Amptelike regulasies vir vinnige toonhoogte sagtebal - Sport - 2022
Die vinnigste ster Cat Osterman kronkel op
Die snelbal-sagtebal het verskillende stel regulasies. Eerstens vereis die spel self 'n wye verskeidenheid uiters gedetailleerde reëls vir die ontwerp van die veld, die toerusting wat spelers gebruik - van vlermuise tot balle tot handskoene tot die uniform van die skeidsregters - en die spel van die spel self. Daarbenewens is daar 'n aantal beheerliggame in die sport, elk met hul eie stel amptelike reëls. Die amptelike reëls wat deur die verskillende organisasies afgekondig is, is oor die algemeen dieselfde, maar daar is duidelike verskille in die reëlboeke van elke organisasie.
Beheerliggame wat vinnig ry
Daar is 'n handjievol belangrike organisasies, en elkeen het hul eie stel amptelike reëls opgestel, insluitend die Internasionale Sagtebalfederasie, wat die Olimpiese Spele en ander wêreldwye kompetisies reguleer; die Amateur Sagtebalvereniging van Amerika, of ASA, 'n organisasie wat in 1933 gestig is om die reëls vir vinnige veld te standaardiseer; die NCAA, wat die kollege vinnig reguleer; die National Federation of High School Sports, of NFHSS, wat hoërskole en baie jeugligas reguleer; en die Verenigde State Spesiale Sportvereniging. Ander ligas is vry om hul eie amptelike reëls op te stel.
Standaardregulasies vir vinnige organisasies
Die meeste beheerliggame van vinnige sagtebal het soortgelyke reëls aanvaar. Byvoorbeeld, 'n vinnige sagtebal word gespeel met nege spelers in 'n span. 'N Regulasiespel bestaan ​​uit sewe beurte. Die span wat aanstoot neem, probeer om soveel as moontlik lopies in 'n beurt aan te teken voordat drie uithalers aangeteken word. 'N Aangewese hitter word in baie ligas toegelaat, net soos knyp-treffers en -knyplopers. Bunting en slaan slaan word toegelaat in sagtebal met vinnige toonhoogte - en word meestal nie toegelaat in sagtebal-sagtebal nie - wat die klem plaas op die vlermuisbeheer en -snelheid. Die afmetings van die veld is gewoonlik dieselfde, en die opvangbak is 43 voet van die huisplaat af, behalwe in sommige ligas vir jonger kinders.
'N Grafiek op die Alaska ASA-webwerf omskryf baie van die reëlverskille tussen die ASA, NCAA en NFHSS, drie van die belangrikste beheerliggame in die snelveld. Sommige van die verskille is baie belangrik. Die stakingsone in die NCAA loop byvoorbeeld tussen "die onderkant van die bobbejaan se borsbeen en die bopunt van haar knieë." In vergelyking daarmee, definieer beide die ASA en NFHSS die stakingsone as tussen die armput en die bopunt van die knieë. As gevolg hiervan is die stakingsone in die baseballbal van die kollege kleiner, wat 'n beduidende verskil is vir beide vegters en werpers.
Daar is tientalle, indien nie honderde nie, verskille in die amptelike regulering van vinnige sagtebal, en die meeste is relatief gering. Byvoorbeeld, die ASA, NCAA en NFHSS behandel die uitvee van die lyne in die beslag se boks, óf deur 'n beslag of vanger, effens anders. Daar is geen boete vir die uitvee van die lyne onder ASA-reëls nie; 'n staking word opgeroep vir 'n beswaaier wat opsetlik die lyne kragtens NCAA-regulasies verwyder; en die reël van die NFHSS is soortgelyk aan die NCAA, behalwe dat 'n waarskuwing uitgereik word na een uitwissing en die oortredende speler of afrigter na 'n tweede oortreding na die dugout verban word. 'N Ander voorbeeld is dat elkeen van die drie beheerliggame verskillende reëls het ten opsigte van die dra van juweliersware.