# China: arbitrasie in die Suid-Chinese See - onwettig, buite-egtelik en ongeldig - verslaggewer van die EU
#China: arbitrasie in die Suid-Chinese See - onwettig, onwettig en ongeldig
As ek drie woorde moet kies om my siening van die toekenning van arbitrasie oor die Suid-Chinese See geskille wat eensydig deur die Filippyne teen China, sou dit onwettig, onwettig en ongeldig wees. En China se standpunt is vas en duidelik: nie-aanvaarding. Dit is nie verbasend nie dat sommige in die Weste weer hul vingers na China gewys het en China daarvan beskuldig het dat hulle 'n neus beduie vir internasionale reëls, ' skryf hy ambassadeur Yang Yanyi, hoof van die Chinese sending na die EU.
Ek kan nie anders as om te ontslaan dié bewerings en villifications as ongegrond en ongegrond. In teenstelling met wat in die Weste is beweer, is dit die Filippyne en 'n paar ander kragte wat optree teen die internasionale reg. China is nie.
Hoewel die Filippyne het gesukkel om te verskyn dat dit niks meer as versoek die Arbitrasietribunaal om te besluit dat sommige funksies in die Suid-Sjinese See is 'n lae-gety hoogtes in staat vir die opwekking van 'n maritieme reg vra, dit versuim het om te dek die essensie van sy voorlegging , wat handel oor territoriale soewereiniteit en maritieme afbakening. Hulle kan ook nie weg te steek sy hand liggend doel van ontkenning van China van sy soewereiniteit oor maritieme funksies van die Nansha Eilande en emboldening sy onwettige besetting van maritieme funksies van die Nansha Eilande uit China.
Baie geleerdes op die internasionale reg is van mening dat die Tribunaal wat die arbitrasieverrigtinge hanteer het geen jurisdiksie oor die saak, as die kern van die saak is oor territoriale soewereiniteit en maritieme afbakening. Soos Professor Antonios Tzanakopolos van die Universiteit van Oxford het daarop gewys, die dispuut tussen China en die Filippyne is "natuurlik oor soewereiniteit oor maritieme funksies in die Suid-Sjinese See".
Dit is algemeen bekend dat territoriale kwessies is onderhewig aan die algemene internasionale reg, eerder as om die Verenigde Nasies se Konvensie oor die Regte van die See (die VNKS / die Konvensie), en dat dispute oor maritieme afbakening is uitgesluit deur China in sy 2006 verklaring oor opsioneel uitsonderings op artikel 298 van VNKS.
Laat my aanhaal 298.1 (a) (i) van VNKS "... 'n geskil wat noodwendig behels die gelyktydige oorweging van enige onafgehandelde geskil oor soewereiniteit of ander regte oor kontinentale of insulaire gebied land sal vanaf (verpligte prosedures) word uitgesluit." 298.1 van VNKS bepaal duidelik "... 'n Staat kan, ... verklaar skriftelik dat dit nie enige een of meer van die (verpligte) prosedures aanvaar ... met betrekking tot (geskille met betrekking tot) ... maritieme afbakening ... historiese plekke of teëls ... militêre en wetstoepassing aktiwiteite ... ".
Mnr Chris Whomersley, voormalige adjunk-regsadviseur van die Verenigde Koninkryk se minister van buitelandse en Statebond Kantoor, het 'n goeie punt toe hy gesê daar is "geen presedent vir 'n internasionale tribunaal besluit oor die status van 'n maritieme funksie wanneer die soewereiniteit ... betwis". Hy beskryf die daad van die Filippyne en die Arbitrasietribunaal in 'n baie metaforiese manier: om die wa van status voor die perd van soewereiniteit.
Eenvoudig gestel, die Filippyne se aanvang van die arbitrasie is in totale verontagsaming van die internasionale reg en die gees van VNKS, en die gesag en heiligheid van die Konvensie ondermyn.
Vestiging van territoriale soewereiniteit geskil deur bilaterale onderhandelinge is 'n gevestigde internasionale praktyk en in volle nakoming van die beginsels en gees van die VN-handves.
As geheue my reg dien, China en die Filippyne was die eerste lande in die streek wat ingestem het om die betrokke geskille deur middel van onderhandelinge op te los.
In Junie 1986, tydens sy ontmoeting met Jose P. Laurel, vise-president en minister van buitelandse sake van die Filippyne, mnr Deng Xiaoping na vore gebring die beginsel van planke geskille en soek gesamentlike ontwikkeling. In April 1988, toe mnr Deng Xiaoping ontmoet Philippine president Corazon Aquino, gespel hy hierdie beginsel nog duideliker.
Hierdie benadering en beginsel is goed ontvang deur die Filippynse kant. China en die Filippyne later het 'n aantal van ooreenkomste oor bilaterale bande en hul keuse van gaan vir bilaterale onderhandelings eerder as arbitrasie aan die betrokke geskille op te los.
