Peter Brown na sy Mother- Bunker Hill - Inligting
Peter Brown na sy Mother- Bunker Hill - Geskiedenis
Cambridge, 28 Junie 1777
Vrydag, 16 Junie, is ons beveel om 6 uur te paradeer met 'n dag se voorraad en komberse gereed vir 'n optog iewers, maar ons het nie geweet waarheen nie. So het ons geredelik en vrolik gehoorsaam, die geheel waarvoor ons gevra het, dit was hierdie drie, kolonel Prescotts, Frys en Nicksons .... Omstreeks 9 uur in die nag het ons afgeruk na Charlestown Hill teen Cox Hill in Boston waar ons verskans het, en 'n fort gemaak van ongeveer tien stokke lank en agt breed, met 'n borswerk van ongeveer 8 meer. Ons het daar gewerk
onontdek tot ongeveer 5 uur die oggend, en toe sien ons ons gevaar, teen die skepe van die lyn en die hele Boston teen ons versterk.
Die gevaar waarin ons was, het ons laat dink dat daar verraad was, en dat ons daarheen gebring is om almal doodgemaak te word, en ek moet en sal dit waag om te sê dat daar verraad, toesig of aanmatiging in die optrede van ons offisiere was. En omtrent die helfte na 5 uur die oggend, nadat ons nie meer as die helfte van die fort klaar was nie, het hulle begin vuur, veronderstel ek, sodra hulle bestellings gekry het, redelik vinnig 'n paar minute, en dan stop, en dan weer tot die getal van ongeveer 20 of meer. Hulle het een van ons doodgemaak, en toe het hulle opgehou tot ongeveer eenuur, en toe begin hulle redelik flink; en dit het daartoe gelei dat sommige van ons jong landsmense die gevaar op 'n duideliker wyse as die res verlaat het, wat meer ywerig was om te grawe en ons daarteen te versterk. Ons het amper uitgeput geraak, ons was moeg vir ons arbeid en ons het die vorige aand nie geslaap nie, maar eetgoed, geen drank, maar rum ....
Hulle het baie oor uit Boston en van boord afgevuur tot ongeveer 2 uur, toe hulle met die veerboot van die skepe af skiet, en van die skip wat in die rivier teen die nek lê om ons versterkings te stop, wat die ~- het in 'n mate gedoen. Een kanon het drie mans in twee in die nek van die land afgesny Ons beamptes het keer op keer gestuur na die kanonne van Cambridge in die oggend en kon slegs vier kry, waarvan die kaptein 'n paar keer afgevuur het en dan sy hoed om drie geswaan het keer na die vyand, dan ophou skiet. Omstreeks 03:00 was daar 'n bietjie stilhou van die kanonne wat gebrul het. Kom kyk, daar was 'n kwessie van 4o -bakkies vol gereeld wat na ons toe kom: dit is veronderstel daar was ongeveer 3ooo van hulle en ongeveer 7oo van ons was nie verlate nie, behalwe so versterkings wat ons nie so naby kon kry om iets te doen nie, amper totdat die [y] sien dat ons almal afgesny moet word, of 'n paar van hulle, en toe vorder hulle. Toe ons offisiere sien dat die gereelde manne sou land, beveel hulle die artillerie om uit die fort te gaan en te verhoed dat hulle indien moontlik7 waaruit die kaptein van die artillerie sy stukke neem en dadelik huis toe gaan na Cambridge so vinnig as wat hy kon, waarvoor hy nou beperk is en ons verwag dat hy geskiet sal word vir dit.
Maar die vyand het voor ons geland en voor ons gestaan ​​en hulself in 'n langwerpige vierkant gevorm om ons te omsingel, wat hulle deels gedoen het, en nadat hulle goed gevorm was, het hulle na ons toe gevorder om ons te verswelg, maar hulle het 'n kronkelende mondvol van ons, maar ons kon nog niks met ons handvatsels doen nie, maar ons het net twee kanonne en 'n kanonskutter. En hulle van Boston en van die skepe af skiet en gooi bomme wat ons onderhou totdat hulle amper om ons kom. Maar God in barmhartigheid teenoor ons het ons stryd vir ons gestry, en al was ons maar min, en ons is deur hulle verslaan; ons is bewaar op 'n wonderbaarlike manier wat ver bo verwagting was, tot bewondering, want uit ons regiment was daar ongeveer 37 dood, 4 of 5 gevange geneem en ongeveer 47 gewondes ...
As ons weer tot aksie geroep moet word, hoop ek moed en krag te hê om my rol dapper op te tree ter verdediging van ons vryhede en ons land, met vertroue in Hom wat my nog gehou het en my kop bedek het op die dag van die geveg, en tog 'ons het 4 van ons geselskap verloor en die bobeen van ons luitenant het gebreek en hy is gevange geneem deur die wrede vyande van Amerika, maar ek is ook nie aangeraak nie', ek was in die fort totdat die gereeldes binnekom en ek spring oor die mure, en hardloop ongeveer 'n half kilometer waar balle soos haelkorrels vlieg en kanonne soos donderweer brul.
Jou pligsgetroue Seun
Revere het sy vaardighede as vakman gebruik om kunsgebitte van walrus -ivoor of dieretande in sy pasiënte se monde te dra. In 1776 word hy onbewustelik die eerste persoon wat forensiese tandheelkunde in die Verenigde State beoefen het: Hy het die lyk van sy vriend Joseph Warren geïdentifiseer nege maande nadat die bekende rewolusionêr tydens die Slag van Bunker Hill gesterf het deur die bedrading wat hy op 'n valse gebruik het, te herken. tand. In teenstelling met die algemene legende, het Revere nie 'n stel houtgebitte vir George Washington gemaak nie.
Toe hy nie met die tandheelkunde besig was om te smokkel of besig was nie, het Paul Revere 'n paar van die mees gesofistikeerde kopergravure van die era vervaardig en illustrasies gemaak wat gebruik word in boeke, tydskrifte, politieke tekenprente en tavernemenu's. Een van sy bekendste gravures is 'n sensasionele en propagandistiese uitbeelding van die Boston -bloedbad uit 1770, gebaseer op 'n skildery van die Bostoniese kunstenaar Henry Pelham. Die wydverspreide verspreiding daarvan het die groeiende wrok teenoor die Britse weermag en die regering aangewakker.
Die Tsarnaev -gesin is in die jare na die Tweede Wêreldoorlog met geweld verplaas van Tsjetsjenië na die Sowjetrepubliek Kirgistan.  Anzor Tsarnaev is 'n Tsjetsjeense, en Zubeidat Tsarnaeva is 'n Avar.    Die egpaar het twee seuns gehad, met Tamerlan Tsarnaev gebore in die Kalmyk Outonome Sosialistiese Sosialistiese Republiek  op 21 Oktober 1986, en Dzhokhar Tsarnaev gebore in Kirgistan op 22 Julie 1993.  Die ouers het ook twee dogters.  Volgens sommige [ who? ], het ander Tsjetsjeense Amerikaners in die omgewing die Amerikaanse tak van die gesin blykbaar nie as volledig Tsjetsjeens beskou nie omdat hulle nog nooit in Tsjetsjenië gewoon het nie. 
As kinders het Tsarnaev en sy broer in Tokmok, Kirgisië, gewoon.  In 2001 verhuis die gesin na Makhachkala, Dagestan, in die Russiese Federasie.    In April 2002 is die Tsarnaev-ouers en Dzhokhar met 'n toeristevisum van 90 dae na die Verenigde State.    Anzor Tsarnaev het om asiel aansoek gedoen, uit vrees vir dodelike vervolging weens sy bande met Tsjetsjenië. 
Tsarnaev is in die sorg van sy oom Ruslan in Kirgistan  gelaat en het ongeveer twee jaar later in die VSA aangekom.  In die VSA het die ouers asiel ontvang en daarna aansoek gedoen vir hul vier kinders, wat 'afgeleide asielstatus' ontvang het.  Hulle vestig hulle in Norfolkstraat in Cambridge, Massachusetts. Tsarnaev het tot in sy dood in Cambridge in Norfolkstraat 410 gewoon. 
Die gesin was 'n konstante oorgang 'vir die volgende dekade.  Anzor en Zubeidat Tsarnaev het albei welsynsvoordele ontvang.  Die pa het as agtertuinwerktuigkundige gewerk en die ma as skoonheidskundige  totdat sy haar werk verloor het omdat sy geweier het om te werk in 'n onderneming wat mans bedien. In Maart 2007 het die gesin wettige permanente verblyf gekry. 
Tamerlan Tsarnaev is gebore in die Kalmyk Outonome Sowjet Sosialistiese Republiek (nou Kalmykia), 'n Noord -Kaukasus  eenheid van Rusland, destyds in die Sowjetunie.  Hy was 'n permanente inwoner van die VSA,  'n Russiese burger en 'n Kirgisistanse burger. 
Volgens sy immigrasiedossier is  Tsarnaev in 2003 in die VSA opgeneem en sy visum by die Amerikaanse konsulaat in Ankara, Turkye, ontvang. Nadat hy in die VSA aangekom het, het hy Cambridge Rindge and Latin School, 'n openbare hoërskool, bygewoon.  Hy het aansoek gedoen om toelating aan die Universiteit van Massachusetts Boston vir die herfs van 2006, maar is van die hand gewys.  Hy het tussen 2006 en 2008 deeltyds vir drie termyne deeltyds by die Bunker Hill Community College gestudeer en rekeningkunde bestudeer met die hoop om ingenieur te word.   Hy het die skool verlaat om op boks te konsentreer.  
In 2007 het Tsarnaev 'n Brasiliaanse jeug wat met sy jonger suster, Bella, ongeveer twee jaar uitgegaan het, gekonfronteer en hom in die gesig geslaan. 'N Hoërskoolvriend van Bella het gesê dat Tsarnaev dit nie goedkeur nie omdat die seun nie 'n Moslem was nie. 
Gedurende 2008 het Tsarnaev 'n toegewyde Moslem geword en opgehou drink en rook (uiteindelik 'n jaar later 'n ekstremis geword). Hy begin gereeld die Islamitiese Vereniging van Boston -moskee bywoon naby sy huis in Cambridge, 'n moskee wat Amerikaners vir Vrede en Verdraagsaamheid, 'n jarelange kritikus van die moskee, beweer dat hy ''n merk Islamitiese denke ondersteun wat griewe teen die Weste aanmoedig, wantroue van wetstoepassing en verset teen Westerse regeringsvorme, kleredrag en sosiale waardes ". 
In Mei 2008 het sy suster gesê dat haar man haar bedrieg en geslaan het. Tsarnaev vlieg oor die hele land na Bellingham, Washington, om die brein van sy swaer, Khozhugov, reg te ruk. 
Tsarnaev, 'n aspirant -swaargewigbokser, het by die Wai Kru Mixed Martial Arts Center, 'n Boston -klub, geoefen.  In 2009–10 was hy die swaargewigkampioen in New England Golden Gloves en het hy die Rocky Marciano -trofee gewen.   In Mei 2009 veg hy in die onderdane in die gewigsklas van 201 pond, maar verloor 'n eerste ronde-besluit.  
Tsarnaev het die eerste keer uitgegaan met Nadine Ascencao, wat sy inwonende vriendin geword het. Na 'n voorval tussen Ascencao en Tsarnaev, bel sy 911 huilend en huilend om hulp. Tsarnaev is op 28 Julie 2009 by sy huis in Norfolkstraat 410 in Cambridge gearresteer weens erge huishoudelike aanranding en battery.  Die saak is van die hand gewys weens 'n gebrek aan vervolging, maar Tsarnaev se pa het die vertraging toegeskryf dat sy oudste seun Amerikaanse burgerskap verkry het.   
Tsarnaev het daarna 'n Amerikaner, Katherine Russell, van Noord -Kingstown, Rhode Island, af en toe begin uitgaan terwyl sy Suffolk Universiteit van 2007 tot 2010.  Sy het haar tot Islam bekeer en in 2008 'n hijab begin dra.  Vriende het gesê hy sou vir haar skree dat sy 'n "slet" was.  Hulle beskryf gevegte waarin hy 'in woede sou vlieg en soms meubels gooi of dinge gooi'. 
Die oom van die Tsarnaev -broers, Ruslan Tsarni, het gesê dat hy "bekommerd was dat sy neef sedert 2009 'n ekstremis is". Tsarni het gesê dat die radikalisering van Tsarnaev nie begin het tydens sy besoek aan Rusland in Januarie 2012 nie, maar baie vroeër in Boston nadat hy beïnvloed was deur 'n Moslem -bekeerling, bekend as "Misha".  "Misha" is later geïdentifiseer as Mikhail Allakhverdov, 'n 39-jarige van Rhode Island (van Armeens-Oekraïense oorsprong,  gebore in Azerbeidjan).  Allakhverdov vertel Die New York Review of Books dat hy geweld verwerp het, nie die onderwyser van Tsarnaev was nie, nie in drie jaar met Tamerlan gepraat het nie en nog nooit sy familielede ontmoet het nie. Verder het hy gesê dat hy meegewerk het aan 'n kort FBI -ondersoek wat die NYRB berig het geen bande tussen Allakhverdov en die aanvalle gevind nie. 
Volgens 'n foto -opstel uit 2010 oor hom in Die kommentaar, die nagraadse studentetydskrif van die Boston University College of Communication, het Tsarnaev gesê dat hy besig was om betyds 'n genaturaliseerde burger te word om vir die Amerikaanse Olimpiese bokspan gekies te word. Hy het bygevoeg dat hy 'eerder vir die Verenigde State as vir Rusland sou meeding',  , terwyl hy opgemerk het dat hy Amerikaners nie 'verstaan' nie en geen Amerikaanse vriende het nie.  In 'n latere FBI -verslag is Tamerlan aangeteken dat dit 'n verkeerde aanhaling was en dat die meeste van sy vriende Amerikaans was.   Hy het bygevoeg dat hy hom weerhou van drink en rook, want "God sê nee vir alkohol"  en dat "daar geen waardes meer is nie. Mense kan hulself nie beheer nie". 
Die super-middelgewig Edwin Rodriguez het in 2010 met Tsarnaev gespaar, en het later gesê dat, hoewel Tsarnaev hard geslaan het, hy nie mededingend was nie en onmiddellik gekla het oor maagpyn en ribbes. Hy beskryf Tsarnaev as arrogant, maar '' 'n lafaard ''.  Tsarnaev se verhuurder het gesê dat die bokser se aspirasies nooit bereik is nie, want "sy rug was in 'n baie slegte toestand en hy kon nie by die Olimpiese Spele kom nie".  Sy afrigter en 'n ander bokser beskryf hom as talentvol, maar cool en arrogant.   Veranderinge in die reëls het alle nie-Amerikaanse burgers gediskwalifiseer vir bokse met Golden Gloves, wat Tsarnaev se boksloopbaan en Olimpiese hoop beëindig het. 
Volgens 'n tante in Dagestan, "het hy ongeveer drie jaar gelede [April 2010] regtig in Islam begin belangstel, maar hy was nooit 'n radikale nie." [ aanhaling nodig ]
In die lente van 2010 het sy vriendin, Katherine Russell, swanger geword met hul kind en aan die einde van haar junior jaar die universiteit gestaak om met Tsarnaev op 21 Junie 2010 te trou tydens 'n seremonie van 15 minute in 'n kantoor in die Masjid Al Quran in die Dorchester -omgewing van Greater Boston.      Imam Taalib Mahdee het gesê dat hy die egpaar nie voor die seremonie ontmoet het nie, en Katherine was die een wat gebel en gevra het om daar te trou.  Katherine Russell het hom tot Islam bekeer nadat sy met Tsarnaev begin uitgaan het en die Moslemnaam Karima aangeneem.   Die egpaar het 'n dogter, Zahara Tsarnaev, gebore in Oktober 2010. 
Tsarnaev het in Desember 2010 die eerste keer onder die aandag van die Russiese veiligheidsmagte gekom toe William Plotnikov kortliks in Dagestan aangehou en gedwing is om sy sosiale netwerk -kontakte in Noord -Amerika bekend te maak met bande met Rusland. 
Vroeg in 2011 het die Russiese Federale Veiligheidsdiens (RFD) aan die Federale Buro vir Ondersoek gesê dat Tsarnaev 'n aanhanger van Islamitiese ekstremisme en 'n sterk gelowige is. Die RFD het gesê dat hy hom voorberei om die Verenigde State te verlaat om na die Russiese streek te reis om by ongespesifiseerde ondergrondse groepe aan te sluit.   Die FBI het aanvanklik ontken dat hy Tsarnaev gekontak het, maar het toe gesê dat dit eintlik was nadat Tsarnaev se ma oor RT se kontak met haar seun op RT gesels het.  Die FBI het gesê dat dit 'n onderhoud met hom en familielede van hom gevoer het, maar geen terreuraktiwiteite gevind het nie, en dat dit die resultate in die somer van 2011 verskaf het.  Op daardie stadium het die FBI die RFD vir meer inligting gevra , maar die Russe het nie op die Amerikaanse versoek gereageer nie, en die FBI het die saak amptelik gesluit. 
Tsarnaev se ma het gesê dat FBI -agente vir haar gesê het dat hulle vrees dat haar seun 'n 'ekstremistiese leier' is, en dat hy inligting van 'ekstremistiese webwerwe' kry.   Sy het gesê dat Tsarnaev ten minste drie jaar onder FBI -toesig was en dat "hulle elke stap van hom beheer het". Die FBI het hierdie beskuldiging ten sterkste ontken.   Tsarnaev "vaagweg bespreek" jihad tydens 'n telefoonoproep van 2011 met sy ma wat deur die RFD opgeneem is, en intelligensiebeamptes het ook sms'e ontdek waarin sy ma bespreek hoe hy gereed is om vir Islam te sterf.  Aan die einde van 2011 het die Central Intelligence Agency sowel Tsarnaev as sy ma op sy databasis Terrorist Identities Datamart Environment geplaas.  
Betrokkenheid by Waltham drievoudige moord Redigeer
Twee Joodse mans, Erik Weissman en Raphael Teken, asook hul huisgenoot Brendan Mess, is op 11 September 2011, die 10-jarige herdenking van die 9/11 aanvalle, dood in 'n drievoudige moord in Waltham, Massachusetts.    Elke slagoffer se keel is met soveel geweld gesny dat hy amper onthoofd is. Duisende rande se dagga en kontant het die liggame van die slagoffers agtergelaat, en $ 5 000 is op die toneel gelaat.  Die plaaslike distriksprokureur het gesê dat dit blyk dat die moordenaar en die slagoffers mekaar ken. Daar is op 23 April 2013 berig dat die plaaslike owerhede geglo het dat Tsarnaev moontlik verantwoordelik was vir die drievoudige moord, en hulle en die FBI ondersoek die moontlikheid.     In Mei het forensiese getuienis die twee broers met die toneel van die moorde verbind, en hulle selfoonrekords het hulle in die omgewing geplaas. Die amptenare het gewaarsku dat dit nog te vroeg is om te oorweeg om 'n klag teen die jongste van die twee broers te lê totdat die definitiewe DNS -toetsing voltooi is. 
ABC het op 23 April 2013 berig dat owerhede Tsarnaev verbind het met die Waltham -onopgeloste driedubbele moord.  'n Bevestigingsverklaring wat gedeeltelik in November 2019 verseël is, bevat verdere inligting oor die verband tussen Tsarnaev en die drie manslag. 
Besoek aan Rusland Edit
Tsarnaev het in Januarie 2012 via die Domodedovo Internasionale Lughawe in Moskou na Rusland gereis en in Julie 2012 na die VSA teruggekeer.  Hy en sy vrou het van September 2011 tot November 2012 openbare hulp en kosseëls ontvang, wat die hele tyd ingesluit het Tsarnaev Rusland. Zubeidat Tsarnaeva het gesê dat haar seun wou hê dat sy vrou en hul kind saam met hom na Dagestan moes verhuis, en dat: "Sy het self ingestem dat sy gesê het dat sy 'n ander kultuur, taal wil bestudeer." 
Gedurende die ses maande wat hy oorsee was, het hy sy gesin in die Noord -Kaukasus besoek.
Tsarnaev se pa het gesê dat hy ses maande by hom was in Makhachkala, die hoofstad van Dagestan, en dat hulle gewone dinge gedoen het, soos om familie te besoek. Sy pa het ook gesê dat hulle Tsjetsjenië twee keer besoek het, om familielede daar te besoek en om sy seun se nuwe Russiese paspoort te ontvang.   Terwyl Tsarnaev in Januarie 2012 in Rusland aangekom het, het hy egter eers in Maart in Dagestan aangekom, en sy pa het in Mei daar aangekom.  Michael McCaul, voorsitter van die US House Homeland Security, het gesê dat hy van mening was dat Tsarnaev tydens sy reis opleiding ontvang het en radikaliseer.  In 'n vroeë verslag het Abdurashid Magomedov, minister van binnelandse sake van Dagestan, deur 'n woordvoerder gesê dat Tsarnaev "tydens sy besoek nie kontak gehad het met die [Islamistiese] ondergrondse nie". 
