Edward Steichen was 'n Amerikaanse fotograaf, skilder en kurator van 'n kunsgalery en 'n museum.Vroeë daeEdward Jean Steichen is gebore in Luxemburg, op 27 Maart 1879. Hulle vestig hulle in Hancock, Michigan, maar verhuis na Milwaukee, Wisconsin in 1889. Edward se vroeë belangstelling in kuns is deur sy ma aangemoedig. Hy woon die Columbian Exposition van 1893 in Chicago by, waar hy kennis gemaak het met kontemporêre kunswerke. Hy het in 1895 begin foto's neem, maar het ook met sy skilderloopbaan voortgegaan.Ontmoet StieglitzSteichen het 'n genaturaliseerde burger van die Verenigde State geword in 1900. In 1902 werk hy saam met Alfred Stieglitz en 11 ander fotograwe om die Photo-Session, 'n organisasie wat gestig is om fotografie as kuns te bevorder, te stig. Hulle stig ook Little Galleries in New York, waar hulle hul werk kan uitstal. In 1904 begin Steichen eksperimenteer met kleurfotografie en was 'n vroeë gebruiker van die Lumiere Autochrome -proses. Die kunstenaars was onder andere Picasso, Rodin en Cezanne, en Steichen en Stieglitz het 'n stormagtige verhouding gehad. Hulle uiteenlopende gesindhede ten opsigte van die Eerste Wêreldoorlog het die uiteensetting van hul vennootskap aanleiding gegee en 'n tydperk van 25 jaar begin waarin hulle nie met mekaar gepraat het nie.Werk beïnvloed kunsGedurende die Eerste Wêreldoorlog was Steichen in beheer van die afdeling wat lugmagfoto's vir die Amerikaanse weermag geneem het. Daardie presisiewerk het 'n blywende verandering aan sy kuns gebring; Hy het die realisme en duidelikheid in sy werk beklemtoon. Na die oorlog het Steichen 'n kommersiële ateljee in New York geopen en gespesialiseer in portrette en advertensies. Sukses het gelei tot die werk met Vanity Fair en Vogue tydskrifte. Sy foto's gedurende hierdie tyd het in die twintiger- en dertigerjare van die bekendste beelde van persoonlikhede geword - name soos Greta Garbo en Charlie Chaplin. In 1938 tree Steichen uit kommersiële fotografie. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het hy die Pad na oorwinning en mag in die Stille Oseaan uitstallings vir die Museum of Modern Art in New York. Hy is eervol ontslaan in 1946, met die rang van kaptein.Die familie van die mensVan 1947 tot 1962 was Steichen direkteur van die Departement Fotografie by die Museum of Modern Art. Hy was verantwoordelik vir 50 vertonings, insluitend Die familie van die mens, bestaande uit 500 foto's gekies uit meer as twee miljoen, wat lewe, liefde en dood in 68 lande uitbeeld. Dit was die gewildste uitstalling in die geskiedenis van fotografie, en ook 'n topverkoper-boek. In 1961 is Steichen vereer met 'n eenmanvertoning van sy foto's in die Museum of Modern Art. In 1964 is die Edward Steichen -fotografiesentrum by die museum gestig.EindnotasEdward Steichen sterf op 25 Maart 1973 in West Redding, Connecticut. Hy was twee dae skaam vir 94. In 2000 het Steichen se derde vrou en weduwee, Joanna Steichen, 'n groot werk geskryf en geredigeer oor sewe dekades van Steichen se werk, met meer as 300 foto's. Steichen's Legacy: Photographs, 1895-1973, vertel ook die verhaal van hul jare saam as man en vrou, kunstenaar en assistent.
Steichen het verskeie foto's geneem van die virtuose Franse beeldhouer Auguste Rodin. Hy het ook afdrukke van sy beelde gemaak en baie van Rodin se sketse en tekeninge by die 291 Galery in New York. Die twee mans het goeie vriende geword terwyl Steichen aan die begin van die twintigste eeu in Montparnasse gewoon het. Rodin sou inderdaad peetvader word vir Steichen se dogter Katherine wie se middelnaam Rodina gekies is as huldeblyk aan die beeldhouer.
