Nie soseer die studie van sy tekste nie (dit is ‘n groot oeuvre waarvan ek maar net ‘n aantal tekste en gedeeltes van tekste gelees het) maar in terme van Jungiaanse terapie wat vir my in die sogenaamde gewone lewe enorme deurbrake bewerkstellig het. ‘n Mens se lewe slaan deur in jou gedigte en my Jungiaanse ervarings vorm dus deel van die groter Gestalt van my gedigte as ervarings—ervarings in die skryf en hopelik dus ervarings vir die leser. Hierdie “profete” glo ook nie in ’n persoonlike Antichris nie, dus sal hulle enige godsdiensleier wat homself as die Christus van alle gelowe voordoen, met ope arms ontvang. ’n Ander baie algemene metode wat hulle gebruik, is om vervalste weergawes van die gawes van die Heilige Gees aan misleide gehore te bied. Jammer oor die foute: T.T. Cloete se resensie van Peter Blum se digbundel…. Daar is vele motto’s by gedigte en Van Wyk Louw open die religieuse dimensie in die bundel wat in sterk kontras staan met die verwysings na die politieke en aktuele wat soos ’n fyn draad (of lig?) deur die bundel skyn.