Dit is 1899. Oorlede Simon, Andolet se aanneempa, bemaak haar, soos ’n besitting, as bruid aan ’n onbekende pionierboer, Christian Nitze, woonagtig op sy plaas in die verre Duits-Suid-Wes-Afrika.
Die uitmergelende tog met die ossewaens van Walvisbaai, deur Swakopmud na Windhoek, leer haar oor meer as net die barre Dorsland waardeur hulle trek. Dit laat ’n vlam tussen haar en Ferdinand ontspring, maar dit mag nie. Sy is na alles, ’n getroude vrou.
Die proksiehuwelik, ook genoem ’n handskoenhuwelik, was meer algemeen as wat ons in die moderne tyd besef. Toegang tot kerklikes wat bevoeg was om mense in die huwelik te bevestig was nie altyd moontlik in die bos nie, en die kuisheid van toentertyd het gemaak dat ’n ongetroude vrou nie saam met haar aanstaande sou kon vertrek sonder ’n chaperone nie.
Petronel Louw se liefde vir mense is die inspirasie en muse wat haar noop om te skryf. Sy begin op hoërskool in A5-swarthandboekies haar eerste stories skryf, maar dit is eers in haar veertigerjare dat sy die moed bymekaar skraap om ’n manuskrip in te stuur vir moontlike publisering. Andolet is haar eerste SuperRomanza.