September « 2011 « REISGESELSKAP
2011/09/03 by Danie Mouton 1 Comment »
Ds Carl Crouse van die NG Kerk Grasvoëlkop vertel van die spanning rondom die loods van hul KankerHOOP projek op Vrydagaand, 2 September 2011. 'n Koufront met buitengewone hoë windsnelhede het Port Elizabeth heeldag geteister, en om alles te kroon het 'n groot deel van die stad kort na 16:00 'n kragonderbreking ervaar. Hy vertel self:
"Ons (NGK Grasvoëlkop) het gisteraand 'n kankerHOOP projek aangepak. Agt maande se gedagtes en beplanning. Iets wat ons vir die laaste twee maande amper daagliks aan gewerk het – en wat ek onophoudelik aan gedink en oor stres het!
"Die beplanning en verwagting was groot gewees. Etes, kunstenaars, getuienisse, uitstallers, geskenke en sertifikate vir die 45+ personeellede van die kankersale wat sou kom. 'n Kerslig stap na Hospice. Donderdag was een van die mooiste dae van die jaar gewees. Die gedagtes is: "Dankie Here! Ons vertrou u vir net so mooi dag môre."
"Toe kom Vrydag. Die teenstelling kon nie groter nie. Ons het mos almal gebid. Baie gebid. En vertrou. Die wind sal gaan lê. Maar nee. Die markee tent kan nie op nie. Plan B word later plan C en so voorts.
"'n Uur voor ons moet begin gaan die krag af.
"Die verkeer is chaos, die weer is guur, dis Vrydagaand! Wat gaan oorbly van ons planne?
"Die gemeente trek saam. Kerse word in sakke opgemaak en ingedra. Generators word gereël. 'n Battery aangedrewe luidspreker / mikrofoon word gehaal. Gas lampe en stowe verskyn.
"Uitstallers dag op, mense daag op, koffie, pannekoek en kos word verkoop. Die personeel kom (meer as 30 van hulle en selfs 'n paar dokters). Die kerk lyk mooier as wat dit nog ooit gelyk het. Ernstig, ek oordryf nie. Die "vibe" is een van entoesiasme. Die kerk was nog nie in jare so vol nie. Ons het lig, ons het klank, ons het 'n klavier, ons het mense.
"Die grootste teleurstelling word die twee mense wat gesê word dat hulle gaslampe nie meer nodig is nie!!
"Die Here voorsien dat my voorganger Samuel en sy vrou Logy daar kan wees, sy vul op die laaste nippertjie in vir die persoon wat hul storie sou vertel en toe moes onttrek. Met humor en hartlikheid vertel sy van haar stryd teen kanker.
"Dit word 'n besondere aand. Die uitstallers is opgewonde. Die mooiste verhale word vertel. Die personeel word bederf en mens kan sien wat dit vir hulle beteken. Ek is gevul met verwondering en waardering: die liggaam werk saam. Die kerkgebou self word die simbool van hoop – rustigheid, warm verhoudings, sagte lig te midde van die donker en storm buite.
"Die Here is in beheer. Dit word bevestig toe die krag aangaan toe ons letterlik die laaste dinge uitdra en die kerk wil sluit.
Ons aand word 'n storie om te vertel.
"KANKER en HOOP is nie twee woorde wat natuurlik langs mekaar kan staan nie. Hulle is soos pole van magnete wat mekaar wegdryf. Wie is ons om te wil waag om hulle een woord te maak? Voorbarig?
"Ons weet dat die pad met kanker 'n baie moeilike pad is. Dinge loop nooit glad nie, daar is altyd slegte nuus, altyd teenkanting, altyd teleurstelling, altyd uitdaging. So wie is ons om te verwag alles moet seepglad verloop. Wie is ons wat wil sê ons wil hoop verkondig en ons raak dikbek met die eerste teken van probleme!
"Ons storie word 'n storie van HOOP. God wys dat Hy in beheer is, dat Hy steeds seën, dat Hy sal besluit oor weer en krag soos Hy goeddink. Moenie dink dat Hy nie skyn in donkerte of swak is as daar nie krag is nie!
"Jesus se opstanding en die hoop wat Hy daagliks bied, word verkondig – 'n paar Jode, Moslems en Hindoes het ook hierdie aand die getuienis van 'n nederige gemeente oor hul Lewende Here gehoor en gesien. Here, U is goed.
"Ons wil so gou moedeloos word.
"My gedagtes gaan uit na miljoene Christene wat daagliks in die vreeslikste omstandighede leef. Ek is tans besig om te leer van volharding en inspanning en opoffering en dissipelskap. Dis nie iets wat in ons kultuur groot is nie, en wat 'n lui en afgewaterde Christenskap veroorsaak. Dankie Here vir hierdie klein lessie. Help my om getrou te wees.