March | 2017 | penpunt
Wat is dit met ou liefde?
Terwyl gesoute romanseskrywers soos Dina Botha, oënskynlik moeiteloos titel na titel uitryg, is dit goed om soms net weer te besin daaroor dat daar desnieteenstaande ure en ure se werk ingaan, om van kreatiewe denke nie eers te praat nie. Terwyl ons in hierdie genre te doen het met 'n rigiede stel voorskrifte, moet elke nuwe verhaal iets uniek na die tafel bring, hetsy in die karakters, die plot of die plek. Dit verdien op sigself die leser se agting.
In Ou liefde roes nie, ontmoet ons vir Milea McGregor, rykmansdogter en Marco Mendez van die seerooghuis in hulle straat, in Bentleypark. Die aantrekkingskrag tussen hulle, oorleef die tien jaar wat sy in Engeland deurbring; tien jaar waarin hy verander van 'n jongman met leerbaadjie en motorfiets na 'n suksesvolle sakeman.
Milea speel nie oop kaarte met die nuwe Marco nie, want sy wroeg met tien jaar vantevore se seerkry, terwyl sy kant van die storie ook sorg vir 'n paar raaisels. Ek het sy selfversekerdheid en terggees baie geniet, ook sy onversetlike deursettingsvermoë om uiteindelik deur haar skanse te breek. Ou liefde roes nie is 'n moet vir Romanzaverslaafdes en ander wat hou van 'n lekkerlees liefdesverhaal.
Renata Malan vervolg…
Nadat ek verlede jaar groot agting gekry het vir Madelein Rust as misdaadskrywer, met die lees van Monstersaad, het ek met opgewondeheid my hande kon lê op die opvolgroman, Bloedlyn. Reeds ná die eerste hoofstuk, wou ek 'n entoesiastiese inskrywing maak op Facebook se Lekkerlees Boekrak, maar ek moet bieg dat ek myself nie die tyd gegun het nie. Ek het elke moontlike minuut gebruik om Renata Malan se verdere storie op te slurp.
In hierdie spannende boek, ondersoek Renata en haar span 'n reeks sogenaamde ashoopmoorde. Dit is een en dertig jaar ná die moorde op kultuslede, gepleeg deur Renata se biologiese pa, George Alfred Hill. Elkeen van die nuwe moorde het 'n aanknopingspunt met Renata se geskiedenis. Moor haar pa weer, of is daar 'n ander moordenaar wat met haar kop en oordeelsvermoë smokkel? Soos in die vorige boek, is die skryfstyl so ongedwonge en onderhoudend, dat die leser nie eers agterkom hoe vinnig die ongelese deel minder word nie. Die spanningslyn word effektief volgehou en uitgebou en die ontknoping van die raaisel word uitgestel tot bykans aan die einde van die verhaal. Deurentyd word die leser ook gekonfronteer met die sielkundige implikasies van Renata, haar pa en ander rolspelers, se optredes. Maak oorerflike gene van jou 'n potentiële moordenaar of nie? Is die donkerte wat Renata binne haarself soek, 'n werklikheid?
Ek het al vele boeke gelees wat ek nie graag wou neersit nie. Dan is daar een soos Bloedlyn, wat ek byna nie kán neersit nie, selfs ten koste van ander dinge wat gedoen moet word. Ek is nie literêr genoegsaam onderlê om dit akademies te verklaar nie, anders as dat die verhaal jou totaal insluk en nie eers heeltemal loslaat wanneer jy die laaste bladsy lees, en die boek tevrede toemaak nie. Renata, Stefan, George Hill en die ander randkarakters, word so lewend dat hulle vir my, as leser, lank gaan bybly.
Ek wil elkeen wat hou van 'n goeie spanningsverhaal, en hierdie tweeluik nog nie gelees het nie, aanmoedig om dit sonder verwyl te doen.
'n Held vir Emma
Madelie Human se Held in 'n oorpak verdien sy plek in vandeesweek se Nielson Top 10 lys. Al die elemente is daar: 'n held wat voorkomsgewys so na aan perfek is as wat mens kan hoop, maar knorrig en oorwerk, en die klassieke "failure to commit". 'n Heldin met baie min vertroue in haarself en haar vermoëns, en 'n diepgewortelde voorneme om niks met die manlike geslag te doene te hê nie.
