September | 2012 | Herriemerrie
Persoonlik dink ek dat perfeksionisme niks is om oor opgewonde te raak nie. Of soos ons in ons beste slang sal sê: perfeksionisme is overrated. In my ervaring is perfeksioniste nie baie effektiewe mense nie. Daar word hopeloos te veel tyd en aandag aan onbelangrike besonderhede vermors wat geen verskil aan die uitkoms gaan maak nie. Dit gaan net die perfeksionis beter laat slaap.
Ek is nie 'n perfeksionis nie, allermins. Ek hou daarvan dat my werk (doen en late) reg is, maar gaan nou nie 'n halwe dag daaraan spandeer om al my t's se strepies in te trek of seker te maak al my i's het kolletjies nie. Dit is waarskynlik reg (ek meen, wie trek nie dadelik die streep deur die t en sit die kolletjie, kappie ens waar dit hoort nie?) en daar is ander mense wat dit geniet om goed te politoer. Ek is nie een van hulle nie. Solank die beginsels en gevolgtrekking reg is, is die res – volgens my – net kosmeties.
Nee, ek is nie 'n perfeksionis nie. Ek het bloot nie die tyd daarvoor nie. Ek moet egter erken dat daar goed is wat die wit waks uit my kan irriteer. Goed wat my mal kan maak as ek nie iets daaraan doen nie.
Soos ys wat lukraak uit die bak geneem word. Gate orals sonder dat daar 'n defnitiewe simmetrie, patroon of orde is. Dit maak nie sin nie en moet as sulks reggemaak word. Ek kan daarmee lewe as my passasier hulle sitplekke in my kar skuif vir hulle gemak, maar dit pla my as ek alleen ry en die sitplekke het nie dieselfde hoek of afstand nie. Die sonskerm moet ook toegevou wees as niemand anders dit gebruik nie.
Kyk, daar is 'n tyd om dinge te meng, maar dit strek nie tot DVD's en CD's nie. Daar moet elke DVD en elke CD in hulle eie houer wees. Ek haat dit om twee verskillende tipes te meng. Ek meen, mens sit tog nie rooibostee en gewone tee in dieselfde houer nie? Hoekom sal 'n mens dan pennetjies meng?
Ek kan my hare uit my kop trek as iets wat reguit moet wees, nie reguit is nie. Ek het nie regtig 'n probleem met die toilet nie, maar die toiletpapierrol moet reg in die houer wees. Die "los kant" moet voor die rol wees en nie agter teen die muur nie. Verder is my plek, my plek en ek gaan omgesukkel wees as iemand dit vat. En as iemand wat van beter moes weet hulle feite verkeerd kry – toemaar, kom ons los dit daar.
Ek weet nie wat maak dit van my nie. Dalk 'n klein bietjie Obsessief, maar solank dit iemand nie skade doen nie . . .
Het jy sulke irritasies? Dryf dit jou en / of ander mal?
Breinvasbrand: In Pretty Woman, waarvoor was Edward bang?
Breinlosbrand: Olga was reg met Jeanna Giese.
Ek moet erken dat ek nou nie die grootste kenner van Oom Neels (ook bekend as CJ Langenhoven) se werk is nie, maar ek het nogal bewondering vir die man. Vir die mens wat hy was, nie noodwendig sy werke nie. Die oom het 'n paar lewenswyshede gehad wat mens jou ore aan kan uitleen. Een wat ek vandag wil noem is die gedig "Die mot en die kers".
Maar ek sal vér van die kers af bly;
Hier vér uit die skemerte sal ek kyk,
Hier vér is dit veilig en kyk is vry.
Maar ek hoef nie van éénkant net te kyk –
Ek vlieg op dieselfde afstand om,
Dan weet ek van álkant af hoe hy lyk,
Maar dáár ook nog, waar ek naaste was,
Het niks gebeur – ek maak verniet
My velling so groot en so vér van die as.
En die vellings word nouer ál rondom die as –
En die end van die wiel is die as van die mot.
Weereens, die enigste poësie wat ek ken, is die wat ek op skool moes doen. Siende dat skole min of meer dieselfde doen, verwag ek dat almal wat Afrikaans as 'n vak gehad het, die gedig behoort te ken. Helaas is dit nie die geval nie.
In almal se agterkop is daar darem 'n begrip van hoe 'n mot na 'n kers aangetrek word. Dit strek selfs sover as dat dit vir die mot baie gevaarlik is om na die kers aangetrek te word. Tog is die gedig van Langenhoven soveel meer. Hoe dikwels word die mens nie gekonfronteer met iets wat gevaarlik is nie, hoe dikwels speel hulle tog nie saam nie, vol vertroue dat hulle die gevaar gaan vermy? Tog, op die einde val hulle tog in die strik wat hulle verseker geweet het hulle gaan vermy.
Elke paar weke duik daar weer proteste en bekgevegde vir die behoud van Afrikaans op. Tog moet ek liggies wonder of dit nie meer oor die kans vir 'n lekker geveg gaan, as oor die liefde van die Taal nie. Hoe ver is mense bereid om self hand in eie boesem te steek om die taal te ontdek, bewaar en uit te brei? Jy kan tog nie iets bewaar wat jy nie ken nie en netso kan jy nie iets liefhê wat jy nie ken en goed ken nie.
Hoeveel moeite doen Afrikaners self om hulle taal te ken en om dit goed te ken? Hoe leer jy 'n taal ken? Is dit in die literatuur?