee. Toe die Romeine die verdrag in 440 oortree, val Attila en Bleda op Castra Constantias, 'n Romeinse vesting en mark aan die oewer van die Donau.  Oorlog het tussen die Huns en die Romeine uitgebreek, en die Huns het 'n swak Romeinse leër oorwin om die stede Margus, Singidunum en Viminacium te verwoes. Alhoewel 'n wapenstilstand in 441 gesluit is, kon Konstantinopel twee jaar later weer nie hulde bring nie en het die oorlog hervat. In die daaropvolgende veldtog het Hun -leërs Konstantinopel genader en verskeie stede ontslaan voordat hulle die Romeine in die Slag van Chersonesus verslaan het. Die Oos -Romeinse keiser Theodosius II het toegegee aan Hun se eise en in die herfs 443 onderteken die Vrede van Anatolius met die twee Hun -konings. Bleda sterf in 445, en Attila word die enigste heerser van die Huns.
In 447 val Attila die Balkan en Thracië binne. Die oorlog het in 449 tot 'n einde gekom met 'n ooreenkoms waarin die Romeine ingestem het om Attila 'n jaarlikse huldebetaling van 2100 pond goud te betaal. Gedurende hul aanvalle op die Oos -Romeinse Ryk het die Huns goeie betrekkinge met die Westerse Ryk gehandhaaf. Honoria, suster van die Wes -Romeinse keiser Valentinianus III, stuur egter vir Attila 'n ring en vra sy hulp om haar verloofing aan 'n senator te ontsnap. Attila beweer haar as sy bruid en die helfte van die Wes -Romeinse Ryk as bruidskat.  Boonop het daar 'n geskil ontstaan ​​oor die regmatige erfgenaam van 'n koning van die Saliaanse Franken. In 451 het Attila se magte Gallië binnegekom. Toe hulle in Gallië aangekom het, val die Huns eers op Metz aan, daarna gaan sy leërs weswaarts voort en verby sowel Parys as Troyes om Orléans te beleër. Flavius ​​Aetius het die plig gekry om Orléans te verlig deur keiser Valentinianus III. 'N Gesamentlike leër van Romeinse en Visigote het die Huns in die Slag van die Catalaunian Plains verslaan.
Die volgende jaar hernu Attila sy aansprake op Honoria en gebied in die Wes -Romeinse Ryk. Hy het sy leër oor die Alpe en na Noord -Italië gelei en 'n aantal stede ontslaan en vernietig. In die hoop om die sak van Rome te vermy, stuur keiser Valentinianus III drie gesante, die hoë burgeroffisiere Gennadius Avienus en Trigetius, sowel as pous Leo I, wat Attila ontmoet het in Mincio in die omgewing van Mantua, en van hom die belofte verkry sou terugtrek uit Italië en onderhandel oor vrede met die keiser. Die nuwe Oos -Romeinse keiser Marcian het toe huldebetaling gestaak, wat daartoe gelei het dat Attila van plan was om Konstantinopel aan te val. In 453 sterf hy egter aan 'n bloeding tydens sy huweliksnag. 
Na die dood van Attila in 453, het die Hunniese Ryk 'n interne magstryd ondervind tussen sy gevassaliseerde Germaanse volke en die Hunniese regerende liggaam. Onder leiding van Ellak, Attila se begunstigde seun en heerser van die Akatziri, het die Huns die Gepid -koning Ardaric by die Slag van Nedao verloof, wat 'n koalisie van Germaanse volke gelei het om die Hunniese keiserlike gesag omver te werp. Die Amali Goths sou dieselfde jaar onder Valamir in opstand kom en die Huns na bewering in 'n aparte verlowing verslaan.  Dit het egter nie gelei tot die volledige ineenstorting van die Hunniese mag in die Karpaten nie, maar wel tot die verlies van baie van hul Germaanse vasale. Terselfdertyd het die Hunnen ook te doen gehad met die koms van meer Oegoeriese Turkssprekende mense uit die Ooste, waaronder die Oghurs, Saragurs, Onogurs en die Sabirs. In 463 verslaan die Saragurs die Akatziri, of Akatir Huns, en beweer oorheersing in die Pontiese streek. 
Die westelike Hunnen onder Dengizich het in 461 probleme ondervind toe hulle deur Valamir verslaan is in 'n oorlog teen die Sadages, 'n volk verbonde aan die Huns.  Sy veldtog het ook ontevredenheid beleef deur Ernak, heerser van die Akatziri Huns, wat hom wou toespits op die inkomende Oghursprekende mense.  Dengzich val die Romeine in 467 aan, sonder die hulp van Ernak. Hy was omring deur die Romeine en beleër, en het tot 'n ooreenkoms gekom dat hulle sou oorgee as hulle grond gegee word en sy honger magte voedsel kry. Tydens die onderhandelinge het 'n Hun in diens van die Romeine met die naam Chelchel die vyandige Gote oorreed om hul Hun -heersers aan te val. Die Romeine, onder hul generaal Aspar en met die hulp van sy bucellarii, val toe die twisende Gote en Huns aan en verslaan hulle.  In 469 is Dengizich verslaan en vermoor in Thrakië. 
Na die dood van Dengizich blyk dit dat die Huns deur ander etniese groepe soos die Bulgars opgeneem is.  Kim voer egter aan dat die Hunnen onder Ernak voortgegaan het en die Kutrigur en Utigur Hunno-Bulgars geword het.  Hierdie gevolgtrekking is steeds onderhewig aan 'n mate van kontroversie. Sommige geleerdes voer ook aan dat 'n ander groep wat in antieke bronne as Huns geïdentifiseer is, die Noord -Kaukasiese Huns, egte Huns was.  Dit is bekend dat die heersers van verskillende post-Hunniese steppemense afstammeling van Attila geëis het om hul reg op mag te legitimeer, en verskillende steppemense is ook vanaf die vierde eeu deur Westerse en Bisantynse bronne "Huns" genoem. . 
Die Huns is tradisioneel beskryf as pastorale nomades, wat van herdery leef en van weiding na weiding beweeg om hul diere te laat wei.  Hyun Jin Kim beskou die term "nomade" egter as misleidend:
[Die term 'nomade', as dit 'n dwalende groep mense aandui sonder 'n duidelike gevoel van grondgebied, kan nie in die groothandel op die Huns toegepas word nie. Al die sogenaamde 'nomades' uit die Eurasiese steppegeskiedenis was mense wie se gebied/gebiede gewoonlik duidelik gedefinieer is, wat as herders op soek was na weiding, maar binne 'n vaste territoriale ruimte. 
Maenchen-Helfen merk op dat pastorale nomades (of "seminomads") tipies wissel tussen somerweidings en winterkwartiere: hoewel die weidings kan wissel, bly die winterkwartiere altyd dieselfde.  Dit is eintlik wat Jordanes skryf oor die Hunnic Altziagiri-stam: hulle het naby Cherson op die Krim weiveld en daarna verder noordwaarts oorwinter, terwyl Maenchen-Helfen die Syvash as 'n waarskynlike plek gehou het.  Ou bronne noem dat die Huns se troppe uit verskillende diere bestaan ​​het, insluitend beeste, perde en bokke, alhoewel dit nie in ou bronne genoem is nie, "selfs noodsaakliker is vir die steppe nomade as perde"  en moes gewees het 'n groot deel van hul kuddes.  Boonop voer Maenchen-Helfen aan dat die Hunnen moontlik klein troppe Baktriese kamele in die deel van hul gebied in die moderne Roemenië en Oekraïne gehou het, iets wat die Sarmatians getuig het. 
Ammianus Marcellinus sê dat die meerderheid van die Huns se dieet afkomstig is van die vleis van hierdie diere , terwyl Maenchen-Helfen aangevoer het, op grond van wat bekend is van ander steppe nomades, dat hulle waarskynlik meestal skaapvleis geëet het, saam met skape kaas en melk.  Hulle het ook "beslis" perdevleis geëet, merrie melk gedrink en waarskynlik kaas en kumis gemaak.  In tye van hongersnood het hulle moontlik hul perde se bloed vir voedsel gekook. 
Ou bronne ontken eenvormig dat die Huns enige landbou bedryf het.  Thompson, wat hierdie rekeninge op hul woord neem, voer aan dat "[sonder die hulp van die gevestigde landboubevolking aan die rand van die steppe, kon hulle nie oorleef het nie").  Hy voer aan dat die Huns gedwing is om hul dieet aan te vul deur te jag en te versamel.  Maenchen-Helfen merk egter op dat argeologiese vondste daarop dui dat verskillende steppe-nomadebevolkings veral graan verbou het, hy identifiseer 'n vonds by Kunya Uaz in Khwarezm aan die Ob-landbou onder 'n volk wat kunsmatige kraniale vervorming beoefen het as bewys van die Hunniese landbou.  Kim voer eweneens aan dat alle steppe-ryke sowel pastorale as sedentêre bevolkings gehad het, wat die Huns as 'agro-pastoralis' geklassifiseer het. 
Perde en vervoer
As 'n nomadiese volk het die Huns baie tyd bestee om op perde te ry: Ammianus het beweer dat die Huns 'amper aan hul perde vasgemaak is',   Zosimus beweer dat hulle 'op hul perde woon en slaap', [ 90] en Sidonius beweer dat '['n] aas 'n baba geleer het om sonder sy ma se hulp te staan ​​wanneer 'n perd hom op sy rug neem'.  Dit lyk asof hulle soveel tyd bestee het dat hulle lomp geloop het, iets wat in ander nomadiese groepe waargeneem is.  Romeinse bronne beskryf die Hunniese perde as lelik.  Ondanks relatief goeie Romeinse beskrywings is dit nie moontlik om die presiese ras van die perde te bepaal wat die Huns gebruik het nie.  Sinor glo dat dit waarskynlik 'n ras Mongoolse ponie was.  Perdreste is egter afwesig by alle geïdentifiseerde Hun -begrafnisse.  Op grond van antropologiese beskrywings en argeologiese vondste van ander nomadiese perde, meen Maenchen-Helfen dat hulle meestal ruine gery het. 
Behalwe perde, noem ou bronne dat die Huns waens vir vervoer gebruik het, wat volgens Maenchen-Helfen hoofsaaklik gebruik is om hul tente, buit en die ou mense, vroue en kinders te vervoer. 
Ekonomiese betrekkinge met die Romeine
Die Huns het 'n groot hoeveelheid goud van die Romeine ontvang, hetsy in ruil daarvoor dat hulle as huursoldate of as huldeblyk daarvoor geveg het.  Inval en plundery het die Huns ook van goud en ander waardevolle items besorg.  Denis Sinor het aangevoer dat die Hunniese ekonomie ten tyde van Attila byna heeltemal afhanklik geword het van plundering en huldeblyk uit die Romeinse provinsies. 
Burgers en soldate wat deur die Huns gevang is, kan ook teruggekoop word, of andersins as slawe aan Romeinse slawehandelaars verkoop word.  Die Huns self, het Maenchen-Helfen aangevoer, het min nut vir slawe gehad as gevolg van hul nomadiese pastorale leefstyl.  Meer onlangse geleerdheid het egter getoon dat pastorale nomadiste eintlik meer slawe -arbeid gebruik as sedentêre samelewings: die slawe sou gebruik word om die Huns se troppe beeste, skape en bokke te bestuur.  Priscus getuig dat slawe as huisbediendes gebruik is, maar ook dat opgeleide slawe deur die Huns in administratiewe posisies of selfs argitekte gebruik is. Sommige slawe is selfs as krygers gebruik. 
Die Huns het ook met die Romeine handel gedryf. E. A. Thompson het aangevoer dat hierdie handel baie groot was, met die Huns wat perde, pelse, vleis en slawe vir Romeinse wapens, linne en graan en verskeie ander luukse goedere verhandel het.  Terwyl Maenchen-Helfen toegee dat die Huns hul perde verruil het vir wat hy as ''n baie groot bron van inkomste in goud' beskou het, is hy andersins skepties oor die argument van Thompson.  Hy merk op dat die Romeine handel met die barbare streng gereguleer het en dat handel volgens Priscus slegs een keer per jaar op 'n kermis plaasgevind het.  Terwyl hy opgemerk het dat smokkel waarskynlik ook plaasgevind het, voer hy aan dat "die hoeveelheid wettige en onwettige handel blykbaar beskeie was".  Hy merk wel op dat wyn en sy blykbaar in groot hoeveelhede in die Hunniese Ryk ingevoer is. Dit lyk asof Romeinse goue munte in die hele Hunniese Ryk as geldeenheid in omloop was. 
Verbindings met die Silk Road
Christopher Atwood het voorgestel dat die rede vir die oorspronklike Hunnic -inval in Europa moontlik was om 'n uitlaat na die Swart See te vestig vir die Sogdiese handelaars onder hulle bewind, wat betrokke was by die handel langs die Silk Road na China.  Atwood merk op dat Jordanes beskryf hoe die stad Cherson in die Krim, "waar die ywerige handelaars die goedere van Asië inbring", in die sesde eeu onder die beheer van die Akatziri Huns was. 
