Simbool op nutspaal op foto uit 1906 - Inligting
Simbool op nutspaal op foto uit 1906
Ek het toevallig hierdie simbool opgemerk:
op 'n gebruikspaal op 'n foto uit 1906.
Wat beteken die simbool?
Is dit 'n vereenvoudigde logo van die logo van die Portland Railway Light and Power Company? Volgens hierdie webwerf het hulle die elektriese dienste in 1906 aan sommige kliënte in Salem oorgeneem (sien hieronder)
1906: Portland kry sy eerste bioskoop. PGE smelt saam met Portland Railway Company en die Oregon Water Power & Railway Company om Portland Railway Light & Power Co (PRL & P) te word - die eienaar en operateur van stads- en voorstedelike elektriese spoorwegdienste; PRL & P koop kragondernemings en neem elektriese diens oor aan Washington -kliënte in Vancouver en Oregon -kliënte in Salem, Mount Angel, Silverton en Woodburn. Cazadero/Faraday plant
Dit lyk soos 'n watermerk of iets soortgelyks, óf bo -op die foto self aangebring, óf op 'n stadium bygevoeg tydens die omskakeling van die foto in digitale formaat. Dit behou nie dieselfde skaduwee as op die boom self nie (veral daar is 'n klein skaduwee wat daaroor sou loop as dit eintlik 'n deel van die oorspronklike foto was). Alhoewel dit min of meer op die boom gesentreer is, is dit nie so nie presies gesentreer en 'n mens sou verwag dat die vorm van die driehoek so effens verdraai sou word deur die kromming van die boom as dit inderdaad daarop sit (dit lyk eintlik asof dit 'dryf'), daarom het ek dink dit is 'n ekstra-fotografiese artefak). Dit is ook langs die linkerkantlyn, nie 'n buitengewone plek om so 'n merk te plaas nie, en dit lyk vir my 'n helderder wit skakering as enigiets anders op die foto.
Hidro -elektriese krag: hoe dit werk
So, hoe kry ons elektrisiteit uit water? Eintlik produseer hidro-elektriese en steenkoolkragsentrales elektrisiteit op 'n soortgelyke manier. In beide gevalle word 'n kragbron gebruik om 'n propelleragtige stuk, 'n turbine, te draai.
Vallende water produseer hidro -elektriese krag.
Krediet: Tennessee Valley Authority
So, hoe kry ons elektrisiteit uit water? Eintlik produseer hidro-elektriese en steenkoolkragsentrales elektrisiteit op 'n soortgelyke manier. In beide gevalle word 'n kragbron gebruik om 'n propelleragtige stuk turbine te draai, wat dan 'n metaalas in 'n elektriese kragopwekker draai, wat die motor is wat elektrisiteit produseer. 'N Steenkoolkragstasie gebruik stoom om die turbine se lemme te draai terwyl a hidro -elektriese aanleg gebruik vallende water om die turbine te draai. Die resultate is dieselfde.
Kyk na die diagram (met vergunning van die Tennessee Valley Authority) van 'n hidro -elektriese kragstasie om die besonderhede te sien:
Die teorie is om 'n dam op 'n groot te bou rivier met 'n groot daling in hoogte (daar is nie baie hidro -elektriese aanlegte in Kansas of Florida nie). Die dam stoor baie water daaragter in die reservoir. Naby die bodem van die damwal is die waterinname. Swaartekrag veroorsaak dat dit deur die pen in die dam val. Aan die einde van die penhouer is daar 'n turbine -dryfveer wat deur die bewegende water gedraai word. Die as van die turbine gaan in die kragopwekker wat die krag produseer. Kraglyne is gekoppel aan die kragopwekker wat elektrisiteit na u huis en myne vervoer. Die water loop verby die dryfveer deur die stertlyn tot by die rivier verby die dam. Terloops, dit is nie 'n goeie idee om in die water reg onder 'n dam te speel as water vrykom nie!
'N Turbine en kragopwekker produseer die elektrisiteit
Diagram van 'n hidro -elektriese turbine en kragopwekker.
Krediet: Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs
Oor hoe hierdie kragopwekker werk, verduidelik die Corps of Engineers dit so:
"'N Hidrouliese turbine skakel die energie van vloeiende water om in meganiese energie.' N Hidro -elektriese kragopwekker skakel hierdie meganiese energie om in elektrisiteit. Die werking van 'n kragopwekker is gebaseer op die beginsels wat Faraday ontdek het. Hy het gevind dat wanneer 'n magneet by 'n geleier verby beweeg word, Dit veroorsaak dat elektrisiteit vloei. In 'n groot kragopwekker word elektromagnete gemaak deur gelykstroom te sirkuleer deur draadlusse wat om stapels magnetiese staallaminasies gewikkel is. Dit word veldpale genoem en is op die omtrek van die rotor gemonteer. Die rotor is vasgemaak na die turbine -as, en draai teen 'n vaste spoed. As die rotor draai, veroorsaak dit dat die veldpale (die elektromagnete) verby die geleiers in die stator beweeg. Dit veroorsaak weer elektrisiteit en 'n spanning ontwikkel by die generator se uitgangsterminale. "
Gepomp berging: hergebruik van water vir die hoogste vraag na elektrisiteit
Die vraag na elektrisiteit is nie 'plat' en konstant nie. Die vraag styg gedurende die dag, en oornag is daar minder elektrisiteit in huise, besighede en ander geriewe nodig. Byvoorbeeld, hier in Atlanta, Georgia, om 17:00 op 'n warm naweekdag in Augustus, kan u wed dat daar 'n groot vraag na elektrisiteit is om miljoene lugversorgers te bestuur! Maar 12 uur later om 05:00. nie soseer nie. Hidro-elektriese aanlegte is meer doeltreffend om in kort tydperke te voorsien in piekkragbehoeftes as fossielbrandstof- en kernkragaanlegte, en een manier om dit te doen is deur gebruik te maak van "gepompte berging", wat dieselfde water meer as een keer hergebruik.
