“ Hy wat in die gestalte van God was, het Sy bestaan op Goddelike wyse nie beskou as iets waaraan Hy Hom moes vasklem nie. Maar Hy het Homself verneder deur die gestalte van ‘n slaaf aan te neem en aan mense gelyk te word.”
U weet, as ons nie besef hoe ‘n ontsettende vernedering dit vir Jesus moes wees om na hierdie wêreld te kom nie, dan kan ons ook nie opreg Kersfees vier nie. Kersfees is immers ‘n fees wat handel oor die vernedering van die Seun van God ter wille van ons.
Vers 13 beskryf Jesus se verheerliking wat verbasing uitlok by die mense. Dit begin by die opstanding uit die dood. Maar dit gaan nog verder. Hy sal hoog in aansien wees. Dit hou verband met Sy hemelvaart. En nog hoër . Hy sal baie eer ontvang. Hy sit aan die regterhand van God en ontvang alle mag in die hemel en op aarde.
Maar dan skielik laat die Here ons in vers 14 afkyk in die staat van Sy vernedering waaruit Hy opgestyg het. Sy vernedering was só ontsettend dat mense dit nie kon beskryf of begryp nie.
Op digtelike wyse beskryf Jesaja in vers 14 die aanvanklike reaksie van mense oor iemand op wie die verskriklike straf van die Here gerus het. Wat het Hy dan gedoen om só te moes ly? Waarom het God Hom op so ‘n afgryslike wyse gestraf?
Vers 15 voer ons weer op na die hoogtes. Sy lyding was nie tevergeefs nie. Nasies sal opspring van verbasing. Dit beteken eintlik dat Hy nasies sal besprinkel soos op die groot versoendag om versoening te doen vir hulle sondes.
Hiermee word na Jesus se geboorte verwys. Hierdie wêreld, dor en droog as gevolg van sonde, wou Hom nie ontvang nie. Hier was vir Hom geen plek gegun om gebore te word nie. Hy is geen verblyf op aarde gegun nie.:
“Die jakkalse het gate, die voëls het neste, maar die Seun van die mens het nêrens ‘n plek waar Hy Sy hoof kan neerlê nie.”
Maar ons sien nou ook hoe Hy wat Homself betref, verneder is en gely het. Hy het as die ideale mens sonder sonde na hierdie wêreld gekom. Ons het hierdie ideale Mens egter gesien as ‘n mens sonder voorkoms, sonder heerlikheid en sonder aansien. Hy was nie by mense van aansien in tel nie. Sy volgelinge was die armes, die onaansienlikes, die sondaars en tollenaars. Op die ou end het ook hulle almal Hom verlaat. Almal het Hom toe verag. Mense het van Hom die nar van hierdie wêreld gemaak. Hulle het ‘n doringkroon op Sy kop gesit. Hulle het ‘n pers mantel om Hom gehang. Nog nooit was ‘n mens in hierdie wêreld so verag en bespot soos Hy nie.
Maar dan kom die ware gelowige volgens verse 4 - 6 tot die skokkende ontdekking: Dit is eintlik ek wat die skuldige is. Deur my sondes is Hy so verneder en verag. Hy ly omdat ek gestraf moet word. Dit in Hom wat ons met soveel afsku vervul het, is ons sondes, ons boosheid wat Hy op Hom geneem het.
In verse 7 - 9 word verder vir ons verkondig met watter gesindheid Jesus sy lyding gedra het deur al ons ongeregtighede op Hom te neem. Hy was hierin die gehoorsame dienskneg van Sy Vader.
Hoewel Hy as gevolg van ons sondes onskuldig gemartel is, het Hy Hom nie hierteen verset nie. Hy het Sy mond nie oopgemaak nie. Die straf van ons sonde het swaar op Hom gebrand. Maar sonder verbittering en verwyt en opstand het Hy die smartlike lyding verduur.
Soos ‘n lam en soos ‘n skaap buig Hy gewillig en geduldig onder die geweldige straf van ons sondes op Hom. In gehoorsaamheid aan Sy Vader, sonder om voorwaardes aan ons te stel, was Hy bereid om Sy lewe vir ons behoud af te lê.
Alles wat van Adam af deur die mensdom verwoes is, het Hy kom herstel deur ‘n slaaf van mense te word.