Die grootste slagskip van die Tweede Wêreldoorlog onthul na 70 jaar onder water - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Musashi, wat in 1942 saam met sy susterskip, die Yamato, gelanseer is, het die volgende jaar die vlagskip geword van die belangrikste vloot van die Keiserlike Japanse vloot. Die twee skepe was een van die grootste en kragtigste wat ooit gebou is, met 'n lengte van 263 meter en 'n gewig van 73 000 ton. Hul maksimum hoogte bereik ongeveer 56 meter, ongeveer die hoogte van 'n gebou met 16 verdiepings. Gewapen met 46 sentimeter hoofgewere-die grootste en kragtigste van enige oorlogskip-is die Yamato en Musashi ontwerp om Japan te help om die veel groter vlootmag van die Verenigde State tydens die Tweede Wêreldoorlog te bestry.
Alhoewel die Japannese aanvanklik huiwerig was om hul vlagskepe in die gedrang te bring, het die verlies van ander groot oorlogskepe in die Slag van Midway (1942) en die Slag om die Filippynse See (1944) van plan verander. Op 24 Oktober 1944 het die Musashi onder hewige vuur van Amerikaanse magte in die Slag van Leyte Golf te staan ​​gekom, die botsing wat gevolg het op die geallieerde landing op die Filippynse Eilande. Ten spyte van sy groot grootte, het die Musashi nie voldoende lugbeskerming in die geveg gehad nie en was dit kwesbaar vir vyandelike torpedo's. Nadat dit aan die brand geraak het en die skroefkrag begin verloor het, het Amerikaanse oorlogsvliegtuie ingezoom om die taak te voltooi. Die Musashi het ongeveer 25 direkte torpedo -treffers oor meer as vier uur opgedoen. Meer as 1 000 lede van die skip se bemanning is dood, insluitend die kaptein, terwyl Japannese skepe ongeveer 1300 ander kon red.
In die byna 70 jaar sedertdien het skipbreukjagters probeer om die wrak van die Musashi, wat net soos ander Japannese oorlogskip nie sy naam aan sy kant gedra het nie, op te spoor. Die navorsingspan geborg deur Paul Allen, die miljardêr-medestigter van Microsoft, het agt jaar lank na die Musashi gesoek en deur historiese rekords in vier lande gesif, sowel as ondergrondse topografiese data, voordat 'n hoëtegnologiese seiljag en 'n voertuig wat op afstand bestuur word, ontplooi is. (ROV) om hul soektog te doen. Vroeër hierdie maand het Allen aangekondig dat hulle die wrak van die Musashi gevind het wat oor die vloer van die Sibuyan -see in die Filippyne geleë was, meer as 3000 voet onder die oppervlak. Die ekspedisiespan, onder leiding van Robert Kraft, het laat verlede week 'n regstreekse videotoer na die onderwaterwerf gehou en die wêreld sy eerste gedetailleerde beelde van die historiese skeepswrak voorsien.
Alhoewel die mislukte oorlogskip in een stuk onder die water verdwyn het, het dit blykbaar een keer onder water ontplof, aangesien stukke van die skip oor die seebodem gestrooi was. Te midde van die puin, het die beeldmateriaal 'n berg vir die seël van die keiserlike Japannese vloot onthul, 'n krisant gemaak van teak, wat oor sewe dekades op die seebodem verrot het. Hierdie detail het onder meer maritieme kundiges gehelp om (met 90 persent sekerheid) te bevestig dat die wrak in werklikheid die Musashi was. Die toer het ook die skade ondersoek wat Amerikaanse torpedo's aangerig het, insluitend 'n krom boog en verskeie treffers onder die Musashi se hoofgeweer.
Die ontdekking van die Musashi het wêreldwyd opslae gemaak, insluitend - en veral - in Japan. Onder diegene wat na die lewendige videostroom gekyk het, was Shigeru Nakajima, 'n oorlewende van die Slag van Leyte -golf. Hy was 'n elektriese tegnikus vir die subbattery op die Musashi en het oorleef deur oorboord te spring nadat sy hoër offisier 'n ontruiming beveel het. Nakajima, nou 94 jaar oud, het na die videotoer vanuit sy huis in Tokio gekyk. Hy het aan Associated Press gesê dat hy 'seker is' dat die skipbreuk die Musashi was as gevolg van die anker en die keiserlike seël, en dat hy nie net 'dankie' kon sê vir die span wat die wrak gevind het nie.
Yamato (大 和) was die hoofskip van haar klas slagskepe wat kort voor die Tweede Wêreldoorlog vir die Imperial Japanese Navy (IJN) gebou is. Sy en haar suster skip, Musashi, was die swaarste en kragtigste gewapende slagskepe wat ooit gebou is, wat 72 800 ton met volle vrag verplaas het en gewapen was met nege 46 cm (18,1 duim) tipe 94 hoofgewere, wat die grootste gewere was wat ooit op 'n oorlogskip gemonteer is.
65.027 t (64.000 lang ton) (normaal)
71.659 t (70.527 lang ton) (vol vrag)
256 m (waterlyn)
12 Kampon -ketels
150.000 pk (110.000 kW)
3 × drievoudige 46 cm (18 duim) gewere
4 × drievoudige 15,5 cm (6,1 in) gewere
6 × tweeling 12,7 cm (5 duim) (dubbeldoelgeweer | DP-gewere
8 × drievoudige 2,5 cm (1,0 in) AA -gewere
2 × tweeling 13,2 mm (0,52 in) AA -masjiengewere
3 × driedubbele gewere van 46 cm
2 × drievoudige 15,5 cm gewere
12 × tweeling 12,7 cm gewere DP gewere
162 × 2,5 cm AA -gewere
4 × 13,2 mm AA -masjiengewere
: 410 mm (16 in): 200–226,5 mm (7,9–8,9 in): 650 mm (25,6 in) (voorkant):::
Vernoem na die ou Japannese Yamato -provinsie, Yamato is ontwerp om die numeries superieure slagskipvloot van die Verenigde State, die belangrikste mededinger van Japan in die Stille Oseaan, teë te werk. Sy is in 1937 neergelê en formeel in opdrag 'n week na die Pearl Harbor -aanval aan die einde van 1941. Gedurende 1942 was sy die vlagskip van die Gekombineerde Vloot, en in Junie 1942 het admiraal Isoroku Yamamoto die vloot van haar brug af tydens die Slag van Midway, 'n rampspoedige nederlaag vir Japan. Musashi het vroeg in 1943 as die vlagskip van die Combined Fleet oorgeneem, en Yamato het die res van die jaar tussen die groot Japannese vlootbasisse van Truk en Kure beweeg in reaksie op Amerikaanse dreigemente. In Desember 1943, Yamato is deur 'n Amerikaanse duikboot getorpeer wat herstelwerk by Kure nodig gehad het, waar sy ook vroeg in 1944 met ekstra lugafweergewere en radar aangebring sou word. .
Die enigste keer Yamato haar hoofgewere op die vyandelike oppervlakteteikens geskiet het, was in Oktober 1944, toe sy gestuur is om Amerikaanse magte te betrek wat die Filippyne binnedring tydens die Slag van Leyte Golf. Terwyl hulle dreig om Amerikaanse troepevervoer te laat sink, het hulle 'n ligte begeleier van die Amerikaanse Task Force 77, "Taffy 3", teëgekom in die Slag by Samar. Die Japannese het teruggedraai nadat Amerikaanse lugaanvalle hulle oortuig het dat hulle 'n kragtige Amerikaanse vloot betrek.
Gedurende 1944 het die vloot van vlootkrag in die Stille Oseaan beslissend teen Japan gedraai, en vroeg in 1945 was sy vloot baie uitgeput en erg gehinder deur kritieke brandstoftekorte op die tuiseilande. In 'n desperate poging om die Geallieerde opmars te vertraag, Yamato is in April 1945 op 'n eenrigtingmissie na Okinawa gestuur, met bevele om haarself te strand en te veg totdat dit vernietig is en sodoende die eiland te beskerm. Die taakspan is suid van Kyushu opgemerk deur Amerikaanse duikbote en vliegtuie, en op 7 April 1945 is sy gesink deur Amerikaanse bomwerpers en torpedobomwerpers met die verlies van die meeste van haar bemanning.
P-40 Kittyhawk en vlieënier
Na meer as sewe dekades is die lyk van 'n vermiste RAF -vlieënier in die Egiptiese woestyn ontdek. In 1942 is 'n RAF -vlieënier as vermis aangemeld toe hy nie na sy basis teruggekeer het nie. Hy het Curtiss Kittyhawk -vegvliegtuig gevlieg, en daar is gesê dat die vliegtuig in die woestyn neergestort het. Daar is aanvanklik geglo dat Flight Sgt. Copping se vegvliegtuie is deur Luftwaffe naby die grens tussen Libië en Egipte neergeskiet. Dit is egter later aan die lig gebring dat Copping verdwaal het in 'n massiewe sandstorm, en nadat hy gedisoriënteerd gevlieg het oor die woestyn sonder prestasie, het sers. Copping se vliegtuig het neergestort.
'N Groep Poolse oliewerkers het Copping's Curtiss in 2012 ontdek. Hulle het vinnig verslag gedoen van die owerhede wat 'n gedeeltelik verwoeste vliegtuig saam met 'n valskerm aangetref het. Dit het beteken dat sers. Om te sny het die ongeluk op een of ander manier oorleef en probeer om dit te voet te bereik. Hulle het ook tot die gevolgtrekking gekom dat Copping vermoor is deur die smeulende hitte van die woestyn en nie deur die Luftwaffe nie.
Gesinkte Japannese Tweede Wêreldoorlog -slagskip wat in die Filippyne geleë is
Meer as 70 jaar nadat dit tydens die Tweede Wêreldoorlog gesink het, is die legendariese Japannese slagskip Musashi aan die kus van die Filippyne ontdek.
Die mede-stigter van die biljoenêr Microsoft, Paul Allen, het 'n ekspedisie gelei om die Musashi-een van die grootste slagskepe wat ooit gebou is-aan boord van sy hoëtegnologie-seiljag van 125 meter (125 m) seiljag, die M/Y Octopus, te vind. Die span het hierdie week aangekondig dat hulle uiteindelik die skeepswrak in die Sibuyan -see opgespoor het.
"Meneer Allen soek al meer as 8 jaar na die Musashi, en die ontdekking daarvan sal nie net help om die verhaal van die Stille Oseaan -teater van die Tweede Wêreldoorlog in te vul nie, maar om gesinne van die verlorenes te sluit," lui 'n verklaring op Allen se webwerf. [Sien foto's van die gesinkte oorskot van die slagskip Musashi]
Die Musashi en haar susterskip, die Yamato, word beskou as die swaarste en kragtigste slagskepe wat ooit gebou is, hoewel nie die Tweede Wêreldoorlog oorleef het nie.
Die Yamato het gesink tydens 'n hewige geveg om Okinawa op 7 April 1945. In die tagtigerjare het skeepswrakjagters die Yamato 290 kilometer suidwes van Kyushu, een van die belangrikste eilande van Japan, gevind. Die skip is in twee verdeel en gevind dat dit op 'n diepte van 340 m lê.
Amerikaanse magte het die 862 voet lange (263 m), 73 000 ton (66,225 ton) Musashi op 24 Oktober 1944 tydens die Slag van Leyte-golf gesink en meer as 1 000 lede van die 2399-bemanning van die skip doodgemaak. Die laaste rusplek van die skip het dekades lank ontwykend gebly, ondanks ooggetuieverslae van die sink.
Allen se span het nie te veel inligting bekend gemaak oor presies waar en hoe hulle die Musashi gevind het nie, maar volgens 'n nuusverklaring het hulle uit historiese rekords uit vier verskillende lande, topografiese data en gevorderde tegnologie aan boord van die M/Y Octopus geput. 'N Tweet van Allen dui aan dat die wrak ongeveer 1 km onder die wateroppervlak ontdek is.
RIP -bemanning van Musashi, ongeveer 1023 verloor. Die foto van die klep 1ste bevestiging van Japannese oorsprong (leidrade 2 gebruik waardering). pic.twitter.com/BcJgkhWskb - Paul Allen (@PaulGAllen) 2 Maart 2015
Die span het skerp onderwaterbeeldmateriaal vrygestel wat geneem is deur 'n afstandsbediende voertuig (ROV) wat verskeie dele van die skip toon, insluitend 'n katapultstelsel wat gebruik is om vlotvliegtuie te lanseer, 'n wiel op 'n klep uit 'n ingenieursgebied met 'n Japannese skrif, die rewolwer van 'n 18 duim (46 sentimeter) vlootgeweer, 'n anker van 15 ton en die boog van die slagskip.
Allen het 'n geskiedenis van ambisieuse tegnologie- en eksplorasieprojekte. Hy was 'n vroeë ondersteuner van Scale Composites se suborbitale ruimtetuig SpaceShipOne. Hy stig later sy eie ruimtevaartmaatskappy, Stratolaunch Systems, saam met stigter Bale Rutan van Scale Composites. Die maatskappy probeer om die wêreld se grootste lugraket te bou. In 2012 het Allen sy seiljag geleen om die filmmaker James Cameron se ekspedisie na die bodem van die Mariana Trench, die diepste punt van die see, te ondersteun.
Allen en sy span het gesê dat hulle van plan is om met die Japanse regering saam te werk om te verseker dat die wrak van die Musashi "respekvol en in ooreenstemming met die Japannese tradisies" behandel word.
Bron: Wikimedia Commons via die Duitse federale argief
Die KMS Bismarck en die KMS Tripitz, wat die enigste twee skepe in die Bismarck -klas was, was die twee grootste slagskepe wat Nazi -Duitsland tydens die Tweede Wêreldoorlog gehad het. Albei skepe was ongeveer 251 meter lank en het 'n verplasing van meer as 49,500 lang ton (50,300 ton).
Die KMS Bismarck is die bekendste van die twee Bismarck -klas skepe en was bekend vir sy krag. Na verneem word, het die KMS Bismarck die grootste deel van die Britse koninklike vloot afgeskrik, wat talle skepe en hulpbronne daaraan toegewy het om die vlagskip van Hitler te jag. Die KMS Bismarck het uiteindelik in 1941 afgegaan.
Die sleutel tot die KMS Bismarck se oorlewing was sy wapenrusting. Ongeveer die helfte van die KMS Bismarck se gewig bestaan ​​uit die pantser wat die skip se belangrike gebiede beskerm het.
"Jou baseline AUV doen gewoonlik werk in die olie- en gassektor, soos byvoorbeeld die Golf van Mexiko. Gewoonlik redelik plat terrein met miskien heuwels, maar niks regtig gek nie," verduidelik Will O'Halloran, bestuurder van mariene bedrywighede van Bluefin Robotics, die onderneming wat saam met die soekspan saamgewerk het om die AUV volgens hul spesifikasies te ontwerp en te bou en toesig te hou oor die bedrywighede daarvan.
Maar die uiterste topografie was ook 'n voordeel in die soektog, verduidelik O'Halloran, wat nie tydens die AUV -opname teenwoordig was nie, maar met die span kommunikeer het. Allen se span kan 'n nul op spesifieke gebiede kry om die AUV te ontplooi deur die hoër hoogte van die steil onderzeese hellings uit te sluit en meer te fokus op die 'mors' -gebiede by hul basis.
'Dit is redelik om te verwag dat iets [so swaar soos die Musashi] gaan hy nie net op 'n piek sit nie, "merk hy op." 'n Sinkende skip van 73 000 ton gaan waarskynlik gly, nie waar nie?
Om te verseker dat niks gemis word nie, is die outonome voertuig egter geprogrammeer om die sonarsensor van bo na onder en weer terug langs die onderzeese hange te vee. '[Die AUV] was 'n bietjie van 'n bergbok,' skerts O'Halloran. "Dit was hardnekkig en hardnekkig."
Elke AUV -duik duur gemiddeld 24 uur en het 'n maksimum van 388 vierkante kilometer afgelê, waarna die voertuig na die Seekat. Daar is die sonardata afgelaai en ontleed vir afwykings wat die teenwoordigheid van 'n skipbreuk kan aandui. Die voertuig wat op afstand bestuur is, Octo ROV, het daarna belowende afwykings met sy hoëdefinisie-kamera ondersoek.