Gepompte berging is 'n metode om water in die reservaat te hou vir kragvereistes in die spitstyd deur water wat reeds deur die turbines gevloei het, terug te voer na 'n opbergpoel bo die kragsentrale op 'n tydstip waarop die verbruikers se vraag na energie laag is, soos in die middel Van die nag. Die water word dan toegelaat om terug te vloei deur die turbine-kragopwekkers op tye wanneer die vraag groot is en 'n groot las op die stelsel geplaas word.
Die reservoir werk baie soos 'n battery, wat krag in die vorm van water stoor as die behoeftes laag is en maksimum krag lewer tydens daaglikse en seisoenale spitstye. 'N voordeel Die gepompte berging is dat hidro -elektriese opwekkingseenhede vinnig kan begin en die produksie vinnig kan aanpas. Hulle werk doeltreffend as dit vir een uur of 'n paar uur gebruik word. Omdat gepompte opbergingsreservoirs relatief klein is, is die boukoste oor die algemeen laag in vergelyking met konvensionele waterkraggeriewe.
A. Russell Mortensen het sy tyd tussen Utah en Kalifornië verdeel en sy vroeë professionele jare as onderwyser, administrateur en redakteur deurgebring. Hy is gebore in Salt Lake City vir Arlington Peter en Fannie Burnham Mortensen op 30 Januarie 1911 en is grootgemaak in die suide van Kalifornië. Mortensen het in die vroeë 1930's na Utah teruggekeer om die Brigham Young University by te woon. Terwyl hy daar was, ontmoet en trou hy met Bessie Burch, 'n boorling van Spanish Fork, Utah. Nadat hy in 1937 'n BS in die geskiedenis ontvang het, word Mortensen vir 'n jaar skoolhoof van die Garfield County Cannonville School.
Die Mortensens het twee jaar in Kalifornië deurgebring terwyl hy aan 'n meestersgraad gewerk het, in 1940 toegeken aan die Universiteit van Kalifornië in Los Angeles, voordat hy na Utah teruggekeer het. Die volgende ses jaar was Mortensen 'n geskiedenisinstrukteur aan die Hoërskool Provo. Sy onderrig is tydens die Tweede Wêreldoorlog onderbreek toe hy in die Stille Oseaan -teater as vlootkommunikasiebeampte gedien het.
Na die oorlog keer die egpaar weer terug na Kalifornië en Mortensen keer terug na die U.C.L.A. kampus. Die volgende vier jaar werk Mortensen aan 'n doktorsgraad in geskiedenis as onderwysassistent by U.C.L.A. en later as instrukteur van die Amerikaanse en Latyns -Amerikaanse geskiedenis aan die San Bernardino Valley College. Terwyl hy in San Bernardino was, het Mortensen sy verbintenis met die Amerikaanse vloot voortgesit as die assistent -opleidingsbeampte by die U.S. Naval Reserve Training Center.
A. Russell Mortensen het sy Ph.D. aan die Universiteit van Kalifornië in Los Angeles in 1950. Dieselfde jaar sterf sy vrou, Bessie, na die geboorte van hul sesde kind. Met hierdie slag het Mortensen sy gesin na Utah verwyder, waar hy die pos aanvaar het as direkteur van die Utah Historical Society en redakteur van sy tydskrif Utah Historical Quarterly. Gedurende sy elf jaar as direkteur skryf hy 'n aantal artikels vir die Utah Historical Quarterly, ander tydskrifte en plaaslike koerante. In 1958 die boek Onder die Mormone, wat saam met William Mulder geskryf is, is gepubliseer. Dit is ook gedurende hierdie jare dat hy met Florence Page getroud is.
In 1961 word Mortensen direkteur van die University of Utah Press en professor in geskiedenis en biblioteekwetenskap aan die universiteit. Die Western History Association en die universiteit het 'n nuwe kwartaallikse tydskrif, die Amerikaanse Weste, waarvoor Mortensen gedien het as redakteur tussen 1962 en 1967. Terwyl hy redakteur was, sterf sy tweede vrou en trou hy met Dorothy Zackrison Summerhays.
