Dekontekstualisering is 'n nuttige omskrywing van die soort natuurlike teologie waarna Brümmer in verband met die Verligtingsprojek verwys, en wat reeds vroeër as 'n kenmerk van die hedendaagse hoop op 'n empiries-gebaseerde vryheidsbegrip geïdentifiseer is. Soulen, Woodhead en hul medewerkers wil dit met 'n bewuste historiese kontekstualisering en kontemporêre herkontekstualisering te bowe kom (Soulen & Woodhead 2006:1-2).
Dit is hoekom Augustinus, en later ook Martin Luther, die "gebonde wil" beklemtoon het (De Gruchy 2009:49-64). Net soos by Johannes Calvyn, gaan dit hier nie oor die vraag of mense vrye keuses kan maak nie (die kerkvaders en die reformatore ontken nie wilsvryheid nie), maar oor die doodloopstrate waarin mense deur liefdelose keuses beland, sodat die gebruik van hul liberum arbitrium soos die spartelende bewegings van 'n dier in 'n hok word. Mense kan nie deur hul vrye keuse liefde herstel nie, soos reeds genoem is, want hulle bly afhanklik van 'n wederliefde wat op vryheid aan die kant van die geliefde berus.
Hierdie vryheid hang in Barth se Godsleer ten nouste saam met 'n leerstuk uit die klassieke oudheid van die Christendom - van die kerkvaders en die Middeleeue tot die Reformasie en die Protestantse Skolastiek, maar in mindere mate sedert die Verligting en die moderne teologie (Immink 1987) - te wete die simplicitas Dei, die eenvoud of enkelvoudigheid van God. Dit is 'n leerstuk wat al erg deurgeloop het onder veral moderne kritiek, op grond van 'n eensydige persepsie dat dit niks anders as die produk van 'n spekulatiewe Hellenistiese godsdiensfilosofie, veral die denke van Plotinus oor "die Een", is nie. Dat sulke spekulasies wel met tye in die geskiedenis van die interpretasie van die simplicitas voorgekom het, beteken nie dat dit in sy geheel betekenisloos is of nooit in die konteks van die Abrahamitiese erfenis sinvol uitgelê is nie.
Uit teologiese oorwegings, binne die Abrahamitiese geloofsmatriks wat kortliks geskets is, bestaan daar geen rede vir verset teen teorieë wat mense se wilsvryheid en handelingsvryheid aan komplekse evolusionêre prosesse, byvoorbeeld ontluiking, toeskryf nie. God handel nie teen natuurreëlmatighede in nie, maar daardeur. Dit sou egter, vanuit die geloofsmatriks, problematies wees om die vryheid van God aan toevallige prosesse, hoe sistemies georden dan ook, toe te skryf, byvoorbeeld in die gedagte van 'n ontluikende God ("emergent God"):23