Vroeë bewegings in Noord-Afrika, 1940-41 - Inligting
Vroeë bewegings in Noord-Afrika, 1940-41
Hierdie kaart toon die verloop van die eerste twee aanvallers in Noord -Afrika in 1940-41 - Graziani se beperkte opmars na Egipte en Wavell se eerste dramatiese oorwinning.
Hoe Afro-Amerikaners in die veertigerjare geleef het
In die veertigerjare het Afro-Amerikaners aansienlike struikelblokke in hul daaglikse lewens ondervind weens Jim Crow-wette en ongeskrewe, rasbevooroordeelde sosiale kodes. Hierdie wette en gedrag het streng geskeide hindernisse veroorsaak, en diskriminasie het op die meeste lewensgebiede deurgeloop. Ondanks hierdie aanhoudende ontberings was die veertigerjare 'n tyd van kreatiwiteit, groter ekonomiese geleenthede en die begin van die moderne burgerregtebeweging.
Die Spesiale Lugdiens begin in Julie 1941, tydens die Tweede Wêreldoorlog, met 'n onortodokse idee en plan deur luitenant David Stirling (van die Skotse wagte), wat saam met kommando nr. 8 (wagte) gedien het. Sy idee was dat klein spanne parachute-opgeleide soldate agter vyandelike lyne sou opereer om intelligensie te bekom, vyandelike vliegtuie te vernietig en hul toevoer- en versterkingsroetes aan te val. Na 'n vergadering met generaal-majoor Neil Ritchie, die adjunk-stafhoof, is 'n afspraak met die nuwe opperbevelhebber in die Midde-Ooste, generaal Claude Auchinleck, toegestaan. Auchinleck hou van die plan en dit is onderskryf deur die Army Command. Destyds was daar reeds 'n misleiding -organisasie in die Midde -Ooste, wat 'n fantasie -lugbrigade wou skep wat 'n bedreiging vir vyandelike beplanning sou wees. Hierdie misleidingseenheid het die naam K Detachment Special Air Service Brigade, en dus is Stirling se eenheid aangewys as L Detachment Special Air Service Brigade.
Hul eerste sending in 1942 was 'n aanval op Bouerat. Deur die LRDG vervoer, het hulle ernstige skade aan die hawe, petroltenks en stoorgeriewe aangerig.  Dit is in Maart opgevolg deur 'n aanval op die Benghazi-hawe met 'n beperkte sukses, hoewel die aanvalstog 15 vliegtuie by Al-Berka beskadig het.  Die aanvalle op Kreta in Junie 1942 op Heraklion, Kasteli, Tympaki en Maleme het aansienlike skade aangerig, maar van die aanvallende mag by Heraklion het slegs majoor George Jellicoe teruggekeer.  In Julie 1942 het Stirling bevel gegee oor 'n gesamentlike SAS/LRDG -patrollie wat aanvalle op die vliegvelde Fuka en Mersa Matruh uitgevoer het waarin 30 vliegtuie vernietig is. 
Operasies waaraan hulle deelgeneem het, sluit in Operasie -ooreenkoms en die afleidingsaanval Operasie Bigamy. Bigamy, wat gelei is deur Stirling en ondersteun deur die LRDG, was 'n poging tot 'n grootskaalse aanval op Benghazi om die hawe en opbergingsfasiliteite te vernietig en om die vliegvelde by Benina en Barce aan te val.  Hulle is egter ontdek na 'n botsing by 'n padblokkade. Omdat die element van verrassing verlore was, het Stirling besluit om nie met die aanval voort te gaan nie en beveel om terug te trek.  Ooreenkoms was 'n gesamentlike operasie deur die SAS en die LRDG wat 'n inlaat by Mersa Sciausc moes beslag lê vir die hoofmag om oorsee te land. Die SAS het die vyandelike verdediging wat deur Duitssprekende lede van die Special Interrogation Group bygestaan ​​is, suksesvol ontduik en Mersa Sciausc gevange geneem. Die hooflanding het misluk, deur 'n swaar masjiengeweer wat die landingsmag en die SAS/LRDG -mag genoodsaak het om oor te gee.  Operasie Anglo, 'n aanval op twee vliegvelde op die eiland Rhodes, waarvandaan slegs twee mans teruggekeer het. Die oorlewende SBS -mans moes vier vliegtuie, 'n brandstofstortplek en talle geboue vernietig en moes vier dae lank op die platteland wegkruip voordat hulle die wagende duikboot kon bereik.  [Nota 1]
Die Spesiale Raiding -eskader was aan die spits van die inval in Sicilië, Operasie Husky en het meer 'n kommandorol gespeel oor die Italiaanse kuslyn, waaruit hulle swaar verliese by Termoli gely het.  Na Sicilië dien hulle in Italië by die nuutgestigte 2de SAS, 'n eenheid wat in Mei 1943 in Algerië gestig is deur Stirling se ouer broer, luitenant -kolonel Bill Stirling. 
Op die vasteland van Italië was hulle betrokke by Operasie Begonia, wat die eweknie van die amfibiese operasie Jonquil was. Van 2 tot 6 Oktober 1943 het 61 mans 'n valskerm tussen Ancona en Pescara geval. Die doel was om ontsnapte krygsgevangenes in die binneland op te spoor en op strandplekke bymekaar te maak vir onttrekking. Begonia behels die val van die binnelandse valskerm met 2de SAS. Jonquil het vier strandpartytjies op die see van 2nd SAS gehou met die Free French SAS -eskader as beskerming. Operation Candytuft was 'n aanval deur 2nd SAS op 27 Oktober. Met 'n boot aan die oostkus van Italië tussen Ancona en Pescara, sou hulle spoorbruggies vernietig en agterste gebiede ontwrig.
In Maart 1944 keer die 1ste en 2de SAS -regimente terug na die Verenigde Koninkryk en sluit hulle aan by 'n nuutgestigte SAS -brigade van die Army Air Corps. Die ander eenhede in die Brigade was die Franse 3de en 4de SAS, die Belgiese 5de SAS- en F -eskader wat verantwoordelik was vir seine en kommunikasie, die brigade -bevelvoerder was brigadier Roderick McLeod.  Die brigade is beveel om hul beige SAS -barette te ruil vir die maroen -valskermberet en skouertitels vir 1, 2, 3 en 4 SAS in die Airborne -kleure gegee. Die Franse en Belgiese regimente het ook die Pegasus -armwapen op die lug gedra.  Die brigade het nou 'n opleidingstydperk begin vir hul deelname aan die Normandie -inval. Hulle is verhinder om operasies uit te voer tot na die aanvang van die inval deur die 21ste weermaggroep. Hulle taak was toe om te keer dat Duitse versterkings die voorste linie bereik,  deur agter die lyne te valskerm om die Franse verset by te staan. 
In Augustus was 91 mans van die 1ste SAS betrokke by Operasie Loyton. Die span het die ongeluk gehad om in die Vosges -berge te beland in 'n tyd toe die Duitsers voorberei het om die Belfort -gaping te verdedig. As gevolg hiervan het die Duitsers die span in die wiele gery. Die span het ook gebuk gegaan onder swak weer wat lugaanvulling verhoed het. Uiteindelik het hulle in kleiner groepe ingebreek om na hul eie lyne terug te keer. Tydens die ontsnapping is 31 mans gevang en tereggestel deur die Duitsers.
Majoor Roy Farran en 2de SAS het nog steeds in Italië in Operasie Tombola 'n klopjag uitgevoer op 'n Duitse korps se hoofkwartier in die Po -vallei, wat daarin geslaag het om die stafhoof van die korps te vermoor. 
Aan die einde van die oorlog kon die Britse regering geen behoefte aan 'n SAS-tipe regiment sien nie, maar in 1946 is besluit dat daar 'n langtermyn kommando of SAS-eenheid vir 'n diep penetrasie nodig was. 'N Nuwe SAS -regiment is opgerig as deel van die territoriale leër.  Die regiment wat gekies is om die SAS -mantel aan te pak, was die Artists Rifles.  Die nuwe 21 SAS -regiment het op 1 Januarie 1947 ontstaan ​​en het die hoofkwartier van die Artists Rifles by Dukes Road, Euston, oorgeneem. 
In 1950 het die SAS 'n eskader opgerig om in die Koreaanse Oorlog te veg. Na drie maande se opleiding is hulle ingelig dat die eskader immers nie in Korea nodig sou wees nie, maar eerder gestuur is om in die Maleise noodgeval te dien. By aankoms in Malaya het die eskader onder bevel van die SAS Brigade se bevelvoerder, Mike Calvert, gekom. Hulle het B-eskader geword, Maleise verkenners (SAS),  die ander eenhede was A-eskader, wat gevorm is uit 100 plaaslike vrywilligers meestal uit die Tweede Wêreldoorlog SAS en Chindits en C-eskader wat gevorm is uit vrywilligers uit Rhodesië, die sg. 'Happy Hundred'. Teen 1956 is die regiment vergroot tot vyf eskaders met die toevoeging van D -eskader en die valskerm -regiment -eskader.   Na drie jaar diens het die Rhodesiërs teruggekeer huis toe en is hulle vervang deur 'n Nieu -Seelandse eskader. 
'N Eskader was gebaseer op Ipoh terwyl B en C eskaders in Johore was. Tydens opleiding het hulle baanbrekerswerk onderneem in die tegnieke van heraanbod per helikopter en het hulle ook die veldtog "Hearts and Minds" op die been gebring om die plaaslike bevolking te oorwin met mediese spanne wat van dorp tot dorp gaan en siekes behandel. Met die hulp van Iban -spoorsnyers van Borneo het hulle kundiges geword om in die oerwoud te oorleef.  In 1951 het die Maleise Verkenners (SAS) suksesvol genoeg manne gewerf om 'n regimentêre hoofkwartier, 'n hoofkwartier en vier operasionele eskaders met meer as 900 man te vorm.  Die regiment moes die terroriste soek, vind, herstel en dan vernietig en verhoed dat hulle in beskermde gebiede infiltreer. Hulle taktiek sou langafstandpatrollies wees, hinderlaag en die opsporing van die terroriste na hul basisse.  Die SAS -troepe het vaardighede in boomspring opgelei en opgedoen, wat die valskerm in die dik oerwoud insluit en die valskerm op die takke laat vang, die valskermspringer het homself daarna losgemaak en met tou op die grond laat sak.  Die gebruik van opblaasbote vir patrollering van riviere, oerwoudgevegtegnieke, sielkundige oorlogvoering en terughouding van terroristevoorrade.  Calvert is in 1951 teruggeskakel na die Verenigde Koninkryk en vervang deur luitenant-kolonel John Sloane. 
In Februarie 1951 het 54 mans van B -eskader die eerste valskermval in die veldtog uitgevoer tydens Operasie Helsby, wat 'n groot aanval was in die rivier die Perak - Belum, net suid van die Thaise grens. 
In 1958 kry die SAS 'n nuwe bevelvoerder, luitenant-kolonel Anthony Deane-Drummond.  Die noodtoestand in Maleisië was besig om te beëindig, sodat die SAS twee eskaders uit Malaya gestuur het om in Oman te help. In Januarie 1959 verslaan A Squadron 'n groot Guerrilla -mag op die Sabrina -plato. Dit was 'n oorwinning wat vanweë politieke en militêre sensitiwiteit van die publiek gehou is. 
Nadat Oman 22 SAS -regiment na die Verenigde Koninkryk teruggeroep is, was die eerste keer dat die regiment daar gedien het sedert dit gestig is. Die SAS was aanvanklik in 'n kaserne in Malvern Worcestershire voordat hulle in 1960 na Hereford verhuis het.  Net hiervoor is die derde SAS -regiment gevorm en net soos 21 was SAS deel van die territoriale leër. 23 SAS -regiment is gestig deur die hernoeming van die Joint Reserve Reconnaissance Unit, wat self M.I.9 opgevolg het via 'n reeks eenhede (POW Rescue, Recovery and Interrogation Unit, Intelligence School 9 en die Joint Reserve POW Intelligence Organization). Agter hierdie verandering was die besef dat passiewe netwerke van ontsnappingslyne min plek in die Koue Oorlog gehad het en dat personeel agter die lyne voortaan deur spesiaal opgeleide eenhede gered sou word. 
Die regiment is na Borneo gestuur vir die konfrontasie tussen Indonesië en Maleisië, waar hulle die taktiek aangeneem het om tot 20 kilometer (12 myl) oor die Indonesiese grens te patrolleer en die plaaslike stamgenoot gebruik het vir die insameling van intelligensie.  Die troepe het soms vyf maande lank in die dorpe van die inheemse stamme gewoon, waardeur hulle hul vertroue gekry het. Dit behels respek vir die Hoofman, gee geskenke en bied mediese behandeling aan siekes. 
In Desember 1963 gaan die SAS op die offensief, nou onder bevel van luitenant-kolonel John Woodhouse, en neem 'n "skiet en skiet" -beleid om SAS-ongevalle tot die minimum te beperk.  Hulle is aangevul deur die toevoeging tot hul sterkte van die Guards Independent Parachute Company en later die Gurkha Independent Parachute Company.  In 1964 is Operasie Claret van stapel gestuur, met soldate wat uit die infanterieregimente in die teater gekies is, onder SAS-bevel geplaas en bekend as "Killer Groups". Hierdie groepe sou die grens oorsteek en tot 18 kilometer deurdring en die opbou van die Indonesiese leër ontwrig, wat die Indonesiërs dwing om van die grens af weg te gaan.  Verkenningspatrollies is gebruik om vyandelike gebied binne te gaan om toevoerroetes, vyandelike plekke en vyandelike bootverkeer te identifiseer. Kaptein Robin Letts is bekroon met die Militêre Kruis vir sy rol in die leiding van 'n verkenningspatrollie wat in April 1965 die vyand naby Babang Baba in 'n hinderlaag belemmer het.  Die Borneo -veldtog het die Britte 59 vermoor, 123 gewondes, vergeleke met die Indonesiese 600 dood.  In 1964 is B-eskader her gevorm uit 'n kombinasie van voormalige lede wat nog by die regiment was en nuwe rekrute. 
