Dr. M.J. du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 17 Julie 2006 (oggend).
Sing vooraf: Psalm 116:1, 4.
Lofpsalm 71:1, 2.
Na die wet bely ons voor God ons sondeskuld en bid om versoening met Ps. 86:8.
Skriflesing: 2 Samuel 21.
Teks: 2 Samuel 21:10
En Rispa, die dogter van Aja, het ‘n sak geneem en dit vir haar oopgespan op die rots, van die begin van die oes af totdat daar water uit die hemel op hulle gegiet het, en sy het die voëls van die hemel oordag nie toegelaat om op hulle te gaan sit nie, en ook nie die diere van die veld in die nag nie. (2 Samuel 21:10 AFR53)
Dit was ‘n baie eensame moeder wat daar by die liggame van haar dooie seuns gesit het.
Sy het gewaak dat hulle liggame nie tot skande gemaak word deur roofvoëls en roofdiere nie.
Sy het dit gedoen sonder opstand in haar – met volkome berusting in die wil van God.
Ons wonder so dikwels wat word van diè wat dood is. Word hulle ook versorg daar waar hulle nou is?
Omdat dit nie moontlik is dat iemand daarvandaan na ons kan terugkom nie, leer die Here ons in hierdie gedeelte dat ons in ons dood veilig is.
Hy leer ons ook dat ons wat gelowig is, in die hemel is, al was ons sondes hoe groot!
1. Die gevolge daarvan dat Saul hom nie aan die Here gesteur het nie.
2. Waarvan was die gebeurtenis die simbool?
Ons lees dat die Here ‘n hongersnood van drie jaar oor die Israeliete beskik het.
In diè tyd was Dawid koning oor die volk.
Hy gaan soek die aangesig van die Here op, om vas te stel wat die oorsaak van die ramp was.
Die Here het hom sò geantwoord:
En toe daar in die dae van Dawid ‘n hongersnood was, drie jaar lank, jaar ná jaar, het Dawid die aangesig van die HERE gesoek; en die HERE het gesê: Vanweë Saul en vanweë sy huis waarop bloedskuld rus, omdat hy die Gibeoniete omgebring het. (2 Samuel 21:1 AFR53)
Ons lees nêrens in die Bybel in die geskiedenis van Saul van hierdie saak nie. Ons lees net hier dat hy dit gedoen het in sy ywer vir die kinders van Israel en van Juda.
Hiermee het Saul ‘n dubbele sonde gedoen.
Eerstens sondig hy teen die heilige Naam van die Here, want Israel het ‘n verbond gehad met hierdie Gibeoniete.
Dit is waar dat die Gibeoniete eintlik Amoriete was, van wie die Here Israel beveel het dat hulle almal met die skerpte van die swaard moes ombring as hulle die land in besit neem.
Maar nou lees ons ook in Josua 9 dat Josua met hierdie Gibeoniete ‘n verbond sluit.
Dit beteken dat hulle in die Naam van die HERE ‘n eed sweer vir die Gibeoniete dat hulle hulle nie sal verdelg nie.
Omdat Saul nou ‘n klomp van hierdie mense doodgemaak het, het hy volgens die Here hierdie eed verbreek, en daarvolgens oortree.
Die Here is in die dae van Josua as getuie geroep dat die eed nie verbreek sou word nie, en nou was die Here ‘n getuie dat die eed tog deur Saul verbreek is.
In die tweede plek het Saul nog bloedskuld ook op hom en sy huis gelaai, omdat hy onskuldige mense doodgemaak het.
Dit is die uiters ernstige situasie waarvoor koning Dawid nou te staan kom - en waaronder die volk nou ly.
Die heiligheid van die Here se Naam, en die bloed van die onskuldige mense roep om wraak.
In so ‘n mate is die wraak van God dat die toekoms van die volk bedreig word met hongersnood.
Dit is die posisie waarin elke mens en elke volk voor God staan in ons sondes.
Die erns kom nou daarin uit dat die skuld nie met geld weggeneem kan word nie.
Sewe manne uit Saul se huis – sewe van sy seuns – so eis die Gibeoniete, moet gehang word.
