Die skrywer van Psalm 91, en die mense van sy tyd, is mense wat gebuk gegaan het onder veral ‘n hele klomp bygelowe. Van hierdie bygelowe lees ons in verse 1, 4 en 5. Hulle het onder andere geglo, hoe belaglik dit ook al vir ons mag klink, dat die maan en die son jou siek kon maak. Nie alleen siek nie, maar selfs dood. Die maan is gesien as ‘n pes, iets wat, as jy te lank in die weerkaatsing van die maan sou wees, jou siek en dood kon maak. Dit was soos ‘n pes, sê vers 6, ‘n pes wat in die donker wandel. Dieselfde was geglo van die son. Ook die son kon siek maak en die dood bring. Dit was, soos vers 6 sê, die siekte wat op die middag verwoes. Die son en maan was, soos vers 10 sê, soos plae wat jou, terwyl jy daar in die veld in jou tent was, kon bekruip en dood.
Die skrywer van Psalm 91, broers en susters, kom in sy tyd, in sy tyd waarin hierdie bygelowe hoogty gevier het, egter met ‘n kragtige boodskap. ‘n Boodskap oor die almag van God, ‘n boodskap van geloof in die Een wat alleen mag het in hierdie wêreld.
Ook ons, broers en susters, kan en behoort vandag saam met hierdie Psalmskrywer hierdie selfde belydenis te kan maak. Want ook vir ons, soos dit maar vir die mense van die ou tyd was, bly die dood seker maar die grootste vrees in ons lewe. Veral omdat die dood vir ons die onbekende is, omdat dit so finaal is, omdat dit soveel hartseer veroorsaak, omdat dit finale skeiding tussen geliefdes beteken. Ook, dat ons afskeid moet neem van hierdie wêreld waaraan ons soms maar net te verknog is, asof hierdie wêreld die enigste lewe is wat God aan ons bied.
Maar is God nie ook vir ons ‘n bergvesting nie? En dan nie alleen wat betref die sorge, kommer, swaarkry en seer van elke dag nie, maar veral juis vir dit wat so finaal is, die dood. Want op ‘n berg, Golgota, het Hy ons bergvesting geword, het Hy ons met God versoen, die pes van die donker, die dood het Hy oorwin deur uit die donker op te staan sodat ons weer kan lewe, sodat ons nooit weer sonder God hoef te wees nie.
Wie, broers en susters, is hierdie ons? Wie is hierdie ons vir wie God in Jesus Christus ‘n bergvesting geword het? Vers 14 sê dit duidelik: dit is hulle wie vir God liefhet, dit is hulle wat sy Naam ken, dit is hulle wat glo. Dit is hulle, soos ****, wat hulle in die geloof aan God deur Jesus Christus verbind het. Dit is hulle wat God aangeroep het en steeds aanroep in hulle nood, soos ons vanoggend God aanroep in ons nood en seer.
Voorwaar, God is ons bergvesting, onder sy vlerke kan ons skuil. Hy is ons toevlug. Vir almal van ons, almal wat Hom liefhet, wat sy Naam aanroep, wie in Hom glo. Julle, sê God, sal Ek beskerm, sal Ek red, sal Ek my ewige heil laat sien.