Kruisiging is 'n metode van doodstraf waar die slagoffer vasgebind, vasgespyker, of met toue aangeheg  word aan 'n groot, houtbalk, en dan hang tot die dood toe. Die dood op die kruis word veroorsaak deur uitputting en versmoring. Dit is meestal bekend in die klassieke oudheid, maar word nog af en toe gebruik in sommige lande.
Die kruisiging van Jesus Christus is 'n bekende verhaal in die Christen-godsdiens. Die kruis (ook soms uitgebeeld waar Jesus op die kruis vasgespyker is) is die belangrikste godsdienstige simbool vir baie Christelike kerke.
Die Engelse term cross is afgelei van die Latynse term crux. Die Latynse term crux verwys na 'n boom of 'n houtkonstruksie wat gebruik word om misdadigers te hang as 'n vorm van doodstraf.
Kruisiging is meestal uitgevoer om misdadigers te keer om weer soortgelyke (gewoonlik gruwelike) misdade te pleeg. Die slagoffers was soms in die publiek gelos om as 'n waarskuwing te dien aan ander potensiële misdadigers. Die doel van 'n kruisiging was om 'n stadige, pynlike, grusame, vernederende dood te wees. Die tyd en die plek waar die kruisiging plaasgevind het, was nie altyd dieselfde nie.
In sommige gevalle is die misdadiger gedwing om die kruis te dra tot by die plek waar die kruisiging gaan plaasvind. 'n Hele kruis weeg meer as 135 kg Die Romeinse historikus, Tacitus, het opgeskryf dat Rome 'n spesifieke plek het, waar doodstraf plaasvind, geleë buite die Esquiline Gate, en hulle het 'n spesifieke plek vir die kruisiging van slawe.
Die kruisiging was nie net 'n manier van doodstraf nie, dit was ook 'n manier van vernedering, deur die misdadiger so kwesbaar as moontlik te maak. Alhoewel kunstenaars die kruisiging tradisioneel uitbeeld met 'n doek wat die geslagsdele bedek, was die persoon wat gekruisig was gewoonlik naak. Seneca die jongere staaf dat daar by sommige slagoffers 'n stok opwaarts in hul lies geforseer is.
Soms is die bene van die misdadiger gebreek met 'n ysterknuppel. Hierdie aksie word genoem crurifragium, wat ook gereeld toegepas is op slawe, sonder om hulle te kruisig. Dit het die persoon vinniger laat sterf en dit is ook gedoen om die mense wat die aksie waargeneem het, skrik te maak.
'n Ander moontlikheid van kruisiging wat nie vereis dat die persoon met toue vasmaak word nie, is om die spykers net bokant die pols, tussen die twee bene van die voorarm, in te kap.
'n Voetrus (genoem suppedaneum) was soms vasgemaak aan die kruis om die persoon se gewig op die arms te verlig.
Die tyd wat dit neem vir 'n persoon om te sterf op die kruis kan ure neem of selfs dae, afhangende van die metode wat toegepas is, die omgewing en die persoon se gesondheid. 'n Literatuuroorsig deur Maslen en Mitchell het wetenskaplike bewyse geïdentifiseer vir verskeie moontlike oorsake van die dood tydens kruisiging, naamlik hartbreuk, hartversaking, hipovolemiese skok, asidose, asfiksie, aritmie, en pulmonale embolisme. Die dood kon veroorsaak wees deur enige kombinasie van dié faktore, of van ander oorsake soos infeksie in die wonde, wat veroorsaak word deur die spykers, of deur dehidrasie of dierepredasie.
Kruisiging word nog steeds seldsaam gebruik as 'n metode van doodstraf in sommige lande, soos Saoedi-Arabië.