Op hierdie foto is Rodin in profiel aan die linkerkant van die beeld, en weerspieël (aan die regterkant van die raam) die profiel van moontlik sy mees ikoniese beeldhouwerk, Le Penseur (Die Denker). Op die agtergrond is nog een van Rodin se beroemde werke, syne Monument vir Victor Hugo, 'n skrywer wie se werk die Fransman baie bewonder het. (Die monument vir Hugo word hier slegs in gips weergegee en is eers na Rodin se dood in brons gegiet.) Beide werke verbind Rodin met die intellektuele deugde van kuns, filosofie en letterkunde en Steichen se doel was om hom ook met hierdie eienskappe te vereenselwig. Deur 'n moderne kunstenaar en met twee van sy kunswerke te fotografeer, roep Steichen 'n soort vierrigtinggesprek op (tussen Rodin, die denker, Hugo en Steichen self) wat fotografie, nog in sy kinderskoene in 1900, as 'n wettige hulpmiddel vir brei die dialoog van modernisme uit.
In sy vroeë loopbaan kombineer Steichen skildery en fotografie, en u kan hier sien hoe sy skildery sy fotografiese werk inlig. In Landskap met laan van bome, Toon Steichen duidelik die invloed van Tonalisme, 'n artistieke beweging wat begin het met die skilder James McNeill Whistler in die 1870's. Whistler, wat 'n erkende invloed op die jong Steichen was, was geïnteresseerd in die skildery van sy skilderye op 'n manier wat die komposisie van musiekstukke weerspieël, maar deur kleur eerder as notas te gebruik. Deur hierdie noue komposisiestruktuur en fokus, ondersoek Tonaliste die subtiele nuanses van kleur en die moontlikhede daarvan om 'n gegewe stemming uit te druk (baie soos musiek).
Steichen se belangstelling in die onderlinge verband tussen fotografie en Tonalistiese skildery blyk duidelik uit sy beroemde beelde van die Flatiron -gebou. Die Flatiron -gebou, geleë in Fifth Avenue 175 in Manhattan, was na voltooiing in 1902 een van die hoogste ter wêreld en was vanweë sy vorm werklik uniek. Hierdie beeld is die eerste keer in die openbaar gesien tydens die "International Exhibition of Pictorial Photography" wat in 1910 in Buffalo, New York, gehou is. Dit was in werklikheid een van ses honderd beelde wat deur Alfred Stieglitz gekies is as 'n manier om die kuns van piktoristiese fotografie ten toon te stel. Steichen se foto, wat sy gevoel vir vorms en teksture beklemtoon, het een van sy bekendste beelde geword en dit is maklik om 'n verhouding hier te sien met sy skildery Landskap met laan van bome. Die bou van die titel doem onrusbarend op die agtergrond op, 'n groot skaduwee in die middel van die raam. Steichen laat die punt van die gebou weg, asof die raam miskien nie die groot skaal daarvan kan bevat nie.
