Kruip na Vryheid - INK - INK Kruip na Vryheid - INK
Titel: Kruip na Vryheid
Datum gepubliseer: 30 Junie 2020 Aantal woorde: 1833 512 Kere gelees ♥11
Feërie het verander. Té veel na Brody se smaak. Dinge het verskuif en op onnatuurlike maniere beweeg. Ondanks sy onberispelike voorkoms, was hy 'n borrelende gemors binne. Elke keer as 'n tropiese blom blom, krul hy innerlik ineen.
Dit was gevaarlik.
Hy kniel om die laaste heideblomblare op te tel. Flitse van vernietiging – Feërie se vernietiging – laat hom sug. Die heideblomblare verander in as en dryf grond toe terwyl hy huis toe vlieg.
Brody soek deur die Groene-Feë in hul veelkleurige blomme-uitrustings na die dame Juno. Sy is die sterkste van hul soort – sy het beheer oor al die elemente – en is dus hul leier. Al die Groene-Feë rondom hom was goudkleurig en wys hoe gelukkig hulle was. Hy bly groen, hy bly in beheer van sy emosies.
Hy ignoreer die gegiggel van 'n groep meisies soos hy verbygaan. Hy wens dat hy net so sorgeloos kon wees soos die meeste Groene-Feë, maar … Die dame Juno was alleen op die boonste tak van die juniper boom. Hy vlieg na haar toe, verby Groene-Feë wat bessies eet en op hangmatte van spinnedrade sit.
'My dame.' Hy buig, vuis op sy hart.
'Brody.' Sy frons. 'Jy lyk maer. Eet jy genoeg, skat? '
'Dit gaan goed met my, Moeder.' Hy kug. 'Ons moet praat.'
Terwyl Groene-Feë rondspeel in die bome om hulle, vertel hy haar van sy visioen.
'Wat stel jy voor?'
'Die gerugte beweer dat die Galno en die Feëkoningin 'n meningsverskil gehad het. Die alewige vegtende idiote is die rede vir die vinnige verandering in seisoene en plantegroei.' Hy haal diep asem en kyk sy ma direk in die oë. 'Ons moet weggaan.'
Sy gaan sit terug teen die growwe bas van die boom, met haar vlerke om die kurwes van die tak. Haar kleur het van goud na swart na groen verander tydens hul gesprek. 'Dan is dit wat ons sal doen.'
Brody weet dat niemand gelukkig is nie – hulle was swart van woede omdat hulle hul huis moes verlaat – maar hy wens dat hulle vinniger sal beweeg. Daar is 'n koue oor die gebied tussen Avalon en die Donker Lande en dit laat hom kriewelrig voel. As dit sy keuse was, sou hulle weggaan die oomblik toe sy ma ingestem het. Maar nee, almal moes huil oor hul besittings. Hulle moes almal hul gevoelens hê. So hier was hulle, twee weke later, en nog steeds in die bos juniper bome.
'Almal het by die wortels bymekaargekom, Brody,' sê sy ma sag agter hom.
Hy draai om en sien hoe die grond opgeruk word.
Hy gryp haar om die lyf en hulle duik op die grond af na die plek waar die ander Groene-Feë bymekaar is.
Die wêreld beweeg rondom hulle. Gille weergalm deur die lug. Brody weet dat hulle moet bly waar hulle is.
'Wind-gebruikers! Skep 'n koepel rondom ons!' beveel hy.
Hulle gee aandag toe Juno haar stem by syne voeg.
'Aard-gebruikers! Hou die grond onder ons bestendig. '
Hulle gehoorsaam sonder wyfel.
Toe die brand deurbreek, hou die vuur-gebruikers die vlamme weg sonder dat hulle beveel word. Terwyl water oor hulle was, keer die water-gebruikers dat hulle verdrink of weggevoer word.
Selfs oor die geluid van die windskerm wat hulle beskerm, kon hulle die vernietiging van Feërie hoor. Die geskree van verskrikte feë skeur deur Brody.