Die eerste operasie wat aan die SAS toegeskryf is, was die arrestasie van Sean McKenna op 12 Maart 1975. McKenna beweer dat hy in 'n huis net suid van die Ierse grens geslaap het toe hy in die nag deur twee gewapende mans wakker gemaak en oor die grens gedwing is, terwyl die SAS beweer dat hy dronk in 'n veld gevind is.  Hulle tweede operasie was op 15 April 1976 met die arrestasie en moord op Peter Cleary. Cleary, 'n personeeloffisier van die IRA, is deur vyf soldate in 'n veld aangehou terwyl hy gewag het op 'n helikopter om te land. Terwyl vier mans die vliegtuig binnegelei het, het Cleary met sy wag begin worstel, probeer om sy geweer te gryp en is geskiet. 
Die SAS keer in 1976 terug na Noord -Ierland en werk deur die hele provinsie. In Januarie 1977 is Seamus Harvey, gewapen met 'n haelgeweer, tydens 'n SAS -hinderlaag dood.  Op 21 Junie het ses mans van die G -eskader 'n hinderlaag gelê by vier IRA -mans wat 'n bom by 'n regeringsgebou geplant het, drie IRA -lede is doodgeskiet, maar hul bestuurder het daarin geslaag om te ontsnap.  Op 10 Julie 1978 was John Boyle, 'n sestienjarige Katoliek, besig om 'n ou begraafplaas naby sy gesin se plaas in County Antrim te verken toe hy 'n wapenkas ontdek. Hy het sy pa vertel wat die inligting aan die Royal Ulster Constabulary (RUC) deurgegee het. Die volgende oggend besluit Boyle om te sien of die gewere verwyder is en word hy doodgeskiet deur twee SAS -soldate wat onder die dekmantel gewag het.  In 1976 Nuusweek het ook berig dat agt SAS -mans vermoedelik in die Republiek Ierland gearresteer is as gevolg van 'n navigasiefout. Dit is later onthul dat hulle 'n voorlopige Ierse Republikeinse leër -eenheid agtervolg het. 
Die vroeë suksesse van die SAS het gelei tot toenemende paranoia in die Republikeinse kringe, terwyl die PIRA op soek was na informante wat volgens hulle seker in hul midde was.  Op 2 Mei 1980 word kaptein Herbert Westmacott die hoogste lid van die SAS wat in Noord-Ierland vermoor is.  Hy was in bevel van 'n SAS-patrollie van agt man, wat deur die Royal Ulster Constabulary in kennis gestel is dat 'n IRA-wapenspan 'n huis in Belfast oorgeneem het.  'n Motor met drie SAS -mans het na die agterkant van die huis gegaan, en 'n ander motor met vyf SAS -mans het na die voorkant van die huis gegaan.  Toe die SAS aan die voorkant van die huis aankom, het die IRA -eenheid met 'n M60 -masjiengeweer losgebrand en kaptein Westmacott in die kop en skouer getref en hom onmiddellik doodgemaak.  Die oorblywende SAS -manne aan die voorkant skiet terug, maar word gedwing om terug te trek.   Een lid van die IRA -span is deur die SAS aan die agterkant van die huis aangekeer, terwyl hy die ontsnapping van die eenheid in 'n vervoerwa voorberei het, terwyl die ander drie IRA -lede binne die huis gebly het.  Meer lede van die veiligheidsmagte is na die toneel ontplooi, en na 'n kort beleg het die oorblywende lede van die IRA -eenheid oorgegee.  Na sy dood is Westmacott postuum toegeken aan die Militêre Kruis vir dapperheid in Noord -Ierland gedurende die tydperk 1 Februarie 1980 tot 30 April 1980.  Sommige bronne sê dat die terroriste 'n wit vlag voor die beleg gewaai het in 'n poging om mislei die SAS -patrollie om te dink dat hulle oorgee. 
Die SAS -regiment het hul operasionele fokus op Noord -Ierland uitgebrei, met 'n klein element bekend as die Ulster Troop, wat permanent in Noord -Ierland gestasioneer was om spesialisondersteuning aan die Britse weermag en die RUC te bied. Die groep bestaan ​​uit ongeveer 20 operateurs en geassosieerde ondersteuningspersoneel wat op 'n roterende basis diens doen. Vir groter vooraf beplande operasies is Ulster Troop versterk deur SAS-personeel, dikwels in klein 2- of 3-man-spanne van die Special Projects Team. Vanaf 1980 het die troep twaalf maande lange toere in plaas van toere van ses maande gedoen, aangesien dit gevoel het dat langere ontplooiings die operateurs in staat stel om 'n beter begrip van die belangrikste faksies en senior PIRA-terroriste te handhaaf. Toesig het 'n belangrike aspek van die troep geword, met 14 Intelligence & amp Security Company (algemeen bekend as "The Det") wat gereeld toesigmissies uitgevoer het wat gelei het tot SAS -hinderlae. 
Die SAS het 'n groot aantal operasies uitgevoer wat amptelik 'OP/React' genoem is: op grond van inligting verskaf deur 'n verskeidenheid bronne, waaronder informante en tegniese intelligensie. Die Det, MI5 en die RUC se E4a -toesigseenheid sou ASU -terroriste teiken en opspoor totdat 'n terreuroperasie op daardie stadium dreig, sou die SAS beheer kry en 'n arrestasie beplan, en as die terroriste gewapen was en nie voldoen dat hulle verloof sou wees. In Desember 1984 vermoor 'n SAS -span twee ASU -terroriste wat probeer het om 'n reserwesoldaat buite 'n hospitaal waar hy gewerk het, te vermoor. In Februarie 1985 vermoor drie SAS -operateurs drie ASU -terroriste in Strabane. Die terroriste het die opdrag gehad om 'n RUC Land Rover aan te val met granaten teen tenk, maar sonder om 'n geskikte teiken te vind, besoek hulle 'n wapenkas om hul wapens te stoor. Daar was aansienlike mediaspekulasie tydens 'the Troubles' en bewerings van die sogenaamde 'skiet-om-dood' -beleid deur die SAS.Die bewerings fokus hoofsaaklik op die vraag of 'n terroris lewendig eerder as doodgemaak kon word. Die PIRA het nooit gevangenes geneem nie, behalwe vir die ergste bedoelings, en na die dood van kaptein Westmacott in 1980 en die dood van 'n SAS -lid in Desember 1984, blyk dit dat die regiment 'n nie -amptelike beleid volg volgens wat Mark Urban aan SAS -bronne noem, wat 'Big boys' noem speletjies- reëls vir groot seuns ": as u 'n gewapende terroris is, kan u verwag dat geen kwartaal gegee sal word nie. 
Op 8 Mei 1987 het die SAS Operasie Judy uitgevoer, wat daartoe gelei het dat die IRA/ASU  die ergste verlies aan mans gely het, toe agt mans deur die SAS doodgemaak is terwyl hulle probeer het om die Loughgall -polisiekantoor aan te val. Die SAS is in kennis gestel van die aanval en 24 mans het in hinderlaagposisies om en binne die polisiekantoor gewag. Hulle het losgebrand toe die gewapende IRA -eenheid die stasie nader met 'n bom van 91 kilogram, die lont aangesteek, in die emmer van 'n gekaapte JCB -graaf. 'N Burger wat die voorval verbygesteek het, is ook dood deur die brand van SAS. 
Aan die einde van die tagtigerjare het die IRA begin om sy bedrywighede na die Europese vasteland te verskuif. Operasie Flavius ​​in Maart 1988 was 'n SAS -operasie in Gibraltar waarin drie PIRA -vrywilligers, Seán Savage, Daniel McCann en Mairéad Farrell, dood is. Al drie het saamgesweer om 'n motorbom te laat ontplof waar 'n militêre groep bymekaargekom het vir die weeklikse wisseling van die wag by die goewerneur se woning.  In Duitsland ontdek die Duitse veiligheidsmagte in 1989 'n SAS -eenheid sonder die toestemming van die Duitse regering. 
Hul eerste huisontplooiing het op 7 Januarie 1975 plaasgevind toe 'n Iraniër gewapen met 'n replika-pistool 'n British Airways BAC One-Eleven gekaap het wat op die Stansted-lughawe geland het. Die kaper is lewendig gevang sonder skote, die enigste slagoffer was 'n SAS -soldaat wat deur 'n polisiehond gebyt is toe hy die vliegtuig verlaat.  Die SAS is ook ontplooi tydens die Balcombe Street Siege, waar die Metropolitaanse Polisie 'n PIRA -eenheid vasgekeer het. Toe hulle op die BBC hoor dat die SAS ontplooi word, het die PIRA -mans oorgegee. 
Die beleg van die Iraanse ambassade het op 30 April 1980 om 11:30 begin toe 'n span van ses mans wat die 'Demokratiese Revolusionêre Beweging vir die Bevryding van Arabistan' (DRMLA) noem, die ambassade van die Islamitiese Republiek van Iran in Prince's Gate, South Kensington, verower het in die middel van Londen. Toe die groep die eerste keer die gebou bestorm, is 26 gyselaars geneem, maar vyf is in die daaropvolgende dae vrygelaat. Op die sesde dag van die beleg het die ontvoerders 'n gyselaar doodgemaak. Dit was 'n eskalasie van die situasie en het premier Margaret Thatcher se besluit laat voortgaan om met die reddingsoperasie voort te gaan. Die bevel om die SAS te ontplooi is gegee, en B -eskader, die diensplig CRW -eskader, is in kennis gestel. Toe die eerste gyselaar geskiet is, het die polisiekommissaris van die Metropolitan, David McNee, 'n brief wat Thatcher onderteken het aan die ministerie van verdediging deurgegee waarin gesê word dat dit nou 'n 'militêre operasie' is.  Dit was bekend as Operasie Nimrod. 
Peterhead -gevangenis Wysig
Op 28 September 1987 het 'n oproer in die D-vleuel van die Peterhead-gevangenis daartoe gelei dat gevangenes die gebou oorgeneem het en 'n gevangenisbeampte, die 56-jarige Jackie Stuart, gyselaar geneem het. Die oproeriges dien lewenslange tronkstraf uit weens geweldsmisdade. Daar is gedink dat hulle niks het om te verloor nie en nie sal aarsel om hul dreigemente om hul gyselaar, wat hulle nou na die balke van die Skotse gevangenis geneem het, goed te maak nie. Toe onderhandelinge breek, het die destydse minister van binnelandse sake, Douglas Hurd, die SAS gestuur om die oproer op 3 Oktober te beëindig. Die CRW -troepe het per helikopter aangekom, op die dak beland en daarna in die gevangenis weggeslinger. Slegs gewapend met pistole, knuppels en skokgranate het hulle die oproer vinnig gesluit. [ aanhaling nodig ]
Op 6 Februarie 2000 is 'n Boeing 727 wat deur Ariana Afghan Airlines bestuur word, gekaap deur 'n aantal Afghaanse onderdane wat uit die land wou ontsnap en die vrylating wou verkry van 'n Mujahedeen -krygsheer wat deur die Taliban opgesluit was. Die vlug het op die Stansted-lughawe geland, en die oproepende SAS CT-span het aangekom, 'n skakel met die gewapende polisie en begin met die ontwikkeling van planne vir onmiddellike aksie (IA) en direkte aksie (DA). Nie een van hulle was nodig nie, aangesien die kapers uiteindelik oorgegee het. 
In 2005 was Londen die teiken van twee aanvalle op 7 Julie en 21 Julie. Dit is aangemeld in Tye dat die SAS CRW 'n rol gespeel het in die vang van drie mans wat vermoedelik aan die mislukte bomaanvalle van 21 Julie deelgeneem het. Die SAS CRW het ook kundigheid verskaf in plofbare toegangstegnieke om klopjagte deur polisie -vuurwapenbeamptes te ondersteun. Daar is ook berig dat SAS -spanne met gewone klere lughawens en hoofstasies dopgehou het om enige swakhede in die veiligheid op te spoor en dat hulle burgerlike helikopters en twee klein uitvoerende stralers gebruik om die land te verken. 
Na die bombardemente is 'n klein voorwaartse element van die CRW permanent na die hoofstad ontplooi om onmiddellik hulp te verleen aan die Metropolitaanse Polisiediens in geval van 'n terreurvoorval. Hierdie eenheid word ondersteun deur sy eie aangehegte ammunisie-tegniese beampte wat opgelei is in die soek na hoë risiko's en die maak van veilige motorbomme en geïmproviseerde ploftoestelle, tesame met 'n tegniese intelligensie-sel wat gesofistikeerde onderskep kan word van alle vorme van kommunikasie. In die besonder, na 21 Julie-bomaanvalle, is verskeie SAS-elemente wat opgelei is in plofbare metodes van toegang, gestuur om die vuurwapeneenheid van die Metropolitaanse polisie te ondersteun, en is dit gebruik om twee woonstelle waar selfmoordbomaanvallers hul toevlug geneem het, eksplosief te breek, terwyl die polisie CS-gas afgevuur het na albei persele en onderhandel oor die oorgawe van alle verdagtes. 
Die polisie behou voorrang en is die voortou in die geval van 'n terreuraanval op Britse bodem, maar die weermag sal ondersteuning bied indien versoek. As 'n situasie buite die vermoëns van polisie -vuurwapeneenhede beskou word (soos 'n vereiste vir spesialisbreukvermoëns), sal die SAS ingeroep word ingevolge die wet op militêre hulp aan die burgerlike owerhede. Boonop bly sommige operasionele kategorieë, soos die herowering van gekaapte lugrederye of vaartuie, of die herwinning van kern- of radioaktiewe IED's 'n militêre verantwoordelikheid. 
Die eerste gedokumenteerde optrede deur die CRW-vleuel was om die Wes-Duitse terroriste-groep GSG 9 by Mogadishu by te staan.  Uiteindelik het die CRW uitgegroei tot volle eskadersterkte en het dit sy eie ondersteuningselemente ingesluit-Ontploffing van ontploffingsgordels, soek- en veghonde, medici en aangehegte intelligensie- en teikensel. 
In Augustus 1981 is 'n twee-man SAS-span heimlik na The Gambia ontplooi om 'n staatsgreep te beëindig.  
