In die meedoënloosheid van die moderne lewe het ons die ritme tussen werk en rus verloor. Al die lewe vereis 'n ritme van rus. Daar is 'n ritme in ons wakker aktiwiteit en die liggaam se behoefte aan slaap. Daar is 'n ritme in die manier waarop die dag in die nag oplos, en die nag in die oggend. Daar is 'n ritme, aangesien die aktiewe groei van lente en somer stil is deur die noodsaaklike dormansie van herfs en winter. Daar is 'n getyritme, 'n diep, ewige gesprek tussen die land en die groot see. In ons liggame rus die hart na elke lewenskragtige klop waarneembaar; Die longe rus tussen die uitasem en die inasem.
Ons het hierdie noodsaaklike ritme verloor. Ons kultuur veronderstel altyd dat aksie en prestasie beter is as die res, wat iets doen - enigiets - is beter as om niks te doen nie. As gevolg van ons begeerte om te slaag, om hierdie toenemende verwagtinge te voldoen, rus ons nie. Omdat ons nie rus nie, verloor ons ons pad. Ons mis die kompaspunte wat ons sal wys waarheen ons gaan, ons ignoreer die voeding wat ons sal help. Ons mis die stilte wat ons wysheid sal gee. Ons mis die vreugde en liefde gebore uit moeiteloos genot. Vergifnis deur hierdie hipnotiese oortuiging dat goeie dinge slegs deur onophoudelike vasberadenheid en onvermoeide moeite kom, kan ons nooit werklik rus nie. En vir die wil van rus is ons lewens in gevaar.
Die verleiding van meer ...
In ons strewe na sukses word ons verlei deur die beloftes van meer: ​​meer geld, meer erkenning, meer tevredenheid, meer liefde, meer inligting, meer invloed, meer besittings, meer sekuriteit. Selfs wanneer ons bedoelings edel is en ons pogings opreg maak - selfs as ons ons lewens aan ander se diens toewy - kan die aanhalende druk van woedende ooraktiwiteit onsself en ander ook lyding veroorsaak.
"Daar is 'n deurlopende vorm van kontemporêre geweld ... [en dit is] aktivisme en oorwerk. Die spoed en druk van die moderne lewe is 'n vorm, miskien die mees algemene vorm van sy aangebore geweld.
Om jou te laat weggevoer word deur 'n menigte teenstrydige bekommernisse, om aan te veel eise te gee, om te veel projekte aan te wend, om almal in alles te help, is om aan geweld te onderwerp. "
Die waansin van ons aktivisme neutraliseer ons werk vir vrede. Dit vernietig ons eie innerlike vermoë vir vrede. Dit vernietig die vrugbaarheid van ons eie werk, omdat dit die wortel van innerlike wysheid doodmaak wat die werk vrugbaar maak.
'N "suksesvolle" lewe het 'n gewelddadige onderneming geword. Ons maak oorlog teen ons eie liggame en stoot hulle buite hul grense; oorlog teen ons kinders, want ons kan nie genoeg tyd kry om by hulle te wees wanneer hulle seer en bang is nie en ons maatskappy nodig het; oorlog teen ons gees, omdat ons te besig is om te luister na die stil stemme wat ons soek om ons te voed en te verfriss; oorlog teen ons gemeenskappe, omdat ons vreeslik beskerm wat ons het en nie veilig voel om vriendelik en vrygewig te wees nie; oorlog op die aarde, want ons kan nie die tyd neem om ons voete op die grond te plaas en dit te laat eet nie, om sy seëninge te proe en te bedank nie.
Hoe het ons verlore geraak?
Hoe het ons dit toegelaat om te gebeur? Dit was nie ons bedoeling nie, dit is nie die wêreld wat ons gedroom het toe ons jonk was nie en ons hele lewe was vol moontlikheid en belofte. Hoe het ons so verskriklik verlore geraak in 'n wêreld versadig met strewe en gryp, maar op een of ander manier beroof van vreugde en vreugde?
Ek stel voor dat dit die volgende is: Ons het die Sabbat vergete.
Voordat u hierdie stelling as simplisties, selfs naïef verwerp, moet ons die aard en definisie van die Sabbat vollediger ondersoek. Terwyl die Sabbat kan verwys na 'n enkele dag van die week, kan die Sabbat ook 'n verreikende, revolusionêre instrument wees om daardie kosbare menslike eienskappe te kweek wat net betyds groei.
As owerheid 'n soort geweld kan word, hoef ons nie ons persepsie te verreik om te sien dat die Sabbat tyd - moeiteloos, voedende rus - 'n genesing van hierdie geweld kan nooi nie. Wanneer ons 'n tyd spandeer om na die stilte te luister, onthou ons die wortel van innerlike wysheid wat werk vrugbaar maak. Ons onthou van waar ons die mees gevoed is, en die vorm en tekstuur van die mense en dinge wat voor ons is, duideliker sien.
