Die naam gimnastiek, net soos die sport self, is van die ou Grieke afkomstig, maar dit is die Duitsers wat vir die moderne omvang verantwoordelik is. By die Grieke het die belangrikheid van liggaamlike oefeninge 'n hoogtepunt bereik, en in die vyfde en vierde eeu v.C. het hulle veral in Sparta en Athene baie aandag daaraan gegee.
Gedurende die Renaissance het Europa onder die besef gekom van die belangrikheid van liggaamlike opvoeding, danksy die herontdekking van die Griekse en Romeinse beskawings. In die agtiende eeu is dit 'n stap verder gevoer en het liggaamsopvoeding 'n plek in die skool gekry.
Duitsers en Swede wat in die negentiende eeu na die VSA geëmigreer het, het gimnastiek ook daar laat posvat, en 'n kombinasie van die Duitse en Sweedse stelsel is by liggaamsoefening-programme in skole in Amerika ingestel. In Brittanje was daar veral in militêre kringe baie belangstelling. Daarvandaan het gimnastiek geleidelik deur Europa versprei, en daarna oor die hele wêreld.
Die Amerikaner Shannon Miler was in die tweede plek en het die eerste vroulike Amerikaanse gimnas geword om by 'n nie-geboikotte Olimpiese Spele 'n silwermedalje te wen. In 1996 het Lilia Podkopajewa van die Oekraïne die goue medalje by die Spele gewen, en by die 2000 Spele was die Roemeen Simona Amanar in die eerste plek.
'n Roetine met dans-agtige bewegings en akrobatiese vaardighede, wat op 'n vierkantige 12 m mat uitgevoer word. Dit word binne 50 tot 70 sekondes voltooi. Die gimnas moet die grootste deel van die oppervlak gebruik met 'n reeks bewegings in verskillende rigtings. Dié bewegings sluit handstande, wawiele en tuimelbewegings in, en balans, ritme en harmonie speel 'n groot rol.
Die oefening is slegs vir mans. Die ringperd is 'n apparaat wat met gladde leer oorgetrek is, met twee 12 cm hoë houthandvatsels, 40 tot 45 cm van mekaar in die middel. Die ringperd is 1,6 m lank, 34 tot 36 cm breed, en 110 cm van die vloer af. Die gimnas hou homself net met sy hande bokant die ringperd, en geen ander deel van sy liggaam mag aan die perd raak nie. Die gimnas doen 'n reeks deurlopende swaai- en sirkelbewegings met sy onderlyf en bene wat van die een end van die perd na die ander beweeg.
Vir dié oefening word die ringperd se handvatsels verwyder. Die gimnas hardloop nader, stoot hom met die bene weg van 'n springplank, plaas albei hande op die perd, en voltooi sy vlug met 'n akrobatiese beweging voordat hy 'n beheerde landing maak.
Die roetine is dieselfde as die mans s'n, behalwe dat die perd (oorgetrek met gladde leer), verlaag is tot 'n hoogte van 1,2 m. Vroue spring oor die breedte van die perd.
Die nommer is slegs vir vroue, en word op 'n stel buigbare houtbalke (of glasvesel) uitgevoer. Dis die eerste keer by die 1936 Olimpiese Spele by 'n internasionale kompetisie gebruik. Die boonste balk is 2,3 m van die vloer, die laer balk, parallel aan die boonste een, is 1,5 m bo die vloer.
Die oefening word op 'n vierkantige 12 m grootte vloermat uitgevoer. Dit is dieselfde as die mans s'n, maar dit word op maat van musiek gedoen. Die gimnas voer binne 60 tot 90 sekondes 'n reeks tuimel-, spring- en balanseerbewegings oor die hele vloeroppervlak uit.
Die SA Nasionale Gimnastiekunie vir Skole is in 1955 gestig en het die sport 'n groot hupstoot in SA gegee. Sedert 'n span Deense gimnaste SA in 1939 onder leiding van Niels Bukh besoek het, was hier al verskeie besoekende spanne van oorsee. Suid-Afrikaanse spanne was ook al verskeie kere oorsee en het in 1952, 1956 en 1960 ook aan die Olimpiese Spele deelgeneem. In 1958, 1962 en 1966 het SA ook 'n span by die Wêreldspele gehad.