Hierdie dokumente sluit, onder andere, die 1995 gesamentlike verklaring tussen China en die Filippyne oor raadpleging oor die Suid-Sjinese See en op ander gebiede van samewerking; die 1999 gesamentlike verklaring van die China-Filippyne Experts Group Meeting op vertroue maatreëls; die 2000 gesamentlike verklaring tussen die regering van China en die Regering van die Filippyne op die raamwerk van bilaterale samewerking in die 21st eeu; die Verklaring 2004 Gesamentlike Press tussen die regering van China en die Regering van die Filippyne; en die 2011 gesamentlike verklaring tussen China en die Filippyne.
Dieselfde gees is vasgelê in die Verklaring oor die afneem van partye in die Suid-Sjinese See (DOC), 'n dokument van verreikende historiese betekenis ooreengekom deur China en die ASEAN, insluitend die Filippyne.
Volgens Artikel 4 van die DOC, "die betrokke onderneem om hul territoriale en jurisdiksie van geskille deur vreedsame wyse op te los, sonder om die bedreiging of gebruik van geweld deur vriendelike konsultasies en onderhandelinge deur soewereine state direk betrokke, in ooreenstemming partye met universeel erkende beginsels van die internasionale reg, insluitend die VN Konvensie 1982 op die reg van die see. "
Ek het die trots van die werk op China Filippyne en China-ASEAN verhoudings in die Asiatiese Departement van die Ministerie van Buitelandse Sake, waar ek persoonlik betrokke was by die onderhandelinge en opstel van die DOC en 'n paar ander ooreenkomste. Vir iemand wat al jare lank gewerk hierdie instrumente, die strekking van hierdie ooreenkomste kan nie duideliker wees, dit wil sê, geskille sal word in 'n rustige en vriendelike wyse gevestig deur konsultasies op die basis van gelykheid en wedersydse respek, en derdeparty-geskilbeslegting, insluitend arbitrasie, uitdruklik uitgesluit.
Tot my skok, ver van uitputtend diplomatieke pogings, die Filippyne het sy rug op die politieke verbintenis dit gemaak het en teen die beginsel van Pacta sunt servanda, eensydig geïnisieer die sogenaamde arbitrasie deur die misbruik van die prosedures geskilbeslegting VNKS.
Dit moet nie te moeilik om die gevolgtrekking dus wat minagtende van die internasionale reg en wat is die oortreding van die norme wat internasionale betrekkinge wees.
Praat oor respek vir internasionale reg, moet ons onsself te herinner aan die lang gevestigde beginsel van "Ex injuria jus nie oritur", dit wil sê, wetlike reg of aanspraak kan nie ontstaan ​​as gevolg van 'n onregmatige daad, en dat die VNKS nie aanvang van Arbitrasie as in nie toelaat geval die Filippyne.
Soos ek voorheen genoem, die vestiging van relevante geskil deur onderhandeling is die middel China en die Filippyne het in 'n reeks bilaterale dokumente en die DOC ooreengekom. Volgens universele beginsel van die internasionale reg en orde en norme wat internasionale betrekkinge, 'n land is onder die verpligting om te hou by sy ooreenkoms met ander lande.
Volgens 281.1 van VNKS, "as die state wat party ... het ooreengekom om beslegting van die geskil te soek deur 'n vreedsame wyse van hul eie keuse, die (verpligte nedersetting geskille) prosedures geld net waar geen skikking bereik deur gebruik te maak van so 'n wyse en die ooreenkoms tussen die partye geen verdere prosedure uit te sluit. "
In die ergste scenario, as 'n geskil tussen state wat party met betrekking tot die interpretasie of toepassing van die Konvensie, volgens Artikel 1, artikel 283 van VNKS, "die partye by die geskil sal spoedig voortgaan om gedagtes te wissel met betrekking tot sy nedersetting deur onderhandeling of ander vreedsame wyse. "
Tog, ten spyte van die feit dat die kanaal vir bilaterale konsultasie was wyd oop, die Filippyne nooit geruil standpunte met China oor sy arbitrasie voorlegging. Die sogenaamde "dispute" in die arbitrasie is pure versinsel en die hele ding is onwettig opgelê China.
Weereens, dit is duidelik dat die Filippyne en die Arbitrasietribunaal maak 'n spot van die internasionale reg, insluitend VNKS, en hul daad sal enige wettige en wetlike effek nie.
Die arbitrasie doen meer skade as goed om goeie buurmanskap en vrede en stabiliteit in die Suid-Sjinese See.
Om die Suid-Sjinese See kwessie in perspektief, sal 'n mens nie kan nie sien dat daar sedert die einde van die Koue Oorlog, die algemene neiging in die streek is om nuwe konsep en benadering poog om vrede en voorspoed te bevorder. Hierdie nuwe konsep en benadering, wat gekenmerk word deur wedersydse respek, dialoog en samewerking, en sterk rol gespeel deur China, effektief bevorder 'n vreedsame, vriendelike en harmonieuse omgewing in ons streek, insluitend die Suid-Sjinese See.
Dit is slegs in die afgelope jaar dat so 'n positiewe tendens onderbreek indien nie belemmer. Die ry oor die kwessie Suid-Sjinese See is maar een verskynsel van so 'n ommekeer.
