Wetterhounen Honde Ras Inligting - Rasse
Die noordelike dele van Nederland is histories nogal geïsoleer. As gevolg hiervan het die inwoners van hierdie streke hul eie unieke dialekte, gebruike en selfs hul eie inheemse honderasse ontwikkel. Een van die opvallendste voorbeelde van laasgenoemde is die Wetterhoun (uitgespreek VETTERHOWN), 'n kenmerkende, gekrulde hond wat inheems is in die Nederlandse provinsie Friesland.
Dit is oorspronklik gebruik om otters en stokke te jag, en is bekend onder verskillende name, waaronder die Otterhoun, die Nederlandse Spaniel en die Nederlandse Water Spaniel. Dit is een van die Frese rasse wat in 1942 deur die Nederlandse Kennelklub erken is.
Die Wetterhoun Vandag
Gesondheids- en mediese probleme
Soos met die meeste honderasse, is die presiese oorsprong van die Wetterhoun in geskil. Spanielagtige honde was al so lank as wat mense kan onthou, deel van die landelike geskiedenis van Friesland. Daar is egter geen historiese gegewens wat daarop dui dat krulhare van die Wetterhoun-tipe vroeër in die 19de eeu in Holland bestaan ​​het nie.
Daar word dus geglo dat die Wetterhoun 'n ras van taamlike onlangse oorsprong is, wat moontlik voortspruit uit kruisings tussen die inheemse Frese plaashonde en honde van waterspaniel en / of spitz-afkoms. Laasgenoemde komponent is moontlik ingevoer uit Rusland, Groenland of enige van die naburige Baltiese lande met wie die Frese eeue gelede 'n beduidende handelsverhouding gehad het.
Rond die tyd van die Tweede Wêreldoorlog het Nederlandse honde-liefhebbers dit op hulle geneem om die Wetterhoun as 'n duidelike ras te erken, te bewaar en te bevorder. Onder hierdie liefhebbers was 'n man met die naam Jan Bos, wat gelei het om 'n groep Wetterhounen te identifiseer en te registreer wat aan 'n los standaard voldoen.
Bos het glo 'n aantal eienaars en telers genader wie se honde sy ideale beeld van 'n Wetterhoun ontmoet en hierdie mense oorreed om hul honde na die eerste 'inspeksiedae' in die stad Leeuwarden te bring.
Honde met geskikte konformasie is dan deur 'n jagtoets gedoen wat hul vermoë gemeet het om vir ongediertes te grawe, om uit water te haal en 'n dier op land op te spoor. Naam van aanvaarbare eksemplare is toe opgeneem in 'n aanhangsel van die Nederlandse Stamboomregister.
Inspeksies en jagtoetse is tot en met die vroeë 1960's van tyd tot tyd in en buite Friesland gehou, wat toelaat dat 'n paar dosyn Wetterhounen geregistreer word. Op daardie stadium is die aanhangsel vir verdere inskrywings gesluit, en hierdie aanvanklike honde het die standaardgroep geword waaruit alle toekomstige rasegte verkry is.
In 'n poging om blootstelling vir hul ras te kry, het lede van die nuutgestigte rasklub hul Wetterhounen op pad geneem en honde-skoue in Rotterdam en Amsterdam bygewoon. Om die streeksontwikkeling van die ras uit te lig, het hierdie entoesiaste tradisionele Frese kostuums en Frese-buggies met perde gehuur.
Hulle voorkoms het hulle hoofopskrifte in groot metropolitaanse koerante besorg, en van toe af het die Wetterhoun en sy Frese erfenis al hoe meer bekend geword vir hondeliefhebbers regoor die wêreld.
Vroeë Wetterhounen het baie verskil. Kleure bevat swart en wit, wit, grys, honde met rooi kolle, en selfs swart en bruin. Daar was ook 'n groot verskeidenheid teksture van die jas wat wissel van styf gekrul tot los gekrul tot heeltemal plat.
