George Kennan - Geskiedenis Podcasts - 2022
As diplomaat en historikus was George Kennan 'n meester van tale en 'n kenner van Europese lande. strategie tydens die administrasie van Harry S. Truman.Die vroeë jareKennan begin sy opleiding aan die Saint John's Military Academy in Delafield, Wisconsin, en studeer in 1921. Daarna gaan hy na die Princeton -universiteit, en na die gradeplegtigheid in 1925 sluit hy aan by die Buitelandse Diens. Hy was die vise -advokaat in Genève in 1925 Die rol wat Kennan gespeel het in die vorming van die Amerikaanse strategie na die Tweede Wêreldoorlog-saam met Dean Acheson, Charles Bohlen, John Paton Davies Jr., Loy Henderson en George C. Marshall-was betekenisvol.Die naoorlogse uitdagingDie koms van die atoomtydperk het die Tweede Wêreldoorlog beëindig, maar beleidsmakers wat nog nooit tevore bekend was nie, het probleme ondervind met die vele komplikasies van naoorlogse beplanning en vrede. uitdaging. Bevolkings is gedemineer en verplaas, nywerhede het erg gebuk gegaan, en die pas geformuleerde Internasionale Monetêre Fonds en Wêreldbank het pas begin funksioneer.In Europa was leërs meestal gedemobiliseer, met die uitsondering van die Sowjet -weermag. Die lidmaatskap van die kommunistiese partye in Wes -Europa het aansienlik toegeneem, en hulle sluit die politieke beheer van Frankryk en Italië in.'N Beleid kom na voreVoor die Tweede Wêreldoorlog het die VSA 'n buitelandse beleid van neutraliteit gehandhaaf. Kennan was 'n voorstander van 'n langtermyn "inperking" van die Sowjetunie en die herstel van 'n standvastige magsbalans deur die heropbou van Japan en Wes-Europa. tot 1950 onder Marshall en Acheson, is Kennan verantwoordelik vir die langtermynbeplanning. Hy het 'n sleutelrol gespeel in beide die Marshall -plan en die heropbou van Japan, sowel as die Amerikaanse strategie in die benadering tot die hantering van die Sowjetunie. later beskou as "die grootste fout wat ek ooit gemaak het." Hy het nie 'n mening oor beleid ten opsigte van die Derde Wêreld nie, behalwe om te sê dat hy dink dat die VSA wat China betref, hy 'n strategie van terughoudendheid gevorder het.Kennan se geskrifteKennan het 'n belangrike opstel in die tydskrif geskryf Buitelandse sake (Julie 1947), waarin hy sy geloof in die noodsaaklikheid van 'inhou' van kommunistiese uitbreiding beskryf, wat die kenmerk van die Koue Oorlog geword het.Amerikaanse diplomasie, 1900-1950, bespreek onder meer die swakhede van die Amerikaanse beleid en hoe dit verband hou met huidige diplomatieke probleme. Sowjet-Amerikaanse betrekkinge, 1917-1920, Deel I en II, Realiteite van die Amerikaanse buitelandse beleid, en Rusland, die Atoom en die Weste.
Die "X Artikel"is 'n artikel, formeel getiteld"Die bronne van Sowjet -gedrag", geskryf deur George F. Kennan onder die skuilnaam" X ", gepubliseer in die Julie 1947 -uitgawe van Buitelandse sake tydskrif. Die artikel het die term 'inperking' wyd bekendgestel, en pleit vir die gebruik daarvan teen die Sowjetunie. Die stuk brei uit oor die idees wat Kennan in 'n vertroulike telegram in Februarie 1946 uitspreek, formeel geïdentifiseer deur Kennan se staatsdepartementnommer, "511", maar informeel genoem"lang telegram"vanweë sy lengte.
Kennan het die lang telegram saamgestel om te reageer op navrae oor die implikasies van 'n toespraak in Februarie 1946 deur Joseph Stalin. [nota 1] Alhoewel die toespraak in lyn was met die vorige uitsprake van Stalin, het dit in die Amerikaanse pers en die publiek vrees veroorsaak, met Tyd tydskrif noem dit "die mees oorlogsugtige uitspraak wat deur enige staatsman sedert VJ Day uitgespreek is".  Die lang telegram het Sowjet -motiverings verduidelik deur op die geskiedenis van Russiese heersers en hul ideologie van Marxisme - Leninisme te wys, en die res van die wêreld as vyandig te beskou ten einde hul volgehoue ​​houvas op mag te regverdig ondanks die gebrek aan volksondersteuning. Burokrate in Washington lees vinnig die vertroulike boodskap en aanvaar dit as die beste verklaring van Sowjet -gedrag. Die ontvangs het Kennan se reputasie in die staatsdepartement verhoog as een van die regering se voorste Sowjetkundiges.
Nadat hy hom in Januarie 1947 oor die Sowjetse buitelandse betrekkinge aan die Council on Foreign Relations hoor praat het, stel die internasionale bankier, R. Gordon Wasson, aan Kennan voor dat hy 'n artikel skryf in Buitelandse sake sy standpunte uitspreek. Deur 'n stuk wat hy einde Januarie 1947 aan die sekretaris van die vloot James Forrestal voorgelê het, weer te gee, het Kennan se rol in die regering hom verhinder om onder sy naam te publiseer. Nadat hy goedkeuring van sy meerderes ontvang het, het hy die artikel onder die skuilnaam "X" ingedien. Met 'n soortgelyke gevoelens as dié van die lang telegram, was die stuk sterk in sy antikommunisme en het 'n basiese teorie van insluiting bekendgestel en uiteengesit. Die artikel is wyd gelees en hoewel dit nie die Truman -leerstelling noem nie, wat meestal voor Truman se toespraak geskryf is, word dit vinnig gesien as 'n uitdrukking van die beleid van die leer. Die impak van die artikel word betwis, wat 'die diplomatieke leerstelling van die era' genoem is , terwyl ander skryf dat die impak daarvan op die vorming van regeringsbeleid oorbeklemtoon is.
Die opmerkings hierbo gee Kennan geen erkenning nie. Hy het goeie idees gehad, en baie meer daarvan as wat eenvoudige lees sou suggereer. Sekerlik was sy idees oor die jare inkonsekwent en het dit gepaard gegaan met utopisme. Maar is dit 'n aanklag waaroor 'n mens jou moet skaam? En as ons almal kernwapens waardeer vir wat hulle is, en dit is dat dit nie beter is as miltsiekte nie, lyk die uitroei van die wapens nie so utopies nie. Wat van Kennan se waarnemings van die Amerikaanse samelewing en die Amerikaanse stad? Dit is vandag baie relevant, iets waarmee hy lank gelede besig was. Wat die beskuldiging betref dat hy 'n vriend van outoritarisme is, dit is net 'n wanindruk. Miskien waardeer hy hiërargie, en die idee dat 'n gegewe stel reëls en wette moet bestaan ​​om die gebreke van die mensdom en die mark reg te stel, maar dat hy 'n vriend van outoritarisme is, respekteer die feit dat hy die outoritarisme van Stalin en die USSR verafsku het. Die enigste swakheid van Kennan se idees is dat hy te toegewyd is aan die nasionale entiteit, wanneer dit 'n wêreldwye entiteit of gemeenskap is wat nodig is om die wêreld se probleme op te los en die wêreld van kernwapens te bevry.
Israel het natuurlik ook sy eie nukes, wat al dan nie as 'n afskrikmiddel dien. Waarom sou Irak sy begroting in die slag bring en sy mense bankrot maak om 'n wapen -afskrikwekkende teoretikus te ontwikkel wat dit nie logies kan gebruik nie?
Waarom is dit ook so dat dieselfde mense wat 'n nuuk '-buffer op hul VW -busse gedra het, hulle nou nie in die minste steur aan 'n dolle diktator wat kernvermoë ontwikkel nie? Oké, miskien pla hulle, maar dit is nie genoeg om veel meer te doen as om inspekteurs te stuur om 'n potjie verberg-ertjie te speel totdat Saddam verveeld raak en hulle (weer) uitskop nie.
Karaktermoord? Probeer self die eerste herinneringe van Kennan lees. Of sy artikels oor die Sowjets. Om te sê dat iemand wat in die gedrukte bewondering van die destydse Duitsland uitgespreek het, 'n bietjie bewonderaar van outoritarisme is, is myns insiens redelik sag. Maar ook vir moderne liberale is dit die partylin van die oomblik wat saak maak, nie konsekwentheid nie. As Kennan vir die oorlog uitgekom het, is ek seker dat u standpunt teenoor hom 180 grade in die ander rigting sou wees.
Die feit bly staan: dit was sy ideologiese ondersteuning van Truman se oortredings van president Roosevelt se polisiekantore met die Sowjetunie wat gelei het tot die militarisering van ons samelewing.
Dit is lekker om te sien dat Kennan in sy latere jare tekens van redenasie getoon het. Jammer dat dit nie tydens sy ampstermyn bewys was terwyl hy as 'n staatsdepartement gedien het nie. Die feit bly staan: dit was sy ideologiese steun vir Truman se oortredings van president Roosevelt se polisiekantore met die Sowjetunie wat gelei het tot die militarisering van ons samelewing. Die uwe,
Na die sluipmoord van meer as 100 woorde (waarom is dit so noodsaaklik deel van alle konserwatiewe kommentaar?) Ek stem in elk geval saam met u gevolgtrekking dat meneer Keenan op sy hoë ouderdom uiteindelik 'n hoogtepunt van duidelikheid gehad het. 8221.
Kennan, soos akkuraat in _The Fifty Year Wound_ aangedui word, was byna intellektueel terug van Containment sedert die publikasie van sy X -artikel. 'N Mens kry die indruk as jy sy advies in die sewentigerjare hersien oor die Sowjetunie dat hy ontsag het vir die USSR en die huisvesting aan 'n onstuitbare gemoed gegee het. Kennan het ook eens die Pruisiese hiërargies-militaristiese waardes van pre-Nazi-Duitsland baie bewonder. Hy is persoonlik nie 'n demokraat nie, en veral nie in ooreenstemming met Amerikaans nie, in teenstelling met Europese etos. Een duidelike hoogtepunt vergeet nie dekades van slegte advies nie.
George Kennan — Inperking en die Koue Oorlog
George Frost Kennan was, en bly steeds, 'n baie omstrede en legendariese figuur in die Amerikaanse diplomatieke geskiedenis. As historikus, politieke wetenskaplike en diplomaat het Kennan die grootste deel van sy loopbaan op die Russiese kultuur en geskiedenis gefokus. Hy word algemeen beskou as een van die briljantste diplomate van sy tyd, maar was kollegiaal met sy personeel en ondanks sy lof en senior status in die Departement, het hy homself dikwels as 'n buitestaander beskou. Kennan dien as ambassadeur in Moskou in 1952 en Joego -Slawië in 1963, en pleit vir 'n inperkingbeleid om die Sowjet -uitbreiding wat die Amerikaanse buitelandse beleid tydens die Koue Oorlog sou vorm, teen te werk.
Na sy ambassadeurskap in Joego -Slawië het Kennan die res van sy loopbaan en later sy lewe by Princeton deurgebring as professor waar hy verskeie boeke oor internasionale betrekkinge geskryf het. Hy het onder meer die Pulitzer -prys vir geskiedenis, die Bancroft -prys en die Francis Parkman -prys gewen vir sy akademiese werke wat hoofsaaklik gefokus was op Rusland en sy betrekkinge met die Weste. Kennan is in 2005 op 101 -jarige ouderdom in Princeton oorlede.
Terwyl hy in 1946 as minister-berader in Kiev geplaas is, het Kennan die nou beroemde 'Long Telegram' na Washington opgestel, waarin hy die beleid van insluiting bepleit in 'n tyd toe baie in die VSA nog steeds 'n gunstige siening van die voormalige bondgenoot gehad het. . Hy beweer dat die Sowjetunie aan die ander kant nie die moontlikheid sien vir vreedsame naasbestaan ​​op lang termyn met die kapitalistiese wêreld nie, "hoewel Sowjet-mag ondeurdringbaar was vir die logika van die rede, was dit hoogs sensitief vir die logika van geweld." Hy het dit opgevolg met sy "X" -artikel van Julie 1947, wat anoniem gepubliseer is in Buitelandse sake. Sy geskrifte het die Marshall -plan geïnspireer.
Hy verloor egter invloed toe Dean Acheson in 1949 minister van buitelandse sake geword het en die opstel van NSC-68, wat die Amerikaanse beleid meer formeel uiteengesit het en 'n groot uitbreiding van die militêre begroting, die ontwikkeling van 'n waterstofbom en verhoogde militêre hulp vereis aan bondgenote van die Verenigde State. Kennan was van mening dat NSC-68 te rigied, simplisties en militaristies was, en hy was gekant teen die bou van die waterstofbom en die herbewapening van Duitsland, wat voortspruit uit NSC-68.