Daar is lank gedebatteer oor die heidense regeringstruktuur. Peter Heather voer aan dat die Huns 'n ongeorganiseerde konfederasie was waarin leiers heeltemal onafhanklik opgetree het en uiteindelik 'n rangorde hiërargie gestig het, net soos Germaanse samelewings.   Denis Sinor merk eweneens op dat, met die uitsondering van die histories onseker Balamber, geen Hun -leiers in die bronne tot Uldin genoem word nie, wat hul relatiewe onbelangrikheid aandui.  Thompson voer aan dat permanente koningskap slegs ontwikkel het met die Huns -inval in Europa en die byna konstante oorlogvoering wat daarop gevolg het.  Oor die organisering van die Hunniese bewind onder Attila, sê Peter Golden "dit kan kwalik 'n staat genoem word, nog minder 'n ryk".  Golden praat in plaas van 'n "Hunnic confederacy".  Kim voer egter aan dat die Hunnen baie meer georganiseerd en gesentraliseer was, met 'n mate van organisasie van die Xiongnu -staat.  Walter Pohl neem kennis van die ooreenkomste van die Hunniese regering met dié van ander steppe -ryke, maar voer nietemin aan dat die Huns blykbaar nie 'n verenigde groep was toe hulle in Europa aankom nie. 
Ammianus het gesê dat die Huns van sy tyd geen konings gehad het nie, maar dat elke groep Huns in plaas daarvan 'n groep leiers gehad het (primate) vir tye van oorlog.  E.A. Thompson veronderstel dat selfs in die oorlog die voorste manne min werklike mag gehad het.  Hy voer verder aan dat hulle hul posisie waarskynlik nie suiwer oorerflik verkry het nie.  Heather voer egter aan dat Ammianus bloot bedoel dat die Huns nie 'n enkele heerser gehad het nie, maar hy merk op dat Olympiodorus noem dat die Huns verskeie konings het, waarvan een die "eerste van die konings" is.  Ammianus noem ook dat die Huns hul besluite geneem het in 'n algemene raad (omnes in die gemeente) terwyl hy te perd sit.  Hy maak geen melding van die Huns wat in stamme georganiseer is nie, maar Priscus en ander skrywers wel, en noem sommige daarvan. 
Die eerste Hunniese heerser wat by die naam bekend is, is Uldin. Thompson neem die skielike verdwyning van Uldin nadat hy in die oorlog onsuksesvol was, as 'n teken dat die Hunniese koningskap in hierdie tyd 'demokraties' was eerder as 'n permanente instelling.  Kim voer egter aan dat Uldin eintlik 'n titel is en dat hy waarskynlik bloot 'n subking was.  Priscus noem Attila "koning" of "keiser" (βασιλέυς), maar dit is onbekend watter oorspronklike titel hy vertaal het.  Met die uitsondering van die alleenheerskappy van Attila, het die Hunnen dikwels twee heersers gehad. Attila self het later sy seun Ellac as medekoning aangestel.   Onderdane mense van die Huns is gelei deur hul eie konings. 
Priscus praat ook van "uitgesoekte mans" of logades (λογάδες) wat deel uitmaak van Attila se regering en vyf daarvan noem.  Dit lyk asof sommige van die "uitgesoekte mans" gekies is weens geboorte, ander om verdienste.  Thompson het aangevoer dat hierdie "uitgesoekte mans" "die skarnier was waarop die hele administrasie van die Hun -ryk gedraai het":  hy argumenteer vir hul bestaan ​​in die regering van Uldin, en dat elkeen bevel gehad het oor afdelings van die Hunniese leër en regeer oor spesifieke gedeeltes van die Hunniese ryk, waar hulle ook verantwoordelik was vir die insameling van hulde en voorrade.  Maenchen-Helfen voer egter aan dat die woord logades dui bloot prominente individue aan en nie 'n vaste rang met vaste pligte nie.  Kim bevestig die belangrikheid van die logades vir die Hunniese administrasie, maar merk op dat daar rangskille tussen hulle was, en dui daarop dat dit waarskynlik amptenare met 'n laer posisie was wat belasting en huldeblyk ingesamel het.  Hy stel voor dat verskillende Romeinse afvalliges vir die Huns moontlik in 'n soort keiserlike burokrasie gewerk het. 
Kuns en materiële kultuur
Daar is twee bronne vir die materiële kultuur en kuns van die Huns: antieke beskrywings en argeologie. Ongelukkig beteken die nomadiese aard van die Hun -samelewing dat hulle baie min in die argeologiese rekord agtergelaat het.  Alhoewel 'n groot hoeveelheid argeologiese materiaal sedert 1945 opgegrawe is, was daar vanaf 2005 slegs 200 positief geïdentifiseerde Hunniese begrafnisse wat Hunniese materiële kultuur produseer.  Dit kan moeilik wees om Hunniese argeologiese vondste te onderskei van dié van die Sarmatiërs, aangesien beide mense in die nabye omgewing geleef het en skynbaar baie soortgelyke materiële kulture gehad het. Kim waarsku dus dat dit moeilik is om 'n artefak etnies aan die Huns toe te ken.  Dit is ook moontlik dat die Hunnen in Europa die materiële kultuur van hul Germaanse onderdane aangeneem het.  Romeinse beskrywings van die Huns is intussen dikwels baie bevooroordeeld, en beklemtoon die vermeende primitiwiteit daarvan.  
Argeologiese vondste het 'n groot aantal ketels opgelewer wat sedert die werk van Paul Reinecke in 1896 deur die Huns geïdentifiseer is.  Alhoewel dit tipies beskryf word as "brons ketels", is die ketels dikwels gemaak van koper, wat gewoonlik van 'n swak gehalte is.  Maenchen-Helfen lys 19 bekende vondste van Hunniese ketels uit die hele Sentraal- en Oos-Europa en Wes-Siberië.  Hy beweer uit die toestand van die bronsgietstukke dat die Huns nie baie goeie metaalsmede was nie, en dat die ketels waarskynlik op dieselfde plekke gegiet is waar hulle gevind is.  Hulle kom in verskillende vorms voor, en word soms saam met skepe van verskillende oorsprong gevind.  Maenchen-Helfen voer aan dat die ketels kookgerei was om vleis te kook, , maar dat die feit dat baie aangetref word naby water en gewoonlik nie by individue begrawe is nie, kan ook dui op 'n sakrale gebruik.  Dit lyk asof die ketels afkomstig is van die wat die Xiongnu gebruik het.   Ammianus berig ook dat die Huns ysterswaarde gehad het. Thompson is skepties dat die Huns hulle self gegooi het, , maar Maenchen-Helfen voer aan dat "die idee dat die Hun-ruiters hul weg gevoer het na die mure van Konstantinopel en die Marne met geruilde en gevange swaarde absurd is." 
Beide antieke bronne en argeologiese vondste uit grafte bevestig dat die Huns gedetailleerde versierde goue of vergulde diademe gedra het.  Maenchen-Helfen lys 'n totaal van ses bekende Hunnish diadems.  Dit lyk asof hondevroue ook halssnoere en armbande van meestal ingevoerde krale van verskillende materiale gedra het.  Dit blyk dat die latere algemene vroeë Middeleeuse gebruik om juweliersware en wapens met edelstene te versier, by die Huns ontstaan ​​het.  Dit is ook bekend dat hulle klein spieëls van oorspronklik Chinese tipe gemaak het, wat dikwels opsetlik gebreek is toe hulle in 'n graf geplaas is. 
Argeologiese vondste dui aan dat die Huns goue gedenkplate as ornamente op hul klere gedra het, asook ingevoerde glaskrale.  Ammianus berig dat hulle klere van linne of pelse van marmotte en leggings van bokvel gedra het. 
Ammianus berig dat die Huns geen geboue gehad het nie, , maar noem terloops dat die Huns tente en waens besit het.  Maenchen-Helfen is van mening dat die Huns waarskynlik "tente vilt en skaapvelle" gehad het: Priscus noem eens Attila se tent, en Jordanes berig dat Attila in 'n sytent in staat was.  Teen die middel van die vyfde eeu is dit egter ook bekend dat die Huns ook permanente houthuise besit het, wat volgens Maenchen-Helfen deur hul Gotiese onderdane gebou is. 
Kunsmatige kraniale vervorming
Verskeie argeoloë het aangevoer dat die Huns, of die adel van die Huns, sowel as Germaanse stamme wat deur hulle beïnvloed is, kunsmatige kraniale vervorming beoefen het, die proses om die skedels van babas kunsmatig te verleng deur dit te bind.  Die doel van hierdie proses was "om 'n duidelike fisiese onderskeid te maak tussen die adel en die algemene bevolking".  Terwyl Eric Crubézy aangevoer het teen 'n Hunniese oorsprong vir die verspreiding van hierdie praktyk,  hou die meerderheid geleerdes die Huns verantwoordelik vir die verspreiding van hierdie gebruik in Europa.  Die praktyk is egter nie oorspronklik deur die Huns aan Europa bekendgestel nie, maar eerder met die Alans, met wie die Huns nou verbonde was, en Sarmatiërs.  Dit is ook beoefen deur ander mense wat Huns genoem word in Asië. 
'N Verskeidenheid tale is binne die Hun -ryk gepraat. Priscus het opgemerk dat die Hunniese taal verskil van ander tale wat by Attila se hof gepraat word.  Hy vertel hoe Attila se nar Zerco Attila se gaste ook laat lag het deur die "losbandige mengelmoes van woorde, Latyn vermeng met Hunnies en Goties."  Priscus het gesê dat Attila se "Skithiese" onderdane behalwe hul eie barbaarse tale, hetsy Hunnies of Goties, praat, of, soos baie met die Wes -Romeine te doen het, Latyn, maar nie een van hulle maklik Grieks praat nie, behalwe gevangenes uit die Thraciese of Illyriese grensstreke ".  Sommige geleerdes het aangevoer dat Goties as die lingua franca van die Hunniese Ryk.  Hyun Jin Kim voer aan dat die Huns moontlik tot vier tale op verskillende regeringsvlakke gebruik het, sonder dat enige een dominant was: Hunnies, Goties, Latyns en Sarmaties. 
Wat die Hunniese taal self betref, word slegs drie woorde in antieke bronne aangeteken as 'Hunnies', wat almal blykbaar uit 'n Indo-Europese taal kom.  Alle ander inligting oor Hunnic is vervat in persoonlike name en etnonieme van stamme.  Op grond van hierdie name het geleerdes voorgestel dat Hunnies moontlik 'n Turkse taal was,  'n taal tussen Mongools en Turks,  of 'n Jeniseïese taal.  Gegewe die klein korpus, meen baie mense dat die taal nie geklassifiseer kan word nie. 
Die huwelik en die rol van vroue
Die elite van die Huns het poligamie beoefen,  terwyl die gewone mense waarskynlik monogaam was.  Ammianus Marcellinus het beweer dat die Hunniese vroue in afsondering geleef het, maar die eerstehandse verslag van Priscus wys hoe hulle vryelik beweeg en met mans meng.  Priscus beskryf Hunniese vroue wat rondom Attila swerm toe hy 'n dorp binnekom, sowel as die vrou van Attila se minister Onegesius wat die koning kos en drank saam met haar dienaars aanbied.  Priscus kon sonder moeite die tent van Attila se hoofvrou, Hereca, binnegaan. 
Priscus getuig ook dat die weduwee van Attila se broer Bleda in bevel was van 'n dorp waar die Romeinse ambassadeurs deur gery het: haar gebied het moontlik 'n groter gebied ingesluit.  Thompson merk op dat ander steppemense soos die Utigurs en die Sabirs bekend is dat hulle vroulike stamleiers gehad het, en voer aan dat die Hunnen waarskynlik weduwees in groot respek gehad het.  As gevolg van die pastorale aard van die Huns se ekonomie, het die vroue waarskynlik 'n groot mate van gesag oor die huishoudelike huishouding gehad. 
Byna niks is bekend oor die godsdiens van die Huns nie.   Die Romeinse skrywer Ammianus Marcellinus het beweer dat die Huns geen godsdiens gehad het nie,  terwyl die Christelike skrywer Salvian uit die vyfde eeu hulle as heidene geklassifiseer het.  ​​Jordanes se Getica dat die Huns 'die swaard van Mars' aanbid het, 'n ou swaard wat Attila se reg om die hele wêreld te regeer, aanbid.  Maenchen-Helfen merk op 'n wydverspreide aanbidding van 'n oorlogsgod in die vorm van 'n swaard onder steppemense, onder meer onder die Xiongnu.  Denis Sinor beskou die aanbidding van 'n swaard onder die Huns egter as 'n profrief.  Maenchen-Helfen voer ook aan dat, hoewel die Huns self Attila nie as goddelik beskou het nie, dat sommige van sy onderdane dit duidelik gedoen het.  'n Geloof in profesie en waarsêery word ook onder die Huns getuig.    Maenchen-Helfen voer aan dat die uitvoerers van hierdie dade van waarsêery en waarsêery waarskynlik sjamane was. [a] Sinor vind dit ook waarskynlik dat die Huns sjamane gehad het, alhoewel hulle heeltemal ongetuig is.  Maenchen-Helfen lei ook 'n geloof in watergeeste af van 'n gebruik wat in Ammianus genoem word. [b] Hy suggereer verder dat die Hunnen moontlik klein metaal-, hout- of klipgode gemaak het, wat onder ander steppestamme getuig word, en wat 'n Bisantynse bron vir die Huns in die Krim in die sesde eeu getuig.  Hy verbind ook argeologiese vondste van Hunniese brons ketels wat begrawe is naby of in lopende water, met moontlike rituele wat die Huns in die lente uitgevoer het. 