Na sy bedanking as redakteur van die Amerikaanse Weste as gevolg van 'n polemiek oor sy moontlike belangebotsing as aandeelhouer in die nuwe American West Publishing Company, het Mortensen voortgegaan om klas te gee aan die Universiteit van Utah. Hy was ook 'n besoekende professor aan die Universiteit van Alabama. Gedurende sy jare by die universiteit was hy betrokke by ander historiese projekte. In 1969 dien hy as 'n lid van die raad van die Utah Historic Survey Committee. Met sketse deur Carlos Andreson het die University of Utah Press Mortensen's gepubliseer Vroeë Utah -sketse in 1970.
Tussen 1970 en 1976 werk Mortensen in Washington, DC saam met die National Park Service as assistent en daarna hoofhistorikus. Hy was ook die direkteur van die NPS Historic Site Preservation Program en 'n adviesraadslid vir die "State and the National Bicentennial Series."
Die Amerikaanse Vereniging vir Staats- en Plaaslike Geskiedenis, waarvoor hy as raadslid, hoofredakteur, sekretaris en president gedien het, het hom in 1979 'n toekennings toekenning vir sy werk op historiese gebied toegeken. Hierdie een het by sy toekennings aangesluit vir die Amerikaanse Weste, die Joint Award of Merit met die Utah Historical Society, en sy toekenning as mede-outeur van Onder die Mormone.
Gedurende sy loopbaan dien Mortensen by 'n aantal Utah -groepe, waaronder die Family Service Society, die State Parks Commission, die State Library Commission en die Utah Folklore Society. Hy was ook lid van professionele en spesiale belangorganisasies wat die Western History Association, die American Association for State and Local History, Utah Westerners 'Club en die Utah Sons of Pioneers insluit.
Die A. Russell Mortensen-vraestelle (1830-1996) bestaan ​​uit die persoonlike en professionele referate van Mortensen (geb. 1911), 'n onderwyser, administrateur en redakteur. Die klein hoeveelheid persoonlike materiaal bestaan ​​uit 'n paar briewe van familie -kole, briewe oor sy diens in die vlootreservaat en inligting oor die beskikking van die boedel van Mary Burnham Jones. Die eerste boks bevat hierdie persoonlike materiaal sowel as alfabeties gerangskikte korrespondensie van vriende en kennisse. Hierdie briewe bevat nie materiaal wat verband hou met ander dele van die versameling nie.
Mortensen het gedurende sy loopbaan 'n aantal professionele posisies beklee. Korrespondensie en inligting oor hierdie poste, alfabeties gerangskik volgens organisatoriese titel, word saamgevoeg in raam 2. Ook in hierdie gedeelte is aansoeke en korrespondensie oor 'n aantal poste waarvoor Mortensen aansoek gedoen het. Daar is 'n klein kronologiese aanbevelingslêer wat Mortensen tussen 1968 en 1970 geskryf het.
Daar is vier bokse alfabeties gerangskikte materiaal van organisasies waarvan Mortensen lid was. Hierdie lêers bevat korrespondensie, lidmaatskapinligting, algemene inligting oor die organisasie, komiteeverslag en aanbevelings en ander diverse materiaal.
Een boks met manuskripte, artikels en publikasie -inligting bevat 'n konsep van Vroeë Utah -sketse, geskryf deur Mortensen en geïllustreer met sketse deur Carlos Andreson (University of Utah Press, 1970). Daar is afskrifte van 'n aantal kort artikels wat deur Mortensen in Utah -koerante gepubliseer is terwyl hy die direkteur van die Utah State Historical Society was. Ook korrespondensie oor die boek van C. Gregory Crampton Staande land, en afskrifte van manuskripte oor Utah en die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae, geskryf deur ander mense as Mortensen.
Onder die Mormone, wat in 1958 gepubliseer is, is in samewerking met William Mulder geskryf. Daar is drie verskillende konsepte van die boek ingesluit: 'n finale konsep, 'n volledige manuskrip met knip-en-plak-hersienings en 'n onvolledige konsep met skriftelike hersienings van die voorblaaie en die eerste drie afdelings van hierdie bloemlesing. Daar is drie bokse materiaal waaruit die gedeeltes uit die boek geneem is. Aangesien al hierdie voorheen gepubliseerde materiaal alfabeties volgens skrywer gerangskik is, verskyn dit nie weer in die indeks nie.
Die grootste deel van die versameling bestaan ​​uit die lêers oor die Amerikaanse Weste tydskrif. Ses bokse materiaal dek die sake van die publikasie. Ingesluit is korrespondensie en ander inligtingsmateriaal wat handel oor finansies, regsprobleme, produksie en promosie van tydskrifte en allerhande verwante onderwerpe.