Toe hy in 1952 ambassadeur van die USSR word, het hy ontnugter geraak oor die deurdringende toesig en uiterlike vyandigheid van die Sowjets en was hy gefrustreerd deur die gebrek aan buigsaamheid wat die VSA toon nadat hy 'n verklaring afgelê het waarin hy sy toestande in die Ambassadeur se woning in Spaso House vergelyk het met dié van toe hy in die eerste paar weke van die Tweede Wêreldoorlog in Berlyn geïnterneer was, en onbedoeld 'n vergelyking met sy Nazi -internering gemaak het, is Kennan as persona non grata verklaar en is hy nie toegelaat om terug te keer in die land nie. Sy volgende en laaste ambassadeurskap sou in die vroeë 1960's in Joego -Slawië wees.
In die volgende versameling onderhoude, wat strek vanaf die vroeë veertigerjare tot 1991, word die lewe van Kennan uiteengesit deur diegene wat saam met hom gewerk het. Merrit N.Cootes, 'n onderhoud met Lillian Peters Mullin in 1991, praat oor die "Jelly Fish" -telegram. Charles Stuart Kennedy het 'n onderhoud gevoer met Marshall Green in 1988, wat by die Japanse kantoor in die staatsdepartement aangestel is en saam met Kennan in 1948 op reis gegaan het om MacArthur te sien om die Amerikaanse besetting van hervorming na ekonomiese herstel te verskuif.
Richard Townsend Davies, wat in 1979 deur Peter Jessup ondervra is, praat oor Kennan se vrees om deur die media van die Sowjetunie gemanipuleer te word, en later sy reaksie op persona non grata in Moskou, insluitend die vra van selfmoordpille van die CIA. Robert Daniels het in 2000 'n onderhoud met George Jaeger gevoer, waarin Jaeger gepraat het oor sy indrukke van Kennan en die ontmoeting met hom by FSI voordat hy na Joegoslavië gestuur is. Charles Stuart Kennedy het 'n onderhoud gevoer met Richard Johnson in 1991 en Robert Gerald Livingston in 1998 waarin hulle hul eerste indrukke van Kennan, sy onstuimige verhouding met Josip Tito en sy latere akademiese ballingskap in Princeton bespreek. Laastens praat Jack Perry, wat in 1992 deur Henry E. Mattox ondervra is, oor Kennan se reputasie en skryfvermoë. Die laaste afdeling van die jare lange Sovjet- en Ruslandhand, Jim Schumaker, is uit sy blog geneem.
'Die storie is myne. U kan al die memo's skryf wat u wil, maar die verhaal is myne "
Merritt N. Cootes, Politieke beampte in Lissabon van 1942-1944
COOTES: Lissabon was die sleutelgat van Europa. Alles het daar deurgegaan. George Kennan is deur die staatsdepartement gestuur om 'n bietjie orde in die intelligensie -insamelingspoging daar te plaas, want die Militêre Attaché sou nie met die Naval Attaché praat nie, en die Naval Attaché sou nie met sy Britse eweknie praat nie. Daarom stuur hulle George Kennan na Lissabon om die dinge reg te stel.
Hy het teruggekeer na Washington en was verantwoordelik vir beleidsbeplanning. Toe word hy na Lissabon gestuur ... Toe George Kennan in Lissabon kom, het ek hom na die ministerie van buitelandse sake geneem en daar vir hom die tolking gedoen.
Ek bel en vra om 'n afspraak vir George Kennan en die minister om 01:00 met premier Salazar. Ek glo dat dit 7 November 1942 was, of iets dergeliks. Dit was nie maklik om 'n vergadering om 01:00 met die regeringshoof daar te reël nie. Natuurlik kon ek hom nie vertel hoekom ons die afspraak wou hê nie. Die doel van die oproep was om die minister en George Kennan vir Salazar in te lig dat die VSA die oudste, geskrewe verdrag van 1397 tussen Portugal en Groot -Brittanje nakom.
Die verdrag is ietwat aangepas om die Britte in staat te stel om die seë rondom Portugal te beheer teen die Duitse U-Boats. Dit was vir die Britte. Maar ons vlootbeamptes het Britse uniforms gedra toe hulle met hul vliegtuie vanaf landbasisse vlieg.
George Kennan en die minister het in elk geval hierdie boodskap afgelewer. Hulle het teruggekeer na die Legation en moes 'n kodewoord na die staatsdepartement stuur om te sê dat hulle die boodskap afgelewer het. Nou is dieselfde boodskap natuurlik aan Franco in Spanje oorgedra. Dit was heeltemal reg vir hulle om 'n boodskap te stuur, want die boodskap van Madrid lui: "SecState Washington: (Dan die kodewoord). (Geteken) Hayes " [Carleton J. H. Hayes, destyds Amerikaanse ambassadeur in Madrid].
Van Lissabon het die telegram egter uitgegaan: "SecState Washington: (Toe die kodewoord 'Jelly '). (Geteken) Fish " [vir ambassadeur Bert Fish]. So lees die teks van die telegram uit die Legation in Lissabon, "SecState Washington: Jelly Fish. "
Op 'n personeelsvergadering het George Kennan later vir ons gesê: "Kyk nou. Daardie storie is myne. U kan al die memo's skryf wat u wil, maar die verhaal is myne. "
'Die reis na Japan was waarskynlik die belangrikste ding wat hy gedoen het na die Marshall -plan'
Marshall Green, Japanse lessenaar, 1947-50
GROEN: Ek is by die Japanse kantoor in die staatsdepartement aangestel. Ek dien daar van 1947 tot 1950 as 'n Japanse lessenaar. ...
Ek is aangewys as George Kennan se enigste reisgenoot na Japan in Februarie 1948. Hierdie reis was uiters belangrik.
Wat gebeur het, was dat wanneer die besetting van Japan in 1945 plaasgevind het, dit ons verwagting was dat dit net twee of drie jaar sou duur, en dat daar dan 'n vredesverdrag sou wees.
Om 'n bietjie vooruit te spring, is John Foster Dulles in 1950 aan boord gebring om die vredesverdrag met Japan te probeer beding. Totdat daar 'n vredesverdrag was, sou Japan onder Geallieerde besetting wees. Aangesien dit blyk dat die besettingsperiode baie langer gaan verleng as wat vroeër verwag is, het dit sterk gevoel in die kantoor van beleidsbeplanning in die staatsdepartement, veral deur George Kennan, maar ook deur John Davies, Walt Butterworth en sekretaris van die staat George Marshall, dat beroepe kan versuur.
Ons het gemeen dat ons in die geval van Japan baie versigtig moet wees. Dus is George Kennan in Februarie 1948 deur die minister van buitelandse sake, Marshall, na Japan gestuur om met generaal [Douglas] MacArthur te bespreek hoe die klem in die besetting van Japan kan verskuif word van " hervorming " na " ekonomiese herstel. " Die idee was om dinge so vinnig as moontlik te normaliseer om groeiende, nasionalistiese wrok teen die besetting te voorkom.
Destyds het ons verskillende meganismes gehad vir die hantering van Japan en die besetting. In Washington was daar die Verre Ooste -kommissie, waarop al die lande wat vyande van Japan was, hul verteenwoordigers gehad het. Ons het mekaar om die twee of drie weke in die ou Japanse ambassade hier in Washington ontmoet. Ek het gereeld na daardie vergaderings gegaan. 'N Ander internasionale meganisme was die Geallieerde Raad in Japan, waarop verteenwoordigers van die Grootmoondhede gesit het. Dit vergader gereeld en bespreek die breër kwessies.
Nie een van die liggame het egter 'n gewig met MacArthur gedra nie. MacArthur het die program uitgevoer soos hy wou, en met al die ander mense. Hy het 'n bietjie dieselfde houding teenoor die Withuis. Hy het gevoel dat Japan sy eksklusiewe domein is. Natuurlik het ons later in Korea hieroor baie geleer.
Toe George Kennan na Japan gestuur is om met MacArthur te praat oor die verandering van die klem van die besetting, is hy behandel by sy aankoms in Japan, net asof hy 'n besoeker was uit 'n nie te vriendelike mag. Hy is amper gesien as 'n spioen van die staatsdepartement. MacArthur het hom op 'n armlengte gehou. Natuurlik kon hy Kennan nie ignoreer nie. George Kennan het sy bevele gehad, maar MacArthur het hom op armlengte gehou en sou hom nie ontmoet nie, behalwe sosiaal, byvoorbeeld tydens 'n aandete.
Dit was interessant om te sien hoe Kennan werk. Kennan het twee maniere na MacArthur gekom. Die staatsdepartement het reeds 'n verteenwoordiger in Japan in die SCAP [Supreme Commander, Allied Powers] se hoofkwartier, William Sebald, gehad. Bill Sebald was die hoof van die Diplomatieke Afdeling van SCAP. Daar was 14 afdelings in SCAP, insluitend die diplomatieke afdeling van Sebald, verantwoordelik vir generaal-majoor Fox, wat op sy beurt adjunk was vir generaal Almond, 'n vierster-generaal, wat die personeelhoof van SCAP was. Dus was die verteenwoordiger van die staatsdepartement, Bill Sebald, langs die pad. "
George Kennan het uiteindelik by MacArthur uitgekom deur toevallig op te let by generaal -majoor Willoughby, hoof van SCAP Intelligence, dat MacArthur nie te bekommerd moet wees oor die standpunte van die Verre -Oosterse kommissie in Washington, wie se werk nou grotendeels voltooi is nie. MacArthur was in die beste posisie om te oordeel wat nou in Japan gedoen moet word, en Kennan kan MacArthur van hulp wees om MacArthur se mening in Washington te kry.
Deur Willoughby en deur my ingryping met generaal Babcock ('n ou vriend uit ons diens saam in die ambassade voor die oorlog) is gereël dat Kennan die oorsprong en huidige aard van die Sowjetgedrag sou bespreek in die SCAP HQ briefing room waar ongeveer 100 topkoper teenwoordig was.
Ek het gevind dat Kennan se aanbieding — was en ek vermoed dat die meeste ander wat dit bygewoon het absoluut briljant sou stem. Dit was asof ons met ewigheid saam was, soos die ou advertensie van die Rosicrucian Society, waar 'n oog gesien word wat die ewigheid binnedring. Natuurlik rol al die wolke daarna in, maar daar was 'n oortreffende oomblik van waarheid.
Nou herken MacArthur die brein toe hy spoedig van die toespraak hoor. Daarna was alle deure vir Kennan oop. Trouens, MacArthur het ons 'n eie spoorwegwa gegee om te gaan waar ons ook al wou gaan ...
Om terug te keer na die grondbeginsels van wat Kennan vir MacArthur gesê het. Hy het gesê dat ons so ver en vinnig as moontlik moet beweeg in die rigting van 'n meer normale tipe verhouding met Japan en om Japan veel meer op die been te bring en vir homself te sorg. Ons moet bewus wees dat as ons te stadig beweeg, nasionalisme ons sal inhaal, en die hemel weet wat sal gebeur. Dit is altyd aangebied in terme wat daarop dui dat MacArthur dit beter weet as hy. Kennan het nooit MacArthur aangebied nie.
Die soort dinge wat hy so vinnig as moontlik wou beëindig, en dit is noukeurig geteiken, insluitend die herstel- en dekarteliseringsprogramme. Hy het 'n beroep gedoen op 'n einde aan die "purges " onmiddellik of so gou as moontlik. Hy het gesê dat die Japannese 'n soort ekonomiese verteenwoordiging in die buiteland moet hê. (Hierdie laaste punt moes ek as my eie verantwoordelikheid aanvaar en baie hard daaraan werk.)
Verbeterings moet in kommunikasiekanale aangebring word. Kennan het die grootste klem gelê op die oprigting van beter interne veiligheid in Japan. Hy was ontsteld om te sien hoe die polisiemag verdeel is. Die Japannese het onvoldoende middele gehad om wet en orde in die land op nasionale skaal te handhaaf. Hy het 'n paar aanbevelings gemaak oor hoe om 'n demokratiese polisiemag te versterk en 'n Japanse kuswag te stig wat Japan kan beskerm teen smokkel, onwettige inskrywings en sulke dinge.
Daar was nogal 'n lang lys dinge wat gedoen moes word. Al wat ek kan sê, is dat ons verslag al hierdie punte behandel het. Ons keer dus terug na Washington. Intussen het Kennan aan 'n vreeslike geval van maagsere gely ...
'Een van my werk was om' intelligent 'te lyk'
Terwyl ek in Kyoto was en die verslag opgestel het, is ek deur 'n paar Vlootvriende gevra om af te kom en die Osaka -dokke te sien. Hulle het gedink ek sal geskok wees oor wat ek sien. En daar is al die dokke gestapel en masjinerie uit die Japannese nywerhede is afgebreek. Die masjinerie is met groot koste en moeite en#8212 na Noord -China gesmeer, ingekrat en gestuur, as deel van 'n herstelprogram na China.