John Man voer aan dat die Huns van Attila se tyd waarskynlik die lug en die steppe -god Tengri aanbid het, wat ook getuig word dat hulle deur die Xiongnu aanbid is.  Maenchen-Helfen dui ook op die moontlikheid dat die Huns van hierdie tydperk Tengri aanbid het, maar merk op dat die god eers in die negende eeu in Europese rekords getuig word.  Aanbidding van Tengri onder die naam "T'angri Khan" word getuig onder die Kaukasiese Huns in die Armeense kroniek wat gedurende die latere sewende eeu aan Movses Dasxuranci toegeskryf is.  In Moves word ook aangetoon dat die Kaukasiese Hunne bome en gebrande perde aanbid het as offerandes vir Tengri,  en dat hulle "offerandes gemaak het aan vuur en water en aan sekere gode van die paaie, aan die maan en aan alle wesens wat in ag geneem is" in hul oë op een of ander manier merkwaardig wees. "  Daar is ook bewyse vir menslike opoffering onder die Europese Huns. Maenchen-Helfen voer aan dat dit lyk asof mense opgeoffer is tydens die begrafnisrit van Attila, wat in Jordanes onder die naam opgeteken is strava.  Priscus beweer dat die Huns hul gevangenes "tot oorwinning" opgeoffer het nadat hulle Scythia binnegegaan het, maar dit word andersins nie as 'n Hunniese gebruik getuig nie en kan fiksie wees.  
Benewens hierdie heidense oortuigings, is daar talle getuienisse van Hunne wat hulle tot die Christendom bekeer en Christelike sendelinge ontvang.   Dit lyk asof die sendingaktiwiteite onder die Huns van die Kaukasus besonder suksesvol was, wat gelei het tot die bekering van die Hunniese prins Alp Ilteber.  Attila het blykbaar die Nicene en die Ariese Christendom onder sy onderdane geduld. ] 
Hun -oorlogvoering as 'n geheel word nie goed bestudeer nie. Een van die belangrikste inligtingsbronne oor Hunniese oorlogvoering is Ammianus Marcellinus, wat 'n uitgebreide beskrywing van die Huns se metodes van oorlog bevat:
Hulle veg soms ook as hulle uitgelok word, en dan gaan hulle die stryd op in wigvormige massas, terwyl hul mengelmoes van stemme 'n woeste geluid maak. En omdat hulle liggies toegerus is vir vinnige beweging en onverwags in aksie, verdeel hulle doelbewus skielik in verstrooide bande en val hulle aan, jaag hulle hier en daar wanordelik rond, doen geweldige slagting en as gevolg van hul buitengewone bewegingsnelheid word nooit gesien dat hulle aanval nie 'n wal of 'n vyand se kamp plunder. En daarom sou u nie huiwer om hulle die verskriklikste van alle krygers te noem nie, want hulle veg van ver af met missiele met skerp been, in plaas van hul gewone punte, met wonderlike vaardigheid by die skagte aangesluit, dan galop hulle oor die tussenliggende ruimtes en veg hand aan hand met swaarde, ongeag hul eie lewens, en terwyl die vyand teen wonde van die sabelstoot bewaak, gooi hulle repe lap gevleg in strope oor hul teenstanders en verstrengel hulle so dat hulle hul ledemate versmoor en wegneem hulle die krag van ry of loop. 
Op grond van die beskrywing van Ammianus, voer Maenchen-Helfen aan dat die Huns se taktiek nie aansienlik verskil van dié wat ander nomadiese perdeboogskutters gebruik het nie.  Hy voer aan dat die "wigvormige massas" (cunei) wat deur Ammianus genoem is, was waarskynlik afdelings wat deur stamgroepe en families georganiseer is, wie se leiers moontlik 'n kur. Hierdie titel sou dan geërf het toe dit deur die stam oorgedra is.  Net soos Ammianus beklemtoon die sesde-eeuse skrywer Zosimus ook die Hunnen se byna eksklusiewe gebruik van perdeboogskutters en hul uiterste vinnigheid en beweeglikheid.  Hierdie eienskappe het op hierdie tydstip verskil van ander nomadiese krygers in Europa: die Sarmatiërs het byvoorbeeld staatgemaak op swaar gepantserde katafrakture gewapen met lansies.  Die Huns se gebruik van vreeslike oorlogskrete kom ook in ander bronne voor.  'n Aantal van die bewerings van Ammianus is egter deur moderne geleerdes uitgedaag.  In die besonder, terwyl Ammianus beweer dat die Huns geen metaalbewerking geken het nie, voer Maenchen-Helfen aan dat 'n volk wat so primitief nooit in 'n oorlog teen die Romeine sou kon slaag nie. 
Hunniese leërs het staatgemaak op hul hoë mobiliteit en "'n skerp gevoel van wanneer om aan te val en wanneer hulle moet onttrek".  'n Belangrike strategie wat die Huns gebruik het, was 'n skynheilige toevlugsoord - maak asof hy vlug en draai dan om en draai die wanordelike vyand aan. Dit word deur die skrywers Zosimus en Agathias genoem.  Hulle was egter nie altyd effektief in gevegte nie, het 'n nederlaag by Toulouse in 439 gely, het skaars in die Slag van Utus in 447 gewen, waarskynlik verloor of as 'n dooiepunt in die Slag van die Catalaunian Plains in 451 en verloor by die Slag van Nedao (454?).  Christopher Kelly voer aan dat Attila probeer het om "sover moontlik [.] Grootskaalse betrokkenheid by die Romeinse leër" te vermy.  Oorlog en die bedreiging van oorlog was gereelde hulpmiddels om Rome af te dwing, het die Hunnen dikwels op plaaslike verraaiers gesteun om verliese te vermy.  Verslae oor gevegte dui daarop dat die Huns hul kampe versterk het deur draagbare heinings te gebruik of 'n kring waens te skep. 
Die Huns se nomadiese lewenstyl het eienskappe soos uitstekende perdry aangemoedig, terwyl die Huns geoefen het vir oorlog deur gereeld te jag.  Verskeie geleerdes het voorgestel dat die Huns probleme ondervind het met die handhawing van hul perdekavallerie en hul nomadiese leefstyl nadat hulle hulle op die Hongaarse vlakte gevestig het, en dat dit weer gelei het tot 'n merkbare afname in hul doeltreffendheid as vegters.  
Die Huns word byna altyd opgemerk as die stryd saam met nie-Hunniese, Germaanse of Iraanse onderdane of, in vroeër tye, bondgenote.  Soos Heather opmerk, "het die Huns se militêre masjien toegeneem en baie vinnig toegeneem deur steeds groter getalle Duitsers van Sentraal- en Oos -Europa op te neem". By die Slag van die Catalaunian Plains word deur Jordanes opgemerk dat Attila sy onderdane in die vleuels van die leër geplaas het, terwyl die Huns die sentrum gehou het. 
'N Belangrike bron van inligting oor steppeoorlogvoering uit die tyd van die Huns kom uit die 6de eeu Strategikon, wat die oorlogvoering beskryf van "Omgang met die Skithiërs, dit wil sê Avars, Turke en ander wie se lewenswyse lyk soos dié van die Hunniese volke." Die Strategikon beskryf die Avars en Huns as afvallig en baie ervare in militêre aangeleenthede.  Dit word beskryf dat hulle verkies om hul vyande te verslaan deur bedrog, verrassingsaanvalle en afsny van voorrade. Die Huns het 'n groot aantal perde gebring om as plaasvervangers te gebruik en om die indruk te gee van 'n groter leër tydens die veldtog.  Die Hunniese volke het nie 'n verskansde kamp opgerig nie, maar het volgens die stam oor die weivelde versprei en die nodige perde bewaak totdat hulle vroegoggend onder die dekmantel begin vorm het. Die Strategikon Die Huns het ook wagte op groot afstande en in konstante kontak met mekaar gestasioneer om verrassingsaanvalle te voorkom. 
Volgens die Strategikon, het die Huns nie 'n geveglyn gevorm volgens die metode wat die Romeine en Perse gebruik het nie, maar in afdelings van onreëlmatige grootte in 'n enkele lyn, en 'n aparte mag naby gehou vir hinderlae en as reservaat. Die Strategikon sê ook dat die Huns diep formasies met 'n digte en egalige voorkant gebruik het.  Die Strategikon verklaar dat die Huns hul ekstra perde en bagasie -trein aan weerskante van die geveglyn gehou het, ongeveer 'n kilometer verder, met 'n matige wag, en soms hul ekstra perde agter die hoofgeveg vasgebind het.  Die Huns het verkies om op lang afstand te veg deur gebruik te maak van hinderlaag, omsingeling en die geveinsde toevlug. Die Strategikon neem ook kennis van die wigvormige formasies wat deur Ammianus genoem is, en bevestig is as familieregimente deur Maenchen-Helfen.    Die Strategikon verklaar die Huns verkies om hul vyande meedoënloos na 'n oorwinning na te jaag en hulle dan deur 'n lang beleg na 'n nederlaag te verslyt. 
Peter Heather merk op dat die Huns daarin geslaag het om ommuurde stede en vestings te beleër in hul veldtog van 441: hulle was dus in staat om beleërmotors te bou.  Heather neem kennis van verskeie moontlike roetes vir die verkryging van hierdie kennis, wat daarop dui dat dit uit diens onder Aetius teruggebring kon word, van gevange Romeinse ingenieurs verkry kon word, of ontwikkel moes word deur die behoefte om druk op die ryk systate in die stad te plaas en te vervoer na Europa toe.  David Nicolle stem saam met laasgenoemde punt, en stel selfs voor dat hulle 'n volledige stel ingenieurswese het, insluitend vaardighede vir die bou van gevorderde versterkings, soos die vesting Igdui-Kala in Kazakstan. 
Die Strategikon verklaar dat die Huns tipies pos, swaarde, boë en lans gebruik het, en dat die meeste Hunniese krygers gewapen was met beide die boog en die lans en dit uitruilbaar gebruik het indien nodig. Dit sê ook dat die Huns vir hul perde gewatteerde linne, wol of soms ysterbaard gebruik het en ook gewatteerde kappies en kaftans gedra het.  Hierdie beoordeling word grootliks bevestig deur argeologiese vondste van militêre toerusting van Hun, soos die Volnikovka en Brut Burials.
'N Laat-Romeinse rifhelm van die Berkasovo-tipe is gevind met 'n Hun-begrafnis by Concesti.  'n Hunniese helm van die Segmentehelm tipe gevind by Chudjasky, 'n Hunnic Spangenhelm by Tarasovsky -graf 1784, en nog een van die Bandhelm tik by Turaevo.  By Iatrus, Illichevka en Kalkhni is fragmente van lamellêre helms wat dateer uit die Hunniese tydperk en binne die Hunniese sfeer gevind.   Hun lamellêre wapenrusting is nie in Europa gevind nie, alhoewel twee fragmente van waarskynlike Hun -oorsprong op die Upper Ob en in Wes -Kazakhstan gevind is wat uit die 3de - 4de eeu dateer.  'n Vonds van lamellêre dateer uit ongeveer 520 uit die Toprachioi -pakhuis in die vesting Halmyris naby Badabag, Roemenië, dui op 'n laat 5de of vroeë 6de eeuse bekendstelling.  Dit is bekend dat die Eurasiese Avars in die middel van die 6de eeu lamellêre wapenrusting aan die Romeinse weermag en Migrasie-era Germaanse mense bekendgestel het, maar hierdie latere tipe verskyn nie voor die tyd nie.  
Dit word ook algemeen aanvaar dat die Huns die langseax, 'n snylem van 60 cm (24 duim) wat by die Germane en in die laat -Romeinse weermag gewild geraak het, in Europa ingebring het.  Daar word geglo dat hierdie lemme uit China ontstaan ​​het en dat die Sarmatians en Huns as 'n transmissievektor gedien het deur gebruik te maak van korter seese in Sentraal -Asië wat gedurende die laat 4de en eerste helfte van die 5de eeu tot die smal langseax in Oos -Europa ontwikkel het. Hierdie vroeë lemme dateer so ver as die 1ste eeu nC, met die eerste van die nuwer tipe wat in Oos-Europa verskyn het, die Wien-Simmerming-voorbeeld, dateer uit die laat 4de eeu nC.  Ander noemenswaardige Hun -voorbeelde sluit in die Langseax uit die meer onlangse vonds by Volnikovka in Rusland. 
Die Huns het 'n soort spatha gebruik in die Iraanse of Sassanidiese styl, met 'n lang, reguit mes van ongeveer 83 cm, gewoonlik met 'n diamantvormige ysterbeskermingsplaat.  Swaarde van hierdie styl is gevind op terreine soos Altlussheim, Szirmabesenyo, Volnikovka, Novo-Ivanovka en Tsibilium 61. Hulle het gewoonlik goue foeliehulste, goue skutblaaie en skede-toebehore versier in die poligroomstyl. Die swaard is gedra in die 'Iraanse styl' wat aan 'n swaardgordel geheg is, eerder as op 'n kaalkop. 