Dit het slegs drie AUV -duike geneem om die teiken op te spoor wat die Octo ROV daarna bevestig het as die wrak van die Musashi. Sedertdien het Allen beelde en video's van die Musashi vasgelê deur die Octo ROV, insluitend beeldmateriaal van sy enorme 11 x 6 meter groot roer.
Namate die politieke situasie in Europa en Asië agteruitgegaan het in die aanloop tot die Tweede Wêreldoorlog, het Carl Vinson, die voorsitter van die Huiskomitee oor Vlootaangeleenthede, die Vinson -vlootplan ingestel, wat daarop gemik was om die vloot in geveg te kry ná die besnoeiings wat deur die Groot Depressie en die twee Londense Vlootverdrae van die dertigerjare.   As deel van die algemene plan het die Kongres in 1938 die Tweede Vinson -wet goedgekeur, wat onmiddellik deur president Franklin D. Roosevelt onderteken is en die weg gebaan het vir die bou van die vier Suid -Dakota-klas vinnige slagskepe en die eerste twee Iowa-klas vinnige slagskepe (rompnommers BB-61 en BB-62).  Vier addisionele slagskepe (met rompnommers BB-63, BB-64, BB-65 en BB-66) is op 12 Julie 1940 goedgekeur vir konstruksie,  met die laaste twee wat die eerste skepe van die Montana klas. 
Die vloot het sedert 1938 groot slagskepontwerpskemas oorweeg om die bedreiging van potensiële slagskepe van die Keiserlike Japanse vloot teë te werk, wat geweier het om die Tweede Seevaartverdrag in Londen te onderteken en verder geweier het om besonderhede oor die Yamato-gevegskepe van die klas. Alhoewel die vloot min geweet het van die Yamato 'n paar gerugte oor die nuwe Japannese slagskepe, het die hoofgeweer se battery op 457 mm geplaas. [N 2] Die potensiaal van die skending van vlootverdrae deur die nuwe Japannese slagskepe het daartoe gelei dat die oorblywende verdragsmagte, Brittanje, Frankryk en die Verenigde State, die tonnel "Roltrapbepaling" van die Tweede Seevaartverdrag in Londen in Junie 1938 beroep het, [N 3 ] wat die maksimum standaard verplasing perk van 35.000 ton (36.000 ton) tot 45.000 ton (46.000 ton) verhoog het.   [N 4]
Die verhoogde verplasingslimiet het die Vloot in staat gestel om 45,000 ton slagskipontwerpe te evalueer, insluitend 'stadige' 27-knope (50 km/h 31 mph) skemas wat vuurkrag en beskerming teenoor vorige ontwerpe verhoog het en ook 'vinnige' 33-knope (61) km/h 38 mph) skemas. Die 'vinnige' ontwerp het ontwikkel tot die Iowa klas terwyl die 'stadige' ontwerp, met die hoofbewapeningbattery uiteindelik op twaalf 166-duim (406 mm) gewere en 'n 60.500-ton-ontwerp, die naam gekry het Montana en goedgekeur vir konstruksie deur die Amerikaanse kongres ingevolge die Two-Ocean Navy Act op 19 Julie 1940 befondsing vir die nuwe skepe is in 1941 goedgekeur. Die vyf skepe, die laaste slagskepe wat deur die vloot bestel moes word, sou oorspronklik BB wees -65 tot en met BB-69, maar BB-65 en BB-66 is daarna herbestel as Iowa-klasse skepe, Illinois en Kentucky, in die Two Ocean Navy Act weens die dringende behoefte aan meer oorlogskepe, en die Montanas is herontwerp BB-67 tot en met BB-71. 
Voltooiing van die Montana klas, en die laaste twee Iowa-gevegskepe, was bedoel om die Amerikaanse vloot 'n aansienlike voordeel te gee bo enige ander nasie, of 'n moontlike kombinasie van nasies, met 'n totaal van 17 nuwe slagskepe teen die laat veertigerjare. [N 5] Die MontanaDit sou ook die enigste Amerikaanse skepe gewees het wat teen die massiewe Japan kon meeding Yamato en haar suster Musashi in grootte en rou vuurkrag. 
Voorlopige beplanning vir die Montana-gevegskepe van klas het in 1939 plaasgevind, toe die vliegdekskip nog steeds as strategies minder belangrik beskou is as die slagskip. Die aanvanklike skemas vir wat uiteindelik die sou word Montana klas was die voortsetting van verskeie 1938 ontwerpstudies vir 'n 45 000 ton "stadige" slagskipalternatief tot die "vinnige" slagskipontwerp wat die Iowa klas. Die 'stadige' ontwerpvoorstelle vir 'n slagskip het 'n maksimum spoed van 27-28 knope (31-32 mph 50-52 km/h) en het verskillende opsies vir hoofgeweerbatterye oorweeg, waaronder 406 mm (16 duim)/45 cal, 16- inch/50 cal, 16-inch/56 cal, and 18-inch (457 mm)/48 cal guns [N 6] 'n hoofbattery van twaalf 16-inch/50 cal gewere is uiteindelik deur die Algemene Raad gekies om die beste kombinasie van prestasie en gewig.  Die aanvanklike ontwerpskemas vir die Montana klas het die voorvoegsel "BB65" gekry.  
In Julie 1939 is 'n reeks BB65-ontwerpskemas van 45 000 ton geëvalueer, maar in Februarie 1940, as gevolg van die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog en die staking van die vlootverdrae, het die Battleship Design Advisory Board oorgegaan na groter ontwerpe wat bied terselfdertyd verhoogde bewapening en beskerming.   Die ontwerpraad het 'n basiese uiteensetting vir die Montana klas wat daarop aangedring het dat dit vry is van balkbeperkings wat deur die bestaande Panamakanaal opgelê is, 25% aanvallender en verdedigend sterker is as enige ander slagskip wat voltooi of in aanbou is, en die nuwe "super swaar" 2,700 lb (1,225 kg) kan weerstaan ) wapens-deurdringende (AP) skulpe wat gebruik word deur Amerikaanse slagskepe wat toegerus is met óf die 16-duim/45 cal kanonne óf 16-duim/50 cal Mark 7 gewere.Maritieme argitekte, wat nie meer beperk is deur die verdragsverplasing nie, kon die wapenbeskerming vir die nuwe BB65 -ontwerpskemas verhoog, sodat die skepe vyandelike vuur kan weerstaan ​​wat gelykstaande is aan hul eie ammunisie. In samewerking met die Montana klas, het die vloot ook beplan om 'n derde stel slotte by die Panamakanaal te voeg wat 43 m breed sou wees om skeepsontwerpe met 'n groter balk moontlik te maak, en hierdie slotte sou gepantser gewees het en normaalweg gereserveer word vir gebruik deur oorlogskepe van die vloot .  Alhoewel hulle vrygestel was van die balkbeperking van die bestaande Panamakanaal, moes die lengte en hoogte van die BB65 -ontwerpe rekening hou met een van die skeepswerwe waarop dit gebou sou word: die New York Navy Yard slipways kon nie die die bou van 'n skip van meer as 58 000 ton (59 000 ton), en skepe wat daar gebou is, moet laag genoeg wees om die Brooklyn -brug teen eb te kan skoonmaak. [N 7] Gevolglik moes die werf se droë dok nommer 4 vergroot word en die skepe sou uitgestoot word eerder as konvensioneel gelanseer. 
Die groter BB65-ontwerpstudies sou weer gevestig wees op die hoofbewapening van twaalf 16-duim/50 cal-gewere, terwyl dit beskerming bied teen die 'super-swaar' AP-skulpe. Na debat by die ontwerpraad oor of die Montana klas moet vinnig wees en die hoë spoed van 33 knope (38 km/h) behaal Iowa klas, of handhaaf die spoed van 27 tot 28 knope van die Noord-Carolina- en Suid -Dakota klasse, is die laer spoed gekies om die grootte en verplasing in toom te hou.  Ontwerpstudie van die BB65-8-skema vir 'n slagskip van 33 knope het standaard verplasing tot meer as 66.000 ton (67.000 ton), waterlynlengte van 340 m (340 m) en 320.000 as-perdekrag (239 MW) vereis Deur die BB65-ontwerp terug te bring na die stadiger maksimum spoed, kan die standaard verplasing en waterlynlengte van die skepe verminder word tot 'n meer praktiese 58.000 ton (59.000 t) en 930 voet (280 m) onderskeidelik, soos geïllustreer deur die BB65-5-skema.   In die praktyk sou die snelheid van 27 tot 28 knope nog steeds voldoende gewees het om die geallieerde vinnige vliegdekskip taakmagte te begelei en te verdedig, hoewel die Montanase vermoë in hierdie verband sou aansienlik meer beperk wees in vergelyking met die Iowas aangesien laasgenoemde op volle spoed met vlootdraers kon tred hou.   In September 1940 het die voorlopige ontwerpskema van 58.000 ton BB65-5A met 212.000 as-perdekrag (158 MW) kragbron, dieselfde as die op Iowa klas, is verfyn en daarna BB67-1 genoem nadat rompnommers BB-65 en 66 heraangewys is as Iowa-klas skepe Illinois en Kentucky. Waterlynlengte is verminder van 930 voet (283,5 m) vir BB65-5 tot 880 voet (268,2 m) vir BB65-5A en daarna verhoog tot 890 voet (271,3 m) vir BB67-1.  
Teen Januarie 1941 is die ontwerplimiet vir die slagplan van 58 000 ton bereik, en konsensus onder diegene wat die slagskipklas ontwerp het, was om die verplasing tot 'n nominale 60 500 ton (61 470 ton) te verhoog om die gewenste pantser en wapens op die skepe.  Terselfdertyd, toe hulle ontdek dat die voortstuwingsaanleg kragtiger was as wat nodig was, het beplanners besluit om die produksie van 212.000 as-perdekrag in BB67-2 tot 180.000 as-perdekrag (134 MW) in BB67-3 te verminder vir 'n beter masjinerie en verbeterde interne onderafdelings. Die sekondêre bewapingsbattery van tien tweegeweertorings is ook verander om die 5-duim (127 mm)/54 cal gewere te monteer in plaas van die 5-duim/38 cal gewere wat op die Iowas. Die aantal 40 mm Bofors-vliegtuiggeweerhouers het ook toegeneem, terwyl die beskerming van die aandrywingskagte verander het van die verlenging van die gordel en dekwapens agter die sitadel na gepantserde buise in 'n poging om gewigstoename te beheer.  
Teen 1942 het die Montana klasontwerp is verder hersien na BB67-4. Die gepantserde vryboord is met 0,30 m verhoog, terwyl die dryfkragaanleg weer tot 172,000 perdekrag (128 MW) verminder is, het die standaard verplasing 63,221 lang ton (64,240 t) geword en die volle vragverskuiwing was 70,965 lang ton (72,100 ton) t). Esteties, die netto ontwerp vir die Montana klas het ietwat gelyk aan die Iowa klas, aangesien hulle met dieselfde kaliber hoofgewere en soortgelyke sekondêre gewere toegerus sou wees, Montana en haar susters sou meer wapenrusting hê, nog drie hoofgewere in nog 'n rewolwer monteer en 10 m langer en 4,0 m wyer as die Iowa klas.  Die finale kontrakontwerp is uitgereik in Junie 1942. Konstruksie is deur die Amerikaanse kongres goedgekeur en die geskatte datum van voltooiing is na raming iewers tussen 1 Julie en 1 November 1945.  
Die vloot het die skepe in Mei 1942 beveel, maar die Montana klas is uitgestel omdat die Iowa-gevegskepe en die Essex-vliegtuigdraers van klas was in aanbou in die skeepswerwe wat bedoel was om die Montanas. Beide die Iowa en Essex klasse hoër prioriteite gekry het: die Iowas aangesien hulle ver genoeg was in die konstruksie en dringend nodig was om langs die Essex-draers en verdedig dit met 5-inch, 40 mm en 20 mm AA-gewere, en die EssexDit is vanweë hul vermoë om vliegtuie te lanseer om die oppergesag van die lug oor die eilande in die Stille Oseaan te verkry en te behou en oorlogskepe van die keiserlike Japannese vloot te onderskep. Die hele Montana klas is in Junie 1942 opgeskort na die Slag van Midway, voordat enige van hul kielies gelê is. In Julie 1943 is die bou van die Montana Die klas is uiteindelik gekanselleer nadat die vloot die verskuiwing in vlootoorlogvoering ten volle aanvaar het van oppervlakteverbintenisse na lugheerskappy en van slagskepe na vliegdekskepe.    Werk aan die nuwe sluise vir die Panamakanaal het ook in 1941 gestaak weens 'n tekort aan staal as gevolg van die veranderende strategiese en materiële prioriteite.  [N 8]
Die Montana ontwerp deel baie kenmerke met die vorige klasse Amerikaanse vinnige slagskepe vanaf die Noord-Carolina klas, soos 'n bolvormige boog, 'n drievoudige onderkant onder die gepantserde vesting, en tweelingplate waarin die binneste skagte gehuisves is. Die Montanas se algehele konstruksie sou baie gebruik maak van sweiswerk vir die aansluiting van struktuurplate en homogene pantsers. 
Die bewapening van die Montana-gevegskepe van die klas sou soortgelyk aan die vorige gewees het Iowa-gevegskepe, maar met 'n toename in die aantal primêre gewere en kragtiger sekondêre gewere vir gebruik teen vyandige oppervlakteskepe en vliegtuie. As hulle voltooi is, het die MontanaDit sou gewees-vir-geweer gewees het, die kragtigste slagskepe wat die Verenigde State gebou het, en die enigste Amerikaanse slagskipklas wat teen die Keiserlike Japanse vlootskip sou wedywer Yamato en Musashi in bewapening, wapenrusting en verplasing. 
Die primêre bewapening van a Montana-gevegskip van die klas sou twaalf 16-duim (406 mm)/50 kaliber Mark 7-gewere gewees het, wat in vier torings met drie gewere gehuisves moes word: twee vorentoe en twee agter. Die gewere, dieselfde gebruik om die Iowa-gevegskipskepe was 20 m lank-50 keer hul 406 mm (16 duim) boor, of 50 kalibers, van die stuitvlak tot die snuit. Elke geweer weeg ongeveer 239.000 pond (108.000 kg) sonder die stuitjie, of 267.900 pond (121.500 kg) met die stut.  Hulle het 1 275 lb (1,225 kg) wapenbrekende projektiele afgevuur teen 'n snelsnelheid van 762 m/s, of 862 kg hoë projektiele met 'n hoë kapasiteit van 820 m /s), met 'n reikafstand van tot 39 km. Op maksimum bereik sou die projektiel amper 1½ minute aan die vlug spandeer het.  Die byvoeging van die rewolwer nr. 4 sou dit moontlik gemaak het Montana in te haal Yamato as die slagskip met die grootste swaarkant in die algemeen Montana en haar susters sou 'n breë kant van 14.700 kg (5.7) teenoor 13.100 kg (28.800 lb) vir Yamato. [N 10] Elke rewolwer sou in 'n gepantserde barbette gerus het, maar slegs die bokant van die barbette sou bo die hoofdek uitgesteek het. Die barbette sou óf vier dekke (torings 1 en 4) óf vyf dekke (torings 2 en 3) afgestrek het. Die onderste ruimtes sou kamers bevat vir die hantering van die projektiele en die stoor van die poeiersakke wat gebruik is om dit af te vuur. Elke rewolwer sou 'n bemanning van 94 man benodig om te werk.  Die torings sou nie aan die skip geheg gewees het nie, maar sou op rollers gerus het, wat beteken dat enige van die Montana-klas skepe omgeslaan het, sou die torings uitgeval het. [N 11] Elke rewolwer sou 1,4 miljoen dollar kos, maar hierdie syfer het nie die koste van die gewere self in ag geneem nie. 
Die torings sou 'drie-geweer' gewees het, nie 'drievoudig' nie, omdat elke vat onafhanklik sou verhef en afgevuur het. Die skepe kon enige kombinasie van hul gewere afvuur, insluitend 'n breedte van al twaalf. In teenstelling met die algemene opvatting, sou die skepe nie merkbaar sywaarts beweeg het toe 'n breë kant afgevuur is nie.  Die gewere sou 'n hoogtebereik van -5 ° tot +45 ° gehad het, wat tot 12 ° per sekonde beweeg het. Die torings sou ongeveer 300 ° gedraai het teen ongeveer 4 ° per sekonde en kon selfs agter die balk afgeskiet word, wat soms 'oor die skouer' genoem word. Binne elke rewolwer sou 'n rooi streep op die muur van die rewolwer, net 'n paar sentimeter van die reling, die grens van die geweer se terugslag gemerk het, wat die bemanning van elke geweertoring 'n visuele verwysing sou gee vir die minimum veilige afstand. 