Intussen is Noord -China deur die kommuniste oorval. Die hele ding was belaglik. Die Amerikaanse belastingbetaler betaal vir die verwydering van masjinerie uit Japan, wat ons intussen ondersteun het, en neem dit na China, wat in die hande van die kommuniste val. Dit sal u nie verbaas dat Kennan nie net baie effektief gepraat het nie, maar selfs meer effektief geskryf het. Die telegramme wat Kennan na Washington teruggestuur het, was baie bruisend.
Wat hy gesê het, is dat ons wil hê dat MacArthur in beheer moet bly, maar ons wou die kragte wat sy gesag en doeltreffendheid kan ondermyn, vooruitskou en afskop. Ek dink dat dit 'n beroep op MacArthur gehad het, want MacArthur was 'n intelligente man. Nou, waar ons probleme ondervind het, was dit met die argitekte van hierdie beleid in die SCAP -hoofkwartier, byvoorbeeld die Politieke Afdeling, onder leiding van generaal [Courtney] Whitney …
Sy belangrikste adjunk was kolonel Kades. Hierdie mense was byvoorbeeld die argitekte van die " suiweringsprogram, en#8221. Hulle het dit gehaat om te sien hoe dit ontmantel is en weerstaan ​​ons pogings om die suiwering te beëindig, al was dit die uitgesproke wil van ons Nasionale Veiligheidsraad.
Die suiwering behels die verwydering van diegene uit die openbare amp of uit die hoogste invloedsposisies, in die sakewêreld of in die regering, wat op die belangrikste manier verantwoordelik was vir die oorlogspoging. Dit beteken basies dat almal in 'n prominente posisie gereinig is. "
Kennan was gekant teen hierdie manier om almal met dieselfde kwas te teer, sonder enige ondersoek van die individuele rekord. Terloops, hy was ook gekant teen oorlogsmisdaadverhore, maar teen die tyd dat hy daar aankom, was hulle oral in Japan.
Intussen is Walt Butterworth in 1949 deur assistent -sekretaris vir sake in die Verre Ooste deur Dean Rusk (foto) vervang. Na twee maande se gefrustreerde pogings deur Washington om die suiwering te beëindig, het Rusk my gevra om 'n persoonlike boodskap vir Marshall aan MacArthur op te stel.
Ek het gedink dat my konsep 'n baie warm ding is, maar Rusk het gesê: 'Dink jy dat dit die truuk sal draai, Marshall?' Ek het gesê, 'Nee, ek dink nie so nie, mnr. Sekretaris, maar dit plaas dit op die rekord. " Hy het gesê, " Die doel is nie om dit op die rekord te plaas nie. Die doel is om hierdie verdomde ding te stop. " Hy het bygevoeg, " Ek stel voor dat u teruggaan en hierdie telegram van 10 bladsye herskryf en dit nie langer as 'n anderhalf bladsy maak nie. Maak seker dat MacArthur oorspronklik gedink het dat die suiwering teen hierdie tyd moet eindig en dat ons teësinnig was soos ander regerings in die Verre Oostelike Kommissie. Maar nou het ons die wysheid van sy vroeëre posisie raakgesien, hy moet dit doen. "
Dus het ek die telegram daarvolgens geskryf. Ek het redelik hard ingesluk omdat ek van New England kom, waar ons 'n sterk gewete het. Ek het geweet dat MacArthur dit nog nooit gesê het nie, maar ons het dit aan hom toegeskryf. Dit het die ding gedoen. Die suiwering is 48 uur later beëindig.
Ek herinner Dean Rusk hieraan, baie jare later. Hy het gesê, " Marshall, ek hoop dat u nie die storie vir mense gaan vertel nie. Dit werp my in so 'n siniese lig. " het ek gesê, " Glad nie, meneer die sekretaris. Dit werp jou in die lig van iemand wat weet hoe om dinge deur middel van diplomasie gedoen te kry. "
Ek het altyd sy [Kennan] se welsprekendheid bewonder en sy vermoë om te skryf en te praat. Sy sending na Japan was vir hom 'n groot uitdaging. Hy het dit reggekry, en daarom het hy daarin geslaag. Nou, jy weet in sy "Memoirs, en#8221 dat hy dit alles onthou. Hy sê dat hy dink dat die reis na Japan waarskynlik die belangrikste was na die Marshall -plan. Daarna het hy gesê: 'Miskien was dit op die lange duur selfs belangriker as die Marshall -plan.' Dit was wonderlik om te sien hoe hy werk.
Ek het genoem hoe hy mense by MacArthur se personeel gekies het wat sy weg na MacArthur gebaan het. Maar daar was ook die manier waarop hy verslae en telegramme opgestel het. Dit was iets om te aanskou. Hy gaan sit en begin dikteer.
Een van my werk was om intelligent te lyk. " Hy sou met my praat, terwyl Dorothy Hessman, sy sekretaresse, dit alles as 'n telegram afneem. Hy het dus basies 'n telegram aan Washington voorgeskryf terwyl hy met my gepraat het. Die gevolg was dat die telegram 'n soort gesprekstroom het wat dit baie meer effektief gemaak het. Toe hy klaar was, hoef hy nie 'n woord daarvan te verander nie. Artikulasie is iets wat ek by enige diplomaat bewonder.
'Nou is hier 'n man wat mooi Russies praat en wat heeltemal van die Sowjet -samelewing afgesny was'
Richard Townsend Davies, junior beampte in Moskou, 1951-53
DAVIES: [Ambassadeur in Moskou] Alan Kirk was daar tot aan die einde van 1951, en toe vertrek hy kort daarna, en ons word vertel dat George Kennan kom, en dit het natuurlik al die jonger offisiere in die ambassade baie opgewonde gemaak omdat George Kennan was baie ons afgod.
Hy het sy beroemde Mister X -artikel oor die bronne van Sowjet -gedrag in die middel van 1947 in Buitelandse Sake gepubliseer, en byna onmiddellik daarna het almal geweet wie dit geskryf het. Na sy diens in die beleidsbeplanningsraad in die staatsdepartement het hy na Princeton gegaan.
Ek dink eintlik hy was in Princeton tot kort voor hy aangestel is. Hy was aktief betrokke by die aanvang of voorstel van die aanvang van die Free Europe Committee en die Radio Liberation Committee. Maar ons was vreeslik opgewonde om te hoor dat hy kom. Hy was die persoon op wie die meeste jonger offisiere, dink ek, sekerlik diegene in Sowjetstudies en#8212 hulself gemodelleer het ...
Hy het twee onderhoude gegee [voordat hy in Moskou aangekom het] ... Hy het gesê dat ... weliswaar geen individu waarskynlik die verloop van die gebeure so baie kon beïnvloed nie, maar tog, aangesien Stalin eendag die toneel sou verlaat, as dit sou gebeur dat hy sterf of die huis verlaat Sowjet -politieke stadium, terwyl Kennan daar was, sou dit baie toevallig wees omdat Kennan natuurlik die Sowjetunie so goed geken het en die Sowjet -mense so goed geken het, en hy sou die verwarde situasie wat daarop gevolg het, aan die Verenigde State kon interpreteer Stalin se dood ...
En toe kom hy na Moskou, en natuurlik vind hy 'n Moskou wat baie anders was as die Moskou wat hy duidelik onthou en verwag het, dink ek, terugkeer na, baie minder verdraagsaam teenoor buitelanders as selfs gedurende die 30's, en natuurlik gedurende die oorlog was daar relatief gratis en maklik.
Blykbaar gedurende die 30's toe hy daar was, was hy in die eerste plek 'n jong man, en vroeër was daar baie aangename aande, en dit was moontlik om 'n sekere aantal Sowjet -burgers te ken en te sien, van Russe wat Dit was duidelik dat indien dit in elk geval nie onder die beheer van die geheime polisie was nie, toestemming gehad het om met buitelanders te meng. ...
Maar toe hy in 1952 daar aankom, was die situasie heel anders. Daar was hoegenaamd geen kontak nie. Dit was die tydperk wat redelik die diepvries genoem kan word, en hy het teruggekom in die situasie, met sy baie sjarmante en sterk vrou, 'n Noorse meisie van geboorte, en 'n baie goeie vrou, en hy het geen kontak gevind nie almal.
Nou is hier 'n man wat mooi Russies praat, wat Russiese letterkunde ken en Russiese letterkunde waardeer en so meer, en wat heeltemal afgesny was van die Sowjet -samelewing. Een ding wat hy gedoen het om dit te probeer oorkom, was om een ​​keer per week teater toe te gaan, en 'n deel van die tyd dat hy daar was, was hy daar minder as 'n jaar, ongeveer nege maande. Mev.Kennan was saam met haar ouers in Noorweë, sorg vir die ouer kinders, het hulle êrens in die skool gebring, sodat hy 'n redelike tyd alleen in Moskou was, en hy sou een keer per week na die teater gaan, en hy sou saamgaan 'n taalbeampte, en as die taalbeampte getroud was met die vrou van die taalbeampte.
'Dit is net asof daar 'n goeie hand op ons almal is'
Hy stuur sy motor vir hulle en laat hom oplaai, en dan gaan die motor na [die Amerikaanse ambassadeur se woning] Spaso -huis om hom op te laai, en hulle gaan na die teater en kom dan terug na Spaso Huis na die toneelstuk en eet 'n klein aandete in die studeerkamer onder die beroemde gesnede arend met die mikrofoon daarin. (Hier getoon saam met die Amerikaanse ambassadeur by die UN Henry Cabot Lodge in 1960.)
Ons het nie geweet dat daar 'n mikrofoon daarin was nie. Dit was nie te lank nie, dit was op die solder, en ek dink toe hy daar kom, het hy daardeur gegaan en dit gevind. Dit is 'n baie indrukwekkende gesnyde seël van die Verenigde State. Maar ek weet nie eers of die mikrofoon daarin was op die solder nie. Ek dink nie so nie. Ek dink dit is [daarin geplaas] nadat dit daar opgehang is, want soos ek sê, was hy alleen in die huis en 'n redelike bedrag uit die huis. Ek dink daar sou genoeg geleentheid gewees het vir iemand om die ding daarin te steek.
Ek onthou in elk geval dat ek en my vrou saam met hom gegaan het, en ons het gaan kyk Die inspekteur -generaal van Nikolai Gogol. ... So ons het na die teater gegaan, en natuurlik het hy hierdie vier goons gevolg na hierdie vier geheime polisiemanne en ons het ingegaan en hulle het daar gratis sitplekke en hulle het gaan sit. Daar sit vier mense agter in die ry, en hierdie mense, hierdie karakters kom na vore, en hulle hoef regtig niks te sê nie; hulle kyk net na die mense en sê: 'U, ons gaan sit daar. " Wat hulle gedoen het — sit die vier agter ons.
Hulle was spiermanne, en dit het hom baie goed laat voel, ek was gewoond hieraan. Ek was in Pole. En die anti-Amerikaanse propaganda het hom natuurlik baie teëgekom. Hy het dit baie persoonlik opgevat. Hy stap elke oggend werk toe van Spaso na die ambassade, wat in Mokhovaya -straat was, reg langs die National Hotel, oorkant die Kremlin.
Hy het geen idee gehad dat dit aan die gang was nie. Hy was in Princeton. Natuurlik het ons dit alles gerapporteer. Die ding wat my verbaas het, was dat hy nie daarvan bewus was nie. Hy het duidelik nie gelees nie. Ek kan my net voorstel dat hy nie die Sowjet-pers gelees het nie, want u weet dat die anti-Amerikaanse propaganda deur die pers was: u kon geen publikasie, koerant ophaal sonder om 'n aaklige verhaal oor die beweerde gruweldade te lees nie gepleeg deur Amerikaanse troepe in Korea ….
Terwyl hy na die kantoor gegaan het, sou hy hierdie groot hoeveelhede advertensieborde met skrikwekkende tekenprente teen die Verenigde State verbygaan. Natuurlik het ons almal gesien, maar ons het almal verstaan ​​dat dit die spel is wat gespeel word, en wat het 'n mens daaraan gedoen? U kan daaroor protesteer, en ons het wel oor sommige van hierdie dinge protesteer, maar dit was nie goed nie ...
Hierdie goons hou hul oë op die ambassadeur, en hy was baie, baie depressief, en uiteindelik kyk hy op en sê: 'Dit is net asof daar 'n groot hand op ons almal is.' #8221 Ek het probeer om 'n grap te maak, maar dit was vir hom geen grap nie. Toe sien ons die res van die toneelstuk en is toe terug na Spaso vir 'n middernagete. Maar dit was 'n baie morbiede soort aand ... .Die hele ding was baie neerdrukkend. Ek sou nie sê dat hy 'n sin vir humor het nie. Hy is moeg….