Gedurende die laat tagtigerjare is lede van die regiment na Colombia gestuur om Colombiaanse spesiale operasionele magte op te lei in terroristebestryding en teen-narkotiese operasies. Vanaf 2017 bly die missies van die opleidingspanne geklassifiseerde gerugte dat SAS -operateurs, met hul Amerikaanse eweknieë, Colombiaanse magte vergesel het in die oerwoudoperasies, maar dit is nie bevestig nie. 
Vroeg in 1997 is ses lede van die SAS tydens die Japannese ambassade-gyselaarskrisis na Peru gestuur omdat diplomatieke personeel onder die gyselaars was en ook om Peruaanse kommando's waar te neem en te adviseer tydens Operasie Chavín de Huántar- die vrylating van gyselaars met geweld.  
Die Falklandoorlog het begin nadat Argentinië op 2 April 1982 die Falkland-eilande beset het. Brigadier Peter de la Billière, die direkteur van spesiale magte en luitenant-kolonel Michael Rose, die bevelvoerder van die 22 SAS-regiment, versoek dat die regiment by die taakspan ingesluit moet word. . Sonder om te wag vir amptelike goedkeuring, vertrek D Squadron, wat gereed was vir wêreldwye operasies, op 5 April na Hemelvaart -eiland.  Hulle is op 20 April opgevolg deur G -eskader. Aangesien beide eskaders suidwaarts gevaar het, was die planne dat D -eskader operasies sou ondersteun om Suid -Georgië terug te neem, terwyl G -eskader verantwoordelik sou wees vir die Falkland -eilande.  Op grond van 'n oordrag van 1981 van A Squadron na G Squadron, was John Thompson die enigste van die 55 SAS -soldate wat by die Iraanse beleg betrokke was, wat ook aksie in die Falkland beleef het. 
Operation Paraquet was die kodenaam vir die eerste land wat in die konflik bevry is. Suid -Georgië is 'n eiland suidoos van die Falkland -eilande en een van die afhanklikes van die Falkland -eilande. In gruwelike weer het die SAS, SBS en Royal Marines die Argentynse garnisoen gedwing om oor te gee. Op 22 April het Westland Wessex -helikopters 'n SAS -eenheid op die Fortuna -gletser geland. Dit het gelei tot die verlies van twee van die helikopters, een by die opstyg en een het byna nul sigbaarheid op die gletser neergestort. Die SAS -eenheid is deur die weer en die terrein verslaan en moes ontruim word nadat dit eers binne vyf uur 500 meter afgelê het. 
Die volgende nag het 'n SBS -afdeling daarin geslaag om per helikopter te land, terwyl Boat Troop en D Squadron SAS in vyf opblaasbote van Tweeling na die eiland vertrek het. Twee bote het motorongeluk opgedoen, met een bemanning wat per helikopter opgelaai is en die ander bemanning by die wal gekom het. Die volgende dag, 24 April, het 'n mag van 75 SAS, SBS en Royal Marines, wat gevorder het met ondersteuning van die skietgeweer, Grytviken bereik en die besetende Argentiniërs gedwing om oor te gee. Die volgende dag het die garnisoen in Leith ook oorgegee. 
Voor die landing is tussen 30 April en 2 Mei agt verkenningspatrollies van die G -eskader op Oos -Falkland geland.  Die belangrikste landings was op 21 Mei in San Carlos. Om die landings te bedek, het D -eskader 'n groot afleidingsaanval op Goose Green en Darwin uitgevoer met brandsteun van HMS Vurig. Terwyl D-eskader van hul aanval terugkeer, gebruik hulle 'n skouer-gelanseerde Stinger-missiel om 'n FMA IA 58 Pucará af te skiet wat oor hul plek gekom het.  Terwyl die hooflandings plaasgevind het, het 'n vierman-patrollie van G-eskader 'n verkenning naby Stanley uitgevoer. Hulle het 'n Argentynse helikopterverspreidingsgebied tussen Mount Kent en Mount Estancia gevind. Die gevolglike aanval deur RAF Harrier GR3's van nommer 1-eskader RAF het aangevoer om met die eerste lig aan te val, het een CH-47 Chinook en die twee Aérospatiale Puma-helikopters vernietig. 
Operasie Mikado was die kodenaam vir die beplande landing van B Squadron SAS op die Argentynse vliegbasis by Río Grande, Tierra del Fuego. Die aanvanklike plan was om twee C-130 Hercules wat B-eskader dra, op die aanloopbaan by Port Stanley te laat val om die konflik vinnig tot 'n einde te bring.  B -eskader het op 20 Mei by Ascension Island aangekom, die dag na die noodlottige Sea King -ongeluk. Hulle was net aan boord van die C-130's toe die boodskap kom dat die operasie gekanselleer is. 
Mountain Troop, D Squadron SAS ontplooi na Wes -Falkland om die twee Argentynse garnisoene waar te neem. Een van die patrollies is onder bevel van kaptein John Hamilton, wat die aanval op Pebble Island beveel het. Op 10 Junie was Hamilton en patrollie in 'n waarnemingspunt naby Port Howard toe hulle deur Argentynse magte aangeval is. Twee van die patrollie het daarin geslaag om weg te kom, maar Hamilton en sy seine, sersant Fosenka, is vasgepen. Hamilton is deur die vyand se vuur in die rug getref en het aan Fosenka gesê: "Hou aan, ek bedek jou rug". Oomblikke later is Hamilton dood. Sersant Fosenka is later gevang toe hy sonder ammunisie was. Die senior Argentynse offisier prys die heldhaftigheid van Hamilton wat postuum die Militêre Kruis toegeken is. 
Die laaste groot aksie vir die SAS was 'n aanval op Oos -Falkland die nag van 14 Junie. Dit behels 'n afleidingsaanval deur D en G Squadrons op Argentynse posisies noord van Stanley, terwyl 2de Bataljon, Parachute Regiment Wireless Ridge aangerand het. Hulle doel was om 'n vuurbasis vir mortiere en masjiengeweer op te rig om vuur te ondersteun, terwyl die D Squadron Boat Troop en ses SBS -manne Port William in Rigid Raiders oorgesteek het om die brandstoftenks by Cortley Hill te vernietig. Nadat Milan en GPMG op die teikengebiede afgevuur is, het die grondaanvalspan onder 'n masjiengeweer geskiet, maar die wateraanvalgroep is ook getref deur 'n hael vuurwapen, met al hul bote getref en drie mans gewond, wat hulle gedwing het om terug te trek . Terselfdertyd het die vuurbasis onder 'n Argentynse artillerie- en infanterieaanval gekom. Die Argentynse eenheid is nie gesien tydens die langafstandbewaking van die gebied nie, aangesien dit op die omgekeerde helling ingegrawe is. Die SAS moes toe 'n beroep op hul eie artillerie doen om die Argentynse gewere stil te maak om G -eskader in staat te stel om terug te trek. Die aanval sou die Argentynse grondmagte teister en was 'n sukses, maar die Argentynse artillerie het voortgegaan om op die SAS -aanrandingsposisie te land en die roete wat die eskader vir 'n uur geneem het nadat hulle teruggetrek het en nie op die aanvallende valskermbataljon nie. 
Tussen 1985 en 1989 is lede van die SAS na Suidoos -Asië gestuur om 'n aantal Kambodjaanse opstandsgroepe op te lei om te veg teen die People's Army of Vietnam wat Kambodja beset het nadat hulle die Khmer Rouge -regime verdryf het. Die SAS het geen lede van die Rooi Khmer direk opgelei nie, maar te midde van die "troebel" faksiepolitiek is vrae gevra oor die verhouding tussen sommige van die opstandige groepe en die Rooi Khmer. 
Die Golfoorlog het begin ná die inval van Koeweit deur Irak op 2 Augustus 1990. Die Britse militêre reaksie op die inval was Operasie Granby. Generaal Norman Schwarzkopf was vasbeslote dat die gebruik van spesiale operasionele magte in Operation Desert Storm beperk sou wees. Dit was te danke aan sy ervarings in die Viëtnam -oorlog, waar hy gesien het hoe spesiale operasies se missies erg verkeerd loop, wat vereis dat konvensionele magte dit moet red. Luitenant-generaal Peter de la Billière, Schwarzkopf se adjunk en voormalige lid van die SAS, het die ontplooiing van die regiment versoek, ondanks die feit dat hy nie 'n formele rol gehad het nie.  Die SAS het ongeveer 300 lede met A-, B- en D -eskaders asook vyftien lede van R -eskader die territoriale 22 SAS -eskader ontplooi.  Dit was die grootste SAS -mobilisering sedert die Tweede Wêreldoorlog.  Daar was konflik in die regiment oor die vraag of A- of G -eskader na die Golf gestuur moet word. In Augustus 1990 het 'n eskader pas teruggekeer van 'n ontplooiing na Colombia, terwyl G -eskader die logiese keuse was om te ontplooi omdat hulle op SP -rotasie was en pas teruggekeer het uit woestynopleidingsoefeninge. Aangesien A Squadron nie by die Falklandoorlog betrokke was nie, is dit ontplooi.  
De la Billière en die bevelvoerder van UKSF vir Operasie Granby was van plan om Schwarzkopf te oortuig van die behoefte aan spesiale operasionele magte met die redding van 'n groot aantal Westerse en Koeweitse burgerlike werkers wat deur die Irakse magte as menslike skilde aangehou word, maar in Desember 1990 het Saddam Hussein het die meerderheid gyselaars vrygelaat, maar die situasie het die SAS onder Schwarzkopf se aandag gebring. Nadat hy reeds die Amerikaanse weermag se spesiale magte en Marine Force Recon toegelaat het om langafstandverkenningsopdragte te verrig, is hy uiteindelik oortuig om die SAS toe te laat om ook 'n handjievol verkenningspanne te ontplooi om die Main Supply Routes (MSR's) te monitor. 
Aanvanklike planne was dat die SAS hul tradisionele strooprol agter die Irakse linies sou vervul, en voor die geallieerde inval sou funksioneer, en kommunikasielyne ontwrig.  Die SAS werk vanaf Al Jawf, op 17 Januarie het 128 lede van die A- en D-eskader na die voorste linie  gegaan, daar het hulle drie padwagspanne in die westelike Irak ingevoeg om die MSR-verkeer op 18 Januarie 1991 waar te neem. , het die eerste agt ballistiese missiele SCUD-B met konvensionele plofkopkoppe op Tel Aviv en Haifa, Israel, geval; dit was hierdie poging om Israel in die oorlog te bring om die koalisie te ondermyn deur die koalisie van Arabiese nasies teen Irak te verbreek, wat direk was verantwoordelik vir 'n dramatiese toename in operasies vir die Regiment. Op daardie dag het hulle die taak gekry om Scuds te jag. 'N Operasionele gebied, bekend as "SCUD Box", bedek 'n groot deel van die weste van Irak suid van hoofweg 10 MSR, is toegewys aan die SAS met die bynaam "SCUD Alley", Delta Force noord van Highway 10 in "SCUD Boulevard," twee vlugte USAF F-15E's op "SCUD Watch" sou hul belangrikste lugondersteuningskomponent wees. Beide die SAS- en Delta-bedrywighede is aanvanklik belemmer deur vertragings om vliegtuie op die dikwels tydsgevoelige doelwitte te bring-'n probleem wat slegs gedeeltelik verlig is deur die plasing van spesiale magte-skakeling met die Amerikaanse lugmag in Riyad, Saoedi-Arabië.  Op 20 Januarie het hulle agter Irakse lyne gewerk op soek na Scud -missielwerpers in die gebied suid van die snelweg Amman - Bagdad.  Die patrollies wat te voet en in landrovers werk, sou soms hul eie aanvalle uitvoer, met MILAN -missiele op Scud -lanseerders en ook 'n hinderlaag opstel vir Irakse konvooie, 
Die helfte van die B-eskader in al-Jauf, Saoedi-Arabië, het die taak gekry om geheime waarnemingsposte langs die MSR te vestig in drie-agt man patrollies wat per helikopter ingesit is.  Op 22 Januarie is drie agtmanpatrollies van B-eskader deur 'n Chinook-helikopter agter die lyne ingesit. Hulle missie was om Scud -lanseerders op te spoor en die belangrikste toevoerroete te monitor. Een van die patrollies, Bravo Two Zero, het besluit om te voet te patrolleer. Die patrollie is deur 'n Irakse eenheid gevind en kon nie hulp ontbied nie omdat hulle die verkeerde radiofrekwensies ontvang het, maar moes probeer om self op te vang. Die span onder bevel van Andy McNab het drie sterftes opgedoen en vier het slegs een man, Chris Ryan, gevange geneem om na Sirië te ontsnap. Ryan het die geskiedenis van SAS gemaak met die 'langste ontsnapping en ontduiking deur 'n SAS -soldaat of 'n ander soldaat', wat 160 kilometer meer as die SAS -soldaat John 'Jack' William Sillito afgelê het, in 1942 in die Sahara -woestyn. Die ander patrollies , Bravo One Zero en Bravo Three Zero, het besluit om landrovers te gebruik en meer toerusting in te neem wat ongeskonde aan Saoedi -Arabië terugbesorg is. 