Mense kan verskillende waarnemings van die oorsaak van die huidige vloeistof situasie kan wees, maar ek is bevrees dat sommige van hulle, veral verslae van die Wes-media, is gevul met onvoldoende kennis van die saak Suid-Sjinese See en bevooroordeeld menings van China en die algehele situasie in Suidoos-Asië.
'N Mens moet erken dat die reaksie van die ander kant van die Stille Oseaan na die positiewe ontwikkeling en prestasies in Suidoos-Asië, veral die bekendstelling van die sogenaamde "Asië-Stille Oseaan herbalansering" in 2010, groot impak op die streek gehad het. Vertroue tussen lande in die streek is verweer, die fokus op ekonomiese ontwikkeling en die benadering van dialoog en samewerking is in gevaar om verskuif na en vervang deur konfrontasie.
'N Mens moet die feit erken ook dat as 'n permanente lid van die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies, China het bygedra tot die bou van 'n regverdige en redelike internasionale orde onder die VN-handves en 'n reeks van internasionale dokumente. China het altyd gestaan ​​vir die beskerming van die vrede en stabiliteit en bevordering van samewerking en voorspoed, en is ten volle verbind tot die beslegting van geskille vreedsaam deur konsultasies en onderhandelinge in ooreenstemming met die internasionale reg en die gees van die DOC.
Dit is waar dat China bouwerk gedoen het op 'n paar van die eilande. Maar laat ons nie vergeet dat dit gedoen word op China se eie bodem, en die doel om dit te doen is niks anders as die verbetering van die lewensomstandighede en werksomstandighede van personeel daar gestasioneer en beter beskerming van China se territoriale soewereiniteit en maritieme regte. Dit is nie gemik op enige ander land nie, sal dit 'n impak op enige wyse die vryheid van navigasie en oor-vlug in die Suid-Sjinese See.
In hierdie verband, ek moet beklemtoon dat as die grootste kus land van die Suid-Sjinese See en as die wêreld se grootste handel nasie in goedere, China het 'n hoë belang in vrede, stabiliteit en vryheid van navigasie en oor-vlug in die Suid-Chinese see. Vir sy eie onthalwe en in die belang van alle lande in die streek, China is stewig verbind tot die beskerming van vryheid van navigasie en oor-vlug in die Suid-Sjinese See waaraan alle lande is geregtig onder die internasionale reg.
Ek kom nou terug na my punt, nie-aanvaarding van en nie-deelname aan die arbitrasie is die skuif van China geneem het om die internasionale oppergesag van die reg te beskerm. Die sogenaamde arbitrasie is op sigself 'n oortreding van die internasionale reg. Dit dien slegs om plaaslike pogings om op te bou vertroue en vestig behoorlik territoriale soewereiniteit geskille benadeel.
Baie lande en plaaslike organisasies asook amptenare, kundiges en akademici het die beweeg deur die Filippyne en die tribunaal arbitrasie as 'n duidelike ingryping in die soewereiniteit van lande in die streek betreur. Hulle sien sulke skuiwe as die meeste jammer dat net slegte wil sou vererger tussen lande, en redeneer dat "binêre formaat van 'n hofsaak" tussen twee partye as sodanig "kan nooit doen geregtigheid vir almal".
Dit is bemoedigend om te sien dat die hoofstroom van die internasionale gemeenskap is ondersteunend van die "twee sporen benadering" wat deur China en die ASEAN, dit wil sê, geskille met betrekking tot die Suid-Sjinese See moet behoorlik deur middel van onderhandelinge en konsultasies tussen lande direk betrokke word, terwyl China en die ASEAN-lande moet saamwerk om vrede en stabiliteit in die Suid-Sjinese See te beskerm.
Laat my na vore te bring die gesamentlike verklaring op die versterking van Global stabiliteit dat China en Rusland op 25 Junie 2016, wat die beginsel van vreedsame oplossing van geskille bevestig onderteken. Soos verklaar deur die gesamentlike verklaring, is dit noodsaaklik vir die handhawing van internasionale regsorde wat die middel en meganismes vir die beslegting van geskille is gebaseer op toestemming en toegepas in 'n goeie geloof en in die gees van samewerking, en hul doel sal daar nie wees ondermyn deur beledigende praktyke.
Die onwettige, onwettige en ongeldig arbitrasie wat deur die Filippyne en die tribunaal kan raas en 'n hoë-profiel wees, maar dit lyk bleek teen historiese feite en die internasionale reg en orde en die tendens van die tye. Dit is niks anders as 'n klug in die verbygaan. Soos mnr Wang Yi, Minister van Buitelandse Sake van China, het vroeg vanjaar oor die kwessie Suid-Sjinese See, "geskiedenis sal uiteindelik bewys wie is net daardeur gaan, en wat is die ware meester."
Verwante onderwerpe:Ambassadeur Yang YanyiArbitrasietribunaalSjinaGewildefull-beeldlae-gety hoogtesmaritieme funksiesNansha Eilande