Ek is gereeld gevra hoe kon hy, 'n professionele diplomaat op daardie tydstip as die toppunt van ons diens beskou word, en hoe kon hy gedoen het wat hy in Berlyn gedoen het, en gesê wat hy gesê het, wat gelei het tot deurdat hy as persona non grata verklaar is, vergelyk die Sowjetunie, die lewe in Moskou, met die lewe in 'n Nazi -interneringskamp in Duitsland tydens die oorlog. En my antwoord is, wel, hy het hom bevind in wat vir hom sielkundig 'n ondraaglike situasie was ...
Hy het hierdie prentjie van homself, hierdie selfbeeld, wat in 'n baie groot mate redelik akkuraat was, aangesien die —, indien nie die grootste nie, ten minste een van die drie of vier, twee of drie, miskien twee. en Chip Bohlen, laat ons die hoogs gekwalifiseerde Sowjet -deskundiges sê wat ons op elke gebied gehad het, taal, die geskiedenis ken, voorheen daar gedien het, kennis van wat tydens die oorlog gebeur het, die hele ding ...
En toe hy daar aankom, vind hy inteendeel dat hy nooit deur Stalin ontvang is nie, 'n punt wat hy baie in sy memoires maak. In sy memoires vertel hy van die moeite wat hy gedoen het om uit die isolasie te kom, deur die adjunkhoof van sending, Hugh Cummings, aan iemand in die buitelandse kantoor te vertel van sy – Kennan 's – begeerte om iemand te hê met wie hy kon Russies praat, om kontak met iemand te hê ...
Ek moet sê dat die moreel nie sleg was voordat hy gekom het nie. Natuurlik het ons almal gevoel dat ons aangeval word, en onder die omstandighede was daar 'n sekere esprit de corps en 'n saamtrek, en 'n erkenning dat almal in dieselfde bootjie was en ons mekaar moes probeer help. Maar moreel … Ek dink hy het die idee gehad, hy het sy depressie, sy somberheid, sy moedeloosheid op die res van ons geprojekteer. Hy het gedink ons ​​is in 'n slegte toestand. Ek het in elk geval nie so gevoel nie. …
En hy het besluit dat ons onsself moet organiseer om dit te bekamp. Gevolglik het hy 'n aantal aktiwiteite begin, waarvan sommige baie goed was. Ek weet nie dat balletklasse toe moontlik was nie, maar miskien was dit ook so. Maar daar was 'n aantal soorte stokperdjie -groepe: skilder, jy kan by 'n groep aansluit en Russiese volksliedere sing – Ek dink hy het daar hoort en gehelp, hy was regtig uitstekend daarin, om kitaar te speel en te sing, miskien 'n ander kant van sy Keltiese erfenis, weet ek nie ...
Niemand anders kon meer gedoen het nie. Maar hy het gevoel dat hy meer moes kon doen, of hy het miskien gevoel dat hy op een of ander manier beloof het dat hy meer sou doen, en dat hy nie meer kon doen nie, en dat hy nie na president Truman kon teruggaan nie en sê: Ek moet bedank. " Dit sou 'n soort erkenning van mislukking gewees het ...
Ek verstaan ​​dat die CIA 'n pil het wat 'n persoon kan gebruik om homself onmiddellik dood te maak. Is dit reg? "
Hy het gesterf [in 1978], 'n loopbaanoffisier van die CIA, operasionele beampte wat geskryf het, ek dink regtig 'n baie goeie boek en ongetwyfeld is dele daarvan twee jaar gelede as redelik onbesorg beskou, toe hy dit die eerste keer geskryf het, Sub Rosa: Die CIA en die gebruike van intelligensie – New York Times Books, New York, 1978 – (waarin) Peer de Silva bespreek die kwessie van die oprigting van 'n CIA -stasie in Moskou. …
Peer de Silva is na Londen en sien ambassadeur Kennan, wat die voorstel van die hand wys. Maar die interessante ding, en die ding waarna ek hierheen kom, is dat hy skryf, maar tydens die gesprek het ek opgemerk dat die ambassadeur baie gespanne en senuweeagtig was: hy was bleek, sy hande bewe, en dit lyk asof hy het baie in gedagte. Aan die einde van ons praatjie het hy gesê dat hy iets wou vra van die agentskap, dit wil sê van die CIA.
'' Daar is iets wat u vir my moet doen, 'het hy gesê. 'Ek het hier 'n brief.' En hy gee toe vir my 'n brief, en ek merk dat dit aan pous Pius gerig is. 'Ek het 'n baie pessimistiese siening van ons onmiddellike toekoms met die Sowjets, veral op diplomatieke vlak. Ek wil hê dat u hierdie brief aan [CIA -direkteur] Allen Dulles moet stuur en seker maak dat dit op veilige wyse aan die pous in Rome deurgegee word. " My vraende blik het die volgende verduideliking gebring: goeie moontlikheid dat ek eendag op die Sowjetradio sal eindig. Ek sal moontlik gedwing word om verklarings af te lê wat die Amerikaanse beleid kan benadeel. Hierdie brief sal die wêreld wys dat ek onder dwang is, en ek maak nie uit my eie vrye wil uitsprake nie. '"
Met die brief aan die pous kan hy my standpunt en die ware situasie daar openbaar maak. " Dit is Peer de Silva. Ek was verstom oor die grimmigheid waarmee hierdie woorde gelewer is, " skryf de Silva, " maar ek was geensins voorbereid op die volgende nie. 'n pil wat 'n persoon kan gebruik om homself onmiddellik dood te maak. Is dit reg? "
Die gevolg is dus dat Kennan Peer de Silva, volgens laasgenoemde gedenkboek, vir hierdie pille gevra het, en Peer de Silva sê dat twee pille deur die diplomatieke sakkie na ambassadeur Kennan gestuur is. Ek is nie seker daar staan ​​twee pille nie, maar in elk geval is 'n paar pille na hom gestuur.
Kort daarna is hy op 'n amptelike besoek van Moskou na Duitsland, waar hy 'n toespraak gehou het met 'n sterk kritiese verwysing na die USSR. Hierdie toespraak het daartoe gelei dat hy ter plaatse as persona non grata verklaar is. Hy het nooit van Berlyn na Moskou teruggekeer nie. Ambassadeur Kennan het uiteindelik teruggekeer na Washington uit Europa. Ek het 'n afspraak gemaak om hom te sien en gevra wat met die pille gebeur het. Hy het my met 'n nuuskierige glimlag vertel, en ek het hulle al in die toilet gespoel. Ek het destyds en in die jare sedert ek nog altyd gedink het dat die optrede van ambassadeur Kennan die optrede van 'n baie dapper man was.
Gedurende die vroeë vyftigerjare was die CIA bewus daarvan dat die Sowjets met dwelms eksperimenteer en die neiging was om 'n persoon se natuurlike remming en beheer te vernietig. [Peer de Silva het geskryf,] "In die atmosfeer van die Koue Oorlog van die tye het Kennan homself as 'n waarskynlike teiken vir 'n Sowjet -poging in hierdie rigting beskou. Nietemin het hy teruggegaan na die gevaarlike omgewing en was hy bereid om sy eie lewe te neem eerder as om hom deur die Sowjette te laat gebruik op 'n manier wat die Verenigde State vernederend of skandelik was.
Hy het teruggekeer [na die Verenigde State]. Intussen het die  verkiesing plaasgevind en Eisenhower is verkies .... Volgens die Wet op Buitelandse Diens van 1946 het 'n man wat die amp van ambassadeur beklee het en daar was ander kwalifikasies — wat ses maande lank nie in 'n ander pos aangestel is nie, was outomaties afgetree, en hy was die enigste - [John Foster] Dulles was destyds sekretaris, en hy gebruik die bepaling van die wet teen hom, en hy skryf weer hieroor in sy memoires, en hy is baie bitter daaroor.
Daarna is hy terug na Princeton, waar hy voorheen was, en ek dink regtig hy was 'n briljante verslaggewer. 'N Paar van die dinge wat hy geskryf het en#8212 eksemplare daarvan was in die ambassade beskikbaar toe ek daar was, en dit was net briljant, pragtig geskryf, goeie insigte, maar op 'n manier nie 'n ambassadeur nie.
"Kennan was 'n briljante siener, adviseur oor belangrike kwessies en 'n tolk van die geskiedenis, maar dodelik onverskillig vir die korttermyn-dinge"
George Jaeger, konsulêre beampte, Joego-Slawië, 1961-64
JAEGER: Alhoewel [minister van buitelandse sake] Acheson Kennan bewonder het, was hy moeg vir Kennan se ietwat moralistiese, hiper-intellektuele benadering. Terwyl Kennan se 'inperking' -beleid algemene aanvaarding gekry het, was Kennan ongemaklik, terwyl die Koue Oorlog begin toeneem het, met die toenemende klem van Washington op militêre middele. Namate Kennan se sienings al hoe meer onrealisties en buite kontak begin lyk het, het dit wrywings veroorsaak ...
George Kennan, op die punt om Belgrad toe te gaan as die nuwe ambassadeur van Kennedy, het ons besoek [aan Arlington Towers] besoek om 'n paar van sy toekomstige personeel te ontmoet wat probeer om hierdie aaklige taal te leer. Dit was 'n onvergeetlike ervaring.
Kennan, heeltemal ontspanne, het sy been oor 'n stoel geslinger en, in plaas van om te praat oor die Joego -Slawiese situasie of sy planne as die nuwe ambassadeur, 'n fassinerende, historiese afwyking oor Joego -Slawië se ortodokse kloosters en hul rol in die geskiedenis van die Balkan te begin, met advies as wat besonder mooi was en daarom moet besoek word terwyl ons daar was.
Wat ek dink, het hy probeer oordra, is dat ons deur hierdie wonderlike kloosters tot 'n sekere begrip kon kom van die essensie van hierdie komplekse streek.
Ek het hom effens leer ken toe ek 'n rukkie met sy dogter Grace uitgegaan het, en ek het 'n soortgelyke Slawies-mistieke ervaring op 'n aand in Princeton na hom geluister terwyl hy op die kombuistafel in 'n Russiese nagrok gesit en balalaika speel en sing afwesig diep ontroerende Russiese volksliedjies.
Maar terug na ons vergadering by FSI. Nadat ek 'n geruime tyd met respek na hom geluister het, het ek die vraag gestel wat ek gedink het almal in gedagte het: 'Mr. Ambassadeur, ons sal beslis probeer om die Ortodokse kloosters te sien. Maar vir eers, is daar iets wat u wil hê ons moet doen voordat ons na Joego -Slawië kom? Is daar spesiale dinge wat u wil hê ons moet in gedagte hou as ons daar aankom? "
Sy antwoord was onvergeetlik. 'O, bedoel u al die beleidsvoorwerpe? Moenie bekommerd wees nie, ek sal dit alles doen. " As ons die punt gemis het, het hy dit uitgespel: 'Weet u, u kry 'n wonderlike geleentheid om die Slawiese kultuur op te neem, en ek hoop dat u dit ten beste sal benut en u twee jaar lange toer deurbring. so, soos ek toe ek 'n jong offisier in Rusland was. " Op daardie noot het hy ons verlaat, ietwat verbouereerd, baie bekoorlik en sien uit daarna om te sien hoe hierdie werksverdeling in die praktyk sou werk ...
'Ek het destyds gevoel dat daar 'n ongelooflike verskil is tussen wat ek op die reis gehoor het en wat hy geskryf het'
Ek is gevra om Kennan te vergesel op 'n driedaagse reis deur Kroasië en Slowenië.
Hy het 'n bietjie vroeër [in Zagreb] aangekom, in Maart 1961, en het tot Julie 1963 gedien. Hierop wou hy sy enigste langer besoek gedurende my tyd, vooraanstaande regeringsmense, joernaliste en ander bewegers en skudders in beide Kroasië ontmoet. en Slowenië.
Toe ons terugkeer na Zagreb na 'n besige en baie aangename drie dae, wat ek gereël het, verras Kennan my deur na die reis te verwys as ''n belangrike ervaring!' Toe ek aanbied om 'n verslaggewende telegram op te stel, verras Kennan my weer deur te sê: "Dit sal nie nodig wees nie, ek sal maar in u kodekamer gaan sit, as ek mag, en dit opskryf."
Hy kom na 'n paar uur na vore met 'n lang handgeskrewe konsep en vra my om dit voor te lees en hom te vertel wat ek dink. Ek het, en was absoluut verbaas. Die mense wat ons ontmoet het, het, met geringe uitsonderings, ons omtrent vertel wat die partytjie -lyn toe gevra het. Maar wat Kennan geskryf het, was dat sy reis deur hierdie noordelike deel van die land sy gevoel van die dreigende verbrokkeling van Joegoslavië na Tito bevestig het!
