Die uitdagings wat reeds geplaas is, kan gelees word deur die InLinkz-skakels en is moontlik gemaak deur die bydraes van:
Dis laataand en ek trek my reënkappie effe vorentoe om die koue motreëntjie af te weer van my brillense. Dis nie regtig ‘n aangename tyd om buite in die wind en weer rond te loop nie, maar ek voel bedruk en het nie lus vir my eie geselskap in my koue woonstelletjie nie.
Ek wonder wat sal die inwoners dink as ek aan die deur klop en vra vir ‘n koppie warm tee … en ‘n geselsie? Ek glimlag vir my eie gedagtes, maar sluip tog ‘n bietjie nader aan die venster om in te loer. Is ek nou al so uitgehonger vir geselskap dat ek op ander mense wil spioeneer? Hulle sal tog nie agterkom as ek net vinnig inloer en ‘n klein deeltjie van hulle samesyn ook myne maak nie.
Dan hoor ek swaar voetstappe aangesleep kom. Ek kyk oor my skouer en sien ‘n man wat slingerend oor die nat teerpad sy weg vind na die hoekhuis toe. Hy loop en mompel onder sy asem, maar dit reën nou harder en ek kan nie hoor wat hy sê nie.
Ek maak my lyf skraal agter die roosbos met die vuilpienk rose en wag totdat hy by die hoekhuisie se hekkie inslof. Een laaste blik na die vrou in die leunstoel laat my ‘n oomblik lank huiwer. Sy is skielik ingedoke, haar rug krom en haar hande vryf senuweeagtig oor haar gesig. Dan hoor ek die man se stem in die huis en sien hoe sy weer orent sit en ‘n verwelkomende glimlag oor haar gesig forseer.
Stilletjies gee ek pad agter die roosbos en loop om die hoek van die huis, versigtig om nie my voetstappe te laat weerklink op die pad nie. Skielik dink ek met waardering aan die vrede van my woonstelletjie wat vir my wag.
Jy het die atmosfeer uitstekend weergegee Hester. Net jammer dat dit die werklikheid is wat hier weergegee word.
ek kan net saamstem met allekommenntaar hierbo. Uitstekend geskryf en baie hartseer. En nou los jy ons om die storie klaar te maak in ons gedagtes.
Ai, Hester…en dalk is daardie man die dierbaarheid vanself as dit tog net nie vir die vloek van alkohol was nie.
Diep geskryf. Ek is ook geneig soos jy om in n sekere gemoedstoestande te wees om “stories” soos die te skryf. Ongelukkig is dit n alledaagse ding wat gebeur. Die drinkery is maar n groot pyn vir die naasbestaandes. Sulke ouens dra maar ook swaar aan hul omstandighede. In die tussentyd besef hul nie watter leed hul doen nie. Selfs vroue wat drink is ook n aaklige ding vir haar familie. Dis nie altyd net manne wat boelie nie. As jy nou oor die rivier gaan, gaan jy darem as jy gesetle is weer verder eieres le?
Ek het gladnie meer n landlyn nie. Kannie vir jou se hoe dit werk nie maar dit is darem weg van die telefoonlyn hick-ups.
Ek het vir jou die skakel geskep en die kode is 786362. Ek het probleme met my internet en gaan een van die ander bloggers vra om jou te help.