Die tweede neef van die Tsarnaev -broers se ma, Magomed Kartashov, is 'n figuur in die Islamitiese gemeenskap van Dagestan.  Zubeidat het bevestig dat hulle "baie naby geword het." Die Islamitiese organisasie van Kartashov, "The Union of the Just", bepleit Islam as 'n politieke stelsel onder sharia -wetgewing. Kartashov verklaar later dat die bomaanval in Boston 'goed' was omdat dit bekeerlinge tot Islam sou toeneem, soortgelyk aan die aanvalle van 11 September 
Volgens mediaberigte is Tsarnaev gesien deur die Dagestan -polisie, wat toesig gehou het, en ses besoeke aan 'n bekende Islamitiese militant in 'n Salafi -moskee in Makhachkala, wat deur 'n medewerker van Ayman Zawahiri gestig is, besoek.     Volgens die Russiese ondersoekende koerant Novaya GazetaTsarnaev, sonder vermelding van Russiese veiligheidsbronne, is verbind met die 23-jarige William Plotnikov, 'n etniese Russies-Tataarse Islamitiese militant en Kanadese burger, met wie hy gekommunikeer het via aanlyn sosiale netwerk-webwerwe.   Tsarnaev het ook Toronto besoek, waar Plotnikov saam met sy ouers gewoon het.  Een keer in Dagestan word gesê dat Tsarnaev verskeie kere met Makhmud Mansur Nidal, 'n 19-jarige Dagestani-Palestynse man, vergader het. Nidal was ses maande lank onder toesig van Dagestan se anti-ekstremisme-eenheid as 'n vermeende werwer vir Islamitiese opstandelinge, voordat die polisie hom in Mei vermoor het.  Volgens Novaya Gazeta, Het Tsarnaev probeer om by die plaaslike opstand aan te sluit, en is 'n periode van 'kwarantyn' geplaas - 'n goedkeuringstoets deur opstandelinge wat op soek was na dubbele agente wat infiltreer, en dit neem 'n paar maande om 'n rekruut te verifieer. Nadat Tsarnaev se beweerde kontakte albei vermoor is, het hy 'bang geword en gevlug'. Hy het Rusland verlaat in Julie twee dae nadat Plotnikov vermoor is, in 'n oënskynlike haas wat Russiese owerhede as verdag beskou het, nie wag om sy nuwe Russiese paspoort te gaan haal nie - oënskynlik een van sy belangrikste redes waarom hy na Rusland gekom het.    
In 'n onderhoud het Tsarnaev se pa later gesê dat hy sy seun moes dwing om terug te keer na die Verenigde State om sy Amerikaanse burgerskapaansoek te voltooi, nadat Tsarnaev sy gesin probeer oortuig het dat hy vir altyd in Dagestan kon bly. 
Keer terug na U.S. Edit
Tsarnaev keer op 17 Julie 2012 terug na die VSA, nadat hy 'n lang, dik baard gegroei het     en kohl om sy oë gedra het as teken van sy godsdienstige toewyding aan die Soenniete van Islam en die voorbeeld van Mohammed.  Sy lewe het 'n 'toenemend puriteinse godsdienstige toon' aangeneem met 'Islamistiese sekerheid'.  Hy het aan sommige familielede voorgekom dat hy 'n 'ekstremis' geword het. 
Na sy terugkeer na die VSA, skep Tsarnaev 'n YouTube -kanaal met snitlynskakels na twee video's wat onder die kategorie "Terroriste" gemerk is, waaronder een vir die Islamitiese militant Amir Abu Dujana van Dagestani (Gadzhimurad Dolgatov, ook bekend as 'Robin Hood', 'n bevelvoerder van 'n klein groepie in die Kizilyurt -distrik, wat einde Desember 2012 in 'n geveg dood is) is die video's later uitgevee.     CNN en die SITE Institute het 'n skermgreep gevind van een van die video's, waarin lede van die militante Islamitiese groep Kaukasus uit die Noord -Kaukasus verskyn het.  Hy het ook gekoppel aan jihadi -video's op YouTube, insluitend die deur die radikale geestelike Feiz Mohammad in een video, en daar kan stemme in Arabies hoor sing terwyl bomme ontplof.     Hy lees gereeld ekstremistiese webwerwe, waaronder Al-Qaeda in die Arabiese skiereiland Inspireer aanlyn tydskrif. 
Tsarnaev het op 5 September 2012 aansoek gedoen om Amerikaanse burgerskap, maar Homeland Security het die aansoek vir 'bykomende hersiening' terughou omdat hulle 'n rekord van die 2011 FBI -onderhoud met hom gevind het. 
Tsarnaev en sy vrou het in November 2012 staatswelsynvoordele ontvang, maar nie ten tyde van die bombardemente van Marathon in April 2013 nie.  Die prokureur van sy vrou het gesê dat Tsarnaev werkloos was voor die bombardement  en dat hy gehelp het sorg vir hul dogter, terwyl sy vrou meer as 70 uur per week as hulpverlener by die huis gewerk het om haar gesin te onderhou. 
Tsarnaev is minstens nege keer in vier jaar deur die polisie in Boston, Brookline en Cambridge afgetrek. Die bron sê nie presies watter jare dit was nie. 
In November 2012 het Tsarnaev na bewering 'n winkelier in 'n Midde -Oosterse kruidenierswinkel in Cambridge, naby 'n moskee, waar hy soms gebid het, gekonfronteer nadat hy 'n bord daar gesien het wat Thanksgiving -kalkoene adverteer. Hy het gesê: "Dit is kuffar"-'n Arabiese verwysing na nie-Moslems-"dit is nie reg nie!". Ook in November 2012 staan ​​Tsarnaev op en daag 'n preek uit waarin die spreker sê dat, net soos 'ons almal die verjaardag van die profeet vier, ons ook 4 Julie en danksegging kan vier', volgens Yusufi Vali, 'n moskee -woordvoerder. Vali het gesê dat Tsarnaev gesê het dat hy 'aanstoot geneem het om iets te vier', hetsy die profeet se verjaardag (wat nie alle Moslems vier nie) of Amerikaanse vakansiedae.  In Januarie 2013 het Tsarnaev weer 'n Martin Luther King Jr. -preek by 'n moskee in Cambridge ontwrig. Hy het beswaar aangeteken dat die spreker Muhammad met Martin Luther King Jr vergelyk het. Tsarnaev is deur lede van die gemeente neergeskree en is later gevra om nie na die moskee terug te keer nie, tensy hy bereid was om te onthou van skree tydens preke. Volgens die moskee het Tsarnaev voorheen 'n preek ontwrig. 
Salem Poor, patriot -soldaat
Posseël met Salem Poor, 'n soldaat tydens die Slag van Bunker Hill.
Salem Poor het sy lewe as 'n slaaf in Massachusetts begin en dit as 'n Amerikaanse held beëindig. Hy is gebore in die laat 1740's en het twee dekades later sy eie vryheid vir 27 pond gekoop, wat gelykstaande is aan 'n paar duisend dollar vandag. Kort daarna het Poor hom by die stryd om onafhanklikheid aangesluit.
Daar word vermoed dat hy verskeie kere ingeroep het in die gevegte van Saratoga en Monmouth. Hy was egter die bekendste vanweë sy heldhaftigheid tydens die Slag van Bunker Hill waar sy bydraes medesoldate so beïndruk het dat 14 van hulle na die oorlog formeel sy uitstekende gevegsvaardighede erken het met 'n versoekskrif by die Algemene Hof van Massachusetts . Daarin roep hulle hom uit as 'n dapper en dapper soldaat, en sê dat hy hom soos 'n ervare offisier gedra het. vyandelike soldate.
Rol in die Boston Tea Party
Die politieke protes, bekend as die Boston Tea Party, het op 16 Desember 1773 in Boston, Massachusetts, plaasgevind.
Nadat die Britse parlement in 1773 die Tea Act aangeneem het wat die koloniste wou dwing om hul tee by die Britse Oos -Indiese Kompanjie te koop, het Adams gehelp om Bostoniste te organiseer om die teevervoer te belemmer. Een groep teenstanders het sake nog verder gevoer: hulle het hulle as Indiese krygers aangetrek en aan boord gegaan van verskeie Britse skepe om hul tee te gooi, in die sogenaamde Boston Tea Party. Adams, wat moontlik 'n rol gespeel het in die beplanning van die geleentheid, het daarna dit in die openbaar geprys en geskryf dat die betogers volgens 'n suiwer en reguit beginsel opgetree het. "
Uiteindelik het die Britse owerhede genoeg gehad van Adams en sy opwinding. In 1775 het die Britse generaal Thomas Gage 'n mag soldate van Boston na Lexington gelei, op 'n missie om Adams en mede -koloniale radikale John Hancock in hegtenis te neem. Maar Amerikaanse spioene het die plan ingelig, en Amerikaanse militante het die Britte op Lexington Common gekonfronteer. Die daaropvolgende gevegte tussen Lexington en Concord was die eerste gewapende konfrontasies wat die rewolusionêre oorlog veroorsaak het.
As afgevaardigde van die Kontinentale Kongres onderteken Adams die Onafhanklikheidsverklaring en sit sy ontstekende retoriek voort. In 'n toespraak van 1776 in Philadelphia het hy Amerikaners wat die kant van die kroon was, gekrenk. 𠇊s u van rykdom hou meer as van vryheid, gaan die rustigheid van diensbaarheid as die lewendige wedstryd van vryheid in vrede van ons weg, het Adams gesê. " Ons vra u raad of arms nie. Hurk neer en lek die hande af wat jou voed. "
As lid van die kontinentale kongres het Adams ook gehelp met die opstel van die statute van die konfederasie, die voorganger van die Amerikaanse grondwet.
Tradisies en geskiedenis van Anderson County
deur Louise Ayer Vandiver, 1928
Getranskribeer deur Dena W. vir Anderson County, South Carolina Genealogy Trails
Sommige van die vroeë burgers en huise
Die Mexikaanse oorlog, die groot vuur en ou hervormer
Een van die vroegste gesinne van Anderson County was dié van Alexander Moorhead. Trouens, mnr. Moorhead het voor die graafskap gekom. Hy bou in 1813 die oulike huisie enkele kilometers noord van Anderson wat sy seun, mnr. Robert Moorhead, tot sy dood 'n paar jaar gelede bewoon het. Die huis staan ​​waarskynlik nog. Daar is 'n interessante verhaal oor die oorsprong van die naam. Daar word gesê dat daar lank, lank gelede in dieselfde omgewing twee mans met dieselfde naam, John Muir, in Skotland gewoon het. Die een het bo -op 'n heuwel gebly en het bekend geword as John Muir, op die heuwel of 'ag', en die ander as John Muir, op die bruin gesig. Die kans was dat 'n bul in die buurt mal geword het en dat die mense van die gemeenskap, gewapen met alles wat as 'n wapen gedra kon word, uitgegaan het om die dier dood te maak. John Muir, van die "agting", het hom met 'n vurk gewapen en was gelukkig om die bul, wie se kop hy triomfantelik huis toe gedra het, dood te maak. Die daadwerklike daad, bygevoeg tot die 'agting' wat reeds in verband met sy naam gebruik is, het dit uiteindelik as Moorhead, wat mettertyd Moorhead geword het, reggemaak.
Die Anderson Moorheads het eers in Union District gewoon. Die hoof van die gesin was nog 'n John, tydens die Revolusionêre Oorlog, lojaal aan Brittanje. Sy twee seuns het egter in die leër van die patriotte geveg. Alexander Moorhead was 'n klein seuntjie ten tyde van die oorlog met Engeland, en hy het gereeld vertel hoe hy die "Red Coats " by sy vader se huis verbyloop en hardloop om in 'n omheining te skuil totdat hulle buite sig was.
Hy was een van die eerste wit mans wat hulle in hierdie deel van die land gevestig het. Sy huis is uit houtblokke gebou, die tussenruimtes gevul "met klein bakstene gemaak om die plek te pas. 'N Paar jaar voor sy dood is Robert Moorhead oorgehaal om die voor- en sye van sy huis met weerplank te bedek, maar die oorspronklike houtblokke is nog steeds daar, en aan die agterkant kan dit gesien word.
In 1814 word Alexander Moorhead verkies tot kaptein van 'n militêre kompanie wat bestaan ​​uit mans uit die Pendleton -distrik, en woon in wat later Anderson geword het, wat Georgië binnegegaan het om Indiërs te beveg. Die onderneming het ses maande daaraan bestee. Die mense van hierdie omgewing het grootliks van patats geleef
daardie vroeë tyd, en mnr. Alexander Moorhead het waarskynlik die grootste deel van die aartappels verkoop. Selfs aan mense wat hul eie aartappels grootgemaak het, het hy die nodige saad verkoop. Hy het ook groot hoeveelhede tabak verkoop.
'N Entjie terug van die Moorhead -huis is 'n oulike ou Hollandse baksteen -oond. Dit het 'n groot holte om te bak en 'n klein een vir vuur.
Die Moorhead -plek was oorspronklik die eiendom van 'n Ier met die naam Loflin. Hy het in 'n houthuisie gewoon. In 1704 kom mnr. Moorhead, toe kom 'n jong man uit Union en koop die eiendom. Hy het dadelik gaan werk om 'n oes te maak, en nadat dit gemaak en bymekaargemaak is, keer hy terug na Union toe en laat sy ouers by hom kom woon. Die jeug was toe net twintig jaar oud. By die ouers kom ook 'n jong suster, wat getroud was met 'n meneer Lewis, oupa van mnr. J. B. Lewis. Die huidige huis is destyds nie gebou nie. Die gesin het die kajuit van meneer Loflin beset, en op die lae hok het die bruid aangetrek vir die troue. Die oorspronklike huis staan ​​nog, 'n buitegebou van die plaas, en die smerige hok is te sien. Die bruid was dalk nie lank as sy was nie, sy het gebuig gebuk.
Alexander is ook gou getroud, en dit is vir sy jong vrou wat hy die huidige huis gebou het, 'n gebou met twee verdiepings met 'n groot sitkamer en 'n ell wat twee ander kamers bevat, en 'n baie pretensieuse huis toe dit opgerig is. Mnr. Moorhead en sy vrou word begrawe in die kerkhof van Concord, nie ver van hul huis nie.
Ten weste van die stad Anderson staan ​​nog 'n bekende huis, maar tog deur baie mense genoem, die ou Keys Place. " Die eerste eienaar van die naam was Peter Keys, gebore in Ierland in 1761. Ook hy , gekom voordat die graafskap dit gedoen het. Daar word gesê dat sy huis die eerste glasvensters het wat ooit in die gemeenskap gesien is, en dat mense uit hul pad gery het om die plek te verbygaan en die innovasie te sien. Hy het ook die eerste kluis vir die dooies gebou. Dit is nog te sien, 'n baksteenstruktuur 'n entjie van die huis af, eens in die hart: van die koel bos, nou amper langs die openbare pad. In die kluis rus die lyke van mnr. Keys en sy "vrou, verskeie van hul kinders en kleinkinders, en ander familielede in totaal, ongeveer agtien mense. Die gewelf is nou ommuur en verseël. Daar is geen manier om daarin te kom nie as om dit af te breek.
Die strate van die stad, sowel as die landpaaie in die vroeë dae, is in 'n reis toestand gehou deur 'n kontrak met die laagste bieër vir die werk te neem, wat dan sy slawe, as hy het, op die taak gesit het, of geen, gehuurde hande. Die werk was om onkruid af te sny, gate te vul en die oppervlak glad te maak.
Selfs so laat as 1860 was die paaie in die Anderson -distrik blote paadjies, of plantasieweë. Daar was min openbare hoogtes, en die paar het dit ellendig gehou. Die meeste reise is met die perd of te voet gedoen. Perdry was makliker as om te ry, en dit was 'n algemene gesig om 'n man te sien ry met sy vrou of dogter agter hom. Die baie stylvolle mense het 'n kussing vir die vroue gebruik om op te sit, maar onder gewone mense het hulle net op die perd se kaal rug geklim en aan die man voor gehang.
Teen die middel van die negentiende eeu was daar roetes tussen belangrike dorpe, en hulle het, indien moontlik, deur kleiner plekke geloop. Die busse was baie swaar en het nie selde in die modder van 'n byna onbegaanbare pad vasgesteek nie, en die mans se passasiers, en die meeste van hulle was mans, vroue het selde ver van die huis af gegaan en hulle moes uitklim. Op "die koue Saterdag " in 1833 was die enigste manier waarop die verhoogafrigter enigsins kon beweeg deur die bestuurder 'n byl te dra waarmee hy ysbelaaide boomtakke weggesny het wat sy vordering belemmer het. Intussen het die passasiers, indien enige, wat was onbeskaamd genoeg om op die vreeslike dag te reis, het in die koets gesit en byna nie die werklike bevriesing vrygespring nie.
Anderson se eerste timmerman, Hugh Whittaker, het iewers agter die westekant van die plein gewoon. Naby die nuwe stad was baie setlaars. David Anderson het gebly waar mevrou Frank Johnson se huis nou staan, 'n entjie buite die stad was dit op sy dag, en hy het hout ingesleep om te verkoop. 'N Edele lyn ou peerbome wat deur die Andersons geplant is, staan ​​steeds aan die kant van die huidige huis.
'N Ander van die oorspronklike name in die graafskap was Breazeale, Gambrell, Kay, majoor, Erskine, Shirley, Long, Roseman, Wellborn, Broyles, Reed en vele ander.
Daar word gesê dat meneer Enoch Reed, 'n oom van regter JP Reed, in die herfs van 1818 van South Carolina na Indiana gegaan het weens die baie ernstige droogte wat Pendleton besoek het. Mnr. Grief Horton en mnr. Enoch Reed, die bure, het drie of vier ploeë elk gehardloop en tussen hulle slegs sowat sestig bossies koring gemaak. Mnr. Horton het mnr. Reed se mielies gekoop, en dit, met die hawer en ander versorgers wat hy gemaak het, het hom in staat gestel om tot die volgende jaar deur te trek. Reed, of Reid, omdat die naam in beide rigtings gespel is, het die deel van die land verlaat. Dit lyk waarskynlik dat hy die voorouer was van Whitelaw Reid, die staatsman wat nie baie jare gelede die minister van Engeland was nie. Daar is 'n tradisie in die Whitelaw Reid -familie dat hul voorouer uit Indiana verhuis het toe Indiana deel was van die byna onontginde weste.
Anderson het baie belang gestel in die oorlog met Mexiko. Dit het 'n paar soldate na die weermag gestuur, en die mense tuis was baie opgewonde oor oorlogsnuus. Daar is 'n verslag oor hoe die stad die nuus van 'n oorwinning gevier het.
Meneer Reed en Orr was destyds die voorste advokate, en op daardie spesifieke aand het die skitterende voorkoms van hul kantoor, wat op Brick Range gestaan ​​het, meer as halfpad na die noordelike kant, 'n skare om sy deure gelok om te vind die betekenis van die beligting uit. Kolonel Orr was afwesig uit die stad, maar kolonel Reed, met sy gewone oog op goeie effek, het die versierings gereël. Die voorkant van die kantoor was grootliks glas, groot vensters en 'n groot lig in die deur wat genoeg ruimte bied vir ligte. Op 'n entjie voor die deur word 'n pragtige deursigtigheid verhoog met gepaste toestelle en leuse ter ere van "Ons dapper leër en die illustere en patriotiese generaals wat hulle na die oorwinning gelei het, en#8221 wat natuurlik verduidelik het aan diegene wat nie die nuus gehoor tydens die vertoning nie. Op die voorkant van die deursigtigheid langs die openbare plein verskyn dit in vet verligting, oënskynlik in goue letters, die toestel: "Generaal Taylor, die held van vier gevegte in een jaar — die People's Man ". Links, in soortgelyke karakters, was "General Scott, Lundy's Lane, Vera Cruz en Cerro Gordo, Monumente tot sy roem, " en regs," kolonel Butler en die Palmetto Regiment. " Die insae hiervan toestelle volstaan ​​om die patriotiese entoesiasme van die skare aan te wakker, wat gemanifesteer is deur luidrugtige gejuig. Bon-brande het op die plein aangesteek en te midde van geskree het 'n optog die deursigtigheid voor hom gedra. Dit marsjeer om die plein en langs die hoofstrate van die dorp en keer ongeveer elfuur terug na die punt waar dit begin het.
Die skare het uit die trappe van die kantoor om toesprake gevra deur kolonel Reed, Peter Vandiver en John V. Moore.
Op 9 April 1845 waai 'n sterk wind oor die klein dorpie, en ongeveer middernag word die slapende mense opgewek deur die kreet: "Vuur!" in die plek, die plek wat nou in die winkel van Efird beset is, was in vlamme. Meneer Griffin, die bestuurder van die winkel, het daarin geslaap, en hy het wakker geword toe hy die gebou vol rook gevind het. Die wind versprei die vuur vinnig, en die "emmerbrigade", 'n dubbele lyn van die vuur na die putte wat aan elke kant van die hofgebou gestaan ​​het, vol emmers aan die een kant en leë die ander, wat dit aan brandbestryders oorhandig het, kon nie teen die vlamme vorder nie. Die hele ry geboue is vernietig.