Hierdie beeld is gemaak op die hoogtepunt van Steichen se piktorialistiese tydperk met die Foto-sessie groep. In hierdie tyd was hy geïnteresseerd in die aanpassing en manipulasie van sy foto's, en hier kleur hy die beeld in met pigmentlaag in 'n ligsensitiewe oplossing. Die beeld bestaan ​​eintlik in drie weergawes, elk met 'n effens ander toon en gevoel, wat aantoon hoe kragtig kleur in 'n veranderende bui kan wees. Met hierdie afdruk was sy doel om in die vroeë oggendure iets van die nuanses van lig vas te vang. Soos professor William Sharpe opgemerk het: 'Die nag is 'n tyd van drome, van die onderdrukking van onderdrukte libidinale energie, en foto's soos hierdie benut die suggestiewe eienskappe van 'n stedelike landskap subtiel en gebruik 'n simboliese taal om waarhede te onthul [wat middernag verborge sou wees]. "
Steichen demonstreer hier nogmaals sy belangstelling in Tonalisme. Sy landskap word 'gewas' in 'n kleurtoon om 'n voltooide misagtige effek te vorm. Die samespel van lig en donker en die breë donker wasgoed wat oor Steichen se palet gelê het, was dan heeltemal in ooreenstemming met die beeldvoorkeure van die Foto-sessie groep. Alhoewel die beeld baie eenvoudig lyk, is dit eintlik 'n komplekse emosionele samestelling in die manier waarop dit die ligbronne manipuleer. Die maan piek bo die horison en gloei helder deur die bome, terwyl dit in die middel van die raam posisioneer, wat 'n akkurate en bestudeerde komposisionele opset voorstel. Reageer op hierdie beeld in Kamerawerk, Bevestig Caffin Steichen se geloofsbriewe as 'n beenfide fotografiese kunstenaar deur hierdie taamlik poëtiese voorlesing: "Dit is in die penumbra, tussen die duidelike sigbaarheid van dinge en hul totale uitsterwing in die duisternis, wanneer die konkreetheid van voorkoms saamgevoeg word in halfgerealiseerde, half verward visie, lyk dit asof daardie gees hom losmaak van materie om dit te omhul met 'n raaisel van sielsuggestie. "
In hierdie verstommende beeld, gemaak nadat hy sy belangstelling in Tonalisme laat vaar het, vang Steichen 'n ander wêreldse energie in die beweging van Thérèse Duncan, die aangenome dogter van die bekende danser Isadora Duncan. Steichen het Isadora ontmoet toe sy saam met haar dansgroep in Venesië was. Daarna volg hy haar na Griekeland in die hoop om haar op die Akropolis te kan dans. Uiteindelik was dit egter Thérèse en nie Isadora wat hy op die rotse bo die sitadel afgeneem het nie. Die beeld is die eerste keer gepubliseer in Vanity Fair in 1923 vergesel van 'n onderskrif deur die digter Carl Sandburg (Steichen se swaer) wat lui: "Bokmeisie wat in die struikelblokke vasgevang is ... laat dit alles brand in hierdie windvuur, laat die vuur dit hê."
Op die foto het die uitbundige Thérèse haar liggaam verdraai, haar knie is vasgeslaan en haar arms oor 'n klassieke vroulike houding oor haar kop. Sy staan ​​op 'n ongelyke rots met 'n paar blare wilde plante op die voorgrond, maar dit is haar golwende rok wat ons aandag trek. Die deurskynende materiaal verberg en onthul haar liggaam. Thérèse lyk vir ons as feitlik naak. Steichen het die volgende oor die beeld gesê: "Sy was 'n lewende reïnkarnasie van 'n Griekse nimf [.] Die wind het die kledingstukke styf teen haar lyf gedruk, en die ente het laat waai en fladder. Hulle het eintlik gekraak. Dit het die effek van vuur veroorsaak . " Steichen het daarin geslaag om 'n tydlose beeld vas te lê op die manier waarop die moderne en die klassieke mekaar ontmoet.
Silwer gelatienkontakafdruk - privaat versameling
Hierdie portret van die stille filmster Gloria Swanson is een van Steichen se mees gevierde werke. Dit smelt die wêrelde van portret en modefotografie saam tot 'n betowerende effek. Die beeld is later gepubliseer in die Februarie 1928 -uitgawe van Vanity Fair om Swanson se nuwe film bekend te maak Sadie Thompson.
Joernalis, kritikus en redakteur van Vanity Fair Frank Crowinshield het na Steichen verwys as die 'wêreld se grootste lewende portretfotograaf' en in hierdie portret kan 'n mens sy punt waardeer. Die opvallendste element van die prentjie is die ster se hipnotiese oë wat direk in ons oë kyk. Aangesien hulle geen stem gehad het nie, was dit die norm vir stille filmsterre om hul teenwoordigheid op die skerm deur hul oë oor te dra. Swanson is inderdaad algemeen erken vir haar grootoog, en deur dit in hierdie beeld te beklemtoon, erken Steichen haar intelligensie en haar vaardigheid as kunstenaar. Op hierdie manier vier die portret haar status as kunstenaar en haar kwaliteite as individu. Steichen skryf oor die fotosessie in sy outobiografie: "Aan die einde van die sessie neem ek 'n stukkie swart kant sluier en hang dit voor haar gesig. Sy herken die idee onmiddellik. Haar oë word verwyd en haar voorkoms was dié van 'n luiperdin wat skuil agter blaarryke struikgewas en na haar prooi kyk. Jy hoef nie dinge aan 'n dinamiese en intelligente persoonlikheid soos juffrou Swanson te verduidelik nie. Haar gedagtes werk vinnig en intuïtief. " In hierdie beskrywing erken Steichen dat as u wil streef na die beste portret, dan is daar moet eerstens 'n ware verbintenis tussen sitter en kunstenaar.