Dit voel of dit vir ewig aangaan. En toe stop dit. Hy laat toe dat die uitgeputte Groene-Feë ophou om die elemente te beheer.
Toe blare en stof gaan lê, voel Brody sy maag sak.
Hulle was nie meer in Feërie nie.
Brody laat dit aan sy ma oor om die Groene-Feë te kalmeer. Hulle het elke kleur van die reënboog geflikker terwyl 'n verskeidenheid emosies kom en gaan. Anders as die res van sy soort wat sukkel om meer as een emosie op 'n slag te voel, het Brody beheer oor sy gees, liggaam en emosies. In vergelyking met die ander heeltemal normale Groene-Feë, was hy vreemd. Hy weet dat as hulle ooit uitvind hoe anders hy was, hulle meer sou doen as om hom 'n uitgeworpene te maak.
Hy fladder die massiewe rooihoutboom op. Aan die bokant kon hy die pragtige land uitgestrek tot teen die horison sien. Die sterflike ryk was pragtig. Gehoornde diere galop oor die grasveld. Verskeie wesens skarrel onder die bome. Groot voëls vlieg oor die boomtoppe.
Die groot voëls duik neer en eet die Groene-Feë wat tussen die boomtoppe speel.
Brody skud sy kop. Die visioen laat 'n metaalagtige smaak in sy mond. Hy fladder af na die ander.
'Bly verborge. Daar is roofdiere wat nie sal huiwer om ons te eet nie. '
'Stilte!' sê Juno. 'Ons sal na Brody luister en sy leiding volg.'
Hy het die aardgebruikers en windgebruikers 'n drywende skyf van kompakte grond laat bou om as basiskamp te gebruik. Die twee groepe was nie gelukkig nie, maar hulle doen soos hul dame beveel. Die res moes blare en takkies versamel om tydelike hutte op die aardskyf te bou. Hulle het nodig om skuiling te hê en veilig te wees. Maak nie saak hoe hulle daaroor voel nie.
Tyd het anders beweeg in die sterflike wêreld. Of miskien voel dit net soos ure vir altyd aasleep as gevolg van die suur atmosfeer. Nie een van die Groene-Feë was goud nie. Die meeste was rooi, swart of geel – die laaste neem hy vir melancholie. 'n Paar was groen. Hy weet nie wat om daarvan te maak nie. Maar hy het ander dinge om oor te bekommer. Vrugte was skaars. Die blare het van kleur verander. En die koue lug maak dat die Groene-Feë nie in staat is om te vlieg nie, want hul vlerke kon nie beweeg soos dit moes nie.
Wat erger was: rimpelings van toorkrag het deur die landskap beweeg, dinge verander, dinge geskuif en nuwe dinge geskep. Dit het hom bekommerd gemaak dat toorkrag wat die werklikheid verander het, toorkrag wat net in Feërie hoort, besig is om wild in die sterflike wêreld te beweeg.
Lig flits deur hul kamp en die wêreld draai.
Groene-Feë skree, maar Brody kon niks hoor nie. Wit donkerte omring hulle. Alhoewel hy niks kon hoor of sien nie, weet hy dat hulle beweeg. Deur tyd? Deur plek? Beide?
Toe dit stop, was hulle in 'n versorgde tuin. Elke boom, struik en grasblaar is perfek gesnoei. Die oorweldigende groen was 'n welkome gesig.
'In die struik!' beveel hy.
Sommige het gevlieg terwyl ander te verward was om meer te doen as om op die aardskyf te bly terwyl dit na die naaste struik verskuif is.
'Ten minste is dit warm,' sê een van die Groene-Feë terwyl hy sy vlerke strek.
'Stil!' sis Brody soos beweging van die tuin af kom.
'n Vrou in 'n swaar rok stap by die paadjie af, gevolg deur 'n man in pofferige kortbroek, kouse en 'n noupassende wessie.
'My liewe Anne, wanneer gaan jy ingee?'
'Slegs in die huwelik, my heer.'
Hulle beweeg verby en Brody sluit hul gesprek uit.
Hy gryp die tak voor hom vas.