Soos die meeste Amerikaanse slagskepe in die Tweede Wêreldoorlog, het die Montana klas sou toegerus gewees het met 'n vuurbeheerrekenaar, in hierdie geval die Ford Instrument Company Mk 1A Ballistic Computer, 'n waaier van 1,130 lb (1,430 kg) wat ontwerp is om geweervuur ​​op land, see en in die lug te rig.  Hierdie analoog rekenaar sou gebruik gewees het om die vuur uit die groot gewere van die slagskip te stuur, met inagneming van verskeie faktore, soos die snelheid van die geteikende skip, die tyd wat dit neem om 'n projektiel te reis en lugweerstand teen die doppe op 'n teiken geskiet. Destyds het die Montana klas sou begin bou, het die veldwagters die vermoë gekry om radardata te gebruik om vyandelike skepe en teikens op die land te teiken. Die resultate van hierdie vooruitgang was veelseggend: die veldwagter was in staat om op teikens op 'n groter afstand en met groter akkuraatheid op te spoor en te vuur, soos in November 1942 getoon is toe die slagskip Washington het die Keiserlike Japanse vlootskip geveg Kirishima op 'n afstand van 16,9 km in die nag die Washington het minstens nege swaar kaliber treffers behaal wat die Kirishima en het tot haar verlies gelei.   Dit het die Amerikaanse vloot 'n groot voordeel in die Tweede Wêreldoorlog gebied, aangesien die Japannese nie radar of outomatiese vuurbeheer tot die vlak van die Amerikaanse vloot ontwikkel het nie. 
Philip Simms, vlootargitek 
Die gewere van groot kaliber is ontwerp om twee verskillende 16-duim-skulpe af te skiet: 'n wapenbrekende ronde vir anti-skip- en antistruktuurwerk, en 'n hoë-plofbare ronde wat ontwerp is vir gebruik teen ongewapende teikens en bombardemente aan die wal. Die Mk. 8 APC (Armour-Piercing, Capped) dop het 'n gewig van 1 725 lb (1,225 kg) gehad en is ontwerp om die geharde staalwapen wat deur buitelandse slagskepe gedra word, deur te dring. Op 18 000 km (18,3 km) het die Mk. 8 kan 510 mm vertikale staalwapenplaat binnedring.  Vir ongewapende teikens en bombardemente aan die wal, het die 1,900 lb (862 kg) Mk. 13 HC (High-Capacity-met verwysing na die groot barslading) dop was beskikbaar.  Die Mk. 13 dop kan 'n krater van 50 m (15 m) breed en 6,1 m (20 voet) diep veroorsaak by impak en ontploffing, en kan bome 400 m (370 m) van die trefpunt afblaas.
Die laaste tipe ammunisie wat ontwikkel is vir die 16-duim-gewere, baie na die Montanas gekanselleer is, was W23 "Katie" skulpe. Dit is gebore uit die kernafskrikmiddel wat die Amerikaanse weermag begin vorm het aan die begin van die Koue Oorlog. Om mee te ding met die Amerikaanse lugmag en die Amerikaanse weermag, wat kernbomme en kernskille ontwikkel het vir gebruik op die slagveld, het die vloot 'n uiters geheime program begin om Mk. 23 kernskepe met 'n geskatte opbrengs van 15 tot 20 kiloton. Die doppe het omstreeks 1953 begin ontwikkel, en volgens berigte was dit teen 1956 gereed, maar slegs die Iowa-gevegskepe van die klas kon hulle afgevuur het.  
Sekondêre battery Wysig
Die sekondêre bewapening vir Montana en haar susters sou twintig 5 duim (127 mm)/54 cal gewere wees wat in tien torings langs die bo-eiland van die slagskip vyf aan stuurboordkant en vyf aan die bakboord gehuisves was. Hierdie gewere, spesifiek ontwerp vir die Montanas, sou die vervanging wees vir die 5-duim (127 mm)/38 cal sekondêre geweerbatterye wat dan wydverspreid gebruik is by die Amerikaanse vloot. 
Die 5-duim/54 cal geweer torings was soortgelyk aan die 5-duim/38 cal geweerhouers omdat hulle ewe vaardig was in 'n lugafweerrol en om kleiner skepe te beskadig, maar verskil dat hulle meer weeg en swaarder rondtes afvuur ammunisie teen 'n groter snelheid, wat die doeltreffendheid daarvan verhoog. Die swaarder rondes het egter gelei tot vinniger bemanning as die 5-duim/38 cal gewere.   Die ammunisieberging vir die 5-duim/54 cal-geweer was 500 rondtes per rewolwer, en die gewere kon op teikens van byna 26 000 m (24 km) weg in 'n hoek van 45 ° skiet. Onder 'n hoek van 85 ° kan die gewere 'n lugdoel teen 'n hoogte van meer as 15 000 m bereik. 
Die kansellasie van die Montana-gevegskepe in 1943 het die gevegsdebuut van die 5-duim/54 cal-gewere in 1943 teruggestoot toe dit aan boord van die Amerikaanse vloot gebruik is Midway-vliegdekskepe van die klas. Die gewere was voldoende vir die lugweer van die lugdiens, maar is geleidelik uit die gebruiksfase van die gewig gefaseer. ]
Anti-vliegtuig batterye Wysig
Terwyl die Montana Die klas is nie hoofsaaklik bedoel vir die begeleiding van die taakmagte van vinnige vragmotors nie; hulle sou nietemin toegerus gewees het met 'n wye verskeidenheid lugafweergewere om hulself en ander skepe (hoofsaaklik die Amerikaanse vliegdekskepe) te beskerm teen Japannese vegters en duikbomwerpers. As dit in gebruik geneem word, word verwag dat die skepe 'n aansienlike reeks Oerlikon 20 mm en Bofors 40 mm lugafweerwapens sal berg.
Die Oerlikon 20 mm-lugvliegtuigkanon was een van die swaar vervaardigde lugafweergewere van die Tweede Wêreldoorlog wat die VSA alleen altesaam 124 735 van hierdie gewere vervaardig het. Toe dit in 1941 geaktiveer is, het hierdie gewere die 0,50 in (12,7 mm)/90 cal M2 Browning MG op 'n een-vir-een basis vervang. Die Oerlikon 20 mm AA-geweer het die primêre lugafweerwapen van die Amerikaanse vloot gebly tot en met die bekendstelling van die 40 mm Bofors AA-geweer in 1943. 
Hierdie gewere word lugverkoel en gebruik 'n gas-terugslagstelsel. Anders as ander outomatiese gewere wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik is, loop die loop van die 20 mm Oerlikon -geweer nie terug nie, maar die stuitblok word nooit teen die stut gesluit nie en beweeg eintlik vorentoe as die geweer afvuur. Hierdie wapen het nie 'n teen-terugslag rem nie, aangesien die krag van die teen-terugslag gekontroleer word deur terugslag van die afvuur van die volgende ronde ammunisie.  ​​Tussen Desember 1941 en September 1944 word 32% van alle Japannese vliegtuie wat neergeslaan is op hierdie wapen toegeskryf, met die hoogtepunt 48% vir die tweede helfte van 1942. In 1943 is die revolusionêre Mark 14 gunsight bekendgestel, wat hierdie gewere selfs meer effektief. Daar is egter bevind dat die 20 mm -gewere ondoeltreffend was teen die Japannese kamikaze -aanvalle wat tydens die tweede helfte van die Tweede Wêreldoorlog gebruik is. Hulle is daarna uitgefaseer ten gunste van die swaarder 40 mm Bofors AA -gewere. 
Die Bofors 40 mm lugweergeweer is gebruik op bykans elke groot oorlogskip in die Amerikaanse en Britse vloot van ongeveer 1943 tot 1945. Hoewel dit 'n afstammeling van Duitse, Nederlandse en Sweedse ontwerpe was, het die Bofors-houers wat die Amerikaanse vloot gebruik het tydens die Tweede Wêreldoorlog II is swaar veramerikaniseer om die gewere te voldoen aan die standaarde wat die vloot daarop stel. Dit het gelei tot 'n geweerstelsel wat aan Britse standaarde gestel is (nou bekend as die Standard System) met verwisselbare ammunisie, wat die logistieke situasie vir die Tweede Wêreldoorlog vereenvoudig het. Die Bofors 40 mm -geweer het, tesame met hidrouliese paartjies om soutbesmetting te verminder en die Mark 51 -regisseur vir verbeterde akkuraatheid, 'n vreesaanjaende teëstander geword, wat ongeveer die helfte van alle Japannese vliegtuie tussen 1 Oktober 1944 en 1 Februarie 1945 neergeskiet het. [49 ]
Die aandrywing plant van die MontanaDit sou bestaan ​​uit agt tweebat-ketels van Babcock & amp; Wilcox met 'n stoomdruk van 3.900 kPa (565 psi) en 'n stoomtemperatuur van 454 ° C (850 ° F) wat vier stoomturbines met ratkas aandryf, elk met een as met 43.000 pk (32 MW) sou dit 'n totale dryfkrag van 172.000 pk (128 MW) tot gevolg hê, wat 'n ontwerpspoed van 28 knope by 'n verplasing van 70.500 ton gegee het.  [N 12] Alhoewel dit minder kragtig is as die 212.000 pk (158.000 kW) kragbron wat deur die Iowas, die Montana Met sy fabriek kon die masjinerie ruimtes aansienlik meer onderverdeel word, met uitgebreide langs- en dwars -onderafdelings van die ketel- en enjinkamers. Die masjinerie -reëling herinner aan dié van die Lexington-vliegtuigdraer van die klas, met die ketelkamers wat aan die twee sentrale turbinekamers vir die binne -asse is, terwyl die turbinekamers vir die vleuelasse aan die agterkant van die masjinerieruimtes geplaas is.  Montana se masjinerie -reëling gekombineer met verhoogde krag sou uiteindelik op die Midway-klas vliegdekskip.  Die Montanas is ontwerp om 7.500 lang ton (7.600 t) brandstofolie te dra en het 'n nominale reikwydte van 15.000 nmi (27.800 km 17.300 mi) teen 15 kn (28 km/h 17 mph). Twee semi-gebalanseerde roere is agter die twee binneboordskroewe geplaas. Die binne -asse is in skagte gehuisves, wat, terwyl die hidrodinamiese weerstand verhoog is, die agterste struktuur aansienlik versterk het. [N 13]
Om te voldoen aan die hoë elektriese vragte wat vir die skepe verwag word, sou die ontwerp bestaan ​​uit 10 250 kW skeepsdiens turbogenerators (SSTG), wat 'n totaal van 12 500 kW elektriese krag sonder noodgeval op 450 volt wisselstroom lewer. Die skepe sou ook toegerus wees met twee noodkragopwekkers van 500 kW. 
Afgesien van sy vuurkrag, is die wapenrusting die belangrikste kenmerk van 'n slagskip. Die presiese ontwerp en plasing van die pantser, onlosmaaklik verbind met die stabiliteit en prestasie van die skip, is 'n komplekse wetenskap wat oor dekades heen geslyp is.  'n Slagskip is gewoonlik gepantser om 'n aanval van gewere so groot as sy eie te weerstaan, maar die wapenrusting van die voorafgaande Noord-Carolina klas was slegs bewys teen 14-duim (356 mm) skulpe (wat hulle oorspronklik bedoel was om te dra), terwyl die Suid -Dakota en Iowa klasse is slegs ontwerp om hul oorspronklike aanvulling van 166 duim (406 mm) 2 240 lb (1 016 kg) Mk te weerstaan. 5 doppe, nie die nuwe "super-swaar" 2700 lb (1,225 kg) Mk. 8 wapenrustende doppe wat hulle eintlik gebruik het. Die Montanas was die enigste Amerikaanse slagskepe wat ontwerp is om die Mk te weerstaan. 8,  en is ontwerp om 'n gebied van immuniteit teen vuur te bied van 16-duim/45-kaliber afvuur van 2,700 lb, tussen 18,000 en 31,000 yards (16,000 en 28,000 m) en 16-inch/45-kaliber afvuur 2,240 lb dop, tussen 16 500 en 34 500 meter (15 100 en 31 500 m) weg. 
Soos ontwerp, het die MontanaEk het die wapenfilosofie "alles of niks" gebruik, met die grootste deel van die wapenrusting op die vesting wat die masjinerie -ruimtes, bewapening, tydskrifte en bevel- en beheergeriewe insluit. Anders as die vorige Iowa en Suid -Dakota klasse, die Montana Die ontwerp van die klas het teruggekeer na 'n eksterne pantsergordel as gevolg van die groter balk wat voldoende stabiliteit bied, terwyl die vereiste bandhelling die konstruksie en skade herstel baie makliker sou gemaak het. Die gordelpantser is 401 mm (16,1 duim) Klas A, gesig-verharde Krupp-gesementeerde (KC) pantser, gemonteer op 1 in (25 mm) Special Treatment Steel (STS), skuins teen 19 grade. Onder die waterlyn het die band afgeneem tot 259 mm. Om te beskerm teen moontlike treffers onder die water, sou die skepe 'n aparte Klasse B-homogene Krupp-tipe pantser hê, 216 mm by die tydskrifte en 183 mm by die masjinerie, wat ook sou dien as een van die torpedo -skote, wat teen 10 grade skuins was, het die onderste gordel tot 'n duim aan die onderkant getrap en was gemonteer op 19 mm STS. Die ente van die gepantserde sitadel sou gesluit word deur klas A -skote 457 mm dik voor en 387 mm agter. Die dekpantser bestaan ​​uit drie lae, bestaande uit 19 mm STS gelamineer op 38 mm STS vir 'n totaal van 57 mm STS weerdek, 147 mm klasse B gelamineerd op 32 mm STS vir 'n totaal van 179 mm tweede dek op die middellyn en 'n splinterdek van 1625 mm, sou die buiteboordgedeelte 155 mm Klas B op 1.25 gelamineer het in (32 mm) STS vir 'n totaal van 187 mm (7,35 duim) tweede dek en 'n splinterdek (19 mm). Oor die tydskrifte sou die splinterdek vervang word deur 'n 1 mm (25 mm) STS derde dek om te voorkom dat dit struikel. 
Die hoofbatterye is ontwerp om 'n baie swaar beskerming te bied, met rewolwervlakke met 'n 45 B -klas (B) van 114 mm (114 mm) STS, wat gelei het tot 'n gelamineerde plaat van 57,5 ​​mm (22,5 duim). Die kante van die rewolwer sou tot 254 mm (10 in) Klas A hê en die dakke van die rewolwer sou 235 mm (215 duim) Klas B hê. in (457 mm) agter, terwyl die sykant van die toring toring (457 mm) in klas A. 
Montana Die ontwerp van die torpedobeskermstelsel bevat lesse wat uit die vorige Amerikaanse vinnige gevegskepe geleer is, en sou bestaan ​​uit vier interne torpedo-skote in die agterkant van die buitekant van die romp wat 'n meerlagige "bult" sou vorm. Twee van die kompartemente sal met vloeistof gelaai word om die gasborrel van 'n torpedo -kopkopontploffing te ontwrig, terwyl die skote elasties sou vervorm en die energie sou absorbeer. As gevolg van die eksterne wapenrusting, was die meetkunde van die "bult" meer soortgelyk aan die van die Noord-Carolina klas eerder as dié van die Suid -Dakota en Iowa klasse. [N 14] Soos op die Suid -Dakota en Iowa klasse, sou die twee buitenste kompartemente met vloeistof gelaai word, terwyl twee binnekant leeggelaat is met die onderste klas B -pantsergordel om die skut tussen hulle te vorm. Die groter balk van die Montanas sou 'n hoër stelseldiepte van 6,25 m (20,5 voet) in vergelyking met 5,64 m (18,5 voet) van die Noord-Carolinas. 