Silwer gelatiendruk - privaat versameling
Die Maypole, Empire State -gebou
Gekonfronteer met die probleem om die ware majesteit van hierdie ikoniese landmerk vas te lê, berei Steichen hom voor met dieselfde bedagsaamheid waarmee hy sy portret benader het. Om die ware statuur van die gebou vas te vang, het Steichen 'n strategie beraam waardeur hy die gebou vooraan fotografeer en in 'n hoek vasmaak voordat hy die een negatief bo-op die ander plaas. Die eind -effek, waarin Steichen die gebou se krag in drie dimensies weergee, is verstommend. Wat die titel van die beelde betref, het Steichen gesê: "Ek het die gebou as 'n Maypole beskou. Om die werveling van 'n Maypole -dans voor te stel" (inderdaad 'n middelpunt van die stad waarheen die trotse inwoners van New York hulle kan verheug).
In 1951 begin MoMA 'n 'Art Lending Service' wat begin in die tagtigerjare begin het. Die uitleendiens is ontwerp deur die Junior Raad van die museum om kunsversameling onder sy lede en/of die algemene publiek aan te moedig. Geselekteerde werke was drie maande op 'n slag te huur, waarna die beskermheer vry was om die werk aan die museum te koop of terug te besorg. Die Maypole was een van die gewildste beelde wat deur die "Art Lending Service" deurgegee is. Volgens MoMA se eie publisiteit, Die Maypole's gewildheid was "'n bewys van die tegnologiese vooruitgang in argitektuur net soos in fotografie, en [van] die ikoniese nalatenskap van een van die skerpste oë wat albei vasgevang het."
Steichen is op 27 Maart 1879 in Luxemburg gebore en as kind na die Verenigde State gebring. Hy het op 16 met fotografie begin werk, en het op 21 na Parys gegaan om skilderkuns te studeer.
R.O.L.I. kon 'n banknota vir $ 350,000 dollar beding om slegs deur die handtekeninge van die 23 lede van R.O.L.I. Dit het R.O.L.I. 117 van die 387 hektaar te koop. Die nota is op 1 Maart 1971 onderteken.
Eduard Jean Steichen is gebore in Bivange, Luxemburg in 1879. Sy pa, Jean-Pierre, verhuis die volgende jaar na die Verenigde State, Eduard en sy ma, Marie, in 1881, nadat sy pa werk in die kopermyne in Hancock gekry het. , naby Chicago. Eduard se suster Lilian is kort daarna in 1883 gebore. Die Steichen-gesin verhuis in 1889 na Milwaukee, Wisconsin, waar Marie, as gevolg van die agteruitgang van sy gesondheid, die rol van broodwinner aangeneem het as molenaar.
Toe hy vyftien was, het Steichen 'n vakleerlingskap in litografie by die American Fine Art Company van Milwaukee begin. Kort voor lank het hy die aanleg getoon om te teken en vinnig deur die geledere gegaan om 'n litografie -ontwerper te word. Hy het in 1895 'n tweedehandse kamera gekoop en homself begin leer hoe om foto's te neem. Hy studeer ook skilderkuns in sy vrye tyd en sy eerste uitstappies na fotografie het die skildertegnieke van die piktoristiese styl wat destyds in die mode was, behoorlik herhaal. Sy werkgewers was beïndruk met sy fotografiese werk en dring daarop aan dat die ontwerpe van die onderneming voortaan uit sy werk moet kom. Kort daarna het Steichen en 'n uitgesoekte groep vriende die Milwaukee Art Students League gevorm. Die Liga het 'n kamer in 'n sentrumgebou gehuur om in te werk en lesings aan te bied. In 1899 is die foto's van Steichen uitgestal in die tweede Philadelphia Photographic Salon langs die van Alfred Stieglitz en Clarence H. White. Die geleentheid was 'n voorspel vir 'n vrugbare professionele verhouding tussen die mans.