Sonder rus reageer ons van 'n oorlewingsmodus, waar alles wat ons ontmoet, 'n vreesaanjaende prominensie aanneem. As ons 'n motorfiets met hoë spoed bestuur, kan selfs 'n klein klip in die pad 'n dodelike bedreiging wees. Dus, as ons vinniger en vinniger beweeg, elke ontmoeting, elke detail opgeblaas in belang, alles lyk meer dringend as wat dit werklik is, en ons reageer met slordige wanhoop.
Die uitwerking van uitputting
Charles is 'n begaafde, deeglike dokter. Eendag het ons die gevolge van uitputting bespreek oor die kwaliteit van ons werk. Dokters is opgelei om te werk wanneer hulle uitgeput is, wat nodig is vanaf die oomblik dat hulle die mediese skool begin verrig wanneer hulle slaap ontneem, haastig en oorlaai word.
"Ek het in die mediese skool ontdek," het Charles vir my gesê, "as ek 'n pasiënt gesien het toe ek moeg of oorwerk was, sou ek baie toetse bestel. Ek was so uitgeput, ek kon nie presies weet wat aangaan nie. Ek kon die simptome sien, ek kon die moontlike diagnoses herken, maar ek kon nie regtig hoor hoe dit alles bymekaar pas nie. So het ek die gewoonte gehad om 'n battery toetse te bestel, met die hoop dat hulle my sou vertel wat ek mis.
"Maar toe ek gerus was - as ek die geleentheid gehad het om slaap te kry, of om stil te gaan - toe ek die volgende pasiënt sien, kon ek staatmaak op my intuïsie en ervaring om my 'n mooi akkurate lees te gee van wat As daar enige onsekerheid oor my diagnose was, sou ek 'n enkele spesifieke toets bestel om dit te bevestig of te ontken. Maar toe ek die tyd kon neem om te luister en teenwoordig was by hulle en hul siekte, was ek byna altyd reg. "
Ek gebruik die woord Sabbat, beide as 'n spesifieke oefening en 'n groter metafoor, 'n beginpunt om 'n gesprek oor die vergete noodsaaklikheid van rus aan te spreek. Sabbat is tyd vir heilige rus; Dit mag 'n heilige dag wees, die sewende dag van die week, soos in die Joodse tradisie, of die eerste dag van die week, soos vir Christene. Maar die Sabbat kan ook 'n Sabbat-middag wees, 'n Sabbatuur, 'n Sabbatwandel - enigiets wat 'n viscerale ervaring van lewendmakende voeding en rus bewaar. Sabbat tyd is tyd van die wiel, die tyd wanneer ons ons hand van die ploeg af neem en God en die aarde omgee vir dinge, terwyl ons vir 'n paar oomblikke uit die fontein van rus en vreugde drink.
REST VIR DIE WEAR
"Daar is meer aan die lewe as om net sy spoed te verhoog." - Gandhi
September. Ek is omring deur blomme. Elke dag meer blomme, tot ek die verpleegsters smeek om hulle te deel met ander pasiënte wat deur hulle aangemoedig kan word. 'N Kollega van die VIGS-kliniek val deur "Die Here se Gebed" in 'n ryke altwee aan my voete te sing. Een besoeker, 'n voormalige kliënt, bring my 'n klein Boeddha. 'N Ou vriend bring my gunsteling hoender enchiladas met groen chili. 'N Ander sit langs my en, met behulp van 'n Tibetaanse praktyk, adem my lyding terwyl hy genesing en krag vir my uitasem. 'N Buurman bring my 'n foto van Our Lady of Guadalupe. My seun bring my Gizmo, sy gunsteling gevulde dier, om in die nag oor my te waak. Baie kom, ek vind later uit en gaan sonder om my te wakker. Ek het geen idee wie het gekom en wie het nie. Ek is uitgeput. Ek kan nie my kop lig of my oë oopmaak nie.
Ek is naby aan die dood, besmet met streptokok-longontsteking, 'n seldsame en dikwels noodlottige bakteriële infeksie. Jim Henson, die vindingryke poppespeler, het aan hierdie siekte gesterf. Ek adem slegs met groot moeite. Ek is op 'n noodskedule: Elke vier uur kom iemand en gee my albuterol inasem. Dan word ek onderstebo deur 'n respiratoriese terapeut gekantel, wat my op my rug en kante pummels terwyl ek met my kop onder my voete lê. Hulle probeer om my te laat ophoop die slym wat my doodmaak.