Tot die magtiging van die Montana klas is alle Amerikaanse slagskepe binne die grootte perke vir die Panamakanaal gebou. Die belangrikste rede hiervoor was logisties: die grootste Amerikaanse skeepswerwe was aan die ooskus van die Verenigde State geleë, terwyl die Verenigde State territoriale belange in beide oseane gehad het.  Om te eis dat die slagskepe binne die Panamakanaal moet pas, neem die oorgangstyd van die Atlantiese Oseaan na die Stille Oseaan dae lank, deurdat skepe deur die kanaal kon beweeg in plaas daarvan om deur Suid -Amerika te vaar. [N 15] Teen die tyd van die Two Ocean Navy -wetsontwerp het die vloot besef dat skeepsontwerpe nie meer deur die bestaande Panamakanaal beperk kan word nie en het die Montana klas terwyl hy terselfdertyd beplan vir 'n nuwe derde stel slotte wat 43 m breed was.  Hierdie beleidsverskuiwing het beteken dat die Montana klas sou die enigste Amerikaanse slagskepe van die Tweede Wêreldoorlog gewees het wat voldoende teen wapens van dieselfde mag as hul eie gewapen was.
Die Montana klas sou vliegtuie gebruik het vir verkenning en vir skietery.  Die tipe vliegtuig wat gebruik word, sou afhang van wanneer presies die slagskepe in gebruik geneem sou word, maar na alle waarskynlikheid sou hulle óf die Kingfisher óf die Seahawk gebruik het. [N 16] Die vliegtuig sou vlotvliegtuie gewees het wat van katapulte op die skip se stert gelanseer is.  Hulle sou op die water beland het en na die agterkant van die skip gestap het om met 'n hyskraan na die katapult opgehef te word.
Die Vought OS2U Kingfisher was 'n liggewapende tweemanvliegtuig wat in 1937 ontwerp is. Die hoë werkende plafon van die Kingfisher van 4,0 km het dit geskik gemaak vir sy primêre missie: om die val van die skote van 'n slagskip se gewere en radio te sien regstellings terug na die skip. Die vlotvliegtuie wat in die Tweede Wêreldoorlog gebruik is, het ook soek en redding gedoen na vlootvliegtuie wat neergeskiet of gedwing is om in die see te sloot. 
In Junie 1942 het die US Navy Bureau of Aeronautics bedryfsvoorstelle aangevra vir 'n nuwe watervliegtuig om die Kingfisher en Curtiss SO3C Seamew te vervang. Die nuwe vliegtuig was nodig om sowel landingsgoed as vlotte te kan gebruik.  Curtiss het op 1 Augustus 'n ontwerp ingedien en op 25 Augustus 'n kontrak gekry vir twee prototipes en vyf diens-toetsvliegtuie.  Die eerste vlug van 'n prototipe XSC-1 het op 16 Februarie 1944 by die Columbus, Ohio Curtiss-aanleg, plaasgevind. Die eerste produksievliegtuie is in Oktober 1944 afgelewer, en aan die begin van 1945 het die Curtiss SC Seahawk-vlotvliegtuig met een sitplek begin om die Kingfisher te vervang. Het die Montana klas voltooi is, sou hulle omstreeks die tyd van hierdie vervanging aangekom het en sou waarskynlik met die Seahawk toegerus gewees het vir gebruik in gevegsoperasies en soek en redding deur die see. 
Vyf skepe van die Montana klas is op 19 Julie 1940 gemagtig, maar hulle is onbepaald opgeskort totdat dit op 21 Julie 1943 gekanselleer word. Die skepe sou by die New York Navy Yard, Philadelphia Navy Yard en Norfolk Navy Yard gebou word.
USS Montana (BB-67) Redigeer
Montana was beplan om die hoofskip van die klas te wees. Sy was die derde skip wat vernoem is ter ere van die 41ste staat, en is toegewys aan die Philadelphia Navy Yard. Beide die vorige slagskip, BB-51 en BB-67, is dus gekanselleer Montana is die enigste van die (48 destydse) Amerikaanse state wat nog nooit 'n slagskip gehad het met 'n 'BB' rompklassifikasie ter ere van hom nie.   [N 17]
USS Ohio (BB-68) Redigeer
Ohio sou die tweede wees Montana-gevegskip. Sy sou vernoem word ter ere van die 17de staat, en is in die Philadelphia Navy Yard aangewys vir konstruksie. Ohio sou die vierde skip die naam gewees het as sy die opdrag gekry het.  
USS Maine (BB-69) Redigeer
Maine sou die derde wees Montana-gevegskip. Sy sou vernoem word ter ere van die 23ste staat, en is in die New York Navy Yard aangewys. Maine sou die derde skip die naam gewees het as sy die opdrag gekry het.  
USS New Hampshire (BB-70) Redigeer
New Hampshire sou die vierde wees Montana-gevegskip, en sou vernoem word ter ere van die negende staat. Sy is by die New York Navy Yard aangestel en sou die derde skip gewees het wat die naam sou dra as sy die opdrag gekry het.  
USS Louisiana (BB-71) Redigeer
Louisiana sou die vyfde en laaste wees Montana-gevegskip. Sy sou vernoem word ter ere van die 18de staat en opgedra word aan die Norfolk Navy Yard, Portsmouth, Virginia. Louisiana sou die derde skip die naam gewees het as sy die opdrag gekry het.   Volgens rompnommer, Louisiana was die laaste Amerikaanse slagskip wat goedgekeur is vir die bou. [N 18]
Gesinkte Amerikaanse Tweede Wêreldoorlog -vliegtuig onthul met pragtige beelde op die seebodem
Die wrak van 'n Amerikaanse vliegtuig uit die Tweede Wêreldoorlog is onthul in besonderhede 77 jaar nadat dit van Oahu, Hawaii, verlore geraak het.
Kenners van Project Recover en die Scripps Institution of Oceanography aan die Universiteit van Kalifornië in San Diego op die private navorsingsvaartuig RV Petrel het gesofistikeerde tegnologie gebruik om die wrak van die Grumman TBF Avenger te beeld. Die webwerf, wat die eerste keer in 1999 deur die Hawaii Undersea Research Laboratory ontdek is, word vermoedelik geassosieer met drie Amerikaanse dienspligtiges wat sedert 1942 vermis word.
RV Petrel is deel van Vulcan Inc., 'n navorsingsorganisasie wat gestig is deur die ontslape mede-stigter van Microsoft, Paul Allen. Die nuutste beelde is geskandeer as deel van Project Recover, wat tegnologie gebruik om die vermiste Amerikaners tydens die Tweede Wêreldoorlog te vind en terug te bring.
"Op 11 Oktober 1942 het drie Amerikaanse TBF-Avenger-vliegtuie van eskader VT-3 gebots tydens 'n oefenvlug vanaf die Naval Air Station Kaneohe, nou Marine Corps Base Hawaii," verduidelik die Scripps Institution of Oceanography aan die Universiteit van Kalifornië in San Diego in n verklaring. "Twee van die vliegtuie het ten tyde van die voorval onmiddellik in die water neergestort. Al ses bemanningslede van hierdie twee vliegtuie is dood en bly vermis in aksie. Die bemanning van die derde vliegtuig het suksesvol gered en is gered. "
'N Beeld van die neergestorte Hawaii wat ontstaan ​​het uit hoë-resolusie videodata van 'n afstandbestuurde voertuig van RV Petrel. (Scripps Institution of Oceanography aan die University of California San Diego/RV Petrel/Vulcan Inc./Project Recover)
Die vliegtuigwrak lê op die seebodem op 'n diepte van ongeveer 330 voet en die enjin is ongeveer 164 voet weg. 'Die tipe vliegtuie, ligging en verspreiding van vliegtuigwrakke op die terrein stem almal ooreen met die historiese verlies van die twee VT-3 Avengers op 11 Oktober 1942,' lui die verklaring van Scripps.
Daar is egter geen teken van die stert van die vliegtuig nie en navorsers kan nie sê watter vliegtuig dit is nie.
Besonderhede van die webwerf sal gedeel word met die Amerikaanse ministerie van verdediging se POW/MIA Accounting Agency.
Die enjin van die vliegtuig rus op die seebodem. (Scripps Institution of Oceanography aan die University of California San Diego/RV Petrel/Vulcan Inc./Project Recover)
RV Petrel is geen vreemdeling vir ontdekkings op die bodem nie. Navorsers aan boord van die skip het onlangs die wrakke van die Japannese vliegdekskepe Kaga en Akagi ontdek 77 jaar nadat hulle deur die Amerikaanse magte gesink is tydens die Slag van Midway.
"Hierdie projek was 'n uitstekende boekhulp vir ons Midway -opname," het Robert Kraft, direkteur van onderzeese bedrywighede vir Vulcan Inc., in 'n verklaring gesê. 'VT-3, toegewys aan die USS Yorktown, was een van drie Torpedo-eskaders wat aan die slag by Midway deelgeneem het.
In 2019 het deskundiges op RV Petrel ook die wrak van die Tweede Wêreldoorlog -vliegdekskip USS Wasp in die Koraalsee ontdek meer as 70 jaar nadat die skip gesink is tydens die Guadalcanal -veldtog.
Afsonderlik verlede jaar het navorsers aan boord van die RV Petrel een van die eerste Japannese slagskepte ontdek wat deur Amerikaanse magte tydens die Tweede Wêreldoorlog gesink is. Die keiserlike Japanse vlootskip Hiei sak op 14 November 1942 op die Salomonseilande.
Kenners het die vliegtuigwrak in nuwe besonderhede onthul. (Scripps Institution of Oceanography aan die University of California San Diego/RV Petrel/Vulcan Inc./Project Recover)
Die Associated Press het tot hierdie artikel bygedra. Volg James Rogers op Twitter @jamesjrogers
Amerikaanse duikboot wat op die eerste sending in die Tweede Wêreldoorlog verdwyn het, word op die Alaska -eilande gevind
Byna 80 jaar gelede het die USS Grunion -duikboot tydens die Tweede Wêreldoorlog op sy eerste sending gesink en die lewens van 70 matrose saamgeneem terwyl dit op die bodem van die Stille Oseaan neergedaal het. Nou, na jare se gesoek, het 'n span wat na duikbote uit die Tweede Wêreldoorlog gesoek het, die boog van die Grunion ongeveer 820 meter (820 meter) onder die wateroppervlak, voor die kus van die Aleoetiese Eilande in Alaska, gevind.
By die vind van die verlore boog het die span outonome onderwatervoertuie (AUV's) en gevorderde fotogrammetrie-beeldvorming gebruik om 3D-beelde van die onderwatervaartuig te skep.
'Dit gaan so ver as die video of die beelde, dit is werklik die toekoms om historiese onderwaterontdekkings op te neem,' het die oseaan -ontdekkingsreisiger Tim Taylor, van die Lost 52 Project, 'n groep op soek na die 52 duikbote wat tydens die Tweede Wêreldoorlog vermis geraak het, gesê verklaring. [Foto's: Tweede Wêreldoorlog skeepswrakke gevind aan die NC -kus]
Dit is nuttig vir die wetenskap om hierdie gedetailleerde 3D -beelde te neem, aangesien "argeoloë en historici [nou] maande tuis kan gaan om gedetailleerde navorsing te doen," het Taylor opgemerk.
Die Verenigde State het op 11 April 1942 die USS Grunion aangestel en dit onder bevel van luitenant -kmdt. Mannert Abele. Die duikboot het die geallieerde magte van die begin af gehelp toe die sub van die Karibiese Eilande na sy eerste pos in Pearl Harbor reis, en het 16 oorlewendes gered van die USAT (Amerikaanse weermagskip) Jack, wat deur 'n Duitser getorpedeer is. U-boot.
Die USS Grunion se eerste oorlogspatrollie was egter ook die laaste. In Junie 1942 is die duikboot na die Aleoetiese eilande gestuur. Die sub het in Kiska, Alaska, twee Japannese patrolliebote gesink. Toe, op 30 Julie, is die USS Grunion beveel om terug te keer na Dutch Harbor, Alaska, die vlootbedryfsbasis in die streek. Onderweg het die Grunion 'n ramp teëgekom en nooit weer van hom gehoor nie. Die duikboot is op 5 Oktober 1942 verlore verklaar.
Maar die Grunion se verhaal eindig nie daar nie. In 2006 het Abele se drie seuns en mdash Bruce, Brad en John & mdash begin soek na die sub -oorskot nadat hulle 'n wenk ontvang het van ''n merkwaardige Japannese heer, Yutaka Iwasaki, en hulp uit talle ander bronne' volgens die Lost 52 -projek. Die broers het diens gedoen by Williamson & amp Associates, 'n firma vir geofisika en oseaaningenieurswese, sowel as 'n sonskandering sonar, 'n stelsel wat beelde van groot gebiede op die seebodem kan skep, wat hulle gehelp het om die vermiste duikboot op te spoor.
Die duikboot se boog het egter ontbreek. In Oktober 2018 het die Lost 52 -projek die omgewing deursoek en ontdek dat die boog teen 'n steil vulkaniese wal, ongeveer 0,4 kilometer van die hoofwrak, afgeglip het, het Taylor aan CNN gesê.
Om gesinne, die vloot en navorsers 'n blik op die duikboot te gee, het die Lost 52 pas die 3D -beelde vrygestel. U kan meer sien in die video hieronder.
Vlootproduksie tydens die Tweede Wêreldoorlog
Vliegtuigdraers [nb 1]
Slagskepe [nb 2]
Verenigde State 28 (71) 23 72 377 420 232 33,993,230
Britse Ryk en Statebond 19 (46) 19 57 335 875 264 21,000,000 (1939) - 22,000,000   (Kanada) bevat 434 vaartuie, insluitend kruisers, vernietigers, fregatte, korvette en hulpmiddels
Soviet Unie 3 7 59 150 218
Japan 20 (10) +10 watervliegtuig tender 2 52 209 189  213 4,152,361
Duitsland 0  4 12 17 22 1,140 
Italië 1 3 6 6 28 1,469,606
Roemenië 0  0  5  9  8  516,000 
Pole 4  5 
^ Figuur tussen hakies dui op escort -draers wat op die vaartuie van handelskepe gebou is.
^ Sonder skepe wat voor die oorlog gebou is, ingesluit
Die Amerikaanse vloot het vinnig gegroei tydens die Tweede Wêreldoorlog van 1941–45, en speel 'n sentrale rol in die Stille Oseaan -teater in die oorlog teen Japan. Dit speel ook 'n groot ondersteunende rol, saam met die Royal Navy, in die Europese oorlog teen Duitsland.
Die Imperial Japanese Navy (IJN) het na die meerderheid van die vloot in die Stille Oseaan gesoek deur die belangrikste Amerikaanse gevegsvloot by Pearl Harbor, wat rondom sy slagskepe gebou is, te laat sink. Die verrassingsaanval op Pearl Harbor in Desember 1941 het wel die slagvloot uitgeskakel, maar dit het nie die vliegdekskepe geraak nie, wat die steunpilaar van die herboude vloot geword het.
Die vlootleer moes oornag verander word. Die Amerikaanse vloot (soos die IJN) het Alfred Thayer Mahan se klem op gekonsentreerde groepe slagskepe as die belangrikste aanvallende vlootwapens gevolg.  Die verlies van die slagskepe by Pearl Harbor het admiraal Ernest J. King, die hoof van die vloot, genoop om die klem op die klein aantal vliegdekskepe te plaas. 
Die Amerikaanse vloot het geweldig gegroei toe hy 'n tweeledige oorlog op die see teëgekom het. Dit het noemenswaardige lof in die Stille Oseaan -oorlog behaal, waar dit 'n belangrike rol gespeel het in die suksesvolle veldtog van die Geallieerdes.  Die Amerikaanse vloot het vyf groot gevegte gevoer met die Imperial Japanese Navy (IJN): die Slag van die Koraalsee, die Slag van Midway, die Slag van die Filippynse See, die Slag van Leyte Golf en die Slag van Okinawa. 
Teen die einde van die oorlog in 1945 het die Amerikaanse vloot duisende nuwe skepe bygevoeg, waaronder 18 vliegdekskepe en 8 slagskepe, en het dit meer as 70% van die wêreld se totale getalle en totale tonnemaat seevaartuie van 1000 ton of meer.   Op sy hoogtepunt het die Amerikaanse vloot 6,768 skepe op VJ -dag in Augustus 1945 bedryf, waaronder 28 vliegdekskepe, 23 slagskepe, 71 escort -draers, 72 kruisers, meer as 232 duikbote, 377 vernietigers en duisende amfibieë , voorraad- en hulpskepe. 