Mnr Crayton se winkel, wat aan die uiterste punt gestaan ​​het van waar die brand ontstaan ​​het, het natuurlik laas gevang, en hy het tyd gehad om sy goed uit te haal. Hulle is op die plein gestapel waar die Konfederale Monument staan, en die nesdag is na die hofgebou geneem, waar hy nog 'n rukkie lank sake gedoen het. Hy was nog besig om die hof te beset toe die tyd aangebreek het vir die lentetermyn. Regter Johnson sou voorsit. Toe hy Anderson bereik en van die situasie te wete kom, weier hy dat Crayton se besigheid versteur word, en voer die hele hof uit die plein van die Orr Hotel.
Maar die drukkery, waar mnr. Reed The Highland Sentinel gepubliseer het, was nie so gelukkig nie. Dit is verbrand met al die inhoud, waaronder die boek waarin die notule van die stadsraad van die begin af gehou is. Mnr Reed was destyds bedoel, en die vergaderings is in sy kantoor gehou, en die boek het daar gebêre.
Die brand het die hele westekant van die plein gebrand, toe die straat gespring en die Benson -hotel betrap. Daar was egter tyd om dit voor te berei, die gebou was bedek met nat komberse wat versadig gehou was, en daar is die brand nagegaan. Daardie aand het die kindertjies van meneer Crayton by hul grootouers, meneer en mevrou Benson, gebly. Hulle is wakker gemaak en na Rose Hill gestuur, toe ver uit die stad. Die hewige wind het brandende hout tot by die regter Whitner se grasperk gedra, en die bosse tot by die Quattlebaum -plek is aan die brand gesteek. Skure wat oor vate opgerig is op Osborne se bruin erf by Whitner Creek is gebrand.
Anderson het nog nooit so 'n vuur gehad nie, en alhoewel daar nou min mense is wat die vreeslike nag onthou, is dit nog steeds vir Anderson "The Big Fire ".
In 1845 het Anderson 'n markhuis gebou. Dit staan ​​omtrent waar Penny se winkel nou is, en 'n hoë heining is aan die agterkant van die hof gebou, wat die hele oostekant van die plein omring het. Die enigste manier om die mark te bereik, was deur die hof. Mense moes voor die dag gaan om vleis te gaan haal, en die reël was: "eerstelinge, wie eerste bedien."
Die klein ou kanon, nou bekend as 'Ou Hervormer', is in die vroeë dae vanaf Fort Six Six na Anderson gebring, en die vreugdevolle noot is by alle openbare geleenthede gehoor. Goewerneur McDuffie het gereeld na Anderson gekom om die burgermag te hersien, en op daardie tydstip het die kanon gepraat
Net toe dit by die graafskap kom, is onseker, net soos die vorige geskiedenis. Sekerlik voor 1850 behoort dit aan 'n artillerie -onderneming wat georganiseer is deur die mense wat in die afdelings woon wat nou bekend staan ​​as Deans en Starr. Die versamelgrond was by Howard's Old Field, ongeveer 'n kilometer oos van die huidige stad Starr. Die uniform van die onderneming was 'n koperbroek en blou jasse. Die onderneming het in 1832 bestaan, hoeveel vroeër nie bekend is nie. Die klein kanon was die voorwerp waarom hulle bymekaargekom het, waarvan die ontploffings entoesiasme gewek het en die vlam van patriotisme wat in die borste van die dapper seuns gebrand het, tot groter ywer opgewek het.
Die geselskap is opgevolg deur een wat bestaan ​​het uit 102 man, onder bevel van majoor Thomas Dean, hul uniform "was swart, baadjies en 'n wit broek. Die kanon was hul enigste veldstuk, en hulle het dit na aan die hart gelê. Hulle het 'n huis op die skougrond gebou vir dit is veilig gehou, en in alle algemene opslae is dit na vore gebring en in gebruik geneem. meer as een viering van die Konfederale oorwinnings. Na die nederlaag van die Suide sak die kanon, net soos sy mense, in moedelose stilte tot 1876, toe die vreugdevolle noot weer hoor skree, net soos die mense: "Hurra For Hampton. "
Majoor John B. Moore het die idee gekry om die ou kanon uit die vergetelheid te red, en meneer "Pink " Reed het dit gevolg. Hy het dit half bedek met vuil in 'n ou veld gevind en dit na die stad gebring. Kolonel Hoyt, destyds redakteur van The Intelligencer, noem dit "Ou Hervormer. "
Die kanon is van Engelse vervaardiging, koper en is waarskynlik tydens die rewolusie gebruik, alhoewel daar op daardie stadium nog geen outomatiese weergawe daarvan was nie, maar daar is 'n tradisie dat dit deur sowel Britte as Amerikaners gebruik is. Daar word gesê dat dit in 1814 na die Anderson -graafskap vervoer is deur 'n man met die naam Hanks, wat deur baie mense geglo is die vader van Nancy Hanks, wat daarna met Thomas Lincoln getroud is en die moeder geword het van Abraham Lincoln. Al die verhaal is egter suiwer tradisie en het geen bevestiging nie.
Die ou koperveldstuk weeg 600 pond en is met 'n lont aangeraak in plaas van die koord van latere dae. Sy fyn koets het meer as honderd jaar gelede verrot. Tydens die oorlog was daar geen yster in die provinsie nie, en was daar geen geld om werktuie te koop nie, maar die yster van die ou stut is gebruik om ploegskare te maak.
Daar is 'n tradisie dat die kanon in Desember, 1860, van die ou versamelterrein geleen is, en dat sy stem die nuus geblaas het dat die Ordonnansie van Afsondering onderteken is, waarna dit na sy vorige plek teruggebring is tot sestien jaar sou verbygaan . Na die Hampton -veldtog is dit weer vergeet en verwaarloos. Dit lê lank, weer half begrawe in die aarde naby die vragdepot, en dertig of meer jaar gelede het wyle W. R. Hubbard dit gered en op sy grasperk neergesit. Daar het dit gebly tot ongeveer 1905 of 1906, toe mevrou JL McGee, destyds regent van Cateechee Chapter, Daughters of the American Revolution, haar hoofstuk geïnteresseerd was in die verkryging van die historiese stuk en dit op 'n opvallende plek in North Main Street, omtrent teenoor die Sentrale Presbiteriaanse Kerk. Daar het dit 'n paar jaar gestaan ​​totdat 'n motoragtige stadsraad, nadat hy al die bome in die straat afgekap het, sy aandag gevestig het op die klein kanon en besluit dat dit 'n spoed is en dit afneem. Toe verdwyn dit uit sig en geheue totdat burgemeester Foster Fant dit tydens sy eerste termyn laat monteer en in sy huidige posisie plaas.
Sommige van die voorvaders
Een van die vroegste gesinne in die land was die van Peter Acker. Die stigter van die gesin in Amerika was William Acker, wat omstreeks 1750 uit Duitsland gekom het, met drie seuns, waarvan een boord op die reis verlore geraak het. Die twee wat oorgebly het, was William, Jr., en Peter. Hulle vestig hulle in New Jersey, nie ver van Philadelphia af nie. Van die oudste, William, Jr., is niks bekend aan die suidelike tak nie, dit word veronderstel dat hy geleef het, gesterf het en afstammelinge in New Jersey nagelaat het.
Die ander seun, Peter, met sy vrou, Jane Southerland, verhuis na Fair Field, Suid -Carolina. Ook hy het moontlik afstammelinge in New Jersey, aangesien Jane Southerland sy tweede vrou was. Hy het moontlik ouer kinders in die Noordelike Staat agtergelaat.
Peter was 'n soldaat in die Revolusionêre Oorlog. Hy moes hom gevestig het op die publieke domein in Fair Field, want daar kan geen rekord gevind word van sy eiendom daar nie. In 1790 verhuis hy na die Pendleton -distrik en koop baie hektaar aan die Saluda -rivier, naby Shady Grove. Peter Acker is omstreeks 1815 oorlede.
Die vader van mev Peter Acker, Alexander Southerland, het onder eienaardige omstandighede na Amerika gekom. Hy was 'n student aan die Universiteit van Edinborough en het saam met 'n groep universiteitsseuns op 'n dag op 'n vaartuig geklim om die besienswaardighede te sien. Die skip seil saam met hulle, en by die bereiking van Boston is die studente verkoop om hul deurgang te betaal. Suidland moes in elk geval van die nuwe land gehou het, hy het gebly en later met mev. Betsey Williams getrou.
Die kinders van Peter Acker en Jane Southerland was William, wat getroud is met juffrou Clement, Joseph, wat met Ruth Alexander getroud is, Peter trou met Susannah Halbert, Alexander trou met Orma Burton, Mary trou met James Grace, Nancy trou met John McDavid, Elizabeth trou met James Taylor, Susan trou Sanford Vandiver, Amos trou met Ruth Halbert.
Die kinders van William en Clement was: Mahala trou met Welborn Keaton, Peter trou met juffrou Stevenson, Rhoda trou met Daniel Brown, William trou met juffrou White, John trou met juffrou Harper, Dearborn trou met juffrou Cox, Amos trou met juffrou Davis.
Van Rhoda Acker en Daniel Brown is die familie van wyle dr. Ben Brown, van Williamston wyle Elijah Brown, van Anderson wyle Samuel Brown, van Anderson en ander, 'n talle verband waarvan baie in die verlede was , en is nou bruikbare en prominente burgers van die gemeenskap.
Die kinders van Peter Jr. getroud met Jesse McGee, Peter Newton trou eers met juffrou Shumate, tweede mejuffrou Garris, derde mevrou Caldwell Joel Milton verhuis na Mississippi waar hy 'n regter word, en was die stigter van 'n welgestelde en prominente gesin in die staat Joshua S. trou met Matilda Williams. Van hul seuns, Peter en Amos, stam die grootste deel van die South Carolina Ackers af.
Susannah Halbert, die vrou van Peter Acker, Jr., was die dogter van William Halbert en Elizabeth Hill. William se pa, Joel Halbert, kom uit Wallis en vestig hom in Virginia. Met wie hy getroud is, is dit onbekend, sekerlik 'n Virginia -meisie, aangesien tradisie hierdie William Halbert agtste in afkoms van Pocahontas maak, en ook verwant is aan die Randolphs of Virginia. William is in Virginia gebore. In 1768 trou hy met Elizabeth Hill en in 1786 verhuis hulle na Pendleton en vestig hulle aan die Saluda -rivier. William Halbert sterf in 1808 en laat sy vrou en elkeen van sy kinders 200 hektaar grond en verskeie negers oor. Hy was 'n betroubare Whig en het in die weermag van Virginia gedien. Nadat hy na Suid -Carolina gekom het, het hy 'n prominente man geword in sy gemeenskap wat jare lank as vrederegter gedien het. Hy was ongeveer 30 meter lank, het 'n stewige voorkoms en het 'n rooi baard. Sy kinders was Joel, Martha, John, Enos, Arthur, James, Susannah, Frances, William Joshua, Elizabeth, Mary en Lucinda. Die meeste van hierdie kinders het weswaarts getrek, en vandag is daar duisende Halberts in Mississippi, Indiana en ander westelike state, maar in Suid -Carolina is daar nie een van die name nie. Joel trou met Mary Lindsey en gaan na Indiana in 1819. Sy dogter, Sarah, trou met Moses Welborn, van Anderson County. 'N Ander, Ruth, is getroud met Amos Acker, die jongste seun van Peter, oudste en Jane Southerland. Hierdie egpaar het in Williamston gewoon. Een van hul seuns, "Squire" R. V. Acker, het 'n paar jaar gelede gewoon. Hulle het baie afstammelinge wat waardevolle burgers is, onder wie mevrou D. H. Russell en haar kinders.
Martha Halbert is getroud met John Gresham, en van hulle het die goewerneur Joe Brown, van Georgia, afgestam.
John Halbert trou met Margaret Harper en verhuis na Mississippi. Professor Harper, van Clemson College, stam van hulle af. Enos trou met Lucy Garner en gaan na Tennessee. James trou met Fanny Pepper en gaan na Missouri, Susannah trou met Peter Acker, Frances trou met Charles Garrison, hulle bly in Suid -Carolina. Arthur trou met Elizabeth Cobb.
William Halbert, Jr., trou met Betty Brown en is na Alabama. Elizabeth trou met William Berry en gaan na Mississippi, Mary trou met John Sherrell en gaan na Missouri, Lucinda trou met David Berry en gaan na Mississippi.
Die kinders van Alexander Acker, seun van Peter, sr., En Orma Burton, was George, Cecil, Mary, Elizabeth en Peter Wilson, Mary het met meneer Grace getrou, hulle het 'n seun, Baylis. Nancy Acker, dogter van Peter, oud, trou met John McDavid, hulle was die ouers van Lucinda, Richmond en nog vyf kinders.
Susan Acker en haar man, Sanford Vandiver, was die ouers van Helena, Peter, James, Emmaline en Hiskia. Helena trou met Samuel Brown en woon in Townville, hul kinders was: John Peter trou met Julia Reed, Joseph Newton trou met Elizabeth Bruce, Milton trou met Emma Fanner, Emma trou met meneer Feaster, Samuel F. trou met Mollie Lewis, hy sterf in 'n kort tyd en sy weduwee trou met kolonel CS Mattison, Sanford trou eers met Maggie Longshore, tweede met Ella Smith.
Die jongste seun van Peter, Sr., en Jane Southerland was Amos, wat met Ruth Halbert getroud is. Hulle kinders was Mary, wat met Humphrey Williams getrou het, sy is oorlede en hy het met haar suster getrou, Elizabeth, toe is hy oorlede en sy weduwee trou met Alfred Reed. Martha trou met James D. Smith, Halbert trou met Mary Marsh, Alfred S. trou eers met juffrou Martin, tweede trou mej. O'Rea Joseph met Nancy Sitton, Elihu H. trou nooit, Teresa trou met James Reece, Sallie trou met Jackson Surratt, Richmond V. trou Delia Roper, Susan is jonk oorlede.
Die Acker-Halbert-reünie in Anderson vind plaas in die Shady Grove-kerk, waar die vroeë familielede aanbid het, en baie van hulle is begrawe in die aangrensende grafwerf.
'N Ander ou Anderson -familie is die Milford. Sewe Ierse broers met die naam het voor die Revolusie na Suid -Carolina gekom en deur die oorlog gedien. Thomas stop eers in Noord -Carolina, waar hy met juffrou Jamison trou, later sluit hy ook by sy broers in Suid -Carolina aan. Hulle vestig hulle in die huidige Abbeville -graafskap. Rebecca, 'n dogter van Thomas, trou met 'n seun van John Milford, wie se naam ook John was. Een van hul seuns was CS Milford, gebore in Anderson County, waar sy ouers hul tuisgemaak het. In 1852 gaan hulle na Pickens en vestig hulle waar die stad Westminster daarna grootword. Milford het tweehonderd hektaar grond van J. D. Kay teen twee dollar per hektaar gekoop.
CS Milford trou met Miriam Addis 1 Desember 1853. Hulle was die ouers van ses kinders, Samuel Marshall, later uit Kansas City John Thomas sterf jonk, Clayton Jones gaan na Lavonia, Ga. Eliza Jane trou met WF Wooten, van Corner Township Albert Galloway, van die graafskap Anderson, Charles Arlington, van Abbeville. Mnr. Milford het driehonderd hektaar teen 'n dollar per hektaar gekoop van Robert Steele, senator van die staat Pickens, en het saam met sy bruid gaan woon. Hy het 'n soldaat van die Konfederasie geword.
In 1779 verlaat Thomas Martin en sy vrou, Hester Roundtree, Martinsville, Va., En kom na Suid -Carolina. Hulle het 'n paar klein kinders gehad, en dit was 'n lang reis om stadig in swaar karre vorentoe te kruip. In die baanbrekersdae toe partytjies op dieselfde manier in die nag val, het hulle gereeld saamgespan vir wedersydse beskerming. Alle voorraad moes saam met hulle vervoer word, behalwe watter wild hulle op die pad kon doodmaak, en af ​​en toe 'n aankoop van die paar boere by wie se huise hulle verby is.
Aan die begin van die reis het mnr. Martin belowe om twee en 'n half dollar aan die kinders te gee wat die hele reis sonder huil sou onderneem. Meneer Martin se kinders het die ruim aanbod ten volle waardeer, en hulle het dapper probeer om die beloning te wen. Maar hulle was baie klein, die reis was baie lank en hulle het baie ontberings ondervind, insluitend winterweer en kinders het nog altyd senuwees gehad, hoewel ons voorvaders sulke eienskappe vir klein mense ondersoek het. Een vir een het die klein mense geswig voor beproewinge en ellende, totdat almal behalwe Jacob, die oudste, die gesogte prys verloor het. Die klein seuntjie wou inderdaad $ 2,50 hê. Dit was 'n groot som geld, en waarskynlik het hy nog nooit in sy lewe soveel van sy eie gehad nie. Geen traan het uit sy blink oë geval nie, en die reis was amper verby. Op 'n dag het Jakob aan die einde hoog op die stapel huishoudelike goed gesit, en die swaar wa kraak, brom en rol pynlik langs die verskriklike paaie, blote paadjies deur die bos, die bome wat laag oor die pad hang. Onder een van die vee -takke, steek die een wat die leisels daardie dag vasgehou het, sy hand uit en stoot die swaaiende ledemaat op. Dit kon nie die vader gewees het nie, want vaders onthou hul kleintjies, en die bestuurder het die seuntjie vergeet terwyl hy die tak losgelaat het, en die seuntjie erg oor die gesig en kop geslaan het, en die arme klein Jakob, geskrik en bang vir die skielike brandende pyn, soos 'n seuntjie nie kon help nie, het sy gesogte prys verloor.
Die gesin vestig hulle in die huidige township Williamston, 'n kilometer of twee oos van waar Piercetown geleë is. Big Creek -kerk was hul plek van aanbidding. Daar was nege kinders in die gesin wat grootgeword het. Die opvoeding wat hulle gekry het, was van klein plattelandse skole in hul omgewing.
In latere jare het William, 'n seun van hierdie vroeë intrekkers, die perseel van die Beaver Dam Baptist Church gegee en was dit baie jare lank prominent daarmee verbonde.
Die kinders van Thomas en Hester Martin was Jacob, wat met sy neef, Cathrine Martin, uit Edgefield getroud is. Die ma van Cathrine Martin was 'n Rowan. Die tweede seun van Thomas en Hester was William, wat met Elizabeth Duckworth getroud is, toe kom Charity, wat met Ezekiel Murphy getroud is. James L. Orr, Sr., het eenkeer oor mev Charity Murphy gesê dat sy 'n wonderlike helder ou dame was. Toe sy ouer as sewentig was, het hy die geleentheid gehad om haar te sien en te hoor hoe sy as getuie ondersoek word in 'n saak wat twintig of dertig duisend dollar behels. Mevrou Murphy, hoewel haar opvoedkundige voordele beperk was, toon 'n briljante verstand. Sy was vier ure lank onder die katkisasie, en prokureurs het 'n paar van hulle in hul gewone styl met woorde saamgesnoer. Maar hulle pogings was tevergeefs, antwoord sy deurentyd duidelik en intelligent. Sy het vertel vir watter vaste eiendom, lewende voorraad en alle ander betrokke eiendom so akkuraat verkoop is dat toe dit verby was en haar state met geskrewe rekords vergelyk is, die verskil tussen die twee nie meer as een dollar beloop het nie.
Die volgende kind van Thomas en Hester was Mary, genaamd Polly, wat met Thomas Welborn getroud is. Toe kom Abram, wat met Ruth Duckworth Frances getroud is, of "Frankie, " trou met Baylis Watkins, Elizabeth trou met James Wilbanks, James trou met Mary Gregg, van Newberry, en Chesley trou met Annie Duckworth. Hierdie paartjies woon almal in Anderson County, behalwe die Wilbankses en van hulle stam baie van die mense van die graaf af.
'N Dogter van Charity Murphy is getroud met 'n heer Richardson, en hulle was die ouers van wyle Matthias en A. N. Richardson, van die Libanon -afdeling. Die gesin het 'n aantal soldate aan die Konfederasie voorsien.
Toe dominee John Simpson by Pendleton kom, was sy oudste dogter, Jane, agt jaar oud. Toe sy groot is, trou sy en keer terug na die Fishing Creek -afdeling waar sy vandaan kom. Een van die seuns, dr. James Simpson, trou met 'n dogter van kolonel John Bratton, 'n ander trou met 'n dogter van kolonel Pickens, een dogter met kolonel Moffatt, 'n revolusionêre soldaat, van wie Mofifattsville sy naam gekry het, twee van die getroude dogters in die Sadler familie, wat saam met die Simpsons van York na Pendleton verhuis het.
Jane se eerste man was James Neely. Hulle het een seun, John, wat as 'n jong man gesterf het, alhoewel hy getroud was, en verskeie kinders nagelaat het. Jane se man, James Neely, is na 'n paar jaar oorlede, en sy trou met John Boyd.
Ander kinders van dominee John Simpson het naby die ou Pendleton -deel van die land gebly. Wyle mev. R. F. Divver was 'n afstammeling van die pionierprediker, en die Simpsons het baie bygedra tot die Anderson -graafskap. Mevrou Emmie Cathcart en mev Lila Sullivan is ook afstammelinge van die familie.
Die oorspronklike McFall in hierdie gemeenskap was John, gebore in Craig's Plead, Antrim, Ierland. Nadat hy met sy stiefma gestry het, het hy na die see gehardloop en in 1784 op Charleston, SC, geland, toe hy ongeveer sestien jaar oud was. Hy het gaan werk en 'n goeie sakeman geword, wat 'n baie gemaklike eiendom gehad het.