Die bekendste wapen van die Huns is die saamgestelde herhaalde boog van die Qum Darya-tipe, wat dikwels die 'Hunnish boog' genoem word. Hierdie boog is 'n tyd uitgevind in die derde of tweede eeu vC met die vroegste vondste naby die Baikalmeer, maar het lank voor die Hunniese migrasie oor Eurasië versprei. Hierdie boë word gekenmerk deur asimmetriese deursnee tussen 145 en 155 cm (57 en 61 in) lank, met tussen 4-9 draaibanke op die greep en in die siyahs.  Alhoewel heel boë selde in Europese klimaatstoestande oorleef, is vondste van been -Siyahs redelik algemeen en kenmerkend van steppegrawe. Volledige monsters is gevind op terreine in die Tarimbekken en Gobiwoestyn, soos Niya, Qum Darya en Shombuuziin-Belchir. Eurasiese nomades, soos die Huns, gebruik tipies trilobaat -diamantvormige ysterpylpunte, vasgemaak met berkteer en tang, met tipies 75 cm (30 in) skagte en fletters wat met teer en senings geslaan word. Daar word geglo dat sulke trilobate -pylpunte meer akkuraat is en beter dringende krag of beseerkapas het as plat pyle.  Die vonds van boë en pyle in hierdie styl in Europa is beperk, maar argeologies bewys. Die bekendste voorbeelde kom uit Wien-Simmerming, hoewel meer fragmente in die Noord-Balkan en Karpate gevind is. 
In Christelike hagiografie
Na die val van die Hunniese Ryk het verskillende legendes ontstaan ​​oor die Huns. Hieronder is 'n aantal Christelike hagiografiese legendes waarin die Huns 'n rol speel. In 'n anonieme middeleeuse biografie van pous Leo I word Attila se opmars na Italië in 452 gestop, want as hy Leo buite Rome ontmoet, verskyn die apostels Petrus en Paulus aan hom met swaarde oor sy kop en dreig om hom dood te maak, tensy hy die pous volg bevel om terug te draai.  In ander weergawes neem Attila die pous as gyselaar en word hy gedwing deur die heiliges om hom vry te laat.  In die legende van Saint Ursula arriveer Ursula en haar 11.000 heilige maagde in Keulen op pad terug van 'n pelgrimstog, net soos die Huns, onder 'n naamlose prins,  die stad beleër. Ursula en haar maagde word deur die Huns met pyle vermoor nadat hulle die Huns se seksuele vooruitgang geweier het. Daarna vorm die siele van die geslagte maagde 'n hemelse leër wat die Huns verdryf en Keulen red.  Ander stede met legendes aangaande die Huns en 'n heilige sluit in Orléans, Troyes, Dieuze, Metz, Modena en Reims.  In legendes rondom Saint Servatius van Tongeren wat ten minste uit die agtste eeu dateer, word gesê dat Servatius Attila en die Huns tot die Christendom bekeer het, voordat hulle later afvallig geword het en na hul heidendom teruggekeer het. 
In Germaanse legende
Die Huns speel ook 'n belangrike rol in Germaanse heroïese legendes, wat gereeld weergawes van gebeure uit die migrasietydperk oordra en oorspronklik mondelings oorgedra is.  Dit lyk asof die herinneringe aan die konflikte tussen die Gote en Huns in Oos -Europa in die Ou -Engelse gedig gehandhaaf word Widsith sowel as in die Ou-Noorse gedig "The Battle of the Goths and Huns", wat oorgedra word in die dertiende-eeuse Yslands Hervarar Saga.   Widsith Attila noem ook dat hy heerser van die Huns was, hom aan die hoof geplaas het van 'n lys van verskillende legendariese en historiese heersers en volke en die Huns as die bekendste aangewys het.  Die naam Attila, weergegee in Oud -Engels as Ætla, was 'n gegewe naam wat in Angelsaksiese Engeland gebruik is (bv. biskop Ætla van Dorchester) en die gebruik daarvan op daardie tydstip kon moontlik verband hou met die heroïese koningslegende wat in werke soos Widsith.  Maenchen-Helfen betwyfel egter dat die gebruik van die naam deur die Angelsaksers enigiets met die Huns te doen gehad het, met die argument dat dit 'nie 'n seldsame naam' was nie.  Bede, in sy Kerklike geskiedenis van die Engelse volk, lys die Hunnen onder ander mense wat in Duitsland gewoon het toe die Angelsakse Engeland binnegeval het. Dit kan daarop dui dat Bede die Angelsakse beskou het as gedeeltelik van die Huns afstam.  
Die Huns en Attila vorm ook sentrale figure in die twee mees wydverspreide Germaanse legendariese siklusse, die van die Nibelungs en van Dietrich von Bern (die historiese Theoderik die Grote). Die Nibelung -legende, veral soos dit in die Oudnoors opgeteken is Poëtiese Edda en Völsunga -sage, sowel as in die Duits Nibelungenlied, verbind die Huns en Attila (en in die Noorse tradisie, Attila se dood) met die vernietiging van die Bourgondiese koninkryk aan die Ryn in 437.  In die legendes oor Dietrich von Bern bied Attila en die Huns Dietrich 'n toevlug en ondersteuning nadat hy uit sy koninkryk in Verona verdryf is.  'n Weergawe van die gebeure van die Slag van Nadao kan in 'n legende bewaar word, wat in twee verskillende weergawes in die Middel -Hoogduits oorgedra word Rabenschlacht en Oudnoors Thidrekssaga, waarin die seuns van Attila in die geveg val.  Die legende van Walter van Aquitaine toon intussen aan die Huns dat hulle gyselaars as huldeblyk van hul onderdane sal ontvang.  Oor die algemeen skets die kontinentale Germaanse tradisies 'n meer positiewe prentjie van Attila en die Huns as die Skandinawiese bronne, waar die Huns in 'n duidelik negatiewe lig verskyn. 
In die Middeleeuse Duitse legende is die Huns geïdentifiseer met die Hongare, met hul hoofstad van Etzelburg (Attila-stad) word geïdentifiseer met Esztergom of Buda.  Die Oudnoors Thidrekssaga, wat egter op Noord -Duitse bronne gebaseer is, vind Hunaland in Noord -Duitsland, met 'n hoofstad in Soest in Westfalen.  In ander Ou -Noorse bronne word die term Hun soms sonder onderskeid op verskillende mense toegepas, veral uit die suide van Skandinawië.   Vanaf die dertiende eeu het die Midde-Hoogduitse woord vir Hun, hiune, word 'n sinoniem vir reus, en word steeds in hierdie betekenis in die vorms gebruik Hüne en Heune in die moderne era.  Op hierdie manier word verskillende prehistoriese megalitiese strukture, veral in Noord -Duitsland, geïdentifiseer as Hünengräber (Hun -grafte) of Hünenbetten (Hun beddens).  
Skakels na die Hongare
Sedert die Middeleeue het Hongaarse bronne beweer dat hulle afstam van of 'n noue verhouding tussen die Hongare (Magyars) en die Huns. Dit lyk asof die eis eers in nie-Hongaarse bronne ontstaan ​​het en slegs geleidelik deur die Hongare self opgeneem is vanweë die negatiewe konnotasies daarvan.    Die anonieme Gesta Hungarorum (na 1200) is die eerste Hongaarse bron wat noem dat die stam van Árpádian -konings afstammelinge van Attila was, maar hy beweer nie dat die Hongaarse en Hun -mense verwant is nie.   Die eerste Hongaarse skrywer wat beweer het dat Hun en Hongaars mense verwant was, was Simon van Kéza in syne Gesta Hunnorum et Hungarorum (1282–1285).  Simon beweer dat die Huns en Hongare afstam van twee broers, met die naam Hunor en Magor. [c] Hierdie aansprake het die Hongare 'n ou stamboom gegee en het hul verowering van Pannonia gelegitimeer.   
Moderne geleerdes verwerp hierdie bewerings grotendeels.     Oor die beweerde Hunniese oorsprong wat in hierdie kronieke voorkom, skryf Jenő Szűcs:
Die Hunniese oorsprong van die Magyars is natuurlik 'n fiksie, net soos die Trojaanse oorsprong van die Franse of enige van die ander origo gentis teorieë wat op dieselfde tyd saamgestel is. Die Magyars het in werklikheid hul oorsprong in die Oegriese tak van die Fins-Oegriese volke tydens hul omswerwinge in die steppe van Oos-Europa, 'n verskeidenheid (veral Iraanse en verskillende Turkse) kulturele en etniese elemente geassimileer, maar hulle het nie genetiese of historiese skakels na die Huns. 
Oor die algemeen word bewys dat die verhouding tussen die Hongaarse en die Fins-Oegriese tale in die negentiende eeu die Hunniese oorsprong van die Hongare wetenskaplik bewys het.  'n Ander bewering, ook afgelei van Simon van Kéza,  is dat die Hongaarssprekende Székely-mense van Transsylvanië afstam van Huns, wat na Attila se dood na Transsylvanië gevlug het, en daar gebly het tot die Hongaarse verowering van Pannonia. Alhoewel die oorsprong van die Székely onduidelik is, is die moderne wetenskap skepties dat dit verband hou met die Huns.  László Makkai merk ook op dat sommige argeoloë en historici meen dat Székelys 'n Hongaarse stam of 'n Onogur-Bulgaarse stam was wat aan die einde van die 7de eeu in die Karpate-bekken ingetrek is deur die Avars (wat deur hedendaagse Europeërs met die Huns geïdentifiseer is) ).  Anders as in die legende, is die Székely in die elfde eeu in Transsilvanië hervestig uit Wes -Hongarye.  Hul taal toon eweneens geen bewys van 'n verandering van 'n nie-Hongaarse taal na Hongaars nie, soos 'n mens sou verwag as hulle Huns was.   Hoewel die Hongare en die Székelys nie afstammelinge van die Huns is nie, was hulle histories nou verbonde aan Turkse volke.  Pál Engel merk op dat dit "nie heeltemal uitgesluit kan word nie" dat die Arpadiese konings egter van Attila afstam en meen dat die Hongare waarskynlik ooit onder die heerskappy van die Huns geleef het.  Hyun Jin Kim veronderstel dat die Hongare via die Bulgars en Avars met die Huns verbind kan word, wat volgens hom albei Hunniese elemente gehad het. 
Alhoewel die idee dat die Hongare van die Huns afstam, deur die hoofwetenskap verwerp is, het die idee steeds 'n relevante invloed op die Hongaarse nasionalisme en nasionale identiteit uitgeoefen.  Die meerderheid van die Hongaarse aristokrasie het tot in die vroeë twintigste eeu aan die Hunniese siening toegeskryf.  Die Fascistiese Arrow Cross Party het op dieselfde manier na Hongarye verwys as Hunnia in sy propaganda.  Hunniese oorsprong het ook 'n groot rol gespeel in die ideologie van die moderne radikale regse party Jobbik se ideologie van Pan-Turanisme.  Legendes oor die Hunniese oorsprong van die Székely -minderheid in Roemenië speel intussen steeds 'n groot rol in die etniese identiteit van die groep.  Die Hunniese oorsprong van die Székelys bly die mees wydverspreide teorie oor hul oorsprong onder die Hongaarse algemene publiek. 
20ste-eeuse gebruik met verwysing na Duitsers
Op 27 Julie 1900, tydens die Boxer Rebellion in China, het Kaiser Wilhelm II van Duitsland die bevel gegee om genadeloos op te tree teenoor die rebelle: "Genade sal nie betoon word nie, gevangenes sal nie geneem word nie. Net soos duisend jaar gelede, het die Huns onder Attila het 'n magtige reputasie verwerf wat in legendes voortduur, so ook die naam van Duitsland in China, sodat geen Chinees dit weer sal waag om skeef na 'n Duitser te kyk nie. "  Hierdie vergelyking is later tydens die Eerste Wêreldoorlog, en in mindere mate tydens die Tweede Wêreldoorlog, sterk gebruik deur Britse en Engelse taalpropaganda om die Duitsers as woeste barbare te beskryf. 
Aangebied aan die Baroniale Orde van die Magna Charta en die Militêre Orde van die
Kruistogte, Corinthian Yacht Club, Essington, PA
deur: COL Charles C. Lucas, Jr. MD
Dit was 'n gebied van Eurasië wat die Kaukasiërs insluit, insluitend Azerbeidjan, die steppe in Sentraal -Asië, waaronder Oesbekistan, Turkmenistan, Tadzjikistan en Afghanistan, die Indus -vallei of daardie gebied tussen Indië en Pakistan, en die suide van die Oekraïne met die onderste Donau en Bulgarye .
Geleerdes beskou die Skithiërs as 'n Iraanse nomadiese volk wat verskeie tale praat, maar meestal Iraans (of Parsi wat later Farsi geword het).