Ondanks die bedenklike menings van verskillende entoesiaste oor hoe die 'ideale' Wetterhoun moet lyk, het die rasklub 'n geskrewe rasstandaard aanvaar wat die afgelope jaar gehelp het om 'n groter eenvormigheid in die Wetterhoun te gee.
Alhoewel dit nie meer net tot Friesland beperk is nie, bly die Wetterhoun tog 'n seldsame ras wat selde buite Holland gesien word. Dit is nie 'n gewilde jagmaat nie, hoewel 'n paar uitstekend presteer het in jagtoetse en diplomas verwerf het van die Koninklike Nederlandse Jagtersvereniging.
Die honde ding tans mee in Holland se 'B' -klassifikasie van spaniels, saam met ander honde van soortgelyke tipe, soos die Irish Water Spaniel. 'N Paar ander ding mee aan bankwedstryde, maar die ras staan ​​steeds hoofsaaklik bekend as 'n' werfhond '- die versiering van die Fresiese plaasgeboue, sonder polekatte, en die plaasvelde is vry van mol. Dit kom meestal voor in die suidelike en suidwestelike dele van Friesland.
Historiese inligting verwys miskien verkeerdelik na die Wetterhoun as 'fel'. Dit kan deels te wyte wees aan die taamlik intimiderende 'knetterende' uitdrukking van die hond. Die ware persoonlikheid van die Wetterhoun is dié van 'n sagte, maar onafhanklike hond wat by vreemdelinge voorbehou is.
Baie mense beskryf die hond as stoïsyn en dapper. Die jarelange rasliefhebber J.P. Otto onthou dat hy gesien het hoe 'n Wetterhoun 'n verdwaalde Duitse herder 'afstaar' wat al die plaaslike honde in die stad oorheers en aangeval het. Otto voel dat hierdie stoïsme en vasberadenheid die Wetterhoun sy naam gee - hy dring daarop aan dat 'Wetterhoun' nie 'n letterlike vertaling van 'waterhond' is nie, maar eerder uit die Duitse jagter se frase kom. reuk , wat beteken, 'om sy laaste asem te steel'.
Die Wetterhoun is 'n natuurlike retriever van pels en veer. Dit neem die waterput, het 'n sterk prooi-aandrywing, en die digte, olierige, waterafstotende jas maak dit veral geskik vir werk in rowwe terrein of in klimaat. Die jagbegeerte is moeilik om te versadig, en wanneer dit in die eendblind gekniehalter word, sal dit na bekruipende muise draai.
Dit het 'n uitstekende neus en gebruik 'n flusher in die hooglande. Die ras is egter dikwels nie 'n konstante presteerder nie, en dit word gewoonlik as hardkoppig beskou om gevorderde herwinvaardighede aan te leer.
Die Wetterhoun se persoonlikheid is werklik uniek. Sy jaginstinkte en gereserveerde aard het gelei tot vergelykings met sporthonde soos die Chesapeake Bay Retriever, Curly Coated Retriever en die Amerikaanse Water Spaniel, of met aardehonde soos die Fox of Jack Russell Terrier.
Dit is nie maklik om oorheersing oor 'n Wetterhoun te kry nie; eienaars moet eers 'n goeie verhouding met die hond opbou. Opleiding moet vroeg begin en moet gedurende die grootste deel van die volwasse lewe van die hond voortgesit word. Geduld is noodsaaklik; te veel haas of oorwerk sal verkeerde resultate lewer. 'N Wetterhoun word vinnig beïnvloed en enige ongewenste hantering sal lank onthou word.
Vanweë sy oorheersende aard en prooi-instink, is die Wetterhoun miskien nie die beste keuse vir huise met ander troeteldiere nie, tensy hulle vroeër aan hulle voorgestel word. Voormalige Frese tuinboukundige Frans Haven het dikwels probleme gehad met rondloperkatte - wat die gewoonte gehad het om rommelblikke uit die beddegoed in sy kwekery te maak. By meer as een geleentheid het Haven's Wetterhouns 'n kort bestelling gemaak by 'n paar van hierdie nagbesoekers.
