Lg. retories-inspirerende genre is besonder gewild, nie waar nie, en wie weet, dalk dien dit ook ‘n doel? Dit is eerder om jou teen jouself te beskerm. ‘n Mens klink en lyk kleinserig. Die “sinsbedrog van woorde” ontbreek egter grootliks, en dit is asof die meeste gedigte bloot vassteek in óf ’n waarneming, óf ’n doodgewone narratiewe gegewe wat in versreëls oorvertel word, óf die oorsigtelike kensketsing van ’n persoon/gebeurtenis/plek. ’n Gedig soos ‘Lamu se katte’ (sien Jack Couffer se boek: The Cats of Lamu), ten spyte van die ryk konteks waaruit die gedig gesprokkel is, bied nét te min uitdaging om as teks te boei: Volgens getuienis was sulke trekke in my vroegste werk reeds in die vesels sigbaar. ’n Resensent van die destydse STIEBEUEL 2 waarin my gedig “Peins oor ’n plakkaat” opgeneem is, maak melding van die siniese en lughartige met die kritiese ook in die konglomeraat.