Skithe het belangrike etnologiese merkers soos tamgas (handelsmerke) en kurgans (permanente begraafplase) nagelaat. 'N 2500 -jarige mummie is onlangs in die sneeubedekte berge van Mongolië gevind met blonde hare, tatoeëermerke en wapens. Die mummie is deur ys bewaar en is op 2600 meter gevind. Hierdie vonds het die gebied verder oos van die Skithiërs uitgebrei as wat voorheen gedink is.
Daar moet daarop gewys word dat die laaste ystydperk ongeveer 9 000 tot 10 000 jaar gelede, of ongeveer die 8ste millennium vC, geëindig het. Met koolstof 14-datering kan argeoloë die opkoms van die Skithiërs na die Sayan-Altay-berge van 3000 v.C. tot ongeveer 500 v.C. Hierdie berge is waar Rusland, China, Mongolië en Kazakstan bymekaar kom. Hulle staan ​​ook bekend as die tuisland van die Turke. Die gemiddelde hoogte in die sentrale gebied is ongeveer 4500 meter. Ongeveer 900 vC begin die Skithiërs met 'n westelike migrasie.
Dit was nomadiese krygers wat sonder om op perde gery het en boogskutters gebruik het, en die vroue het langs die mans baklei. Vroue aangetrek soos mans. Dit is deur Homerus en Herodotus beskryf. Herodotus, die Griekse geskiedskrywer, het daaroor in sy geskiedenis van die 5de eeu geskryf. Hulle het slawehandelaars, handelaars en versenders geword. Hulle is beskryf as langharige krygers wat wreed was. Edmund Spenser het geskryf dat die primêre nasie wat Ierland gevestig het, die Skithiërs was, en dat hulle ook Skotland gevestig het. Daar is getoon dat die Skithiërs in Cornwall geland het. In Shakespeare's King Lear, Act 1, Scene 1, skryf hy van die barbaarse Skithiër.
Daar word vermoed dat die stamme van die Skithiërs Griekeland gevestig het en ook na Oos -Europa verhuis het.
Haplotipes uit huidige Y -chromosoom -DNA -studies toon dat Sentraal -Asië 'n mengpot van verskeie bevolkingsgroepe was. Haplotype R1a en R1b kom voor in Oos- en Wes -Asië, sowel as in Europa en die Verenigde State.
Antieke Griekeland is gevorm in die derde millennium vC toe mense bekend as Grieke in golwe suidwaarts na die Balkan migreer, die laaste was die Doriese inval omstreeks 2300 vC. 1600-1100 vC word beskryf as Myceense Griekeland, bekend vir die oorloë teen Troje, soos vertel deur Homeros. Antieke Griekeland eindig met die einde van die bewind van Alexander die Grote in 323 vC.
Herodotus, 484-425 vC, was 'n Doriese Griekse historikus wat as die vader van die geskiedenis beskou word, en wat die skrywer was van The Histories- 'n reeks van 6 volumes.
Herodotus beskryf die Kimmeriërs van die noordelike Swartsee -kus as 'n duidelik outonome stam wat deur die Skithe verdryf is. Die Cimmeriane was in 714 vC in die gebied van Azerbeidjan, en in die 7de en 8ste eeu vC was dit in die suide van Rusland en die Oekraïne. Hulle taal was Iraans.
Daar was baie afvallige lote van die Cimmeriane. Talle Keltiese en Germaanse volke stam af van die Cimmeriërs. Daar word gesê dat die etimologie van Wallis afstam van die Cimmeriërs. Die Kelte in Frankryk was bekend as Galliërs. Die Kelte versprei na die huidige Italië waar oorblyfsels in die stad Doccia, in die provinsie Emilia-Romagna, Keltiese huise in 'n baie goeie toestand uit die 4de eeu vC vertoon.
Sicambri Die Wes -Germaanse stam van die Sicambri stam af van die Cimmeriërs. Die Sicambri was langs die regteroewer van die Ryn geleë en verskyn ongeveer 55 v.C. Hulle het verskeie oorloë met Rome gevoer, naamlik een wat gelei is
Gaius Julius Caesar. In 16 vC verslaan hulle die Romeinse leër onder Marcus Lollius. Omstreeks 11 vC is hulle gedwing om na die linkerkant van die Ryn te beweeg deur Nero Claudius Drusus.
Merowingers Die Merowingers beweer dat hulle afstammelinge was van die Sicambri, wat volgens hulle oorspronklik 'n Skithiese of Kimmeriese stam was wat vroeër die rivier die Donau bewoon het, wat hul naam in 11 v.C. verander het onder die leiding van 'n owerste genaamd "Frankus". Die Franke verskyn eers in die 3de eeu in historiese geskrifte. Die Merovinginane het hul oorsprong in Sicambrië teruggevoer vanaf Marcomir I-sterf 412 v.C. en uiteindelik tot by die konings van Troje. Marcomir I het ongeveer 400 vC geleef en het die Merovingiese dinastie voorafgegaan.
St. Gregory, biskop van Tours is in 573 geïnstalleer en is deur Sigibert I, koning van Austrasia (561-576), meester van toere gemaak. Sint Gregorius van Tours, wat die voorste historikus was, het geskryf dat die Frankiese leier Clovis by die doop in die Katolieke geloof in 496 deur die amptelike biskop van Rheims na Sicambrian verwys is.
Troje was 'n legendariese stad wat ongeveer 3000 vC gestig is en was die middelpunt van die Trojaanse oorloë, wat ongeveer 1200 vC plaasgevind het. Hierdie oorloë is in die Ilias beskryf deur Homeros, 'n blinde Griekse historikus. Troy is vandag 'n argeologiese terrein in die noordweste van Turkye. Troje is gestig deur Dardanus, seun van die Trojaanse koninklike familie van Electra en Zeus. Een generasie voor die Trojaanse Oorlog het Herakles Troy gevange geneem en Leomedon vermoor, maar sy seun Priam gespaar wat koning van Troje geword het. Tydens sy bewind het die Mykeense Grieke Troy binnegeval en gevange geneem in die Trojaanse Oorlog 1193-1183 vC.
Dit is van Priam, koning van Troje, dat Roderick Stuart in Royalty for Commoners afkoms toon van die Cimmeriërs na die Sicambri na die Merovingiërs.
Rome is op 21 April 753 vC gestig uit nedersettings rondom 'n fjord aan die Tiberrivier deur Romulus en Remus, seuns van die Trojaanse prins Aenas. Romulus vermoor Remus en word die eerste van die sewe konings van Rome. Die Romeinse Republiek is gestig omstreeks 509 vC. Teen 200 vC het Rome die dominante Mediterreense mag geword. Omstreeks 55 vC was Gaius Julius Caesar aan bewind, en teen 31 vC het Augustus sy mag gekonsolideer. Die Romeinse Ryk sou in 476 nC so geëindig het toe Odoacer, die Barbaarse Germaanse generaal, Romulus Agustulus afgesit het. (Ian Woods verklaar dat Odoacer wat Agustulus afsit, spekulasie is).
Barbaarse konings Die Romeinse Ryk is vervang met 'n aantal state wat deur barbaarse konings beheer is. In die 6de eeu is Italië beheer deur die Ostragote, Frankryk deur die Franken, en Boergondiërs, en Spanje deur die Visigote. 'N Eeu later het die Langobarde Noord -Italië beheer, en die Franken was onbetwis in Frankryk, en die Anglos en Sakse was in Britannia.
Dit was die koninkryk van die Franke wat die langste tyd die grootste invloed sou uitoefen. Vir die eerste drie eeue van sy bestaan ​​tot 751 is dit beheer deur 'n enkele gesin, die van die Merowingers
Daar was twee groepe Franke-die Saliaanse Franken en die Ripuariese franke.
Die Saliese Franken (see -woning) het noord en oos van Limes in die Nederlandse kusgebied gewoon en in die 5de eeu deur België en na Noord -Frankryk getrek. Teen die 4de en 5de eeu het die stad Tournai in België die middelpunt van sy aktiwiteite geword.
Die Ripuarian Franks (rivierwoning) het langs die Ryn gewoon, en is moontlik deur die Romeine Ripuarian genoem.
Teen die 9de eeu het enige verskille tussen hierdie twee groepe verdwyn.
Hulle was betrokke by die Romeine as militêre rekrute in die 5de eeu. Die historikus Gregorius van Tours, het die opkoms van die Merowingers aan die einde van die Frankiese migrasie geplaas. Die Liber Historiae Francorum het verder gegaan en hulle verbind met die Trojaanse migrasie.
Gregorius van Tours skryf dat die Franken langharige konings in Thüringen (België) geskep het. Gregory van Tours was ontsteld dat daar geen duidelike oorgang van koninklikes na die Franke uit 'n koningslyn was nie, maar ander geleerdes was nie ontsteld nie, aangesien historiese rekords ontbreek.
Soos aangedui begin die lyn van Frankiese konings met Frankus
wat 11 vC gesterf het. Die lyn gaan van Frankus na Chlodio.
Die geskiedenis van Chlodio kom van Gregorius van Tours en
Chlodio, was 'n semi -legendariese koning van die Saliese Franken. Hy het in Dispargum gewoon, 'n kasteel. Omstreeks 431 val hy die gebied van Artois binne, maar word verslaan naby Hesdin deur Aetius, bevelvoerder van die Romeinse leër in Gallië. Hy hergroepeer en vang Cambrai (Cameracum) en beset gebied tot by die Somme -rivier. Hy het Tournai die hoofstad van alle Saliese Franke gemaak. Hy sterf 447-449.
MEROVINGIAN KINGS MEROVEE (MEROVECH) Volgens die Chronicles of Fredegar is Merovee (Merovech) die eerste van die Merovingiese konings deur Chlodio se vrou verwek toe sy gaan swem het en 'n Quinotaur, 'n seemonster, teëgekom het. Die koninklike dinastie het dus 'n bonatuurlike oorsprong gekry. Die werklike ouerskap van Merovee is onderhewig aan vermoedens, maar hy was duidelik 'n Frank. Stuart in Royalty for Commoners verklaar dat hy óf 'n seun óf 'n skoonseun van Chlodio was.
Merovee, die eerste Merowingiese koning, veg saam met Flavius ​​Aetius, die Romeinse heerser, toe Attila die Hun in 451 verslaan word. Merovee word in 448 tot koning van die Franken uitgeroep en het 10 jaar lank regeer.
Onder Merovee en sy opvolgers het die koninkryk van die Franke floreer. Dit was nie die kru barbaarse kultuur wat gereeld voorgestel word nie. Dit verg vergelyking met die hoë kultuur van die Bisantyne. Sekulêre geletterdheid is aangemoedig.
Hulle het weelderige amfiteaters in Romeinse styl in Parys en Soissons gebou. Die Franke was brutaal, maar nie soos die Gote en die Huns nie. Hulle het ontsaglike rykdom opgehoop. Hulle was aktief in die boerdery, handel en maritieme handel. Hulle goue muntstukke wat gemunt is, het 'n gelyke armkruis.
Childeric I Die seun van Merovee was Childeric I, wat Odoacer in Angiers beveg het. Childeric is uit die Franken geskors weens seksuele kwaadwilligheid. Childeric keer weer aan bewind en trou met die vrou van die koning van Thurigia. Die graf van Childeric is in 1653 in Tournai gevind en was gevul met wapens, goud, juweliersware, Bisantynse munte en goue sikades of bye. Dit is een van die belangrikste middeleeuse skatte wat ooit gevind is.
Die biskop van Rheims het 'n brief aan Clovis, seun van Childeric I, geskryf wat bewaar is. Met Clovis het ons die begin van 'n aansienlike gedokumenteerde geskiedenis. Gregorius van Tours kon uiteindelik 'n barbaarse koning vertel.
Clovis regeer van 481-511 en was die belangrikste Merovingiese koning, net soos Karel die Grote die Karolingiese koning.
Gregorius van Tours skryf dat Clovis Syagrius verslaan het en daarna getroud met Clothilda, dogter van 'n Bourgondiese koning, wat probeer het om hom tot die Christendom te bekeer, maar dit misluk. Clothilda is later 'n heilige genoem.
Reeds in 496 was daar geheime vergaderings tussen Clovis en Saint Remy, belyder van die vrou van Clovis. Kort daarna is 'n samewerkingsooreenkoms tussen Clovis en die Roomse Kerk onderteken. So 'n ooreenkoms was belangrik omdat dit die minder as eenvormige Roomse Kerk tot een van die hoogste mag in die Weste verander het. Clovis het die swaard van die Kerk geword.
Tydens 'n geveg teen die Alamane het hy belowe om 'n Christen te word as hy sou wen. Hy wen en word gedoop deur die biskop van Rheims in 496. By sy terugkeer ontvang hy 'n konsulêre amp van die oostelike keiser (die Wes -Romeinse Ryk het nie meer bestaan ​​nie) en hy vestig Parys as sy hoofstad. Hy is vernoem Novus Constantinus-die nuwe Konstantyn. By sy doop het Saint Remy gesê
"Sicambrian eerbiedig wat jy verbrand het, en verbrand wat jy eerbiedig het."
Daar was nou 'n kragtige godsdiens en 'n kragtige Kerk wat deur 'n Merowingiese bloedlyn beheer word.