Die Wetterhoun is oor die algemeen nie vatbaar vir die verskeidenheid siektes wat meer gewilde honde het nie. Die aanvanklike genepoel van geregistreerde Wetterhounen was egter baie klein, en epilepsie en heupdisplasie is nou algemeen. In die lig van hierdie probleme is die afgelope paar jaar pogings aangewend om die register te heropen om 'vars bloed' in te bring om die genetiese eienskappe van die ras te verbeter.
Wetterhounen ly af en toe aan haarverlies. Enkele honde is blykbaar suksesvol behandel met vitamienterapie, maar ander gevalle dui op 'n outo-immuunversteuring soortgelyk aan dié wat soms in ander krulhaarrasse voorkom.
ALGEMENE VOORKOMS : 'N Eenvoudige hond wat vanaf ou jagters otters gejag het 'sonder klad of plons'. Sterk geboude, vierkantige en stewige, stywe vel sonder oormatige keel of los vlieg.
NATUUR : 'N Sagte maar hardkoppige hond. Bespreek by vreemdelinge. 'N Goeie waghond.
KOP : Groot in verhouding tot die liggaam, sterk en kragtig. Skedel en snoet ewe lank. Die skedel is effens geboë en lyk meer breed as lank, rond oor die wange met redelik goed ontwikkelde wangspiere. Matig gedefinieerde stop. Die snoet is sterk en is net 'n nouer as die neus met min skuins neiging.
Die neusbrug, van die kant af gesien, lyk nie rond of hol nie. Die brug is breed en die neus goed ontwikkel met oop neusgate. Die lippe is goed toe en nie oorhangend nie. Sterk, skerp tande.
ORE : As die laag begin, is die oor nie sterk ontwikkel nie. Dit is wenslik dat die oor hang sonder om aan die kop te raak. Die ore is van gemiddelde lengte en troffelvormig. Die hare op die oor is gekrul, lank aan die basis word korter as dit na die punt van die oor gaan.
OË : Medium grootte, eiervormig met goeie ooglede sonder sig van die konjunktiva. Hulle sit agteroor op die kop en gee 'n harde indruk, maar moet nie gesink of bultend wees nie.
NEUS : Swart vir honde met 'n swart basiskleur en bruin vir diegene met 'n bruin basiskleur. Nie verdeel nie. Goeie oop neusgate en goed ontwikkelde oppervlak.
HALS : Kort en sterk, rond met stomp hoeke wat in die agterlyn loop sodat die kop 'n bietjie laag gedra word. Effens geboë sonder om te hang of te bult.
BORS : Van voor gesien, breed, breër as diep en gevolglik is die voorpote ver van mekaar. Ronder onder die bors en bereik net tot by die elmboë.
LIGGAAM : Kragtig. Afgeronde ribbes. Goed ontwikkelde reguit kort rug met net effens taps topline. Sterk lende en effens opgetrekte maag.
STERT : Lang en na 'n spiraal gerol.
VOORKWARTALE : Skouers wat goed op die lyf gepas is. Skouerlemme skuins en goed hoekig. Die onderkant is sterk, reguit en nie sag nie, afgeronde voete, goed ontwikkelde verborge tone en sterk voetsole.
AGTERKWARTALE : Kragtig en goed hoekig sonder oormatige beenigheid. Agtervoete goed ontwikkel met sterk voetsole.
HARE : Behalwe die kop en bene, bedek met dik krulle. Sterk en tuftige krulle. Veelvuldige krulle of krulle in dun klossies wat 'n wollerige voorkoms gee, is nie korrek vir die ras nie. Die hare is taamlik grof en voel vetterig. Die hare op die kop is geneig om 'n bietjie minder vetterig te wees.