Die lekker ding van rugby in die Rosestad is dat almal dié geleentheid gebruik om ’n reünie van die een of ander aard te reël om met die toets saam te val.
En ons eet ’n Vrystaat-skaap van die spit af dat sy karkas later soos ’n fietsraam lyk. Toe dink ek by my sellers die lewe is goed so met skaapvleis, braaiaartappels en goeie pelle.
Blykbaar was daar ook pryse vir die innoverendste moerkweker. Die naaswenner is ’n ou wat so ’n soort hark ontwerp het wat hy oor die aartappels sleep. Hy boer met slaptjips.
“Jááááá, baie!” kom die koor se antwoord. Maar ai siestog, was die laaste tye nie maar ’n bietjie soos die oom sonder tande wat ’n biltongwinkel bedryf nie?