Clovis verbond met Godegisel teen die Bourgondiese koning Gundobad, maar laasgenoemde het dit oorleef. Clovis val toe die Visigote aan omdat hulle ketters was.
Sy laaste jare is bestee aan die uitskakeling van mededingende Frankiese leiers. Die suster van Clovis, Audofleda, trou met die Ostrogotiese koning Theodoric en daar was verdere huwelike tussen die Visigote, Thüringen, Herules en Boergondiërs, wat die ryk van die Franken verder konsolideer.
Die omskakeling van Clovis na die Katolisisme het hom meer aanvaarbaar gemaak vir die Gallo -Romeine. In 511 het hy 'n kerklike raad in Orleans byeengeroep om aangeleenthede van die nuut verworwe Aquitaine te bespreek. Toe Clovis in 511 sterf, was die Frankiese koninkryk die magtigste in Gallië.
Nadat Clovis gesterf het, is sy koninkryk in vier dele verdeel-een vir elk van sy 4 seuns. Meer as 'n eeu daarna het die Merovingiese dinastie 'n aantal uiteenlopende en strydende koninkryke gelei.
Clothair II Clothair II het 584-629 geheers en die Koninkryk van die Franke herenig. Hy onderteken die ewigdurende grondwet, 'n vroeë Magna Charta.
Aangesien die Merovingiese konings gemoeid was met ritueel, praal en omstandighede, is die werklike administrasie van die ryk aan die burgemeesters van die paleise oorgelaat.
Dagobert II In 651 kom Dagobert II aan bewind en was 'n waardige opvolger van Clovis. Hy versamel mag en gesag en groot rykdom wat na berig word in Rennes le Chateau geleë is. Dit blyk ook dat hy belangstelling verloor om die Roomse Kerk te beskerm en uit te brei. Dagobert II trou met 'n Visigotiese prinses en brei die ryk verder uit tot Languedoc. Daardeur het hy vyande geskep-sekulêr sowel as kerklik. Sy burgemeester van die paleis, Pepyn die dikke, het hom in lyn gebring met die vyande van Dagobert II.
Dagobert II het 'n groot hoofstad in Stenay gehad, waaronder 'n groot bos. Op 23 Desember 679, terwyl hy tydens 'n jagtog in die bos rus, het 'n bediende onder leiding van Pepyn die Vet hom doodgemaak. Hy is begrawe in Stenay, die koninklike kapel van Saint Remy. In 872 word hy 'n heilige. Vir alle praktiese doeleindes het die werklike mag van die Merovingiese konings tot 'n einde gekom. Die burgemeesters van die paleise het meer en meer mag ontwikkel.
Charles Martel Die belangrikste burgemeester van die paleis en 'n uiters belangrike historiese figuur was Charles Martel, of Charles the Hammer wat in 686 gebore is en 741 gesterf het. Hy het sy heerskappy uitgebrei oor al drie Frankiese koninkryke: Austrasia, Neustria en Bourgondië. Hy was die buite -egtelike seun van Pippin the Middle en sy byvrou Alpaida. Hy het die Slag van Tours in 732 gewen wat Europa van Moslem -ekspansionisme gered het. Hy was 'n briljante generaal en word beskou as die vader van westerse swaar kavallerie. Hy was die stigter van die Karolingiese ryk wat na hom vernoem is.
In 737 sterf koning Theuderic en Martel noem homself majoor Domus en Princeps et dux Francorum en stel nie 'n nuwe koning aan nie. Die troon was leeg tot die dood van Martel. Hy is begrawe in die Saint Denis Basilica. Voor sy dood het hy sy eiendom onder sy seuns verdeel.
Duitse en Franse historici het Charles Martel met groot lof behandel en glo dat hy Europa van Islam verlos het. Hy is die held van die eeu genoem en daar word gesê dat hy Christiandom afgelewer het.
Usurpasie deur die Karolingers Eerste Karolingiese koning Tien jaar na die dood van Charles Martel, sy seun Pippin III of Pippin die Jongere, of Pippin die Korte, het die burgemeester van die paleis by koning Childeric III hulp van die pous ingeroep om die Merovingiërs omver te werp.
Pippin se ambassadeurs by Pous Zachary het gevra: "wie moet die koning wees, die man wat eintlik mag het, of hy, alhoewel hy die koning is, glad nie mag het nie?"
Die Pous het toe beveel dat Pippin III, of Pippin die Jongere, of Pippin die Jongere, deur die apostoliese gesag koning van al die Franke word, en sodoende die verdrag wat met Clovis gesluit is, verraai. Pippin het Childeric III afgesit en sy kop laat skeer en hom tot 'n klooster beperk.
In 754 is Pippin III in Ponthion gesalf. Hy sterf in 768 en word begrawe in St. Denis. In 740 trou hy met Bertrada van Laon. Bertrada stam af van die Merowingiese konings.
Karel die Grote was die seun van Pippin en Bertrada.
Prestasies van die Merowingers
Toe Childeric III afgesit is, was die Merowingers die langste regerende dinastie in Wes -Europa.
Clovis I, Clovis II, Childeric II en Dagobert II was baie sterk heersers.
Childebert III werk agtereenvolgens met die aristokrasie.
Die mense oos van die Ryn was ook onderhewig aan die Merowingers.
Die Merovingiese geskiedenis bied 'n fokus vir die verstaan ​​van die politieke geskiedenis van Wes -Europa in die twee en 'n halwe eeu na die afsetting van Romulus Augustulus.
Die Merowingiese koninkryk het 'n belangrike rol gespeel in die oordrag van kultuur van die laat -Romeinse tydperk tot die Karolingiese tydperk.
Die Rhône -vallei was 'n stoorkamer met manuskripte, waarsonder Benedict Biscop nooit die groot klooster Monkwearmouth/Jarrow in Engeland sou kon toegerus het nie.
Die Merowingiese kerk het in die 6de en 7de eeu 'n vooraanstaande tradisie in kerklike wetgewing gehad, wat 'n bloei van kloostertradisie was. Dit was 'n instelling wat sterk betrokke was by die politiek. Boniface se dood by Dokkum kan gesien word as die laaste hoofstuk in die Merovingiese kerk.
Sommige skrywers soos Fredegar en die skrywer van
Annales Mettenses Priores het miskien die prestasies van die Merowingers afgespeel, maar om hierdie lesings te aanvaar, is om die Merovingiese geskiedenis te vereenvoudig.
Die Merowingiese koninkryk spog met geen eweknie van Gregorius die Grote, Isidore, Bede of Boniface nie, maar geen ander staat was gelykstaande aan die algehele prestasie van die Franken in die sesde, sewende en agt eeu nie.
Royalty for Commoners deur Roderick W. Stuart
Merowingiese koninkryke 450-751 deur Ian Wood
Artikels uit Wikipedia Ensiklopedie met verwysings
Holy Blood, Holy Grail deur Baigent, Leigh, Lincoln
Quisque eget odio ac lectus vestibulum faucibus eget in metus. In pellentesque faucibus vestibulum. U het aliquet egesta geëet.
Attila the Hun (Oudnoors: Atle, Atli Duits: Etzel ca. 406453 nC) was die laaste en magtigste koning van die Huns. Hy regeer oor die destydse grootste ryk van Europa, van 434 tot sy dood. Sy ryk strek van Sentraal -Europa tot by die Swart See en van die Donau -rivier tot by die Baltiese See. Tydens sy bewind was hy een van die ergste vyande van die Oos- en Wes -Romeinse ryke: hy het die Balkan twee keer binnegedring en Konstantinopel omsingel tydens die tweede inval. Hy het deur Frankryk tot in Orleans marsjeer voordat hy by Chalons teruggedraai is en hy het die westelike keiser Valentinianus III uit sy hoofstad in Ravenna in 452 verdryf.
Alhoewel sy ryk saam met hom gesterf het en hy geen merkwaardige nalatenskap nagelaat het nie, het hy 'n legendariese figuur in die geskiedenis van Europa geword. In 'n groot deel van Wes -Europa word hy onthou as die toonbeeld van wreedheid en wreedheid. In teenstelling hiermee stel sommige geskiedenisse hom as 'n groot en edele koning voor, en speel hy groot rolle in drie Noorse sages.
1 Agtergrond en begin
2 Gedeelde koningskap
4 Attila in die weste
5 inval in Italië en die dood
6 Voorkoms, karakter en naam
Agtergrond en begin
Die Europese Huns word dikwels beskou as 'n westelike verlengstuk van die Xiongnu (Xiongnú), (??) n., 'N groep nomadestamme uit Noordoos-China en Sentraal-Asië. Hierdie mense het militêre superioriteit bo hul mededingers (die meeste van hulle hoogs gekultiveerd en beskaafd) bereik deur hul gereedheid vir geveg, ongelooflike mobiliteit en wapens soos die Hun boog.
Attila is gebore omstreeks 406. Oor sy kinderjare is niks seker bekend nie, die veronderstelling dat hy op 'n jong ouderdom reeds 'n bekwame leier en 'n bekwame kryger was, is redelik, maar onkenbaar.
Na onderhandeling oor vredesvoorwaardes in 418, is die jong Atilla op 12 -jarige ouderdom as gyselaar na die Romeinse hof van keiser Honorius gestuur. In ruil daarvoor het die Hunnen Flavius ​​Aetius ontvang, in 'n gyselaarsuitruil wat deur die Romeine gereël is.
Waarskynlik het die ryk Attila in sy howe, gebruike en tradisies en in sy luukse lewenstyl geleer, in die hoop dat hy die waardering van hierdie dinge na sy eie nasie sou terugdra en sodoende die Romeinse invloed sou uitbrei. Die Huns sou waarskynlik gehoop het dat Attila deur die uitruil die spioenasie -vermoëns sou verbeter.
Attila het tydens sy verblyf in Rome probeer ontsnap, maar dit het misluk. Hy vestig sy aandag op 'n intense studie van die ryk terwyl hy uiterlik ophou om te veg teen sy gyselaarstatus. Hy bestudeer die interne en buitelandse beleid van die Romeine. Hy het hulle dikwels in die geheim waargeneem tydens diplomatieke konferensies met ministers van buitelandse sake. Hy het geleer oor leierskap, protokol en ander noodsaaklikhede wat geskik is vir toekomstige heersers en diplomate.
Die Hunniese ryk strek vanaf die steppe van Sentraal -Asië tot in die moderne Duitsland, en vanaf die Donau -rivier tot by die Oossee Deur 432 is die Huns verenig onder Ruga. In 434 sterf Ruga en laat sy neefs Attila en Bleda, die seuns van sy broer Mundjuk, in beheer oor al die verenigde Hun -stamme. Ten tye van hul toetreding onderhandel die Huns met gesante van Theodosius II oor die terugkeer van verskeie afvallige stamme wat hul toevlug geneem het in die Bisantynse Ryk. Die jaar daarna ontmoet Attila en Bleda die keiserlike erfenis by Margus (huidige Po
arevac) en het almal op die Hunniese manier te perd gesit en 'n suksesvolle verdrag beding: die Romeine het ingestem om nie net die voortvlugtende stamme (wat 'n welkome hulp teen die Vandale was) terug te gee nie, maar ook om hul vorige huldeblyk van 350 Romeinse te verdubbel. pond (ongeveer 114,5 kg) goud, maak hul markte oop vir Hunnish -handelaars en betaal 'n losprys van agt solidi vir elke Romein wat deur die Huns gevange geneem is. Die Huns, tevrede met die verdrag, het van die ryk afgetrek en na die binneland van die vasteland vertrek, miskien om hul ryk te konsolideer en te versterk. Theodosius gebruik hierdie geleentheid om die mure van Konstantinopel te versterk, die bou van die eerste seewand van die stad en om sy grensverdediging langs die Donau op te bou.
Die Huns het die volgende vyf jaar buite Romeinse sig gebly. Gedurende hierdie tyd het hulle 'n inval in die Persiese Ryk uitgevoer. In Armenië het 'n Persiese teenaanval egter 'n nederlaag vir Attila en Bleda tot gevolg gehad, en hulle het hul pogings om Persië te verower, gestaak. In 440 verskyn hulle weer op die grense van die ryk en val die handelaars aan op die mark aan die noordoewer van die Donau, wat deur die verdrag gereël is. Attila en Bleda dreig met verdere oorlog en beweer dat die Romeine nie hul verdragsverpligtinge nagekom het nie en dat die biskop van Margus (nie ver van die moderne Belgrado nie) die Donau oorgesteek het om die koninklike Hun -grafte op die Donau se noordoewer te ontwrig en te ontheilig . Hulle steek die Donau oor en verwoes Illyriese stede en forte op die rivier, onder hulle volgens Priscus, Viminacium, 'n stad van die Moesiërs in Illyria. Hulle opmars het by Margus begin, want toe die Romeine oor die oorhandiging van die gewraakte biskop praat, glip hy in die geheim weg na die barbare en verraai die stad aan hulle.
