Een van die teenstrydighede van 'n gepolariseerde siening van die werklikheid is dat, al is ons verkies om sekere aspekte as afsonderlik te beskou, is alles onderhewig aan die natuurlike reg en dus met mekaar verbind.
Enige tyd wat ons oordeel teen iets, ons beoordeel iets in onsself. As ons teen die donker oordeel en net die lig waardeer, moet alles wat in ons donker is (50% van ons uitdrukking) stewig in ontkenning geskuif word. Dit ontneem ons nie net van die helfte van ons persoonlike krag en uitdrukking nie, maar stel ook dieselfde hoeveelheid krag buite bewustelike beheer en onder die bewussynsbeweging. Hoe meer ontken ons is, hoe meer bewusteloos is ons.
Nou weet ek nie van jou nie, maar ek is nie lief vir die idee dat die helfte van my krag buite my bewuste beheer is nie, hardloop amok, my lewe verwoes.
Wanneer ons ander oordeel,
Ons produseer eintlik 'n ontkenbare deel van onsself op hulle.
Dit verswak ons ​​en belas ander.
In die beoordeling,
Ons word gevang in 'n val van ons eie maak
Soos ons ons mag uitprobeer om op 'n ander te verander,
Ons eindig persoonlike krag uit om die projeksie in stand te hou
Dit lei tot ons eie ontmagtiging
Wanneer ons oor 'n deel van onsself oordeel, ervaar ons skuld en skaamte. Die meeste van ons emosies het doel, selfs diegene wat ons beoordeel. 'N Voorbeeld hiervan is woede, wat uit woede ontken word. Woede is natuurlik en nodig om grense te stel.
Die moederbeer is formidabel in haar beskermende gedrag. Sy het geen twyfel oor woede in al sy snuisterye. Tog, wanneer haar welpies nie meer bedreig word nie, hou sy nie wrok nie en gaan sy net oor haar besigheid.
Mense, aan die ander kant, voel minder vry om woede uit te druk. Dit is nie beskaafd om te grom by iemand wat ons grense oorsteek nie, dus mors ons dit. Terwyl woede nie uitgedruk word nie, word dit ook nie vergeet nie. In plaas daarvan is ons geneig om wrok te hou.
Stuff woede genoeg tyd ontken, en ons word vol woede. Vervolgens word die ongelukkige persoon wat onbewus op ons laaste senuwee kry, ontploffing. Nadat ons ontluik het, word dit voor ons duidelik dat die reaksie bo-op die stimulus was, en ons ervaar skuld en skaamte.
Oordeel en Ontkenning
Skuld en skaamte is nie natuurlike uitdrukkings nie. Hulle word nie oral gevind nie, behalwe in die teenwoordigheid van oordeel en ontkenning. Hierdie vreemde energie is so giftig dat hulle net so lank kan verduur voordat ons onder hulle moet uitkom.
Die gewone metode is om oordeel te oordeel en te blameer op die arm, onverskrokke persoon wat ons woede aangewakker het. Die deel van ons wat weet dat ons buite was, is dan in ontkenning geskuif. As gevolg daarvan is ons selfs minder bewus, teenwoordig en in beheer.
Ek het eenkeer gesels met 'n vrou oor skuld. Sy voel, as daar geen skuld is nie, sal mense slegte dinge doen. Ek glo dat mense intrinsiek goed is en goeie dinge wil doen om by te woon. Skuld en skaamte dwing mense om teen hul natuur te reageer deur te oordeel teen hulleself, wat hulle laat fragmenteer van wat hulle beoordeel.
Die ergste misdade word veroorsaak deur die voorspelling van selfbeoordeling op 'n ander, en dan die voorwerp van daardie projeksie aanval. Die vicieuze sirkel van die oordeel van onsself, dan voel ons skuld en skaamte, wat ons projekteer en verder ontken, lei tot uiterste kompartementalisering.
Laat hom wat sy gesmeerde hande op jou kledingstuk vee, jou kleed aantrek.
Hy sal dit dalk weer nodig hê; jy sal beslis nie. - Kahlil Gibran ~
Fig. 1-1 'n Lewe Tydlyn
Tydlyne: Wat is my toekoms?
Omdat ons in hierdie lineêre, gepolariseerde realiteit leef, is ons geneig om van ons lewens as lineêr te dink. Ons begin by geboorte, volg 'n voorafbepaalde pad van dinge wat "met ons gebeur" en eindig by die dood. Dit is wat ons lewens geword het as gevolg van ons geskiedenis, maar dit hoef nie so te bly nie.