Vroeg in die geskiedenis van Anderson County het mnr. McFall een van sy burgers geword.Hy besit 'n aantal slawe en 'n goeie plantasie naby Neal's Creek Church. Hy trou met die dogter van 'n ander vroeë setlaar in die gemeenskap, juffrou Mary Norris. Mnr McFall was 'n trotse, hoogmoedige man, vrygewig en gasvry en altyd onberispelik geklee, met 'n sneeuhemp versier met ruffles, soms afgewerk met kant. Hy was trots op sy afkoms en het afstammelinge van Mary Queen of Scots geëis.
Mnr. McFall het drie seuns, John, Andrew en Samuel, nagelaat. Hy en sy vrou word begrawe in die Ideal's Creek -begraafplaas. Hulle afstammelinge is een van ons beste mense. Diegene met die naam is welbekend, maar daar is sommige wat ander name dra, waaronder die heer John McFall Hubbard en juffrou Nora Hubbard, vir wie beide die versameling van Anderson County -data gereeld moet beroep, aangesien hulle baie weet en onthou goed.
Die naam Clinkscales word oral in die Piedmont -afdeling aangetref, en veral lyk dit asof die familie tot die Anderson -distrik behoort. Professor John G. Clinkscales, van Wofford, 'n geleerde en vaardigheidsskrywer, is 'n Anderson -graafskapman. Mnr. Fleetwood Clinkscales was meer as vyftig jaar lank 'n koerantman in die stad. Hy was 'n jeug in 1854 en begin as 'n komponisleerling in die kantoor van The Southern Rights Advocate. "Toe The Anderson Intelligencer in 1860 gestig is, het mnr. Clinkscales daarmee geassosieer. Hy het by dieselfde koerant gebly totdat die ouderdom hom gedwing het om uit sy werk te tree. Dr. Clinkscales en mev. EW Masters is lede van die familie aan Anderson -mense.
Een van die heel eerste gesinne in die stad was die van Robert Wilson. Hy was 'n seun van William Wilson en sy vrou, wat Jane Cunningham was. Sy sterf in Anderson by die huis van een van haar kinders in 1834. Robert het 'n broer gehad met die naam William Robert se vrou, Sarah Norton.
Die gesin bestaan ​​uit drie seuns en twee dogters, almal lede van Anderson se eerste "jonger stel". Een seun, Joseph, is kort nadat hy grootgeword het, na Alabama, en uit 'n paar briewe wat deur familielede in Anderson aan hom geskryf is, wat op wonderbaarlike wyse aan die vernietiging ontsnap het, kan 'n kort blik op die verre Anderson gevind word, ook deur die Eenvoudige gesinsbriewe wat geskryf is toe spoorweë en posdiens min en swak was, kan 'n mens verstaan ​​hoe naby die familie mekaar so heeltemal verloor het soos baie van hulle lank gelede.
Toe Josef weg is, was dit bloot 'n eksperiment. Hy het die Westerse land probeer. Sy broer, Jeptha, het hom besoek gebring, en in 'n brief wat aan Joseph geskryf is kort na sy terugkeer na Anderson, vertel Jeptha vir hom dat hy aan hul ouers gesê het dat hy dink die rede waarom Joseph nie saam met hom was nie, was dat hy sou wees daar buite getroud. Dan is daar briewe van die ma wat die afwesige seuntjie vertel dat sy hom mis, en hoop dat hy hulle binnekort sal besoek. As hy trou, moet hy sekerlik sy vrou saambring om die huismense te besoek. In een van haar briewe aan haar seun vertel Sarah Wilson hom van die huwelike van 'n aantal van sy jong vriende, en aangesien hierdie paartjies voorvaders geword het van baie Anderson -mense van die huidige tyd, is die ou nuus steeds interessant. Berry Lewis is getroud met Matilda Poole, Gillison Harris trou met Matilda Smith, Thomas George trou met Matilda Wilson — Dit lyk asof Matilda 'n gewilde naam was vir Haynes Whitaker vir Maria Drennan, Robert Whitaker met 'n dame in Georgia wie se naam mev. blyk nie te weet nie, Peter Byrum en Mary Ann Drennan, William Archer na Harriet Norris, James McDonald vir Elvira Pickens, Baker Gentry na Betsy Moorhead, James Gordon aan mej --- (die naam is onontcijferbaar), Jesse Smith aan Betsey Clark. Sedert hierdie jong paartjies getroud was, het drie geslagte van hul afstammelinge groot geword, is hulle kleinkinders die grootouers van die huidige jongmense.
In 1837 skryf Jeptha Wilson sy broer, ek gebruik nou die geleentheid om u in kennis te stel dat ek veilig by die huis gekom het en binne ses en 'n half dae gekom het. Hy noem nie die vervoermiddele nie. Verder sê hy: 'Ek wil hê dat u huis toe moet kom, want ons is in voorspoed. Daar is meer geld in die land as wat ek ooit gesien het; elkeen kan sy skuld betaal, behalwe diegene wat dit nie wil doen nie. "
'N Suster van Jeptha Wilson, genaamd Elizabeth, trou eers met 'n meneer Overby. Daar word min van hom of oor die huwelik gesê. Die aanduidings is egter dat dit nie gelukkig was nie, en dit lyk asof meneer Overby die land verlaat het sonder om sy vrou saam te neem. Later blyk dit dat hy dood is en Elizabeth trou met mnr. Jackson.
Die eerste brief van die reeks is deur die ma geskryf in 1834. Sy vertel aan Joseph dat sy ouma en oupa Wilson oorlede is. Sy sê: "Jou suster gaan op 11 Desember trou, en ons wil hê jy moet op daardie tydstip huis toe kom as jy kan. " Die suster was Elvira, wat met Marshall Stensel getroud is. In verskeie daaropvolgende briewe het Elvira en Marshall word genoem, en daar word verskeie kere oor hul kinders geskryf dat dit interessante, klein mense is. Die meeste briewe is deur Jeptha geskryf, alhoewel daar verskeie is van die ma, wat altyd die verre seun aanmoedig om huis toe te kom. een wat baie jare na die eerste geskryf is, sê sy: "As u ons net een keer sou kon sien, sou ek probeer om tevrede te wees." Die moeder en die suster Elizabeth vra die aantal kinders van Joseph en hul name. Dit lyk asof Joseph nooit teruggekeer het nie, en die gesin wat by die huis was, het sy vrou en sy kinders nooit gesien nie.
Die jongste lid van die Wilson -gesin was 'n seuntjie met die naam Tandy, 'n klein kêrel toe sy broer Joseph weggaan, en sy broer Jeptha was vir hom amper soos 'n pa. Hy moes 'n bedorwe jongeling gewees het, die troeteldier en trots van al die ouer broers en susters, sowel as die Benjamin van sy ouers. In sommige van die vorige briewe sê Jeptha vir Joseph: "Tandy is agtien jaar oud, en amper so groot soos ek, en so lui soos altyd." Weereens sê hy: "Tandy is 'n goeie werksman as jy hom kan help, maar hy hou daarvan om te baljaar. " Weereens:" Tandy is gelê en het vier maande lank niks gedoen nie, met iets soos wit swelling in sy skouer. Hy is nou besig om te herstel. Hy is so groot soos ek en 'n verdraaglike goeie werker. " 'n Ander keer sê hy dat hy Tandy skool toe gestuur het in Pendleton, maar dat hy eerder sou dans as om te studeer. Dan kom daar na 'n lang tyd nog 'n brief waarin Jeptha sê: " Uit vrees dat u nie 'n brief gekry het oor die dood van ons broer, Tandy W. Wilson, wat ek u verlede somer geskryf het nie, sal ek weer die feite weergee: Tandy het vrywillig in die geselskap van vrywilligers wat uit hierdie distrik na Mexiko gegaan het. Hy het deur al die gevegte geveg totdat hulle die stad Mexiko ingeneem het. Nadat hulle 'n geruime tyd daar was, het hulle uit die stad gegaan om die lyk van kolonel Butler van hul regiment op te neem. By die terugkeer na die stad het drie jong mans van Charleston agter die hoofliggaam gekom en deur die guerrilla's vermoor. Toe die rol opgeroep word by die terugkeer van die regiment na die stad, was Tandy en die ander vermis. Die geselskap van kavalerie wat aan die regiment behoort het, is beveel om na hulle te soek en het hulle naby die pad gevind, geskiet en hul keel afgesny. Hulle is begrawe met die eer van die oorlog waar hul lyke gevind is. Dit is al wat ek ooit oor Tandy kon leer. "
In een brief sê die ma: "Elvira dink hard aan jou, dat jy nooit vir haar skryf nie, want sy dink meer aan jou as enige van haar broers. Ek het baie dinge om oor te praat, en vertel jou van my probleme in hierdie wêreld. Ek kan my gevoelens nie tans uitdruk nie, want ek skryf met trane in my oë. Ek verwag nooit om jou weer te sien nie, tensy jy genoeg van my dink om my te kom sien. Ek het 'n groot begeerte om jou te sien vrou en kinders. As u my net een keer sou kom sien, sou ek probeer om tevrede te wees. "
Dit lyk asof Joseph 'n teerheid in sy hart vir Elvira het, want die ma sê in een brief: "Elvira wil hê dat u haar naamgenoot moet bring om haar te sien."
Dit was nie net die werklike afstand wat gesinne geskei het in die moeilike dae nie, lede van die stam wat baie nader aan mekaar woon, het mekaar met lang tussenposes gesien. In 'n brief aan Joseph vertel die ma, oor die familie,: "Ek het u suster Elizabeth nie in ongeveer vyf jaar gesien nie, maar sy kom nooit na my toe nie, maar die kinders kom een ​​of ander tyd." Op daardie stadium lyk die Wilson -gesin om in Due West te woon, waar hulle 'n paar jaar deurgebring het, en mev. Wilson, by die skryf van haar huis en haar bure, onbewustelik 'n goeie idee van haarself gee. Sy sê: "Ons woon op 'n baie godsdienstige plek. Die bure is vriendelik en vriendelik, hulle is soos susters en moeders vir my. Laat my gaan waar ek wil, ek vind vriende. " In die vertel van die gesin skryf die ma: "U ouma Norton woon nog steeds op die ou plek. U oom Robert Emberson woon by haar (getroud met haar dogter). U tante Betsy Wilkerson woon op dieselfde plantasie. "
In 1862 skryf Jeptha: " Ek het drie jaar tot hierdie lente nog nie van u gehoor nie. Ek het 'n man in Charleston ontmoet wat gesê het dat hy in die aangrensende graaf woon. Hy het vir my gesê dat jy nog lewe. Oom Jep woon nog in Greenville (Jeptha Norton) sy seun William woon op hierdie plek en word besig om 'n handelaar-kleermaker te word.#8221 Die ou ouma Norton woon nog steeds by haar dogter en skoonseun. Suster Elizabeth en Bill Jackson woon waar die ou berg Tabor -kerkpad uit die General's Road draai. M. M. Stansel en Elvira woon ongeveer anderhalf kilometer van hierdie plek af. Hulle het vier seuns en twee meisies. " Dit lyk asof hulle later na Galhoun verhuis het.
Die laaste brief is geskryf in 1862. Jeptha sê dat sy vader in sy huis op 21 Desember 1861 in sy drie-en-tagtig jaar gesterf het. Hulle ma het by Elvira by Calhoun gaan woon. Hy sê verder: Ek het 'n plaas gehuur by een van my swaers in die weermag, dit wil sê die broers van my vrou. Daar is nie 'n enkele man in hierdie land wat iets dink van wie nie in die weermag is nie. "
Die oorlog het die briewe beëindig. Dit lyk asof Joseph hierdie boodskappe uit sy ou huis gekoester het, en namate die ouderdom hulle belangstelling toeneem, bewaar sy nageslag in Alabama dit steeds. Hulle is min, maar strek oor 'n tydperk van agt en twintig jaar. Hulle gee 'n eenvoudige beeld van die lewe soos Anderson -mense dit in daardie dae geleef het.
Mnr. Jeptha Wilson was die oudste man in Anderson, en die een wat die langste in die plek gewoon het. Sy geheue was altyd goed, en baie van die vroeë geskiedenis van Anderson het behoue ​​gebly deur voorvalle wat deur hom verband hou met jonger mense en deur hulle onthou word.
Een van die oudste en talrykste gesinne in die graafskap is die van Burriss, op verskillende maniere gespel, maar almal uit dieselfde bloed. Die eerste van die naam wat na die Anderson -provinsie gekom het, was Joshua, gebore in Virginia in 1724. Hy verhuis in 1776 na Suid -Carolina. Sy vrou was Sarah Chamblee, en hulle woon nie ver van waar Gluck Mill nou geleë is nie. Hulle was die ouers van sewe kinders, wat almal hulle op die grond gevestig het wat hul pa op Generostee Creek aan hulle gegee het. Die name van die kinders van Joshua Burriss met die name van die mans en vroue met wie hulle getrou het, is: Elisha trou met Margaret Greelee Elizabeth, gebore 1768, trou met Asa Castleberry in 1796 James, gebore 1776, trou met Susan Cain in 1794 John, gebore 1776, trou met Elizabeth Davis in 1796 Mary, gebore 1778, getroud met Lewis Chamblee in 1798 Thomas, gebore 1782, getroud met Jane Davis in 1800 Nancy, gebore 1794, getroud met Silas Massey in 1812. Al hierdie paartjies het afstammelinge agtergelaat wat met die meeste ou gesinne van die gemeenskap. Baie van hulle het weggetrek, en in 1906 is rekords van lewende mense op daardie tydstip versamel van 1,313 afstammelinge van die oorspronklike Burriss -familie, wat dan versprei is oor elf state, en die werk is eers begin. Sedert daardie jaar is baie by die familiegeskiedenis gevoeg.
Joshua Burriss het 'n ryk man geword. By sy aankoms in die huidige Anderson County, koop hy grond van James McCarley, en die akte dra die datum 4 Oktober 1795. Op 'n tydstip het Joshua Burriss soveel grond besit as wat dit nou 'n township is. Sy besittings omvat dele van die huidige Centerville, Rock
Milts, Savannah en Varennes townships. By die vestiging van sy seuns het mnr. Burriss 'n eie metode gehad. Hy het hulle op en af ​​in die Generostee Creek geplaas volgens hul ouderdomme. Elisha, die oudste, is die verste noord geplaas, op wat al lank bekend was as die "Old Byrum Place, " nou die Anderson Country Club. Die volgende was James, wie se huis naby die Orr Mill gestaan ​​het. Hy en sy Die vrou is begrawe in die ou berg Tabor se grafwerf. John se grond was omtrent waar die "Old Watson -huis nou is, die plek wat aan wyle Manley Watson behoort het. Thomas se grond was naby Old Rock Mills, en hy word begrawe in 'n ou grafwerf op daardie plek. Sy dogters was anders geplaas. Een van hulle, Mary Chamblee, was die eienaar van die ou Whitner -plek wat regter Whitner by Moses Chamblee gekoop het, waarskynlik haar seun.
Die oorspronklike Burriss in hierdie gemeenskap het sy naam Boroughs gespel, maar sy seuns het dit Burriss gespel, en in die volgende generasie was daar drie broers wat dit op drie verskillende maniere gespel het. Burriss was egter die algemene manier om die naam te skryf.
Die Burriss -gesin het gou slawe sowel as vaste eiendom begin besit. Onder diegene wat aan mnr. Jacob Burriss behoort het, was 'n inheemse Afrikaner wat altyd daarop aangedring het om 'n rots vir 'n kussing te gebruik.
Onder die vele wat die naam gedra het, staan ​​William Burriss hoog. Hy was 'n seun van die pionier Baptiste -prediker, Jacob Burriss, wat seker 'n kleinseun van die oorspronklike Josua moes gewees het. Beskeie, stil, beskeie, maar hy het tot 'n prominente en waardige posisie gestyg slegs deur sy uitstekende karakter. In 'n lofrede van hom ten tyde van sy dood het wyle WW Keys, redakteur van The Baptist Courier, wie se vrou 'n familielid van mnr. Burriss was, oor hom gesê in die woorde van Byron: 'Hoewel beskeie, op sy onbeskaamde voorkop die natuur het meneer geskryf. Sy huis was nie op die openbare pad nie, dit het ongeveer 'n half kilometer terug op die plaas gestaan, afgesluit van die bome wat stil en stil was, 'n statige gebou omring deur weelderige plantegroei en 'n plantasie wat goed bestuur en deeglik was gewerk.
Burriss trou met Sarah Moorhead. Sy gesin was jare lank lojale en prominente lidmate van die Salem -kerk. Burriss dien die kerk vir 'n gewone leeftyd as diaken en tesourier.
Terwyl William Burriss sy eie sake streng nagekom het, was hy nie onverskillig vir die regverdige eise van sy gemeenskap nie. Altyd gereed om saam te werk in enige onderneming wat vir die openbare belang was. Hy het nooit van enige aard gesoek nie, maar was goed ingelig oor openbare aangeleenthede. 'N Pragtige burger, en 'n indruk wat 'n indruk gelaat het op die gemeenskap waarin hy sy lewe geskenk het.
Drie van sy seuns het burgers van die stad Anderson geword, en elkeen het baie van sy pa se kenmerke getoon-sagmoedigheid, beskeidenheid en vriendelikheid was baie duidelik in almal. Hulle was die drie broers, almal nou dood —Marcus, Rufus en Boyce Burriss.
Nog een van die bouersgesinne van Anderson is dié van Broyles. Die pionier in hierdie afdeling was Aaron, wat hom êrens nie ver van die ou Calhoun -afdeling gevestig het nie, en met Fannie Reed, dogter van 'n ander vroeë setlaar, getroud is. Hulle het die lewe begin met liefde, moed en industrie, hul enigste bates. Hulle eerste huis was 'n houthut met 'n vuil vloer. Meneer Broyles was van Duitse afkoms en mevrou Broyles van Franse Hugenote -bloed. Terwyl hul kinders nog klein was, het hulle 'n groot deel van die wêreldse goed begin ophoop, en hulle het hul seuns en dogters die opvoedkundige voordele gegee wat die afdeling bied. Hulle seuns was John T., gebore in 1806 Oze, Kain en Abel. Die jongste is dood toe 'n seuntjie. Kain en Oze het hul lewens verloor tydens die oorlog tussen die state.
Die oudste, John T., het 'n hele paar avonture beleef. In 1817 vergesel hy 'n familielid na Fort Hawkins, waar die stad Macon, Ga., Nou geleë is. Hulle het beeste bestuur wat die eienaar aan die regering verkoop het vir die soldate wat daar gestasioneer was. Toe hy 'n bietjie ouer was, vergesel hy sy pa na Hamburg, S. C., toe 'n florerende handelsentrum.
Mnr. Broyles het 'n hoeveelheid tabak grootgemaak, wat in die vroeë tye die belangrikste gewas van hierdie afdeling was. Jong John het op een van die diere gery wat die varkhok getrek het, en sy pa het die ander gery, en hul kampuitrusting was so goed moontlik tussen hulle.
As jongman was majoor John Broyles goed bekend met John C. Calhoun, toe 'n opkomende jong advokaat. Hy het Calhoun Academy bygewoon op dieselfde tyd dat sy neef Joe Brown daar 'n student was. Later is John Broyles gestuur na Tusculum College in Greenville, Tennessee, waar hy studeer het onder eerwaarde Samuel Doark, die vader van Presbyterianism in Tennessee. Destyds was daar 'n aantal Suid -Carolina -studente in die instelling, onder wie Francis Pickens en John Hammond, albei daarna die goewerneurs van Suid -Carolina. Pickens was die kamermaat van die jong Broyles. John studeer met lof aan Tusculum, en nadat hy pa Doark liefdevol afskeid geneem het, keer hy terug na die Anderson -distrik, waar hy in 1829 trou met juffrou Clorinda Hammond, dogter van Dudley Hammond, 'n welgestelde planter van die distrik. Die jong paartjie het na die huishouding gegaan in die destydse goeie koshuis, die geskenk van die pa van die bruid.
In 1332 kom daar moeilike tye in Suid -Carolina, die wetsontwerp op die tarief wat die kongres goedgekeur het, het die planters woedend gemaak en die staat verklaar die handeling nietig. 'N Konflik is gevrees, en goewerneur George McDuffie het 'n vergadering van die mense van die Anderson -distrik in die somer van 1832 belê om in Varennes gehou te word. Daar het die goewerneur 'n beroep op vrywilligers gedoen om die Gemenebest te ondersteun teen die federale inbreuk.
John T. Broyles was die eerste man wat sy diens aangebied het. Hy het dit te midde van algemene gejuig gedoen, en goewerneur McDuffie het hom ter plekke 'n majoor van infanterie gemaak.
In 1834 dien hy as lid van die wetgewer in Suid -Carolina. In 1847 verhuis Major Broyles na Tennessee. In 1856 keer hy terug na Anderson en word hy weer tot die wetgewer verkies.
By die uitbreek van die oorlog tussen die state was majoor Broyles nie toegelaat om op grond van sy ouderdom in die weermag te tree nie, maar sy seuns het gedien tot die oorgawe.