Theodosius het die verdediging van die rivier gestroop in reaksie op die vang van Vandal Geiseric in 440 en die Sassanid Yazdegerd II se inval in Armenië in 441. Dit het Attila en Bleda 'n duidelike pad gelaat deur Illyria na die Balkan, wat hulle binnegeval in 441. Die Hunnish -leër, nadat Margus en Viminacium afgedank is, het Sigindunum (moderne Belgrado) en Sirmium ingeneem voordat hulle sy operasies gestaak het. 'N Stilte volg gedurende 442, toe Theodosius sy troepe uit Noord -Afrika herroep en 'n groot nuwe muntstuk uitreik om operasies teen die Huns te finansier. Nadat hy hierdie voorbereidings getref het, het hy dit veilig geag om die eise van die Hunnies konings te weier.
Attila en Bleda het gereageer deur hul veldtog in 443 te hernu. Opvallend langs die Donau het hulle die militêre sentrums van Ratiara oorrompel en Naissus (moderne Nia) suksesvol beleër met ramme en rollende torings, militêre gesofistikeerdheid wat nuut was in die Hun -repertorium, en daarna die Nisava langs gestoot het Serdica (Sofia), Philippopolis (Plovdiv) en Arcadiopolis geneem. Hulle het die Romeinse mag buite Konstantinopel teëgekom en vernietig en is slegs gestuit deur hul gebrek aan belegstoerusting wat die massiewe mure van die stad kon deurbreek. Theodosius erken nederlaag en stuur die hofbeampte Anatolius om vredesvoorwaardes te onderhandel, wat strenger was as die vorige verdrag: die keiser het ingestem om 6 000 Romeinse pond (ongeveer 1,963 kg) goud as straf te oorhandig omdat hy die voorwaardes van die verdrag nie gehoorsaam het nie die inval is die jaarlikse huldeblyk verdriedubbel, wat tot 2,100 Romeinse pond (ongeveer 687 kg) in goud gestyg het en die losprys vir elke Romeinse gevangene het gestyg tot 12 solidi.
Hulle begeertes was 'n tyd lank tevrede, en die Hun -konings trek terug na die binnekant van hul ryk. Volgens Jordanes (na aanleiding van Priscus), een of ander tyd tydens die vrede na die onttrekking van Huns ' uit Bisantium (waarskynlik omstreeks 445), sterf Bleda (vermoor deur sy broer, volgens die klassieke bronne), en neem Attila die troon vir hom. Nou onbetwiste heer van die Huns, draai hy weer na die oostelike ryk.
Priscus of Panium: fragmente van die ambassade in Attila
Konstantinopel het in die jare na die vertrek van Huns ' groot natuurrampe (en deur die mens gemaak) beleef: bloedige onluste tussen die wedrenne in die Hippodrome-plae in 445 en 446, die tweede na 'n hongersnood en 'n reeks aardbewings van vier maande wat 'n groot deel van die stadsmuur gelykgemaak en duisende doodgemaak, wat nog 'n epidemie veroorsaak het. Dit laas in 447, net soos Attila, nadat hy sy mag gekonsolideer het, weer suidwaarts in die ryk deur Moesia gery het. Die Romeinse leër, onder die Gotiese magister militum Arnegisclus, het hom op die rivier Vid ontmoet en is verslaan, maar nie sonder om groot verliese te berokken nie. Die Huns is onbestrede gelaat en deur die Balkan verwoes, tot by Thermopylae Constantinopel self gered is deur die ingryping van die prefek Flavius ​​Constantinus, wat die burgerskap georganiseer het om die mure wat deur aardbewings beskadig is, te rekonstrueer en op sommige plekke 'n nuwe vestinglyn te bou. voor die ou. 'N Oorsig van hierdie inval bestaan:
Die barbaarse nasie van die Huns, wat in Thrakië was, het so groot geword dat meer as honderd stede verower is en Konstantinopel amper in gevaar gekom het en die meeste mans het daarvandaan gevlug. En daar was soveel moorde en bloedvergietings dat die dooies nie getel kon word nie. Ja, want hulle het die kerke en kloosters gevange geneem en die monnike en meisies in groot getalle doodgemaak.
Callinicus, in sy lewe van Saint Hypatius
Mór Than ' s skildery The Feast of Attila, gebaseer op 'n fragment van Priscus (regs uitgebeeld, gekleed in wit en met sy geskiedenis):
Toe die aand begin intrek, word die fakkels aangesteek en twee barbare kom voor Attila en sing liedjies wat hulle saamgestel het en sing sy oorwinnings en sy groot dade in oorlog. En die banketters kyk na hulle, en sommige is verheug oor die liedere, ander raak opgewonde van harte toe hulle die oorloë onthou, maar ander breek in trane uit wie se liggame met tyd verswak is en wie se gees gedwing is om te rus. "Attila het as 'n voorwaarde van vrede geëis dat die Romeine goud moet bly hulde bring en 'n stuk grond ontruim wat driehonderd myl oos van Sigindunum (Belgrado) strek en tot honderd myl suid van die Donau. Die onderhandelinge tussen Roman en Hun duur ongeveer drie jaar voort. Die historikus Priscus is in 448 as afsender na die kamp van Attila gestuur, en die fragmente van sy verslae wat deur Jordanes bewaar is, bied die beste blik op Attila onder sy talle vroue, sy Skithiese dwaas en sy Moorse dwerg, onbevange en onversierd te midde van die prag van die hofdienaars:
'N Luukse maaltyd, bedien op 'n silwer bord, is vir ons en die barbaarse gaste voorberei, maar Attila het niks anders as vleis geëet op 'n houtgraaf nie. Ook in die res het hy hom gematig getoon dat sy beker van hout was, terwyl aan die gaste bekers van goud en silwer gegee is. Sy kleredrag was ook eenvoudig, net om skoon te wees. Die swaard wat hy aan sy sy gedra het, die grendels van sy Skitiese skoene, die toom van sy perd was nie versier met goud of edelstene of iets duur nie, soos dié van die ander Skithiërs.
Die vloer van die kamer was bedek met wolmatte om op te loop, het Priscus opgemerk.
Gedurende hierdie drie jaar, volgens 'n legende wat deur Jordanes vertel is, het Attila die "Sword of Mars " ontdek:
Die historikus Priscus sê dat dit onder die volgende omstandighede ontdek is: " Toe 'n sekere herder 'n vers van sy kudde sien slap sien en geen rede vir hierdie wond kon vind nie, volg hy angstig die spoor van bloed en kom uiteindelik by 'n swaard wat dit gehad het onbewustelik vertrap terwyl hy die gras knibbel. Hy grawe dit op en neem dit reguit na Attila. Hy was verheug oor hierdie gawe en was ambisieus en het gedink dat hy as heerser van die hele wêreld aangestel is, en dat die swaard van Mars hom in alle oorloë die oppergesag verseker het.
Jordanes, The Origin and Deeds of the Goths hfst. XXXV (e-teks)
Later sou geleerdheid hierdie legende identifiseer as deel van 'n patroon van swaardaanbidding wat algemeen voorkom onder die nomades van die Sentraal -Asiatiese steppe.
'N Onakkurate skets van Attila the Hun, waarskynlik uit die 19de eeu, beeld hom uit as Europeër, alhoewel die enigste beskrywing van sy voorkoms deur 'n Romeinse hofhistorikus lui dat Atilla 'n plat neus gehad het, donker donker gelaatskleur, breë bors, kort statuur en klein oë, maar vol selfvertroue " onder sy kenmerke, wat dui op fisiese kenmerke wat algemeen onder Mongole voorkom. Sedert 450 het Attila sy voorneme verkondig om die magtige Visigotiese koninkryk Toulouse aan te val in bondgenootskap met keiser Valentinianus III. Hy was voorheen in goeie verhouding met die Westelike Ryk en sy de facto heerser Flavius ​​AëtiusAetius het in 433 'n kort ballingskap onder die Huns deurgebring, en die troepe wat Attila teen die Gote en Bagaudae verskaf het, het hom gehelp om die hoofsaaklik eretitel magister militum te verdien in die weste. Die geskenke en diplomatieke pogings van Geiseric, wat die Visigote gekant was en gevrees het, het moontlik ook die planne van Attila beïnvloed.
Maar Valentinianus se suster Honoria, om haar gedwonge verloofing aan 'n senator te ontvlug, het die Hunniese koning 'n pleidooi om hulp en haar gestuur in die lente van 450. Hoewel Honoria moontlik nie 'n huweliksvoorstel bedoel het nie, het Attila verkies om haar te interpreteer die boodskap as sodanig aanvaar hy en vra die helfte van die westelike ryk as bruidskat. Toe Valentinianus die plan ontdek, het slegs die invloed van sy ma, Galla Placidia, hom oortuig om ballingskap te neem, eerder as om dood te maak, het hy ook aan Attila geskryf om die wettigheid van die vermeende huweliksvoorstel streng te ontken. Attila, nie oortuig daarvan nie, het 'n ambassade na Ravenna gestuur om te verklaar dat Honoria onskuldig is, dat die voorstel wettig was en dat hy sou eis wat tereg syne was.
Intussen het Theodosius gesterf in 'n ryongeluk, sy opvolger Marcian het die Huns ' -huldeblyk laat 450 afgesny en verskeie invalle deur die Huns en deur ander mense het die Balkan met min plundering gelaat. Die koning van die Saliaanse Franken is oorlede, en die opvolgingstryd tussen sy twee seuns het 'n breuk tussen Attila en Aetius veroorsaak: Attila ondersteun die oudste seun, terwyl Aetius die jonger ondersteun . Bury glo dat die bedoeling van Attila, teen die tyd dat hy weswaarts marsjeer het, sy koninkryk reeds die sterkste op die vasteland oor Gallië tot by die Atlantiese kus was . Teen die tyd dat Attila sy vasale, Gepids, Ostrogote, Rugians, Scirians, Heruls, Thuringians, Alans, Burgundians, et al. Versamel het en sy opmars wes begin, het hy 'n alliansievoorneme verklaar, sowel met die Visigote as met die Romeine.
In 451 het sy aankoms in Belgica met 'n leër wat deur Jordanes tot 'n halfmiljoen sterk oordryf is, sy voorneme gou duidelik gemaak. Op 7 April het hy Metz gevange geneem, en Aetius het hom teëgestaan ​​en troepe uit die Franken, die Bourgondiërs en die Kelte versamel. 'N Sending van Avitus en Attila se bevordering weswaarts het die Visigotiese koning Theodoric I (Theodorid) oortuig om met die Romeine saam te werk. Die gesamentlike leërs het Orleans voor Attila  bereik en sodoende die Hunnish -opmars nagegaan en teruggedraai. Aetius het gejaag en die Huns gevang op 'n plek wat gewoonlik naby Châlons-en-Champagne was. Die twee leërs het in die Slag van Chalons gebots, waarvan die uitkoms algemeen, hoewel verkeerdelik, as 'n oorwinning vir die Goties-Romeinse alliansie toegeskryf word. Theodoric is dood in die gevegte. Aetius het nie sy voordeel benut nie, en die alliansie het vinnig ontbind. Attila het teruggetrek om sy veldtog teen Italië voort te sit.
Inval op Italië en die dood
Attila keer in 452 terug om sy huwelik met Honoria opnuut op te eis, en val Italië langs en verwoes sy leër talle stede en vernietig Aquileia heeltemal, en laat geen spoor daarvan agter nie. Valentinianus het van Ravenna na Rome gevlug Aetius het in die veld gebly, maar het nie die krag gehad om te veg nie. Attila stop uiteindelik by die Po, waar hy 'n ambassade ontmoet, waaronder die prefek Trigetius, die konsul Aviennus en pous Leo I.
Raphael se ontmoeting tussen Leo die Grote en Attila wys hoe Leo I, met Sint Petrus en Paulus bo hom, Attila gaan ontmoet. Die plaag en hongersnood wat saamgeval het met sy inval het moontlik veroorsaak dat sy leër verswak het, of die troepe wat Marcian oor die Donau gestuur het, het hom moontlik rede gegee om terug te trek, of dalk albei. Priscus berig dat bygelowige vrees vir die lot van Alaric wat gesterf het kort nadat hy Rome in 410 afgedank het, die Hun -pouse gegee het. Voorspeler van Aquitaine se vrome fabel wat deur die potlood van Raphael en die beitel van Algardi " (soos Gibbon dit genoem is) voorgestel het, sê dat die pous, bygestaan ​​deur Sint Petrus en Paulus, hom oortuig het om weg te draai die stad. Verskeie historici (bv. Isaac Asimov) het vermoed dat die ambassade 'n groot hoeveelheid goud na die Hunniese leier gebring het en hom oorreed het om sy veldtog te laat vaar.
