“Die wet van Jehovah is volmaak” — Wagtoring AANLYN BIBLIOTEEK
cl hfst. 13 bl. 128-137
8 Die Wet het Jehovah se standaard van heiligheid gehandhaaf. Die woorde “heilig” en “heiligheid” kom meer as 280 keer in die Mosaïese Wet voor. Die Wet het God se volk gehelp om te onderskei tussen wat rein en onrein was en het ongeveer 70 verskillende dinge genoem wat ’n Israeliet seremonieel onrein kon maak. Hierdie wette het gehandel oor persoonlike higiëne, dieet en selfs oor wat met uitwerpsels gedoen moes word. Sulke wette het merkwaardige gesondheidsvoordele ingehou.* Maar hulle het ’n meer verhewe doel gehad—om die volk in Jehovah se guns te hou, afgeskeie van die sondige gebruike van die verdorwe nasies om hulle. Kyk na ’n voorbeeld.
9 Volgens bepalings van die Wetsverbond het geslagsomgang en kindergeboorte—selfs onder getroudes—’n tydperk van onreinheid meegebring (Levitikus 12:2-4; 15:16-18). Sulke bepalings het nie hierdie rein gawes van God in ’n negatiewe lig gestel nie (Genesis 1:28; 2:18-25). Dié wette het eerder Jehovah se heiligheid gehandhaaf en sy aanbidders vry van besmetting gehou. Dit is opmerkenswaardig dat die nasies rondom Israel geneig was om aanbidding met seksuele en vrugbaarheidsritusse te vermeng. Die Kanaänitiese godsdiens het manlike en vroulike prostitusie ingesluit. Verdorwenheid van die ergste graad was die gevolg en het versprei. In teenstelling hiermee het die Wet die aanbidding van Jehovah heeltemal apart gehou van geslagsake.* Daar was ook ander voordele.
10 Daardie wette het hulle ’n belangrike waarheid geleer.* Hoe word die vlek van Adam se sonde per slot van rekening van geslag tot geslag oorgedra? Is dit nie deur geslagsomgang en kindergeboorte nie? (Romeine 5:12). Ja, God se Wet het sy volk herinner aan die immerteenwoordige werklikheid van sonde. Ons almal is trouens in sonde gebore (Psalm 51:5). Ons het vergifnis en verlossing nodig om nader aan ons heilige God te kom.
17 Selfs oorlogvoering is deur die Wet beheer. God se volk moes oorlog voer, nie bloot om ’n sug na mag of oorwinning te bevredig nie, maar om as God se verteenwoordigers in “die Oorloë van Jehovah” op te tree (Numeri 21:14). In baie gevalle moes die Israeliete eers voorwaardes vir oorgawe aanbied. As ’n stad die aanbod verwerp het, dan kon Israel dit beleër—maar volgens God se reëls. In teenstelling met baie soldate deur die geskiedenis heen was die manne in Israel se leër nie toegelaat om vroue te verkrag of mense sommer voor die voet dood te maak nie. Hulle moes selfs respek vir die omgewing hê en nie die vyand se vrugtebome afkap nie.* Ander leërs is nie sulke beperkings opgelê nie.—Deuteronomium 20:10-15, 19, 20; 21:10-13.
Byvoorbeeld, wette wat vereis het dat menslike uitwerpsels begrawe word, dat die siekes onder kwarantyn geplaas word en dat iemand wat aan ’n lyk geraak het, hom moes was, was hulle tyd eeue vooruit.—Levitikus 13:4-8; Numeri 19:11-13, 17-19; Deuteronomium 23:13, 14.
Terwyl Kanaänitiese tempels vertrekke gehad het wat vir seksuele bedrywighede afgesonder is, het die Mosaïese Wet gesê dat dié wat onrein was, nie eens die tempel kon binnegaan nie. Aangesien geslagsomgang ’n tydperk van onreinheid meegebring het, kon niemand seks dus wettiglik deel van aanbidding by Jehovah se huis maak nie.
Onderrigting was ’n vername doel van die Wet. Trouens, die Encyclopaedia Judaica meld dat die Hebreeuse woord vir “wet”, too·rahʹ, “onderrigting” beteken.
Die Wet het reguit gevra: “Is die boom van die veld ’n mens, dat dit deur jou beleër moet word?” (Deuteronomium 20:19). Filo, ’n Joodse geleerde van die eerste eeu, het hierdie wet aangehaal en verduidelik dat God meen dit is “onregverdig dat die woede wat teen mense ontvlam, gekoel word op dinge waarin daar geen boosheid is nie”.