Amerika: Ons bepalende ure - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hoe Lincoln en Grant se vennootskap die burgeroorlog gewen het
President Abraham Lincoln en generaal Ulysses S. In sy ...lees meer
Hoe FDR se 'Fireside Chats' 'n volk in 'n krisis help kalmeer het
Toe Franklin D. Roosevelt op 4 Maart 1933 ingehuldig is, betree die Verenigde State die vierde jaar van die Groot Depressie, die ergste ekonomiese afswaai in die geskiedenis van die land. Die aandelemark het verbysterend 75 persent gedaal teenoor 1929, en een uit elke vier ...lees meer
11 Onbekende feite oor George Washington
1. Washington het slegs 'n hoërskoolopleiding gehad. Die formele skoolopleiding van die eerste president het geëindig toe hy 11 jaar oud was nadat sy pa dood is. Dié geleentheid het die jong George afgesny van die geleentheid om in die buiteland in Engeland opgevoed te word, 'n voorreg wat sy ouer ...lees meer
7 Min bekende erfenisse van Teddy Roosevelt
Theodore Roosevelt, die 26ste president van die Verenigde State, is 'n groot figuur in die Amerikaanse politiek. Hy word president in 1901 na die moord op William McKinley, en die onbeskaamde en onafhanklike Roosevelt het die presidentskap vinnig na sy eie beeld herbou. Meer as 'n ...lees meer
Op 22 September 1862 het president Abraham Lincoln die voorlopige Emancipation Proclamation uitgereik, wat verklaar het dat vanaf 1 Januarie 1863 alle slawe in die state wat tans in opstand teen die Unie is, "dan, daarna en vir ewig gratis sal wees." ...lees meer
10 maniere waarop die transkontinentale spoorweg Amerika verander het
Daar was 'n tyd toe reis van die ooskus na die weskus beteken het dat ek maande lank in 'n perdewa of stagecoach moes ry, of suidwaarts na Panama sou vaar en dan die landgrond kon oorsteek om aan boord van 'n ander skip te gaan vir 'n reis langs die ander kus. Maar dit het alles verander op 10 Mei, ...lees meer
Het New Deal -programme die groot depressie help beëindig?
Sedert die laat dertigerjare het konvensionele wysheid geglo dat president Franklin D. Roosevelt se "New Deal" gehelp het om die einde van die Groot Depressie te bewerkstellig. Die reeks programme vir maatskaplike en staatsuitgawes het miljoene Amerikaners wel weer aan honderde mense laat werk ...lees meer
Waarom Frederick Douglass saak maak
Frederick Douglass sit in die pantheon van swart geskiedenisfigure: gebore in slawerny, het hy 'n gewaagde ontvlugting na die noorde gemaak, outobiografieë met die beste verkope geskryf en een van die sterkste stemme van die land teen menslike slawerny geword. Hy staan ​​as die invloedrykste burgerlike en ...lees meer
7 dinge wat u moontlik nie van die Hooverdam weet nie
1. Die naam van die dam was 'n bron van omstredenheid. Landmeters het oorspronklik aanbeveel dat die dam by Boulder Canyon gebou word, wat gelei het tot die inisiatief om die Boulder Canyon Dam Project genoem te word. Selfs toe Black Canyon later as 'n beter plek vir die nuwe struktuur beskou is, is dit ...lees meer
8 dinge wat u moontlik nie van Daniel Boone weet nie
1. Sy gesin het na Amerika gekom om godsdiensvervolging te vermy. In 1713 reis die pa van Daniel Boone, 'n wewer en smid, van sy geboortestad Bradninch, Engeland, na die kolonie Pennsylvania, wat deur William Penn in 1681 gestig is as 'n toevlugsoord vir godsdienstige verdraagsaamheid. Soos ...lees meer
6 dinge wat u nie van Tecumseh mag weet nie
1. Tecumseh het drie nabye familielede weens grensgeweld verloor. Tecumseh, gebore in 1768 in die huidige Ohio, het geleef tydens 'n era van byna konstante konflik tussen sy Shawnee-stam en wit grensmanne. Op die ouderdom van 6 het Lord Dunmore's War uitgebreek na 'n reeks gewelddadige voorvalle, ...lees meer
10 dinge wat u nie van Paul Revere mag weet nie