Wat sy redes ook al was, Attila het Italië verlaat en na sy paleis oorkant die Donau teruggekeer. Van daar af was hy van plan om weer by Konstantinopel te slaan en die huldeblyk wat Marcian afgesny het, terug te eis. Hy sterf egter in die vroeë maande van 453 volgens die konvensionele verslag van Priscus dat hy die nag na 'n fees wat sy jongste huwelik gevier het (met 'n pragtige Goth met die naam Ildico) 'n ernstige neusbloeding opdoen en in 'n stilte doodgesteek het. . 'N Alternatief vir die neusbloedingsteorie is dat hy toegegee het aan inwendige bloeding na sterk drink. Sy krygers, toe hy sy dood ontdek het, het hom getreur deur hul hare af te sny en met hul swaarde te kap, sodat die grootste van alle krygers getreur word sonder vroulike klaagliedere en sonder trane, maar met die bloed van mans. " Sy ruiters galop in sirkels om die sytent toe Attila in sy toestand lê en sing in sy trant, volgens Cassiodorus en Jordanes, wie kan dit as die dood beskou, as niemand glo dat dit wraak vra nie? & #34 en vier dan 'n strava oor sy begraafplaas met groot feesmaal. Hy is begrawe in 'n drievoudige kis van goud, silwer en yster saam met die buit van sy verowering, en sy begrafnispartytjie is vermoor om sy begraafplaas geheim te hou. Na sy dood leef hy voort as 'n legendariese figuur: die karakters van Etzel in die Nibelungenlied en Atli in beide die Volsunga -sage en die poëtiese Edda was beide losweg gebaseer op sy lewe.
'N Afwisselende verhaal van sy dood, wat die eerste keer tagtig jaar later opgeteken is deur die Romeinse kroniekskrywer graaf Marcellinus, berig: "Attila rex Hunnorum Europae orbator provinciae noctu mulieris manu cultroque confoditur. ravager van die provinsies van Europa, is deur die hand en lem van sy vrou gesteek. ")  Die Volsunga -sage en die Poetic Edda beweer dat koning Atli aan die dood van sy vrou Gudrun gesterf het.  Die meeste geleerdes verwerp hierdie verslae as nie meer as romantiese fabels nie, maar verkies eerder die weergawe wat Attila se hedendaagse Priscus gegee het. Die "officiële " -rekening deur Priscus het egter onlangs weer onder die loep gekom deur Michael A. Babcock (The Night Attila Died: Solving the Murder of Attila the Hun, Berkley Books, 2005 ISBN 0425202720). Gebaseer op gedetailleerde filologiese ontleding, kom Babcock tot die gevolgtrekking dat die verslag van die natuurlike dood, wat deur Priscus gegee is, 'n kerklike omslagverhaal was en dat keiser Marcian (wat van 450-457 die Oos-Romeinse Ryk regeer het) die politieke krag agter Attila was. #39s dood.
Sy seuns Ellak (sy aangestelde opvolger), Dengizik en Ernakh het geveg oor die verdeling van sy nalatenskap, wat oorlogsugtige konings met hulle mense deur 'n lot soos 'n familie -landgoed aan hulle sou deel jaar in die Slag van Nedao deur die Gepiede, onder Ardaric, wie se trots ontroer is deur behandel te word met sy mense soos 'n lospakkie, en die Ostrogote. Die ryk van Attila het hom nie oorleef nie.
Voorkoms, karakter en naam
Van 'n illustrasie tot die Poëtiese Edda. Die hoofbron vir inligting oor Attila is Priscus, 'n historikus wat saam met Maximin op 'n ambassade van Theodosius II in 448 gereis het. Hy beskryf die dorpie wat die nomadiese Huns gebou en gevestig het in die grootte van die groot stad met soliede houtmure. Hy beskryf Attila self as:
Kort van gestalte, met 'n breë bors en 'n groot kop, was sy oë klein, sy baard dun en grys besprinkel en hy het 'n plat neus en 'n donker gelaatskleur wat sy oorsprong toon. "
Die fisiese voorkoms van Attila was waarskynlik die van 'n Oos -Asiër of meer spesifiek 'n Mongool, of miskien 'n mengsel van hierdie tipe en die Turkse mense in Sentraal -Asië. Hy het inderdaad waarskynlik die kenmerkende Oos -Asiatiese gelaatstrekke vertoon wat die Europeërs nie gewoond was om te sien nie, en daarom het hulle hom dikwels in harde terme beskryf.
Attila staan ​​in die Westerse geskiedenis en tradisie bekend as die grimmige "sgod van God ", en sy naam het 'n spreekwoord geword vir wreedheid en barbaarsheid. Sommige hiervan kan voortspruit uit 'n samesmelting van sy eienskappe, in die populêre verbeelding, met dié wat in latere steppe -krygshere soos die Mongoolse Grote Khan Genghis Khan en Tamerlane voorkom: almal loop saam as wrede, slim en sanguinêre liefhebbers van geveg en plundering . Die werklikheid van sy karakter kan meer kompleks wees. Die Huns of Attila -era het 'n geruime tyd gemeng met die Romeinse beskawing, grootliks deur die Germaanse foederati van die grens, dat teen die tyd van Theodosius se ambassade in 448, kon Priscus Hunnies, Goties en Latyns as die drie algemene tale van die horde. Priscus vertel ook van sy ontmoeting met 'n Oos -Romeinse gevangene wat so volledig in die Huns se manier van lewe opgeneem het dat hy geen begeerte gehad het om na sy vorige land terug te keer nie, en die Bisantynse historikus se beskrywing van Attila se nederigheid en eenvoud is ondubbelsinnig in sy bewondering.
Die historiese konteks van Attila se lewe het 'n groot rol gespeel in die bepaling van sy latere openbare beeld: in die kwynende jare van die Westerse Ryk het sy konflikte met Aetius (dikwels die laaste van die Romeine genoem) en die vreemdheid van sy kultuur het hom gehelp om hom in die masker van die wreedaardige barbaar en vyand van die beskawing te dra, soos hy in 'n aantal films en ander kunswerke uitgebeeld is. Die Germaanse epos waarin hy verskyn, bied meer genuanseerde uitbeeldings: hy is 'n edele en vrygewige bondgenoot, as Etzel in die Nibelungenlied, en 'n wrede ellende, soos Atli in die Volsunga Saga en die Poetic Edda. Sommige nasionale geskiedenisse beeld hom egter altyd gunstig uit in Hongarye en Turkye, die name van Attila (soms as Atilla in Turks) en sy laaste vrou Ildikó bly tot vandag toe gewild. In 'n soortgelyke trant bied die Hongaarse skrywer Géza Gárdonyi se roman A láthatatlan ember (gepubliseer in Engels as Slave of the Huns, en grotendeels gebaseer op Priscus) 'n simpatieke portret van Attila as 'n wyse en geliefde leier.
Die naam Attila beteken moontlik#34Kleine Vader " in Goties (atta "vader " plus verkleinwoord agtervoegsel -la), aangesien baie Gote onder Attila gedien het. Dit kan ook van voor-Turkse (Altaïese) oorsprong wees (vergelyk dit met Atatürk en Alma-Ata, nou genoem Almaty). Dit is waarskynlik afkomstig van atta ("pa ") en il ("land "), wat beteken "Land-Father ". Atil was ook die Altaïese naam van die huidige Volga-rivier wat moontlik sy naam aan Attila gegee het.
Druk en e -boek uitgawes van Puramore - The Lute of Pythagoras, 'n roman deur Steven Wood Collins, nou beskikbaar by die meeste groot aanlyn boekhandelaars
Op aandrang van Tonantius Ferreolus, die Romeinse prefektur van Gallië, het Merovech by sy leër aangesluit saam met diegene onder leiding van die Romeinse generaal Flavius ​​Aëtius en die Visigotiese koning Theodoric I om Attila the Hun te verslaan tydens die Slag van die Catalaunian Plains in 451. Die Romeinse Ryk Die oorwinning het uiteindelik 'n einde gebring aan die Hunniese poging om Gallië te verower.
Na die geveg het Merovech Parys ingeneem en sy ryk begin uitbrei tot by die Loire -rivier. Clovis I, sy kleinseun, het die lande onder Merovingiese beheer verder uitgebrei tot die grootste deel van die gebied wat deur die huidige Frankryk beset is. Clovis sou later erken word as die eerste heerser van al die Frankiese stamme en dus die eerste monarg van Frankryk.
Karel die Grote was hul direkte agnatiese afstammeling.
Merovech Meroveus of Merovius, koning van die Saliese Franken
Geboorte in Tounai, Hainault, België verslaan Attila the Hun
Sterf in Tounai, Hainault, België
Regeer die Salic Franks
Verslaan "Attila die Hun" in 451
Was seun of skoonseun van Clodion
Voor 430 trek die Salic Francs deur die Escaut en vestig hulle noord van Gand [Gant] en ook in Courtrai. Hulle kaptein, Clodion, neem Cambrai in 430. Toe Clodion in 448 sterf, sou Merovee hom as kaptein opvolg. Merovee was 'n Frankiese prins wat van 452-458 oor die Saliennes geheers het [dus is hierdie Merovee koning van die Saliese frank]. Hy was die bevelvoerder van die Francs in die groot Slag van die Kataloniese Veld, waar hy Attila the Hun in 451 verslaan het. Dit is uit sy naam dat die konings van die Eerste Ras hul naam ontleen het. Die Huns het hul oorheersing geleidelik vergroot vanaf 'n nederige begin aan die Kaspiese see vanaf Kaukasus tot by die Elbe, van Muldavia tot Hongarye in die latere deel van die vierde eeu.
Tydens sy bewind regeer die keiserin van die Romeinse Ryk, Galla Placidia, in 423 in naam van haar vierjarige seun, Valentinius III. Sy het die Gallo-Romeinse Aetius [wat werklik uit Bulgarye [oorspronklik Silistria] gekom het, in beheer gestel van die handhawing van die Romeinse gesag oor Gaule.
Alhoewel hy onsuksesvol teen die Wisigoths was, het hy die Riparian Francs verder as die Ryn gestoot. In 440 sou die Oewers terugkeer en Keulen en Treves oorneem. Intussen vestig die Bourgondiërs hulle in Bourgogne en in Savoie. In 443 kampeer hulle rondom Worms en Mayence onder bevel van hul koning, Gonthier. Oorlede: in 458.
'n Aantal mitiese genealoë kan sy lyn terugneem na die 1ste C. en hom verbind met die vroeë konings van Brittanje. Merovech word algemeen as histories aanvaar, en Gregory van Tours het geskryf dat sommige gesê het dat sy pa Chlodio is. Maar van daar af tot by Boudicca word nie een generasie in 'n eietydse bron getuig nie, en die meeste kom uit die soort laat kronieke wat geneig is om as fiksie afgemaak te word. & Quot
Geskiedenis van die Huns
Die geskiedenis van die Huns strek oor die tyd van voor hul eerste veilige aangetekende verskyning in Europa omstreeks 370 na Christus tot na die verbrokkeling van hul ryk omstreeks 469. Die Huns het waarskynlik Europa kort voor 370 vanuit Sentraal -Asië binnegekom: hulle het eers die Gote en die Alane verower en 'n aantal stamme om toevlug te soek binne die Romeinse Ryk. In die daaropvolgende jare verower die Huns die meeste Germaanse en Skithiese barbaarse stamme buite die grense van die Romeinse Ryk. Hulle het ook invalle van beide die Asiatiese provinsies Rome en die Sasaniese Ryk begin in 375. Onder Uldin, die eerste Hunniese heerser wat in hedendaagse bronne genoem is, het die Huns 'n eerste onsuksesvolle grootskaalse inval in die Oos-Romeinse Ryk in Europa in 408 geloods. Vanaf die 420's is die Huns gelei deur die broers Octar en Ruga, wat albei saamgewerk het en die Romeine bedreig het. By die dood van Ruga in 435 word sy broerskinders Bleda en Attila die nuwe heersers van die Huns en begin 'n suksesvolle inval in die Oos -Romeinse Ryk voordat hulle vrede maak en 'n jaarlikse huldeblyk en handelsaanvalle verseker onder die Verdrag van Margus. Attila het blykbaar sy broer vermoor en het in 445 die enigste heerser van die Huns geword. Hy sou die volgende agt jaar regeer en 'n verwoestende aanval op die Oos -Romeinse Ryk in 447 begin, gevolg deur 'n inval in Gallië in 451. Tradisioneel word geglo dat Attila in die Slag van die Catalaunian Fields in Gallië verslaan is, maar sommige geleerdes meen dat die stryd 'n gelykopuitslag of 'n Hunniese oorwinning was. Die volgende jaar het die Huns Italië binnegeval en geen ernstige weerstand teëgekom voordat hulle teruggedraai het nie.
Tradisioneel word geglo dat die heidense heerskappy oor die barbaarse Europa skielik ineengestort het ná die dood van Attila, die jaar na die inval in Italië. Die Huns self word gewoonlik vermis na die dood van sy seun Dengizich in 469. Sommige geleerdes het egter aangevoer dat veral die Bulgare 'n hoë mate van kontinuïteit met die Huns toon. Hyun Jin Kim het aangevoer dat die drie groot Germaanse stamme wat uit die Hunniese ryk, die Gepids, die Ostrogote en die Scirii, uit die Hunniese ryk kom, almal sterk gehunniseer is, en dat hulle moontlik selfs Hunniese heersers gehad het as inheemse heersers, selfs na die einde van die Hunniese heerskappy in Europa.
Dit is moontlik dat die Hunne direk of indirek verantwoordelik was vir die val van die Wes -Romeinse Ryk, en dat hulle direk of indirek gekoppel was aan die oorheersing van Turkse stamme op die Eurasiese steppe na die vierde eeu.