Wat is die Vrees vir Clowns (Coulrophobia)?
Die geskiedenis van Coulrophobia
Is jy bang vir clowns? Coulrophobia is gemeen as 'n informele term vir 'n ernstige vrees vir clowns. Amptelik val dit in die kategorie van 'n spesifieke fobie as dit aanhoudend is en inmeng met normale funksionering. Baie mense ervaar 'n ongemak met narre wat nie 'n ware fobie is nie.
Hospitaal Clowns Scary of Rustig?
Vrees vir narre kan 'n probleem wees in die geval van mediese clowning, wat dikwels in pediatriese instellings gedoen word as 'n manier om kinders se angs te verlig.
Een studie in die VSA het 'n prevalensie van 1,2 persent gevind van vrees vir narre in pediatriese pasiënte, met meer as 85 persent van die kinders wat daardie vrees gehad het om meisies te wees. Hulle het gevoel vrees selfs dink oor 'n besoek van 'n clown. Ander studies vind egter 'n baie positiewe rol vir hospitaalkloewe.
Intussen het ander navorsers bevind dat vier uit 14 kinderartse en pediatriese inwoners wat hulle ondervra het, hulself bevrees het vir die clowns. BBC News vertel van 'n opname gedoen by die Britse hospitale van die Universiteit van Sheffield wat bevind het dat al 250 kinders (4 tot 16 jaar oud) wat uitgedaag is, 'n vrees of afkeer van narre uitgespreek het.
Wydverspreide Vrees vir Clowns
Hoekom mag mense nie clowns hou of vrees nie? Joseph Durwin van Trinity University postulate dat daar twee algemeen aanvaarde denkskole is. Een daarvan is dat die vrees op jong ouderdom gebaseer is op 'n negatiewe persoonlike ervaring met 'n nar. Die tweede teorie is dat massamedia 'n hype rondom bose narre geskep het, sodat selfs kinders wat nie persoonlik aan klowe blootgestel word nie, opgelei is om hulle nie te bevrees of te vrees nie.
Geen van hierdie teorieë is egter heeltemal bevredigend nie.
Geskiedenis van die Clown
Durwin gaan voort in 'n indrukwekkende geskiedenis van die nar, wat terug kom na die jester of dwaas van antieke tye. In daardie dae is die clown toestemming gegee en selfs verwag om die afwykende kant van die menslike natuur te verteenwoordig, om die seksuele norme van die dag openlik te verontagsaam om die gode te bespot.
Soos die tyd aan die gang was, het die jester in die trickster geforseer, 'n meer sinistere figuur met bedoelings wat minder as eerbaar was.
Die moderne sirkus-nar is 'n uitplant van die trampklowe van die Depressie-era. Tramp clowns was hoofsaaklik lede van die "onbevooroordeeld" onderklas wat die mees bevoorregte vermaak het met 'n gekarikideerde blik op hul daaglikse bestaan. Alhoewel die meeste tramp-clowns onskadelik was, het daar onder die clownbaan 'n seige onderbuik bestaan.
Teen die 1980's het clownfobie 'n hoogtepunt bereik. Gerugte van rituele mishandeling van kinders was opvallend, en die narre het swaar in baie van die stories uitgevind. Spontane verslae van clown-teistering het in die land binnegegaan. Selfs stedelike legendes begin om te fokus op moordenaars narre wat wag vir ongelukkige babasitters. Binnekort het Stephen King in die nasionale bewussyn met die definitiewe moordenaarskloofwerk van fiksie, "It." Getrek.
Killer Clowns en Circus Clowns
In die dekades wat gevolg het, het moordenaarse narre 'n deel geword van ons menslike mites. By Halloween- geleenthede is moordenaarswonders dikwels deel van die feeste. Tog bly die moordenaar-clown se onskuldige niggie, die sirkus-nar, steeds verheug en verwonder die jong en die jonges van hart.
Hoe kan ons hierdie skynbaar onverenigbare samehang regverdig?
'N moontlike verduideliking kan gevind word deur na die verlede te kyk. Gedurende die geskiedenis het clowns die kant van ons verteenwoordig wat nie vir die samelewing aanvaarbaar is nie. Dié kant word gevorm uit ons mees primêre dringings en is nie altyd netjies of mooi nie. Miskien trek die clown ons albei aan en stoot ons af omdat hy of sy 'n spieël aan ons binneste hou.
Totdat daar meer navorsing gedoen word, sal die oorsake van clownfobie stewig bly in spekulasie. Gelukkig is dit vir geestesgesondheidswerkers moontlik om clownfobie , soos enige ander fobie, te behandel sonder om die presiese redes vir die ontwikkeling daarvan te leer.
> Finlay F, Baverstock A, Lenton S. Terapeutiese clowning in die pediatriese praktyk. Kliniese Kindersielkunde en Psigiatrie . 2013; 19 (4): 596-605. doi: 10,1177 / 1359104513492746.
> Meiri N, Schnapp Z, Ankri A, et al. Vrees vir narre in hospitaalkinders: voornemende ondervinding. Europese Tydskrif vir Kindergeneeskunde . 2016; 176 (2): 269-272. doi: 10,1007 / s00431-016-2826-3.
> Venrooij LTV, Barnhoorn PC. Hospitaal clowning: 'n pediater se uitsig. Europese Tydskrif vir Kindergeneeskunde . 2016; 176 (2): 191-197. doi: 10,1007 / s00431-016-2821-8.