Die strewe was dat daar groot spanning in die land was, en dat die mense wat hy gesien het, hom aansienlike aanduidings hiervan gegee het.
Kroaties en Slowenië ondersteun Serwië en die res ekonomies, 'n situasie wat 'n mate van ontevredenheid veroorsaak het, maar nie in die mate wat Kennan se telegram dit beskryf het nie. Ek het destyds gevoel dat daar 'n ongelooflike verskil is tussen wat ek op die reis gehoor het en wat hy geskryf het.
Terugskouend kan dit goed wees dat Kennan se antennas fyner was as myne, of dat die inherente logika van die situasie hom tot hierdie verreikende gevolgtrekking gelei het wat hy dan wou dokumenteer. Tog het hy die tydsberekening verkeerd gekry, omdat hy gedink het dat die krisis duidelik dreigender was as wat dit werklik blyk te wees. Tog was syne die eerste eksplisiete waarskuwing, sover ek weet, oor wat sou kom.
Nodeloos om te sê dat die verslag met skeptisisme begroet is, beide in die ambassade, wat nie geglo het dat nasionalisme destyds baie kragtig was nie en ons gewoonlik gevra het om af en toe verslag te doen van die Kroaties nasionalistiese gedrag en ook#8212 soos in Washington.
Kennan se persoonlik geskrewe telegramme het dikwels heeltemal ander gevolgtrekkings gemaak as die roetine -verslaggewing van die ambassade. Soos sy 'Memoirs' duidelik maak, sien hy die ambassade diplomatiek en USIA [U.S. Die personeellede van die inligtingsagentskap was "afkomstig van 'n ander generasie", het hy geskryf, "wat in 'n ander soort burokratiese omgewing gekom het: Minder menslik, minder persoonlik, vinniger, meer ondeurgrondelik en minder gerusstellend. Sommige van hulle was aanvanklik geneig ... om versigtig, korrek, getrou pedant te wees, maar teruggetrokke en in 'n sekere sin gemaskerd. Die bestudeerde afwesigheid van kleur, in persoonlikheid en in uitgesproke denke, het 'n beskermende kamoeflering geword. Maar dit was natuurlik regte mense daaronder, en in die meeste gevalle baie waardevolle en intelligente mense. "
Tellingly, nie een van hulle word by name in sy 'Memoirs' genoem nie, alhoewel dit 'n eersteklas span was ... Dit kan moontlik te wyte wees aan die feit dat Kennan homself destyds as 'n agent vir historiese transformasie beskou het en met sy eie agenda na Belgrado gekom het: om onderling selfversekerde Amerikaans-Joegoslaviese betrekkinge te herstel, wat 'n groter strategie impliseer om dit nog verder te beveg. weg van die USSR.
Die simbool en middelpunt van die beleid sou die status van die mees bevoorregte [MFN] -status vir Joegoslavië wees. Waaraan dit nie voldoende rekening gehou het nie, was die volgehoue ​​diepe wantroue van enigiets 'kommunisties' in die kongres, gevoelens wat deur hiperaktiewe Kroaties en Serwiese emigriegroepe in die VSA lewend gehou word en die feit dat Joegoslaviese kommunistiese gedrag nie altyd goedaardig was nie interpretasie vanuit Washington se perspektief.
Tito se leierskap van die Non-Aligned Movement [NAM], sy onderdrukkende binnelandse beleid en sy weiering om hom met die Weste te verbind, het alles daartoe bygedra.
Alhoewel Kennan hard geveg het, het sy poging tot hierdie struikelblokke gelei, wat hom deur die Departement laat verraai het, wat natuurlik pragmaties met die politieke realiteite moes omgaan soos dit destyds bestaan ​​het.
Dit alles saam gelei tot belangrike misverstande met die Oos -Europese mense van die Departement en uiteindelik tot sy ongelukkige vertrek uit Belgrado, met die gevoel dat hy nie waardeer of verstaan ​​word nie.
Kennan was 'n briljante siener, adviseur oor belangrike aangeleenthede en 'n tolk van die geskiedenis, maar in elk geval dodelik onverskillig vir die korttermyn-dinge wat die daaglikse prys van die regering se burokrasie uitmaak.
As gevolg hiervan het hy 'n tragiese figuur geword in die Amerikaanse diplomasie, wat, hoewel hy die naoorlogse wêreld net so goed gevorm het soos enigiemand, die grootste deel van sy loopbaan in stryd met die staatsdepartement en later in die gesogte ballingskap in Princeton deurgebring het.
'Dit was iets wat my opgeval het, selfs toe oor Kennan, dat hy hierdie dinge persoonlik geneem het'
Richard Johnson, Politieke beampte in Belgrado, Joego-Slawië, 1962-63
JOHNSON: Die ding wat die toer [in Belgrado] interessant en opwindend gemaak het, was dat George Kennan ons ambassadeur was.
Natuurlik was ek geweldig beïndruk met hom voordat ek gegaan het, met die leeswerk wat ek gedoen het. En as baas kan ek my net nie 'n meer opwindende persoon voorstel om mee saam te werk nie.
Maar Kennan was die soort persoon wat daarvan gehou het om saam met sy junior offisiere te verkrag ..., Hy het hierdie projek ontwikkel om 'n geskiedenis van Joego -Slawië te publiseer, en elkeen van ons het 'n hoofstuk gekry, dan sou hy ons vra om op Sondae te kom sit rondom die vuur en bespreek verskillende aspekte van ontwikkelings wat aan die gang was.
Hy is so 'n ontsaglike artikulêre en diep intelligente persoon dat dit werklik boeiende Sondagmiddae was. Hy sou ons ook uitnooi wanneer hy terugkom van 'n ontmoeting met Tito, en hy sal ons vertel hoe die vergadering verloop het en dit in baie waarnemende terme ontleed.
Robert Gerald Livingston, ekonomiese beampte, Belgrado Joegoslavië, 1961-64
LIVINGSTON: U weet, Kennan was 'n slegte ambassadeur, het ek gedink. Hy was pragtig, so ook sy vrou. Ek sou nie sê dat hy my 'n glans gegee het nie, maar hy het die projek gehad om beamptes te laat skryf om klein studies te skryf, en ek dink ek was een van die min wat dit ernstig opgeneem het ...
Kennan was wonderlik, maar hy was emosioneel, baie emosioneel. Selfs ek kon dit sê. Dit is deels skinder van die mense in die politieke afdeling, insluitend Jim Lowenstein wat toe daar was. Maar hy reageer baie persoonlik en hy voel byna persoonlik deur Tito verraai toe die Sowjets die toetsverbod oortree en Tito hulle nie veroordeel nie ... (op die foto: Tito met Kennan)
Kennan het dit persoonlik opgevat. Dit was iets wat my opgeval het, selfs toe oor Kennan, dat hy hierdie dinge persoonlik opgeneem het.
En ek onthou iets het gebeur dat hy persoonlik beledig is. Dit was miskien Adlai Stevenson en mev Katherine Graham [Washington Post uitgewer] het op 'n seiljag gekom. Katherine Graham se man moes toe gelewe het. Hulle het Tito op Brioni besoek en Kennan is nie uitgenooi nie en#8212 is later uitgenooi of iets ... ek onthou nie die besonderhede nie, maar hy het dit baie persoonlik geneem ...
My herinnering het te doen gehad met die behandeling van die mees begunstigde nasie van Joego -Slawië. Kennan, voordat hy Washington verlaat het, het Kennedy vir hom gesê, net soos vir ander ambassadeurs: 'U kan met my in verbinding tree as u iets het. Dit hoef nie net u land te wees nie. "
En ek onthou dat Kennan destyds, toe die Berlynse muur gebou is, in Augustus 1961, baie kommentaar oor die Duitse situasie gestuur het. Daaraan is geen aandag gegee nie, en ons het geweet dat daar nie aandag daaraan gegee is nie, weet u. Hy, dink ek, is daardeur gewond. Dit moes '62 of iets dergeliks gewees het toe die ding met die gunstelingnasie ter sprake gekom het.
Herinneringe is foutief, maar hy het 'n oproep na Kennedy gemaak op die oop lyn na die Withuis. Kennedy het die oproep van hom geneem en Kennan het gesê: "Jy moet iets aan hierdie MFN -ding doen." En Kennedy het gesê: 'Wel, George, ek sal hierdie oproep na Wilbur Mills laat oordra.' Hy het niks gesê nie, maar: "Ek sal hierdie oproep na Wilbur Mills laat oordra." En hy skakel oor na Wilbur Mills, [die magtige voorsitter van die House Ways and Means Committee].
Kennan het doelbewus op die oop lyn gepraat om aan die Joego -Slawiërs te wys hoeveel invloed hy gehad het, jy het met die president gepraat en dinge gedoen. Hy het natuurlik getoon dat hy geen invloed het nie. En toe gebeur dit nie net nie, maar hy belê 'n personeelsvergadering waarin ek in die heel agterste ry sit, dink ek, en hy vertel ons hiervan in sy kantoor ...
Jack R. Perry, personeel en politieke beampte, Moskou, Sowjetunie, 1962-64
PERRY: Die ding is dat George Kennan beter kon skryf as die meeste van ons ander saam. Hy was en is 'n wonderlike meester van die Engelse taal, en mense het altyd gesê dat Kennan 'n telegram aan Washington skryf, ongeag wat hy aanvoer, jy sal oortuig word omdat die Engelse net so oorweldigend was.
Ek dink nie dit was byvoorbeeld die geval met Chip Bohlen nie, hoewel hy pragtig geskryf het, maar hy was nie die oortuigende meester wat Kennan was nie. Sommige mense voel — en ek hou nie daarvan om Kennan te kritiseer nie, want hy is op baie maniere een van my helde, maar as 'n diplomaat het sommige mense gesê dat hy 'n sekere messiaanse kompleks het wat hy regtig voel dat hy genoem is om die een te wees wat alles weet en alles gedoen het.
Ek weet nie of dit waar is of nie, maar dit kan beslis die manier waarop hy uit Moskou vertrek het, aangegaan het omdat hy as persona non grata en so meer verklaar is.
V: Een rede waarom ek die vraag stel, is omdat ek pas die boek George Kennan gelees het, Iconoclast van die Koue Oorlog, deur Walter L. Hixson, wat 'n redelik negatiewe beskouing van Kennan het, en gee hom toe dat hy pragtig skryf en dat hy 'n groot raconteur was en dat hy 'n bona fide Sowjetkenner was, ensovoorts, maar Hixson blykbaar nie hou van hom en sê woorde dat hy 'n prima donna is en dat hy van plan verander elke keer as die wind in verskillende rigtings waai.
PERRY: Ek het 'n paar daarvan gehoor, maar ek moet sê dat as u na sy geskrifte kyk, veral na die oorlog, die Long Telegram en die X -artikel, ensovoorts, watter diplomaat weet ons dat dit kan vergelyk met die uitwerking wat hy op die geskiedenis gehad het? Nou kan u teruggaan en sê: was hy altyd reg? Ek is seker hy was nie. Ek was 'n bietjie duif. Ek bedoel, ek was 'n detentenik Ek het geglo in 'n beter verhouding met die Russe. (Foto: Corbis)
Noudat die Koue Oorlog verby is, kan u teruggaan na mense soos ek en sê: was hulle reg of was hulle verkeerd? Aan die einde, in Washington, het ek vriende gebly met Bohlen. Hy sou by die Sowjet -lessenaar kom, waar ek destyds bedien het, en praat oor wat in Rusland aangaan. En ek onthou dat ons 'n paar verskille gehad het, want ek het gevoel dat hy ietwat te ideologies was in sy siening van die Sowjets, en gevoel het dat hulle ideologies gemotiveerd was, waaraan ek altyd twyfel.
Maar in verhouding tot Bohlen is hy 'n Cold Warrior genoem, maar ek dink veral dat hy en Kennan beide die Russe was, as 'n kultuur, as 'n beskawing, as 'n volk, en dat & #8217s wat hulle hul groot krag gegee het.
Ontmoeting met George Kennan, Moskou, 1977
Ek was lank 'n bewonderaar van Kennan vir sy voormalige Long Telegram van 22 Februarie 1946, sy "X" -artikel in die Julie 1947 -uitgawe van Buitelandse sake oor die 'Sources of Soviet Conduct', en natuurlik vir sy elegante skryfstyl. Ek was dit ook eens met sy dikwels uitgesproke siening dat Rusland slegs twee soorte bure, vasale of vyande kan hê. Ek het 'n paar van sy boeke oor die VS-Sowjet-betrekkinge gelees toe ek by die St. Louis Country Day School was, en dit was een van die dinge wat my aanvanklik tot 'n loopbaan in die buitelandse diens aangetrek het.
