Baie dinge uit die boek sal nog lank in my kop bly vassteek: die geweldige impak van oorlog (enige oorlog – soos ook getoon deur Utte se seun se betrokkenheid by die latere SA grensoorlog) op die individu, die parallelle tussen Duitse en Afrikaanse nasionalisme en die impak daarvan op individue en nasies, die beperkte en beperkende rol wat aan die vrou toegeken is binne die destydse Afrikaner-opset, die vir die buitestaander onverstaanbare besluite wat haar drie keer van dieselfde man laat skei en weer met hom laat trou, die allesoorheersende liefde van ‘n ma en die omvang van haar diens aan haar kind wat met ‘n afwyking gebore is, die uiteindelike losmaking van kinders t.s.p. bogenoemde liefde, die algehele verlorenheid van ‘n mens wat haar uiteindelik nêrens en by niemand heeltemal tuis voel nie. Die nuwe millennium het klaarblyklik die tydperk van die groot ontevredenheid ingelei. n Tydperk van n geweeklaag soos min waar klaagliedere en treurmares deel van mense se daaglikse bestaan word.