Waarom die digitale simboliese politiek van die ou ekonomie sal misluk
Agile spanne, vinnig versuim, vinnige prototipering – gedryf deur die vermeende geheime van sukses van Silicon Valley, begin die plaaslike bedryf homself ook transformeer. Innovasie-hubs en digitale laboratoriums spruit soos krokusse in die lente, daar is skaars 'n korporasie wat homself nie versier met digitale snelbote nie.
Die Ou Ekonomie is bereid om te leer, soms selfs nederig te midde van skaamte, om die wedloop vir die platformekonomie heeltemal te laat vaar. Hierdie bereidwilligheid om te leer is eerbaar – en tog vergeet die meeste ondernemings die belangrikste in 'n blinde ywer vir vernuwing. Trots tradisionele ondernemings word vinnig stomp kopieërs wat verlossing soek in die sogenaamde heilige graal van aanvangsmetodologie.
Dit kan nie net verkeerd gaan nie – dit moet en sal verkeerd gaan.
Een metode maak nie 'n somer nie
Een ding is duidelik: te midde van die steeds leieragtige strukture in die korporatiewe wêreld, kan elke suiwering, selfs die kleinste progressiewe impuls, slegs 'n stap in die regte rigting wees.
In hierdie opsig moet dit verwelkom word dat die mega-onderwerp van digitalisering nou in die oorgrote meerderheid van maatskappye oorweeg word – volgens hul sterk punte en bekwaamheid. En tog is die transformasie in baie nywerhede mindless, selfs aksionisties. Een rede hiervoor: Na dekades van Duitsland se wêreldmarkleierskap en die waardeproposisie van ingenieurswese wat in Duitsland gemaak is, is die teenoorgestelde van tradisionele selfversekerheid skielik opvallend.
Die arrogansie van die wenner word deur diffuse vrees vervang – die vrees dat gister se mededingende voordele in die wêreld van môre betekenisloos sal word. Maar vrees is selde 'n goeie metgesel, maar lei hulle dikwels tot minder deurdagte besluite. Die uitruilbare hubs en laboratoriums wat in die heup-samewerkingsruimtes van die hoofstad opgekom het, is 'n getuie en 'n weerspieëling van hierdie vreesgedrewe vernuwingsywer.
Hulle versier almal hulself met dieselfde metode-bullshit-bingo van Silicon Valley en verkondig 'n omgewing wat op geen manier minderwaardig moet wees as 'n nuwe onderneming nie. Die belangrikste ding Agile. Hoof MVP. Die belangrikste ding is Get Shit Done. Maar – om by die spraakbeeld te bly – watter kak is dit eintlik?
Ons werk behendig – maar hoekom?
Dit is waar die probleem lê: 'n metode is 'n middel tot 'n doel, nooit 'n doel op sigself nie. Digitisering Made in Germany ontbreek egter dikwels 'n duidelike doel, presies 'n doel. As die metode die teiken word, byt die kat sy stert.
Baie ondernemings ontbreek bloot 'n kort pouse vir wat hulle in die toekoms wil hê, en die durf in hierdie proses om nie van radikale antwoorde weg te hou nie. In plaas daarvan om eers vas te stel watter rol u eie speel
Besighede in 'n veranderende mark en kragargitektuur kan en wil aangaan, is kleurvol losdigitalisiert.
Uitvoerende hoofde dra skoene, in een van die Berlynse samewerkingsruimtes word een verdieping vinnig gehuur vir die groep se eie laboratorium – digitale simboliese politiek. Eerder as om krities na te dink oor wat eintlik die sukses van die GAFA-ekonomie bevorder het, en wat aanpasbaar is (en nie) vir die bevordering van 'n mens se besigheid nie, kan baie maatskappye eenvoudig nie dink om 'n paar algemene metodes te kopieer in die hoop nie dat dit op een of ander manier genoeg sal wees.
Ook interessant: hiërargieë is goed – solank die baas 'n diensverskaffer word
Op die oomblik wil dit voorkom asof die vyebladsy die aanvangsmetodologie wat oral aangewend word, verberg 'n korporatiewe wêreld wat steeds fundamenteel verskil van die kern. In plaas daarvan om hul eie rol in 'n fundamenteel veranderde markomgewing radikaal te hanteer, vloei geld ywerig in kleurvolle aanvangsscene.
Toneelstukke waaragter die woestyn van 'n steeds nekstyf organisasie lê. Dit is slegs moontlik omdat die druk van lyding in baie sektore steeds relatief laag is – 'n aspek wat egter op mediumtermyn sal verander en dan almal wat nog steeds digitalisering as 'n aangename voorkoms sien, in eksistensiële swaarkry bring.
Hoe kan ons geld verdien in die toekoms?
In hul strewe na die toekoms vergeet baie ondernemings 'n eenvoudige basis vir entrepreneurskap: soveel as wat digitalisering die markte sal verander, bly die kernvraag na 'n onderneming dieselfde: om wins te maak. As u dus ernstig is oor digitalisering, moet u al u pogings aan hierdie vraag ondergeskik stel: Hoe gaan ons in die toekoms geld verdien?
Al die hubs en laboratoriums is dus nie 'n doel op sigself nie, maar slegs nuttig as hul werk uiteindelik die moeite werd is. Dit is nie verbasend nie dat Capital in sy studie oor die prestasie van Innovation Labs bevind het dat baanbrekende sakemodelle tot dusver nog nie beskikbaar is nie.
Daarom kan 'n mens 'n beroep doen op die ou ekonomie om jou uiteindelik te bevry van digitale simboliek en blinde metode-aktivisme, kan jy haar oproep om op te hou en 'n oomblik na te dink, kan jy haar in die beste sin van Kant se diktum noem: Om rede te gebruik. Het die moed om radikale antwoorde te vind. Het die moed om die bestaande volledig te bevraagteken. Het die moed om nie agter digitale vyeblare weg te steek nie.
Oor die skrywer: Panos Meyer is besturende direkteur van die digitale agentskap Cellular in Hamburg. Voorheen het hy onder meer vir Twitter gewerk en die sosiale reis-app Flying gestig.