Intussen het mobiele patrollies van die A- en D-eskader SCUD's opgespoor en, indien moontlik, of met 'n vektor-in-aanval vliegtuig vernietig. Beide eskaders was toegerus met ses tot agt Desert Patrol Vehicles (DPV's) in vier mobiele patrollies/vegkolomme. Die mobiele patrollies het die "moederskip" -konsep gebruik om hul gemonteerde patrollies weer aan te bied, saam met die DPV's, is 'n aantal afgesnyde Unimog- en ACMAT VLRA-vragmotors in die operasionele gebied geïnfiltreer en het gedien as mobiele voorraadpunte, self met brandstof gevul , ammunisie en water deur RAF Chinook -druppels, beteken dit dat die SAS -mobiliteitspatrollies effektief onbepaald in die operasionele gebied kan bly. Tydens een missie het 'n operateur na bewering 'n SCUD-lanseerder met 'n motor-gemonteerde missiel teen Milaan tenk vernietig. 'N Irakse leër-bevel-en-beheer-terrein bekend as "Victor Two" is deur die SAS aangeval: SAS-operateurs het by die fasiliteit ingesluip en 'n bondel slopingsheffings opgestel wat tot ontploffing afgetel het toe hulle in gevaar was, die SAS vernietig Irak bunkers met Milans en LAW-vuurpyle, operateurs wat hand-aan-hand geveg met Irakse soldate. Die operateurs het dekking gebreek en vyandelike vuur trotseer om hul voertuie te bereik en te ontsnap voordat die sloping ontplof het. 'N Ander gemonteerde patrollie van die D -eskader het die nag in 'n woestynwadi gaan lê, later het hulle ontdek dat hulle langs 'n Irakse kommunikasiefasiliteit kamp opgeslaan het. 'N Vuurgeveg het ontstaan ​​tussen die SAS en minstens twee gewone infanterie -peloton van die Irakse weermag. Die patrollie het daarin geslaag om kontak te verbreek nadat twee Irakse tegnici (bakkies) wat hulle probeer agtervolg het, uitgeskakel is.In die chaos van die brandbestryding is 'n voorraad Unimog deur vyandelike vuur geïmmobiliseer en agtergelaat sonder die teken van die sewe vermiste bemanningslede . Die sewe SAS -operateurs (waarvan een ernstig gewond is) het 'n beskadigde Irakse tegnikus gevang en na die grens van Saoedi -Arabië gery, uiteindelik het die voertuig tot stilstand gekom en die mans moes te voet gaan, nadat hulle die grens bereik het . 
Dae voor die staking van vyandelikhede, is 'n SAS -operateur in die bors geskiet en in 'n hinderlaag doodgemaak. Die regiment het ongeveer 43 dae in Irak opereer, ondanks die swak toestand van kartering, verkenningsbeelde, intelligensie en weervoorspellings, soos die gebrek aan noodsaaklike toerusting, soos nagsigbril, TACBE-radio's en GPS-eenhede. het 'n belangrike rol gespeel in die stop van die SCUD's. Daar was geen verdere bekendstellings na slegs twee dae van SAS -bedrywighede in hul toegewese "boks", ondanks dit, is daar steeds belangrike vrae oor hoeveel SCUD's eintlik uit die lug of op die grond vernietig is, die Irakezen het 'n groot aantal Oos -Duitse ontplooi -vervaardigde lokvoertuie en blykbaar verskeie olietenkskepe is verkeerdelik uit die lug geteiken. Ondanks 'n studie van die Amerikaanse lugmag wat beweer dat geen werklike SCUD's vernietig is nie, beweer die SAS dat dit wat hulle vernietig het, dikwels op 'n relatiewe nabye afstand, nie bedrog en olietenkskepe was nie. Ongetwyfeld het die Regiment daarin geslaag om SCUD's te dwing om uit die "SCUD Box" te beweeg en na die noordweste van Irak en die groter afstande te kom, omdat 'n onakkurate en onbetroubare missielstelsel die SCUD-bedreiging effektief uitgeskakel het. Generaal Schwarzkopf het 'n persoonlike boodskap gestuur waarin hy die Regiment en Delta Force bedank en gesê: "Julle het Israel uit die oorlog gehou."  Teen die einde van die oorlog is vier SAS -mans dood en vyf gevange geneem. 
In 1994–1995 het luitenant-generaal Michael Rose, wat gedurende die 1980's die CO van 22 SAS en Direkteur Spesiale Magte (DSF) was, die kommando van die Verenigde Nasies se Beskermingsmag in Bosnië en Herzegovina beveel. Hy het 'n realistiese waardering nodig gehad vir die situasie in 'n aantal "veilige gebiede" van die VN wat omring was deur Bosnies-Serviese magte, en het elemente van A- en D-eskaders aangevra en ontvang. Die operateurs het standaard uniforms van die Britse weermag, blou barette van die VN en aanvalsgewere van SA80 gebruik om onder die amptelike dekking as Britse skakelbeamptes onder die amptelike dekking te skuil. Hulle het die 'grondwaarheid' in die beleërde enklawe gevestig. Aangesien hierdie manne opgelei is as voorste lugbeheerders, was hulle ook toegerus met laserdoelwitters om NAVO-vliegtuie te lei as daar besluit sou word om Bosnies-Serviese magte te betrek. 
Die SAS het in 1999 die D -eskader na Kosovo ontplooi om lugaanvalle deur NAVO -vliegtuie te begelei en moontlike benaderings te herken as 'n NAVO -grondmag toegewy sou word. Lede van die G-eskader is later uit Masedonië na Kosovo gestuur om operasies met gevorderde mag uit te voer en te help met die beveiliging van 'n aantal brugkoppe ter voorbereiding op die groter NAVO-inval. 
Op 16 Februarie 2001 het 'n groot ploftoestel 'n bus opgeblaas wat deur Serwië deur Podujevo gereis het met 57 Kosovo -Serwiërs, en 11 is dood met nog 45 gewondes en vermis. Die afrigter was deel van 'n konvooi van 5 busse, begelei deur die Sweedse militêre pantservoertuie onder Britse bevel, die aanval het binne 'n paar uur in 'n Britse Brigade -gebied plaasgevind, binne 'n paar uur het Serwiërs in Kosovo skares gevorm en Albanese begin aanval. Op 19 Maart 2001 het 3 000 Britse en Noorse troepe 22 Albanezen gearresteer wat verdink word van die busaanval, G -eskader 22 SAS was aan die hoof van die operasie, die SAS is spesifiek aangevra omdat die verdagtes glo gewapen was, die SAS vroegoggend, toe die meeste verdagtes geslaap het. 
In die lente van 2001 het gevegte tussen die NLA en Masedonië sedert ten minste in Maart 2001 toegeneem, het SAS-spanne die grens tussen Kosovo en Masedonië waargeneem. Tussen Julie en Augustus het die geweld toegeneem, het die EU 'n vredesooreenkoms aangegaan om die 600,000 Albanese minderheid in Masedonië groter politieke en grondwetlike regte toe te staan ​​wat 'n multinasionale NAVO -missie ook sou implementeer om die wapens van die 2500 NLA -rebelle in te samel. Middel Augustus het verskeie SAS-patrollies van vier mans 35 lede van Pathfinder Platoon, 16 Air Assault Brigade, op 21 Augustus na rebellegebiede in Noord-Masedonië begelei. met drie Britse NAVO -leiers saam met rebelleiers om die ontwapening te onderhandel. Na afloop van die onderhandelinge het Ali Ahmeti, die leier van die NLA, opgemerk dat 'miskien 'n einde gekom het aan diskriminasie teen Albanezen' die volgende dag wat die NAVO -multinasionale mag na Masedonië ontplooi is onder Operasie Essential Harvest, tussen 27 Augustus en 27 September het hulle 3000 wapens ingesamel -het die rebelle suksesvol ontwapen. 
Operasies teen die Taliban en al-Qaeda en ander terroriste groepe in Afghanistan begin in Oktober 2001. In die middel van Oktober 2001 het A en G eskader van 22 SAS (destyds was D eskader SP diens, terwyl B eskader lank oorsee was) -term -oefenoefening), versterk deur lede van die 21 en 23 SAS, wat na die noordweste van Afghanistan ontplooi is ter ondersteuning van Operation Enduring Freedom -Afghanistan onder bevel van CENTCOM. Hulle het grootliks sonder verkenningstake onder die kodenaam Operation Determine uitgevoer, nie een van hierdie take het vyandelike kontak met hulle in Land Rover Desert Patrol Vehicles (bekend as Pinkies) en aangepaste ATV's tot gevolg gehad nie. Na twee weke en toe die missies opdroog, keer albei eskaders terug na hul kaserne in die Verenigde Koninkryk. Na politieke intersessie met premier Tony Blair, het die SAS 'n direkte taak gekry-die vernietiging van 'n opiumaanleg wat met al-Qaeda verbind is in die suide van Afghanistan, en hul missie is Operasie Trent genoem. Beide die A- en G -eskader het die missie binne 4 uur suksesvol voltooi met slegs 4 gewondes, dit was die eerste HALO -valskermspring van die regimente en die operasie was die grootste Britse SAS -operasie in die geskiedenis. Na Operasie Trent is die SAS ontplooi vir gereelde verkenningstake in die Dasht-e Margo-woestyn, en het middel Desember 2001 na Hereford teruggekeer, maar 'n klein aantal Territorial SAS van beide regimente het in die land gebly om lede van MI6 noue beskerming te bied . Een koerant wat die mite aangevuur het, was dat 'n Britse SAS -eskader tydens die Slag van Tora Bora was; die enigste UKSF wat by die Slag betrokke was, was eintlik die SBS.   Middel Desember het die SAS 'n verkennings- en skakelspan begelei tydens 'n besoek van vier dae aan Kaboel. Die span is gelei deur brigadier Barney White-Spunner (bevelvoerder van die 16de Air Assault Brigade), wat die logistieke uitdagings sou beoordeel, en die samestelling van 'n VN-mandaat sal adviseer om 'te help met die instandhouding van die veiligheid vir Kaboel en sy omgewing. ', was ook Brigadier Peter Wall (van PJHQ) onder bevel van die span wat met die Northern Alliance sou onderhandel. 
Op 7 Januarie 2002 het 'n SAS-beskermingspan premier Tony Blair en sy vrou begelei terwyl hulle Afgaanse president Karzai op Bagram Airfield ontmoet het.  In 2002 was die SAS betrokke by bedrywighede in die Kwaja Amran -bergreeks in die Ghazni -provinsie en die Hada -heuwels naby Spin Boldak, snags met 'n helikopter ingevoer, dorpe bestorm en verdagtes vir ondervraging gegryp.  Gedurende die periode van operasie Jacana het 'n groot deel van die SAS -kontingent in Afghanistan die slagoffer geword van siektes wat honderde ander Britse troepe op die Bagram -vliegveld geraak het; baie moes in kwarantyn geplaas word.  Vir sy optrede tydens die leiding van die SAS in Afghanistan in 2001 en 2002, is luitenant -kolonel Ed Butler bekroon met die DSO.  In die volgende drie jaar het die SAS, wat saam met 'n Afgaanse teen-narkotika-mag (wat hulle opgelei en begelei het) gereeld aanvalle uitgevoer na die Helmand-provinsie, nou gekoördineer met die ISAF-geleide PRT (Provisional Reconstruction Effort), wat daarop gemik was om te help in die skep van die voorwaardes vir die bou van 'n nie-narko-gebaseerde ekonomie, terwyl die politieke verband tussen die provinsie en die nuwe regering in Kaboel verbeter word. Hierdie pogings is later in 2004 versterk deur die New Zealand SAS, wat noordelike Helmand gepatrolleer het ter ondersteuning van die Amerikaanse PRT -pogings. Gedurende hierdie tydperk het die SAS-spanne en die Amerikaanse PRT kennis gemaak met die provinsie en sy mense, deur middel van 'n kombinasie van 'harte en gemoed'-gefokusde patrollering en presiese aanvalle op dwelms, wat eerder op handelaars/sakelui as arm boere fokus. . Hulle het hul missies ondersteun met 'n veldhospitaal, kompleet met spesialispersoneel (sowel as af en toe intelligensie-spesialis), wat mediese hulp aan Afgane aangebied het-'n program wat bekend staan ​​as MEDCAP. Daar word gesê dat hierdie benadering baie Helmandi's gewen het. 
Nadat besluit is om Britse troepe na die Helmand-provinsie te ontplooi, het PJHQ A Squadron 22 SAS opgedra om tussen April en Mei 2005 'n verkenning van die provinsie te doen. Die hersiening is gelei deur Mark Carleton-Smith, wat die provinsie grootliks in vrede gevind het a.g.v. die wrede heerskappy van Sher Mohammad Akhundzada, en 'n bloeiende ekonomie wat opium veroorsaak, wat die pro-regerende krygshere bevoordeel het. In Junie het hy 'n terugvoer aan die departement gegee en hulle gewaarsku om Akhundzada nie te verwyder nie en teen die ontplooiing van 'n groot Britse mag wat waarskynlik konflik sal veroorsaak waar geen bestaan ​​nie.   In die lente van 2005, as deel van 'n herbalans van die ontplooiing, het die direkteur van spesiale magte besluit om slegs die 22ste SAS-regiment na Irak te ontplooi tot ten minste die einde van die operasies daar, terwyl Britse spesiale magte-ontplooiings na Afghanistan sou die verantwoordelikheid van die SBS wees voordat 'n groep van 'n SAS -eskader wat na Irak ontplooi is, losgemaak en na Afghanistan gestuur word. 
Na die einde van Operasie Crichton in Irak in 2009, is twee SAS -eskaders na Afghanistan gestuur, waar die regiment sy operasies sou toespits.  Die hoofdoelwit van die SAS en ander Britse spesiale magte -eenhede met afghaanse magte was om die Talibanleiers en dwelmbaronne te gebruik met behulp van 'Carrot and stick' taktiek.  In 2010 het die SAS ook deelgeneem aan Operasie Moshtarak, vierman-SAS-spanne en die Amerikaanse weermag se spesiale magspan ODA 1231 sou 'aanvalle' vind, regmaak, slaan. Dit het gelei tot die dood van 50 Taliban -leiers in die gebied volgens die NAVO, maar dit het geen werklike nadelige uitwerking op die Taliban se bedrywighede gehad nie. [ aanhaling nodig ] Volgens die London Sunday TimesVanaf Maart 2010 het die spesiale magte van die Verenigde Koninkryk 12 sterftes en 70 ernstig beseer in Afghanistan en sewe gedood en 30 ernstig beseer in Irak.  [Nota 2]
In Desember 2014 het die NAVO amptelik gevegsoperasies in Afghanistan beëindig, maar personeel van die NAVO bly in die land om Afghaanse magte te ondersteun in die nuwe fase van die oorlog in Afghanistan. Die Telegraph het berig dat ongeveer 100 Britse lede van die spesiale magte, insluitend lede van die SAS, in Afghanistan sal bly, saam met die Amerikaanse spesiale magte in 'n taakmag teen terroriste wat voortgaan om senior Taliban- en Al-Qaeda-leiers op te jaag. Hulle word ook aangewys om Britse amptenare en troepe wat in die land bly, te beskerm.  In Desember 2015 is berig dat 30 lede van die SAS saam met 60 Amerikaanse spesiale magte -operateurs by die Afgaanse leër aangesluit het in die Slag om dele van Sangin van Taliban -opstandelinge terug te neem. 