Onder die borgskap van die Western History Association en die Universiteit van Utah is die publikasie en promosie van die tydskrif deur Lane Book Company onderneem. In 1965 word 'n nuwe maatskappy, American West Publishing Company, gestig om die funksie oor te neem. Die sakelêers bevat korrespondensie oor die omstredenheid wat ontstaan ​​het omdat personeellede wat betaalde posisies by die Universiteit beklee en werk aan die Amerikaanse Weste het baat by die behoud van voorraad in die nuwe uitgewery. Op hierdie stadium bedank Mortensen as redakteur, en die lêers bevat baie min na-datering 1967.
Die volgende twintig bokse bevat manuskripte en korrespondensie wat gestuur is aan A. Russell Mortensen as redakteur van die Amerikaanse Weste. In sewentien hiervan is manuskripte wat in die tydskrif gepubliseer is, en korrespondensie. Die briewe bevat die oor die manuskripte, baie wat vra oor moontlike publikasie, die van die tydskrif tot uitgewerye wat soek na boeke wat hersien moet word en 'n paar wat ander soorte inligting soek of herdrukke van artikels wat in die tydskrif verskyn. Die ander drie bokse bevat manuskripte en gepaardgaande korrespondensie, wat om verskillende redes ingedien is, is nooit gepubliseer nie. Hierdie ongepubliseerde manuskripte is beskikbaar vir navorsingsgebruik, maar mag nie sonder skriftelike toestemming van die outeur gekopieer word nie. Al die manuskripte en korrespondensie is alfabeties gerangskik. As gevolg van hierdie reëling verskyn nie alle name weer in die indeks nie.
Sommige van die manuskripte, beide gepubliseer en ongepubliseer, het gepaard gegaan met redaksionele kommentaar of evaluering van personeel. Op grond van 'n brief van die assistent -prokureur -generaal aan die Universiteit van Utah, is hierdie evaluerings en kommentaar as vertroulik verklaar en tot geslote lêers verwyder tot 2017.
Die laaste gedeelte van die versameling bevat referate wat tydens die Noord -Amerikaanse bonthandelkonferensie in 1965 gegee is. Sommige van hierdie artikels is gepubliseer in 'n bundel met die titel Aspekte van die bonthandel: geselekteerde referate van die Noord -Amerikaanse bonthandelkonferensie in 1965 (Minnesota Historical Society, St. Paul, 1967). Hierdie word alfabeties saamgevoeg. Die oorblywende, ongepubliseerde vraestelle word ook in alfabetiese volgorde ingedien en mag vir navorsingsdoeleindes gebruik word, maar nie sonder skriftelike toestemming van die outeur gekopieer word nie.
Byvoegings tot die versameling bevat korrespondensie, subsidievoorstelle, geskrifte, nuusuitknipsels en materiaal oor die Westerse geskiedenis.
GEEN FOTOKOPIËR TOEGELAAT UIT BOX 41.
Die biblioteek beweer nie dat dit die outeursreg op alle materiaal in die versameling beheer nie. 'N Persoon wat in 'n reproduksie uitgebeeld word, het privaatheidsregte soos uiteengesit in titel 45 CFR, deel 46 (Protection of Human Subjects). Raadpleeg die gebruiksooreenkoms van J. J. Willard Marriott -biblioteek en vorms vir reproduksieversoek vir meer inligting.
Versamelingsnaam, versamelingsnommer, boksnommer, gidsnommer. Spesiale versamelings, J. Willard Marriott Library, The University of Utah.
Boxes 1-43 is in 1972 geskenk (18 lineêre voet).
Boxes 44-47 is in 1982 geskenk (2 lineêre voet).
Boxes 48-57 is in 1993 en 1996 geskenk (5 lineêre voet).
Verwerk deur Marlene Lewis en Kate Kimball in 1980-2002.
Foto's en oudio-visuele materiaal is oorgedra na die Multimedia-afdeling vir spesiale versamelings (P0201 en A0417).
Simbool op nutspaal op foto uit 1906 - Geskiedenis
Die geval van die elektron bring verskeie interessante punte na vore oor die ontdekkingsproses. Dit is duidelik dat die karakterisering van katodestrale 'n proses was wat lank voor Thomson se werk begin is, en verskeie wetenskaplikes het belangrike bydraes gelewer. In watter sin kan dan gesê word dat Thomson die elektron ontdek het? Hy het immers nie die vakuumbuis uitgevind of katodestrale ontdek nie. Ontdekking is dikwels 'n kumulatiewe proses. Die erkende ontdekker lewer sekerlik belangrike bydraes, maar dikwels nadat fundamentele waarnemings gemaak is en hulpmiddels deur ander uitgevind is. Thomson was nie die enigste fisikus wat die lading-tot-massa-verhouding van katodestrale in 1897 gemeet het nie, en ook nie die eerste wat sy resultate bekend gemaak het nie. (Sien Pais 1986.) Maar Thomson het hierdie meting en (later) die meting van die lading van die deeltjies uitgevoer, en hy het die belangrikheid daarvan as 'n bestanddeel van gewone materie erken.