1. Hy was van Franse ekstraksie.Paul Revere se pa, Apollos Rivoire, was 'n Franse Hugenoot wat op 13 -jarige ouderdom na Boston immigreer en sy familienaam verengels voordat hy met 'n plaaslike meisie met die naam Deborah Hitchbourn trou. Gebore omstreeks 1734 en een van 11 of 12 kinders, het Paul nooit geleer nie ...lees meer
10 dinge wat u nie van die Boston Tea Party mag weet nie
1. Die "teepartiers" protesteer nie teen 'n belastingverhoging nie, maar teen 'n korporatiewe belastingvermindering. Die betogers wat die Boston -hawe kafeïeneer, was gekant teen die Tea Act, wat die Britse regering in die lente van 1773 uitgevaardig het. In plaas daarvan om nuwe heffings te hef, die wetgewing ...lees meer
1. Drie-en-twintig stelle broers sterf aan boord van USS Arizona. Daar was 37 bevestigde pare of trio's van broers wat op 7 Desember 1941 aan USS Arizona toegewys is. Van hierdie 77 mans is 62 dood, en 23 stelle broers is dood. Slegs een volledige stel broers, Kenneth en Russell Warriner, ...lees meer
Die Gettysburg -adres
Op 19 November 1863 lewer president Abraham Lincoln opmerkings, wat later bekend geword het as die Gettysburg -toespraak, tydens die amptelike toewydingseremonie vir die National Cemetery of Gettysburg in Pennsylvania, op die plek van een van die bloedigste en beslissendste gevegte van ...lees meer
Nadat 'n geelkoors -epidemie in 1878 deur Memphis, Tennessee, gespoel het, het die nuutgeskepte National Board of Health die ingenieur en burgeroorlog -veteraan George A. Waring Jr. gestuur om 'n beter rioolafvoerstelsel vir die stad te ontwerp en te implementeer. Sy sukses daar het Waring's gemaak ...lees meer
Die president wen sy oorlog teen Amerikaanse instellings
Mislukking is 'n besmetting
America Is Living James Madison's Nightmare
Uiteindelik het die land 'n gesonde en gesonde Republikeinse Party nodig. Maar vir enige vorm van nasionale vernuwing moet die Republikeine eers in November 'n verpletterende nederlaag ly. 'N Demokratiese administrasie en kongres moet vinnig vet wetgewing aanvaar vir ekonomiese verligting, werkskepping, sosiale beskerming en stemreg. Maar 'n nuwe era kom nie aan soos 'n slinger wat swaai volgens die wette van die fisika nie. Dit sal meer as die triomf van 'n kandidaat, 'n party of selfs 'n ingrypende agenda verg. Die struikelblokke is groter as net politiek, en so ook die geleentheid. Ons ineenstorting is so volledig dat die veld oop is - die filosofiese vrae wat deur wanhoop ontstaan, stel ons in staat om weer te dink watter soort land ons kan wees. Die bekende vertellings word opgebruik, die uitgedroogde woorde steek in ons mond. Om verandering aan te hou, om nasionale skaamte trots te word, het ons 'n radikale agenda met 'n patriotiese gees nodig. Ons moet die een ding wat hierdie uitgestrekte, veelsydige land ooit bymekaar gehou het, laat herleef: demokratiese geloof.
Die presidensiële voorverkiesings wat die jaar geopen het, het 'n indruk van bitter onenigheid onder die Demokratiese kandidate gegee. Ure aan debatstyd op televisie is ingespan met die verdienste van Medicare for All versus Medicare for All Who Want It, die verskil tussen die behandeling van ongedokumenteerde immigrante menslik en die dekriminalisering van suidelike grensoorgange, die verwikkeldheid van Biden se posisie oor busdienste in die 1970's.
Vandag lyk hierdie argumente na 'n irrelevante skolastiese oefening. Een opvallende uitwerking van hierdie jaar se krisisse was om breë Demokratiese steun te smee vir die mees ambisieuse binnelandse beleidsagenda sedert die Great Society, met Biden as sy onwaarskynlike draer.
Die koronavirus het aangebreek net toe Biden die Demokratiese benoeming in Maart afgehandel het. Teen die middel van April is 30 000 Amerikaners dood en 22 miljoen werkloos. 'N Groep adviseurs het telefonies met die kandidaat en videokonferensie begin praat oor sy prioriteite om beide katastrofes te bestry. Die raadgewers wend hulle daarna om idees na mense buite die veldtog, in vakbonde, universiteite, dinkskrums en klein ondernemings.