In 2002 is 'n span wat bestaan ​​uit spesiale lugdiens en personeel van die Delta Force na die in Indië bestuurde Kasjmir gestuur om na Osama bin Laden te jag na berigte dat hy deur die militêre groep Harkat-ul-Mujahideen beskut word. Amerikaanse amptenare het geglo dat Al-Qaeda help om 'n terreurveldtog in Kasjmir te organiseer om konflik tussen Indië en Pakistan uit te lok. 
Die SAS het deelgeneem aan die 2003-inval in Irak onder die kodenaam: Operation Row, wat deel was van CJSOTF-West (Combined Joint Special Operations Task Force-West)  B- en D-eskaders het operasies in Wes-Irak uitgevoer  en teen die einde van die inval in die suide van Irak, het hulle MI6 -offisiere vanaf Bagdad se internasionale lughawe na Bagdad begelei, sodat hulle hul missies kon uitvoer; albei eskaders is vroeg in Mei deur die G -eskader vervang. Die Amerikaanse weermag het die SAS -element in Irak tydens die inval aangewys as Task Force 14  in die maande na die inval, het die SAS van die Internasionale Lughawe van Bagdad na MSS Fernandez in Bagdad verhuis en sy "eiendom" langs Delta opgerig en verbind. Force, in die somer van 2003, na 'n versoek om 'n nuwe missie, het die SAS met Operasie Paradoksaal begin: Die breë operasie was dat die SAS dreigemente teen die koalisie sou opspoor, SAS het 'Delta at Force' en JSOC dit het hulle ook groter ruimte gegee om saam met Amerikaanse 'geklassifiseerde' magte te werk - om die beste beskikbare intelligensie te vervolg. In die winter 2003 is hulle egter onder bevel van die Chief of Joint Operations in Northwood geplaas weens skeptisisme van Whitehall -lede oor die Britse sending in Irak - wat dit vir die SAS moeiliker maak om met JSOC saam te werk. 
Teen 2004 sou die verskillende 22ste SAS -regiment -eskaders deel wees van Task Fore Black om te veg teen die Irakse opstand, het generaal Stanley McChrystal, die bevelvoerder van die NAVO -magte in Irak, kommentaar gelewer op A Squadron 22 SAS Regiment toe deel van die Task Force Black/ Knight (subkomponente van Task Force 145) het 175 gevegsopdragte uitgevoer tydens 'n ses maande lange diensplig.  In Januarie 2004 is majoor James Stenner en sersant Norman Patterson dood toe hul voertuig 'n betonblokkade raakloop terwyl hulle snags deur die Groen Sone deur die SAS se teikens ry gedurende hierdie tydperk (voordat dit laat in 2005 tot vroeg in 2006 by die JSOC geïntegreer is. ) was voormalige elemente van die Baath -partyregime. Vroeg in 2005 het die SAS hul landrover en Snatch -voertuie aangevul met M1114 Humvee's vir 'n beter beskerming in die suide van Irak. Hul primêre rol was om die SIS (MI6) -offisiere te beskerm en om toesig en verkenning vir die Britse Slaggroep uit te voer. In Junie 2005, nadat Delta Force 'n aantal ongevalle tydens Operasie Snake Eyes opgedoen het, het McChrystal die DSF van die VK gevra of die Britse Spesiale Magte sou kon help, maar hy het geweier, met verwysing na voortdurende Britse kommer oor JSOC's -aanhoudingsgeriewe en ander operasionele kwessies, soos reëls van betrokkenheid. Dit het konflik veroorsaak tussen die DSF en die destydse nuwe bevelvoerder van 22 SAS, luitenant-kolonel Richard Williams, wat geglo het dat die SAS hul tyd mors om die elemente van die Baath-regime aan te spreek en pleit vir 'n nouer verhouding met die JSOC. die somer van 2005. Williams het met McChrystal, met wie hy 'n goeie verhouding gehad het, ontmoet om te bespreek hoe hy die SAS kon kry om nouer saam met Delta Force te werk en JSOC McChrystal het met die DSF vergader en aan hom verduidelik wat JSOC probeer doen in Irak, maar die DSF het die taktiek bevraagteken en, in opsomming, die betrekkinge verder gespanne. Die DSF het probeer om Williams te laat oordra, en hy het die saak na generaal sir Mike Jackson, hoof van die algemene staf, geneem, met verwysing na 'n lang lys griewe, maar sy versoek het einde 2005 nie wydverspreide ondersteuning gebied nie, maar die DSF is vervang. Baie probleme wat die integrasie van SAS en TF (Task Force) Black met JSOC verhinder het, is teen die einde van 2005 opgelos en TF Black het nouer met JSOC begin werk. Teen einde 2005 het die Britse bevelvoerders besluit dat die SAS ses maande lange diensreise sou doen, in plaas van die vorige 4-maande-toere, is dit amptelik in Maart 2006 bevestig. Weens die Basra-gevangenisvoorval, waarin die naam van die UKSF magte in Irak 'Task Force Black' is aan die pers uitgelek; die mag is ook in 2005 herdoop tot 'Task Force Knight'. Die regiment het spesiaal opgeleide honde begin gebruik, spesifiek tydens aanvalle op huise in Bagdad.  
Medio Januarie 2006 is Operation Paradoxical vervang deur Operation Traction: die SAS-opdatering/integrasie in JSOC, hulle het TGHG (Task Group Headquarters Group) ontplooi: dit het senior beamptes en ander senior lede van 22 SAS ingesluit-by die JSOCs-basis in Balad. Dit was die eerste ontplooiing van TGHG na Irak sedert die inval in Irak in 2003, die opgradering het nou beteken dat die SAS saam met JSOC 'saamgesnoer' was en dit die SAS 'n belangrike rol gegee het teen Sunni militante groepe, veral AQI [159 ] In Maart 2006 was lede van B -eskader SAS betrokke by die vrylating van vredesaktiviste Norman Kember, James Loney en Harmeet Singh Sooden. Die drie mans was 118 dae lank gyselaar in Irak tydens die Christelike Peacemaker -gyselaarskrisis.  in April 2006 het B-eskader Operasie Larchwood 4 geloods, wat 'n intelligensie-staatsgreep was wat gelei het tot die dood van AQI se leier Abu Musab al-Zarqawi. In November 2006 is sersant Jon Hollingsworth in Basra dood, terwyl hy 'n huis met 'n senior lid van Al-Qaeda aangerand het, wat hy vir sy diens in hierdie eenheid versier het.  Op 20 Maart 2007 het die G -eskader op 'n huis in Basra toegeslaan en Qais Khazali, 'n senior Sjiïtiese militant en 'n Iraanse volmag, sy broer en Ali Mussa Daqduq, sonder slagoffers gevange geneem. Die klopjag blyk die belangrikste aanval te wees wat deur Britse magte in Irak uitgevoer is en waardevolle intelligensie gekry het oor die betrokkenheid van Iran by die Shia -opstand. Gedurende die lente en somer van 2007 het die SAS verskeie mans ernstig gewond opgedoen toe hy sy bedrywighede na Sadr City uitgebrei het.  Van 2007 tot vroeg in 2008 het 'n eskader 'buitengewone' sukses-impak behaal in die vernietiging van al-Qaeda se VIBED-netwerk in Irak, wat uiteindelik lewens gered het. Vroeg in 2008 het B -eskader die eerste HAHO -valskermaanval in Irak by die regimente uitgevoer.  In Mei 2008 het die SAS hul Humvee's vervang vir nuwe gepantserde voertuie van Bushmaster.  Op 30 Mei 2009 het Operasie Crichton die UKSF -ontplooiing na Irak geëindig,  in die loop van die oorlog, is 6 SAS -soldate dood en 'n verdere 30 beseer. 
In Augustus 2014 sou die SAS deel wees van Operation Shader - die Britse deelname aan die voortgesette militêre ingryping teen ISIL. Na berig word, is hulle op die grond besig om intelligensie te versamel en te help met die ontruiming van Yazidi -vlugtelinge uit die Sinjar -berge.  Volgens berigte het hulle ook Koerdiese magte in die noorde van Irak gehelp  , sowel as operasies in Sirië uitgevoer. In die besonder het die SAS op 15 Mei die teenwoordigheid in al-Amr bevestig van 'n senior leier, Abu Sayyaf, wat toe dood is tydens 'n aanval deur Amerikaanse spesiale magte.  In Oktober 2016 het die Voog berig dat die SAS saam met die Australiese SASR saam met Amerikaanse magte in Noord -Irak aktief is, waar hulle lugaanvalle opgeroep het ter ondersteuning van beide Koerdiese en Irakse vordering teen ISIL.  In November 2016 het die Onafhanklik het berig dat die SAS en ander Britse spesiale magte, as deel van 'n multinasionale spesiale magte -operasie, 'n lys van 200 Britse jihadiste gekry het om dood te maak of te vang voordat hulle probeer om na die Verenigde Koninkryk terug te keer. Die 200 jihadiste is senior lede van ISIL wat 'n direkte bedreiging vir die Verenigde Koninkryk inhou, en die lys van Britse mans en vroue is saamgestel uit intelligensie wat deur MI5, MI6 en GCHQ Sources verskaf is, het gesê SAS -soldate is meegedeel dat die missie die belangrikste kan wees belangrik in die 75-jarige geskiedenis van die regiment.  SAS -skerpskutters het ISIL -opstanders geteiken deur gebruik te maak van skerpskuttergewere soos die IWI DAN .338  en Barrett M82A1 .50 BMG.
Op hierdie dag begin die Duitse generaal Erwin Rommel en sy Afrika Korps 'n offensief teen 'n geallieerde verdedigingslinie in Tunisië, Noord -Afrika. Die Kasserine -pas was die plek waar die Verenigde State se eerste groot oorlogsoorwinning was. Generaal Erwin Rommel is na Noord gestuur . lees meer
Op 21 Junie 1942 verander generaal Erwin Rommel sy aanval op die Britse-geallieerde garnisoen in Tobruk, Libië, in oorwinning, aangesien sy panzer-afdeling die Noord-Afrikaanse hawe beset. Brittanje het beheer oor Tobruk gevestig nadat hulle die Italianers in 1940 herlei het. Maar die Duitsers het probeer . lees meer
Kort na die ineenstorting van die Romeinse bewind, is die godsdiens van Islam gestig. Hierdie nuwe geloof het vinnig volgelinge gekry en 'n belangrike kulturele en politieke krag in Noord -Afrika en die Middellandse See -gebied geword.
In 622 het die profeet Mohammed in die Arabiese stad Medina aan bewind gekom en Islam gestig. Die Moslemleiers, of kaliefe, wat hom gevolg het, het die godsdiens gebruik om hul heerskappy in die Midde -Ooste en in Noord -Afrika te versterk en uit te brei. Teen die middel van die 600's het hulle Egipte en die gebiede Cyrenaica en Tripolitania in Libië binnegeval. Daarna brei hulle hul Noord -Afrikaanse besittings uit tot in die weste tot Tunis, en versprei die nuwe geloof.
Arabiese handel en kultuur
Teen die vroeë 700's het die Arabiere hul ryk uitgebrei oor Noord -Afrika en tot in Spanje. Golwe van setlaars uit Arabië het in Noord -Afrika kom woon, wat die Arabiese beheer van die kus versterk en handel gedryf het met die Berber -handelaars van die streek. Opnuut bied handel 'n manier om nuwe idees te versprei. Deur Arabiese handelaars het Islam vinnig uitgebrei tot buite die Sahara, so ver suid as die Nigerrivier en so ver wes as die huidige SENEGAL.
Geleidelik het Arabies die taal geword wat gebruik word in daaglikse gesprekke en in letterkunde en wetenskap. Baie mense het Arabies leer ken deur die Koran, die Islamitiese heilige skrif. Die verspreiding van Islam het ook Islamitiese gebruike en godsdienstige gebruike na 'n wye gebied gebring. Die Arabiese heersers het Islamitiese wet, genaamd Shari 'a, gebruik om geskille te besleg.
Onder Arabiese bewind het karavane meer gereeld gery en kommersiële netwerke het uitgebrei, wat die verspreiding van Islam na verre streke versnel het. Die Arabiere het op kamele in hul Sahara -woonwaens staatgemaak en hul vaardigheid in die hantering van die diere aan die Sanhaja Berbers oorgedra. Die kamele, uitstekend aangepas by die woestyn, het handelaars in staat gestel om vinniger te reis en groter afstande af te lê. Nuwe Berber -groepe het by die handel betrokke geraak en nuwe roetes het vanaf Algerië suid na Songhai en Mali oopgemaak.
Teen die laat 900's was die Arabiere goed gevestig in Noord -Afrika en het hulle onafhanklikheid verkry van Bagdad (in die moderne Irak), die politieke sentrum van die Islamitiese wêreld. In Noord -Afrika het verskillende magtige gesinne gewerk om hulself as erflike monarge te vestig. 'N Dinastie genaamd die Tulunids het in Egipte oorgeneem, en die Ahglabids het in Algerië aan bewind gekom. Die Idrisiede het invloed in die noorde van Marokko verkry. Hierdie dinastieë het die kusstrook van Noord -Afrika beheer. In die suide het die Berbers - veral die Sanhaja en die TUAREG - egter onafhanklik gebly.
Vir die volgende 400 jaar het verskillende vorme van Islam meegeding om oorheersing in Noord -Afrika. 'N Weergawe van die godsdiens genaamd Shia Islam is beoefen deur die Fatimid -dinastie, wat beweer dat hulle afstam van die dogter van Mohammed, Fatima. Die Fatimiede het invloed uitgeoefen in Egipte en Tunisië en probeer om die Sjia -Islam na die res van Noord -Afrika te versprei. Die volgelinge van die Soennitiese Islam, die meer wydverspreide weergawe van die godsdiens, het die Fatimiede gekant.
