Female teeth bleaching Bay Shore New York
Troy teeth whitener
veneers on teeth in Florissant MO
bad teeth in San Diego CA
veneers cost Massapequa Park 11762
best way to whiten teeth in Dallas TX
fix my teeth 90069 PressReader - Tuis: 2019-12-01 - Ag­ter­blad Ka­rin Bryn­ard ge­sels
Kers­fees kan mak­lik ont­aard in kners­fees, sê Ka­rin Bryn­ard. En dan is daar die red­den­de wys­heid van kinds­heid.
Op my ho­ge ou­der­dom be­vind ek my s­kie­lik weer in speel­goed­win­kels met Kers­tyd. Nie vir ’n klein­kind, soos jy sou ver­wag nie, maar vir ’n ou­mens. My moe­der.
Met el­ke jaar dat die tyd haar na­der aan ’n hon­derd tik, ver­dwyn die ska­pies uit haar gry­se ou kop (ou da­mes hou mos nie var­kies aan daar bo nie, by hul­le is dit ska­pies). Stil-stil sluip die ou­tjies weg, en­kel­ge­lid, elk met ’n iet­sie on­der die blad wat hy uit die ar­se­naal van ’n leef­tyd se vlyt en vaar­dig­heid ge­steel het. Kort-kort merk ek dat daar nóg iets kos­baars weg is. Sy’t op­hou ont­hou hoe ’n te­le­foon werk. Of haar dier­ba­re ou han­de het ver­geet van b­rei, selfs van kra­le­tjies ryg.
En nou’s dit K­ris­mis en ek soek ’n toe­pas­li­ke ge­sken­kie vir Ou­moe­der hier in die kleu­ter­af­de­ling van die dorp se speel­goed­win­kel. Die an­der ou­mas in die win­kel kyk na goed soos pienk slim­hor­lo­sies. En slym. Van­dag se dog­ter­tjies hou glo baie van slym. Ai. Ek hou maar ver­by.
Ek dink aan die eer­ste keer toe ek vir ’n ou­er ’n Kers­ge­sken­kie moes koop, en hoe ek haar tóé ver­lo­ën het.
Dit was naam­lik die jaar van die Groot Ont­go­ge­ling, toe een van my ou­er sus­ters met die sto­rie ge­kom het dat Kers­va­der nie be­staan nie. Ek was woes woe­dend vir hier­die ket­te­ry en het ru­moe­rig re­wo­lu­sie ge­stook. In só ’n ma­te dat my jon­ger boe­tie sy on­skuld oor die man met die lang wit baard ook kwyt is. Maar ons mam­ma het wys­lik die si­tu­a­sie ont­lont met ’n geld­jie en die be­lang­ri­ke op­drag dat ons twee­tjies daar­mee ge­sken­kies moes gaan koop.
Waar be­gin jy met so ’n groot op­drag? Er­ger nog, wat koop jy? Boe­ta het da­de­lik ver­klaar dit word ’n goue hor­lo­sie vir Mam­ma en ’n Jeep vir ons pa. In die Al­ge­me­ne Han­dels­huis op die dorp het ’n vol­gen­de ont­nug­te­ring ons eg­ter in­ge­wag. Die tan­nie ag­ter die toon­bank moes uit­lê dat ons R2,50 nie ge­noeg is vir Jeeps of goue hor­lo­sies nie.
B­lik­skot­tel. Ek was maar agt en Boe­ta­kie net vyf. S­kie­lik is die wê­reld van klok­kies en lin­te en ker­se en koek so­veel va­ler en selfs ’n bie­tjie brak, soos die wa­ter van die Groot-Ka­roo waar ons toe ge­woon het. Boe­tie be­gin som­mer huil. En die tan­nie ag­ter die toon­bank voel na­tuur­lik vrees­lik. Sy stel voor dat Boe­tie iets kies vir Pap­pa, want hy’s mos ook ’n man. Ek moet vir Mam­ma kies.
En daar kraai die haan toe vir my, want ek be­sluit ek is die oud­ste en daar­om mag ek die Hoof van die Huis se ge­skenk uit­soek. Boe­tie het pro­beer stry, maar ek het die ge­wigs­voor­deel ge­had.
Be­gees­terd het ek die rak­ke van die groot win­kel af­ge­stap, al­les nou­keu­rig be­kyk. Kort-kort het ek te­rug­ge­hol na die tan­nie ag­ter die toon­bank om pry­se te tjek. Soms het ek vir Boe­ta raak­ge­loop. In die was­poei­er­af­de­ling het ek hom met ’n pak Omo in die hand be­trap en hard be­tig (so ’n Omo-boks is groot en ek is mos bang sy pak­kie lyk gro­ter as my­ne). In die ys­ter­wa­re-af­de­ling het ek hom met ’n ha­mer ge­vang – en streng ge­ka­pit­tel (ek was ja­loers oor ék nie eer­ste aan ’n ha­mer vir Páp­pa ge­dink het nie).
Toe die tan­nie ons ge­sken­ke toe­draai, het sy vir my ’n bie­tjie se­nu­wee­ag­tig ge­lyk. Ek kon sien haar mond­hoe­ke lyk sprin­ge­rig.
Maar Pap­pa was da­we­rend-ge­luk­kig met sy per­sent. Hy’t uit sy maag ge­lag van pu­re ple­sier oor die “rug­bor­sel” wat in sy pak­kie was. Na­tuur­lik het een van my ou­er sus­ters die pret pro­beer be­derf. “Wha-ha-ha, dis ’n toi­let­bor­sel!” het sy ge­kraai. Mam­ma se moor­den­de kyk het haar stil­ge­maak. Maar dit het nét ge­hou tot Boe­tie se pak­kie ’n bui­sie tan­de­pas­ta ont­hul het. Tóé het sy proe­send die ver­trek uit­ge­vlug.
“Kop­kant én stert­kant,” het Mam­ma wys­lik ver­klaar, “is ek en Pap­pa nou die skoon­ste op hier­die dorp.”
Dees­dae is Ou­moe­der se Kers­fees weer klok­kies en lin­te en ker­se en koek. Van my kry sy ’n prin­ses-in­kleur­boek. Sy’s in haar skik, maar die mooi ge­skenk­pa­pier maak haar bly­er. En voor die aand uit is, plun­der sy die K­ris­mis­boom, pluk die en­gel­tjies en bal­le­tjies en klok­kies en s­teek dit in haar loop­raam se mand­jie. Ek los haar. En soen haar. Want sy’t my reg ge­leer, mos. Dis waar­oor Kers­fees gaan: deer­nis en lank­moed en lief­de­vol­le wys­heid.