Groene-Feë geklee in groen uitrustings wat ooreenstem met dié van die mense wat by hulle verbygegaan het. Groene-Feë wat groen bly. Groene-Feë wat in die tuin woon. Groene-Feë wat genoeg het om te eet.
Toe die visioen verbygaan, sug hy in verligting.
'My dame? Ons het werk om te verrig as ons in groen klere wil aantrek in die styl van die mense.'
Hy sien hoe haar oë ophelder toe sy verstaan wat hy bedoel voordat sy verblindend glimlag.
'My liewe Groene-Feë, ons gaan 'n geruime tyd hier bly. Laat ons in pas. '
Brody geniet die intrige van die Hof van Henry die Agtste. Hy weet dat die res van die Groene-Feë daar tevrede was – selfs gelukkig -. Dit was 'n interessante dekade. Hy glimlag en fladder na die bak vrugte in die koning se slaapkamer.
Onthoofdings. Dood. Verraad.
In plaas van 'n volledige visioen soos gewoonlik, kom net hierdie indrukke na hom. Brody vlieg so vinnig as wat hy kon en versamel die Groene-Feë in die struik.
'Wat is verkeerd?' vra Juno.
'Iets groot gaan gebeur. Ons moet eerder saam bly. '
Nie lank daarna nie word Koningin Anne verby hulle gelei – in boeie.
Brody bewe soos rillings van toorkrag deur die tuin skeur. Hy kyk hoe die wit duisternis hulle omhul soos voorheen. Hulle beweeg weer deur ty den plek en die lewe wat hulle geken het word agtergelaat.
Toe die toorkrag terugsak, bring die gesig wat hulle begroet trane na Brody se oë.
Sneeubedekte berge raak die lug. Wolke dryf teen berghange af. Bome bedek die basis van die berge. Gras en heide groei tussen die rotse wat die landskap besaai. Voëlsang vul die lug. Konyne jaag mekaar oor die heide.
Hy tel 'n rots op en hou dit in sy vuis vas.
Geen visioene nie.
Hy haal maklik asem.
'Ons moet 'n behoorlike tuiste bou. Verwyder die grond. '
Hulle skep 'n groot krater. Met toorkuns help Brody hulle om boorde te plant van pitte wat Hyacinth in Henry se Hof versamel en saamgebring het. Niemand bevraagteken sy ongewone gebruik van toorkuns nie.
Toe hulle 'n koepel van die aarde bo hul nuwe woning skep, blom die appelbome in hul nuwe boord.
'Ons sal hier bly,' sê Brody terwyl Hyacinth die laaste gras op die grondkoepel plant. 'Ons sal dit Mag Mell noem.'
Die Groene-Feë juig.
'In ons nuwe huis sal ons ewig-vrugdraende vrugtebome en ewige lente hê!' sê Juno en glimlag vir hom. Hy tree terug toe die Groene-Feë aanhou juig.
'Wat doen julle' op ons heide? '
Die Groene-Feë draai as een na die bron van die indringende stem. Hulle word almal swart. Brody sou ook as hy nie beheer oor sy emosies uitgeoefen het nie.
'n Groep Galno staan net onder die betowerde versperring wat hy opgerig het.
'Jul heide?' vra Juno.
'Aye. Ons het dit eerste gevind.'
'Nee. Ons bou en woon al meer as 'n maand lank hier. '
'Jammer om te hoor.'
'Julle het vete op hande, lassie!'
'Gaan weg, jou onbeskofde drommel.'
Die Galno skreeu 'n oorlog kreet en storm na hulle – en val plat op die grond toe hulle die beskermende versperring teëkom.
'Ons sal terugkeer! En julle sal weggaan! '
Juno wuif vir hulle.
'Moet ons wagposte instel, Brody?'
'Soos u wil, my dame.'
Hy sug innerlik. Hulle was vry van Feërie, vry van die wilde towerkuns wat hulle deur tyd, plek en ryke geslinger het. Nou is hulle vasgeval met die vete-liewende Galno as bure. Wonderlik.