In Oktober 1900 het die Boston -fotograaf F. Holland Day 'n belangrike uitstalling aangebied met die titel Die New School of American Photography by die Londense hoofkwartier van die Royal Photographic Society. Sommige van die inhoud van die uitstalling het die Britse pers en die publiek geskok: inderdaad, Die fotografie nuus beweer dat die versameling 'bevorder is deur die gekheid van 'n paar kranksinniges'. Daar was 'n mate van onrustigheid oor die skool se 'progressiewe' piktorialistiese metode (in stryd met Day, Stieglitz wou nie deelneem aan die uitstalling nie), maar die ergernis was hoofsaaklik op Day gerig ('n persoon wat opspraak was, en wat homself op Oscar Wilde gemodelleer het) vir sy homoerotiese beelde met naakte swart mans en 'n selfportret waarin hy homself as Christus voorgestel het. Tog, te midde van die ontsteltenis, is die 22-jarige Steichen uitgesonder vir 'n warboel lof.
Tussen 1900 en 1902 het Steichen 'n ateljee op die boheemse linkeroewer -gebied van Parys geneem. Sy verbintenis met Europese moderniste was baie nuttig vir sy volgende mede-poging met Stieglitz: die galery in Fifth Avenue 291. Handel tussen 1905 en 1917, en amptelik die Klein galerye van die fotosessie, het dit gou eenvoudig bekend geword as 291. Danksy Steichen se Franse verbindings is die 291 gallery was verantwoordelik vir die bekendstelling van die werk van opkomende (en nou legendariese) Franse avant-gardiste aan die Amerikaanse publiek. In die eerste vyf werksjare het die galery werke van Rodin, Cezanne, Matisse en Picasso uitgestal.
In 1902 stig Steichen en Stieglitz die artistieke groep Foto-sessie, 'n groep fotograwe, waaronder White, Eva Watson-Schutze, William B. Dyer en Edmund Stirling. Die groep wou die foto as kuns vier, maar met die klem veral op Pictorialisme en die verskeidenheid tegnieke wat gebruik kan word om die oorspronklike komposisie te manipuleer en te verander. Die geboorte van Foto-sessie het min of meer saamgeval met die eerste uitgawe van die invloedryke kwartaalliks Kamerawerk. Gestig deur Stieglitz en Steichen, Kamerawerk, waarvoor Steichen die logo en bladuitlegte ontwerp het en opstelle bygedra het, strek van 1903 tot 1917. Die tweede uitgawe was feitlik uitsluitlik gewy aan Steichen se werk en gedurende sy 14 jaar lange geskiedenis het Steichen geword Kamerawerk mees gereelde bydraer (met ongeveer 70 inskrywings). Steichen se betrokkenheid by die tydskrif is egter in 1906 onderbreek toe hy saam met sy gesin na Parys terugkeer - Steichen was in 1903 getroud met Cara E. Smith, 'n musikant wat hy tydens sy vroeëre besoek aan Parys ontmoet het - tot 1914. Hoewel hy nog in staat was om by te dra Kamerawerk, sy primêre motivering om na die Franse hoofstad terug te keer, was om op sy skildery te konsentreer.
In 1910 het verdeeldheid tussen lede van die Foto-sessie, as gevolg van uiteenlopende menings oor die wankelende artistieke geloofwaardigheid van Pictorialisme. Daar was 'n nuwe oproep om 'n suiwer fotografiese styl wat nuwe perspektiewe en detail vir gewone of voorheen geïgnoreerde onderwerpe in die naam van beeldende kuns sou bring. Die nuwe estetika het in die tweede helfte van die dekade inspirasie gekry van Paul Strand, wie se 'Straight' estetika alle vorme van piktorisme veroordeel het. Die Foto-sessie Die groep het omstreeks hierdie tyd ontbind, en Steichen het self begin met kommersiële fotografie. In 1911 het hy die opdrag gekry om foto's vir die Franse tydskrif te neem Art et Decoration. Sy beelde sou 'n stuk van die Franse mode -ontwerper Paul Poiret vergesel, en word nou algemeen beskou as die eerste voorbeelde van modefotografie.