Die Amerikaanse oorlogsplan was Rainbow 5 en is op 14 Mei 1941 voltooi. Dit het aanvaar dat die Verenigde State verbonde was aan Brittanje en Frankryk en voorsiening maak vir offensiewe operasies deur Amerikaanse magte in Europa, Afrika of albei. Die aannames en planne vir Rainbow 5 is breedvoerig bespreek in die Memo van Plan Dog, wat uiteindelik tot die gevolgtrekking gekom het dat die Verenigde State 'n eerste Europese strategie sou volg, wat die oorlog teen Duitsland 'n hoër prioriteit sou maak as die oorlog teen Japan. President Roosevelt het die plan egter nie goedgekeur nie - hy wou dit volgens die oor speel.  Die vloot wou Japan die topdoelwit maak, en in 1941–43 het die VSA in werklikheid meestal 'n vlootoorlog teen Japan gevoer, benewens sy steun vir die landings in Noord -Afrika, Sicilië en Italië in 1942-43 . 
Die Amerikaanse strategie in 1941 was om Japan te weerhou van verdere vordering in die rigting van Britse, Nederlandse, Franse en Amerikaanse gebiede in die suide. Toe die Geallieerdes die verkope van olie aan Japan onderbreek, verloor dit 90% van sy brandstofvoorraad vir vliegtuie en oorlogskepe. Dit het aandele wat 'n jaar of twee sou hou. Dit moes 'n kompromie aangaan of veg om Britse en Nederlandse putte in die suide te herwin. in November 1941 het die Amerikaanse weermaghoof, George Marshall, die Amerikaanse lugoorlogstrategie aan die pers verduidelik - dit was uiters geheim en nie vir publikasie nie:
Ons berei ons voor op 'n aanvallende oorlog teen Japan, terwyl die Jappe meen dat ons ons slegs voorberei om die Filippyne te verdedig. . Ons het reeds 35 vlieënde vestings - die grootste konsentrasie in die wêreld. Volgende maand sal nog twintig bygevoeg word, en nog 60 in Januarie. As daar wel oorlog met die Japannese kom, veg ons genadeloos. Vlugtende vestings sal onmiddellik gestuur word om die papierstede van Japan aan die brand te steek. Daar sal geen twyfel wees oor die bombardering van burgerlikes nie-dit sal alles wees. 
Marshall het gepraat oor langafstand B-17 bomwerpers wat in die Filippyne geleë was, wat binne die bereik van Tokio was. Nadat Japan die Filippyne vroeg in 1942 verower het, fokus die Amerikaanse strategie weer op 'n vlootoorlog wat fokus op die verowering van eilande wat naby genoeg was vir die intensiewe bombarderingsveldtog waaroor Marshall gepraat het. In 1944 verower die vloot Saipan en die Mariana-eilande, wat binne die bereik van die nuwe B-29-bomwerpers was.
Na die Pearl Harbor -oorwinning vroeg in Desember het die Keiserlike Japanse Vloot (IJN) onstuitbaar gelyk omdat dit die ongeorganiseerde Geallieerdes - VSA, Brittanje, Nederland, Australië, China - in die getal was en die meeste van die ongeorganiseerde Geallieerdes oortref het. Londen en Washington het albei geglo in die Mahaanse leerstelling, wat die behoefte aan 'n verenigde vloot beklemtoon het. In teenstelling met die samewerking wat deur die leërs bereik is, kon die geallieerde vloot dit egter tot middel 1942 nie kombineer of selfs koördineer nie. Tokio het ook geglo in Mahan, wat gesê het dat die bevel oor die see - bereik deur groot vlootgevegte - die sleutel tot seemag was. Daarom het die IJN sy belangrikste strydmag bymekaar gehou onder admiraal Yamamoto en 'n reeks wonderlike oorwinnings oor die Amerikaners en Britte behaal in die 90 dae na Pearl Harbor.
Die Amerikaanse strategie vir oorwinning, wat op see was, met sy groot gewere wat aan die onderkant van Pearl Harbor lê, het 'n stadige terugtrekking vereis of aksie teen die IJN gehou totdat die veel groter industriële potensiaal van die VSA gemobiliseer kon word om 'n vloot te loods wat kan projekteer Geallieerde mag aan die hart van die vyand.
Die Slag van Midway, tesame met die Guadalcanal -veldtog, was die keerpunt in die Stille Oseaan.    Tussen 4–7 Junie 1942 het die Vloot van die Verenigde State 'n Japannese vlootmag beslissend verslaan wat probeer het om die Amerikaanse vloot in 'n lokval by Midway Atoll te lok. Die Japannese vloot het vier vliegdekskepe en 'n swaar kruiser aan die Amerikaanse vloot se een Amerikaanse vragmotor en 'n vernietiger verloor. Na Midway en die uitputtende uitputting van die veldtog op die Salomonseilande, kon Japan se skeepsbou- en loodsopleidingsprogramme nie tred hou met die vervanging van hul verliese nie, terwyl die VSA sy produksie in beide gebiede geleidelik verhoog het. Die militêre historikus John Keegan noem die Slag van Midway "die mees verstommende en beslissende slag in die geskiedenis van vlootoorlogvoering." 
Guadalcanal, wat van Augustus 1942 tot Februarie 1943 geveg is, was die eerste groot geallieerde offensief van die oorlog in die Stille Oseaan -teater. In hierdie veldtog het Amerikaanse lug-, vloot- en grondmagte (later aangevul deur Australiërs en Nieu -Seelanders) in 'n veldtog van ses maande die vasberade Japanse verset geleidelik oorweldig. Guadalcanal was die sleutel om die Salomonseilande te beheer, wat beide kante as strategies noodsaaklik beskou het. Beide kante het 'n paar gevegte gewen, maar albei kante was te groot wat die toevoerlyne betref.
Die mededingende vloot het sewe gevegte gevoer, met die twee kante wat die oorwinnings verdeel het. Dit was: Slag van Savo -eiland, Slag van die Oostelike Solomons, Slag van Cape Esperance, Slag van die Santa Cruz -eilande, Slag van Guadalcanal, Slag van Tassafaronga en Slag van Rennell -eiland. Beide kante het hul vliegdekskepe uitgetrek, aangesien hulle te kwesbaar was vir lugvaart op land. 
Ter voorbereiding van die herowering van die Filippyne, het die vloot in die somer 1943 begin met die veldtog Gilbert en Marshall -eilande om die Gilbert- en Marshall -eilande van die Japannese terug te neem. Groot moeite is gedoen om matrose en mariniers te werf en op te lei en oorlogskepe, oorlogsvliegtuie en ondersteuning te bou skepe ter voorbereiding op 'n stoot oor die Stille Oseaan en om weermagoperasies in die suidwestelike Stille Oseaan, sowel as in Europa en Noord -Afrika te ondersteun. 
Die vloot het sy lang beweging weswaarts oor die Stille Oseaan voortgesit en die een eiland na die ander in beslag geneem. Nie elke Japannese vesting moes sommige vasgevang word nie, soos die groot basisse by Truk, Rabaul en Formosa deur lugaanvalle geneutraliseer is en dan eenvoudig gespring het. Die uiteindelike doel was om naby Japan self te kom, dan massiewe strategiese lugaanvalle te begin en uiteindelik 'n inval. Die Amerikaanse vloot het nie die Japannese vloot gesoek vir 'n beslissende geveg nie, aangesien die leerstelling van die Mahan sou suggereer dat die vyand moes aanval om die onverbiddelike opmars te stop.
Die hoogtepunt van die draeroorlog het gekom tydens die Slag van die Filippynse See.  Die doel was om beheer te neem van eilande wat vliegvelde binne die B-29-reeks van Tokio kan ondersteun. 535 skepe het op 15 Junie 1944 op die Mariana- en Palau -eilande 128 000 invallers van die weermag en mariene begin land. Die Japannese het 'n swak gekoördineerde aanval op die groter Amerikaanse vloot geloods; sy vliegtuie het op uiterste vlakke gery en kon nie bymekaar bly nie, sodat hulle maklik neergeskiet kon word in wat Amerikaners grappend die 'Great Marianas Turkey Shoot' noem.  Japan het nou die meeste van sy aanvallende vermoëns verloor, en die VSA het lugbase op Guam, Saipan en Tinian vir B-29-bomwerpers wat op Japan se tuiseilande gerig was.
Die laaste daad van 1944 was die Slag van Leyte Golf, die laaste seestryd in die geskiedenis waarin die geveglyn van een vloot die T van die geveglyn van sy vyand oorgesteek het, wat die kruislyn in staat gestel het om die volle sye hoofbatterye teenoor slegs die voorste gewere van slegs die vyand se voorste skip. Die Japannese plan was om die grootste deel van die Amerikaanse vloot weg te lok van die aksie by die Leyte -golf deur dit met 'n dummy -vloot ver na die noorde te lok, en dan die Amerikaanse weermag en mariniers by Leyte aan te sluit met 'n knypbeweging van twee eskaders slagskepe, en vernietig hulle. Die bewegings van hierdie Japannese vlootkomponente was vreeslik ongekoördineerd, wat gelei het tot 'n stuk slag van die Japannese vlooteenhede in die Sibuyan See en die Surigao Straat (waar 'die T gekruis' was), maar hoewel dit die voorneme was om die hoofliggaam van die VSA te lok Die vloot het tot volmaaktheid gewerk, maar die Japannese was nie hiervan bewus nie, met die gevolg dat 'n oorweldigend groot oorblywende mag van Japannese slagskepe en kruisers wat die paar Amerikaanse vlooteenhede wat by Leyte agtergebly het, aansienlik in getal was en die meeste van die Amerikaanse vlooteenhede agteruitgegaan het, en gedink het dat dit in die kake vaar van die kragtiger Amerikaanse hoofliggaam, het sy stert gedraai en weggehardloop sonder om sy voordeel te benut. Daarna het Japan al sy aanvallende vlootvermoë verloor.
Okinawa 1945 Wysig
Okinawa was die laaste groot stryd van die hele oorlog. Die doel was om van die eiland 'n opvanggebied te maak vir die inval in Japan wat in die herfs van 1945 geskied. Dit was net 550 kilometer suid van die Japannese tuiseilande. Marines en soldate het op 1 April 1945 geland om 'n veldtog van 82 dae te begin, wat die grootste land-see-lugstryd in die geskiedenis geword het en bekend was vir die woeste gevegte en die groot burgerlike ongevalle met meer as 150,000 Okinawans wat hul lewens verloor het. Japannese kamikaze -vlieëniers het die grootste verlies aan skepe in die Amerikaanse vlootgeskiedenis geëis met die sink van 38 en die beskadiging van nog 368. Totale Amerikaanse slagoffers was meer as 12,500 dood en 38,000 gewond, terwyl die Japannese meer as 110,000 mans verloor het. Die hewige geveg en groot Amerikaanse verliese het daartoe gelei dat die vloot 'n inval teen die belangrikste eilande gekant was. 'N Alternatiewe strategie is gekies: die gebruik van die atoombom om oorgawe te veroorsaak. 
Vaartegnologie: VS vs Japan Edit
Tegnologie en industriële krag was deurslaggewend. Japan kon nie sy vroeë suksesse benut voordat die geweldige potensiële mag van die Geallieerdes tot stand kon kom nie. In 1941 het die Japanese Zero -vegter 'n groter reikafstand en beter prestasie as mededingende Amerikaanse oorlogsvliegtuie, en die vlieëniers het meer ervaring in die lug.  Maar Japan het die Zero nooit verbeter nie en teen 1944 was die geallieerde vloot Japan ver in Japan sowel in kwantiteit as kwaliteit, en voor Duitsland in hoeveelheid en om gevorderde tegnologie prakties te gebruik. Hoogtegnologiese innovasies het met 'n duiselende snelheid aangebreek. Heeltemal nuwe wapensisteme is uitgevind - soos die landingskepe, soos die 3000 ton LST ("Landing Ship, Tank") wat 25 tenks duisende myl gedra het en dit regstreeks op die aanrandingsstrande geland het - uitgevind deur die Britte en afgelewer deur industriële kapasiteit van die VSA. Verder is ouer wapensisteme voortdurend opgegradeer en verbeter. Verouderde vliegtuie het byvoorbeeld meer kragtige enjins en meer sensitiewe radarstelle ontvang. Een belemmering vir vordering was dat admiraals wat grootgeword het met groot slagskepe en vinnige kruisers, dit moeilik kon vind om hul oorlogsleer aan te pas om die vermoë en buigsaamheid van die vinnig ontwikkelende nuwe wapensisteme in te sluit.
Die skepe van die Amerikaanse en Japannese magte het aan die begin van die oorlog baie ooreenstem. Teen 1943 was die Amerikaanse kwalitatiewe voorsprong die wen van gevegte teen 1944. Die Amerikaanse kwantitatiewe voordeel het die Japannese posisie hopeloos gemaak. Die Duitse vloot, wantrouig teenoor sy Japannese bondgenoot, ignoreer Hitler se bevele om saam te werk en het nie sy kundigheid oor radar en radio gedeel nie. Die keiserlike vloot was dus verder gestrem in die tegnologiese wedloop met die geallieerdes (wat wel met mekaar saamgewerk het). Die ekonomiese basis van die Verenigde State was tien keer groter as die van Japan, en die tegnologiese vermoëns daarvan was ook aansienlik groter, en dit het ingenieursvaardighede baie meer effektief as Japan gemobiliseer, sodat tegnologiese vooruitgang vinniger gekom het en meer effektief op wapens toegepas is. Bo alles het Amerikaanse admirale hul leerstellings oor vlootoorlog aangepas om die voordele te benut. Die kwaliteit en prestasie van die oorlogskepe van Japan was aanvanklik vergelykbaar met dié van die VSA.
Die Amerikaners was uiters, en miskien ook te selfversekerd, in 1941. Admiraal Chester W. Nimitz, bevelvoerder van die Stille Oseaan, het gespog dat hy 'n groter vloot kan verslaan as gevolg van ". Ons voortreflike personeel in vindingrykheid en inisiatief en die ongetwyfelde meerderwaardigheid van baie van ons toerusting." Soos Willmott opmerk, was dit 'n gevaarlike en ongegronde aanname.  Nimitz sou later sy roem behaal deur 'n groter Japannese mag in die Slag van Midway te verslaan en die gety in die Stille Oseaanoorlog te keer. 
Die Amerikaanse slagskepe voor Pearl Harbor kon elke minuut tot nege 2100 pond wapens-deurdringende doppe vuur maak, tot 'n afstand van 35 000 meter (19 myl). Geen skip behalwe 'n ander slagskip het die dik pantser gehad wat die soort vuurkrag kon weerstaan ​​nie. Toe intelligensie berig dat Japan in die geheim nog kragtiger slagskepe gebou het, reageer Washington met vier Iowa-gevegskepe van die klas. Die "grootgeweer" -admirale aan beide kante het gedroom van 'n groot skietgeveg op 'n afstand van 32 kilometer, waarin vliegtuie slegs gebruik sou word om die magtige gewere op te spoor. Hulle leer was heeltemal verouderd. 'N Vliegtuig soos die Grumman TBF Avenger kan 'n bom van 2 000 pond op 'n slagskip op 'n afstand van honderde myle laat val. 'N Vliegtuigskip het minder gekos, ongeveer dieselfde personeel benodig, was net so vinnig en kon maklik 'n slagskip laat sink. Tydens die oorlog het die slagskepe nuwe missies gevind: dit was platforms wat tientalle lugafweergewere bymekaar gehou het en agt of nege 14 duim of 16 duim langafstand gewere wat gebruik is om landteikens voor amfibiese landings te blaas. Hul kleiner 5-duim-gewere en die 4,800 3-duim tot 8-duim-gewere op kruisers en vernietigers was ook effektief om landingsones te bombardeer. Na 'n kort bombardement van die Tarawa -eiland in November 1943, het mariniers ontdek dat die Japannese verdedigers in ondergrondse skuilings oorleef het. Dit het toe 'n roetine-leer geword om deeglik oor strande te werk met duisende hoë-plofbare en wapenbrekende skulpe. Die bombardement sou 'n paar vaste plekke vernietig en sommige troepe doodmaak. Belangriker nog, dit het die kommunikasielyne verbreek, die verdedigers verstom en gedemoraliseer en die landingspartye vars vertroue gegee. Na die landing sou 'n vlootgeweer deur grondwaarnemers gerig wees op enige vyandelike bokse wat nog in werking was. Die ondergang van die slagskepe by Pearl Harbor was 'n seën in diepe vermomming, want nadat hulle opgewek is en hul nuwe missie opgedra het, het hulle goed presteer. (By gebrek aan Pearl Harbor, sou groot-geweer-admirale soos Raymond Spruance moontlik die vooroorlogse leerstelling gevolg het en 'n oppervlakgeveg wou soek waarin die Japannese baie moeilik sou kon verslaan.) 
