So ‘n jaar en ‘n bietjie gelede het André Brink ‘n verwoestende resensie geskryf oor die eerste deel van Elsa Joubert se herinnerings. Sou hy sy eie herinneringe skryf op dié hoë peil waaraan hy Joubert gemeet het, het ek gewonder.
Want dit is – veral die deel oor Ingrid Jonker, en kortkop daaragter die deel oor sy jongdae, toe Brink nog teologiese ambisies had.
Rapport sukkel verskriklik om sy webwerf te maak werk. Op sy “In diepte”-portaal sal mens skakels vind wat jou laat besef dat Andries Visagie oor twee Koos Pinsloo-publikasies op die Boekeblad skryf. Volg jy die skakels, sal jy by die een vir sy versamelde “Verhale” nóg ‘n behoorlike aanduiding van die publikasie onder bespreking, nóg ‘n aanduiding van die resensent se identiteit vind.
Dít is wat Die Burger vandag bied. En eintlik kla ek nie. Ek het nou wel nie die kerk-resensie gelees nie. Ek hou nie daarvan om oor godsdiens of die kerk in Die Burger te lees nie. En dis die Dawkins-brigade wat daarvoor te blameer is. Maar miskien is ek die enigste wat so voel.
Martiens van Bart resenseer Blue Berg – Britain ­Takes The Cape, privaat gepubliseer deur die outeur, Mark Robert Dunbar ­Anderson. Van Bart is die laaste joernalis wat ooit van Boerehaat beskuldig sal kan word, en dit is nogal amusant hoe hy sy groot agting vir die Britte en wat hulle in Suid-Afrika gedoen het, onderdruk. Wat my betref kon hy die die slag van Blaauwberg maar die vestigingsoomblik van Apartheid in Suid-Afrika genoem het. Maar in die plek daarvan gee hy krediet waar dit toekom, en tog kritiseer hy nie die dinge wat wel kritiek verdien nie: swak taalversorging, en die verbreking van die ongeskrewe reël by geskiedenis-publikasies, naamlik ‘n bronnelys en indeks wat makeer.