Kort films in fokus: Laeveld Kids - Kyoubai
Baie is geskryf met betrekking tot die positiewe omgewing effekte COVID-19 het as minder mense maak langtermyn reise of daaglikse komvestiete in hul motors. Moenie ‘n fout maak nie, maar die skade is gedoen en kan nie herstel word net omdat baie van ons sit uit ‘n Road trip. As die dokumentêre, “Laeveld Kids,” wys daarop, daar is nou nie so iets soos ‘n klimaat vlugteling. Wie is klimaat vlugtelinge? In die geval van die inwoners Sandra Winther se dokumentêre “Laeveld Kids,” hulle woon op ‘n eiland van die kus van Louisiana genoem eiland de Jean Charles.
As jy iets dink langs die lyne van “diere van die suidelike natuur” wanneer jy dit lees, is dit nie heeltemal so nie, maar dit is die tuiste van ‘n baie klein en diverse inheemse Amerikaanse bevolking. Die film sentreer op twee tieners wat saam met hulle rolstoel-gebonde oom woon. Soos baie inwoners, is hul huis gebou op stiltes as ‘n voorsorgmaatreël teen gemeenskaplike oorstromings. Hierdie familie, sowel as hul noue vriende en geliefdes, wat ook die narratief vul, in die gesig staar ‘n moeilike toekoms as hulle hul besittings moet pak en ‘n nuwe huis vind as deel van ‘n regeringsprojek wat help om mense te verskuif wat leef waar daar binnekort geen woonbare grond sal wees nie.
Winther hou die fokus hoofsaaklik op die persoonlikhede hier, en gee die kyker ‘n sterk gevoel van ‘n groter buurt wat bestaan onder die klein groepie mense. Die broer en suster, Howard en juliette, kom uit as ongelooflik aangenaam en simpatiek. Hulle het hul ouers verloor, maar is besig met die verlies soos hulle leef onder die sorg van hulle welgeerde oom Chris. Nou is hulle op die punt om hulle huis te verloor. Winther stop die storie om daar, wat maak haar film meer oor die gevoel van die huis as oor die direkte realiteite van die verlies van dit.
Winther se dokument bestaan uit ‘n pragtige magic-uur skote wat verlustig in die besonderhede van ‘n woon-in, afgeleë landskap sowel as die pragtige uitsigte. Ongelukkig verteenwoordig daardie sonsondergange iets heeltemal anders as dit by die toekoms kom vir die mense van hierdie eiland. Drone skote kan wees par vir die kursus met alle dokumentêre deesdae, maar die mense in Winther se film sal resoneer as ons sien ‘n hele buurt gesnak vir een laaste asem van Louisiana lug.
“Laeveld Kids” is ‘n pragtige film wat hou die ooglopende besonderhede oor klimaatsverandering en erosie tot ‘n minimum, ten einde ‘n menslike gesig op sy boodskap te sit. Hierdie tieners is oud genoeg om sinies te wees, maar wys genoeg om te weet hoe diep die ervaring van die verlies van ‘n huis hulle sal beïnvloed.
Q&A met Direkteur Sandra Winther
My vriend en produsent William Crouse het oor artikels wat verband hou met die hervestiging van eiland de Jean Charles en ons het albei gevoel daar is ‘n belangrike storie om te vertel. ‘N storie oor verlies, om totsiens te sê aan iets so intrinsieke teenoor jou gevoel van identiteit. Dit was die frontlinie van klimaatsverandering in Amerika.
Ons beplan ‘n besoek aan die eiland, maar as die datum nader beweeg het, het dit nie reg gevoel om daar af te gaan sonder ‘n bemanning nie. Toe DP Todd Martin op die projek geteken het, het dit die begin van ‘n transformerende ervaring gemerk. Ons het baie geloof in die storie en mekaar gehad. Ons het dit nie oorgedink nie. En terugkyk dit was perfek hoe organies dit was. Jy kan ‘n baie met net ‘n oop gemoed, ‘n oop hart en ‘n kamera te doen.
Daar is ‘n paar drade gaan deur die film. Kan jy my vertel oor hoe jy gesien het dit kom saam tydens die proses van verfilming?
Die proses van verfilming was baie vloeistof en reaktiewe. Ons gedompel onsself in hul wêreld en het deel van hul stywe-gebreide familie vir ‘n rukkie. Ons het waargeneem, geleer, en ek het baie vrae gevra. Met elke onderhoud sou iets nuuts aan die lig kom en ek sou idees van tonele hê wat ons daardie temas en klankbyte kon paar. Daar was spesifieke punte wat ek wou getref en ek het nog altyd ‘n los struktuur in gedagte, maar dit was baie ‘n proses van net die verhuring van hul lewens ontvou en om daar om dit te vang. Daarna, redakteur Laura Tomaselli en ek was in staat om handwerk ‘n storie wat geleidelik geskil terug die lae om die vakke se ervarings te openbaar.
Daar is baie maniere waarop dit kon verander in ‘n woedende politieke film, maar in plaas daarvan voel dit meer persoonlike en peinsende. Het dit te doen met die mense wat jy gekies het om te fokus op?
Dit was ‘n bewuste keuse om nie ‘n tradisionele klimaatsverandering dokumentêre maak en dit is miskien omdat ek is meer aangetrokke tot individue, karakters, om intimiteit en nabyheid as enigiets anders. Dit is my manier van praat oor hierdie makro kwessies. Ek het altyd geweet ek wou die jeug se perspektief wys-dit was ‘n hoek wat ek nie gesien het in enige van die