In 1862 is Major Broyles na Dalton, Ga., En in 1864 gaan hy saam met ander vlugtelinge na Marshallville, Ga., Terug in 1866 na Chickamauga, waar hy gewoon het tot 1895. Hy sterf op die ouderdom van drie en negentig jaar.
Soos baie lede van sy familie, was hy musikaal en het hy op 'n tyd goed viool gespeel. Hy het ook 'n aantal pamflette geskryf, hoofsaaklik van politieke aard, hoewel hy ook goeie literêre smaak gehad het.
Major Broyles was die vader van sewe kinders, vyf seuns en twee meisies. Twee seuns sterf as kind. Die wat grootgeword het, was Edward, wat in 1898 in Chattanooga gesterf het Dudley Hammond, in die oorlog dood is. Julius J. sterf in Chattanooga in 1898 Claudia, mev. Renan, van Chattanooga, Term., En mev. Clark, van Rome, Ga.
Mev. Renan het Anderson in 1920 besoek, en alhoewel 'n ou dame, haar musiek en haar lewenskragtigheid 'n diepgaande indruk gemaak het op almal wat die plesier gehad het om haar te ontmoet. Sy speel klavier op 'n manier wat min mense, oud of jonk, kan nader.
Dr Oze Broyles het sy lewe in Anderson deurgebring. Sy huis was die huis in South Main Street, gebou deur Samuel G. Earle, wat nou deur die Acker -gesin bewoon word. Hy het nie net sy lewe daar deurgebring nie, maar 'n aantal jare ná sy dood gebly. Hy is begrawe op die suidoostelike hoek van die erf, en 'n sirkel sederbome het die spookagtige gedeelte van die res van die plek afgesny. Sy vrou laat hom daar begrawe, waar sy 'n groot deel van haar tyd naby hom kan deurbring, en verwag by haar dood dat die lyk verwyder moet word en dat hulle beide in 'n begraafplaas begrawe moet word. Maar toe sy sterf, wou haar seun, kaptein Augustus Taliaferro Broyles, 'n vrygesel wat al jare saam met sy bejaarde ma alleen gewoon het, haar naby hom hou, en hy begrawe haar langs sy pa in die hoek van die huis. Dikwels sien iemand wat die plek verbygaan, die eksentrieke ou op 'n bankie langs die grafte van sy ouers sien sit. Toe hy dood is, nogal oud, is al die lyke na die Silver Brook -begraafplaas geneem, en nou het die vreemde plek deel geword van mevrou Chenault se pragtige grasperk, en die digte skaduwees het verdwyn.
Kaptein Broyles was die oudste kind van sy ouers, dr. Oze R. Broyles en Sarah Ann Taliaferro. Die seuntjie Augustus het die Fendleton Male Academy bygewoon. In 1843 studeer hy aan die South Carolina University. Hy studeer regte in die kantoor van generaal J. W. Harrison, en word later in vennootskap met sy instrukteur geneem. Hy was 'n ywerige student, en sy regsmenings is altyd hoog gerespekteer en word selde verkeerdelik gevind. By baie is hy geakkrediteer as die beste ingeligte advokaat van sy tyd in sy deel van die staat. Hy het 'n paar waardevolle wettige pamflette geskryf, en het by sy dood in die manuskrip baie kommentare op abstrakte regspunte gehad. Hy was besig met die hersiening van die vraestelle toe die dood op hom val.
Kaptein Broyles het verskeie kere in die wetgewer gedien, maar hoewel leuens altyd aktief belang gestel het in die aangeleenthede van sy land, het hy geen politieke ambisie gehad nie, en het hy verkieslik sy tyd bestee aan die uitoefening van sy beroep. Toe die oorlog tussen die state aanbreek, is Augustus Broyles, destyds 'n jong man, verkies tot kaptein van een van die maatskappye wat in die graafskap gevorm is, en hy dien in Virginia totdat hy gedwing is om te bedank weens siekte, wat hom groot lyding veroorsaak het die res van sy lang lewe.
Kaptein Broyles het, net soos alle magspersone of groot individualiteit, 'n paar eienaardighede, waarskynlik baie van hulle geërf van 'n reeks kragtige voorouers. Soms was hy skerp in die uitdrukking van sy opinies, maar hy was baie tederhartig en simpatiek, veral met ou mense en kinders.
Kaptein Broyles was goed gelees en 'n vlot en interessante spreker toe hy besluit om moeite te doen om te gesels. Hy het opinies en die moed van sy oortuigings onder alle omstandighede. In al die lewensverhoudinge was hy eerlik en reguit. Omdat hy nog nooit getroud was nie, blyk dit dat sy moeder sy grootste liefde vir sy lewe gegee het, en hulle bly jare lank weggesteek vir die wêreld deur die digte seders wat hul huise gehul het. Mevrou Broyles het ook blomme gehad, maar die uitstaande kenmerk van die plek was die seders. Hulle is geplant toe Anderson 'n baba was deur mnr. Earle, en hulle het baie groot en dik geword, en pas by die gevoelens en smaak van die twee eensame ou mense wat agter hulle gewoon het. Die seders, soos diegene wat hulle liefgehad het, het nou gegaan.
Na die afsterwe van mev. Broyles het die familie van kaptein Broyles se broer, mnr. John T. Broyles, by hom gaan woon. John Broyles is getroud met juffrou Bettie Hibbard, en hul kinders was die hoofbelang van die agteruitgang van kaptein Broyles, veral die enigste dogter, Zoe, wat hy genoem het "Dudie "hoewel hy ten tyde van haar geboorte aangedring het toe hy aan die deur gehang het, wou hy geen meisies by hom hê nie.
'N Ander seun van dr. Oze Broyles was dr. Robert Broyles. Hy het baie jare gelede saam met sy gesin van Anderson verwyder.
Wyle mev Margaret VanWyck was 'n dogter van dr. Oze Broyles, en 'n suster van "Mnr. Gus. " Mevrou VanWyck in haar vroeë dae moes 'n pragtige vrou gewees het, op haar oudag was sy lieflik en haar maniere "was so mooi soos haar gesig. Sy was 'n wonderlike leraar in alles wat haar interesseer. Haar man, dr. Samuel Maverick VanWyck, is tydens die oorlog vermoor en het haar met drie kindertjies, twee seuntjies en een dogtertjie agtergelaat. Teenoor meisies was mevrou Van Wyck altyd teer.
Die jong weduwee het die lewe so goed as moontlik opgeneem en vir haar seuns gewerk. Hulle was Samuel M. VanWyck, wat met Nina Harrison getroud is, en Oze, wat met Bessie Keith getroud is. Mevrou VanWyck het jare lank in Anderson skoolgehou en haar lewendige persoonlikheid beïndruk by baie van die vroue wat in die latere jare 'n deel van die verantwoordelikheid gedra het om van Anderson 'n waardevolle stad te maak. Van die Metodistekerk was sy 'n baie lojale en entoesiastiese lidmaat. Mevrou VanWyck was baie oud en amper blind, maar haar vrolikheid, entoesiasme en belangstelling in die lewe het nooit gefaal nie.
Die ander dogter van dr. Oze Broyles is getroud met 'n meneer Williams en het jare gelede na Tennessee gegaan. Haar dogters het lank op besoeke na Anderson gekom en almal wat dit gehoor het, met hul pragtige musiek verheug. Die oudste, Maggie, is jonk dood, die ander, Marie, woon en sing vir die plesier van ander mense in Tennessee.
'N Broer van dr. Oze Broyles, en die seun van majoor Aaron Broyles, was majoor Cain Broyles. Hy woon in die ou Stauntonville, een van die vroeë nedersettings in die Anderson -distrik, 'n paar kilometer oos van waar Belton nou staan. Majoor Cain Broyles het verskeie kinders agtergelaat. Miskien was die een wat die meeste onder die mense van Anderson bekend was, majoor AR Broyles, beter bekend as "Witt "Broyles.
By sy vader se huis is hy op die plaas grootgeword. In 1845 trou hy met juffrou Martha Brown, dogter van dr. George Brown, die stigter en borg van Belton. Major Broyles het die ou Sloan Ferry -plantasie in "The Fork, " gekoop en was jare lank 'n prominente planter van die afdeling. Hy was die vader van drie aantreklike dogters. Hulle was Mary, Lula en Clara. Miss Mary Broyles trou met mnr. Frank Crayton, en dit is eers onlangs dat sy oorlede is om by die meerderheid van haar mense aan te sluit wat voorheen gegaan het.
Juffrou Lula Broyles is getroud met John Baker, en hulle huis was jare lank in Anderson, waar hulle baie vriende gehad het. Mnr en mev Baker was 'n buitengewoon aantreklike paartjie. Baie Anderson -mense onthou hulle en hul kinders goed. Bob, Eva, George en Helen was die jongmense, en Eva was 'n baie lieflike meisie. Sy trou met Basil Manley Gawthmey en gaan woon in Richmond. Die seun Robert trou met Minnie Smith, van Anderson, wat onthou moet word onder Anderson se literêre mense, nadat hy baie suksesvolle verhale geskryf het. George Baker het 'n Baptiste -predikant geword. Helen, 'n baba toe die gesin Anderson verlaat, het die hoof geword van 'n meisieskollege in Richmond. Mevrou Baker is 'n paar jaar gelede oorlede en word begrawe in Silver Brook.
Die jongste dogter, Clara, trou eers met die heer Hewett, van Bamberg, daarna met die heer McCauley. Sy sterf jonk en laat twee kinders agter, May, wat gesterf het toe sy groot was, en wat in Anderson bekend was as musikant. Juffrou Clara Broyles was 'n buitengewoon lieflike vrou, beide in gesig en in karakter.
Wyle George Broyles, wat met Emma Wilson, dogter van Jeptha Wilson, getroud was, was 'n neef van majoor Witt Broyles.
Kolonel Bayliss Crayton, wat in die jare van sy lewe en die jare van sy verblyf as die oudste burger van Anderson was, het in 1838 na die plek gekom toe dit 'n baie nuwe klein dorpie was vir sy oom, B. F. Mauldin. In 1841 tree mnr. Mauldin af en Crayton volg die besigheid op. Hy verhuis van mnr. Mauldin se ligging in Brick Range, en het verskillende plekke op verskillende tye beklee. Sy laaste en mees pretensieuse handelsinstelling was geleë op die hoek van Benson- en Hoofstraat, wat lank deur die Bank of Anderson beset was. Die hoofverdieping van die winkel is genader deur 'n kort trappie perdeskoenvormige trappe net binne die straatdeur, en dit was daar waar Anderson-vroue van voor die oorlog tot ongeveer 1882 hul goedere gekoop het.
Crayton is in 1820 in Greenville gebore, maar dit is met Anderson County dat sy naam geassosieer word. Hy het op 'n tyd die graafskap verteenwoordig in die Wetgewer, en in 1878 is hy verkies tot staatsenator van. Anderson en het vier jaar gedien. Hy was voorsitter van die eerste raad van provinsiale kommissarisse, soos bepaal in die grondwet van 1868. Kolonel JW Norris en kolonel WS Pickens was die ander lede, en hulle het die aangeleenthede van die graafskap op 'n bekwame en bevredigende wyse bestuur, veral t.o.v. die Alms House, of "County Home", soos Anderson dit verkies om te noem.
Mnr. Crayton was 'n sterk voorstander van die voorraadwet wat die staat in die sewentiger- en vroeë tagtigerjare baie opgewonde gemaak het, waardeur voorraad omhein moes word. Voor die tyd het voorraad na willekeur rondgedwaal en die boere moes al hul lande omhein om hul gewasse te beskerm. Na die aanneming van die wet het al die ou tyd onheilspoor- of "slang" -heinings verdwyn, en die land lê oop.
Mnr. Crayton het op groot skaal boerdery gedoen. Hy was die mees progressiewe boer van sy tyd en het baie nuwe metodes in die gemeenskap ingebring. Hy het fynbloedige voorraad gehou, en die kermisse, wat die mense in die sewentiger jare tevrede was, was die gevolg van sy pogings en het baie gedoen om die belangstelling in goeie voorraad te wek. Die beursterrein was geleë waar mnr. A. G. Means en mnr. J. M. Paget nou woon. Daar was 'n groot gebou met 'n oop galery op die tweede verhaal, en die dinge wat daarin vertoon is, was 'n fees vir die oog en 'n prikkel vir die verbeelding. Sonder was daar plekke vir die lewendige voorraad en 'n renbaan. Sommige van die klein mense van daardie verre dae het grootgeword en groot wêreldskoue in New Orleans, Atlanta, Chicago en St. . Net soos nie die St. Paul's Cathedral, die St. Peter's, of Keulen vir dieselfde kinderagtige oë al hoe fyner of indrukwekkender geword het as die ou Johnson Female University -geboue wat die eerste groot baksteen -openbare geboue was wat die klein ogies nog ooit gesien het, net wat dieselfde betref, nêrens 'n wolkekrabber in New York kom die helfte so naby aan die hemel soos die pragtige tapse spits van die ou waardige Anderson Baptist Church nie.
In 1868 het Crayton 'n Landbou- en Meganiese Vereniging in die graafskap georganiseer wat baie vir die boere van die afdeling gedoen het. 'N Paar jaar na die oorlog, omdat mnr. Crayton 'n aantal Duitse arbeiders bygedra het, het die arbeid van die vrye negers onbevredigend gevoel. Hy het baie van homself in diens geneem en 'n paar ander progressiewe boere aangemoedig om dit te gebruik. Die Duitsers was goeie burgers. Die meeste van hulle het gou onafhanklike boere geword, en van die beste planters van die graafskap is hulle afstammelinge.
Die werkers was bekend as "Mnr. Crayton se Duitsers en so lank as wat die oorspronklike emigrante geleef het, het hulle 'n vriendelike gevoel teenoor hom behou, aangesien hy hom as hul spesiale beskermer beskou het. In sy handelsonderneming het mnr. Crayton eerstens en laaste 'n groot aantal jongmanne in diens geneem, en sy belangstelling in hulle en vriendelike raad het baie van hulle gehelp om 'n hoër doel te bereik as wat sommige van hulle gedink het.
Toe lewensversekering die eerste keer in Anderson Air begin word. Crayton het by 'n maatskappy aansoek gedoen om verseker te word, en is vanweë fisieke broosheid van die hand gewys. Op sy oudag het die ou man lag en vertel hoe hy die dokter wat hom ondersoek het, die agent by wie hy vra, vra, die maatskappy self. Hy was die eerste bankier van Anderson en het voor die oorlog geld geleen in verband met sy handelsonderneming. Eers in 1872 word 'n bank in die stad georganiseer, en Air. Crayton was een van sy direkteure. Sy president was kolonel J. N. Brown, mnr. J. A. Brock, kassier en Air. Frank B. Mauldin, assistent -kassier. Dit was geleë op Brick Range, en het die Anderson National Bank genoem.
Aan die begin van die oorlog tussen die state het Crayton sy winkel gesluit en by Orr's Regiment aangesluit. Pie is aangestel as kwartiermeester van die regiment, maar moes later bedank weens swak gesondheid. Hy is aangestel deur die president van die staat Davis, Anderson, en het groot hoeveelhede geld en effekte vir die regering hanteer. In 1862 word hy verkies tot die wetgewer en herkies in 1864. In 1865 gaan hy na Greenville om 'n belêde vergadering van die wetgewer by te woon, wat deur Stoneman se inval verhinder is om in Columbia te vergader. Crayton*se belange was egter landbou-, handels- en burgerlik eerder as polities.
Hy was in sy fleur 'n figuur van groot krag en onderskeiding, nie net in die provinsie nie, maar in die hele staat en tot 'n mate in die suide. Hy was jare lank president van die Staatslandbouvereniging en het baie eerbewyse en onderskeidings aan hom toegeken.
Hy het amper negentig jaar oud geword en sy vaardighede tot die einde behou. Hy trou iewers in die veertigerjare met juffrou Evelyn Benson, en 'n ou aantal van The Highland Sentinel of The Anderson Gazette bedank die jong paartjie vir die geskenk van 'n heerlike koek wat na die troue aan die drukkers gestuur is. Die huweliksmaal het in die Benson -hotel gehou, gehou deur die bruid se ouers. Mev Crayton het ook baie oud geword. Die egpaar was die ouers van drie kinders wat grootgeword het; hulle was Samuel, wat getroud is met juffrou Sallie Nevitt Frank, wat met juffrou Mary Broyles getroud is, en Kate, wat met mnr. Sloan Maxwell getroud is.
Die McGee -familie, wat nou versprei is oor die provinsies Greenwood, Greenville, Abbeville, Anderson en Oconee, stam af van John McGee en sy vrou, 'n juffrou Sims, wat in 1772 van Rockingham, NC, na die afdeling gekom het. Hulle vestig hulle op 'n plantasie waar die vervaardigingsaanleg van Ware Shoals staan ​​nou. Die reis is na die plek gemaak deur te perd, terwyl mev. McGee gery het terwyl haar man geloop het en al sy aardse besittings op sy rug dra. Hulle het 'n paar honderd hektaar grond in die huidige Greenwood -provinsie op krediet by die regering gekoop en $ 1,40 per akker betaal daarvoor. Vir hulle is vyf seuns gebore, William, Burrell, Abner, John en Mike. Die William McGee, of Magee, van wie 'n deel van die grond waarop die stad Anderson geleë was, hulle seun was, 'n bekende Baptiste -prediker van die vroeë dae. Die geliefde dominee Mike McGee, wat nog 'n ou man was en net 'n paar jaar gelede oorlede is, was die seun van William.
'N Ander pionier was William Staunton. Sy vrou was Katie Richardson. Hulle kom uit Virginia en vestig hulle nie ver van waar die stad Belton grootgeword het nie. Mnr. Staunton was 'n welgestelde man vir sy dag, en in 'n gemeenskap van houthuise het hy 'n herehuis van drie verdiepings opgerig. Sy naam is gegee aan die omgewing wat Stauntonville geword het.
Matthias Staunton, moontlik hul seun, was 'n soldaat in die oorlog van 1812.
Sommige van die ander mans wat in die afdeling gewoon het, was William Holland, Allen Johnson, Reuben Phillips en George Turner.
Halfpad tussen Belton en Williamston, drie myl van Calhoun en drie van Cooley's Bridge, is daar 'n interessante plek. Dit is by die kruising van die Calhoun-, Anderson-, Williamston- en Belton -paaie die ou versamelgrond. Daar is verkiesings gehou. Ongeveer 135 5 het Berry Lewis 'n winkel daar bedryf. Dit spog ook met 'n kleermakerwinkel, bestuur deur mnr. Jesse Smith, daarna een van Anderson se bekendste handelaars, of kleremakers. 'N Slagpaal het op die plek gestaan ​​vir die regstelling van beide swart en wit. Big Creek was die kerk en begraafplaas van die gemeenskap.
Ontmoetingsgrond was in die vroeë dae op verskillende gerieflike plekke, want elke man tussen die ouderdomme van agtien en veertig het volgens wet aan die burgermag behoort en was verplig om militêre opleiding te ondergaan. Dit is ook verantwoordelik vir die frekwensie van militêre titels onder die vroeëre mense.
Stephen McCully, 'n Ier, het in die vroeë tye gekom en hom eers in Whitehall gevestig, waar hy skoene vir die omliggende gebied vervaardig het. Later word hy een van Anderson se voorste handelaars, 'n openbare man en 'n welgestelde vir sy tyd. Hy skenk die grond waarop Johnson Female University gebou is.
In 1829 is daar in die Calhoun -nedersetting 'n babaseuntjie gebore wat bestem was om 'n rol te speel in die geskiedenis van die klein dorpie wat die jaar voor sy geboorte in die bos begin is. Hy was George W. Fant, oudste seun van William Fant. In sy kinderjare verhuis sy ouers na die dorp Garvin, naby Pendleton, waar hy grootword. Op ongeveer twintigjarige ouderdom het hy hom in Anderson gevestig en aan die Gazette gewerk toe Todd en Russell die uitgewers daarvan was. In 1856 word mnr Fant aangestel as posmeester, watter pos hy beklee het tot 1880. Hy trou met juffrou Myra Williams ton en T. J. Webb trou met haar suster Elizabeth. Mnr. Webb was posmeester en ook boekverkoper, en sy besigheid het eers oorgegaan in die hande van sy seun, T. J. Webb, en van hom na sy swaer, G. W. Fant. Die boekwinkel van Fant and Son is steeds die hoofbron van Anderson, ander boekwinkels het gekom en gegaan in die jare wat verloop het sedert mnr. Fant die eerste keer boeke aan die Anderson -mense begin verkoop het, maar die een bly steeds in die hande van dieselfde gesin. Dit en die meubelbedryf van Tolly is die twee oudste sakehuise ter plaatse. George W. Fant was die vader van Anderson se burgemeester, Foster Fant. Sy ander kinders was wyle Rufus Fant, Theo Fant, wyle Ben Fant, Walter Fant, Texas Neb Fant, Walhalla mev Belle Fant Acker en mev Lillie Fant Grant, van Oklahoma.