Draers van negatiewe elektrisiteit
Die eerste plek waar 'n liggaam aangetref is, was 'n baie uitgeputte buis  waardeur 'n elektriese ontlading deurloop. As 'n elektriese ontlading deur 'n baie uitgeputte buis gestuur word, gloei die kante van die buis met 'n lewendige groen fosforesensie. Dat dit te wyte is aan iets wat in reguit lyne van die katode afloop-die elektrode waar die negatiewe elektrisiteit die buis binnedring-kan op die volgende manier getoon word (die eksperiment is 'n eksperiment wat baie jare gelede deur sir William Crookes gemaak is ) : 'N Maltese kruis van dun mika word tussen die katode en die wande van die buis geplaas.  As die ontslag verby is, strek die groen fosforesensie nie meer oor die einde van die buis nie, net soos die kruis afwesig was. Daar is nou 'n goed gedefinieerde kruis in die fosforesensie aan die einde van die buis, die miskruis het 'n skaduwee gegooi en die vorm van die skaduwee bewys dat die fosforesensie te wyte is aan iets wat in reguit lyne van die katode af beweeg, 'n dun bord mica. Die groen fosforesensie word veroorsaak deur katodestrale  en daar was op 'n tyd hewige twis oor die aard van hierdie strale. Twee standpunte was algemeen: een, wat hoofsaaklik deur Engelse fisici ondersteun is, was dat die strale negatief geëlektrifiseerde liggame is wat met groot snelheid van die katode afgeskiet is, en die ander siening, wat deur die meerderheid Duitse natuurkundiges gehou is, was dat die strale is 'n soort eteriese vibrasie of golwe. 
Die argumente dat die strale negatief gelaaide deeltjies is, is hoofsaaklik dat dit deur 'n magneet op dieselfde manier as bewegende, negatief geëlektrifiseerde deeltjies afgebuig word. Ons weet dat sulke deeltjies, wanneer 'n magneet naby hulle geplaas word, deur 'n krag bewerk word waarvan die rigting reghoekig met die magnetiese krag is, en ook reghoekig in die rigting waarin die deeltjies beweeg. 
As die deeltjies dus horisontaal van oos na wes beweeg, en die magnetiese krag horisontaal van noord na suid, sal die krag wat op die negatief geëlektrifiseerde deeltjies inwerk vertikaal en afwaarts wees. 
As die magneet so geplaas word dat die magnetiese krag in die rigting waarin die deeltjie beweeg, is, sal laasgenoemde nie deur die magneet beïnvloed word nie.
Die volgende stap in die bewys dat katodestrale negatief gelaaide deeltjies is, was om aan te toon dat wanneer hulle in 'n metaalvat vasgevang word, hulle 'n lading negatiewe elektrisiteit afstaan. Dit is die eerste keer gedoen deur Perrin.  Hierdie eksperiment is afdoende gemaak deur die vangvat uit die pad van die strale te plaas en dit met behulp van 'n magneet daarin te buig toe die vaartuig negatief gelaai word. 
Elektriese afbuiging van die strale
Deur die vakuumbuis uit te put totdat daar slegs 'n buitengewoon klein hoeveelheid lug oor was om 'n geleier te maak, kon ek van hierdie effek ontslae raak en die elektriese afbuiging van die katodestrale verkry.  Hierdie afbuiging het 'n rigting wat dui op 'n negatiewe lading op die strale.
So word katodestrale deur beide magnetiese en elektriese kragte afgebuig, net soos negatief geëlektrifiseerde deeltjies sou wees.
Hertz het egter getoon dat katodepartikels 'n ander eienskap besit wat teenstrydig lyk met die idee dat dit stofdeeltjies is, want hy het gevind dat dit baie dun metaalvelde kan binnedring, bv. stukke goue blaar en produseer aansienlike helderheid op glas agter hulle.  Die idee van deeltjies so groot soos die molekules van 'n gas wat deur 'n vaste plaat gaan, was 'n ietwat verbysterende idee,  en dit het my gelei om die aard van die deeltjies wat die katodestrale vorm, nader te ondersoek.
Die beginsel van die metode wat gebruik word, is soos volg: Wanneer 'n deeltjie met 'n lading e met snelheid v oor die kraglyne in 'n magnetiese veld beweeg, geplaas sodat die lyne van magnetiese krag reghoekig is met die beweging van die deeltjie , dan, as H die magnetiese krag is, sal die bewegende deeltjie inwerk deur 'n krag gelyk aan Hev. Hierdie krag werk in die rigting wat reghoekig is op die magnetiese krag en in die rigting van die beweging van die deeltjie. As ons ook 'n elektriese veld van krag X het, sal die katodestraal deur 'n krag Xe inwerk. As die elektriese en magnetiese velde so gerangskik is dat dit mekaar opponeer, dan, wanneer die krag Hev as gevolg van die magnetiese veld aangepas word om die krag as gevolg van die elektriese veld Xe te balanseer, sal die groen stuk fosforesensie as gevolg van die katodestrale tref die einde van die buis sal ongestoord wees, en ons het
As ons dus die waardes van X en H meet, soos ons sonder moeite kan doen, as die strale nie afgebuig word nie, kan ons die waarde van v, die snelheid van die deeltjies, bepaal.  In 'n baie uitgeputte buis kan dit 1 /3 die snelheid van lig wees, of ongeveer 60.000 myl per sekonde in buise wat nie so baie uitgeput is nie, dit mag nie meer as 5.000 myl per sekonde wees nie, maar in alle gevalle wanneer die katodestrale geproduseer word in buise is hul snelheid baie groter as die snelheid van enige ander bewegende liggaam waarmee ons kennis dra. Dit is byvoorbeeld duisende maal die gemiddelde snelheid waarmee die waterstofmolekules by gewone temperature beweeg, of inderdaad by enige temperatuur wat nog besef word. 