Begin Mei het Neera Tanden, die president van die liberale Center for American Progress, 'n opstel geskryf met die titel '' 'n Nuwe sosiale kontrak vir die 21ste eeu ''. Sy stuur 'n konsep na die Biden -veldtog, wat dit gunstig ontvang het. Haar argument kom direk uit die ervaring van die pandemie: 'Ons reaksie op hierdie virus ... is net so sterk soos ons swakste skakel. Dit bind ons lot saam, meer as enige ekonomiese of natuurramp. " Tanden het voorgestel dat die ooreenkoms tussen burgers, korporasies en die staat hersien word op 'n manier wat die swakhede wat COVID -19 blootgestel het, aanspreek. 'N' Nuwe sosiale kontrak 'bied meer beskerming aan individue in die vorm van universele voordele - betaalde gesins- en mediese verlof, betaalde siekdae, gesondheidsorg met die opsie om by Medicare aan te sluit. Dit verg meer verantwoordelikheid van korporasies en verplig hulle om hul handves te hersien en die belange van werkers en plaaslike gemeenskappe in ag te neem, net soos dié van aandeelhouers (wat slegs ekonomiese risiko dra totdat 'n finansiële krisis of pandemie 'n redding van belastingbetalers noodsaak). En dit sal enorme staatsuitgawes verg om massa -werkloosheid te beëindig deur miljoene werkgeleenthede in vervaardiging, versorging, onderwys en skoon energie te skep. Tanden stel haar beleidsidees voor as 'n opdatering van die New Deal, die oorspronklike sosiale kontrak wat die rol van die regering aansienlik versterk het om die las van ekonomiese risiko van die individu na die kollektief te verskuif.
Die idees in Tanden se opstel is nie nuut nie. Die meeste van hulle sirkuleer al jare in beleidsdokumente wat deur liberale dinkskrums en in die doodgebore wetsontwerpe van die Demokrate in die kongres uitgereik is. Hulle filosofiese basis strek minstens 'n eeu terug. Politieke transformasies vind nie plaas wanneer 'n verblindend oorspronklike insig oor die lug flits nie. Die New Deal self, vir alle openhartigheid van president Franklin D. Roosevelt vir eksperimentering, het hoofsaaklik saad tot stand gebring wat deur populiste en progressiewe oor die voorafgaande vier dekades geplant is. Die Reagan -rewolusie het konserwatiewe idees wat in die tydperk na die Tweede Wêreldoorlog ontstaan ​​het, verwesenlik. In die lig van institusionele traagheid vereis politiek 'n lang spel - iets wat die moderne Amerikaanse regter beter verstaan ​​het as links. Milton Friedman, 'n intellektuele krag agter Reaganisme, het eens geskryf:
Terwyl Biden se veldtog nog sy binnelandse beleid formuleer, is George Floyd deur 'n polisiebeampte in Minneapolis vermoor en het die land uitgebreek in protesoptogte teen rasse -onreg. 'Die visepresident het dit alles bekyk en gesê:' Hoe ek hierop reageer, sal die presidentskap bepaal ',' het Jake Sullivan, 'n senior adviseur, aan my gesê. '' Ek wil 'n reaksie hê wat pas op die oomblik en waar is vir wie ek in die veldtog en my loopbaan was. '
In die voorverkiesings het Biden hom voorgestel as die kandidaat van die Obama -jare. Maar die historiese klok draai nooit terug nie, en die status quo ante is nou gelyk aan die desperate. In reaksie op die pandemie en die betogings, het Biden se reëls verander.
Gedurende die somer, namate die virus toeneem, het die resessie verdiep en die strate gevul, en Biden het 'n reeks toesprake gehou waarin hy die kern van sy ekonomiese plan uiteengesit het onder die rubriek 'Build Back Better'. Politieke leiers het dekades lank gesoek na 'n programmatiese handelsnaam wat so onvergeetlik is as 'New Deal' of 'Great Society' - maar wie onthou Bill Clinton se 'New Covenant', George W. Bush se 'Ownership Society', of Barack Obama se 'New Foundation' "? Hulle het gou verdwyn, want hulle het nooit tot lewe gekom in transformatiewe wetgewing nie. Slagspreuke bly vas as hulle gekoppel is aan programme wat die land verander. Daar sal nooit iets soos Bidenisme bestaan ​​nie - omdat Biden self geen ideologie het nie, geen eie politiek nie - maar sy beleid verdien 'n meer gedenkwaardige naam. Deur 'n gedig uit die depressie van Langston Hughes aan te haal en dit by die posbekleër te hou, kan Biden sy agenda 'Make America Again' noem. Die woorde beveel ons nie, soos Trump, terug na 'n glorieryke tyd wat nog nooit was nie. Hulle praat met 'n idee wat voortdurend hernu moet word: 'Amerika was nooit vir my Amerika nie, / en tog sweer ek hierdie eed - / Amerika sal wees!'