John Brown, van die Neal's Creek -afdeling, het twee seuns gehad wat die belangrikste burgers van die graafskap was, dit was Daniel en Samuel Brown.Die naam van Daniel Brown word gereeld gevind in verband met die meeste van die vroeë Anderson -ondernemings. Hy was in die stad en het onmiddellik 'n leidende posisie beklee. Hy het die eerste baksteenhuis in die stad gebou. Dit is later deur 'n brand vernietig, en sy boeke en rekeninge is gered deur die moed en koelte van 'n jong seun. Die eerste bespreking van die voorgestelde Johnson Female Seminary was in sy huis. Dit was hy wat 'n belangrike rol gespeel het in die versekering van die dienste van die goeie onderwysers, mev. Daniel en die mev. Payne.
Voor 1860 was McDuffie 'n taamlik kort straat. Dit begin in Earle straat en loop na mnr. Daniel Brown se tuisplek, Sunnyside, 'n voorstedelike woning wat op 'n groot hektaar geleë is, en blokkeer die straat waar die Boys 'High School en ander geboue in die omgewing staan. Mnr. Brown het die straat oopgemaak deur sy eiendom op die Shockley Ferry Road, wat ongeveer by die Fulwer Watson -plek was. Die straat is vernoem na goewerneur McDuffie, wat 'n groot gunsteling in Anderson was, maar daar was 'n beweging om die naam na Brownstraat te verander. Dit is egter nie uitgevoer nie, en hoewel meneer Brown verdien om onthou en geëer te word, is dit nog steeds gelukkig dat die straat sy naam behou. Dit is 'n kenmerkende naam wat gunstige aandag trek. 'N Paar jaar gelede het die Episcopal Church sy bisdombyeenkoms in Anderson gehou, en dominee John Johnson, rektor van die St. Philip's Church in Charleston, en onderskei vir die dienste in die Charleston -hawe tydens die oorlog, is vermaak in 'n huis in McDuffiestraat. Hy het die naam getref en opgemerk dat hy die enigste straat in die staat was wat goewerneur George McDuf fie vereer het deur na hom geroep te word.
In 1876, toe die staat homself van radikale heerskappy verlos het, was meneer Brown te swak om sy huis te verlaat, maar 'n skare van sy ou vriende het hom in 'n koets gehaal en hom na die stembus gebring om sy laaste stem vir Hampton uit te bring en hervorming. Hy het geleef tot na die verkiesing, en nuus is aan hom gebring oor die verkiesing van Hampton. Hy het nie onmiddellik geantwoord nie, maar glimlag saggies en het binne 'n paar minute gesê: 'Ek sal nou slaap', en omdraai het in die slaap geval wat nie wakker word nie.
Hy het vyf seuns in die Konfederale weermag gehad. Sy oudste, J. J. Brown, is saam met sy kolonel, John V. Moore, dood in een van die eerste gevegte rondom Richmond. Sy jongste seun, Nardin Brown, lid van Company C, onder kaptein Prue Benson, is in Second Manassas vermoor en het lank genoeg geleef nadat hy gewond is om 'n boodskap aan sy ma te stuur. Hy het een van sy kamerade gevra om haar te vertel dat hy sy plig doen en dat hy gelukkig gesterf het.
Brown se tweede vrou was Eleanor St. Clair (Waller) Nardin, 'n weduwee toe hy met haar trou, en die moeder van Anderson se baie geliefde Ehr. Waller H. Nardin, Sr.
Samuel Brown, broer van Daniel Brown, het nie in die stad gewoon nie. Hy woon 'n rukkie 'n entjie daarbuite, waar die McCown -huis nou op die Belton -pad is. Dit is daar waar sy seun, Joseph Newton, gebore is. Later verhuis meneer Brown na Town-ville, en hy word geïdentifiseer met die gemeenskap, hoewel sy seun, J. N. Brown, die rykste burger van Anderson sou word. Mnr. Samuel Brown trou met Helena Vandiver, dogter van dominee Sanford Vandiver, die eerste leraar van die Anderson Baptist Church. Young Newton Brown het skoolgegaan onder Wesley Leverette. In 1855 besluit die jong man om na Laurens te gaan woon. Hy het twee jaar lank handel dryf op daardie plek, het toe by die prokureurskantoor van kolonel JH Irby ingegaan en met die studie van die regte begin. Fie is in 1858 in die kroeg opgeneem en het 'n vennoot geword van kolonel Irby. Hierdie vennootskap is ontbind deur die dood van kolonel Irby in I860. Toe tree die vier jaar van die oorlog in, en na die oorlog trou hy met juffrou Lizzie Bruce, van Townville, en hulle maak van Anderson hul tuiste. Kolonel Brown staan ​​al baie jare baie hoog in die regsberoep en in die geldsake van Anderson. Hy het die grootste eiendom wat nog ooit in die stad gemaak is, opgehoop.
Hy was sy lewe lank prominent in die Baptiste Kerk en het die grootste deel van sy eiendom verlaat om vir sendingwerk te gebruik, na die dood van sy enigste kind, juffrou Varina D. Brown.
Die Anderson -biblioteek het 'n ruim skenking ontvang, en hy het die lot waarop dit gebou is, en die bedrag van tienduisend dollar wat belê moet word, gegee en die inkomste wat gebruik word vir die instandhouding van die biblioteek en die aankoop van boeke.
'N Ander van die vroeë intrekkers in die graafskap was kaptein James Thomson. Hy was een van die kommissarisse wat die stad afgelê het. Kaptein Thomson se huis was op Beaver Creek, naby Rocky River. Hy was die oupa van dr. M. A. Thomson.
Onder die pioniers was Edward Vandiver, wat net na die Revolusionêre Oorlog uit Maryland gekom het. Hy is in 1748 in die staat gebore en het in die Revolusionêre Oorlog gedien. Hy was eens 'n soldaat onder kaptein Andrew Thomas, en hy het onder kaptein Amandus Leslie gedien, en sy kolonels was Winnie en Easterland. Hy het in die slag van Eutaw Spring geveg en 'n pensioen uit Suid -Carolina gekry. In 1782 dien hy onder kolonel Brestling by Four Hole Bridge. Hy sterf in sy huis naby Neal's Creek Church in 1837, en word begrawe in die kerkhof. Edward Vandiver was die vader van twintig kinders, almal seuns behalwe twee. Hy was twee keer getroud, eers met Helena Turley, en tweede met Catherine Poole. Hy het sewe seuns gehad wat Baptiste -predikers was, waarvan Sanford Vandiver die bekendste was.
'N Ander pionier van die graafskap was David Sadler, ook 'n revolusionêre soldaat. Hy sterf in 1848 en word begrawe in die kerkhof van Roberts, nadat hy 'n getroue lid van die kerk was. Sy vrou was juffrou Eliza Bratton, van York County.
Ander gesinne wat met die eerste emigrasie in Anderson verskyn het, is dié van Breazeale, Gambrill, Kay, Major, Erskine, Shirley, Long, Roseman, Wellborn, John Goodwyn, aan wie openbare gronde toegestaan ​​is, en wat Se naam in 'n koperplaatveld Field Farrar, ook een aan wie openbare grond toegestaan ​​is (hy was die balju van die distrik Ses-en-negentig in 1780) Henry Stevens, professor in musiek Louis D. Martin, 'n ander grondbegunstigde in 1789 Thomas Jones , en Betty, sy vrou, verkoop grond op First creek, 'n tak van die Rocky -rivier. Die toekenning is in 1785 toegestaan ​​aan Betty Wilkison, waarskynlik 'n ondernemende vrou, wat grond ingeneem het en iets vir haarself gedoen het totdat sy in die ban van Thomas Jones geval het en met hom trou, grond verloor het, sowel as vryheid en naam. Anderson Lee het 'n toekenning van grond op die Hen Coop -kreek James Shirley aan die Rocky River William Wheeler aan die suidekant van Saluda -rivier, gedateer 3 Oktober 1785. In Desember 1798 het John Mauldin 'n toekenning van grond aan "Government Creek" 'n tak van "Great Rocky Creek." Onder die vroeë intrekkers op Six en Twenty Creek verskyn die name van Jonathan Clark, David Clark, Bolin Clark, George Forbes, John McMakin, Hugh McVay en James Long. In verskillende ander dele van die distrik verskyn die name van James Highshaw, William Duncan, Emerial Felton, John Fields, kolonel Richard Lewis, William "Walker, Benjamin Dickson, John McAlister, Edward Morgan, Solomon Geer en Thomas Harrison. Die meeste van hierdie mans neem handelsmerke vir hul beeste uit. Duncan Cameron en Mary, sy vrou, verkoop grond wat hulle op One Mile -kreek toegestaan ​​het. John Caruthers, Martha Lemon en Robert Lemon, haar seun, William Holleman, Justice of the Peace John Miles, James Moreland, op Rocky River Harry Pearson op Six and Twenty Joseph Woodall, Joshua Hill, William Hammond, James Martin, Samuel Taylor, "Jon" Winn, Robert Tate het 'n toekenning op Seneca -rivier in 1784 (hy spel dit "Senekaw ") John Hugner , John Postelle, William Lowery, Isaac Titworth, James Crowder, David Brag, Samuel Caldwell, James Hamilton en Benjamin Farmer.
In 1791 begin die rekords gemaak word in die Pendleton-distrik in die distrik Washington, nie ses-en-negentig nie, soos vroeër. Hierdie goeie mense in plaas van 'n eed af te lê oor die Heilige Bybel, het hul eed afgelê op "The Holy Evangelist, "geen Hebreeuse skrif vir hulle om by te sweer nie. Sommige van die sakemanne van die dae voor die oorlog tussen die state was John P Benson en Joel J. Cunningham, Baylis F. en Thomas S. Crayton, Elias Earle, Alexander Evans en John C Griffin, Fleetwood Rice en John R. Towers, Alexander B. en Joel J. Towers, Daniel Brown, Stephen McCully, Jesse R. Smith, Asbury M. Holland, JN Pendleton, Enoch B. Benson en Son, John S. Lawton, John C. en Henry C Cherry, John en Thomas J. Sloan, John Hastie en Co. Dit was almal van die dorp in die jaar 1849.
Hierdie lys is saam met 'n lys van al die handelaars in die graafskap verskaf deur 'n destydse prokureur van Anderson aan 'n sakeman van New York wat hom gevra het om vertroulike inligting oor die handelaars. Hy was 'n skrander man, en sy mening en opmerkings oor die sakemanne van sy tyd is die moeite werd om te lees, aangesien dit die leser vertel watter soort mense die land gevorm het. Die prokureur is baie eerlik en baie volledig in sy inligting, vertel die ouderdomme van die mans, hetsy getroud of ongetroud, die aantal kinders en benader die waarde van elke man se eiendom. Dikwels sê hy: "Is goed vir meer as wat hy sal belowe," vertel of hy kontant of krediet koop of verkoop, of sy krediet goed is. Soms sê hy dat 'n man met 'n ryk weduwee getroud is en haar eiendom kan gebruik, wat hy tot sy voordeel sal doen. Van die een sê hy dat hy buitensporig is, nie veel sin het nie, maar vol idees is --- "As hy enige eiendom werd is, weet ek dit nie." Van een sê hy: "Hy het nie veel nie, maar hy weet dat dit versigtig is en nie veel waag nie." Oor 'n ander sê hy: "Hy het nie veel opleiding nie, maar is 'n goeie sakeman en 'n perfekte skeermes soos jy ooit gesien het. $ 2.000 of $ 3.000 aan aandele, en bank, en ongeveer 40 slawe wat hy koop en verkoop, op krediet koop en verkoop, tuis skuld, maar dadelik betaal. Sy pa is 'n ryk man, baie oud en wanneer hy sterf " sal inkom vir 'n goeie deel. As hy Noord besoek, sal diegene wat hom baie verkoop al die wins verdien wat hy maak. "
Sewe of agt of tienduisend dollar was rykdom, en veertig negers het die meeste van hulle twee of drie slawe besit. Slegs een man het honderd, en lande ter waarde van $ 20,000 en 'n kapitaal van $ 100,000.
Hy sluit sy rekening af deur te skryf: " Bo u het 'n redelike volledige verslag van al die handelaars van enige belang in die distrik. Dit mag u opval dat my verslag van ons handelaars eerder 'n lofrede is, maar ek kon nie minder sê en die waarheid vertel nie. Ek is seker dat ek dit gereeld onder die merk is. "
Andersonville en 'n paar vroeë setlaars
Aan die hoofwater van die Savannah, waar die riviere Tugaloo en Seneca mekaar ontmoet, het 'n bloeiende stad gestaan. Nou word die pragtige terrein aan vlermuise en uile oorgegee, behalwe as die een of ander kampeer- of piekniekpartytjie vir 'n kort rukkie herleef jeug en lewe op die verlate plek.
Andersonville is in 1801 gestig, ses en twintig jaar voordat Anderson ontslaan is. 'N Wet van die destydse wetgewer het die stad op grond van kolonel Elias Earle, een van die pionier -setlaars van die boonste Suid -Carolina, geskep. Generaal Robert Anderson, generaal Samuel Earle en kolonel Elias Earle is aangestel om dit af te lê, en dit is vernoem na generaal Anderson.
Kolonel Elias Earle was 'n offisier in die "Oorlog vir Onafhanklikheid, en daarna 'n lid van die Kongres. Pie verkoop 'n paar erwe in die nuwe stad, maar behou die grootste deel vir homself, later verkoop hy 'n halwe rente aan sy skoonseun. , James Harrison. Met sy rente bygedra tot sy vrou se aandeel in haar vader se boedel, het mnr. Harrison die tweede eienaar van Andersonville geword, en die plek is steeds in die besit van die Harrison -gesin. Slegs die ou Harrison -woning, die tweede huis wat vir die gesinswoning, bly die plek merk, en dit is vinnig besig om te verval.
Harrison het 'n groot handelsonderneming bedryf en 'n fortuin opgedoen. Later neem hy as vennote kolonel F. E. Harrison en mnr, John B. Wynne. Kolonel FE Harrison en mnr. Claudius Earle het hierdie firma opgevolg as "Harrison en Earle. " Daar was in die stad 'n meel- en maalmeul, 'n katoen -jenewer, 'n ystergietery en 'n florerende akademie vir jong dames. Die stad was ook het 'n klein katoenfabriek en 'n wolfabriek ondersteun, en die bediendes van albei meulens was gehuisves; daar was kleremaakwinkel, skoenwinkel en lewenstal, en 'n hele aantal inwoners. Andersonville was die katoenmark vir die hele wat nou is genaamd die Piemonte -afdeling van die staat, en 'n groot deel van Georgië was sy handel met Hamburg en Augusta flink gedurende die dae toe riviernavigasie die manier was om vrag te vervoer.
Na die oorlog tussen die state was daar 'n fabriek in Andersonville vir die maak van gare van katoensaad. Dit was waarskynlik die enigste in sy soort wat ooit in die Suide bedryf is.
In 1840 het 'n groot freshet die katoen- en wolmeulens en die watte van jenewer weggevee. Hulle is herbou, 'n tweede keer weggevoer deur die onstuimige waters van 1852, en nooit weer opgerig nie. Andersonville het toe toegeneem met sy agteruitgang. Die bou van die Columbia- en Greenville-spoorlyn was 'n doodslag vir die rivierstad. Kolonel Frank E. Harrison, destyds die eienaar, het alles in sy vermoë gedoen om die plek te handhaaf waar hy selfs 'n spoorlyn probeer kry het, en een is eintlik ondersoek, maar nooit gebou nie. Die onheilspellende monsteroorlog was besig om die Suide te bekruip, en die stad het sy prooi geval nog voordat die werklike gruwels besef is.
Kolonel Frank Harrison het met 'n dogter van die voormalige eienaar, kolonel James Harrison, getrou en so die dorp geërf. Hy was die vader van 'n groot gesin, en sy pragtige huis op die grond wat tussen die Seneca- en Tugaloo -riviere lê, terwyl hulle bymekaar kom, was jare lank die toneel van gayheid en gasvryheid, en dit staan ​​nou 'n slap bedelaar wat sonk, en# 8221 gehuur deur rotte en uile, maar daaroor bly die geur van ander dae, en dit is 'n gunsteling somerkampeerplek vir jongmense wat gelukkig is om toestemming te hê om dit te gebruik.
Na die dood en verval van ou Andersonville, het dit waarskynlik sy vooraanstaande besoeker gehad. Op 24 Julie 1889 het Henry Grady 'n politieke piekniek daar bygewoon en een van sy briljante toesprake gehou.
Van die ou geboue, langs die Harrison -woning, bly min oor. Die bos is dig, die voëls en wilde diere is vry en onbevrees. Op Beaver Dam Creek staan ​​die rotsbasis van een van die meulens, 'n eensame wagter wat ou herinneringe bewaak --- dit is al wat oorgebly het van Andersonville.
John Earle, een van die stigters van die familie in Suid -Carolina, is gebore in Westmoreland, Virginia, 5 Junie 1737. Hy was 'n seun van majoor Samuel Earle en Anna Sorrel Earle, sy eerste vrou, en 'n broer van kolonel Elias Earle, nog 'n stigter, en 'n revolusionêre soldaat. John Earle emigreer van Virginia na die gebied wat in 1773 op die grenslyn tussen Noord- en Suid -Carolina lê, en bou dieselfde jaar Earle's Fort, 'n plek vir ontmoetings en beskerming vir wit mense tydens Indiese aanvalle, wat dit ook as toevlug vir Whigs gedien het tydens die Revolusie. Die geveg van Earle's Fort, N. C, is tydens die rewolusie geveg op die lande van John Earle se broer, Baylis Earle. Die grootste deel van die diens van John Earle tydens die oorlog was 'n bevelvoerder van partydige magte. Op 16 April 1757 trou John Earle met Thomasina Prince, dogter van John en Mary Prince, van Frederick county, Virginia. John Earle was kaptein in Brigadier-General Bougette se ekspedisie in Ohio in 1764 en "is deur die Virginia House of Burgesses gekomplimenteer in erkenning van sy verdienste en buitengewone diens wat die kolonie gelewer het. Kolonel Earle was 'n agterkleinseun van John Earle, wat van Dorset afkomstig was County, Engeland, in 1652, "en ontvang 'n toekenning van grond wat bestaan ​​uit 1000 hektaar vir die vervoer van twee en dertig persone na Virginia. John Earle was die vader van generaal John Baylis Earle, wat op sestienjarige ouderdom die Revolusionêre Leër betree het. Hy was later adjudant en inspekteur-generaal van Suid-Carolina vir agt termyne van twee jaar elk, en verteenwoordig sy distrik in die kongres van 1803 tot 1807.
'N Paar kilometer oor die land van Andersonville af staan ​​nog 'n ou Earle -huis, "Evergreen". Dit is gebou deur Samuel Girard Earle, wat op 1 Mei 1789 in Centerville gebore is en aan die South Carolina College opgelei is. Hy het gedien as kaptein van 'n maatskappy in die oorlog van 1812. Sy suster, Sarah, was die vrou van James Harrison, van Andersonville. Mr Earle trou met Elizabeth Hampton Harrison, 'n niggie van sy swaer, en hulle woon vier jaar in Andersonville in 'n huis wat aan die voorkant van die pad gestaan ​​het, net nadat hulle die Senecarivier oorgesteek het. Terwyl hulle daar gewoon het, het hulle die ouers geword van twee seuntjies, Elias John en Adolphus. Laasgenoemde sterf as kind en word begrawe in Andersonville.
Omstreeks 1828 het mnr. Earle die plantasie wat hy 'Evergreen' genoem het, gekoop van Samuel Smith. Dit het 'n woning gehad wat naby die fontein gestaan ​​het, oorspronklik 'n baksteenhuis wat deur die toevoeging van 'n tweede verdieping van hout vergroot is. Hulle seun, Julius Richard, is in daardie huis gebore in 1829. Later bou hulle die huidige woning wat mev. Earle die naam noem:#8220Evergreen. " Sy was baie lief vir blomme en haar tuine was bekend. In die voortuin sit sy twee-en-dertig sederhoutbome, wat bygehou is sodat hulle hoog word, en dit is hul ewige groen wat die naam aandui wat die plek gegee word. Die Earles moes gedeeltelik teenoor sederbome gewees het, want dit was hulle wat die ry wat tot ná die dood van Mr. "Gus " Broyles aan die buitekant van die blomtuin van sy huis, wat nou die huis was, geplant het. die woning van mnr. HH Acker se gesin in South Main Street, op 'n tyd die Earle -huis.
Daar het omtrent 'Immergroen' 'n volledige dorpie grootgeword. Daar was 'n koring- en koringmeul, 'n poskantoor, 'n watte, 'n algemene winkel, 'n apteek wat deur dr Glover gehou word, 'n smidswinkel, 'n skool, 'n drukkery, behalwe die gewone smid- en timmerwinkels. op elke plaas gevind kan word. Die winkel het 'n florerende besigheid gedoen. Mnr. Earle se vennoot was mnr. Lewis, vader van mnr. J. B. Lewis, van Belton, en terwyl hy daar was, trou Lewis met mej. Sarah Gregg en woon daar naby. By hulle huis was die eerste put in die deel van die land, en dit was nogal 'n nuuskierigheid.
Nadat mnr.Earle se dood, sy oudste lewende seun, Elias John, het die plek gekoop en in 1852 daarheen verhuis, en sy ma en vyf broers het by hom gewoon. Hy is op 18 April 1850 met juffrou Amanda Hammond getroud. Hulle het 'n entjie van die "Immergroen" huis af gewoon tot na sy pa se dood, en hy noem dit 'Hardscrabble', omdat hy gesê het dat dit so moeilik was om 'n bestaan ​​te maak daar.