Bepaling van e/m
Dus is die verplasing van die stuk fosforesensie waar die strale die glas tref gelyk aan
Die resultate van die bepaling van die waardes van e / m wat deur hierdie metode gemaak is, is baie interessant, want daar word gevind dat, alhoewel die katodestrale geproduseer word, ons altyd dieselfde waarde van e / m kry vir al die deeltjies in die strale . Ons kan byvoorbeeld deur die vorm van die afvoerbuis en die druk van die gas in die buis te verander, groot veranderinge in die snelheid van die deeltjies veroorsaak, maar tensy die snelheid van die deeltjies so groot word dat hulle amper beweeg vinnig as lig, as ander oorwegings in ag geneem moet word, is die waarde van e / m byna konstant.  Die waarde van e / m is nie net onafhanklik van die snelheid nie. Wat nog meer merkwaardig is, is dat dit onafhanklik is van die soort elektrodes wat ons gebruik en ook van die soort gas in die buis. Die deeltjies wat die katodestrale vorm, moet afkomstig wees van die gas in die buis of van die elektrodes, maar ons kan enige soort stof gebruik asb vir die elektrodes en die buis vul met gas van enige aard en tog die waarde van e / m sal onveranderd bly. 
Hierdie konstante waarde, wanneer ons e / m meet in die c.g.s. stelsel van magnetiese eenhede, is gelyk aan ongeveer 1,7x10 7. As ons dit vergelyk met die waarde van die verhouding tussen die massa en die lading van elektrisiteit wat deur 'n voorheen bekende stelsel gedra word, vind ons dat dit van 'n heel ander orde is. Voordat die katodestrale ondersoek is, was die gelaaide waterstofatoom in die elektrolise van vloeistowwe die stelsel wat die grootste bekende waarde van e / m gehad het, en in hierdie geval is die waarde slegs 104, dus vir die liggaam in die katode strale die waarde van e / m is 1,700 keer die waarde vir die ooreenstemmende hoeveelheid vir die gelaaide waterstofatoom. Hierdie teenstrydigheid moet op een of ander manier ontstaan, óf die massa van die liggaam moet baie klein wees in vergelyking met die van die waterstofatoom, wat tot onlangs die kleinste massa in die fisika was, óf die lading op die liggaam baie groter as die op die waterstofatoom. Nou is dit bewys deur 'n metode wat ek kortliks sal beskryf, dat die elektriese lading in die twee gevalle feitlik dieselfde is, daarom word ons tot die gevolgtrekking gekom dat die massa van die liggaam slegs ongeveer 1/1,700 van die waterstof is atoom. Die atoom is dus nie die uiteindelike grens vir die onderverdeling van materie nie; ons kan verder gaan en by die liggaam kom, en in hierdie stadium is die liggaam dieselfde uit watter bron dit ook al kom.
Korpusse baie wyd versprei
Korpusse word ook uitgegee deur metale en ander liggame, maar veral deur die alkalimetale, wanneer dit aan lig blootgestel word. 
Dit word voortdurend in groot hoeveelhede uitgegee en met baie groot snelhede deur radioaktiewe stowwe soos uraan en radium  word dit in groot hoeveelhede geproduseer wanneer soute aan die brand gesteek word, en daar is goeie rede om aan te neem dat liggaamshonde ons bereik vanaf die son.
Die korpuskel is dus baie wyd versprei, maar waar dit ook al voorkom, behou dit sy individualiteit, e / m is altyd gelyk aan 'n sekere konstante waarde.
Dit lyk asof die liggaam onder die mees uiteenlopende omstandighede 'n deel vorm van allerhande materie, daarom lyk dit natuurlik dat dit as een van die stene waaruit atome opgebou word, beskou. 
Omvang van die elektriese lading wat deur die liggaam vervoer word
As gelaaide deeltjies in die gas voorkom, het Wilson getoon dat 'n veel kleiner hoeveelheid verkoeling voldoende is om die mis te produseer, 'n viervoudige oorversadiging is alles wat nodig is wanneer die gelaaide deeltjies die is wat in 'n gas voorkom wanneer dit in is 'n toestand waarin dit elektrisiteit gelei. Elke van die gelaaide deeltjies word die middelpunt waarin 'n druppel water die druppels vorm, 'n wolk, en dus word die gelaaide deeltjies, hoe klein hulle ook al is, nou sigbaar en kan waargeneem word.