In die Eerste Wêreldoorlog het die Amerikaanse vloot lugvaart ondersoek, beide op land en op vervoer. Die vloot het egter die lugvaart in 1919 byna afgeskaf toe admiraal William S. Benson, die reaksionêre hoof van vlootoperasies, nie 'die gebruik kon bedink wat die vloot ooit vir lugvaart sal hê nie', en hy in die geheim probeer het om die vlootafdeling van die vloot af te skaf.  Assistent -sekretaris van die vloot Franklin D. Roosevelt het die besluit omgedraai omdat hy geglo het dat lugvaart eendag 'die belangrikste faktor' op see kan wees met missies om vyandelike oorlogskepe te bombardeer, vyandelike vloote te verken, mynvelde in kaart te bring en konvooie te vergesel. Die vloot het dit onwilliglik toegelaat om dit 'n geringe missie te maak, maar het stadig sy lugvaart opgebou. In 1929 het dit een vervoerder (USS Langley), 500 vlieëniers en 900 vliegtuie teen 1937, dit het 5 draers (die Lexington, Saratoga, Ranger, Yorktown en Onderneming), 2000 vlieëniers en 1000 baie beter vliegtuie. Met Roosevelt nou in die Withuis, het die tempo gou versnel. Een van die belangrikste hulpverleningsagentskappe, die PWA, het die bou van oorlogskepe 'n prioriteit gemaak. In 1941 het die Amerikaanse vloot met 8 draers, 4500 vlieëniers en 3400 vliegtuie meer lugkrag gehad as die Japannese vloot. 
Die belangrikste vlootwapen van Duitsland was die U-boot; sy belangrikste missie was om die vloei van voorrade en ammunisie wat Brittanje oor die see bereik, af te sny. Onderzee -aanvalle op Brittanje se lewensbelangrike maritieme toevoerroetes in die "Battle of the Atlantic" het onmiddellik met die uitbreek van die oorlog begin. Alhoewel dit aanvanklik belemmer is deur die gebrek aan goed geplaasde hawens om van te werk, het dit verander toe Frankryk in 1940 val en Duitsland die beheer neem oor al die hawens in Frankryk en die Lae Lande. Die U-bote het aanvanklik so 'n hoë suksessyfer gehad dat die tydperk tot vroeg in 1941 bekend gestaan ​​het as die eerste gelukkige tyd. Die Kriegsmarine was verantwoordelik vir die kusartillerie wat groot hawens en moontlike invalspunte beskerm, en hanteer ook lugafweerbatterye wat groot hawens beskerm. 
In 1939–1945 het Duitse skeepswerwe 1 162 U-bote gelanseer, waarvan 785 tydens die oorlog (632 op see) vernietig is saam met die verlies van 30 000 bemanningslede. Die Britse anti-duikboot skepe en vliegtuie was verantwoordelik vir meer as 500 dood. Aan die einde van die oorlog het 156 U-bote aan die Geallieerdes oorgegee, terwyl die bemanning 221 ander, hoofsaaklik in Duitse hawens, afgestuur het. Wat die doeltreffendheid betref, het Duitse en ander as -duikbote 2828 handelskepe gesink, met 'n totaal van 14,7 miljoen ton (11,7 miljoen Britte), en nog baie meer is beskadig. Die gebruik van konvooie het die aantal insinkings dramaties verminder, maar konvooie het stadige bewegings en lang vertragings aan beide kante veroorsaak, en sodoende die vloei van geallieerde goedere verminder. Duitse duikbote het ook 175 geallieerde oorlogskepe gesink, meestal Britse, met 52 000 seevaarders van die Royal Navy. 
Die Duitse vloot was betrokke by baie operasies, begin met die inval in Pole. Ook in 1939 het dit die Britse vliegdekskip HMS laat sink Moedig en die slagskip HMS Royal Oak, terwyl u die verloor Admiraal Graf Spee tydens die Slag van die Rivierbord.
In April 1940 was die Duitse vloot sterk betrokke by die inval in Noorweë, waar dit die swaar kruiser verloor het Blücher, twee ligte kruisers en tien vernietigers. In ruil daarvoor het dit die Britse vliegdekskip HMS laat sink Heerlik en 'n paar kleiner skepe.
Die Royal Navy in die kritieke jare 1939–43 was onder bevel van First Sea Lord Admiral Sir Dudley Pound (1877-1943). As gevolg van die vroeëre veranderings het die Royal Navy die Tweede Wêreldoorlog betree as 'n heterogene mag van veterane uit die Eerste Wêreldoorlog, tussenoorlogse skepe beperk deur die nakoming van verdragsbeperkings en later onbeperkte ontwerpe. Alhoewel dit kleiner en relatief ouer was as tydens die Eerste Wêreldoorlog, was dit die belangrikste vlootmag tot 1944-45 toe dit deur die Amerikaanse vloot ingehaal is.
Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog het Brittanje se wêreldwye verpligtinge weerspieël in die ontplooiing van die vloot. Sy eerste taak was om die handel te beskerm, aangesien Brittanje sterk afhanklik was van die invoer van voedsel en grondstowwe, en die wêreldryk ook afhanklik was. Die vloot se bates is tussen verskillende vloote en stasies toegedeel. 
Vloot / stasie
Tuisvloot Tuiswater, dit wil sê Noordoos-Atlantiese Oseaan, Ierse See, Noordsee, Engelse kanaal (onderverdeel in opdragte en subopdragte)
Mediterreense vloot Middellandse See
South Atlantic Station en Cape of Good Hope Station Suid -Atlantiese en Suid -Afrikaanse streek
Amerika en Wes -Indiese Stasie Wes -Noord -Atlantiese Oseaan, Karibiese See, Oos -Stille Oseaan
Oos -Indiese stasie / Oos -vloot Indiese Oseaan (uitgesluit Suid -Atlantiese en Afrika -stasie, Australiese waters en waters aangrensend aan Nederlands -Oos -Indië)
China -stasie / Oos -vloot Noordwes-Stille Oseaan en waters rondom Nederlands-Oos-Indië
Daar is skerp verdeelde menings oor Pound se leierskap. Sy grootste prestasie was sy suksesvolle veldtog teen Duitse U-boot-aktiwiteite en die wen van die Slag om die Atlantiese Oseaan. Winston Churchill, die burgerlike hoof van die vloot (1939–40) en van al die magte as premier (1940–45), werk nou saam met hom oor vlootstrategieë wat hy "Churchill se anker" genoem het.  Hy blokkeer Churchill se plan om 'n gevegsvloot vroeg in die oorlog na die Baltiese See te stuur. Sy oordeel is egter betwis met betrekking tot sy mikrobestuur, die mislukte Noorse veldtog in 1940, sy afdanking van admiraal Dudley North in 1940, Japan se sinking van die Afstoot en die Prins van Wallis deur 'n lugaanval van Malaya aan die einde van 1941, en die mislukking in Julie 1942 om Convoy PQ 17 onder Duitse aanval te versprei. 
Gedurende die vroeë fases van die Tweede Wêreldoorlog het die Royal Navy kritieke dekking gebied tydens Britse ontruimings uit Noorweë (waar 'n vliegdekskip en 6 vernietigers verlore gegaan het, maar 338,000 mans ontruim is), uit Dunkirk (waar 7,000 RN -mans vermoor is) en by die Slag van Kreta. In laasgenoemde operasie het admiraal Cunningham groot risiko's geloop om die leër te onttrek, en het baie mans gered om nog 'n dag te veg. Die prestige van die vloot het 'n ernstige knou opgedoen toe die gevegskruiser Kap is deur die Duitse slagskip gesink Bismarck in Mei 1941. Hoewel die Bismarck 'n paar dae later gesink is, is die openbare trots op die Royal Navy ernstig beskadig as gevolg van die verlies van die "magtige Kap". [ aanhaling nodig ] Die RN het 'n bombardement van Oran in Algerië teen die Franse Middellandse See -vloot uitgevoer. In die aanval op Taranto -torpedobomwerpers het drie Italiaanse slagskepe in hul vlootbasis by Taranto gesink en in Maart 1941 drie kruisers en twee verwoesters by Cape Matapan gesink. Die RN het 'n ontruiming van troepe van Griekeland na Kreta en daarna vanaf die eiland uitgevoer. Hierin het die vloot drie kruisers en ses verwoesters verloor, maar 30 000 man gered.
Die RN was noodsaaklik vir die interdiktasie van Axis -voorrade aan Noord -Afrika en vir die hervoorsiening van sy basis in Malta. Die verliese in Operation Pedestal was groot, maar die konvooi het deurgekom.
Die Royal Navy was ook noodsaaklik vir die bewaking van die seebane wat die Britse magte in staat gestel het om in afgeleë dele van die wêreld soos Noord -Afrika, die Middellandse See en die Verre Ooste te veg. Konvooie is vanaf die begin van die oorlog gebruik en jag-patrollies teen duikbote is gebruik. Vanaf 1942 is die verantwoordelikheid vir die beskerming van Atlantiese konvooie verdeel tussen die verskillende geallieerde vloote: die koninklike vloot is verantwoordelik vir baie van die Noord -Atlantiese en Arktiese oseane. Onderdrukking van die bedreiging van die U-boot was 'n noodsaaklike vereiste vir die inval in Noord-Europa: die nodige leërs kon andersins nie vervoer en herverskaff word nie. Gedurende hierdie tydperk het die Royal Navy baie relatief goedkoop en vinnig geboude escort -vaartuie aangeskaf.
Die kusmagte en die Royal Naval Patrol Service was verantwoordelik vir die verdediging van die hawens en hawens en die hou van seebane langs die kus.
Oorheersing van die see was noodsaaklik vir die amfibiese operasies wat uitgevoer is, soos die invalle van Noordwes -Afrika (Operation Torch), Sicilië, Italië en Normandië (Operation Overlord). Vir operasie Neptunus verskaf die RN en RCN 958 van die 1213 oorlogskepe en driekwart van die 4000 landingsvaartuie. Deur die gebruik van die Mulberry -hawens kon die invalsmagte weer voorsien word. Daar was ook landings in die suide van Frankryk in Augustus.
Tydens die oorlog het dit egter duidelik geword dat vliegdekskepe die nuwe hoofskip van vlootoorlog was, en dat Brittanje se voormalige vloot superioriteit ten opsigte van slagskepe irrelevant geword het. Brittanje was 'n vroeë innoveerder in die ontwerp van vliegdekskepe en het gepantserde vliegdekke bekendgestel, in die plek van die nou verouderde en kwesbare slagskip. Die Royal Navy was nou verdwerg deur sy bondgenoot, die United States Navy. Die suksesvolle inval in Europa verminder die Europese rol van die vloot tot die begeleiding van konvooie en die verskaffing van vuursteun vir troepe naby die kus, soos by Walcheren, tydens die slag van die Scheldt.
Die Britse Oostelike Vloot is teruggetrek na Oos -Afrika weens Japannese invalle in die Indiese Oseaan. Ondanks die opposisie van die Amerikaanse vloothoof, admiraal Ernest King, het die Royal Navy 'n groot taakspan na die Stille Oseaan gestuur (British Pacific Fleet). Dit het die gebruik van heeltemal verskillende tegnieke vereis, wat 'n aansienlike vlootondersteuningstelsel vereis, hervoorsiening op see en die klem op mariene lugmag en verdediging. In 1945 is 84 oorlogskepe en ondersteuningsvaartuie na die Stille Oseaan gestuur. Dit is steeds die grootste buitelandse ontplooiing van die Royal Navy. Hul grootste aanval was op die olieraffinaderye in Sumatra om Japannese toegang tot voorraad te weier. Dit het egter ook dekking gegee vir die Amerikaanse landings op Okinawa en lugaanvalle en bombardemente op die Japannese vasteland uitgevoer.
Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog het die RN 15 slagskepe en gevegskrywers gehad met nog vyf slagskepe in aanbou, en 66 kruisers met nog 23 in aanbou. Aan 184 vernietigers met nog 52 in aanbou is 'n verdere 50 ou vernietigers (en ander kleiner vaartuie) uit die VSA verkry in ruil vir Amerikaanse toegang tot basisse in Britse gebiede (Destroyers for Bases Agreement). Daar was 60 duikbote en sewe vliegdekskepe met meer van albei in aanbou.  Aan die einde het die RN 16 slagskepe gehad, 52 draers - hoewel die meeste hiervan klein begeleiers of handelaars was - 62 kruisers, 257 vernietigers, 131 duikbote en 9 000 ander skepe. Tydens die oorlog het die Royal Navy 278 groot oorlogskepe  en meer as 1 000 kleintjies verloor. Aan die begin van die oorlog was daar 200 000 man (insluitend reserwes en mariniers), wat teen die einde tot 939 000 gestyg het. 51 000 RN -matrose is dood en nog 30 000 van die handelaars.  Die WRNS is in 1938 heraktiveer en hulle aantal het in 1944 tot 'n hoogtepunt van 74 000 gestyg.
Noorweë veldtog, 1940 Wysig
Finland se verdedigingsoorlog teen die Sowjet -inval, van November 1939 tot Maart 1940, het gekom in 'n tyd toe daar 'n gebrek aan grootskaalse militêre optrede op die vasteland was, die 'valse oorlog' genoem. Die aandag is gevestig op die Nordiese teater. Na maande se beplanning op die hoogste burgerlike, militêre en diplomatieke vlakke in Londen en Parys, is daar in die lente van 1940 'n reeks besluite geneem wat ongenooide invalle van Noorweë, Swede, Ysland en Denemarke se Faroëreilande behels, met die doelwitte van die Duitse oorlogsekonomie beskadig en Finland gehelp het in sy oorlog met die Sowjetunie. 'N Geallieerde oorlog teen die Sowjetunie was deel van die plan. Die belangrikste beginpunt vir die vloot is die Royal Navy se basis by Scapa Flow op die Orkney -eilande.  ​​Die Sowjet -inval in Finland het wydverspreide woede op populêre en elite -vlakke opgewek ter ondersteuning van Finland, nie net in Brittanje en Frankryk in die oorlog nie, maar ook in die neutrale Verenigde State. Die Volkebond het verklaar dat die USSR die aggressor was en dit verdryf.  "Amerikaanse meningsvormers behandel die aanval op Finland as 'n afskuwelike aggressie wat daaglikse opskrifte werd is, wat die houding teenoor Rusland vererger het."  Die werklike doel van die Geallieerdes was ekonomiese oorlogvoering: die afsny van die vervoer van Sweedse ystererts na Duitsland, wat volgens hulle bereken die Duitse oorlogsbedryf ernstig sou verswak. Die Britse Ministerie van Ekonomiese Oorlogvoering verklaar dat die projek teen Noorweë waarskynlik 'n uiters ernstige gevolge vir die Duitse nywerheidsproduksie [en die Sweedse komponent] kan veroorsaak dat die Duitse nywerheid tot stilstand kom en in elk geval 'n diepgaande uitwerking sal hê oor die duur van die oorlog. "  Die idee was om kragte weg te skuif van weinig doen aan die statiese Westelike Front in 'n aktiewe rol op 'n nuwe front. Die Britse militêre leierskap teen Desember het entoesiastiese ondersteuners geword toe hulle besef dat hul eerste keuse, 'n aanval op Duitse olievoorrade, nie goedkeuring sou kry nie. Winston Churchill, nou hoof van die Admiraliteit, het hard aangedring op 'n inval in Noorweë en Swede om die Finne te help en die ystervoorrade te sny. Net so het die politieke en militêre leiers in Parys die plan sterk ondersteun, omdat dit hul troepe in aksie sou bring. Die swak prestasie van die Sowjet -leër teen die Finne versterk die vertroue van die Geallieerdes dat die inval en die gevolglike oorlog met Rusland die moeite werd sou wees. Die burgerlike leierskap van die Neville Chamberlain -regering in Londen het egter teruggetrek en invalplanne uitgestel. Neutraal Noorweë en Swede het geweier om saam te werk.  Finland het gehoop op geallieerde ingryping, maar sy posisie het toenemend hopeloos geword en sy ooreenkoms met 'n wapenstilstand op 13 Maart dui op 'n nederlaag. Op 20 Maart het 'n meer aggressiewe Paul Reynaud premier van Frankryk geword en geëis dat Chamberlain onmiddellik sou inval en die Britse kabinet het uiteindelik ingestem en bevele is gegee.  Duitsland het egter die eerste keer binnegeval en Denemarke en Suid -Noorweë vinnig verower tydens Operasie Weserübung. Die Duitsers het die geallieerde inval suksesvol afgeweer.  Met die Britse mislukking in Noorweë, besluit Londen dat dit onmiddellik vloot- en lugbase in Ysland moet oprig. Ten spyte van Ysland se pleidooi vir neutraliteit, is Londen se besetting as 'n militêre noodsaaklikheid beskou. Die Faroëreilande is op 13 April beset en die besluit om Ysland op 6 Mei te beset  
Duitse inval bedreiging 1940 Wysig
Operasie Sea Lion was die bedreigde inval van Duitsland oor die Engelse kanaal in 1940. Die Duitsers het die soldate en die klein bote in plek gehad en het tenks en artillerie baie meer in die pad gehad as wat die Britte gehad het ná hul terugtrekking uit Duinkerken. Die Royal Navy en die Royal Air Force was egter ten volle voorbereid, en historici glo dat 'n poging tot inval 'n ramp vir die Duitsers sou wees. Britse vlootmag, gebaseer in Skotland, was baie goed toegerus met swaar gepantserde slagskepe wat Duitsland nie beskikbaar gehad het nie. Op geen stadium het Duitsland die nodige lug superioriteit gehad nie. En selfs al sou hulle lug superioriteit behaal het, sou dit op dae met slegte weer betekenisloos gewees het, wat oorlogsvliegtuie sou laat aard, maar nie die Royal Navy sou belemmer om die vervoer af te breek en die landingsvelde te blaas nie.  Die Duitse generaal Alfred Jodl het besef dat solank die Britse vloot 'n faktor was, 'n inval sou wees om 'my troepe in 'n maalmasjien' te stuur. 