Tydens die oorlog tussen die state het mnr. Earle 'belasting in natura' ingevorder, gemaalde graan vir die weermag, rantsoene aan vrouens, weduwees en weeskinders van soldate uitgedeel en 'n skoenwinkel vir die maak van soldaatskoene gehad. Soms het sy meul die hele nag gemaal. Een van sy meulenaars, 'n slaaf met die naam Thomas Jefferson, leef in 1923, meer as negentig jaar oud. Mnr. Earle is op 22 Februarie 1897 oorlede en sy gesin het jare lank by die "Evergreen" -huis gebly, maar dit later verkoop aan mnr. JJ Fretwell, wat dit aan 'n neger, Andy Martin, verkoop het, wat dadelik die ou seders en verkoop dit vir telefoonposte.
Die ou huis het baie verval, maar kyk soos 'n verlate en armoedige aristokraat steeds na die gebore herehuis. Die mure rondom die plek word versmoor in verstrengelde roosstokke, en eerbiedige bome hang oor tuine en grasperk. Die voorste kamers is groot en lugtig, en in die kamer wat in die verre dae bekend staan ​​as 'die salon', is daar 'n unieke kaggel. stuk. Dit is gemaak van harde hout en is grys gevlek, terwyl dit nat is, besprinkel met glinsterende stukke mika. Daar is 'n glimmer, en ook 'n ametistmyn, op die ou eiendom van Earle, en baie mooi ametiste is opgetel oor die plek.
Die eerste mimosaboom wat ooit na hierdie gedeelte gebring is, is deur mnr. Samuel G. Earle op die "Immergroen" plantasie geplant. Dit staan ​​langs die voorste trappe. Die sade is vir meneer Earle gegee deur Malcolm McPherson, 'n Skotman, wat naby gewoon het en 'n entoesiastiese plantkundige was. Mnr. McPherson het ook papawers en aalbessies in hierdie deel van die wêreld bekendgestel. Hy het hulle moontlik uit Kalifornië gebring, terwyl hy te perd deur die Verenigde State gereis het vir sy gesondheid, na die uiterste Weste, die Noorde en na Mexiko.
Alhoewel Evergreen nooit 'n stad was nie, was dit 'n besige en bevolkte plantasie wat genoeg middele en nywerhede bevat om lewe en kultuur te handhaaf, uitgesluit van die res van die wêreld. Die skool, geleer deur Irving Gregg, was 'n hoë akademie, insluitend Latyn, Grieks en hoër wiskunde in die kurrikulum. Jong mans het van ver gekom om leerlinge te word en het saam met meneer Earle en naburige gesinne geklim. Meneer Gregg trou met juffrou Earp. Haar gesin het ongeveer 'n kilometer van "Evergreen" af gewoon. Een van sy lede, waarskynlik haar pa, het in Andersonville in die Harrison -huis die eerste klavier gesien wat ooit na die graafskap gebring is, en was baie beïndruk daarmee, nadat hy die instrument deeglik bestudeer het, teruggekeer huis toe en een vir sy eie gesin gebou, wat gesê dit was nogal 'n suksesvolle instrument.
In daardie buurt, maar nader aan die McPherson as die Earle -huis, het eens 'n geheimsinnige karakter met die naam Coosey gewoon. Hy was 'n stil, onsosiale man, wat geen besoeke aflê nie en niemand ontvang het nie. Hy het alleen in 'n houthuis gewoon, en op daardie dag van slawe -arbeid het hy al sy eie werk gedoen, selfs sy wasgoed. Kort -kort het mense wat verby is, hul nuuskierigheid gewek deur 'n vrou se kledingstuk wat aan die wasgoeddraad hang om droog te word. As iemand egter ooit die tyd gehad het om die ou man te vra hoe hulle daar gekom het, was die persoon in die steek gelaat en het hy nie meer vrae probeer nie, want niemand het ooit geleer of daar romanse in die rowwe ou huis was nie, of die vreemde ou die kliënt was verheug oor die opwekking van nuuskierigheid net om dit te verydel.
In daardie dag was 'n man se nakoming of nie-nakoming van Sondag, of soos dit byna algemeen in die plattelandse distrikte genoem is, die Sabbat, maar dit beteken egter die eerste en nie die sewende dag van die week nie, besigheid van die gemeenskap en iemand wat dit gewaag het om die dag te ontheilig deur onnodige arbeid te verrig, is summier uitgewis, aangesien die mense van vandag 'n Bolsjewistiese of 'n Nihilis sou uitwerp. Meneer Coosey het so by homself geleef dat hy nooit sou geweet het toe die Sondag aanbreek nie. Hy het in elk geval die eiendomme woedend gemaak deur op die Sabbat, en#8221 te ploeg en deur sy bure te betoog, in die duisterheid van een nag, het hy sy tent soos die Arabiere opgevou en in stilte weggesteel. " Niemand het ooit geweet waarheen hy gegaan het of wie hy was nie.
Op die pad tussen "Evergreen" en Anderson woon 'n man met die naam Alec McClinton, 'n wavervaardiger. Sy huis was op die top van 'n heuwel, en hy het gesê dat hy hom daar gevestig het, want die pad, heuwelagtig en ongegradeer in albei rigtings, sal reisigers wat gaan en kom, waarskynlik herstel moet word teen die tyd dat hulle by hom kom, sodat hy voorbereid was vir hulle. Waens, waens, karre of enige ander voertuig wat hy kan regmaak, het hy ook kiste gemaak, en die meeste ou inwoners van die afdeling slaap hul laaste slaap in beddens van sy vervaardiging. Daar was baie okkerneutbome in die land, en nie net kiste nie, maar baie van die plaaslik gemaakte meubels was van soliede swart okkerneut.
Die genoemde Lewis -huis was die kern van 'n ander belowende nedersetting wat nou verval het.
Majoor Lewis het van Pendleton af gekom om die grootste handelsfabriek in die distrik te bestuur, wat hy en mnr. Maverick in vennootskap gestig het. Die nedersetting het die naam Rock Mills ontvang as gevolg van die soliede rotsbasis van die geboue. 'N Miniatuurdorpie het grootgeword en het die vooruitsig gehad om 'n stad te word. Daar was 'n meubelfabriek, 'n winkel, 'n wawinkel en ander nywerhede, asook huise vir al die mense wat op hierdie plekke werksaam was. Van die ou dorpie bly niks oor nie. John Wright is die eienaar van die ou Lewis -huis, en op die fondament van die oorspronklike rotsmolen het 'n ander gebou, wat goeie sake doen.
Kolonel Elias Earle, seun van Samuel en Anna Sorrel Earle, is in Virginia gebore, maar emigreer vroeg na Suid -Carolina. In 1782 trou hy met juffrou Frances Whitten Robinson, en woon 'n tyd lank by Three Forks of the Saluda River in Greenville, maar later emigreer hy na die Pendleton -distrik en koop 'n paar duisend hektaar grond aan die Seneca- en Tugaloo -riviere, en bestee dit aan Three -en-en-twintig en ses-en-twintig kreke, wat hy Centerville genoem het, waarskynlik in die hoop dat dit 'n sentrum van besigheid en bevolking sou word. Kolonel Earle dien sy distrik vir vyf termyne in die Amerikaanse kongres. Terwyl hy in Washington was, het hy die regering aangemoedig om hom toe te laat om gewere te vervaardig vir die gebruik van die weermag, en het hulle bewys dat daar yster op sy grond in Suid -Carolina was deur 'n paar gewere daaruit te maak en dit vir inspeksie na Washington te neem. Die kontrak is aan hom gegee, en hy het 'n paar gewere gemaak wat in die oorlog van 1812 gebruik is. Die onderneming was egter nie 'n sukses nie, en is laat vaar. Die oorblyfsels van die ou geweerfabriek kan op Six-and-Twenty-kreek gesien word. 'N Jong man met die naam Daniel Tillinghast het gehelp. Die jeug was moontlik baie geïnteresseerd in sy besigheid, maar dit het nie verhinder dat hy ook geïnteresseerd was in die mooi dogter van mnr. Earle, Franky (Frances Wilton) nie, aangesien hulle getroud was en die voorvaders geword het van sommige van die voorste mense in die graafskap. .
Mnr. Earle se kinders, behalwe Frances, was Samuel Girard, Elias, John Baylis, Robinson M., Elizabeth, Nancy en Sarah.
Mnr. Earle het 'n pragtige huis in Central gebou, wat 'n sentrum van gasvryheid geword het.
Samuel Earle in 1776, op die ouderdom van sestien, betree die vaandel van die Revolusionêre leër. Hy het tot die einde van die oorlog gebly, nadat hy die rang van kaptein bereik het. Hy het verskillende ampte beklee vir die staatsregering en is gekies om sy distrik in die kongres te verteenwoordig as opvolger van generaal Pickens. Aan die einde van sy ampstermyn tree hy terug na sy plantasie en werk in die landbou, en weier die versoeke van sy vriende om die politiek te betree. Hy het 'n groot fortuin vir sy dag opgehoop en is in 1883 dood, drie en sewentig jaar oud. Sy vrou, met wie hy op sestien getroud is, was 'n dogter van James Harrison, 'n familie wat verband hou met dit wat die land twee presidente gegee het. Haar ma was Elizabeth Hampton, van die bekende Suid -Carolina -familie.
Hulle seun, Baylis John Earle, was toegerus met intellek van die hoogste orde en studeer in 1811 op sestienjarige ouderdom aan die South Carolina College aan die hoof van 'n baie groot klas. Hy het die regsberoep betree en 'n regter geword.
John Maxwell, kleinseun van Robert Anderson, trou met Elizabeth Earle, sy broer, Robert, trou met haar neef, Mary Prince Earle.
John Baylis Earle, seun van John en Thomasina Earle, is gebore aan die Pacoletrivier in die Rutherford-graafskap, N. C, 23 Oktober 1766. Hy is generaal genoem nadat hy adjudant en inspekteur-generaal van die staat Noord-Carolina was. Hy het die rewolusieoorlog betree toe 'n seun as 'n tromspeler, en later as soldaat gedien het tot die einde toe. Hy was twee keer getroud. Sy eerste vrou was Sarah Taylor, met wie hy getroud is op 11 September 1791. Sy tweede vrou, met wie hy op 17 Desember 1816 getrou het, was Anna Douglass, weduwee van Archibald Douglass.
Mr Earle het eens naby Fort Hill, nou Clemson, ook in Pendleton, en daarna, vir baie jare, en tot sy dood, in Silver Glade in die Anderson County gewoon. Hy is op 5 Januarie 1836 oorlede en is op sy plantasie begrawe. Hy was die vader van elf kinders, Nellie, John, Hannah, Eliza, Carolina, Samuel Sydney, Baylis Wood, Joseph Taylor, Sarah Anne, Mary, Paul, kinders van die eerste vrou. Sy tweede vrou het net een gehad, Georgia W.
Die ou Cross Roads -plek was oorspronklik die eiendom van 'n man met die naam Anderson. Hy verkoop aan mnr Elias Earle. Mev. Anderson sou nooit haar bruidegom onderteken nie Meneer, Earle het vir meneer Anderson 'n paar perde en 'n wa aangebied om mev. Anderson (haar naam was Tennie) te laat onderteken, maar sy het nooit toestemming daartoe gegee nie. Die Anderson -gesin het weswaarts gegaan en die droër ongetekend gelaat.
Harriet Earle, dogter van Samuel Earle, trou met Elias Earle, een van hul seuns was Wilton Robinson Earle, wat op die ouderdom van drie en twintig jaar noodlottig gewond is tydens die eerste slag van Manassas. Agbare Preston Earle, mej Fannie Earle, mev Miriam Earle Lee, mev Mary Earle Sloan was ander van hul kinders. Daar was moontlik ander*
'N Paar ander kinders van Samuel Earle was James Hampton, 1799-1829 Morgan Priestly, 1804-1850 Edward Hampton, 1820-1849.
Daar was 'n poskantoor by die Beverdam met die naam Tokoheno, uitgespreek dat Tokena dit deur Elias Earle bewaar het. By die ou Beaver Dam -plek het sy seun, Preston, sy lewe deurgebring. Hy trou met Nettie Harrison, dogter van kolonel F. E- Harrison, van Andersonville.
Een van die bekendste en mees gerespekteerde onder die vroeë burgers van die graafskap was Amaziah Rice, gebore in die Neal's Creek -gemeenskap op 20 Junie 1798. Hy het 'n akademiese opleiding ontvang wat 'n beperkte kennis van die klassieke insluit* Hy was kolonel van die ou vierde regiment. Van 1826 tot 1832 verteenwoordig hy sy distrik in die Algemene Vergadering van Suid -Carolina, en het die eer gehad om te stem vir die handves van die spoorweg in Suid -Carolina, die eerste wat in die staat gebou is, en die eerste wat in die Verenigde State gebou is uitsluitlik vir die gebruik stoommasjiene, 'n tyd lank die langste spoorweg ter wêreld.
Later word hy 'n Baptiste -predikant, word by die Neal's Creek -kerk op 27 Mei 1837 georden deur 'n ring wat bestaan ​​uit ouderlinge A. Williams, C. Gant, Matthew Gambrell, Sanford Vandiver, Paul Vandiver en William McGee. Hy was die tweede leraar van die Anderson Baptist Church.
In 1832 word John Vandiver by die Neal's Creek -kerk georden. Die eerste klein houthuisgebou wat vir daardie kerk opgerig is, was op grond van John Vandiver, ongeveer 1803.
'N Ander vroeë gesin in die Anderson -graafskap was dié van King. Die stigter van die gesin in Amerika was Robert, wat in 1770 uit Ierland emigreer. Hy stop eers in Maryland, kom dan suidwaarts oor die ou Postweg of groot suidelike roete waaroor talle reisigers in die pioniersdae migreer om huise te soek. Hierdie pad het Pennsylvania, Virginia, Noord -Carolina en Suid -Carolina oorgesteek oor die roete wat nou gevolg word deur die groot National Highway.
Mnr. King stop eers op Broadmouth Creek, 'n paar kilometer van waar Belton daarna grootgeword het. Maar toe hy verneem van die slagting van die Kemp -gesin, het hy 'n paar kilometer verder suidwaarts getrek. Die grond wat hy gevestig het, is steeds in die besit van die King -familie.
Sy oudste seun, Peter, is aan boord van die skip gebore toe hy in 1770 oorgaan. Hy was die stamvader van die konings van Hopewell. Hy word begrawe in die kerk van Neal's Creek, nadat hy ongeveer honderd jaar gelewe het. Robert, die pionier, het in die Revolusionêre oorlog geveg. Sy gesin het uit een-en-twintig kinders bestaan. Sy seun, Robert King, het in sy leeftyd algemeen bekend gestaan ​​as "Oom Bobby, en#8221 was sy hele lewe lank 'n Baptiste van invloed.
'N Interessante verhaal word vertel van 'n ander Anderson -man van lank gelede. Hy was Walter M. Gibson, en het naby Sandy Springs gewoon. Hy was 'n avonturier, en daar word gesê dat dit eens die eerste minister van die Sandwich -eilande was. Terwyl hy tydens 'n revolusie verban is, het hy na een van die Suidsee -eilande gegaan, waar hy altyd beweer het dat hy koning gemaak is, maar ook na 'n tyd ook daarvandaan verban is. Later is hy deur die Nederlanders opgesluit omdat hy probeer het om 'n rewolusie in Java te ondersoek. Hy het gesê dat hy daarin geslaag het om te ontsnap, en het sy weg na Amerika gevind, uiteindelik deur die land gedryf totdat hy die distrik Pendleton bereik het, en daar het hy hom gaan vestig om die res van sy dae in vrede en stilte deur te bring. Hy moes ten minste 'n oortuigende spreker gewees het.
John Thompson en sy vrou, Mary Hale, was een van die eerste burgers van die nuwe distrik Anderson. Hulle huis was nie ver van Silver Brook nie, toe 'n hele entjie in die land. Die naam van die plantasie was "Oak Grove." Daar woon baie jare saam met hulle hul weduwee dogter wat met dr William Calhoun Norris, Sr., getroud is, wat jonk oorlede is en haar met vier kinders agtergelaat het. John Thompson en sy vrou, Mary Hale, word begrawe in die begraafplaas van die Eerste Presbiteriaanse kerk. Daar slaap ook hul dogter, Elvira Thompson Norris, en haar man, William C.
Die ouers van dr. W. C Norris was Patrick Norris, 'n kolonel in die Revolusionêre weermag, en Rachel Calhoun. Onder hul vele afstammelinge in die graafskap is mev. Flora Overman, mev. Bessie VanWyck en haar kinders en die kinders van mnr. William A. Chapman.
Daar is 'n taamlik grusame verhaal wat vertel word van 'n ou plek wat baie jare gelede iewers op die General's Road was. Daar was 'n herberg gehou deur 'n broer en twee susters wie se naam Moore was. Hulle was verdwaaldes in die gemeenskap en het tot geen ander Moore -familie behoort wat nog ooit in die land gewoon het nie.
Dit was 'n houtgebou met 'n put in die ou styl. Daar is gesê dat mense in die dae toe daar min gereis is, soms by die Moore Inn gestop het en nooit weer gesien of gehoor is nie.
Die twee vroue is Rachel en Lea genoem. Daar word gesê dat Lea by 'n geleentheid weens 'n vermeende misdaad in die hof verhoor is en dat die vrou in die gesig van die voorsittende regter gespoeg het. Hulle het 'n reëling gehad waarmee hulle bagasie van 'n bus kon afsny, en nadat hulle weggetrek het, wat hulle gedoen het toe die provinsie te warm geword het om hulle vas te hou, was daar 'n aantal bene in die ou put.
Die huis het uiteindelik verval, aangesien niemand daar sou woon nie, en daar word algemeen geglo dat dit spook.
Keer terug na Anderson County, Suid -Carolina Genealogie -roetes
Kopiereg Genealogiese roetes - Alle regte voorbehou Met volle regte voorbehou vir oorspronklike indieners
Die vroue en kinders van John Brown
John Brown se vroue
John Brown het twee keer getrou en altesaam twintig kinders gehad, waarvan nege in die kinderjare gesterf het. In 1820, op twintigjarige ouderdom, trou Brown met sy huishoudster se dogter, Dianthe Lusk. Sy bruid was vriendelik en baie godsdienstig en volgens Brown het hy die sterkste en beste invloed op hom gehad. & Quot Brown het gereeld nagte lank waak oor sy vrou met 'n sagmoedigheid wat sy kinders nooit vergeet het nie. Ten spyte van sy pogings, het sy erger geword.
Die tragedie het in 1831 plaasgevind met die dood van die 4-jarige Frederick. Swaarkry het voortgegaan terwyl Brown self maande lank siekte en koors bestry het. Bietjie meer as 'n jaar na Frederick se dood, grawe Brown nog twee grafte, hierdie keer vir sy vrou en hul pasgebore seun. Dianthe was 31 toe sy kort ná die geboorte van haar sewende kind oorlede is. Sy is begrawe naby hul huis in New Richmond, Pennsylvania.
Brown het 'n nuwe huishoudster aangestel en was aangetrokke tot haar suster, Mary Ann Day. Hulle is in 1833 getroud toe Mary Ann 17 was. Sy het groot fisieke uithouvermoë en was toegewyd aan haar verantwoordelikhede om die huishouding te bestuur en die kinders groot te maak. Sy en John het 13 kinders gehad, maar slegs ses het tot volwassenheid oorleef en net vier het hul pa oorleef.
Na Brown se gevangeneming, verhoor en vonnisoplegging, besoek Mary hom in die tronk in Charles Town. Op 1 Desember 1859 het hulle 'n laaste maaltyd saam geëet en Mary het teruggekeer na haar blyplek in Harpers Ferry, waar sy op haar man se lyk gewag het. Sy het duidelik Brown se politieke sienings gesteun, want sy het een keer gevra: 'Lyk dit asof vryheid dit sou wen of verloor? Ek het dertien kinders gehad, en daar is nog net vier oor, maar as ek die ondergang van my huis wil sien, kan ek nie net hoop dat die Voorsienigheid die arme slawe daaruit kan baat nie. & Quot
Mary sterf op 29 Februarie 1884, op 'n ouderdom van sewe en sestig, na 'n lang siekbed. Sy is begrawe in die Madronia -begraafplaas in Saratoga, Kalifornië.
Library of Congress John Brown, Jr., is gebore op 25 Julie 1821 in Hudson, Ohio. Hy het die Grand River Institute in Austinburg, Ohio, bygewoon. Hy het gepoog om akkurate rekords te hou van sy pa se ongeorganiseerde sakeverrigtinge in die 1840's en het later in sy lewe onderwyser geword. Hy trou met Wealthy Hotchkiss in 1847. As kaptein in 'n Kansas -kavallerie -eenheid was hy die enigste van Brown se kinders wat in die burgeroorlog gedien het. Hy sterf op 3 Mei 1895 en word begrawe in Put-in-Bay, Ohio.
Library of Congress Jason Brown is gebore op 19 Januarie 1823 in Hudson, Ohio. Jason was 'n humanitêre en het nie geweld met entoesiasme begroet nie. Hy trou in 1847 met Ellen Sherbondy en sterf op 24 Desember 1912. Hy is begrawe in Akron, Ohio.