'N Maand vroeër was ek 'n tipiese lewe, ten minste vir my. Ek het pasiënte in psigoterapie gesien, Bread for the Journey uitgevoer en in die land rondgery, lesing en onderrig gegee. Toe ek by die huis was, het ek as die kapelaan in die VIGS-kliniek in Santa Fe gedien, en ek het ook 'n boek voltooi terwyl ek my bes probeer om 'n goeie man en pa te wees. 'N Maand vroeër het ek 'n kwotasie van broer David Steindl-Rast op my bulletin geplaas. Lewe, het hy gesê, was soos die asem: Ons moet in 'n maklike ritme tussen gee en neem kan leef. As ons nie kan leer om in hierdie ritme te leef en asem te haal nie, het hy beraadslaag, ons sal ons in gevaar stel.
Leer om te gee en te neem
Hier is ek uitgeput, skaars in staat om asem te haal. Ek is aangeheg en verstrengel; lang plastiese buise voed my voedende vloeistowwe, antibiotika, suurstof. Besoekers, elkeen bring hul besondere gawe van vriendelikheid, beide troos en my aan. Selfs met liewe vriende voel ek die energie gaan uit my, die energie van aandag, om na woorde te luister, om selfs marginaal teenwoordig te wees. Aan die einde van elke besoek val ek dadelik weer in die slaap voordat my besoekers die deur uitkom.
Ek het altyd aanvaar dat mense wat ek liefgehad het, vir my energie gegee het, en mense wat ek nie gehou het nie, het dit van my af weggeneem. Nou sien ek dat elke daad, maak nie saak hoe aangenaam of voedend is nie, inspanning benodig, suurstof verbruik. Elke gebaar, elke gedagte of aanraking, gebruik 'n bietjie lewe.
Ek word herinner aan die verhaal van Jesus wat deur 'n menigte mense loop. 'N Vrou wat gesond wou word, het uitgekom om die kleed van sy kleed aan te raak. Jesus het gevra: Wie het my aangeraak? Sy dissipels het gesê: Mense raak jou al die tyd, waaroor praat jy? Maar Jesus het gesê, ek kan krag voel om uit my te gaan. Hy kon die uitgawes van energie in elke ontmoeting voel, diep in gedagte van die vloei van sy lewensmag.
Dit is 'n nuttige ontdekking vir hoe ons dae gaan. Ons ontmoet dekades mense, het so baie gesprekke. Ons voel nie hoeveel energie ons aan elke aktiwiteit spandeer nie, want ons dink ons ​​sal altyd meer energie tot ons beskikking hê. Hierdie een klein gesprek, hierdie een ekstra telefoonoproep, hierdie een vinnige vergadering, wat kan dit kos? Maar dit kos nie, dit dreineer nog 'n druppel van ons lewe. Dan, aan die einde van die dae, weke, maande, jare, val ons in, ons verbrand, en kan nie sien waar dit gebeur het nie. Dit het gebeur in 'n duisend onbewuste gebeure, take en verantwoordelikhede wat op die oppervlak maklik en onskadelik gelyk het, maar dat elkeen een na die ander 'n klein deel van ons kosbare lewe gebruik het.
Onthou om te rus en te herlaai
En so word ons 'n gebod gegee: onthou die sabbat. Rus is 'n noodsaaklike ensiem van die lewe, soos nodig as lug. Sonder rus kan ons nie die energie wat nodig is om die lewe te hê, volhou nie. Ons weier om op ons gevaar te rus - en in 'n wêreld waar oorwerk as professionele deugde beskou word, voel baie van ons dat ons wettiglik net deur fisiese siektes of ineenstorting gestop kan word.
My vriend Will is 'n begaafde geneesheer wat altyd besig was. Wanneer hy skaars 'n massiewe hartaanval oorleef het, het hy sy siekte gebruik as 'n geleentheid om sy lewe te herevalueer, en begin stadiger, met spesiale sorg om tyd saam met sy kleinkinders te neem. Helena is 'n passievolle en gedrewe masseerterapeut wat 'n knop in haar bors gevind het. Toe sy ontdek het dit was kanker, het sy in die middae begin verf, joga en nap in haar hangmat gemaak.
Pamela, 'n oorwerkende maatskaplike werker, is amper doodgemaak in 'n botsing met 'n treffer en hardloop, en tydens haar lang rehabilitasie het sy noukeurig begin luister vir die dinge wat haar voeding en vreugde gebring het. Sy onthou tye van gebed en aanbidding as 'n kind en voel gerus op die geur van haar vroeë spiritualiteit. Toe sy genoegsaam herstel het, het sy die koshuis binnegekom en 'n pastorale berader geword. Sy dien nou diegene wat in nood is, met sagte entoesiasme.