Kennan het articulately en briljant gepraat, maar vir dit alles kan ek nie veel onthou van wat hy eintlik gesê het tydens ons uur lange vergadering nie. Dit was net 'n plesier om na hom te luister. Kennan was toe in die middel sewentigs, en ek onthou dat ek gedink het dat hy nogal broos lyk. Een van my vriende het daarna opgemerk: "Ons was gelukkig dat ons hom nou ontmoet het en dat hy so oud is dat hy nie veel langer kan hou nie." Ek het ingestem, maar Kennan het ons almal geflous deur tot 2005 te bly, tot op die ryp ouderdom van 101 te bly en die hele tyd te skryf.
Ek is veral jammer dat ek nooit weer 'n geleentheid gehad het om Kennan te ontmoet nie, want jare later het ek uiteindelik sy memoires gelees en besef dat ons baie algemene ervarings gedeel het. Toe hy sy toere bespreek het, nie net in Moskou nie, maar ook gedurende sy loopbaan, was dit amper asof ek my eie herinneringe gelees het en nie syne nie. Dit was 'n wonderlike kans wat verlore gegaan het. Boonop sou ek hom van nader wou uitvra oor sy sienings oor die Sowjetunie, waarmee ek dikwels nie saamstem nie.
Kennan se denke was diep en meervoudig. Hy was veral goed in beskrywende skryfwerk, en het die situasie in die Sowjetunie in dwingende terme uiteengesit. Daar was sekere gebiede waar ek volkome met hom saamgestem het, soos sy harde kritiek op ambassadeur Joseph Davies ' rampspoedige ampstermyn in Moskou, en die rol van die Roosevelt -administrasie om politieke redes om sentimentele entoesiasme oor Stalin se Sowjetunie.
Ek het ook sy oortuigende uitbeelding van die wanfunksionele burokrasie in Washington van die 1930's, 40's en 50's oortuig waarin die toevallige optrede van klein burokrate en mislukkings in kommunikasie dikwels alle pogings getref het om 'n rasionele en realistiese buitelandse beleid op te stel. Ek het veral bewonder wat Kennan self sy grootste prestasie genoem het: sy rol in die opstel van die Marshall -plan vir die ekonomiese herlewing van Wes -Europa. Kennan was ook baie vaag oor die Verenigde Nasies en het gedink dat dit meer 'n negatiewe as positiewe invloed op wêreldsake sou hê, 'n siening waarmee ek ten dele saamstem.
Oor ander aangeleenthede het ek egter fout gevind met Kennan se standpunte. Ek het byvoorbeeld nie saamgestem met baie van sy voorskrifte vir die hantering van die Sowjetunie in die Koue Oorlog nie. Kennan se algemene benadering was blykbaar om geen stappe te neem wat beskou kan word as die goedkeuring van of die legitimering van die Sowjet -regime nie, terwyl hy hom weerhou van direkte opposisie of optrede, behalwe in die uiterste omstandighede.
Dit was die lyn wat hy geneem het met betrekking tot die totstandkoming van die NAVO en die afsonderlike vredesverdrag met Japan, ondanks die uitdagende optrede wat hierdie verstandige verdedigende stappe bepaal het, dit wil sê die kommunisering van Oos -Europa en China. Sy teenkanting om enigiets te doen wat 'n aggressiewe Sowjetreaksie kan veroorsaak, ignoreer die feit dat so 'n passiewe beleid die Sowjette eintlik kan verlei om nog verder te reik, in die oortuiging dat hulle die Weste kan aanhou stoot sonder om gevolge te hê.
Dit lyk miskien 'n eienaardige kritiek op die persoon wat algemeen beskou word as die outeur van die inperkingbeleid van Amerika, maar, soos Kennan self herhaaldelik uitgewys het, sy "X" -artikel is heeltemal verkeerd verstaan, en die inperkingbeleid wat deur Amerikaanse beleidmakers aanvaar is, was nie die een wat hy bepleit het.
Terwyl Kennan geglo het in die bekamping van Sowjet-ambisies met politieke middele, en slegs toe ons lewensbelange bedreig is, was die algemeen aanvaarde interpretasie van destydse beleidsbepaling om die Sowjets militair en politiek te weerstaan, waar hul ambities ook al manifesteer rondom wêreld. My eie standpunte staan ​​iewers tussen hierdie twee uiterstes, hoewel ek uiteindelik meer gemaklik voel met die inperkingbeleid wat uiteindelik aangeneem is as met Kennan se weergawe, wat na my mening onvermydelik tot 'n ramp sou gelei het.
Ek was ook 'n bietjie verbaas toe Kennan se bespreking van sy ampstermyn as ons ambassadeur in Moskou buitengewoon naïef was, veral sy gedagtes oor die rede waarom die Sowjet -leierskap hom die rug gegee het (hy het 'n paar dieper politieke motiewe aan die Kremlin toegedien, toe Sowjet -leiers in werklikheid alle Amerikaanse ambassadeurs sleg behandel het, tensy gedink word dat hulle 'n direkte lyn na die Withuis sou hê). Ek was ook nie eens met sy kritiek op ons militêre attachés in Moskou, wie se aktiwiteite uitlokkend was nie.
By die lees van sy memoires, was ek 'n bietjie afkeurend oor die persoonlike manier van Kennan. Kennan was 'n klassieke elitis, 'n houding wat duidelik na vore gekom het in sy kenmerke van dié van sy mede -Amerikaners wat nie so goed in die buitelandse beleid was as hy nie (sy bespreking van sy interaksies met St. Louisans, wat hy natuurlik as hicks beskou het, was in hierdie verband baie onthullend). Kennan, wat baie vlot Russies en byna tweetalig Duits gehad het, het akademies en afgeleë gelyk vir baie van sy kollegas in die buitelandse diens, en het dikwels gemakliker gelyk met buitelanders as sy eie landgenote.
Boonop was Kennan se skryfstyl, hoewel dit welsprekend was, soms so kieskeurig en onomwonde. Op 'n stadium in sy hoofstuk oor sy ambassadeur in Moskou het Kennan opgemerk dat hy 'n huiwerige diplomaat was en baie gelukkiger was in die wêreld van Russiese letterkunde en kultuur as "die wêreld van politiek en diplomasie waarin die noodlot my ingedruk het." Ek sal beslis met die beoordeling saamstem, en by nadenke is dit geen wonder dat hy en ambassadeur Toon nie oor die weg gekom het nie: ideologies was hulle pole van mekaar.
Wat my betref, vind ek dat Kennan en sy denke eindeloos fassinerend is. Ek stem dalk nie saam met baie van sy gevolgtrekkings nie, maar ek sal nooit sy beskuldiging of sy intellektuele glans verwyt nie.
Deel 3: Projeksie van Sowjet -vooruitsigte in praktiese beleid op amptelike vlak
Ons het nou die aard en agtergrond van die Sowjetprogram gesien. Wat kan ons verwag deur die praktiese implementering daarvan? . . .
(a) Interne beleid wat daarop gemik is om in alle opsigte die sterkte en aansien van die Sowjet-staat te verhoog: intensiewe militêre-industrialisering maksimum ontwikkeling van gewapende magte groot vertonings om buitestaanders te beïndruk met die voortgesette geheimhouding van interne aangeleenthede, wat bedoel is om swakhede te verberg en om teenstanders in die duister te hou.
(b) Waar dit ook al tydig en belowend geag word, sal pogings aangewend word om die amptelike grense van die Sowjet -mag te bevorder. Hierdie pogings is tans beperk tot sekere naburige punte wat hier beskou word as onmiddellike strategiese noodsaaklikheid, soos Noord -Iran, Turkye. . .
(e) Russe sal energiek daarna streef om Sowjet -verteenwoordiging te ontwikkel in en amptelike bande met lande waarin hulle sterk moontlikhede van opposisie teen Westerse magsentrums voel. Dit geld vir wyd geskeide punte soos Duitsland, Argentinië, lande in die Midde -Ooste, ens. . .
In 1939 begin die Tweede Wêreldoorlog in Europa. Kennan is oorgeplaas na die Amerikaanse oorlogs ambassade in Berlyn, die hoofstad van Duitsland. Die Verenigde State het eers in Desember 1941 tot die oorlog toegetree, en Duitsland en die Verenigde State het formeel vyande geword. Kennan bevind homself kortliks as 'n gevangene en kon Duitsland nie verlaat tot Mei 1942. Na 'n kort pos na Lissabon, Portugal, in 1943, het Kennan by die Europese Advieskommissie in Londen aangesluit. . In 1944 word Kennan weer na Moskou gestuur as assistent van die ambassadeur W. Averell Harriman (1891–1986 sien inskrywing). Kennan het die Verenigde State aangemoedig om nie 'n te noue alliansie met die Sowjetunie te sluit nie. Hy was ontsteld toe hy kyk hoe die Verenigde State toegee na toegewing aan die Sowjet -regering om oorlogstyd. Kennan was bang dat sy land heeltemal te gretig was om Stalin tevrede te stel.
Na die oorlog, toe die Sowjets Oos -Europese lande beset het met die klaarblyklike bedoeling om daar vir onbepaalde tyd te bly, het Kennan daarop aangedring dat die Verenigde State alle ekonomiese hulp aan die Sowjette moes afsny om hulle te dwing om terug te trek. Byna geen ander Amerikaanse amptenaar was dit met Kennan eens nie - maar toe verstaan ​​nie een van hulle Stalin soos Kennan nie.
Reeds 'n intekenaar? Teken aan:
Sosialistiese denke bied ons 'n verbeeldingryke en morele horison.
Meld u aan vir ons nuusbrief vir insigte en ontleding van die langste demokratiese sosialistiese tydskrif in die Verenigde State:
Austin Frerick, wat 'n bod vir die derde kongresdistrik van Iowa op 'n antimonopolie-platform geloods het, val uit toe partyleiers dit duidelik maak dat hulle sy beter befondsde teenstanders verkies. Foto met vergunning van Austin Frerick.
Vroeë stemplekke in die metropolitaanse gebied van Indianapolis in 2016, via IndyStar.
'N Eritrese vlugteling in Khartoem. Foto deur John Power.
Khartoem gesien vanaf die rivier die Nyl. Foto deur John Power.
Algemene migrasieroetes van Oos -Afrika na Europa. Roete -inligting aangepas van die Internasionale Organisasie vir Migrasie, Augustus 2015, deur Colin Kinniburgh. Lande wat deelneem aan die Khartoem -proses is in oranje gekleur (let op: nie alles word op hierdie kaart getoon nie).
By die internasionale konferensie van sakesiklusinstitute in 1936, geborg deur die Oostenrykse Instituut vir Sakesiklusnavorsing, Wene. Ludwig von Mises sit in die middel met snor en sigaret. Gottfried Haberler ook op die foto, regs. (Bron)
In 1896 het William Jennings Bryan, 'n demokraat uit Nebraska, op 'n fusiekaartjie saam met die Populistiese party vir die president gekies. Hierdie spotprenttekenaar van 'n Republikeinse tydskrif het gedink dat die 'Popokratiese' kaartjie te ideologies nie ooreenstem om te wen nie. Bryan het wel verloor, maar sy veldtog, die eerste van drie wat hy vir die Withuis gevoer het, het die Demokrate omskep in 'n anti-korporatiewe, pro-arbeidersparty. Spotprent van Regter (1896) via Library of Congress
Skets vir 'n plakkaat van 1976 deur die New York Lone for Housework Committee (MayDay Rooms / Creative Commons)
Keith Vaughan, "Drawing of a sittende male naak," 1949. Met vergunning van die boedel van Keith Vaughan / Creative Commons.
Politieke strateeg Jessica Byrd. Met vergunning van Three Points Strategies.
Stacey Abrams, minderheidsleier van die Georgia House of Representatives en Demokratiese kandidaat vir goewerneur van Georgia. Foto met vergunning van David Kidd/Governing.
'N Tekening wat vir die skrywer gemaak is deur 'n vyfjarige meisie in aanhouding in die South Texas Family Residential Center in Dilley, Texas (met vergunning van Nara Milanich)
Burgemeester Bill de Blasio open 'n nuwe buslyn in die Bronx, September 2017 (New York City Department of Transportation / Flickr)
Luukse woonstel torings in aanbou in Williamsburg, Brooklyn, 2013 (Michael Tapp / Flickr)
Koolwaterstowwe van die Williams Central kompressor, gefotografeer met 'n FLIR termiese beeldkamera en 'n normale digitale kamera, Brooklyn Township, Pennsylvania, 2014. © Nina Berman/Marcellus Shale Documentary Project 2014.
Saamgestel uit 'n boorinstallasie uit Rome, Pennsylvania en honderde foto's wat deur 'n Hop Bottom, inwoner van Pennsylvania geneem is, in die hoeveelheid vragmotorverkeer wat voor 'n buurman se huis verbyloop gedurende vier dae na die werking van 'n nabygeleë skaliegasput. © Nina Berman/Marcellus Shale Documentary Project 2015.