Die konflik tussen hierdie verskillende vorme van Islam het die mense van Noord -Afrika verdeeld gehou totdat 'n paar groot dinastieë hulle gekonsolideer het. Die Almoravids, Sanhaja Berbers wat die Soennitiese Islam beoefen het, het in die weste aan bewind gekom. Teen die 1100's het hulle die gebied verenig van Marokko tot Algerië en suid na Senegal, Ghana en Songhai. Hulle het ook 'n groot deel van die Moslem -Spanje verower. Selfs nadat die Almoravid -beweging oorgegaan het, het dit 'n sterk nalatenskap in Noord -Afrika gelaat. As gevolg hiervan het dit die Maliki -skool vir Islamitiese reg agtergelaat, wat die dominante vorm van Islam in die streek geword het. Dit bly 'n kragtige teenwoordigheid in dele van Afrika. Die Ziriïede, ook soenniete, het aan bewind gekom in die weste van Algerië en Tunisië. Die Fatimiede het in Egipte gebly. Twee Arabiese, eerder as Berber, dinastieë het ook 'n mate van invloed gekry: die Hilali in Wes -Algerië en Tunisië, en die Sulaym in Libië.
Die Almoravids was die magtigste van hierdie Noord -Afrikaanse dinastieë. In die 1100's het die Soninke van Ghana egter die Almoravids uit die suide uitgedaag. Terselfdertyd het die Almohads, 'n dinastie onder leiding van Berbers uit die Atlasberge, die Almoravids begin uitdaag. Die Almohads het die Almoravids ' Spaanse provinsies en hul lande langs die Noord -Afrikaanse kus ingeneem. Hulle het die gebied gehou tot 1269, toe drie nuwe Berberstate ontstaan ​​het, onder leiding van die Marinid-, Hafsid- en Zayyanid -dinastieë.
Die Berber State
Die Marinid -dinastie het die mag gehad in die gebied wat nou Marokko genoem word, die Hafsids regeer van Wes -Libië (Tripolitania) na Oos -Algerië en Tunisië, en die Zayyanids beheer die grootste deel van Wes -Algerië. Hierdie heersers het besluit om hul state nie met 'n enkele godsdienstige sekte te identifiseer nie, en hulle het samewerking tussen volgelinge van verskillende leerstellings aangemoedig. In hierdie atmosfeer het Islam floreer en die groot stede van Noord -Afrika het belangrike sentrums vir geleerdheid en kultuur geword.
Die verhouding tussen die drie Berber -state was gereeld gespanne. In die middel van die 1300's het die Marinid-sultans, Abu al-Hasan Ali en Abu Inan, aanvalle op hul oostelike bure geloods, maar is teruggedwing. Sulke konflikte het gedurende die 1300's en 1400's voortgeduur, en gebied in die streek het verskeie kere hande gevat. Die Marinids het probeer om voordeel te trek uit hierdie onstabiliteit en beheer oor die hele streek te verkry. Maar voordat hulle dit kon doen, het leërs uit Europa Noord -Afrika begin binnedring.
Teen die einde van die 1400's het die konflik tussen Christen -Europa en Moslem -Noord -Afrika verskerp. Die Spaanse en Portugese het verskeie dorpe verower, wat daartoe gelei het dat die mense van die Noord -Afrikaanse state kragte saamgesnoer het om die kus te verdedig. Om die Portugese te verslaan, het die Sa 'di -familie van Suid -Marokko 'n beweging georganiseer wat daarin geslaag het om Marrakech in 1525 te beset. Binne 30 jaar het die Sa 'dis beheer oor Marokko verkry. Intussen het die Ottomaanse Turke Egipte in 1517 oorgeneem. Aangesien die Ottomane Moslem was, het die ander Noord -Afrikaanse state hulle om hulp gevra in hul stryd teen Christelike verowering. Algerië was die eerste om hulp by die Turke te soek. Turkse hulp het egter 'n prys gehad - Algerië moes hom onderwerp aan die Ottomaanse bewind.
Sodra die Ottomane 'n vastrapplek in die streek gehad het, het hulle probeer om die hawestad Tunis, toe beset deur Spaanse troepe, oor te neem. Die Ottomane het die Spaanse in 1534 verdryf, maar het Tunis slegs 'n jaar lank gehou voordat Spanje dit herower het. Veertig jaar later het die Turke uiteindelik die stad gewen. In 1551 het Ottomaanse magte Tripoli van sy Christelike heersers in beslag geneem en Libië ingeneem. Marokko het buite die Ottomaanse Ryk gebly omdat die Sa 'dis daarin geslaag het om die Christelike indringers af te weer sonder die hulp van die Turke.
Noord-Afrika se lidmaatskap van die Ottomaanse Ryk is die begin van die vorming van sy moderne nasiestate. Marokko bly onafhanklik van die Turkse bewind. Algerië, Tunisië, Libië en Egipte het provinsies geword in die Ottomaanse Ryk, onder leiding van militêre goewerneurs. Uiteindelik het die provinsies outonome state geword onder die Ottomaanse sultan. Hierdie state het lankal nie onafhanklike nasies geword nie, deels weens die koms van Europese moondhede in die streek. In die 1800's het Engeland, Frankryk, Duitsland en Italië almal probeer om grondgebied in Noord -Afrika op te eis. Die status van Wes -Sahara is dekades lank betwis en is nog nie duidelik bepaal nie. (Sien ook Diere, binnelandse Arabiere in Afrika Christendom in Afrika Egipte, antieke geskiedenis van Afrika Islam in Afrika Noord -Afrika: aardrykskunde en bevolking handel in Romeinse Afrika.)
Vroeë bewegings in Noord -Afrika, 1940-41 - Geskiedenis
Namate die oorlog voortgesit het, het die behoefte aan mannekrag toenemend noodsaaklik geword. Die noorde, wat eers slegs deur vrywilligers beman is, het hierdie getalle dramaties laat daal namate die oorlog voortgesit het en die werklikheid van die geveg (en die dood) hierdie noordelike gemeenskappe bereik het. In reaksie daarop het die Kongres 'n dienspligwet aanvaar wat die federale regering toelaat om mans in die weermag op te stel. Hierdie wet was egter drasties onregverdig teenoor die armes, aangesien die rykes eenvoudig 'n plaasvervanger kon huur om in hul plek te dien of bloot deur 'n vrystelling van die konsep deur $ 300 te betaal. 'N Jong John D. Rockefeller kon hierdie roete volg en die bloedige geveg van die oorlog vermy.
Die Suide, net soos die Noorde, was in die vroeë dae/jare grootliks beman deur vrywilligers. Maar reeds in April 1862 moes die Davis -administrasie en die Konfederale Kongres ook 'n diensplig gebruik, wat manne van 17 tot 50 jaar opgestel het om in die Konfederale weermag te dien. Soos 'n gesegde gesê het, het die wet die Suide beroof van die "cradle and grave " om die oorlog te help beveg. Net soos in die noorde, het die Suide ook aan rykmans voorsiening gemaak om 'n plaasvervanger te huur of 'n regstreekse vrystelling te koop om diens te vermy.
Intussen het die oorlog op die frontlyne voortgegaan. Na die versuim van McClellan om aggressief op te tree by Antietam, vervang Lincoln hom as bevelvoerder van die Army of the Potomac met generaal A. E. Burnside. Nadat hy van hierdie promosie geleer het, het Burnside Lincoln meegedeel dat hy ongeskik was vir hierdie nuwe verantwoordelikheid, en binnekort sou Burnside bewys dat hy inderdaad korrek was. Terwyl Lee na die noorde verhuis het, het die Unie -magte die Konfederale vooruitgang betrek. Op 13 Desember 1862 het Burnside 'n uitslag van frontale aanval op Lee se posisie in Fredericksburg, Virginia, geloods. In wat bekend gestaan ​​het as 'Burnside's Slaughter Pen' is meer as 10 000 vakbond -soldate dood. Na Fredericksburg gee Burnside bevel aan "Fighting Joe" Hooker, 'n aggressiewe offisier en ondergeskikte van Burnside.
Toe, op 2-4 Mei 1863, vind 'n konfrontasie plaas naby Chancellorsville, Virginia. Hier het Lee sy numeries minderwaardige krag verdeel en 'Stonewall' Jackson gestuur om die Unie -flank aan te val. Lee se strategie het gewerk. Hooker is nie net geslaan nie, maar hy is ook verpletter, en die mees briljante en ontkalkende oorwinning van Lee tot dusver. Hierdie oorwinning het egter 'n duur prys opgelewer. Lee se regterhand, Thomas, en Stonestone Jackson, Jackson is doodgeskiet. In die skemer agter sy eie lyne ry, het Jackson deur sy eie mans hom as die vyand beskou en hom in die weermag geskiet. Die leër van Jackson is geamputeer in 'n poging om sy lewe te red, maar hy het longontsteking opgedoen en is 'n paar dae later dood. Tog het Lee geglo dat hy daadwerklik moet optree en sy beplande inval in Pennsylvania moet voortgaan, en in die hoop dat hierdie ontkalkingsaksie bykomende intensiteit sal verleen aan die Noordelikes wat eis dat Lincoln vrede soek met die Konfederasie, en buitelandse ingryping sal aanmoedig om die konflik aan die suidekant.
Terwyl Lee sy leër noordwaarts marsjeer, het die blote geografie van die streek en die uitleg van die padstelsel sy leër na 'n klein dorpie in Pennsylvania genaamd Gettysburg gelei. Toe, in die vroeë oggendure van 1 Julie 1863, is Robert E. Lee se weermag van Noord -Virginia deur die Unie -magte verloof, nou onder bevel van George Meade. In die eens stil strate het Unie- en Konfederale soldate bots. Lee se leër het daarin geslaag om die verdedigende soldate van die Unie uit die stad te dryf na die nabygeleë begraafplaasheuwel, en met dagbreek die volgende dag (2 Julie 1863) het Lee sy groot plan in werking gestel: omring die magte van die Noorde en slaan op Union soldate by die Peach Orchard, die Wheatfield, Devil's Den, Big Round Top, Little Round Top en Culp's Hill.
Teen die nag het Lee se aanvalle egter nie die lang gesogte oorwinning op Noordelike bodem behaal wat die Konfederale moraal moes versterk nie, en, nog belangriker, pro-Konfederale buitelandse ingryping in die Amerikaanse konflik lok. Gedryf uit sy laaste vesting op Culp's Hill in die vroeë oggendure van 3 Julie 1863, het Lee se leër 'n artillerie -bombardement op die Unie -magte op Cemetery Ridge ontketen in 'n poging om die Unie -magte te verswak vir die infanterie -aanval onder leiding van Longstreet, Pickett en Pettigrew (Pickett se heffing). Toe die Konfederale gewere uiteindelik ophou skiet, het Lee se soldate met hul opmars oor oop landbougrond begin om in die middel van die Unie -lyn te slaan. Maar hierdie gewaagde aanval sou op 'n ramp eindig. Hierdie aanranding deur George Pickett het die Unie -magte nie geskei nie, en in plaas daarvan het Lee en sy geliefde Konfederasie die 'hoogwatermerk' van die oorlog bereik. Die volgende dag, 4 Julie 1863, besef Lee dat sy inval in die Noorde misluk het. In 'n reën kon Lee nie veel doen nie, maar suid terugtrek na die relatiewe veiligheid van die Konfederasie, en besef sy poging om die Noorde binne te val en misluk.
Dood te Gettysburg
Gedurende hierdie drie dae van gevegte het byna 163 000 soldate van die Konfederasie en die Unie gebots op die heuwels, velde en selfs die strate van hierdie klein kruispad. Nog meer verbysterend as die aantal soldate wat geveg het, is die aantal mans wat hul lewens op Gettysburg verloor het. Van die 23,000 Unie en 28,000 Konfederate wat as gewonde oorsaaklikes geval het, sterf 3,155 Unie en 3,903 Konfederate op die bloed deurdrenkte terrein van hierdie burgeroorlog slagveld. Met meer as 7 000 Unie- en Konfederale mans wat in Gettysburg sterf, het hierdie slagveld lank 'n assosiasie met die dood, lyding en die barbaarsheid van oorlog.
Tweede Wêreldoorlog: Die Noord -Afrikaanse veldtog
Die Noord -Afrikaanse veldtog begin in Junie 1940 en duur drie jaar, terwyl as en geallieerde magte mekaar heen en weer oor die woestyn stoot. Aan die begin van die oorlog was Libië al 'n paar dekades 'n Italiaanse kolonie en Britse magte was sedert 1882 in die naburige Egipte. September 1940, en in 'n teenaanval in Desember het Britse en Indiese magte ongeveer 130 000 Italianers gevange geneem. Hitler se reaksie op hierdie verlies was om die nuutgestigte "Afrika Korps" onder leiding van generaal Erwin Rommel in te stuur. Verskeie lang, wrede stoot heen en weer oor Libië en Egipte het einde 1942 'n keerpunt bereik in die Tweede Slag van El Alamein, toe luitenant-generaal Bernard Montgomery se Britse agtste leër uitgebreek het en asmagte die hele pad van Egipte na Tunisië gedryf het. In November het Operation Torch duisende Britse en Amerikaanse magte ingebring.Hulle het in die weste van Noord -Afrika geland en by die aanval aangesluit, en uiteindelik help om die oorgawe van alle oorblywende as -troepe in Tunisië in Mei 1943 te dwing en die veldtog vir Noord -Afrika te beëindig. (Hierdie inskrywing is Deel 12 van 'n weeklikse terugblik op 20 dele van die Tweede Wêreldoorlog)
Australiese troepe nader op 27 November 1942 'n sterk punt onder die beskerming van 'n swaar rookskerm êrens in die Westelike Woestyn, in Noord-Afrika.