Ons kom eintlik met 'n "stel" van paaie om van te kies. Ons kies of stem op hierdie stel elke keer as ons inkarnateer, afhangende van wat ons wil ervaar, leer of bereik gedurende 'n bepaalde leeftyd. Dit is waar vrye wil betree.
Toe ek eers op my geestelike pad begin, was ek, soos baie ander, op soek na wat Gees my wou doen. Wat moes ek wees? Dit was nogal 'n skok toe ek dit ontdek het: "Eerlik gesê, mevrou, Gees gee nie 'n damn nie." Elke keer as ek gevra het oor die pad van my lewe, was die antwoord: "Wat wil jy hê dit moet wees?" geen leiding of rigting nie! Dit is 'n eensame ervaring om te ontdek ons ​​is die gees wat ons dien.
Uiteindelik het ek geleer dat my "groot doel" binne my gegewe stel eenvoudig my lewe was. Hoe ek dit verkies het, was vir my. Dit het seker die verskoning "Gees het my laat doen" uit die prentjie geneem.
Hierdie is my lewe. Die keuses en resultate van daardie keuses is aan my. Die bok stop hier. So waar is die glorie? Aanvanklik was ek teleurgesteld dat ek nie die ster van 'n groot plan was nie.
Ek het sedertdien besef dat ek die ster van 'n groot plan is, maar ek is die beplanner. Daar is baie vryheid en verantwoordelikheid daarvoor. Op dieper vlakke stel dit ons in die posisie van mede-skeppers eerder as poppe. Sodra ons oor die skok kom, is ons uiteindelik verantwoordelik vir ons keuses en dat die lewe wat ons leef heeltemal die gevolg is van ons keuses, bewus of bewusteloos, kan ons werklik in die proses van lewering betrokke raak.
Kom ons kyk hierna in 'n bietjie meer detail. Soos ek gesê het, wanneer ons inkom, het ons 'n "stel" waarbinne ons kan werk. In hierdie leeftyd sal ek nooit 'n lang, swart, suksesvolle basketbalspeler wees nie. Verkeerde wedloop, verkeerde geslag, verkeerde lengte, en op hierdie punt, verkeerde ouderdom. Dit is eenvoudig nie in my stel nie. Ek veronderstel ek kon by 'n gimnasium aansluit en lesse neem, maar die kans om meer te doen as om 'n enkel te spuit en my verleentheid te gee, is redelik skraal. Gelukkig (of deur ontwerp), ek het geen ware passie of begeerte om 'n basketbalspeler te wees nie.
In Figuur 1.2, beskou elke sirkel 'n "opsie" en die lyne tussen die sirkels as "paaie" van opsie na opsie. Dit verteenwoordig die stel waarin ons kom. In 'n perfekte wêreld het ons toegang tot al ons opsies. Soos dit gebeur, neem ons 'n klop, en as gevolg hiervan ontkoppel ons van sommige van ons opsies.
Fig. 1-2 Lewensopsies
Toe ek hierdie keer inkarnasie het, het ek as 'n vrou gekom. Binne daardie stel het ek baie opsies gehad, maar vroegtydig was dit my beïndruk dat 'n meisie beteken dat ek 'n tweede klas burger was. As iemand na die kollege gegaan het, sou dit my broer wees. As ek heeltemal moet gaan, sou dit wees om 'n man te vind en 'n goeie vrou te word. Dis wat vroue gedoen het. Ek sou regtig liefgehad het om 'n dokter te wees, en binne my stel kon ek 'n wonderlike gewees het.
Maar ek het gely wat sogenaamde "sielverlies" genoem word, oor my vermoë om 'n beroep te beoefen wat destyds vir mans beskou is. My oortuiging het my ontkoppel van baie opsies. Net so word ons stelselmatig losgekoppel van ons opsies totdat dit oorbly, is 'n enkele pad wat by die geboorte begin en eindig by die dood, met redelike voorspelbare dinge wat met ons onderweg gebeur.
My pad kon maklik gewees het: trou, kinders hê, bring hulle op, word 'n leë nester, reis saam met my man nadat hy aftree, 'n weduwee geword het en dan sterf. Gelukkig het ek my stel ontdek, weer gekoppel aan ten minste sommige van my oorspronklike opsies, en leef die lewe wat ek kies, eerder as die een wat ek geprogrammeer was om te lewe.