Die effek van die gelaaide deeltjies op die vorming van 'n wolk kan baie duidelik getoon word deur die volgende eksperiment:
'N Vaartuig wat met water in aanraking kom, is by die temperatuur van die kamer met vog versadig. Hierdie vaartuig kommunikeer met 'n silinder waarin 'n groot suier op en af ​​gly. Die suier is aanvanklik bo -aan sy reis deur die lug skielik onder die suier uit te put, die lug in die vaartuig sal baie vinnig uitbrei. As lug egter uitbrei, word dit koel, dus is die lug in die vate wat voorheen versadig is, nou oorversadig. As daar geen stof teenwoordig is nie, sal daar geen neerslag van vog plaasvind nie, tensy die lug tot so 'n lae temperatuur afgekoel word dat die hoeveelheid vog wat nodig is om dit te versadig slegs ongeveer 1/8 daarvan is.
Die hoeveelheid verkoeling, en dus van oorversadiging, hang af van die beweging van die suier, hoe groter die reis, hoe groter die verkoeling. Gestel die reis word so gereguleer dat die oorversadiging minder as agtvoudig en groter as viervoudig is. Ons bevry nou die lug van stof deur wolk na wolk in die stowwerige lug te vorm terwyl die wolke val, dra hulle die stof saam met hulle, net soos in die natuur deur reën. Ons vind uiteindelik dat wanneer ons die uitbreiding maak, geen wolk sigbaar is nie. 
Die gas word nou in 'n geleidende toestand gemaak deur 'n bietjie radium naby die vaartuig te bring, dit vul die gas met groot hoeveelhede positief en negatief geëlektrifiseerde deeltjies. By die uitbreiding word 'n buitengewoon digte wolk gevorm. Dat dit te wyte is aan die elektrifisering van die gas, kan deur die volgende eksperiment aangetoon word:
Langs die binnemure van die vaartuig het ons twee vertikale geïsoleerde plate wat geëlektrifiseer kan word. As hierdie plate gelaai is, sleep hulle die geëlektrifiseerde deeltjies so vinnig as wat hulle gevorm word uit die gas, sodat ons op hierdie manier die aantal geëlektrifiseerde deeltjies in die gas kan ontslae raak of in elk geval grootliks kan verminder. As die uitbreiding nou gemaak word met die plate gelaai voordat die radium opgeneem word, word daar slegs 'n klein wolk gevorm. 
Ons kan die druppels gebruik om die lading op die deeltjies te vind, want as ons die suier se beweging ken, kan ons die hoeveelheid oorversadiging aflei, en dus die hoeveelheid water wat neergelê word wanneer die wolk vorm. Die water word gedeponeer in die vorm van 'n aantal klein druppels van dieselfde grootte, dus is die aantal druppels die volume van die water wat gedeponeer word gedeel deur die volume van een van die druppels. As ons dus die volume van een van die druppels vind, kan ons die aantal druppels vind wat rondom die gelaaide deeltjies gevorm word. As die deeltjies nie te veel is nie, het elkeen 'n druppel om dit, en ons kan dus die aantal geëlektrifiseerde deeltjies vind. 
Uit die tempo waarteen die druppels stadig val, kan ons die grootte daarvan bepaal. As gevolg van die viskositeit of wrywing van die lug val klein liggame nie met 'n voortdurend versnelde snelheid nie, maar bereik hulle gou 'n spoed wat uniform bly vir die res van die val, hoe kleiner die liggaam hoe stadiger hierdie spoed. Sir George Stokes het getoon dat v, die snelheid waarmee 'n druppel reën val, deur die formule gegee word
As ons die waardes van g en & mu vervang, kry ons
Ons kan op hierdie manier die volume van 'n druppel vind en kan dus, soos hierbo verduidelik, die aantal druppels en dus die aantal geëlektrifiseerde deeltjies bereken.
Dit is eenvoudig om die totale hoeveelheid elektrisiteit op hierdie deeltjies deur elektriese metodes te bepaal, en daarom kan ons, soos ons die aantal deeltjies ken, dadelik die lading op elke deeltjie aflei.
Dit was die metode waarmee ek eers die lading op die deeltjie bepaal het  HA Wilson het sedertdien 'n eenvoudiger metode gebruik wat op die volgende beginsels gebaseer is: CTR Wilson het getoon dat die waterdruppels makliker op negatief geëlektrifiseerde deeltjies kondenseer as op positief geëlektrifiseerde. Deur die uitbreiding aan te pas, is dit dus moontlik om druppels water om die negatiewe deeltjies te kry en nie die positiewe met hierdie uitbreiding nie, daarom word al die druppels negatief geëlektrifiseer. The size of these drops and therefore their weight can, as before, be determined by measuring the speed at which they fall under gravity. Suppose now, that we hold above the drops a positively electrified body then, since the drops are negatively electrified, they will be attracted towards the positive electricity, and thus the downward force on the drops will be diminished and they will not fall so rapidly as they did when free from electrical attraction. If we adjust the electrical attraction so that the upward force on each drop is equal to the weight of the drop, the drops will not fall at all, but will, like Mahomet's coffin, remain suspended between heaven and earth. If then we adjust the electrical force until the drops are in equilibrium and neither fall nor rise, we know that the upward force on each drop is equal to the weight of the drop, which we have already determined by measuring the rate of fall when the drop was not exposed to any electrical force. If X is the electrical force, e the charge on the drop, and w its weight, we have, when there is equilibrium,
Awesome company. Great people. Fanatical service. Reasonable pricing. What else to say? Ja. if all else fails, ask for Patrick. He is my secret weapon at HugeDomains. Never fails!