Die omvang van Biden se agenda is asemrowend. In die middel is 'n groot werkprogram. 'N Biden -administrasie belê $ 2 biljoen in infrastruktuur en skoon energie. Hy stel voor dat 3 miljoen werksgeleenthede in vroeë onderwys, kindersorg en bejaardesorg geskep word - sektore wat gewoonlik deur presidentskandidate as 'sag' beskou en verwaarloos word - terwyl hulle hul salaris en status verhoog. 'Hierdie ekonomiese krisis het vroue die swaarste getref,' het Sullivan gesê. 'Hierdie versorgingsgeleenthede is hoofsaaklik werk vervul deur vroue - en buite verhouding vroue van kleur en immigrante - maar hulle betaal nie 'n billike loon nie, en die geleenthede om vooruit te gaan is nie daar nie. Dit is 'n groot, ambisieuse, gewaagde voorstel - nie 'n nagedagte nie, maar in die kern. " Nog $ 700 miljard sal aangewend word om die vraag en innovasie in die binnelandse vervaardiging te stimuleer vir 'n reeks noodsaaklike nywerhede, soos mediese voorrade, mikro -elektronika en kunsmatige intelligensie. Sowat $ 30 miljard gaan aan ondernemings in besit van minderhede as deel van 'n groter poging om die gaping in rasse-welvaart te verminder.
Biden stel nywerheidsbeleid voor - massiewe, doelgerigte belegging om produksie vir nasionale doelwitte te herstruktureer - iets wat geen president sedert die veertigerjare openlik aangeneem het nie. Sy agenda sou werkers ook meer mag gee, met betaalde gesins- en mediese verlof, betaalde siekdae, 'n openbare opsie vir gesondheidsorg en 'n makliker manier om vakbonde te organiseer en by hulle aan te sluit. Dit sou die federale minimum loon meer as verdubbel tot $ 15 per uur - 'n bitter geskil tussen Hillary Clinton en Bernie Sanders in 2016, nou onbetwisbaar onder die Demokrate. Vryhandel is moeilik om op die agenda te vind. Vir die hele geskiedenis van Biden as sentris, sou sy ekonomiese program 'n einde maak aan dekades van demokratiese inkrementalisme.
Amerikaners is meer liberaal oor ekonomiese aangeleenthede as oor sosiale en kulturele aangeleenthede. Op laasgenoemde het Biden aan die regterkant van die aktiviste van sy party gebly: hervorm en demilitariseer die polisie, maar moenie dit weerhou nie, verwyder die Konfederale standbeelde uit openbare plekke, maar laat presidensiële monumente om breking te reguleer, maar moenie dit verbied nie. ook nie uit nie. Voorlopig het die opposisie teen Trump die party se breuklyne vervaag. Demokrate is verenig agter voorstelle wat verder gaan om ongelykheid te verminder en die sosiale kontrak te hervorm as wat enige administrasie in die moderne geheue selfs probeer het.
Nadat spanne wat bestaan ​​uit adviseurs en bondgenote van Biden en Sanders 'n beleidsplatform van 110 bladsye uitgehaal het, het Sanders gesê: 'Ek dink die kompromie waarmee hulle gekom het, sal Biden die mees progressiewe president sedert FDR maak. Op 'n stadium het Biden die vergelyking aangegryp. 'Ek dink wel dat ons 'n punt bereik het, 'n werklike verbuiging in die Amerikaanse geskiedenis. En ek glo nie dat dit anders is as waarmee Roosevelt ontmoet is nie, "het hy in Julie gesê. 'Ek dink ons ​​het 'n geleentheid om werklik sistemiese veranderinge aan te bring ... Hier gebeur iets. Dit is regtig. Die Amerikaanse volk sê: 'Whoa, komaan, ons moet iets doen.' 'Dit is nie die roerende taal van 'n visioenêre leier of die leerstellige retoriek van 'n ideoloog nie. Dit is die prosaïese praatjie van 'n loopbaanpoliticus wat skerp genoeg is om te besef dat hy grootheid op hom kan plaas. 'Ek dink hy het tot die besef gekom dat hy 'n baie belangrike president kan wees,' het Sherrod Brown, die Demokratiese senator van Ohio, vir my gesê.
Nadat hy op die New Deal verwys het, het Biden die verwysing laat vaar. Sy veldtog lyk versigtig vir ideologiese raamwerke wat voorstedelike winkels in King of Prussia, Pennsilvanië, kan ontstel. Jake Sullivan bied 'n ander, minder partydige Roosevelt -analogie: die mobilisering vir openbare belegging tydens die Tweede Wêreldoorlog. 'Die maatstaf van die visepresident is eintlik: Hoe bou ons momentum agter verreikende, ambisieuse programme wat eintlik by die oomblik pas', het Sullivan gesê, 'sonder dat hulle 'n bepaalde ideologiese streep inneem?'
Biden het geen spesifieke ideologiese streep nie. Hy was altyd gemaklik in die middel van sy partytjie. Die party trek links, die feite skuif links en Biden trek saam. Barack Obama was 'n visioenêr en het as 'n tegnokraat regeer - 'n verandering wat jonger en meer progressiewe Amerikaners uiteindelik ontnugter het. Biden kan dieselfde reis omgekeerd onderneem.
