Die eerste oogopslag | Rachelle Du Bois
As jy ooit liefgehad het, regtig liefgehad het, sal jy onthou hoe dit was toe julle mekaar die eerste keer gesien het. En toe jy geweet het: dis dit.
Sy sit met haar slanke bene voor haar uitgestrek, enkels gekruis; haar voete glad en die toonnaels goedversorg en sonder naellak, soos haar vingernaels. Hy neem elke gelaatstrek in, maak notas in sy kop, kyk na haar mond en 'n vreemde roering trek deur sy lyf.
Dirkie gaan leun teen haar bene aan, met sy kop op haar skoot, en sy vryf liefdevol oor sy donker hare. "Is jy moeg, Dirkie?" Hy lig sy kop op, knik en sy tel hom op haar skoot. "Sit maar so 'n rukkie hier by my."
Dewald is verstom oor die gewaarwording wat deur hom trek en hom sidderend van verlange laat. Hy wil haar hê, en hy wil kinders by haar hê. By haar, niemand anders nie.
Hy draai verskrik deur sy eie gedagtes weg en stap by die voordeur uit in die tuin. Wat de hel gaan aan met hom? Het hy nou gek geraak? Sy eens rustige bestaan is skielik 'n warboel en niks is soos dit eens was nie. Die dag is helderder, die son skerper, die kosmos skielik mooier.
('n Kort uittreksel uit Mari)
Ek sluit hierdie gedig van Petra Muller in wat die eerste oogopslag so mooi beskryf:
Die son het in jou oë
en hang, en hang
die ligte tyd, verward,
bly staan en huiwer
in die dynsigheid
en roekeloos ontplof
die droë distelknop
en gee sy wit vag
aan die windloosheid
en blind hervat
die hart sy slag;
sy blinde spoor
This entry was posted on August 6, 2014, in Uncategorized and tagged Afrikaanse liefdesgedigte, liefde, Rachele du Bois, sinsverukking. Bookmark the permalink.	Leave a comment