Boer in Ballingskap | die gedagtes en ervaringe van 'n boer in ballingskap | Bladsy 2
Bekostigbare rooi genot
tags: Chili, Palo Alto Reserva
Ek het al talle kere vantevore genoem dat, agv belastings en aksyns, wyn ‘n baie duur kommoditeit hier in Korea is. Elke keer as ek Suid-Afrika besoek dat verwonder ek my aan hoe goedkoop wyn in Suid-Afrika is, hoewel Suid-Afrikaners self nie aldag dit besef nie. Kaapse wyn in Suid-Afrika bied ongelooflike waarde vir geld.
Hier in Korea moet mens egter baie uitgeslape en opportunisties te werk gaan om waarde vir geld in die hande te kry. Oor die algemeen is gehalte wyn van Suid-Afrika (wanneer jy dit kry), die VSA en die Europese lande baie duur (ons praat hier van niks onder die ekwivalent van R200 ‘n bottel nie). Gehalte Australiese wyn se pryse is effe meer billik, maar die beste waarde vir geld hier plaaslik te koop, is by verre Suid-Amerikaanse wyn. En tussen Argentinië en Chili, vind ek dat laasgenoemde land bo uitkom. Die waarde vir geld van gehalte Chileense wyn is soms so goed, dat mens amper soos ‘n dief voel. Oorspronklik het ek gedink die pryse is so billik agv die vryhandelsooreenkoms tussen Korea en Chili, maar toe besef dat Korea ook so ‘n ooreenkoms het met die VSA en die EU. Hoe die Chilene dit dus regkry, gaan my verstand te bowe, maar hulle doen dit.
Geen pryse dus vir diegene wat raai dat die meeste wyn wat ek hier drink uit Chili afkomstig is. En van al hierdie Chileense wyn, is daar een naam wat oor die afgelope paar jaar uitstaan vir die ongelooflike kwaliteit wat dit teen die prys bied. Hierdie wyn se naam is Palo Alto.
Die naam van die kelder is afkomstig van die populêre benaming vir ‘n doringboom inheems tot Chili en die silhoeët van hierdie boom, domineer ook die etiket op Palo Alto se bottels. Die kelder is geleë in die Maule Vallei, ‘n substreek van die Sentrale Vallei – die wynstreek in Chili wat verantwoordelik is vir die meeste wynproduksie in die land (Chili is die negende grootste wynproduserende land, net agter Suid-Afrika).
Ek het die afgelope paar jaar al my kwota van Palo Alto Reserva deurgewerk. Die wyn is ‘n rooi versnit van Cabernet Sauvignon (50%), Carmenere (30%) en Shiraz (20%). Die gewone kleinhandelsprys ter plaatse is ongeveer die ekwivalent van R100, maar heel dikwels kry mens die wyn teen afslag vir omtrent sowat R70 (gewoonlik wanneer ek toeslaan!). Die houtverhouderde versnit is sommer veel meer as ‘n braaivleis wyn en bied ongelooflike waarde vir geld.
Heel onlangs raak loop ek toe weer die Palo Alto op afslag raak. Maar dit is nie al nie. Palo Alto se nuwe versnit, genaamd Reserva II, pryk toe ook op die rak teen dieselfde prys. Ek dog toe nou eers dit is slegs ‘n nuwe etiket en naam vir die nuwe oesjaar van die Reserva, maar nee! Dit is ‘n splinternuwe versnit, aanvullend tot die Reserva. Die Reserva II is ‘n baie interessante versnit van Merlot (70%), Shiraz (23%), Tempranillo (5%) en Viognier (2%). Bloot uit die verskil in kultivars tussen die twee versnitte, reken ek moes toe dat ‘n vergelyking tussen die twee versnitte, interessante leesstof sal maak.
Eerste aan die beurt is die Palo Alto Reserva 2010. Die kleur van die wyn is intens dieprooi, met rante wat nog ondertone van pers vertoon. Soos te wagte, domineer die Cabernet Sauvignon op die neus, met geure van bloekom en swartbessies. Mens tel ook die geure van gerookte salami en ‘n peperagtigheid op (afkomstig van die Shiraz). In geheel, ‘n uitlokkende, vleserige neus. Hierdie geurprofiel vertoon ook op die tong, met pragtige skoon, donker bessiesmaak op die middelpalaat en ‘n goeie nasmaak, met ‘n effense speseryagtige nuanse. Die tanniene is aanwesig, maar lieflik onderbeklemtoon. Die kultivars en komponente van die wyn is soomloos geïntegreerd en getuig van goeie gehalte vrug en die pragtige hantering van hierdie vrug deur die wynmaker. ‘n Wonderlike mondvol.
Nou vir die Palo Alto Reserva II 2011. Die wyn is effe ligter van kleur as die Reserva, met ‘n pers skynsel, wat op die jeugdigheid van die wyn dui. Soos te wagte, is die wyn op die neus ‘n heel ander proposisie as die Reserva. Omdat Viognier so erg aromaties is, het selfs ‘n klein toevoeging van die kultivar ‘n impak op ‘n wyn se geurprofiel. In hierdie geval is die sweempie van gemmer en gedroogde appelkoos te bespeur op die neus, onderliggend aan die meer prominente geure van framboos, donker sjokolade en vanielje. Die mondgevoel van die wyn is minder kompleks as die van die voorafgaande wyn. Daar is ‘n aangename smaak van sappige, amper soet, kersies op die tong, maar ongelukkig is die nasmaak nie talmend nie. Die tanniene is te verstane ook nie so sag soos die in die Reserva nie. Die smaakprofiel is effe onafgerond, met die suur, tanniene en alkohol wat (nog) nie goed geïntegreerd is nie. Miskien sal die wyn na nog ‘n jaar in die bottel beter vertoon, maar op hierdie stadium is die Reserva definitief die smaakliker en beter wyn.