BibleThe Bybel is a collection of religious texts or scriptures sacred to Christians, Jews, Samaritans, Rastafari and others. It appears in the form of an anthology, a compilation of texts of a variety of forms that are all linked by the belief that they are collectively revelations of God. These texts include theologically-focused historical accounts, hymns, prayers, proverbs, parables, didactic letters, erotica, poetry, and prophecies. Believers also generally consider the Bible to be a product of divine inspiration.
Regé-Jean PageRegé-Jean Page is a Zimbabwean and English actor. He is known for playing Chicken George in the 2016 miniseries Wortels and from 2018 to 2019 was a regular cast member on the ABC legal drama For the People. As of 2020, Page stars in the Netflix period drama, Bridgerton as Simon Basset, Duke of Hastings.
CleopatraCleopatra VII Philopator was die laaste aktiewe heerser van die Ptolemaïese Koninkryk Egipte. As lid van die Ptolemaïese dinastie was sy 'n afstammeling van die stigter Ptolemaeus I Soter, 'n Masedoniese Griekse generaal en metgesel van Alexander die Grote. Na die dood van Cleopatra het Egipte 'n provinsie van die Romeinse Ryk geword, wat die einde was van die tweede tot laaste Hellenistiese staat en die tydperk wat sedert die bewind van Alexander geduur het. Haar moedertaal was Koine Grieks, en sy was die enigste Ptolemaïese heerser wat die Egiptiese taal geleer het.
Bybel Die Bybel is 'n versameling godsdienstige tekste of geskrifte wat heilig is vir Christene, Jode, Samaritane, Rastafari en ander. Dit verskyn in die vorm van 'n bloemlesing, 'n samestelling van tekste van verskillende vorme wat almal verbind is deur die oortuiging dat dit gesamentlik openbarings van God is. Hierdie tekste bevat teologies gefokusde historiese verslae, gesange, gebede, spreuke, gelykenisse, didaktiese briewe, erotika, poësie en profesieë. Gelowiges beskou die Bybel ook oor die algemeen as 'n produk van goddelike inspirasie.
BridgertonBridgerton is 'n Amerikaanse dramareeks in die televisietydperk, geskep deur Chris Van Dusen en vervaardig deur Shonda Rhimes. Dit is gebaseer op romans van Julia Quinn in die mededingende wêreld van die Londense Regency -era Ton gedurende die seisoen, wanneer debutante by die hof aangebied word. Dit het op 25 Desember 2020 op Netflix verskyn.
Donald TrumpDonald John Trump is die 45ste en huidige president van die Verenigde State. Voordat hy die politiek betree het, was hy 'n sakeman en televisiepersoonlikheid.
Regé-Jean PageRegé-Jean Page is 'n Zimbabwiese en Engelse akteur. Hy is bekend daarvoor dat hy Chicken George in die 2016 -miniserie gespeel het Wortels en van 2018 tot 2019 was 'n gereelde rolspeler in die ABC -regsdrama Vir die mense. Vanaf 2020 speel Page in die drama van Netflix, Bridgerton as Simon Basset, hertog van Hastings.
Ashley BidenAshley Blazer Biden is 'n Amerikaanse maatskaplike werker, aktivis, filantroop en mode -ontwerper. Sy was die dogter van die Amerikaanse president, Joe Biden, en presidentsvrou Jill Biden, en was die uitvoerende direkteur van die Delaware Center for Justice van 2014 tot 2019. Voor haar administratiewe rol by die sentrum, werk sy in die departement van kinders in Delaware, Jeug en hul gesinne. Biden het die modeonderneming Livelihood gestig, wat saam met die aanlynkleinhandelaar Gilt Groupe geld insamel vir gemeenskapsprogramme wat daarop gemik is om inkomste -ongelykheid in die Verenigde State uit te skakel, en dit op die New York Fashion Week in 2017 bekendgestel.
Rachel LevineRachel L. Levine is 'n Amerikaanse kinderarts wat as die minister van gesondheid van Pennsylvania gedien het sedert 2017. Sy is 'n professor in kindergeneeskunde en psigiatrie aan die Penn State College of Medicine, en was voorheen die Pennsylvania Physician General van 2015 tot 2017. Sy is een van die enigste 'n handjievol openlik transgender regeringsamptenare in die Verenigde State. President Joe Biden het Levine aangewys as assistent -sekretaris vir gesondheid. Sy sou die eerste openlik transgender federale amptenaar wees wat deur die senaat bevestig is.