Die skrywer voeg daarby, met groot sukses, 'n paar aktuele storielyne. Wat ookal die leser se oortuigings is rondom die kontensieuse onderwerp van seksuele oriëntering, beklemtoon die skrywer die onteenseglike feit dat gay vriende oor die algemeen uiters lojaal is, en vermaaklik boonop. Wie kan verhelp om te glimlag as Hanno uitroep: "Hells's bells, girlfriend, wat het jy met my maat van yster en plaat aangevang?"
Die vernietigende uitwerking van drankmisbruik in 'n gesin, kom ook onder die loep. Ook die kwessie van kinders wat nie voldoen aan die drome wat ouers vir hulle koester nie. Ek het nogal gewonder of die skrywer beide hierdie storielyne binne die beperkte lengte van 'n Romanza gaan deursien. Eergenoemde is netjies afgerond; die kwessie van Zack en sy pa het nie verdere aandag gekry nie. Dalk met 'n volgende boek?
Lesers wat Madelie Human aanhangers is, gaan tevrede terugsit ná die laaste bladsy. Diegene wat haar boeke nog nie ontdek het nie, gaan koop dit sommer dadelik!
Waag dit in 'n pienk bikini
Ek is regtig dankbaar dat daar geen reël bestaan wat volwassenes verhoed om jeugverhale te lees nie, want dan het ek 'n heerlike verhaal misgeloop. Christien Neser laat die leerlinge van Gravitas lewe kry in die leser se gemoed, selfs vir my wat nie die vorige boeke in die reeks gelees het nie. Elle se benoudheid oor die komende matriekjaar en haar verpligtinge as aangewese hoofdogter, word baie realisties geskets en verwoord in jongmenstaal wat deurentyd smaakvol bly. Haar "binnestemmetjie" word treffend ingespan om haar emosies oor te dra en haar besluite te motiveer. En ons kan identifiseer met die jongklomp, want ons kan mos onthou, as ons onsself toelaat, hoe erg dinge op daardie ouderdom saak gemaak het. "Gomverdorie", om Refilwe aan te haal, dit is 'n boek wat ek beslis sterk sal aanbeveel vir hoërskoolmeisies (en volwassenes wat 'n lekker ligte lees kan waardeer).
' n Storieboekheld op 'n Griekse eiland
Idiliese Griekse eilande is die agtergrond waarteen Bobbi vir Marko leer ken. Bobbi is 'n vryskut vertaler en skrywer van liefdesverhale. Sy is voor die kansel versaak en is van voorneme om nie weer haar hart bloot te stel nie. Marko reis die wêreld vol en skryf reisartikels en doen ander vryskut skryfwerk. Hy is geensins van voorneme om sy leefstyl te verander nie.
Die skrywer skets die eilande in soveel detail dat dit byna lees soos 'n reisartikel. In die eerste helfte van die boek het dit vir my amper meer aandag gekry as die emosies waarmee die heldin op Naxos aankom. Dit is goed dat dit wel momentum opbou en my aan die raai kon hou oor hoe dit uiteindelik sou uitdraai. Marko was konsekwent 'n storieboekheld van formaat wat aanhangers van Romanzas met 'n breë glimlag gaan laat.
Kittie se storie strek oor dekades, en is 'n deurdringende kyk na die dinamika binne 'n gesin. Ook die invloed van grootouers op hulle kinders en kleinkinders, kom onder die vergrootglas. Santie van der Merwe het 'n besondere aanvoeling vir emosies en dra dit oor aan die leser op haar treffende manier; gestroop van oordadige beeldspraak of hogere taalgebruik, kan die leser ten nouste identifiseer met die karakters.
Kittie het geen keuse nie, sy moet terug na haar tuisdorp. Haar lewe in Engeland het uitgerafel, sy het geen werk, geen verloofde meer, en boonop het haar ma versorging nodig ná 'n beroerte. Sy kom loop terug op die pad van haar eenkant wees, emosionele en fisieke aftakeling en konfronteer vele spoke uit die verlede. Ma en dogter moet opsluit dié dinge aanspreek wat vir jare soos 'n kloof tussen hulle lê.
Die verhaal het my diep geraak, sonder om sentimenteel of voorspelbaar te wees. Grepe uit lirieke word effektief ingespan om die nuanses van die verhaal te onderstreep. Die boek was reeds 'n topverkoper in Februarie, en diegene wat nog wik en weeg, kan dit gerus aanskaf. Dit is 'n besondere reis saam met Kittie.