Die krater waar die son opkom en ander ontdekkings
tags: Jeju, Jusangjeolli, Oedolgae, Seongsan Ilchulbong, Yeongmori
Seongsan Ilchulbong (letterlik: Sonsopkomspiek) is die tweede grootste vulkaniese krater op Jeju-eiland en geleë reg aan die oostekant van die eiland. Dit is een van Jeju se verteenwoordigende beelde en mens sien baie keer die volgende foto in toeristebrosjures en op webwerwe wat na Jeju verwys:
As mens egter na Jeju reis, is hierdie nie die beeld wat jy sien nie. Want om hierdie afstand van die krater te verkry moet mens die lug in met ‘n vliegmasjien. Die sal jou nie net ‘n arm en ‘n been kos nie, maar sommer ‘n lewer, ‘n nier en ten minste een long op die koop toe. Dus moet jy maar, soos die res van die gepeupel, van onder af die krater uitstap en dan met die volgende beeld van die krater tevrede wees:
Maar, moet mens nou bysê, dit gaan nie net daaroor om die krater (per slot van sake baie minder indrukwekkend as die krater bo op Hallasan) te sien nie, maar ook die pragtige uitsig wat mens het op Seongsanhawe en omliggende gebiede. Op die kort voetslaanroete (die krater is maar 182m hoog) kom mens ook die pragtigste vulkaniese rotsformasies tee en groen velde teen die hange waar perde rustig staan en wy. Van bo af is dit regtig prentjiemooi en dit maak die steil paadjie die moeite werd om uit te stap. Soos op Hallasan, het mens egter weer eens te doen met skares toeriste en bo-op die krater het mens skaars ‘n plekkie om vir ‘n oomblik te sit en die omgewing te waardeer.
As mens egter wegstap van die krater, strandlangs in Seopjikopji se rigting, is mens weer op jou eie en kry mens ruim tyd om die krater op ‘n afstand te aanskou en foto’s te neem, met die mosbedekte swart basaltrotste wat die prentjie afrond. In die laatmiddagson is dit regtig ‘n besondere beeld wat voor jou oopvou. Miljoene jare hou Seongsan Ilchulbong al wag oor die ooste van die eiland en ek is seker oor duisende jare van nou sal die krater steeds trots staan teen die see en die elemente – ‘n ewige nalatenskap van die natuur se krag en majesteit.
Maar dis nie net die oreums (kraters) van Jeju wat mens na mens se asem laat snak nie, maar ook die talle indrukwekkende rotsformasies, veral langs die eiland se suidkus, wes van die hawestad, Seogwipo. Hier tref mens talle uniekgevormde rotse aan. Eerste op die lys is die alleenstaande vingerrots, genaamd Oedolgae. Hierdie rots staan fier en trots in die see en is inderdaad ‘ n baie fotogenies. As mens met die paadjie verby die rots stap, net nog so entjie om die kus, kan in die verte ook die talle grotte gesien word waar die Japannese, tydens hulle kolonialisering van Korea, verdedigingsposte opgestel het.
Vyftien minute later langs die pragtige suidelike kuspad, tref mens die rotse van Jusangjeolli aan. Mens hoef net so ‘n entjie met die pad af na die see te stap om hierdie unieke gesig te sien. Hierdie is basaltkollomme wat gevorm is toe die rooiwarm lawa die koue oseaan ontmoet het. Daar is ‘n uiters korrekte wetenskaplike verduideliking wat gebeur het om hierdie kolomme te vorm, maar vir my is dit genoeg om slegs die perfeksie van die natuur te sien, sonder om my kop te breek oor hoe dit nou eintlik gebeur het. Feit van die saak, die swart kolomme lawarots staan soos ‘n klomp netjies omgekeerde potlode in die oseaan, simmetries perfek gevorm. Dit gaan inderdaad mens se verstand te bowe hoe die chaotiese mag van ‘n vulkaniese uitbarsting uiteindelik sulke perfekte rotsvorms kon teweegbring. Soos hulle in Engels se “the mind boggles”.
‘n Hele ent verder aan met die kuspad, neffens die berg, genaamd Sanbang, vind mens die kranse van Yeongmori aan. Hierdie rotsformasies kan te voet verken word, maar slegs tydens laagwater. Mens stap seelangs met kronkels en kinkels op die rotse en verwonder mens aan die canyonagtige formasies, gevorm nie net deur vulkaniese rotsvloei nie, maar ook die aanhoudende kragte van water en wind waaraan die rotse deur die eeue blootgestel was. Die vloeiende lae in die rotse en verskillende kleure en skeure van die rots is werklik besonders. Dit lyk ook of dit ryk viswaters is, te oordeel aan die aantal hengelaars wat stok in die hand, hoopvol op die rotse staan. Mens sien ‘n groot skool blinklywe net onder die oppervlak flink rondswem en weet sommer die see lewe hier.
En skemerig in die verte, die wrak van ‘n Sjinese vissersboot wat tydens die onlangse tifoon op die rotse geloop het en die dood van verskeie vissermanne tot gevolg gehad het. En so word mens herinner dat die see sy lewe en rykdom gratis skenk aan die mens, maar dat hierdie skenkings ook soms teen ‘n dure prys kom. Want soms neem die see ook.
In my laaste inskrywing oor Jeju-eiland, sal ek vertel van watervalle, wit strande, ‘n tuin van glas en ‘n herberg by die see.
Die Kaap is weer Hollands!
tags: Curriebeker, Rugby, WP
Min het dit verwag, min het geglo, maar baie het gehoop. En hierdie keer het die hoop nie beskaam nie.