“En vir die derde keer sê hy vir hulle; Watter kwaad het Hy dan gedoen? Ek het in Hom niks gevind wat die dood verdien nie. Ek sal Hom dan kasty en loslaat” — Luk. 23:22.
En dit moet ‘n baie ernstige waarskuwing wees vir ons almal maar insonderheid ook vir konings, owerhede en regters. Daar rus op hulle so ‘n geweldige verantwoordelikheid. Hulle tree op met Goddelike gesag, om in sy Naam die reg op aarde te handhaaf. Daartoe het God aan die owerheid die swaard gegee (Rom. 13:4). Waar die regter dus in ‘n regsgeding uitspraak doen, daar tree hy so te sê in die plek van God op as God se dienaar en moet sy uitspraak wees ooreenkomstig die Goddelike reg en waarheid. As die reg nie meer deur die owerheid gehandhaaf word nie, waar en hoe en deur wie sal dit dan gehandhaaf word?
En tog is die owerheid en sy regters maar soos die volk is. As leuens en bedrog op ons strate rondwandel, moet ons nie verwag dat waarheid en geregtigheid in ons geregshowe sal vertoef nie. As die volk self nie meer die waarheid liefhet nie, sal die owerheid nie anders wees nie.
Treffend is wat ons lees aangaande die regters wat die vrome koning Josafat aangestel het. Hy het vir hulle gesê:
“Kyk wat julle doen, want julle spreek nie reg vir die mens nie, maar vir die Here; en Hy is by julle in die regspraak. Mag die skrik vir die Here dan nou op julle wees; handel nougeset, want by die Here onse God is geen onreg of partydigheid of aanneming van geskenke nie” (2 Kron. 19:6, 7).
Ek plaas hier weer ‘n artikel wat help verduidelik waarom die Psalms, en die leer, (ere)diens, en tug (kerkregering) sake onderliggend daaraan, so belangrik was, om die GKSA se geskiedenis te verstaan, sodat ons vandag en ook in die toekoms kerk van Christus mag wees tot sy eer.
Geliefde lidmaat, ons leef in ‘n tyd waarin die rykdom van die gereformeerde (ere)diens aan God, opnuut verwerp of bevraagteken word. Gelowiges wat hul verlede vergeet, word egter slawe van die hede en kan so gemanipuleer word ten opsigte van die toekoms. Ons kerklike krisisse vandag bewys dit.
Die verval in die samelewing, is die getuie van hierdie verval wat in die kerke plaasvind. Ons het ‘n samelewings- en volkskrisis, omdat ons ‘n kerkkrisis het.
Omdat God nie meer gevrees word nie, omdat Sy wette verag en verdraai word in die kerk, daarom is daar ook geen vrees meer vir God in die samelewing nie. Die eiewillige godsdiens in die erediens, lei tot ‘elkeen wat doen wat reg is in sy eie oë’ op die ander terreine van lewe. Soos daar verval is in die gesamentlike erediens, so is daar ook verval in die persoonlike- en gesinserediens (huisgodsdiens), en omgekeerd.