Dit was Sondagmiddag ’n paar jaar gelede toe die vrou van ’n invloedryke diaken gevra het: “Terloops, wie preek vanaand?” Die predikant was weg. Ander reëlings is getref vir die Woordbediening daardie aand. Die vrou se vraag en die manier waarop dit gevra is het ’n sonde verberg wat deesdae té alledaags geword het onder God se kinders: die versuim om baie te bid vir diegene wat arbei in die Woord en leerstellings. Dit is baie maklik om die kerkgebou ingesweef te kom in die gees van een wat verwag om vir die volgende uur of wat besig gehou te word.
Sy versoek, nee sy vurige pleidooi, vir gebed is insiggewend. Paulus, moontlik die grootste man op aarde – buiten vir Jesus Christus – ’n man van geweldige intellek, ongewone welsprekendheid, onvermoeide energie en intense ywer vir die Waarheid van God, pleit nederig om die gebede van die gelowiges.
’n Apostel soos Paulus het gebed nodig gehad en was afhanklik daarvan. Hoeveel te meer het die predikante wie se taak dit vandag is om die kudde te voed – die kudde van Christus, die Groot Herder wat Sy lewe afgelê het – dit dan nie nodig nie! Dit lei tot nog ’n vraag: Hoe dikwels en hoe vurig bid jy vir jou predikant?