Dolores was 'n toegewyde psigoterapeut met 'n florerende private praktyk met baie meer kliënte as wat sy werklik kon dien. Sy is gevang deur 'n geheimsinnige siekte wat haar byna drie jaar lank swak en fisies uitgeput het. Later, met minder kliënte, en die geur van rus in haar liggaam, het haar ore en oë geword soos kristal; sy hoor en sien diep in die harte van diegene wat na haar toe kom.
Laat toe vir 'n ritme van rus in ons oordrewe besige lewe
As ons nie 'n ritme van rus in ons oormatige lewe toelaat nie, word siekte ons sabbat - ons longontsteking, ons kanker, ons hartaanval, ons ongelukke skep Sabbat vir ons. In my verhoudings met mense wat aan kanker, vigs en ander lewensbedreigende siektes ly, word ek altyd getref deur die mengsel van hartseer en verligting wat hulle ervaar wanneer siekte hul te besige lewe onderbreek. Terwyl elkeen hul besondere vrese en hartseer deel, bely elkeen bietjie geheime dankbaarheid. "Ten slotte," sê hulle, "uiteindelik. Ek kan rus."
Deur middel van 'n goeie vriend en dokter wat my letterlik in sy bakkie gooi en my deur die wyse en vinnige administrasie van goeie medisyne deur middel van tallose gebede en groot vriendelikhede my gehardloop het, het ek die seën ontvang om my infeksie genees te word. Nou neem ek meer wandelings. Ek speel saam met my kinders, ek werk meestal by die armes en het opgehou om pasiënte te sien. Ek skryf wanneer ek kan, en ek bid meer. Ek probeer vriendelik wees. En sonder versuim, aan die einde van die dag, stop ek, bid 'n gebed en dank. Die grootste les wat ek geleer het, is oor oorgawe. Daar is groter kragte, sterk en wys, by die werk hier. Ek is bereid om gestop te word. Ek skuld my lewe aan die eenvoudige daad van rus.
PRAKTYK: Verligting Sabbat Kerse
Die tradisionele Joodse Sabbat begin sonsondergang, die Christelike Sabbat met oggend aanbidding. In beide begin sabbat begin met die verligting van kerse. Diegene wat die Sabbat vier, vind dat in hierdie oomblik die stop werklik begin. Hulle neem 'n paar asem, laat die gedagtes stil en die kwaliteit van die dag begin skuif. Irene sê sy kan voel die spanning verlaat haar lyf as die wip die vlam vat. Kathy sê sy huil dikwels, so groot is haar verligting dat die tyd vir rus gekom het. Dit is die begin van die heilige tyd.
Selfs Sara, wat nie die Sabbat vier nie, vertel my dat wanneer sy aandete vir haar familie voorberei het en gereed is om te eet, is sy veral lief vir die oomblik dat sy die kerse aansteek. Dit is, sê sy, 'n soort stil genade, 'n ritueel begin van familie tyd.
Vind 'n kers wat 'n bietjie skoonheid of betekenis vir jou hou. As jy 'n tydjie gesit het - voor 'n maaltyd, of tydens gebed, oordenking, of net stil lees - stel die kers voor jou neer, sê 'n eenvoudige gebed of seën vir jouself of iemand wat jy liefhet en lig die kers. Neem 'n paar bewuste asem. Vir net hierdie oomblik, laat die haas van die wêreld wegval.
Herdruk met toestemming van Bantam, 'n afdeling van Random House, Inc.
© 2000. Alle regte voorbehou. Geen deel van hierdie uittreksel mag weergegee word nie
Sabbat: Vind rus, hernuwing en verrukking in ons besige lewe
deur Wayne Muller.
In 'n boek wat ons getroude lewens kan genees, Wayne Muller, skrywer van die geestelike klassieke Hoe sal ons dan lewe?, wys ons hoe om 'n spesiale tyd van rus, vreugde en vernuwing te skep - 'n toevlug vir ons siele. Ons hoef nie eens 'n hele dag elke week te skeduleer nie. Met wonderlike stories, gedigte en voorstelle vir die praktyk leer Wayne Muller ons hoe ons hierdie tyd van heilige rus kan gebruik om ons liggame en verstand te verfris, ons kreatiwiteit te herstel en ons eersgeboortereg van innerlike geluk te herwin.
Wayne Muller is 'n geordende minister en terapeut en stigter van Brood vir die reis, 'n innoverende organisasie wat gesinne in nood bedien. 'N Gegradueerde van die Harvard Divinity School, hy is Senior Scholar by die Fetzer Instituut en 'n Genoot van die Instituut vir Noetwetenskappe. Hy bestuur ook die Instituut vir Betrokke Spiritualiteit en gee landwye lesings en retraites. Hy is die skrywer van Legacy of the Heart, Hoe sal ons dan lewe?, sowel as Sabbat.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Hoe kan ons rus, hernuwing en verrukking vind in ons besige lewe?