Toe die VSA die Eerste Wêreldoorlog in 1917 betree, het Steichen by die weermag aangesluit en gehelp om die fotografiese afdeling te stig, en uiteindelik bevelvoerder en hoof van lugfotografie geword. In hierdie rol moes hy sy benadering tot fotografie verander en sy piktoristiese styl laat vaar vir 'n meer veeleisende, realistiese metode. Die oorlog dui ook op 'n laaste breuk tussen hom en Stieglitz. Eerstens het Stieglitz Steichen se oorgang tot kommersiële fotografie afgekeur, en tweedens het die mans teenoorgestelde standpunte oor die oorlog gehad. Stieglitz, 'n Duitser, was veral bekommerd oor die veiligheid van sy familie en vriende in Duitsland. Hy was ook bekommerd oor praktiese en kommersiële kommer, soos die feit dat hy 'n nuwe drukker vir die fotograwe moes vind Kamerawerk, wat tot dusver in Duitsland gedruk is. Steichen het op sy beurt Amerika se betrokkenheid by die oorlog ondersteun en hy was meer bekommerd oor die lot van Luxemburg (die land van sy geboorte) en sy geliefde Frankryk. Teen die tyd dat die oorlog geëindig het, het Steichen sy fotografiese tegniek heeltemal herwaardeer en die piktorisme en skildery heeltemal laat vaar. Hy het gesê dat: "As 'n skilder het ek 'n hoë muurpapier vervaardig met 'n goue raam daar rondom [.] Het ons al die skilderye wat ek gemaak het, in die tuin getrek en 'n vuur gemaak van die hele ding [.] was 'n bevestiging van my geloof in fotografie en die opening van 'n hele nuwe wêreld vir my. "
Hy en Clara is in 1922 geskei ná 'n paar jaar van wreedheid. Die egpaar het twee dogters, Katherine en Mary, maar hulle het 'n moeilike verhouding met hul pa gehad, deels weens Clara se beskuldigings van Steichen se ontrouheid. Steichen trou in 1923 met die aktrise Dana Desboro Glover. Dieselfde jaar keer hy terug na die modewêreld en beklee die pos as hooffotograaf vir Condé Nast, die uitgewer van hoogstaande modetydskrifte soos Vogue en Vanity Fair. Steichen het die wêreld van modefotografie dan effektief verander deur syne te maak Haute couture beelde meer geanimeerde en vindingryker. Hy het ook verskeie portrette geneem van hooggeplaastes en Stars of stage en screen waaronder Lillian Gish (as Ophelia), Marlene Dietrich, Gloria Swanson, Greta Garbo en Paul Robeson. Oor sy opname met Robeson het Steichen die volgende gesê: "By die fotografie van 'n kunstenaar, soos Paul Robeson, kry die fotograaf uitsonderlike materiaal om mee saam te werk. Met ander woorde, hy [die fotograaf] kan op niks verdien nie. , maar dit gaan nie ver nie, tensy die fotograaf waaksaam, gereed en in staat is om van so 'n geleentheid gebruik te maak. "
Steichen's place in the pantheon of photographic greats was secured as a young man through his contribution to three interlocked bodies: the Photo-Secession group Camera Work en die 291 Gallery. With his colleagues he was instrumental in establishing a permanent footing for photography amongst the modern plastic arts and as such his influence can be traced through a range of photographic genres. He made the most personal impact however on fashion photography and magazine portraiture. The renowned photography historian Beaumont Newhall put it perfectly when he said that "Armed with his mastery of technique, and with his brilliant sense of design and ability to grasp in an image the personality of a sitter, [Steichen] began to raise magazine illustrations to a creative level." Curators and art critics William A. Ewing and Todd Brandow went further still when they suggested that Steichen "was among a tiny band of talented photographers who elevated celebrity portraiture from the status of formulaic publicity stills to an aesthetically sophisticated genre in its own right."