Ek het Ted Kaufman gevra-wat Biden sedert sy eerste Senaat-wedren aangeraai het, in 1972 kortliks sy senaatsitplek gevul het toe Biden vise-president geword het en nou die oorgangsbeplanning van die veldtog bestuur-of sy baas 'n ideologiese bekering laat in die lewe ondergaan. 'Ek dink glad nie so nie,' het Kaufman gesê. 'Wat hy altyd gedoen het, as u teruggaan na elke standpunt wat hy ingeneem het - waaroor Joe Biden praat, is dinge wat kan gebeur. Hy sal nie opstaan ​​en iets belowe nie en nie glo dat hy dit gaan regkry nie. Ek gee nie om of ons die senaat terugkry nie, of ons 59 senatore, 60 senatore kry - jy kan Medicare for All nie slaag nie. Sy posisies in die primêre was ten minste van die sentrum af. Die groot verskil tussen hom en almal wat hardloop? Hy gaan nie iets belowe wat hy nie kan lewer nie. "
Biden beskou sy eerste taak as die stabilisering van die land, en nie meer omwenteling nie. 'Die belangrikste ding is om weer normaal te wees,' het Kaufman gesê. 'Dit is die ou toevoeging deur af te trek - iemand laat soggens opstaan ​​wat sê:' Kom ons probeer om die land weer bymekaar te kry. Dit is die beste manier om COVID -19 te hanteer. '' Elke dag in die Biden White House sou 'n stryd wees tussen sy instink om na bekende beleid of personeel te reik en die noodsaaklikheid om nuut te dink en op te tree.
Die konvensionele metafoor vir nuwe presidente is finansieel: Victory gee hulle 'n sekere mate van politieke kapitaal, en hulle moet besluit hoe om dit te bestee. Dit word geleidelik minder - die som is eindig en gewoonlik die grootste aan die begin. Maar daar is 'n ander manier om oor 'n Biden -presidentskap te dink. Sy eerste taak was nie om sy beperkte kapitaal verstandig te beman nie, maar om 'n voertuig wat lank stil was, te neem, aan die gang te sit en vinnig spoed te haal. Hy moet wys dat die regering groot dinge kan doen voordat korporatiewe geld vir hom koöpteer en dat gewone sinisme hom in die steek laat.
As Republikeine die senaat verloor, sal hulle hul verkeerde beginsels herontdek as valke met 'n tekort en die filibuster gebruik om Biden se agenda te belemmer. Dan sou die Demokrate 'n groot deel van die beleid in 'n 'versoenings'-wetsontwerp moet verpak, wat dit moontlik maak om begrotingsverwante wetgewing deur middel van 'n eenvoudige meerderheidstem te aanvaar. Of die senaat -demokrate kan stem om die filibuster te beëindig. Baie van hulle lyk oop om dit dood te maak. 'Ons moet die filibuster uitskakel,' het Brown vir my gesê. 'Ek weet nie of dit eenparig is nie, maar ek het nie met iemand gepraat wat sê' ek wil dit nie doen nie. ' as een wat stemreg of aanspreeklikheid van die polisie aanspreek, en waaghalsige Republikeine om hulself in te pas by die Dixiecrats wat burgerregte gefilustreer het.
Michael Bennet het sy dekade in die senaat deurgebring en kyk hoe 'die grootste beraadslaging liggaam ter wêreld' niks bereik nie. Die meerderheidsleier, Mitch McConnell, "het die Senaat basies vernietig - hy het dit net anders as 'n arbeidsagentskap gemaak," het Bennet gesê. 'As mense om hul eie politieke redes voortgaan om dit vir die meerderheid onmoontlik te maak om sy wil uit te oefen, moet hervorming van filibuster moontlik op die tafel wees.' Selfs Biden, 'n onwrikbare institusionalis, het voorgestel dat filibusterhervorming nodig mag wees.
Bennet, 'n sentrum-linkse demokraat uit 'n pers staat, dink ''n meer progressiewe agenda as wat enige moderne president nagestreef het, en dit sou ook baie gewild wees onder die Amerikaanse bevolking'. Hy is van mening dat die kongres 'politieke momentum' moet bou deur vroeg belangrike wetgewing aan te neem, met elke deurbraak wat die volgende meer, nie minder, denkbaar maak: betaal betaalde gesins- en mediese verlof, verdubbel die federale minimum loon, keer die Trump -belastingverlagings om die rykes en korporasies terwyl hulle die middelklas belastingverlaging gee, die polisie aanspreeklik maak, die onderwyser se loon verhoog, universele voorskoolse fondse finansier, deur middel van 'n openbare opsie na universele gesondheidsorg gaan. Aan die begin van die vorige kongresgeleentheid het die Huis H.R. 1 voorgestel, 'n wetsontwerp wat die demokrasie sou versterk het deur onder meer kiesersregistrasie op dieselfde dag in te stel en etiese reëls vir kongreslede te verskerp. H.R. 1 is in die senaat oorlede voordat Trump 'n veto kon aflê. Beide Bennet en Tanden het gesê dat hulle hoop dat die volgende kongres dit onmiddellik weer sal neem, wat 'n verbintenis tot politieke hervorming sal aandui. Tanden het aangevoer dat HR 1, met sy stemregbepalings, die republikeine se ondemokratiese magbeheer sal begin losmaak-wat gebaseer is op 'n strategie om dit steeds moeiliker te maak vir burgers, veral armes, swart en Latino-Amerikaners- voordat die party tyd gehad het om te herorganiseer vir 'n teenaanval.
