Dit was in die laaste dekade van die afgelope twintigste eeu. Op ’n dag is aangekondig dat ’n Amerikaanse satelliet een van die belangrikste ontdekkings nog oor die ontstaan van die heelal gedoen het. Daar is naamlik “teruggekyk” in die geskiedenis tot byna by die begin van alle dinge, en volgens wetenskaplikes is die teorie van die Oerknal of “Big Bang” so te sê bewys. Daarna is getrag om selfs nog nader aan DIE BEGIN te kom... met die doel om uiteindelik die hele “wetenskaplike Genesis” bloot te lê. Maar presies wat beteken sulke ontdekkings en hoe is dit te rym met die heel eerste vers in die Bybel? Net om daaroor te wonder kan ’n mens totaal verbysterd laat. Maar soos ’n gelowige ook waarsku: “Ons moet ons net nie so blind staar deur na die sonne te kyk dat ons reken dat ons alles weet van die ware Lig agter alles nie...”
REGS: Die COBE-satelliet se “hemelkaart” van die vroeë heelal... maar wat beteken dit alles? Op sy eenvoudigste kan ’n mens dit só verduidelik: Lig beweeg teen ’n sekere, duiselingwekkende snelheid. As die son byvoorbeeld nou uitgedoof sou kon raak, sal dit eers oor agt minute donker raak op die aarde, en die son soos ons hom nou sien, is dus nie soos hy is nie, maar soos hy agt minute gelede was. Hoe verder ’n mens in die ruimte inkyk, hoe ouer is die dinge wat jy daarin gewaar. Met die COBE-satelliet het wetenskaplikes daarin gestaag om in die verlede terug te kyk na die hemelruim soos hy duisende miljoene jaar gelede gelyk het—net 300 000 jaar, sê hulle, nadat alle dinge begin het. Volgens hulle bewys hul hemelkaart die teorie van die Oerknal in die begin.
Die stippeltjie super-energie, vertel die wetenskaplikes verder, groei in die eerste mikrosekondes wonderbaarlik tot die grootte van ’n pomelo. Drie minute later is dit ’n onbeskryflik warm mis van vry-swewende deeltjies waardeur lig nie kan dring nie, en vir die volgende driehonderdduisend jaar bly dit in hierdie toestand ofskoon dit later miljoene der miljoene kilometer in deursnee is.
Sodra ’n oormaat gas op een punt saamgebondel het, stort die hele massa as’t ware onder sy eie geweldige swaartekrag inmekaar en word dit ’n vurige waterstofbom wat gedurig op homself inplof—die geboorte van ’n son.
Maar lig neem vier en ’n derde jaar om tussen ons son en sy naaste buur-son te reis. Hierdie buur-ster is terloops in die konstellasie van die Suiderkruis.
En daar is in die onvoorstelbaar groot ruimte hemelliggame wat nie net ’n paar nie, maar duisende of baie miljoene ligjare van ons verwyder is. Kyk ons na die sterre met die blote oog of deur teleskope, sien ons hulle nie soos hulle nou is nie, maar soos hulle lank gelede was. Dit is ’n kyk in die geskiedenis.
’n Ster kon dus miljoene jaar gelede in sy afgeleefdheid ontplof het, maar vir ons nog rustig skyn met die ongesteurde glans van sy fleur.
Die eerste daadwerklike getuienis dat die teorie moontlik waar kan wees, is egter in 1964 gevind. Geleerdes het ontdek dat daar ’n egalige see van mikrogolwe is wat deur die ganse ruimte spoel, iets soos ’n eggo van die Oerknal... of ’n nagelate fluistering van die Skepping.
’n Astrofisikus het selfs oor die ontdekking gesê:“As jy godsdienstig is, is dit soos om na God te kyk.”
En ’n verslaggewer het uit Amerika geskryf:“Sedert die vroegste tye stel die mensdom vrae oor waar alles begin het en waar dit heen gaan. Die oneindigheid van ruimte en tyd huisves eenvoudig afmetings en kragte ver bo die mens se vuurmaakplek.