Met 'n wye verskeidenheid nasies wat met die Geallieerdes saamwerk, het die Britte 'n manier nodig gehad om die werk te koördineer. Die Royal Navy het vlot omgegaan met die ballinge in Pole, Noorweë, Nederland, België, Frankryk, Joegoslavië en Griekeland, met behulp van 'n skakelstelsel tussen senior vlootoffisiere. Die stelsel het die effektiewe integrasie van die geallieerde vloot in bevele van die Royal Navy gelewer. 
Toe Frankryk in Junie 1940 val, het Duitsland Franse soldate tot krygsgevangenes gemaak, maar het Vichy Frankryk toegelaat om sy magtige vloot, die vierde grootste ter wêreld, te behou.  Frankryk stuur sy oorlogskepe na sy koloniale hawens of na hawens wat deur Brittanje beheer word. Die Britte het op 3 Julie 1940 teen een van die hoof eskaders geveg tydens die aanval op Mers-el-Kébir, Algerië (naby Oran). Die aanval het 1300 mans doodgemaak en een van die vier slagskepe het anker gesink of erg beskadig. Die Vichy -regering was inderdaad kwaad, maar het nie weerwraak geneem nie en 'n toestand van gewapende neutraliteit in die oorlog gehandhaaf.  Die Britte het oorlogskepe in beslag geneem in Britse hawens, en hulle het uiteindelik deel geword van die Free French Naval Forces. Toe Duitsland in November 1942 die hele Frankryk beset, het Vichy France ongeveer 'n derde van die oorlogskepe waarmee hy begin het, bymekaargekom in Toulon, ten bedrae van 200 000 ton. Duitsland het probeer om hulle in beslag te neem. Die Franse offisiere het toe hul eie vloot ontwrig. 
Die Italiaanse vloot ("Regia Marina") het die doel gehad om die trans -Middellandse See oop te hou vir Noord -Afrika en die Balkan wat dit deur die Britse koninklike vloot uitgedaag is. Dit was baie agter die Britte in die nuutste tegnologie, soos radar, wat noodsaaklik was vir nagskieters op lang afstand. Regia Marina Sterkte
6 slagskepe, 19 kruisers, 59 vernietigers, 67 torpedobote, 116 duikbote.
Twee vliegdekskepe was in aanbou, maar dit is nooit gelanseer nie. Die land was te arm om 'n groot skeepsbouveldtog te begin, wat die senior bevelvoerders versigtig gemaak het uit vrees vir die verlies van bates wat nie vervang kan word nie. In die Slag om die Middellandse See het die Britte die Italiaanse vlootkode verbreek en die tyd van vertrek, roete, aankomstyd en konvooie geken. Die Italianers het nagelaat om Malta te verower, wat die belangrikste verhoog en logistieke basis vir die Britte geword het.
Op 7 Desember 1941 het die hoofeenhede van die Japannese Vloot ingesluit: 
10 slagskepe (11 teen die einde van die jaar)
4 ligte vlootdraers
18 swaar kruisers
18 ligte kruisers
Die voorste sterkte van die Naval Air Forces was 1753 oorlogsvliegtuie, waaronder 660 vegvliegtuie, 330 torpedobomwerpers en 240 bomwerpers op die wal. Daar is ook 520 vlieënde bote wat vir verkenning gebruik is. 
In die ses maande na Pearl Harbor het die vloot van admiraal Yamamoto, wat op vervoer is, verskeie operasies onderneem, van strooptogte op Ceylon in die Indiese Oseaan tot 'n poging tot verowering van Midway Island, wes van Hawaii. Sy optrede was grootliks suksesvol om Amerikaanse, Britse en Nederlandse vlootmagte te verslaan, hoewel die Amerikaanse vloot by die slag van Coral Sea gehou het en Yamamoto 'n beslissende nederlaag op Midway toegedien het.  Guam val middel Desember, en die Filippyne is op verskeie punte binnegeval. Wake Island het op 23 Desember 1942 geval. Die IJN hanteer invalle van Nederlands -Oos -Indië, Wes -Nieu -Guinee en die Salomonseilande. IJN het groot voorwaartse basisse by Truk en Rabaul gebou. Die Japannese weermag het Manila, Kuala Lumpur en Singapoer ingeneem. Bali en Timor het ook in Februarie geval. Die vinnige ineenstorting van die geallieerde verset het die Amerikaanse-Brits-Nederlands-Australiese kommando in twee verdeel. By die Slag van die Java -see, einde Februarie en vroeg in Maart, het die IJN 'n dawerende nederlaag op die belangrikste ABDA -vlootmag onder die Nederlanders toegedien. Die veldtog in Oos -Indië het daarna geëindig met die oorgawe van die geallieerde magte op Java. 
Die klein, maar moderne Nederlandse vloot het as vernaamste missie die verdediging van die olie-ryk Nederlands-Oos-Indië gehad.  Nederland, Brittanje en die Verenigde State het probeer om die kolonie teen die Japannese te verdedig toe dit laat 1941 suidwaarts beweeg het op soek na Nederlandse olie.   Die Nederlanders het vyf kruisers, agt vernietigers, 24 duikbote en kleiner vaartuie, saam met 50 verouderde vliegtuie. Die meeste van die magte is verlore weens Japannese lug- of see -aanvalle, met die oorlewendes wat saamgesmelt is in die Britse Oostelike Vloot. Die Nederlandse vloot het onder jare se onderfinansiering gely en was onvoorbereid om 'n vyand te ontmoet met baie meer en baie swaarder skepe met beter wapens, waaronder die Long Lance-torpedo waarmee die kruiser Haguro sak die ligte kruiser HNLMS De Ruyter. 
Toe Duitsland in April 1940 inval, het die regering in ballingskap in Brittanje verhuis en 'n paar skepe saam met die hoofkwartier van die Koninklike Nederlandse Vloot het die geveg voortgesit. Dit onderhou eenhede in Nederlands -Oos -Indië en, nadat dit verower is, in Sri Lanka en Wes -Australië. Dit is deurslaggewend verslaan om die Nederlands -Oos -Indië in die Slag van die Java -see te verdedig. Die geveg het bestaan ​​uit 'n reeks pogings oor 'n tydperk van sewe uur deur die Combined Strike Force van admiraal Karel Doorman om die Japannese invalskonvooi aan te val, wat elkeen deur die escortmag teruggeweer is. Doorman het met sy skepe saam met 1000 van sy bemanning afgegaan. Tydens die meedoënlose Japannese offensief van Februarie tot April 1942 in Nederlands -Oos -Indië, is die Nederlandse vloot in die Verre Ooste feitlik vernietig en het dit altesaam 20 skepe (insluitend die enigste twee ligte kruisers) en 2500 matrose gesterf.  
'N Klein groepie Nederlandse duikbote in Wes-Australië het in die eerste weke van die oorlog meer Japannese skepe gesink as die hele Britse en Amerikaanse vloot saam, 'n uitbuiting wat Admiral Helfrich die bynaam "Ship-a-day Helfrich" besorg het. 
Oor die hele wêreld was Nederlandse vlooteenhede verantwoordelik vir die vervoer van troepe, byvoorbeeld tydens Operasie Dynamo in Duinkerke en op D-dag, het hulle konvooie begelei en vyandelike teikens aangeval.
Die bou van 'n Sowjet -vloot was 'n nasionale prioriteit, maar baie senior offisiere is aan die einde van die dertigerjare dood tydens suiwering.  Die vlootaandeel van die nasionale ammunisiebegroting het gedaal van 11,5% in 1941 tot 6,6% in 1944. 
Toe Duitsland in 1941 binnegeval en miljoene soldate gevange geneem het, is baie matrose en vlootgewere losgemaak om die Rooi Leër te versterk. Sowjetse vlootpersoneel het veral belangrike rolle op die land gehad in die gevegte om Odessa, Sewastopol, Stalingrad, Novorossiysk, Tuapse (sien Slag van die Kaukasus) en Leningrad. Die Baltiese vloot is in Leningrad en Kronstadt deur mynvelde geblokkeer, maar die duikbote het ontsnap. Die oppervlakvloot het geveg met die lugweerverdediging van die stad en het Duitse posisies gebombardeer. In die Swart See is baie skepe beskadig deur mynvelde en as -lugvaart, maar dit het gehelp om vlootbasisse te verdedig en te voorsien terwyl hulle beleër is, asook later ontruim. 
Die VSA en Brittanje het deur middel van Lend Lease aan die USSR skepe 'n totale verplasing van 810 000 ton gegee. 
Alhoewel die Sowjet-leiers huiwerig was om groter vaartuie te waag na die groot verliese wat die Sowjet-vloot in 1941-2 gely het, is die Sowjet-vernietigingsmag gedurende die hele oorlog gebruik in begeleide-, brandweer- en vervoerfunksies. Sowjet -oorlogskepe, en veral die vernietigers, het gedurende die oorlog in Arktiese waters en in die Swart See aksie beleef. In die Arktiese waters het Sowjet -vernietigers deelgeneem aan die verdediging van geallieerde konvooie. 
Die Roemeense vloot was die grootste vloot van die as tydens die vlootoorlog in die Swart See. Toe die land middel 1941 tot die oorlog toetree, het sy hoofmag bestaan ​​uit 5 vernietigers (twee Regele Ferdinand-klas en twee Mărăști-klas plus die seevarende torpedoboot Sborul), 1 duikboot (Delfinul), 1 mynleg fregat (Amiral Murgescu), vyf seegaande monitors (vier Mihail Kogălniceanu-klas en een Sava-klas), drie kuswagkruisers (almal Bistrița-klas), ses escortkorvette (vier van die in Frankryk gebou Sublocotenent Ghiculescu-klas plus die omskepte torpedobote Năluca en Smeul). Nog twee duikbote, Marsuinul en Rechinul, is 'n rukkie voor die toetrede tot Roemenië gelanseer, maar hulle is eers in Mei 1943 in gebruik geneem. In 1943 is ook vyf Italiaanse duikbote van die CB-klas aangeskaf. Teen Mei 1944 het twee Roemeense motor -torpedobote (Viscolul en Vedenia) is toegerus vir begeleidingsdiens.
Die Roemeense vloot was die enigste vloot wat meer as drie jaar lank geveg het sonder om 'n enkele eenheid van sy vernaamste magte vernietigers en duikbote te verloor.  Terselfdertyd het dit die sink van een vernietiger en meer as 'n dosyn duikbote, almal Sowjet, veroorsaak.
Onderzeeëroorlog in Pacific Edit
Onderzeeërs van die Amerikaanse vloot (met hulp van die Britte en Nederlanders), wat vanaf basisse in Australië, Hawaii en Ceylon werk, het 'n groot rol gespeel in die verslaan van Japan. Japannese duikbote het egter 'n minimale rol gespeel, alhoewel hulle die beste torpedo's van enige nasie in die Tweede Wêreldoorlog gehad het, en baie goeie duikbote.Die verskil in resultate is te wyte aan die baie verskillende leerstellings van die partye, wat aan die Japannese kant op kulturele tradisies gebaseer was. [ aanhaling nodig ]
Geallieerde leer en toerusting Redigeer
Geallieerde duikbote konsentreer op die vernietiging van die Japanse logistiek, waarvoor die eilandnasie afhanklik was van skeepvaart. Binne 'n paar uur na Pearl Harbor het Roosevelt 'n nuwe leerstelling gelas: 'n onbeperkte duikbootoorlog teen Japan. Dit het beteken dat 'n oorlogskip, kommersiële vaartuig of passasierskip in asbestuurde waters gesink word, sonder waarskuwing en sonder hulp aan oorlewendes. Amerikaanse torpedo's, die standaarduitgawe Mark XIV -torpedo en sy Mark VI -ontploffer was albei gebrekkig, probleme is eers in September 1943 reggestel. Die ergste is dat voor die oorlog 'n oningeligte doeanebeampte 'n afskrif van die Japannese handelsvaartkode beslag gelê het (genaamd die "maru kode "in die USN), sonder om te weet dat Amerikaanse kommunikasie -intelligensie dit gebreek het  Japan het dit onmiddellik verander, en dit is eers in 1943 herstel.
Dit was dus eers in 1944 dat die Amerikaanse vloot geleer het om sy 150 duikbote optimaal te gebruik: effektiewe radar aan boord geïnstalleer, bevelvoerders wat nie aggressief was nie, vervang en foute in torpedo's herstel.
Japannese leer en toerusting Redigeer
Vir die keiserlike Japannese vloot het duikbote egter, as deel van die Japannese vegterstradisie van bushido, verkies om oorlogskepe aan te val eerder as vervoer. Gekonfronteer met 'n konvooi, sou 'n geallieerde duikboot probeer om die handelskepe te laat sink, terwyl hul Japannese eweknieë die begeleide eerste prioriteit sou gee. Dit was belangrik in 1942, voordat die produksie van geallieerde oorlogskepe bereik kon word. Terwyl die VSA 'n buitengewoon lang toevoerlyn tussen die weskus en die voorste gebiede gehad het wat kwesbaar was vir duikbootaanvalle, is Japan se duikbote eerder gebruik vir langafstandverkenning en om voedsel te verskaf vir die duisende soldate wat op vestings gestrand was afgesny, veral Truk en Rabaul. 
Aanbodopbrengste was 'n mindere afname in die geallieerde hulpbronne. Die behoefte om MacArthur se magte wat in die Filippyne vasgekeer was, te voorsien, het gelei tot die afleiding van bote na 'guerrilla submarine' missies. Bote in Australië het bote onder Japannese lug bedreiging geplaas terwyl op pad om gebiede te patrolleer, wat doeltreffendheid belemmer, en Nimitz het op duikbote staatgemaak om die vyandelike basisse noukeurig dop te hou. 'N Klein aantal te groot duikbote het 'n groot deel van die heraanbod hanteer, duikbote wat minder rats was as hul susters wat begeleide konvooie aanval.
Die vereistes van die Japannese weermag om afgesnyde garnisoene per duikboot te voorsien, verminder die doeltreffendheid van die Japannese oorlog teen oorlogvoering verder.   Boonop eerbiedig Japan sy neutraliteitsverdrag met die Sowjetunie en ignoreer Amerikaanse vragmotors wat miljoene ton oorlogsvoorrade van San Francisco oor noordelike roetes na Vladivostok gestuur het.  