"Alles op die lys - enige demokraat wat vir die Huis van Verteenwoordigers kandidate is, kan dit ondersteun," het Bennet gesê. 'Daarom is dit iets wat waarskynlik uiteindelik geslaag kan word. Gematigde Demokratiese senatore kan dit ondersteun. Dit sou 'n groot verskil in die lewens van werkende Amerikaners en arm Amerikaners maak. Waaroor ek praat, is 'n meer ambisieuse agenda as ooit sedert Lyndon Johnson president was.
Daar was in die 20ste eeu drie hervormingsperiodes in die Verenigde State. Ons historiese oomblik bevat elk elemente. 'N Nuwe hervormingsperiode sal die beste waardes van al drie bymekaar moet bring.
Die progressiewe era aan die begin van die eeu was die minste ideologies van hulle. Sonder 'n duidelike leier, faksie of 'n omskrewe kwessie, het strome van progressivisme deur beide die groot partye geloop, terwyl idees van die populiste en sosialiste en deur elke streek van die land geabsorbeer is in plaaslike, gedesentraliseerde hervormings. Progressivisme was meer 'n impuls as 'n program, 'n morele ontwaking onder meestal Amerikaners uit die middelklas tot die gevoel dat die land uit sy demokratiese vasmeerplase gedryf het. Hulle belangrikste bekommernisse was korporatiewe mag, korrupsie op elke regeringsvlak en die 'skaamte van die stede' (soos Lincoln Steffens gesê het) - stedelike base, krotbuurte en sweetwinkels. Die nuwe lewensomstandighede - industrialisasie, tegnologiese verandering, massa -immigrasie - het hulle laat optree, maar hulle was skaars revolusionêr. Hul belangrikste antwoord op sosiale kwale was om beter burgers te skep.
'Ons is onrustig tot die wortels van ons wese', het Walter Lippmann in 1914 in sy Progressiewe manifes geskryf Drif en bemeestering. 'Daar is geen menslike verhouding nie, hetsy van ouer en kind, man en vrou, werker en werkgewer, wat nie in 'n vreemde situasie beweeg nie.' Lippmann het voorgestel om die destabiliserende nuwe vryheid van die moderne lewe onder doelgerigte beheer van wetenskap te bring-kundiges, bestuurders, vooruitdenkende leiers. Maar in sy briljante opname van die Amerikaanse lewe word daar amper geen melding gemaak van swart Amerikaners nie. Die meeste Progressiewe, selfs moerse joernaliste, was blind vir rasse -onreg, en sommige - Woodrow Wilson is die bekendste - was reguit rassiste en eugenici. Eerder as om voort te bou op die prestasies van die heropbou-daardie vroeëre, noodlottige hervormingstydperk-het progressivisme daarop gemik om 'n demokrasie van blanke Amerikaners weer lewendig te maak.
Die New Deal, aangedryf deur die grootste ekonomiese krisis in die Amerikaanse geskiedenis, het baie progressiewe idees in nasionale realiteite verander, insluitend werkloosheidsversekering, minimum lone en kollektiewe bedingingsregte. Die arbeidersbeweging en die Kommunistiese Party het interras -alliansies tot stand gebring, maar Roosevelt se nasionale programme is uitgevaardig deur 'n kongres wat Jim Crow in plek gelaat het, terwyl die beskerming vir swart en ander Amerikaners sonder vryheid beperk is - huiswerkers, plaaswerkers, tussenpersoneellede. Werkers val tot vandag toe steeds deur hierdie gate in die veiligheidsnet, in ons nuutste weergawe van die depressie.