Duitse generaal Erwin Rommel met die 15de Panzer Division tussen Tobruk en Sidi Omar. Foto geneem in Libië, in 1941. #
Australiese troepe span agter tenks in 'n oefenvooruitgang oor Noord -Afrikaanse sand op 3 Januarie 1941. Die ondersteunende infanterie word dun versprei as 'n voorsorgmaatreël teen lugaanvalle. #
'N Duitse Junkers Ju 87 Stuka duikbommenwerper wat 'n Britse voorraadopslagplek naby Tobruk, Libië, in Oktober 1941 aanval. #
'N RAF Airman plaas 'n kruis, gemaak uit die wrak van 'n vliegtuig, op 'n graf op 27 Desember 1940, waarin die lyke van vyf Italiaanse vlieëniers neergeskiet is in die woestynslag by Mersa Matruh op 31 Oktober 1940. #
Een van die Bren -geweerdraers wat op 7 Januarie 1941 deur Australiese ligte perdetroepe in Noord -Afrika gebruik is.
Twee Britse tenkbeamptes, iewers in die Noord -Afrikaanse Oorlogsone, op 28 Januarie 1941, glimlag oor oorlogs -spotprente in 'n Italiaanse koerant. Die een hou 'n mascotte-'n hondjie wat gevind is tydens die vang van Sidi Barrani, een van die eerste Italiaanse basisse wat in die Afrika-oorlog geval het. #
'N Italiaanse vlieënde boot wat op 18 Augustus 1941 die water aan die kus van Tripoli brand, na 'n ontmoeting met 'n koninklike lugmagmagpatrollie. Net bokant die punt van die portvleuel kan die lyk van 'n Italiaanse vlieënier gesien dryf. #
Hierdie prent kan grafiese of aanstootlike inhoud bevat.
Britse bronne sê dat dit Italiaanse soldate is wat dood is toe skulpvuur van Britse artillerie -stukke hul ammunisie -kolom suidwes van Gazala in die Libiese gevegte van Januarie 1942 gevang het.
Een van die vele Italiaanse krygsgevangenes wat in Libië gevange geneem is, wat op 2 Januarie 1942 in Londen aangekom het. Hierdie een dra steeds sy Afrika Corps -pet. #
Batterye van 'n gevorderde Italiaanse posisie naby Tobruk, Libië, op 6 Januarie 1942. #
Britse bomwerpers van Blenheim wat op 26 Februarie 1942 op 'n aanval in Cyrenaica, Libië, met hul begeleiers, op pad was.
'N Britse patrollie is op die uitkyk vir vyandelike bewegings oor 'n vallei in die Westelike Woestyn, aan die Egiptiese kant van die grens tussen Egipte en Libië, in Februarie 1942. #
"Buss" Mascot met 'n R.A.F. Eskader wat op 15 Februarie 1942 in Libië gestasioneer is, neem 'n paar persoonlike vryhede met die vlieënier van 'n in Amerika geboude Tomahawk-vliegtuig iewers in die Westerse Woestyn. #
Hierdie hidrovliegtuig is deel van die R.A.F. reddingsdiens in die Midde -Ooste. Dit werk op die mere van die Nyldelta vir die hulp van vlieëniers wat noodgedwonge in die water kan land. Bestaande uit 'n kajuit wat op watervliegtuigen geleë is, word dit aangedryf deur 'n vliegtuigmotor en skroef wat in die agterstewe gemonteer is en deur 'n vliegtuigroer gestuur word. Daar is ook roere op elk van die vlotte. Die topsnelheid van die vaartuig is ongeveer vyftien knope. Foto geneem op 11 Maart 1942. #
'N Britse vlieënier, ondervind in woestynweer, land op 'n Amerikaanse Kittyhawk -vegvliegtuig van die Sharknose -eskader in 'n Libiese sandstorm op 2 April 1942. 'n Werktuigkundige aan die vlerk help om die vlieënier te lei terwyl hy deur die storm ry. #
'N Gewonde Britse kryger in Libië lê op 'n wieg in 'n woestynhospitaaltent op 18 Junie 1942, beskerm teen die sterk tropiese son. #
Die Britse generaal Bernard Montgomery, bevelvoerder van die agtste leër, kyk na die geveg in Egipte se Westelike Woestyn, vanaf die rewolwer van 'n M3 Grant -tenk, in 1942. #
Vragmotor-gemonteerde anti-tenk gewere, wat gebruik word as hoogs mobiele, hard treffende artillerie-eenhede, jaag oor die woestyn en val die vyand uit allerhande onverwagte oorde aan. 'N Mobiele tenk-eenheid van die agtste leër in aksie, iewers in die woestyn, Libië, op 26 Julie 1942. #
Hierdie siening van 'n lugaanval op 'n Axis -vliegtuigbasis by Martuba, naby Derna, in Libië op 6 Julie 1942 is gemaak uit een van die Suid -Afrikaanse vliegtuie wat aan die aanval deelgeneem het. Die vier stelle wit strepe in die onderste helfte toon die stof van die as -vliegtuie wat vinnig op die grond beweeg om te ontsnap, terwyl daar bomme naby hulle en in die boonste middel verskyn. #
Tydens sy verblyf in die Midde -Ooste het die Britse premier, Winston Churchill, op 19 Augustus 1942 'n besoek aan die Alamein -gebied besoek, brigade en afdelingsbevelvoerders ontmoet, 'n geweerplek besoek en personeel van Australiese en Suid -Afrikaanse afdelings ondersoek. woestyn. #
'N Lae vlieënde Royal Air Force-vliegtuig begelei rolwaens van 'n Nieu-Seelandse eenheid wat op 3 Augustus 1942 in Egipte aan die gang is. #
'N Britse eenheid in die VSA het in September 1942 M3 Stuart "Honey" -tenks laat patrolleer wat vinnig in Egipte se Westelike Woestyn naby Mount Himeimat, Egipte, patrolleer. #
'N Gewonde Duitse offisier wat gedurende die eerste twee dae van 'n Britse offensief in die Egiptiese woestyn gevind is, word op 13 November 1942 deur 'n wag bewaak terwyl hy wag op rugsteun.
Sommige van die 97 Duitse gevangenes wat op 1 September 1942 deur die Britse magte in Egipte gevange geneem is tydens 'n aanval op Tel El Eisa, Egipte.
'N Geallieerde konvooi, begelei deur see en lug, het in November 1942 deur die see geploeg na Franse besittings van Noord-Afrika naby Casablanca, Frans-Marokko, deel van Operasie Torch, die groot Britse-Amerikaanse inval in Frans-Noord-Afrika. #
Amerikaanse landingswaens versnel Fedala, Frans -Marokko, tydens die landing, vroeg in November 1942. Fedala is ongeveer 25 kilometer noord van Casablanca, die Franse Marokkaanse stad. #
Geallieerde troepe land en volg die spinnerakke van voetspore wat eerste partye in November 1942 by Casablanca, Frans -Marokko, gelaat het.
Onder die wakende oë van Amerikaanse troepe wat bajonette dra, word lede van die Italiaans-Duitse wapenstilstandskommissie in Marokko afgerond om op 18 November 1942 na Fedala, noord van Casablanca, gebring te word. Kommissielede was verbaas oor die Amerikaanse landing. #
Franse troepe op pad na die veglyne in Tunisië skud op 2 Desember 1942 hande met Amerikaanse soldate by die treinstasie in Oran, Algerië, Noord -Afrika.
'N Amerikaanse soldaat met 'n submasjiengeweer en 'n ander in 'n jeep bewaak die dreigende S. S. Partos wat beskadig is en teen die beskuldigdebank omgeslaan het toe die Geallieerdes in 1942 in die Noord-Afrikaanse hawe beland het.
Hierdie Duitser het dekking gesoek in 'n bomskuiling, op 'n poging om aan 'n geallieerde aanval in die Libiese woestyn te ontsnap, op 1 Desember 1942. Hy het dit nie reggekry nie. #
'N Duikbomwerper van die Amerikaanse vloot gebruik 'n pad as 'n aanloopbaan naby Safi, Frans-Marokko, op 11 Desember 1942, maar raak 'n sagte skouer tydens die opstyg. #
B-17-bomwerpers, van die twaalfde lugmag van die Amerikaanse weermag, het fragmentasiebomme op die belangrike El Aouina-vliegtuig in Tunis, Tunisië, laat val en die lugruim en veld heeltemal bedek. Op die veld onder vyandvliegtuie kan sien brand, op 14 Februarie 1943. #
'N Amerikaanse soldaat vorder versigtig links met 'n submasjiengeweer om enige poging van die Duitse tenkspan te bedek om uit hul vurige gevangenis in hul tenk te ontsnap na 'n tweegeveg met Amerikaanse en Britse anti-tenk-eenhede in Medjez al Bab, Tunisië, op 12 Januarie 1943. #
Duitse gevangenes gevange geneem tydens 'n geallieerde aanval op Duits-Italiaanse posisie in Sened, Tunisië op 27 Februarie 1943. Die hatelose soldaat verklaar dat hy slegs twintig jaar oud was. #
Tweeduisend Italiaanse gevangenes marsjeer terug deur die agtste weermaglyne, onder leiding van 'n Bren-geweerdraer, in die Tunisiese woestyn, in Maart 1943. Die gevangenes is buite El-Hamma geneem nadat hul Duitse eweknieë uit die stad getrek het. #
Hierdie patroon van lugafweer bied snags 'n beskermende skerm oor Algiers. Die foto bevat verskeie oomblikke van geweervuur ​​en toon 'n verdediging wat op 13 April 1943 tydens 'n asaanval op Algiers in Noord -Afrika opgeskiet is.
Italiaanse kanonniers beman hul ligte veldstuk in 'n veld van Tunisiese kaktus, op 31 Maart 1943. #
Generaal Dwight D. Eisenhower, regs, opperbevelhebber in Noord-Afrika, grap met vier Amerikaanse soldate tydens 'n onlangse inspeksie van die Tunisiese gevegsfront op 18 Maart 1943. #
'N Duitse soldaat lê uitgestrek teen 'n mortier na 'n bajonetaanval in Tunis, Tunisië, op 17 Mei 1943. #
Wild entoesiastiese burgers van Tunis groet die seëvierende bondgenote wat die stad beset het. 'N Britse tenksman word op 19 Mei 1943 persoonlik verwelkom deur 'n inwoner van Tunis in Tunisië. #
Na die oorgawe van die asmagte in Tunisië in Mei 1943, het die geallieerde magte meer as 275,000 krygsgevangenes geneem. Hier is 'n samevatting van duisende Duitse en Italiaanse soldate in Tunisië wat op 11 Junie 1943 gesien is in 'n lugskoot van die Army Air Forces.
Die aktrise-komediant Martha Raye vermaak dienspligtiges van die Amerikaanse weermag se 12de lugmag op 'n tydelike verhoog aan die rand van die Sahara-woestyn in Noord-Afrika in 1943. #
Na die nederlaag van die asmagte in Noord -Afrika, het die geallieerde troepe voorberei om die gebied te gebruik om aanvalle op Italië en ander dele van Suid -Europa te loods. Hier vlieg 'n vliegtuig van die US Air Transport Command, gelaai met oorlogsvoorrade, in 1943 oor die piramides in Giza, naby Kaïro, Egipte.
Egipte, Libië, Tunisië, Algerië en Marokko
In 1940 het elk van die vyf gebiede langs die Noord-Afrikaanse kus-Egipte, Libië, Tunisië, Algerië en Marokko-'n koloniale of semi-koloniale status onder 'n Europese mag gehad. Brittanje het formeel 'n protektoraat oor Egipte gestig in 1914. Ondanks die feit dat Egipte in 1922 nominale onafhanklikheid onder Sultan Fuad I verleen het, het Brittanje beheer oor Egiptiese buitelandse beleid en militêre verdediging behou. Brittanje het ook die oewers van die Suez -kanaal beset. Britse beheer oor Egipte is herbevestig ingevolge die Anglo-Egiptiese Verdrag van 1936. Italië het in 1911 die provinsies Cyrenaica, Tripolitania en Fezzan van die Turke verower en in 1934 die verenigde kolonie Libië herdoop.
Frankryk stig in 1881 'n formele protektoraat oor Tunisië, onder toesig van 'n Franse inwoner-generaal. Marokko, onder leiding van 'n sultan, het in 1912 'n Franse protektoraat geword soos in Tunisië, onder toesig van die sultan en sy burokrasie. Frankryk het sy verowering van Algerië in 1830 begin. Teen 1940 was Algerië 'n formele deel van Frankryk wat regeer is deur 'n goewerneur-generaal. Met die ineenstorting van Frankryk en die vestiging van die Vichy -bewind in 1940, het die Franse Noord -Afrikaanse kolonies onder Vichy -beheer gekom.
Oorlog in Noord -Afrika
Die oorlog in Afrika sou 'n sleutelrol speel in die algehele sukses van die Geallieerdes in die Tweede Wêreldoorlog. Binne die Afrika -scenario, in die beginfases van die Tweede Wêreldoorlog, het die Geallieerdes nie goed gevaar nie. Die Slag om Brittanje het die Britse mense hoop gegee ná die wanhoop oor Duinkerke, maar die eerste ware 'smaak' van sukses was om in Afrika te kom met Montgomery se oorwinning oor Rommel se Afrika Korps.
Die Britse leër was in Egipte om die Suez -kanaal te beskerm. Met die gebruik van hierdie kanaal kon 'n groot hoeveelheid tyd ingekort word vir reise wat van Europa na die Verre Ooste geneem is. As Brittanje die Suez beheer, kon Nazi -Duitsland en die ander asmagte dit nie gebruik nie.
As die Geallieerdes ook basisse in Noord -Afrika kon opbou, was daar altyd 'n moontlikheid om 'n aanval te loods op wat Churchill die 'sagte onderbuik van Europa' noem - Italië of Joegoslavië. Hitler was ook bang daarvoor.
Teen 1941 was die Italiaanse weermag allesbehalwe geslaan en Hitler moes Duitse troepe na Noord -Afrika stuur om die geallieerde troepe uit die weg te ruim. Die Duitse mag is gelei deur Erwin Rommel - een van die beste generaals van die oorlog.
In Maart 1941 val Rommel die Geallieerdes in Libië aan. Teen Mei 1941 is hulle teruggestoot na Egipte en slegs Tobruk het teen die "Desert Fox" vasgehou.