Die nagmerriesituasies wat preppers dink, gebeur reeds - met mense wie se rykdom en status hulle nie beskerm nie. Hierbo, hulpverleningspogings van orkaan Maria in Puerto Rico, Oktober 2017 (Agustín Montañez / National Guard)
Uit die musiekvideo vir 'Unforgettable' deur French Montana, met Swae Lee (FrenchMontanaVEVO / Youtube)
Wizkid tree op in Royal Albert Hall, Londen, September 2017 (Michael Tubi / Alamy Live News)
Die voorblad van L 'antinorm, uitgegee deur die Homoseksuele Front vir Revolusionêre Aksie (FHAR), Februarie 1973. Die ondertitel lui "Workers of the world, stroke yourself! "
Jair Bolsonaro, tydens 'n debat oor geweld teen vroue in die Kamer van Afgevaardigdes in Brasilië, September 2016. Foto deur Marcelo Camargo/Agência Brasil.
Die voorblad van die Canard, 28 Februarie 2018. Met vergunning van Le Canard enchaîné.
Verkoop van dwelms in die skaduwee van 'n verlate fabriek, Noord -Philadelphia. Foto deur George Karandinos.
Pakket van $ 10 sakke heroïen. Foto deur Fernando Montero Castrillo.
In 'n vervalle Havana -straat soek 'n bejaarde man deur die vullis. Februarie 2018, Havana, Kuba. Foto deur David Himbert / Hans Lucas Studio.
'N Staatswerknemer lees die koerant by die ontvangs van die Defence Committee of the Revolution (CDR). Maart 2016, Havana, Kuba. Foto deur David Himbert / Hans Lucas Studio.
'N Straatverkoper wat tropiese vrugte verkoop voor 'n Benetton -winkel in Ou Havana. Mei 2017, Havana, Kuba. Foto deur David Himbert / Hans Lucas Studio.
Aan die Universiteit van Bristol, 28 Februarie (Bristol UCU / Facebook)
Studente kom byeen ter ondersteuning van die dosente en staking#8217, 23 Februarie (Bristol UCU / Facebook)
AMLO -muurskildery in Mexico City, 2007 (Randal Sheppard / Flickr)
MORENA -ondersteuners tydens 'n saamtrek in Itzapalapa, Mexico City, April 2015 (Eneas De Troya / Flickr)
Publieklede wat wag dat die program begin by 'n MORENA -saamtrek, Maart 2016 (Eneas De Troya / Flickr)
MORENA -ondersteuner se brosjure oor energiehervormings, 2013 (Eneas De Troya / Flickr)
Andrés Manuel López Obrador op die veldtog tydens sy vorige presidensiële verkiesing, Mei 2012 (Arturo Alfaro Galán)
Met vergunning van Robert Greene
Tydens 'n betoging teen die beweerde sameswering van Pizzagate, Washington, DC, 25 Maart 2017 (Blink O'fanaye / Flickr)
As ons sinoniem na alle Koerdiese vegters verwys, vervaag ons eenvoudig die feit dat hulle baie verskillende politiek het. . . op die oomblik, ja, die mense staar die bedreiging van die Islamitiese Staat in die gesig, daarom is dit baie belangrik om 'n verenigde fokus te hê. Maar die waarheid is, ideologies en polities is dit baie, baie verskillende stelsels. Eintlik amper teenoor mekaar. —Dilar Dirik, & ldquoRojava vs. the World, & rdquo Februarie 2015
Die Koerde, wat etniese en kulturele ooreenkomste met Iraniërs deel en meestal godsdienstig is (grotendeels soennities, maar met baie minderhede), sukkel al lank vir selfbeskikking. Na die Eerste Wêreldoorlog is hul lande verdeel tussen Irak, Iran, Sirië en Turkye. In Iran, hoewel daar klein afsonderlike bewegings was, word Koerden meestal onderworpe aan dieselfde onderdrukkende behandeling as almal (alhoewel hulle ook Persiese en Sjiïtiese chauvinisme in die gesig staar, en 'n aantal Koerdiese politieke gevangenes is onlangs tereggestel). Die situasie is erger in Irak, Sirië en Turkye, waar die Koerde 'n minderheid is wat aan etnies geteikende skendings van menseregte blootgestel is.
Irak: In 1986–89 het Saddam Hussein 'n volksmoordveldtog gevoer waarin tienduisende vermoor en duisende Koerdiese dorpe vernietig is, onder meer deur bombardemente en chemiese oorlogvoering. Na die eerste Golfoorlog het die VN probeer om 'n veilige hawe in dele van Koerdistan te vestig, en die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk het 'n vlieggebied opgerig. In 2003 het die Koerdiese peshmerga die kant van die koalisie onder leiding van die VS teen Saddam Hussein geskaar. In 2005, na 'n lang stryd met Bagdad, het die Irakse Koerden grondwetlike erkenning van hul outonome streek gekry, en die Koerdistan -streeksregering het sedertdien oliekontrakte met 'n aantal Westerse oliemaatskappye sowel as met Turkye gesluit. Irakse Koerdistan het twee belangrike politieke partye, die Demokratiese Party van Koerdistan (KDP) en die Patriotic Union of Koerdistan (PUK), beide geslagsgebaseerd en patriargaal.
Turkye: Turkye het 'n groot deel van sy moderne geskiedenis 'n beleid van gedwonge assimilasie teenoor die minderheidsvoerders gevoer, en hierdie beleid is veral streng in die geval van die Koerde - tot onlangs verwys as die Turks van Turkye, wat 20 persent van die totale bevolking uitmaak. . Die beleid het onder meer gedwonge bevolkingsoordragte ingesluit, 'n verbod op die gebruik van die Koerdiese taal, kostuum, musiek, feeste en name en uiterste onderdrukking van enige poging tot verset. Groot opstande is in 1925, 1930 en 1938 onderdruk, en die onderdrukking het toegeneem met die stigting van die PKK as 'n nasionale bevrydingsparty, wat 'n burgeroorlog in die Koerdiese streek van 1984 tot 1999 tot gevolg gehad het.
Sirië: Koerde maak 15 % van die bevolking uit en woon meestal in die noordoostelike deel van Sirië. In 1962, nadat Sirië tot 'n Arabiese republiek verklaar is, is 'n groot aantal Koerde van hul burgerskap gestroop en vreemdelinge verklaar, wat dit vir hulle onmoontlik gemaak het om opleiding, werk of openbare voordele te kry. Hulle grond is aan Arabiere gegee. Die PYD is in 2003 gestig en onmiddellik verbied dat sy lede in die tronk gestop en vermoor is, en 'n Koerdiese opstand in Qamishli het ernstige militêre geweld deur die regime ondervind. Toe die opstand teen Bashar al Assad begin het as deel van die Arabiese Lente, het Koerde deelgeneem, maar na 2012, toe hulle Kobani uit die Siriese weermag gevange geneem het, het hulle die meeste van hul energie uit die oorlog teen Assad onttrek om 'n bevryde gebied op te rig . Om hierdie rede beskou sommige ander dele van die Siriese verset hulle as bondgenote van Assad en rsquos. Die Koerde noem weer voorbeelde van diskriminasie teen hulle binne die opposisie.
75 jaar gelede het George Kennan, 'n Amerikaanse diplomaat wat in Moskou woon, 'n telegram van 8 000 woorde aan president Truman se staatsdepartement gestuur. Vandag word 'The Long Telegram' beskou as 'n fundamentele Amerikaanse dokument, daar bo met die Onafhanklikheidsverklaring, The Federalist Papers en George Washington se Afskeidsrede. As 'n teken van sy volgehoue ​​betekenis, verskyn die telegram se 75ste bestaansjaar op die top-tien lyste van historiese oomblikke in 2021.
In sy telegram aan Washington het Kennan Amerikaanse beleidsaanbevelings gegee op grond van sy ontleding van die kulturele en historiese kragte wat die motiewe van Sowjet -leiers gevorm het en die Sowjet -gedrag oor die hele wêreld beïnvloed het. Kennan het beweer dat die 'probleem met die hantering van [die Sowjet] -mag in ongetwyfeld die grootste taak is waarvoor ons diplomasie ooit te staan ​​gekom het en waarskynlik die grootste is wat dit ooit sal moet hanteer. Dit moet 'n vertrekpunt wees waarvandaan ons politieke algemene personeel op die huidige tydstip werk. " Hy was reg. Kennan's Long Telegram het intellektuele beleidsdebat aangespoor wat die basis vorm van die Amerikaanse beleid teenoor die Sowjetunie vir die volgende 25 jaar, insluitend die Truman -leer en die Marshall -plan.
Die blywende ironie van die lewe van George F. Kennan was net hoe lief die argitek van die Amerikaanse Koue Oorlog en die strategie vir die behoud en die 8221 daarvan was om die Sowjet -ekspansionisme te stop en Rusland lief te hê.
Hy het 'n gesaghebbende mengsel van geleerdheid en ervaring na poste gebring as diplomaat, ambassadeur, beleidsadviseur van die ministerie van buitelandse sake en professor in Princeton en sy invloed op die Amerikaanse strategie van binne en buite die regering uitgeoefen. Vir 'n hele generasie Amerikaanse amptenare wat die buitelandse beleid van die land gelei het tydens die Koue Oorlog, het Kennan die voorste gids geword vir alles wat Rusland is. Sy belangrikste nalatenskap: Amerikaners adviseer hoe om die Sowjet -bedreiging die beste te beperk.
Ten spyte van die sleutelrol wat hy aan die Amerikaanse kant van die teenoorgestelde verhouding gespeel het, was Kennan diep verlief op Rusland. Op diplomatieke plasings in Europa in die 1920's en 821630's het hy die taal onder die knie gehad. Gedurende sy lang lewe (Kennan sterf in 2005, 101 jaar oud), lees en herlees hy die groot werke van die 19de-eeuse Russiese letterkunde en reis hy so gereeld as moontlik deur die land. Terwyl hy in Mei 1958 in Londen was, het hy na 'n uitvoering van Anton Tsjechof gaan kyk Die kersieboord en het 'n kragtige reaksie in sy dagboek aangeteken:
Sien Die kersieboord het al die geroeste, ongestemde snare van die verlede en van my eie jeug opgewek: Riga, en die Russiese landskap, en die verbysterende, onverwagte bekendheid en oortuigendheid van die Tsjechowiese wêreld, dit het my Russiese self, wat heeltemal 'n Tsjechowiese een en baie meer eg as die Amerikaanse een, en nadat ek dit alles in my opgeduik het, het ek daar gesit en soos 'n kind gegrom en desperaat probeer om die res van die geselskap nie daarvan op te let nie.
Sy Russiese self en Amerikaanse self sou sorg vir ongemaklike metgeselle uit die Koue Oorlog. En hoewel Kennan die nasie diep bewonder het, was sy hart seer oor hoe Lenin en Stalin sy pad so wreed verander het.
Kennan se warm gevoelens teenoor Rusland was selfs bekend deur Mikhail Gorbatsjof, wat Kennan in 1987 in Washington, DC ontmoet het en vir hom gesê het: "Ons in ons land glo dat 'n man 'n vriend van 'n ander land kan wees en dieselfde bly. tyd, 'n getroue en toegewyde burger van sy eie, en dit is die manier waarop ons op u kyk.
Worldmaking is 'n oortuigende nuwe opvatting oor die geskiedenis van Amerikaanse diplomasie. In plaas daarvan om die verhaal van realisme teenoor idealisme te hervertel, stel David Milne voor dat die Amerikaanse buitelandse beleid ook uiters verdeeld was tussen diegene wat staatskaping as 'n kuns beskou en diegene wat glo dat dit kan streef na die sekerheid van die wetenskap.
Kennan was veral bekend onder die meeste Amerikaners as die Koue Oorlog, Paul Revere, wat in 1946 alarm gemaak het dat die Sowjets sou kom (na Sentraal- en Wes -Europa). Gefrustreerd deur die Truman -administrasie se onvermoë om die omvang van die bedreiging van die Sowjetunie van Stalin, die destydse Amerikaanse ه, te waardeerhef d 'affaires160 in Moskou het Washington gelei tot die bekendste kommunikasie in die geskiedenis van die staatsdepartement. In sy byna 6,000-woord "lange telegram, " beklemtoon die diplomaat dat die Sowjetunie geen weg na permanente vreedsame naasbestaan ​​met die kapitalistiese wêreld sien nie. Stalin was aangevuur deur nasionalisme, diepgaande vrese vir eksterne aanvalle en die Marxisties-Leninistiese ideologie en was vasbeslote om sy mag uit te brei. Maar, het Kennan verduidelik, die Sowjets was swak, en as die Westerse Wêreld dit duidelik maak dat hulle 'n sterk weerstand teen enige aanval sal bied, kan die opportunistiese bedreiging in bedwang gehou word.