Die burgerregte-beweging in die vroeë tot middel-1960's het 'n uitbarsting van kreatiwiteit in die administrasie van Lyndon B. Johnson veroorsaak. Johnson was 'n wese van die senaat, 'n institusionele figuur op alle goeie en slegte maniere, en 'n mislukte presidentskandidaat wie se loopbaan in die vagevuur van die vise -presidentskap tot 'n einde gekom het. Toe hy John F. Kennedy-nog 'n president in die tegnokraat-as-visioenêre opvolging-opvolg, word Johnson deur die oostelike liberale as 'n growwe, groot-oor Texan, 'n partytjiehakkie en 'n groot gees verag. Maar hy het Kennedy se stilstaande agenda oor burgerregte en armoede aanvaar en dit besef in die mees kragtige stel wette en aksies vir sosiale geregtigheid in Amerika sedert die dertigerjare. Johnson het twee voordele bo Kennedy: ongeëwenaarde kennis van die kongres en 'n atmosfeer van krisis te midde van mobilisering in die strate. Hy het ook baat by 'n kiesmandaat in 1964. Die analogieë met Biden is nie moeilik om te sien nie.
Net soos die New Deal plaaslike Progressiewe idees genasionaliseer het, het die Great Society probeer om die New Deal vir alle Amerikaners uit te voer. Maar dit het vinnig ontbind te midde van stedelike onluste, groot Republikeinse winste tydens die middeltermynverkiesing van 1966 en die ramp in Viëtnam. Die koalisie vir hervorming-burgerregte-groepe, vakbonde, vredesoptogters, akademiese kenners, liberale politici-het in duie gestort toe die land ontplof het, en die linkerkant het in fragmente verval wat al hoe meer ekstrem geword het.
Net soos die Progressiewe era, word ons tyd gekenmerk deur monopolistiese korporatiewe mag wat groot ongelykheid geskep het en die demokrasie self bedreig. Net soos die dertigerjare, het ons dekade ook begin met massale werkloosheid en lewendige demonstrasies van die kwesbaarheid van Amerikaanse werkers. Soos die 1960's, word ons oomblik geanimeer deur 'n dinamiese jong generasie wat hartstogtelik aangesteek is deur voortdurende rasse -onreg.
Die meeste Amerikaanse hervormingsbewegings bevat 'n mate van puritanisme, 'n ywer vir persoonlike selfregstelling wat so kragtig is dat dit soms die poging kan vervang om konkrete veranderinge aan materiële omstandighede aan te bring. Hierdie bewegings begin met protes van onder af - deur verarmde boere, stakende werkers, swart swart suidelike inwoners - en styg op in die middelklas, wat die oorsaak aanneem van wat die historikus Richard Hofstadter, skryf van die Progressives, ''n taamlik strawwe morele suiwering genoem het . " 'N Persoonlike skuldgevoel veroorsaak 'n kwasi-godsdienstige ywer wat gerig is op sosiale en politieke kwade en 'n hunkering na verlossing in solidariteit met die neerslagtiges. Progressiewe kruisvaarders het die krotbuurte aangedurf om die onstuimige toestande van die immigrantelewe in die dertigerjare bloot te lê, burgerlike kommuniste en medereisigers het die proletariaat verhef en intellektuele onafhanklikheid opgeoffer aan die ystere wil van die party in die 60's, wit universiteitstudente het by die stryd aangesluit Swart vryheid in die Suide en besluit toe dat hulle ook hul eie bevryding vereis deur kampusse en leergange oor te neem.
In die afgelope paar jaar het ons 'n gepaste uitbarsting van 'n nuwe morele ontwaking gesien: Occupy Wall Street in 2011, 'n utopiese flikkering van die Black Lives Matter-protesoptredes van die laat Obama-presidentskap, die Sanders-veldtogte, 'n politieke uitlaatklep vir die anti-kapitalistiese griewe van jongmense. Trump se verkiesing versnel en versterk hierdie ontwaking: die Women's March na sy inhuldiging van die opkoms van anti-Trump-"verset" -groepe, grootliks saamgestel uit middelklas, middeljarige vroue wat nuut in die aktivisme die #MeToo-beweging was, 'n verskynsel wat fokus op private interaksies meer as demonstrasies in die openbare beleid namens immigrante op lughawens en langs die suidelike grens, die terugkeer van rasse -geregtigheid as 'n oorheersende saak wat landwye protesoptredes veroorsaak.