In Junie 1941 begin generaal Wavell 'Operation Battleaxe' om Tobruk te help. Dit het misluk, aangesien die Geallieerde mag eenvoudig te klein was om die Afrika Korps te verslaan. Churchill ontslaan Wavell en vervang hom met generaal Claude Auchinleck. Hy beplan 'n aanval op Rommel vir November 1941 met dieselfde strewe om Tobruk te help. Die aanval het geslaag en Rommel moes terugtrek.
Teen Januarie 1942 het Rommel sy magte herorganiseer en teruggeslaan-met sukses. Hy is gestop toe hy Gazala bereik het. Rommel se vaardigheid was om met die minimum te veg. Duitsland het destyds soldate op drie fronte gehad - Frankryk, Rusland en Noord -Afrika. Die Duitse weermag was versprei oor 'n groot gebied en twee derde van die weermag was in Rusland gevestig met 'n proporsionele hoeveelheid toerusting, insluitend noodsaaklike olievoorrade.
In Mei 1942 begin Rommel met 'n nuwe aanval. Hy sou later kommentaar lewer dat hoewel die Britse magte meer wapens as hy gehad het, hulle sulke toerusting op 'n swak manier gebruik het - "bietjie vir bietjie"
In Junie 1942 val Tobruk. 35 000 geallieerde troepe is gevange geneem. Dit was meer mans as wat Rommel tot sy beskikking gehad het.
Auchinleck trek terug na El Alamein en in Julie 1942 vind die eerste geveg plaas. Rommel se aanval wankel net omdat hy nie genoeg voorraad het nie, veral brandstof. Duitse toevoerroetes word belemmer deur nuutgestigte spesiale magte -eenhede - die SAS en Long Range Desert Group. Beide hierdie magte het groot skade aan Rommel se toevoerlyne aangerig en het 'n groot rol gespeel om Rommel se opmars te stuit. Ondanks sukses is Auchinleck afgedank en vervang deur 2 generaals. Generaal Alexander het die algemene bevel gekry en Bernard Montgomery was in beheer van die agtste leër (die woestynrotte). `Monty` het tyd geneem om sy magte te konsolideer en teen Oktober 1942 het hy 230 000 man en 1400 tenks gehad, terwyl Rommel 80 000 man en 500 tenks gehad het.
'Die geveg wat op die punt staan ​​om te begin, sal een van die belangrikste gevegte in die geskiedenis wees. Dit sal die keerpunt van die oorlog wees. " Montgomery
Die Slag van El Alamein het op 23 Oktober 1942 begin met 'n massiewe bombardement van Duitse lyne deur 800 groot gewere. Dit is gevolg deur bombardemente deur vliegtuie voordat die tenks in die geveg gestuur is. Rommel was genoodsaak om terug te trek onder hierdie verwoestende aanval en het dit op 3 November 1942 begin doen. Hierdie keer het hy nie tyd gekry om sy mag te hergroepeer nie, aangesien die Geallieerdes hom nie tyd gegee het om dit te doen nie. Net so belangrik was die Amerikaners wat in Algerië land, wat beteken het dat Rommel vasgevang was tussen die Britse magte en die opkomende Amerikaanse magte. Rommel wou troepe ontruim voordat die onvermydelike gebeur, maar Hitler het dit uitdruklik verbied. Rommel is uit Noord -Afrika gevlieg, maar 130 000 Duitsers het oorgegee en teen Mei 1943 was die oorlog in Noord -Afrika verby.
Die Africa Korps bevat van die beste soldate van Hitler en 'n groot hoeveelheid eersteklas toerusting het deur die Duitsers verlore gegaan, insluitend die nuut ontwerpte geitenks.
Hierdie oorwinning het ook die suide van Italië blootgestel aan inval en die Geallieerdes het Sicilië behoorlik binnegeval wat as springplank gebruik sou word vir 'n inval in die vasteland van Italië en van daar af dele van Duitsland in die suide gebombardeer kon word om meer verwoesting na Hitler se Duitsland te bring. Die oorwinning by El Alamein het ook getoon dat Hitler se leër nie onoorwinlik was nie.
Dit is waar ons geskiedenis begin.
'N Vinnige opsomming:
Australopithecine geleef, ongeveer 4,5 miljoen tot 1 miljoen vC. Hierdie stadium van hominiedontwikkeling is slegs in suidelike en oostelike Afrika gevind. Hulle was ook die eerste mensagtige wese wat regop geloop het.
Homo erectus verskyn ongeveer 1,6 miljoen jaar lank en verdwyn ongeveer 250 000 jaar vC. Hulle is gevind in Afrika, Asië en Europa. Hulle was die eerste menslike hominiede wat uit Afrika verhuis het.
Homo Sapiens het ongeveer 400 000 vC geleef en u is nog steeds een. Hulle is oral op die aarde, maar die vroeë Homo Sapiens is gevind in Afrika, Asië en Europa.
Elke groep het die vorige groep oorvleuel, dus moenie daarna kyk asof die een gebore is en die ander een verdwyn het nie.
Vir meer inligting oor die vroeë geskiedenis van mense, gaan na die Institute of Human Origins webwerf by: http://iho.asu.edu/
As u belangstel in 'n beeld van vroeë mense se beweging oor die hele aarde, neem 'n rukkie en kyk na hierdie webwerf. http://www.bradshawfoundation.com/journey/
Die onderstaande inligting word aangehaal deur die Bradshaw Foundation en Stephen Oppenheimer. Ek is opreg dankbaar vir hul werk.
3,5 miljoen jaar gelede
Australopithecus afarense het in Afrika gewoon en op twee bene gestap en gestaan, maar dit word vermoed dat dit hoofsaaklik in die bome geleef het.
Dit was menslike hominiede en ons het baie van hierdie groep geleer van "Lucy".
Die belangrikste fisiese verskil tussen die vroeë mens en ape is die hande.
2 miljoen jaar gelede
Paranthropus boisel het in Afrika gewoon, met hul tande vier keer groter as ons s'n, kon hulle harde plantegroei eet.
Homo habilis het ook ongeveer twee miljoen jaar gelede in Afrika gewoon. Intelligente aasdiere en gereedskapmakers. Dikwels die Eerste Ware Mense genoem. Hulle was langer en het 'n groter brein as die Australopithecus.
1,5 miljoen jaar gelede
Homo ergaster het ongeveer 1,5 miljoen jaar gelede in Afrika gewoon. Baie groter brein as vorige hominiede, en vaardiger gereedskapmakers en jagters. Waarskynlike voorouers van mense. Versprei na Asië, waar hulle bekend staan ​​as Homo erectus. Homo Erectus was die eerste ware jagters.
500,000 jaar gelede
Homo heidelbergensis het 500 000 jaar gelede in Europa gewoon. Gesofistikeerde gereedskapmakers en kwaai jagters. Waarskynlike voorouers van die Neanderthaler, maar nie van mense nie. Dit is bekend dat Neanderthalers hul dooies met 'n seremonie begrawe het. Hulle het spiese met klippunte, beennaalde gebruik om te naai.
200 000 jaar gelede
Homo neanderthalensis het 200 000 tot 30 000 jaar gelede geleef. Oorheersende hominiede spesies in Europa vir die grootste deel van die laaste ystydperk. Gedryf deur Homo sapiens, moderne mens.
Homo Sapiens in Europa heet Cro Magnon en is bekend vir pyl en boog, goed geboude hutte met sentrale vuurherde vir kettings en hangertjies, grotkuns in die Chauvet -grot, klein standbeelde van ivoor, geweier, beenwerktuie en jagwapens en visvang, olielampe. Hulle bestaan ​​tot aan die einde van die laaste ystydperk ongeveer 10 000 jaar gelede.
Meer as 160 000 jaar gelede het moderne mense - Homo sapiens - in Afrika gewoon. Die vroegste argeologiese bewyse van ons mtDNA- en Ychromosome -voorouers word in Oos -Afrika aangetref.
Vier groepe het as jagter-versamelaars suid gereis na die Kaap die Goeie Hoop, suidwes na die Kongo-kom en wes na die Ivoorkus, met die eerste generasie mtDNA-gene-tipes "L1".
'N Groep het 125 000 jaar gelede oor 'n groen Sahara gereis, deur die oop noordelike hek, teen die Nyl op en die Levant in. Dit is die eerste uitgang van ons voorouers uit Afrika.
Gedurende hierdie tydperk het reënwoude en boswêreld 'n baie groter gebied beslaan as tans, en reënval was oor die algemeen hoër in Noord -Afrika, waardeur mense wild oor die Sahara tot in die Levant kon volg.
Die tak wat die Levant bereik het, is 90 000 jaar gelede dood. Deur 'n wêreldwye bevriesing het hierdie gebied en Noord -Afrika 'n uiterste woestyn geword. Hierdie streek is later weer deur die Neandertal Man beset.
85 000 jaar gelede het 'n groep die mond van die Rooi See oorgesteek - "The Gates of Grief" voordat hulle as strandkammers langs die suidelike kus van die Arabiese Skiereiland na Indië reis. Alle nie-Afrikaanse mense stam uit hierdie groep.
Vanaf Sri Lanka het hulle langs die kus van die Indiese Oseaan tot in Wes -Indonesië voortgegaan, daarna 'n landmassa wat aan Asië geheg is. Hulle volg nog die kus en trek na Borneo na Suid -China.
Die klimaat gedurende hierdie era was 'n uitgestrekte en onbegaanbare woestynband van die weskus van Afrika tot in die noordooste van Siberië, wat toegang tot Noord-Eurasië verhinder het en die strandroete langs die Asiatiese kuslyn verder aangemoedig het.
In 74 000 vC was daar 'n Super-uitbarsting van die berg Toba in Sumatra, wat 'n 6-jarige kernwinter en 'n onmiddellike ystydperk van 1000 jaar veroorsaak het met 'n dramatiese bevolkingsongeluk van minder as 10 000 volwassenes. Vulkaniese as van die uitbarsting tot 5 m diep bedek Indië en Pakistan.
Na die verwoesting van die Indiese subkontinent het herbevolking plaasgevind. Groepe het per boot van Timor na Australië en ook van Borneo na Nieu -Guinee gekruis. Daar was intense koue in die laer pleniglacial tydperk in die noorde.
Die dramatiese verhitting van die klimaat 52 000 jaar gelede het beteken dat groepe uiteindelik noordwaarts na die vrugbare halfmaan kon terugkeer na die Levant. Vandaar het hulle via die Bosporus na Europa verhuis.
Groepe van die oostelike Asiatiese kus het weswaarts deur die steppe van Sentraal -Asië na Noordoos -Asië beweeg. Van Pakistan verhuis hulle na Sentraal-Asië, en van Indo-China deur Tibet na die Qing-Hai-plato.
Sentraal -Asiërs het weswaarts beweeg in die rigting van Oos -Europa, noordwaarts in die Noordpoolsirkel en hulle by Oos -Asiërs aangesluit om die verspreiding na die noordooste van Eurasië te begin. In hierdie tydperk is skouspelagtige kunswerke gebore, soos in die Chauvet -grot in Frankryk.
Die klimaat was in 'n relatief koue fase vir Noordwes en Sentraal-Europa, gebaseer op 'n reeks aanwysers, waaronder plantfossiele, insekfossiele en antieke duineienskappe en permafrostfunksies.
Voorouers van die inheemse Amerikaners wat die Bering Land -brug oorsteek wat Siberië en Alaska verbind, het óf deur die yskorridor gegaan tot by Meadowcroft Pennsylvania voordat 'n dieper ystydperk posgevat het, óf hulle 'n kusroete ingeslaan het.
Noord-Europa, Asië en Noord-Amerika was bevolk, met geïsoleerde oorlewende groepe wat in toevlugsoorde toegesluit was. In Noord -Amerika het die yskorridor gesluit en die kusroete deur Kanada weens die ystydperk gesluit.
Die Last Glacial -maksimum [LGM] was 18 000 jaar gelede. In Noord -Amerika, suid van die ys, het groepe voortgegaan om diversiteit in taal, kultuur en gene te ontwikkel terwyl hulle Suid -Amerika binnekom. In Australië is daar bewyse van fantastiese rotskuns in die Bradshaw -skilderye.
Voortgesette verbetering van die wêreldklimaat. Kusroetes heropen. Monte Verde in Chili was getuie van radio-koolstof-datering van mense, wat 11,790 tot 13,565 jaar gelede plaasgevind het. Eenvoudige klipgereedskap soos vlokkies en klippe is opgegrawe.
Herbesetting van Noord -Amerika 12 500 jaar gelede vanuit die suide vind plaas terwyl die ys noordwaarts beweeg. In die sub-arktiese gebied is 11 500 jaar gelede mense uit die toevlugsoord gedwing wat hulle gebruik het en is nou wat ons Eskimo's, Aleuts en Na-Dene-sprekers noem.
Die eerste bekende godsdienstige tempel is in Turkye gebou. Hierdie webwerf staan ​​bekend as Göbekli Tepe (uitgespreek Guh-behk-LEE TEH-peh) en bevat netjies gesnyde kalksteenpilare gespat met basreliëfs (kerf) van diere-'n optog van gazelle, slange, jakkalse, skerpioene en woeste wilde diere varke. Die gebou is ongeveer 11 600 jaar gelede ontwerp. KLIK OM DIE NASIONALE GEOGRAFIESE ARTIKEL OOR ONDERWERP TE LEES
Die finale ineenstorting van die ystydperk het die aanbreek van die landbou aangekondig. Die Sahara was 'n grasveld, soos geïmpliseer deur die lewensgrootte kameelperdstekeninge in Niger. Herkolonisering van Brittanje en Skandinawië vind plaas. Die landbou floreer om die planeet terwyl die eerste beskawings wortel skiet.
4 600 v.C. By Stonehenge vind die megalitiese sirkel op die Salisbury -vlakte in Engeland ontsag en bekoring - maar ook intense debat ongeveer 4600 jaar nadat dit gebou is deur ou Britte wat geen geskrewe rekord gelaat het nie. KLIK OM DIE NASIONALE GEOGRAFIESE ARTIKEL OOR ONDERWERP TE LEES
3200 vC: In Ierland is daar 'n Megalithic Passage -graf by Newgrange wat ongeveer 3200 vC gebou is. KLIK OM DIE WEBWERF TE KYK