Die telegram se impak was groot. Dit is vinnig en wyd versprei deur die sekretarisse van Oorlog en die Vloot, en later deur president Truman self. Dit het noodsaaklike leesstof geword vir senior lede van die gewapende magte en is ook na Amerika se ambassades en missies in die buiteland gestuur. Die blote krag van die argument het deels baie mense aan die bewind oorreed, soos 'n Truman -hulpverlener opgemerk het, want Kennan het alles vasgebind, in 'n netjiese verpakking toegedraai en 'n rooi strik om hom gesit. "
Kennan is in Mei 1946 na Washington teruggeroep en aangestel as adjunkkommandant vir buitelandse sake by die National War College. Tien maande later, anoniem geskryf onder die brief "X, " Kennan publiseer 'n opstel in Buitelandse Sake getiteld "The Sources of Soviet Conduct " wat uitgebrei het oor sy lang telegramdiagnoses en aanbevelings, hierdie keer vir 'n openbare gehoor. X, soos die skrywer bekend geword het, het die Sowjetunie vergelyk met 'n speelding wat meedoënloos in 'n spesifieke rigting sou beweeg, tensy 'n versperring in sy pad kom. Hy put uit sy uitgebreide kennis van die Russiese geskiedenis om 'n sielkundige profiel te skep van 'n totalitêre regime waar die waarheid vloeiend is en wêreldbeskouings deur eeue onduidelike gevegte tussen nomadiese magte oor die stukke van 'n uitgestrekte versterkte vlakte en aanvalle oor die eeue van Mongoolse hordes uit die Ooste en Napoleon en#8217s en Hitler se formidabele leërs uit die Weste. Hierdie herinneringe aan dood en vernietiging het saamgevoeg met 'n ekspansionistiese kommunistiese wêreldbeskouing. Die gevolg was 'n staat wat, ongeag hoe lank dit ook al duur, vasbeslote was om 'n magtige ryk bymekaar te maak wat die moederland teen enige vyand sou beskerm. kom.
Om Moskou in toom te hou, het Kennan meegedeel dat die belangrikste element van enige Amerikaanse beleid ten opsigte van die Sowjetunie die langtermyn, geduldige, maar ferm en waaksaamheid van Russiese uitgestrekte neigings moet wees. beleidsnalatenskap. Uiteindelik was daar 'n kompromie tussen 'n algehele oorlog van supermoondhede en 'n passiewe vredestrategie wat opportunistiese Sowjet-aggressie sou nooi. Wees geduldig. Toon sterkte. Wag vir die onvermydelike val. Benewens die destydse president Truman, wat hierdie strategie in werking gestel het met die aanvang van die Koue Oorlog, sou nog ses presidente inskakel op variasies van hierdie deurslaggewende beleid.
Alhoewel hy steeds die bekendste is vanweë sy voorstander van inperking, is dit belangrik om daarop te let dat Kennan dit grotendeels bedoel het om kommunistiese invalle uit nie-militêre middele uit Wes-Europa en Japan te hou: ekonomiese hulp, propaganda, politieke oorlogvoering. Hierdie visie is vervul in beleid soos die Marshall-plan, wat hy 'n sleutelrol gespeel het in die ontwerp van die eerste hoof van die ministerie van Buitelandse Sake en Beleidsbeplanning. Sy nou op maat gemaakte visie van inperking, soos ons nou weet, het nie gehou nie. Vanaf die einde van die Koreaanse Oorlog tot die val van die Berlynse Muur, het Kennan deurgaans kritiek uitgespreek oor die manier waarop sy beleid gekaap is en dat dit gemilitariseerde insluiting van lande met 'n lae inset soos Viëtnam regverdig teen die verdediging van die anti-Russiese vlamme wat deur demagogiese McCarthyites aan die brand gesteek is. word gebruik om gewone Amerikaners te wek om die opbou van kernwapens onder Reagan te ondersteun. Alhoewel hy voortgegaan het om groot debatte oor die buitelandse beleid uit te voer uit poste as Amerikaanse ambassadeur en as geleerde by die Institute for Advanced Study, het hy die meeste van hierdie veldslae verloor.
Selfs na die ontbinding van die Sowjetunie het Kennan steeds geklaag oor wat hy beskou as die wanbesteding van sy sienings. In 'n op-ed vir Die New York Times160 in 1997, byvoorbeeld, het Kennan profeties gewaarsku dat Bill Clinton se uitbreiding van die NAVO na die ooste 'n noodlottige fout sou wees. Die oorgang om Pole, Hongarye en Tsjeggië in die militêre alliansie van die Koue Oorlog op te neem, sou hy slegs dien om die nasionalistiese, anti-Westerse en militaristiese neigings in die Russiese opinie aan te blaas. "
Wat sou George Kennan sê oor die Oekraïne?
Professor Geoffrey Roberts, 'n kenner van die Sowjet- en Russiese militêre en buitelandse beleid, is hoof van die Skool vir Geskiedenis aan die University College Cork, Ierland. Die skrywer van "Stalin's General: The Life of Georgy Zhukov" (Random House 2012), wat die Society of Military History's Distinguished Book Award for Biography gewen het, sy nuutste boek is 'n nuwe Engelse uitgawe van Zhukov se memoires: "Marshal of Victory: The Outobiografie van generaal Georgy Zhukov "(Pen & Sword 2014). Vroeër vanjaar was professor Roberts 'n besoekende geleerde aan die Mudd -biblioteek, Princeton -universiteit, die bewaarplek van die privaatstukke van George Kennan.
"Ons moet tuiniers wees en nie werktuigkundiges in ons benadering tot wêreldsake nie" (George F. Kennan)
Die spook van Russiese uitbreiding spook weer in Europa. Hoe langer die Oekraïense krisis voortduur, hoe harder word die stemme ten gunste van die herlewing van die koue oorlogsbeleid. Poetin is miskien 'n outoritêre nasionalis eerder as 'n totalitêre kommunis, maar die stemme beweer dat die Russiese president - net soos sy voorgangers van die Sowjet - 'n invloedsfeer wil skep om Westerse waardes en politieke stelsels uit te daag.
Poetin is selfs vergelyk met Hitler en sy kritici vra: wat sal Rusland doen nadat die Krim opgeneem is?
Die oorspronklike argitek van insluiting was George F. Kennan, 'n tot dusver obskure diplomaat in die Amerikaanse ambassade in Moskou wat die openbare verbeelding aangegryp het toe hy in 1947 'n artikel in Buitelandse sake getiteld "Die bronne van Sowjetgedrag". Sy artikel is anoniem gepubliseer, maar die outeur se identiteit het gou bekend geword en Kennan het 'n bekende kommentator geword oor Sowjet -aangeleenthede.
Kennan se ontleding het die stemming van die oomblik aangegryp. Hy het verduidelik waarom pogings om 'n vredesooreenkoms na die oorlog te onderhandel, misluk het in die lig van die Sowjet -ekspansionisme in Sentraal- en Oos -Europa. Mag was die enigste taal wat die Kremlin verstaan ​​het, het Kennan aangevoer. Die enigste manier om die Sowjette en hul kommunistiese bondgenote te stuit, was deur die uitwissing van mag.
Kennan se opmerking in dieselfde artikel was dat die insluiting nie 'n morele houding was nie en dat dit niks te doen gehad het met uiterlike histories nie: met dreigemente of verwarrende of oorbodige gebare teenoor taaiheid. Dit was 'n beleidsinstrument om belangrike Amerikaanse belange te beskerm.Die Sowjetunie was 'n ideologiese staat wat hom verbind tot die verspreiding van kommunisme, het hy opgemerk, maar dit was ook 'n groot mag met sy eie belange en gevoelens. Sowjetleiers was nie aansienlik nie, maar net soos met leiers van ander groot nasies, moes hulle maniere kry om gesig te red.
Kennan beskou insluiting as fundamenteel 'n politieke strategie. Militêre mag moet voorbehou word vir beskerming, nie vir projeksie nie. Die Sowjet -vyand sou oorwin word in 'n stryd met waardes en idees. Aan die einde van die veertigerjare is Kennan ontsteld oor wat hy beskou het as die militarisering van sy begrip van insluiting-die totstandkoming van die NAVO, die verdeling van Duitsland en die steeds verdiepende koue oorlogsverskil in Europa.
Kennan is gekant teen die weergawe van die 1950's van die huidige regime-veranderingsbeleid, die sogenaamde bevrydingstrategie van Eisenhower se minister van buitelandse sake, John Foster Dulles. Kennan het aangevoer dat die kommunistiese blok sou verander as gevolg van interne prosesse, nie as gevolg van eksterne bedreigings of intriges nie. Liberasionistiese retoriek sou slegs Sowjet -hardliners vestig. 'Ons moet tuiniers wees en nie werktuigkundiges in ons benadering tot wêreldaangeleenthede nie,' het Kennan in sy lesings aangespoor Die realiteite van die Amerikaanse buitelandse beleid aan die Princeton -universiteit in 1954.
Kennan was veral ontsteld oor die westerse versuim om die Sowjet -angs oor die NAVO en die herbewapening van Wes -Duitsland in die vyftigerjare te verstaan ​​- dit was immers minder as 'n dekade sedert die einde van 'n oorlog waarin miljoene Sowjet -burgers doodgemaak is die Duitsers. Alhoewel die Sowjet -opvattings van 'n westerse militêre bedreiging oordrewe was, was hul onderliggende vrese eg. Westerse leiers kon skynbaar nie begryp hoe hul eie vrese deur die van die Sowjets weerspieël word nie.
Toe Kennan in 1952 as ambassadeur in die Sowjetunie aangestel is, het hy in sy dagboek opgeteken dat hy van mening was "ons verwag om ons doelwitte te bereik sonder om enige toegewings te maak ten opsigte van die standpunte en belange van ons teëstanders. Ons standpunt was vir my vergelykbaar met die beleid van onvoorwaardelike oorgawe. " Vanuit Moskou het hy die staatsdepartement aangevoer dat 'as 'n mens propagandistiese verdraaiing en afwyking van buitelandse bedoelings sou kan verwyder, sou 'n mens 'n vaste kern van ware geloof in die opregtheid van westerse bedoelings bly.'
Kennan se insigingsvisie het 'n mate van Amerikaanse militêre ontkoppeling van Europa ingesluit om 'n Amerikaans-Sowjet-dialoog te open wat gebaseer is op die aanvaarding van verskille in perspektiewe en belange. Die Verenigde State hoef nie bang te wees dat dit deur so 'n dialoog ondermyn of verswak sal word nie. Amerika moes net getrou aan homself wees om die koue oorlog te wen, meen Kennan. In sy Reith -lesings in 1957 bepleit Kennan die terugtrekking van Sowjet en Westers uit Wes- en Oos -Duitsland en die hereniging van die land as 'n neutrale staat - 'n daad wat volgens hom mettertyd die greep van die Kremlin op die kommunistiese blok sou help verslap.
As 'n realis eerder as 'n idealis was Kennan dol daaroor om John Quincy Adams aan te haal dat Amerika "nie na die buiteland gaan nie, op soek na monsters om te vernietig." Alhoewel die Verenigde State 'die welwillendheid vir die vryheid en onafhanklikheid van almal' was, was dit deur voorbeeld eerder as met geweld dat Amerika die wêreld moes lei. As dit geweld sou volg, sou die Verenigde State sy eie waardes en oortuigings ondermyn.
Die koue oorlog eindig baie op die manier waarop Kennan dit voorgestel het - deur 'n proses van interne verandering binne die Sowjetblok onder leiding van Mikhail Gorbatsjof. In die negentigerjare het Kennan gekant gekant teen die ineenstorting van kommunisme en die Sowjetunie. Hy was van mening dat die uitbreiding van die NAVO na die grense van Rusland "die grootste fout van die hele tydperk na die Koue Oorlog was."
Kennan is in 2005 oorlede, maar sy waarskynlike advies oor die Oekraïne -krisis sou drievoudig wees.
Verstaan ​​eerstens Poetin se standpunt oor die belangrike Russiese belange wat hy glo op die spel in Oekraïne is - 'n land in die agterplaas van Rusland, nie Amerika s'n nie.
Tweedens, verdedig Amerika se belangrike belange, maar streef na breër, transformerende doelwitte deur 'n proses van konstruktiewe betrokkenheid by Rusland.
Derdens, leer die negatiewe sowel as die positiewe lesse uit die geskiedenis van die koue oorlog. Moenie toelaat dat insluiting 'n instrument vir die isolasie van Rusland word wat 'n moontlike bondgenoot in wêreldsake in 'n toegewyde vyand kan verander nie. 'N Nuwe koue oorlog is beslis nie in die belang van die mense van die Oekraïne nie, wat nie die onderlinge vyandskap van Rusland en die Verenigde State nodig het nie, maar eerder voordeel trek uit hulp en samewerking met hulle albei.