Hierdie manne moes die skandelikste dood sterf wat daar in daardie tyd was. Die Ou Testament dui die skandelikste dood aan as om aan ’n paal of ’n hout opgehang te word.
…dan mag sy lyk nie aan die paal oornag nie, maar jy moet hom sekerlik dié dag nog begrawe; want een wat opgehang is, is deur God vervloek. En jy mag jou land wat die HERE jou God jou as erfenis sal gee, nie verontreinig nie. (Deuteronomium 21:23 AFR53)
Die manne word doodgemaak en opgehang aan pale.
Nie noodwendig aan ‘n kruis nie.
Die pale word in hulle mae ingedruk en dan ingeplant.
Die bedoeling was dan dat die roofvoëls en die roofdiere die mense se vleis van hulle gebeente moes afeet.
Die simbool hiervan was dan dat daardie mense ook waar hulle na die dood is, vernietig word.
Dawid voldoen aan hierdie wrede eis, om daarmee te verseker dat die Gibeoniete weer die erfdeel van die Here seën.
Ons lei uit die woorde af dat die Gibeoniete ‘n vloek uitgespreek het oor Israel omdat hulle onskuldig doodgemaak is.
Dawid sê vir die Gibeoniete: Ek sal hulle gee.
Hy het ook nie juis ‘n keuse nie, want die wraak van die Here is onverbiddellik.
Twee van Saul se eie seuns word gegee: Die seuns van Rispa. Die ander vyf is Saul se kleinseuns.
Hiermee saam breek die Paasfees aan. Dit is die begin van die oestyd.
Die sewe manne hang dood aan die pale.
Normaalweg sou die roofdiere en roofvoëls hulle nou opeet.
Dit is die mees oneervolle manier van begrawe wees, want daar is eintlik geen begrafnis nie, en die mense se beendere lê die wêreld vol soos wat die diere dit rondgedra het.
Maar met hierdie sewe manne gaan dinge nie volgens die normale patroon nie. Hulle geval is anders.
Hulle moeder waak oor hulle liggame.
Met ongelooflike volharding keer sy die diere weg.
Na hulle dood, verhoed sy dat die skande van hulle dood oor hulle voltrek word.
Hierin is sy ‘n tipe van Jesus Christus wat ons na ons dood met eer versorg.
Van Aprilmaand af tot Oktobermaand het Rispa die sewe manne bewaak.
Rispa slaag ook in haar roeping, want die uiteinde van die saak is dat Dawid aan hierdie mense ‘n eervolle begrafnis gee.
Baie jare later gebeur daar in dieselfde land, in dieselfde tyd van die jaar, oor dieselfde saak, weer ‘n saak wat die aandag verdien.
Die Here Jesus Christus word dieselfde tyd gekruisig.
Hy sterf ook ’n vloekdood soos hierdie manne in die tyd van Dawid.
Hy sterf ook vir dieselfde volk – en vir alle uitverkorenes uit ander volke ook – om die vloek van God oor hulle tot niet te maak.
Die kruisdood wat die Here Jesus Christus gesterf het, was vir die wraak van God oor ons sondige onverantwoordelikheid, omdat ons so dikwels die eer van God in oneer verander.
Net soos wat die dood van die sewe seuns van Saul die vloek oor Israel afgekeer het, en die Here weer reën aan hulle gegee het, net so wend die dood van Christus die oordeel van God van ons af.
Ons word letterlik uit die vloek van die hel uitgeruk in die ewige lewe in die hemel in.
In hierdie betekenis is Rispa ‘n tipe van Christus:
Dan juis daarin dat sy hierdie dooies bewaar dat die skande van vernietiging deur roofdiere nie na hulle dood aan hulle voltrek word nie.
Sy versorg hulle en bewaar hulle eer.
Die simboliek daarvan is dat ons nie na ons dood in die skandwoning van die satan is nie.
Ons word eervol in die woning van God ingeneem.
Soos wat sy die liggame van die roofdiere beskerm, so beskerm die Here Jesus Christus ons van die gretige hande van die satan.
Lank na Rispa het daar weer ‘n moeder voor haar sterwende seun gestaan.
Hy het aan ‘n kruispaal gehang.
