Otoplastiek - Inligting - 2022
Otoplastie is 'n soort plastiese chirurgie wat help om die aangebore of verworwe (byvoorbeeld as gevolg van 'n besering of siekte) misvorming van die aurikels uit te skakel (meestal raak hulle ontslae van "uitsteekende ore"). Otoplastie word 'n uur lank onder lokale verdowing gedoen, die steke word na twee weke verwyder. In die postoperatiewe periode is swelling en rooiheid van die aurikels moontlik, maar hulle verdwyn vinnig. Hoe voordelig of ongesond is otoplastie? Is dit die moeite werd om te glo alles wat spraaksaam bure en vriende oor haar vertel? Kom ons probeer om antwoorde op hierdie vrae te vind en onderweg die bekendste mites oor otoplastie te ontduik.
As die oor heeltemal verlore gegaan het, kan dit nie herstel word nie. Nee, dit is moontlik, maar u moet die dienste van rekonstruktiewe chirurgie benut, aangesien hierdie operasie verband hou met 'n veloorplanting en die daaropvolgende vorming van die aurikel. Sodanige herstel sal in fases plaasvind, dit wil sê verskeie operasies sal uitgevoer word, geskei deur 'n sekere periode.
Na otoplastie is rehabilitasie lank en pynlik. Natuurlik, soos na enige chirurgiese ingryping, kom oedeem na otoplastie voor, maar aangesien bloedverlies minimaal is tydens hierdie operasie, is die edeem baie klein. Gedurende die rehabilitasieperiode word daar gewoonlik nie erge pyn opgemerk nie. Om die herstelproses te bespoedig, sal die pasiënt vyf tot sewe dae 'n fiksasieverband moet dra en fisioterapieprosedures moet neem.
Geen littekens word na otoplastie gevorm nie. Ongelukkig is dit nie heeltemal waar nie. Die aurikels (sowel as die area van die skouergewrig, sternum, nek) hou die risiko in vir die vorming van keloïed littekens, en die dokter kan nie met vrymoedigheid voorspel of dit by 'n gegewe pasiënt sal voorkom of nie. Die neiging tot die voorkoms van keloïed littekens is per slot van rekening suiwer individueel; die voorkoms daarvan kan slegs deur indirekte data voorspel word (indien sulke littekens reeds op die liggaam van die pasiënt is).
Klassieke otoplastie gaan gepaard met groot bloedverlies, maar laserchirurgie is byna bloedloos. Hierdie operasie, beide laser en klassiek, gaan nie gepaard met 'n groot bloedverlies nie, want daar is baie min bloedvate in die aangetaste gebied.
Klassieke en laser-otoplastie is absoluut identies. Nee dit is nie. Met laser-otoplastie kan u 'n nuwe krul van die aurikel produseer om meer kraakbeenplastiek te produseer.
In die aurikels is daar senuwee-eindpunte en biologies aktiewe punte wat tydens die operasie beskadig kan word. Dit sal die gesondheid van die pasiënt negatief beïnvloed. Hierdie stelling is verkeerd. Belangrike senuwee-knope in die gebied wat reggestel moet word, ontbreek. Daarom het otoplastie (indien die operasie suksesvol was en daar geen komplikasies was nie) geen invloed op die gesondheidstoestand van mense nie.
Regstelling van lop-earedness vir kinders kan nie uitgevoer word nie. In werklikheid kan hierdie operasie uitgevoer word as die kind die ouderdom van ses jaar bereik het. Per slot van rekening is die kraakbeen baie plastiek, wat die vorm van die oor maklik maak.
Nadat die gehoorverlies reggestel is, kan die gehoor se kind agteruitgaan. Dit is 'n waan. Per slot van rekening beïnvloed hierdie operasie nie die strukture wat klank waarneem en oordra nie (die stelsel van die binneoor, ontleders van die gehoorsentrums van die brein), dit het dus geen invloed op die gehoor van die pasiënt nie.
Na die operasie word die ore lank gevoelloos, en hulle kan ook van kleur verander. Om hierdie effekte te verwyder, moet u 'n addisionele behandelingskursus ondergaan. Inderdaad, na regstelling van lop-earedness, kan hiperemie van die vel van die aurikel en 'n afname in die sensitiwiteit van die vel voorkom. Die feit is dat die vel van die agterste oppervlak van die aurikel tydens die operasie gedissekteer en van die kraakbeen afgevryf word. As gevolg hiervan, word die innerlikheid van die vel in hierdie omgewing versteur, die sensitiwiteit neem af en ontwikkel kongestiewe hiperemie. Sulke verskynsels verdwyn egter na 'n maand of twee, en geen addisionele behandeling word benodig nie.