'N Klein aantal geallieerde duikbote - minder as 2 persent van die vloot tonnemaat - het Japan gewurg deur sy handelsvloot te laat sink, baie troepetransport te onderskep en byna al die olie -invoer wat noodsaaklik was vir oorlogvoering af te sny. Vroeg in 1945 was die olietenks droog. [ aanhaling nodig ] 
Die Japannese handelsvloot was in Desember 1941 tydens die oorlog 6,4 miljoen ton, terwyl 3,9 miljoen ton nuwe skeepsvaart gebou is. Japannese handelsverliese beloop 8,9 miljoen ton, wat 1,5 miljoen ton aan die einde van die oorlog laat staan ​​het.  Alhoewel ramings verskil, was die Amerikaanse duikbote alleen waarskynlik verantwoordelik vir 56% van die Japanse handelaars wat gesink het, die meeste van die res is aan die einde van die oorlog deur vliegtuie getref of deur myne vernietig. Amerikaanse duikbote het ook beweer dat 28% van die Japannese oorlogskepe vernietig is.  Verder het hulle belangrike verkenningsrolle gespeel, soos tydens die gevegte van die Filippynse See en die Leyte -golf, toe hulle 'n akkurate en tydige waarskuwing gegee het oor die aanpak van die Japannese vloot. Onderzeeërs het vanaf veilige basisse in Fremantle, Australië, Pearl Harbor Trincomalee, Ceylon en later Guam, bedryf. Dit moes beskerm word deur oppervlakvlote en vliegtuie.
Japannese anti-duikbootpraktyke was sorgeloos en sleg bestuur.  Japannese konvooie was swak georganiseer en verdedig in vergelyking met geallieerdes, 'n produk van gebrekkige IJN -leer en opleiding. Die aantal Amerikaanse duikbote wat op 'n patrollie was, het te alle tye toegeneem van 13 in 1942 tot 18 in 1943 tot 43 aan die einde van 1944. Die helfte van hul moord het plaasgevind in 1944, toe meer as 200 subs werk.  Teen 1945 het patrollies afgeneem omdat so min doelwitte op die oop see gewaag het. In totaal het geallieerde duikbote 1200 handelskepe vernietig. Die meeste was klein vragmotors, maar 124 was tenkwaens wat ten sterkste olie uit Oos -Indië gebring het. Nog 320 was passasierskepe en troepevervoer. In kritieke stadiums van die veldtogte van Guadalcanal, Saipan en Leyte is duisende Japannese troepe doodgemaak voordat hulle geland kon word. Meer as 200 oorlogskepe is gesink, van baie hulp- en vernietigers tot agt draers en een slagskip.
Onderwateroorlogvoering was veral gevaarlik vir die duikbootbemanning. Die Amerikaanse duikbootdiens het slegs 1,6% van die vlootpersoneel of 50 000 man ingesluit. Die meeste was kusgebaseer. Van die 16 000 wat op patrollie gegaan het, het 3 500 (22%) nooit teruggekeer nie, die hoogste slagoffersyfer van enige Amerikaanse mag in die Tweede Wêreldoorlog.  Die Japannese verliese was nog erger.
Terwyl die Koninklike Vloot baie energie bestee het aan die aanval op Duitse oppervlakte- en duikbootaanvalle op sy handelsvaart, het dit ook sy eie aanval op die skeepsvaart van Axis geloods, veral in die Middellandse See. Die Britte het 3082 Axis -handel in die Middellandse See gesink, wat meer as 4 miljoen ton beloop. Die verlies aan voorrade was noodlottig vir die as -leërs in Noord -Afrika. 
Die 26 voet lange LVT-4 landingstuig is in April deur 'n span toegewyde vrywilligers in Crowland ontbloot
Dit was een van 16 wat ingebring is om as 'n vloedverdediging in die dorp Crowland, Lincolnshire, te dien tydens vloede van 1947
Toe water egter in die vloedvlakte teruggepomp word, dryf verskeie van die LVT-4's weg
Die een wat in April opgegrawe is, sak in 'n gat, terwyl nog twee van hulle in die visputte bly
Gepubliseer: 12:18 BST, 9 Junie 2021 | Opgedateer: 20:14 BST, 11 Junie 2021
'N Amfibiese voertuig van die Tweede Wêreldoorlog wat 74 jaar begrawe is, word vir die eerste keer van naby in 'n nuwe dokumentêr gesien nadat dit in April opgegrawe is.
Die 26 voet lange LVT-4 landingsvaartuig is ontbloot deur 'n span toegewyde vrywilligers wat vyf dae lank in 'n gebied onder die Lincolnshire Fens aan die buitewyke van Peterborough gegrawe het.
Dit was een van 16 wat ingebring is om as 'n vloedverdediging in die dorpie Crowland op te tree tydens die vloede van 1947, nadat hoogwater, reën en wind veroorsaak het dat die Wellandrivier sy oewers bars.
Toe die water egter terug in die vloedvlakte gepomp word, dryf verskeie van die LVT-4's weg.
Die een wat in April opgegrawe is, sak in 'n gat, terwyl nog twee van hulle in die visputte bly. Minstens nog vyf is onder die grond geleë en gaan opgegrawe word.
Nou, in 'n nuwe kort dokumentêr oor die streaming platform History Hit, word die LVT-4 wat in April opgegrawe is, vir die eerste keer onthul sedert hy skoongemaak is deur 'n span onder leiding van die plaaslike man Daniel Abbott.
Omdat die voertuig van 13 ton in klei begrawe is en baie van die onderdele daarvan gemaak is van koper, wat bestand is teen korrosie, is die voertuig in 'n ongelooflike toestand.
'N Bord met sy naam -' Water Buffalo ' - is nog steeds duidelik sigbaar, net soos die interne motorknoppe terwyl die agterste oprit nog oopgaan, ondersteun deur die oorspronklike vlekvrye staalkabels.
Abbott, voorsitter van Crowland Buffalo LVT, wys ook aanbieder Dan Snow koeëlgate in die vaartuig - 'n bewys van sy onthulling dat dit aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog deelgeneem het aan die belangrikste operasie om die Ryn oor te steek.
Hy onthul ook dat sy span onder die vloer se vloerplanke 'n rantsoenpak gevind het waarin aangedui is dat dit tydens die geveg gebruik is.
'N Amfibiese voertuig van die Tweede Wêreldoorlog wat in April uit die Lincolnshire Fens opgegrawe is nadat dit langer as 70 jaar begrawe is, word vir die eerste keer van naby gesien in 'n nuwe History Hit -dokumentêr, aangebied deur historikus Dan Snow
Die 26 voet lange LVT-4 landingstuig as 'n vloedverdediging in die dorpie Crowland, Lincolnshire, tydens die vloede van 1947 na hoogwater, reën en wind het veroorsaak dat die rivier die Welland sy oewers bars
Die ontdekking van die LVT in April het wêreldwye opslae gemaak en die plaaslike bevolking betower, wat bymekaargekom het om te kyk hoe die voertuig met twee hyskrane uit die aarde gehaal word.
Abbott het aan Snow gesê dat hy drie jaar lank navorsing gedoen het en met pensioenarisse gesels het wat die vloede onthou tydens sy soeke na die LVT's.
'N RAF -bomverwyderingspan het daarna 'n grondgebied geskandeer en' blobs 'gevind wat twee van die tenks blyk te wees.
Ongeveer 4 500 ton aarde is daarna opgegrawe om die een wat nou skoongemaak is, te ontbloot.
Dit is daarna na 'n nabygeleë kraanwerf verplaas, waar Abbott en sy mede -vrywilligers besig was om dit op te ruim.
Die span het hamers en beitels gebruik om die vuil van die metaal te verwyder.
Die span glo dat hierdie LVT deelgeneem het aan die operasie om troepe oor die Ryn te vervoer tydens die laaste dae van die geveg teen die terugtrekkende magte van Adolf Hitler.
Die oprit van die LVT maak steeds oop, ondersteun deur sy oorspronklike vlekvrye staalkabels. Hulle is bewaar deur die klei waarin die vaartuig begrawe is
Die aanbieder Dan Snow is verbaas toe Abbott die oprit losmaak en dit voor hom oopvou
Abbott, voorsitter van Crowland Buffalo LVT, wys ook aanbieder Dan Snow koeëlgate in die vaartuig
Dit staan ​​bekend as Operation Plunder en was die grootste amfibiese operasie in die lug sedert die inval in Normandië in Junie 1944.
Die oorspronklike berig van die Daily Mail oor die vloede
Behalwe om troepe te vervoer, het die Buffels ook toerusting en Jeeps gedra.
Meneer Snow word in die vaartuig geklim, waar hy sien dat die draaiknoppe nog steeds sigbaar is.
'N Bakeliet -bordjie met' Gevaar 'in hoofletters bo 'n waarskuwing met die aanduiding' voordat die enjin gestart word, laat die waaier altyd vir vyf minute hardloop ', is steeds aan sy sy vasgemaak.
Hy is ook verbaas toe Abbott die oprit losmaak en vir hom sê dat die kabels wat dit ondersteun, die oorspronklike is wat 74 jaar onder die grond oorleef het.
Abbott en sy mede -vrywilligers hoop om die LVT volledig te herstel en te vertoon.
Later in die program word meneer Snow na 'n nabygeleë veld geneem waar die span glo dat 'ten minste nog vyf' van die LVT's begrawe is.
Hy het gesê: 'Ons het die binnekant van hierdie bultjies en stote gemeet, en dit is dieselfde meting as die binnekant van 'n buffel.'
In Maart 1947 is die Buffalo LVT's deur die regering na Crowland ontplooi na oorstromings, wat gekom het na 'n kombinasie van swaar sneeu, 'n skielike ontdooiing, hoogwater, reën en wind, wat veroorsaak het dat die rivier die Welland sy oewers breek.
Ongeveer 30 000 hektaar grond rondom Crowland is oorstroom en sommige mense is tydelik dakloos gemaak.
The Buffalo, ook bekend as die Landing Vehicle Tracked, was 'n Amerikaanse vragskip wat oorspronklik ontwerp was om winkels van skip tot kus te bring.
Dit het egter gou 'n aanvalsvoertuig geword wat troepe aan wal gebring het tydens amfibiese operasies.
Die vaartuig is ontwerp deur die ingenieur Donald Roebling wat sy vorige militêre tenk, wat hy die Alligator genoem het, aangepas het sodat dit tydens die Tweede Wêreldoorlog deur die vloot en mariene korps gebruik kon word.
Die LVT-4 kon die mans binne beskerm met die gepantserde konstruksie en die agterste oprit het troepe ook in staat gestel om vinnig uit te kom wanneer hulle inkomende vuur in die gesig staar.
Die Amerikaanse mariniers het hulle op groot skaal in die Stille Oseaan gebruik teen Japannese magte, en hulle selfs met dodelike vlamwerpers bewapen.
In Europa het die Britse leër 600 van hulle in 1945 gebruik om die Ryn oor te steek, gewapen met 20 mm kanonne en masjiengewere.
Die Royal Marines gebruik dit ook in Birma en Malaya en in die noodlottige Suez-krisis van 1956.
In 1943 gebruik die Amerikaanse mariniers die voertuie tydens die landing op die eiland Bougainville, wat deel uitmaak van Papoea -Nieu -Guinee, tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Die tenks is ook tussen 1944-45 in klein hoeveelhede deur die Amerikaanse weermag in Europa gebruik vir rivieroorskrydings.
In 1945 is die LVT-2's en LVT-4's gebruik deur Amerikaanse troepe wat die Roerrivier, tussen Roermond in Nederland en Düren in Duitsland, oorsteek tydens Operasie Granaat.
Die operasie van die Tweede Wêreldoorlog was die begin van die geallieerde inval in Duitsland.
'N Bord met sy naam -' Water Buffalo ' - is sigbaar nadat Abbott etlike weke weggekap het aan die klei wat die vaartuig bedek het
Die oorspronklike draaiknoppe, kompleet met hul verskillende etikette, word ook in die vaartuig gesien - met hul glasbedekkings nog steeds op hul plek
'N Bakelietbord waarop' Gevaar 'in hoofletters staan, bo 'n waarskuwing met die opskrif' voor die enjin begin, blaas altyd vyf minute ', is steeds aan sy sy vasgemaak
Abbott en sy mede -vrywilligers hoop om die LVT volledig te herstel en te vertoon. Op die foto: 'n Oorsig van die skoongemaakte vaartuig van voor
Die vaartuig is ontwerp deur die ingenieur Donald Roebling wat sy vorige militêre tenk, wat hy die Alligator genoem het, aangepas het sodat dit tydens die Tweede Wêreldoorlog deur die vloot en mariene korps gebruik kon word. Op die foto: die vaartuig van bo
Alhoewel dit geroes is, is die vaartuie se spore steeds op die voertuig aangebring en is dit goed bewaar deur die klei waarin dit begrawe is
Snow word gesien hoe hy die vaartuig binnekom en is verbaas oor die merkwaardige toestand ondanks sy ouderdom en die feit dat dit so lank begrawe is
Later in die program word meneer Snow na 'n nabygeleë veld geneem waar die span glo dat 'ten minste nog vyf' van die LVT's begrawe is
In April het mnr. Abbott gesê sy span moet 'baie met die hand grawe' en 'n masjien van die North Level Drainage Board gebruik om die voertuig te ontbloot.
'Ek wou nog altyd een van die tenks uithaal voor die 75ste herdenking van die vloede, en ons het dit 'n paar jaar gelede begin beplan,' het hy gesê.
'Ek is oor die maan met wat ons bereik het, dit is baie opwindend.'
Hy het gesê dat die geweerhouer eers gevind is en in 'n 'fantastiese toestand' was.
Die ontdekking van die LVT in April het wêreldwye opslae gemaak en die plaaslike bevolking betower, wat bymekaargekom het om te kyk hoe die voertuig met twee hyskrane uit die aarde gehaal word
Die vaartuig is uitgesleep voordat dit na 'n nabygeleë kraanwerf geneem is, waar Abbott en sy span besig was om dit op te ruim
Daniel Abbott hou 'n vlag van die Unie vas by die 26 voet lange vaartuig kort nadat dit in April van die aarde afgetrek is
Die vrywilligers het vyf dae lank die gebied gegrawe na jare se navorsing om die ligging van die vaartuig te vind
Die tenks is die eerste keer in 1942 in Noord -Afrika gebruik om voertuie te sleep en ook vir die berging van bote.
Na die Tweede Wêreldoorlog is van die tenks tydens die Koreaanse Oorlog gebruik vir die landing in Incheon en die daaropvolgende Han River -kruising.
Die amfibiese voertuie is ook gebruik in die ontruiming van Hungnam Harbour toe Chinese magte aangeval het.
Na die oorlog is die oudste Buffels weggegooi of aan ander lande verkoop, maar die LVT-3 en LVT (A) -5's het by die Amerikaanse weermag gebly.
Hoe is amfibiese voertuie van Buffels tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik?
The Buffalo, ook bekend as die Landing Vehicle Tracked, was 'n Amerikaanse vragskip wat oorspronklik ontwerp was om winkels in die 1920's en 30's van die skip na die wal te bring.
Dit het gou 'n aanvalsvoertuig geword wat troepe aan wal gebring het tydens amfibiese operasies nadat ingenieur Donald Roebling sy vorige militêre tenk, wat hy die Alligator genoem het, aangepas het.
In Europa het die Britse leër 600 daarvan gebruik om die Ryn in 1945 tydens Operasie Plunder oor te steek, gewapen met 20 mm kanon en masjiengewere.
Die Buffalo -tenk was oorspronklik 'n Amerikaanse vragskip
Die Royal Marines het dit in Birma en Malaya en in die noodlottige Suez-krisis van 1956 gebruik.
Tydens die Suez-kanaalkrisis het die Royal Marines met behulp van die Amerikaanse tenks in Port Said geland terwyl hulle ondersteun is deur 'n aantal Centurion-tenks van die Royal Tank Regiment.
Die tenks is ook in 1944-45 deur die Amerikaanse leër in Europa in klein getalle gebruik vir rivieroorgange.
Dit is die eerste keer in 1942 in Noord -Afrika gebruik om voertuie te sleep en ook vir die berging van bote.
Na die Tweede Wêreldoorlog is sommige van die tenks tydens die Koreaanse Oorlog gebruik vir die landing in Incheon en die daaropvolgende Han River-kruising om Seoul weer te neem.
Die amfibiese voertuie is ook gebruik tydens die ontruiming van Hungnam Harbour toe Chinese magte aangeval het.
Na die oorlog is die oudste Buffels weggegooi of aan ander lande verkoop, maar die LVT-3 en LVT (A) -5 het by die Amerikaanse weermag gebly.