Maria het voor hierdie kruis gestaan, en sy het gesien hoe die lewe uit haar Seun uitbloei. Haar moederoë het gesien hoe sy oë breek soos wat die dood naderkom.
Sy was ‘n eensame figuur – soos Rispa.
En dan het hierdie eerste dinge meteens verbygegaan.
Jesus is meteens nie meer die Seun van ‘n aardse vrou nie.
Hy is die God wat almagtig teen die dood stry, en selfs hier aan die kruis die satan se werk verbreek.
Hy versorg hierdie eensame vrou: hy sê Johannes aan haar toe.
Maria kry Johannes om verder vir haar te sorg.
Die dieper betekenis is dat ons almal so versorg word deur die kruisdood.
Die gebeurtenis met Saul se seuns kon net die helfte preek.
Hulle dood het gepreek dat ons na die dood versorg word.
Die Here Jesus Christus is egter oneindig meer as hulle, daarom preek Hy dat Hy ons in hierdie lewe en die een hierna versorg.
Elke dag van ons lewe ervaar ons die beskerming van die Here.
Baie selde dink ons daaraan dat dit ‘n baie groot genade is.
So ‘n groot genade dat die Vader ons net seën omdat die Here Jesus se dood dit ons laat toekom.
In die getal sewe by die wraak oor die huis van Saul sien ons al simbolies dat die menslike verdienste onvoldoende is, en dat daar verder voorsien sal word.
Sewe is die getal van God.
Dis die getal van volmaaktheid.
Daarom kan die Here Jesus Christus in hierdie en die ewige lewe voorsiening tref vir ons. Vir Maria:
Vrou, daar is u seun. Iemand om u te versorg.
Aan die kruis verbreek Hy die mag van die satan oor ons.
Na sy hemelvaart berei Hy plek in die hemel voor vir ons.
Wat maak ons?
Meestal aanvaar ons hierdie dinge as vanselfsprekend, en as dit nie goed gaan nie, dan is ons opstandig.
Ander van ons begin twyfel: weet die Here van my? Waarom moet juis ek so swaarkry? Wat is tog die doel van ons beproewings?
Daarom is daar by baie die verskriklike vrees vir die dood. Dit is vir baie van ons ‘n dag wat liewer nooit moet aanbreek nie – as dit moontlik is!
Nou leer die Here u hier dat daar geen rede tot vrees is nie - die Here Jesus Christus versorg ons in hierdie lewe en hierna.
Ons moet natuurlik in hierdie aardse lewe die verantwoordelikheid teenoor die Here nakom dat ons teen alle werke van die duiwel stry.
Ons moet ons baie sterk verset teen alle vorme van ongeregtighede.
Maar ons verset teen die duiwel moet ook wees tot eer van God.
Dit is tog ook waarom die sewe seuns van Saul en die Here Jesus Christus gesterf het.
Die seën wat ons in die lewe na die dood ontvang, is so groot, dat ons beste oomblikke in hierdie lewe maar ‘n flou afskaduwing is van hoe dit daar sal wees.
Hier buig ons nog onder die aanslae van die satan, maar daar is daar geen werk of teenwoordigheid van die duiwel nie.
Ons moet nie bang wees dat ons ons oë in die hel oopmaak as ons ons asem hier uitblaas nie. Daarom moet ons uit hierdie gedeelte twee dinge besef:
Die eerste is dat die Here Jesus ons lewe in die hemel waarborg.
Maar dan moet ons, tweedens, ons verantwoordelikheid teenoor die Here nakom.
Moenie soos Saul ooreenkomste wat die Here met ons gemaak het skend nie.
Ons moenie sê dat ons glo, en dit dan so doen, dat ons deur die wraak van God gestraf moet word, omdat ons dinge tot sy oneer doen nie.
Onse Vader wat in die hemele woon, ons pleit dat U Naam oor ons geheilig word. Laat U koninkryk kom. Laat U koninkryk in die lewe reeds in ons werke kom, en ook in ons kerk. Maak ons aan U gehoorsaam soos die engele in die hemel aan U gehoorsaam is. Ons bid vir daaglikse versorging, en vir beskerming teen alle kwaad. Ons smeek dit om Christus wil,
Slotpsalm 119 : 53
Datum: 16 Julie 2006 (oggend).