Die nuwe progressiwisme is in die strate, in klaskamers, op sosiale media - oral, behalwe die plekke met die vermoë om probleme op te los. Dit het 'n skerp, duidelike lyn getrek van historiese misdade tot hedendaagse ongelykhede. Dit het die manier waarop Amerikaners dink, praat en optree dramaties verander, maar nie die omstandighede waarin hulle leef nie. Dit het geen sentrale tema of agenda nie, geen charismatiese leier om dit rigting en samehang te gee nie. Dit weerspieël die breekende wantroue wat ons kultuur definieer: Iets is diep verkeerd, ons samelewing is onregverdig, ons instellings is korrup. Die protesoptredes is die doodsnikke van 'n dalende kapitalistiese ryk, of die geboortepyne van die eerste werklik multietniese demokrasie ter wêreld, of iets anders. 'Al die ander tydperke, u het 'n groot probleem', het die historikus Michael Kazin, wat baie boeke oor die Amerikaanse linkses geskryf het, vir my gesê. 'Ek is nie seker wat dit nou is nie. Ek wil dink dit is 'n kombinasie van anti-monopolie en om werkende mense te help om 'n beter lewe te hê. " Die internet, sê Kazin, maak duidelikheid en eenheid moeiliker. 'Ek is outyds genoeg om te dink dat dit saak maak.'
'N Dekade van sosiale mobiliseringe sonder tasbare prestasies. Elke nuwe fase bou meer druk op vir radikale verandering. As Trump in November aan 'n laat lewe van tjank op sosiale media en regsgevaar oorgedra word, sal die druk nie verdwyn nie. Onder 'n Biden -administrasie sal die strate waarskynlik voortdurend ronddwaal, miskien meer onstuimig as ooit, aangesien verhoogde hoop tot groter eise en teleurstellings lei. Die meeste jonger Amerikaners het behalwe protes geen lewensvatbare politiek gesien nie. Kazin, 'n veteraan van die 60's, wat die New Left -doem self gesien het met sy eie illusies, het gesê: 'Ek vrees dat die linkses te veel sal verwag of te vinnig verdoemend sal wees met 'n Biden -administrasie. Dit kan altyd gebeur. " Terwyl die party progressief beweeg, sal Biden dit moeiliker hê om die druk van sy linkerkant te ignoreer as wat Obama gedoen het. Maar anders as Sanders of Hillary Clinton, is hy nie 'n polariserende figuur nie, en die vaagheid van sy standpunte kan politieke dwarswinde om hom laat waai sonder om die gebou van hervorming te laat val.
Die filosoof Richard Rorty, in sy boek Die bereiking van ons land, onderskei tussen twee soorte Amerikaanse linkses: reformisties en kultureel. Die eerste streef geregtigheid na deur bestaande demokratiese instellings, die tweede soek dit in 'n bewussynsrevolusie. Die reformistiese linkse wil die polisie meer aanspreeklik maak, die kulturele links wil Amerika met sy rassistiese wese konfronteer. Toe Rorty in die negentigerjare sy boek geskryf het, was die kulturele links beperk tot universiteitsdepartemente. Vandag weerspieël sy idees die heersende wêreldbeskouing van goedopgevoede, middelklasprogressiewe, veral diegene onder 40. Sy woordeskat—wit broosheid, interseksionaliteit, dekoloniseer, BIPOC—Verstoor die oningewydes en verset die skeptici. Die kulturele linkerkant oorheers die media, die kunste en filantropie, sowel as die akademie, dit beïnvloed klaskamers en korporatiewe raadsale van die laerskool en begin in die nasionale politiek raak. Sy radikale kritiek op Amerikaanse instellings het floreer gedurende 'n era waarin hervorming tot stilstand gekom het en die huidige regerende party 'n opvallende wit identiteitspolitiek omhels. At the same time, the distinction between Rorty's two lefts has eroded—a figure like Representative Alexandria Ocasio-Cortez combines aspects of both.
After decades of futility, the left has a new habit of overestimating its own strength (as evinced by the shock at Sanders's defeat in the spring) and an old habit of driving away potential supporters by presenting popular ideas in alienating terms. "On the left there's long been a cult of focusing on the most marginal rhetoric and demands instead of building a working-class program that's broadly popular," Bhaskar Sunkara, the editor of the socialist magazine Jakobyn, told me. His strategy differs from Mitchell's in putting the emphasis much more heavily on class. "Politics at some point has to be about telling people they're welcome. White males are a third of the electorate. We can't let anti-racism just be a vague and indescribable thing. It has to be connected to material redress." He means policies, such as universal health care and child care and the Green New Deal, that would benefit all working people, but especially the most disadvantaged. The new woke capitalism leaves him skeptical. "We're not going to accept at face value corporate statements in favor of diversity and anti-racism, because they'll use this emphasis as a cudgel against workers of all races if we let them. Being part of a working-class movement means defending the labor rights of racists and bigots. But we have to find a way to engage with them and increase the level of class consciousness."
"We used the premium drama footage from America: The Story of Us as our backbone, our 'go-to' resource for action, excitement and that immensely powerful cinematic feel," says Woolford Gibbon. "But we also leaned into other premium sources: Nutopia shows, like Mankind en Promised Land, as well as some other material. Using these premium high production value sources was crucial to attaining visual depth, giving us the bedrock for the new interviews which are really the core of the show."