Owen Brown, Library of Congress, is gebore op 4 November 1824 in Hudson, Ohio. Hy het aan die gevegte in Kansas deelgeneem en saam met sy pa na Harpers Ferry gekom. Tydens die aanval het hy op die Kennedy -plaas gebly en vier ander na veiligheid gebring toe die mislukking van die aanval duidelik geword het. Hy is op 8 Januarie 1889 oorlede en is begrawe op sy erf naby Pasadena, Kalifornië.
Frederick Brown (die eerste) is gebore op 9 Januarie 1827 in New Richmond, Pennsylvania. Hy is op vierjarige ouderdom aan onbekende oorsake oorlede en is begrawe op familie -eiendom in Crawford Co., Pennsylvania.
Ruth Brown, Library of Congress, is gebore op 18 Februarie 1829 in New Richmond, Pennsylvania. Sy het die Grand River Institute bygewoon. Sy trou op 26 September 1850 met Henry Thompson en sterf op 18 Januarie 1904. Sy is begrawe in Mountain View Cemetery, Pasadena, Kalifornië.
Frederick Brown (die tweede) is gebore op 31 Desember 1830 in New Richmond, Pennsylvania. Hy is op 30 Augustus 1856 deur Martin White in Ossawatomie, Kansas, doodgeskiet en daar begrawe.
Die babaseun (sonder naam) is gebore op 7 Augustus 1832 en sterf drie dae later. Sy ma, Dianthe Lusk, is kort daarna oorlede. Hierdie babaseun is begrawe in die arms van sy moeder in New Richmond, Pennsylvania.
Library of Congress Sarah Brown was die eerste van 13 kinders wat gebore is aan Mary Ann Day en John Brown. Sy is gebore op 11 Mei 1834 in New Richmond, Pennsylvania, en is op negejarige ouderdom in Richfield, Ohio, dood aan dysenterie. Sy is daar begrawe.
Watson Brown is gebore op 7 Oktober 1835 in Franklin, Ohio. Hy trou met Isabella Thompson in September 1858. Hy sterf op 19 Oktober 1859 aan wonde wat tydens die Harpers Ferry Raid opgedoen is. Sy skelet is by die Winchester Medical College bewaar. Sy oorskot is in 1882 aan die familie teruggegee en begrawe in Noord -Elba, New York.
Salmon Brown, Library of Congress, is op 2 Oktober 1836 in Hudson, Ohio, gebore. Hy trou in September 1858 met Abbie C. Hinckley. Hy neem deel aan die gevegte in Kansas, maar raak moeg vir geweld en neem nie deel aan die aanval op Harpers Ferry nie. Erge pyn, siekte en paraplegie wat veroorsaak word deur 'n val van 'n perd het uiteindelik gelei tot die selfmoord van Salmon op 10 Mei 1919 in Portland, Oregon. Hy is begrawe in Portland.
Charles Brown is gebore op 3 November 1837 in Hudson, Ohio. Hy sterf aan dysenterie op 11 September 1843 op vyfjarige ouderdom in Richmond, Ohio. Hy is daar begrawe.
Library of Congress Oliver Brown is gebore op 9 Maart 1839 in Franklin, Ohio. Hy trou met Martha Brewster op 7 April 1858. Oliver neem deel aan die aanval op Harpers Ferry en sterf 'n ontsettende dood aan wonde wat op 17 Oktober 1859 opgedoen is. Hy is haastig begrawe langs die oewer van die Shenandoah -rivier. In 1899 is sy oorskot opgegrawe en aan die familie teruggegee.
Peter Brown is gebore op 7 Desember 1840 in Hudson, Ohio. Hy sterf aan dysenterie op tweejarige ouderdom op 22 September 1843 en word begrawe in Richfield, Ohio.
Austin Brown is gebore op 14 September 1842 in Richfield, Ohio. Hy is op 27 -jarige ouderdom, 27 September 1843, aan dysenterie dood en is begrawe in Richfield.
Annie Brown, Library of Congress, is op 23 Desember 1843 in Richfield, Ohio, gebore. Sy het in 1859 by haar pa by die Kennedy Farm aangesluit voor die aanval op Harpers Ferry. Haar taak was om waaksaam te bly vir bure en hul vermoede te verlig. Sy trou met Samuel Adams. Annie is op 5 Oktober 1926 oorlede en is begrawe in Shively, Kalifornië.
Amelia Brown is gebore op 22 Junie 1845 en is per ongeluk deur Ruth op 30 Oktober 1846 verbrand. Sy is begrawe in Akron, Ohio.
Library of Congress Sarah Brown (die tweede) is gebore op 11 September 1846 in Akron, Ohio. Sy trou nooit en sterf aan onbekende oorsake in 1916. Sy is begrawe in Saratoga, Kalifornië.
Ellen Brown (die eerste) is gebore op 26 April 1848 in Springfield, Massachusetts. Sy is op 30 April 1849 aan verbruik in haar vader se arms dood en is in Springfield begrawe.
Die babaseun (sonder naam) is op 26 April 1852 in Akron, Ohio, gebore en het 21 dae na sy geboorte aan kinkhoes gesterf. Hy is begrawe in Akron.
Ellen Brown (die tweede) is gebore op 25 September 1854 in Akron, Ohio. Sy trou met James Fablinger in 1876. Sy sterf aan onbekende oorsake op 16 Julie 1916 en word begrawe in Saratoga, Kalifornië.
Jason, Ruth, Salmon, Annie en Ellen (die tweede) is die enigste bruin kinders wat afstammelinge het.
Bruin regeer sy groeiende huishouding met 'n staf in die een hand en die Bybel in die ander. Hy het daarop aangedring dat sy klein seuns 'goeie orde en godsdienstige gewoontes' leer en weier om hulle te laat speel of besoekers op die sabbat te hê. & Quot
Daar was 'n paternalistiese teerheid oor hom, veroorsaak deur swaarkry saam. Ruth het onthou dat hy haar 'baie teer' getoon het, en toe die kinders siek was, het hy snags wakker gebly en vir hulle gesorg. & Quot
'N Ou vrou, genaamd Moeder Barberick "
Dit sou veronderstel gewees het in die westelike dorpie Cambridge met die naam Menotomy, maar tog was daar niemand in die Cambridge of die moderne Arlington -rekords met die naam "Barberick. "
Maar daar is 'n gesin met die naam Batherick, Bathrick en Baverick, afhangende van die dokument. Toe eerwaarde Samuel Abbott Smith in 1864 weergawes van hierdie voorval versamel het, en dr. Benjamin en William R. Cutter ongeveer dieselfde tyd hul familie- en dorpsgeskiedenis opgeskryf het, het hulle almal die ou vrou genoem "Moeder Batherick. het ook gesê sy was besig om paardebloede te grawe toe die rooi jasse haar nader. Ander skrywers het gevind dat die laaste detail te moeilik is om te glo.
In 1900 het Edward Wheelwright van die Colonial Society of Massachusetts geraai dat hierdie ou vrou Ruth Batherick was, gebore Ruth Hook en getroud met John Batherick in 1747, toe sy ongeveer dertig was. Dit was ses maande na die dood van sy vorige vrou en sewe maande voor die geboorte van hul eerste kind. Die eerste drie kinders van Ruth en John is dood voor die ouderdom van sewe, maar Lydia (gebore 1752) en Ruth (gebore 1754) het oorleef.
John Batherick sterf in 1769 en laat sy weduwee en kinders uit twee huwelike agter, wat almal arm lyk. Een van sy kleinkinders was Phebe, gebore in 1757 volgens Wheelwright, sy is op die ouderdom van sewe jaar na John Wilson gebring en het vir die uitgebreide gesin gewerk totdat sy in 1837 gesterf het. Op 25 September 1773 het John & Lydia Batherick, dogter van 8217, het geboorte geskenk aan 'n seun met die naam Melotto in die stad, en die kind is waarskynlik ook geboei.
Die weduwee Ruth, wat die stiefma van Phebe was en die moeder van Lydia, is op 18 September 1795, 78 jaar oud, in die armhuis van Cambridge oorlede.
Wheelwright het Phebe Batherick geken toe hy 'n kind was, en onthou hoe sy 'n naar vloeistof bevat het wat sy 'n ernstige drank genoem het en waarin paardebloem een ​​van die bestanddele was. "dieetdrank, " wat dr. Samuel Johnson gedefinieer het as " gemedikerde drank gedrink met medisinale bestanddele. " John Locke het die term metafories gebruik. William Thomas Brande 1842 Woordeboek vir wetenskap, letterkunde en kuns definieer dieetdrankies as:
Dit sou dus baie maklik gewees het vir mense wat Phebe Batherick geken het, om haar stiefouer op 19 April 1775 bymekaar te maak.
Wheelwright het gesê Phebe Batherick het gereeld gepraat van haar eie herinneringe aan 19 April. In 'n toespraak van 1880 beskryf John W. Candler ook die verhoor van 'n ou verpleegster, Phoebe Bathrick, van Wes-Cambridge, wat twee en sestig jaar lank 'n bediende en 'n dierbare vriend in ons familie was. " Candler onthou:
Alhoewel niemand haar onthou dat Phebe gepraat het oor haar stiefou wat rooi jasse gevang het nie, het sy beslis bygedra tot die mondelinge geskiedenis van die revolusie by Menotomy.
Die skrywer van "The White Horseman " koppel sy (of haar) verhaal van Hezekiah Wyman aan die tradisie deur te verklaar dat Wyman gehelp het om die Britse voorraadwaens te hinder en die soldate bang te maak vir oorgawe. Die tydskrifverhaal noem die ou vrou,#8220Moeder Barberick, en dui daarop dat die skrywer 'n mondelinge tradisie bewerkstellig, nie uit 'n geskrewe bron of uit noue kontak met die Bathericks nie.
Het die skrywer dus reeds verhale gebruik om 'n fiktiewe held genaamd Hezekiah Wyman meer werklik te laat lyk? Of was die verhaal van Wyman, soos dié van Ammi Cutter en Batherick, eintlik gewortel in die vorige tradisie, en het die skrywer dit versier?
Uit die argief: Vyf gevangenisonderbrekings in Massachusetts, wat dateer uit 1889
Die ontsnapping van veroordeelde moordenaars Richard Matt en David Sweat uit die Clinton Correctional Facility het inwoners van nabygeleë dorpe in Upstate New York aangegryp, terwyl lyne van swaar gewapende polisiebeamptes bosse en landerye najaag. Die twee mans gebruik elektriese gereedskap om deur staalmure te sny, deur 'n loopplank te gaan en deur 'n stoompyp te ontsnap in die eerste ontsnapping uit die Dannemora -gevangenis se maksimum sekuriteitsafdeling.
'N Kykie deur die Republikeinse argiewe toon aan dat ook Massachusetts sy geskiedenis van gevangenisonderbrekings het, met ontsnaptes wat brandstigting, ventilasie -skagte en meer gebruik.
Springfield Republikeinse argiewe
Diewe uit die 19de eeu ontsnap deur die plafon
Op 'n middernag in Desember 1888 het Thomas Conarty en Frank Ritchie 'n poging aangewend om 'n winkel in Lymanstraat in Springfield te beroof, deur 'n polisiebeampte onderbreek. Die diewe het losgebrand en die beampte in die heup geslaan en 'n koperknoppie op sy jas. Die skietery het ontaard in 'n oproer, met die mans wat 'n kluis by die South End -molenmeul geblaas het en met 'n winkelier in Longmeadow vuur verbrand het. Hulle is gevange geneem en tot 17 jaar gevonnis in die Charlestown State Gevangenis - nou die plek van die Bunker Hill Community College.
Hulle misdade was 'sensasioneel', berig die Springfield Daily Republican.
'N Jaar later het hulle ontsnap. Conarty en Ritchie het 'n blok graniet uit 'n selplafon gekerf, deur 'n ventilasie -skag na die dak gekruip, 'n tou aan die watertuit van die gevangenis vasgemaak en hulself tot vryheid laat sak. Conarty is vinnig gevang, maar die volgende dag was Ritchie nog op vrye voet.
W ILLIAM en M ARGRET B ROWN
F AMILY H ISTORY L IBRARY en C ENTER
1700 -jarige huis in Rowan County, Noord -Carolina
In die middel van die 1700's, William en Margret BROWN woon in Rowan County (geskep 1753), Noord -Carolina, met 'n paar van hul 9 kinders 3 seuns en 6 dogters. Familierekords meld dit William BROWN (c.1717 Feb./Aug.1772) was van Skotse en Portugese of & quotPortigee & quot -afkoms, en dat die afkoms van sy vrou, Margret (c.1722 aft.Nov.1772), was Engels. Hulle het eiendom besit en woon in die Flat Swamp Creek en Lick Creek-gebied van die huidige suidoostelike deel van Davidson County (geskep uit Rowan County in 1822), Noord-Carolina, net oos van die Yadkinrivier, naby die huidige stad Denton. William BROWN's Februarie 1772 word testament en ander belangrike dokumente hieronder bespreek. Sien ook Fotogalery en kaarte wat wys waar hulle gewoon het.
Ons William en Margret BROWN familie is nie die Ierse familie William Brown (1687-1757) en Margaret (Peggy Fleming) Brown (1701-1801) wat gedurende hierdie tyd in Rowan/Guilford County, Noord-Carolina gewoon het. Dit is ook nie 'n deel van die Duitse Michael Braun (Brown) (1721-1807) en Margareta Braun (Brown) (1734-1771) familie wat gedurende hierdie tyd aan die westekant van die Yadkin-rivier in Rowan County, Noord-Carolina gewoon het.
Nuut DNS -bewyse hieronder verduidelik, toon dit nou William BROWN se pa, Meneer Brown (gebore omstreeks 1691), wie se voornaam moontlik was William, kom van, of deur, Edinburgh, Skotland, na 'n Engelse kolonie aan die New England -kus in die vroeë 1700's. Hy migreer toe na die Vermont gebied waar hy hom eers gevestig het en ontmoet en getrou het Mevrou Brown (gebore omstreeks 1695), 'n Algonquiaanse inheemse Amerikaner van Portugese afkoms. Hulle seun William BROWN is waarskynlik in die Vermont -omgewing gebore, het grootgeword en daar getrou. Hy en sy vrou Margret uiteindelik migreer deur Pennsylvania, en na Rowan County, Noord -Carolina. Sien onder. Sien ook Wat is nuut.
Hierdie William en Margret BROWN Biblioteek/sentrum is die resultaat van jare se versameling en ontleding van rekords van die familie en hul onderpandlyne, wat gelei het tot 'n 10-dae-genealogiese navorsingsreis na 9 biblioteke in Noord-Carolina, wat Erold C. Wiscombe en ek (O. James Brown Klein) onderneem het Mei 2000. Die biblioteke was in die provinsies Rowan, Davidson, Randolph, Guilford en Johnston, die Universiteit van Noord -Carolina in Chapel Hill en die North Carolina State Archives in Raleigh. Ons werk 12 tot 16 uur dae en versamel, kopieer, verwys en ontleed alle inligting waarna verwys word BRUIN familielede en hou bokse materiaal terug. Alle stambome en groepblaaie van Brown is in die LDS Church Family History Library in Salt Lake City, Utah, en alle herkenbare Brown -gesinsbronmateriaal ingesluit. Hierdie Biblioteek bevat baie van die relevante inligting wat ingesamel is. Na deeglike ontleding en heranalise van materiaal wat tot dusver versamel is, verstaan ​​ons nou baie beter van die belangrike feite oor ons BRUIN familielede. Hierdie feite en ons analise word hier aangebied, met opdaterings soos ons gaan. Gee asseblief die dokumente en inligting wat u mag weet. Dankie.
Dit groei Brown -familiegeskiedenisbiblioteek en sentrum is geskep vir twee basiese doeleindes: 1) om beter te wees identifiseer en eer William en Margret BROWN, hul talle afstammelinge, voorouers, broers en susters, en onderlinge familielede en 2) om 'n fokuspunt vir die versameling, bewaring en deel van akkurate familiegeskiedenis -inligting. Dit is vir ons hele familie, insluitend elke familielid, om bevorder en fasiliteer hierdie doelwitte.
Hierdie biblioteek bied die ingediende dokumente, foto's en items met betrekking tot die geslagsregisters en geskiedenis van die uitgebreide familie aan. Die sentrum bevat geïdentifiseerde gesinsgroepe en organisasies, en die inligting wat hulle hier wil aanbied wat van belang kan wees vir uitgebreide familielede. Die Biblioteek/sentrum eerbiedig die privaatheid van persoonlike inligting. Sien privaatheidsbeleid.
Gebruik die Biblioteek/sentrum, geniet dit, word daardeur geseën en dra by tot die sukses daarvan!
Let op: Jy mag Soek hierdie brownhistory.org webwerf vir enige persoon of onderwerp deur die gebruik van Google. In die Google soekvenster, tik eers die naam van hierdie webwerf (brownhistory.org) sonder aanhalings en tweede die naam in aanhalings van die persoon of onderwerp wat u wil soek, byvoorbeeld: brownhistory.org & quotorson pratt brown & quot. Soek dan.
Ons is onseker oor die voorname van ons ouers William BROWN (bc.1717, d.Feb./Aug.1772), maar ons het wel belangrike inligting oor die oorsprong daarvan. Familierekords meld dat William Brown pa was 'n BRUIN van Skotse afkoms, Meneer Brown (c.1691), wie se voornaam moontlik was William, en dat syne ma, Mevrou Brown (c.1695), was & kwota vrou van wie 'n inheems van Portugal & quot. William's vrou, Margret (bc.1722, d.aft.Nov.1772), was van Engelse afkoms. Sien Margret Brown, haar naam soos gespeld William's 1772 Wil.
Tradition volg die genealogie van kaptein James Brown [(1801-1863), 'n kleinseun van ons William Brown (c.1717-1772) deur sy seun, James Brown (1757-1823)] terug na sy oupagrootjie [Meneer Brown (c.1691)] wat 'n Skotman was met die naam van Bruin, en wie was bondgenoot in die huwelik met 'n vrou wat 'n inheems van Portugal [Mevrou Brown (c.1695)] hulle was die grootouers van James Brown [(1757-1823), seun van ons William Brown] wat in die [Revolusionêre] oorlog gedien het. . . . & quot Sien History of Captain James Brown, deur sy kleinseun, Moroni F. Brown, bladsy 88. Die van William en Margret Brown seun, & quot; James Brown [1757-1823] was van Portigee en Engelse afkoms. & quot Sien James Stephens Brown - Parent's Genealogies, bladsy 2.
My onlangse outosomale DNA toetse nou bewys dat ons Mevrou Brown wat 'n inheems van Portugal (c.1695) was eintlik 'n Algonquian Abenaki Inheems Amerikaans met Portugese afkoms. Hierdie toetse word verduidelik en ontleed aan die hand van ons Brown -familiegeskiedenis en my fisiese eienskappe, genealogie en die Algonquiaanse Abenaki en Portugese geskiedenis. Sy het waarskynlik in die Vermont -omgewing gewoon toe ons Brown van Edinburgh, Skotland (c.1691) & quot eerste gevestig & quot daar. Sy trou met hom in ongeveer 1716. Sien mev. Brown (c. 1695) was 'n inheemse Amerikaanse Abenaki met Portugese afkoms. Vir ander Brown DNA -studies, insluitend Bruin Y-DNA (manlik), sien Brown DNA Studies.
Drie belangrike leidrade oor ons bruin oorsprong is ingesluit in die outosomale DNA ontleding, maar hulle verdien dit om hier te noem:
1. Die beter geskatte geboortebevel van William's en Die van Margret kinders hieronder gesien onder hul kinders.
2. William Brown s'n agterkleinseun, Orson Pratt Brown (1863-1946), verklaring: & quotMy [groot en agter-grootvader?] aan my pa se kant was William Brown, kom oor van Edinburgh, Skotland. . . . . Hulle eers gevestig in die toestand van Vermont [gebied]. Later is hy na Noord -Carolina, naby Raleigh, het grond opgeneem en geboer. Hier is my pa [kaptein James Brown (1801-1863), seun van William Brown s'n seun, James Brown (1757-1823)] is gebore in die jaar 1801, 30 September [in Rowan County, NC] en grootgemaak in 'n boeregemeenskap. & quot Dit is moontlik dat William kan die voornaam van ons eerste wees Brown van Edinburgh, Skotland (c.1691). Sien die outobiografie van Orson Pratt Brown (1863-1946), bladsye 11-12).
3. William Brown s'n kleinseun, Williams Brown (1796-1884), verklaring in die federale sensus van 1880 dat sy pa, James Brown (1757-1823), is gebore in Pennsylvaniaen sy ma, Mary of Polly Williams (1760-1827), is gebore in New Hampshire. Sien die federale sensus van 1880, Boon Hill Township, Johnston County, Noord -Carolina.
Samevattend, ons Meneer Brown (c.1691) kom van, of deur, Edinburgh, Skotland, na 'n Engelse kolonie aan die New England -kus in die vroeë 1700's. Hy migreer toe na die Vermont gebied waar hy hom eers gevestig het en ontmoet en getrou het Mevrou Brown (c.1695), 'n Algonquian Abenaki Inheemse Amerikaner van Portugees afkoms. Hulle seun William Brown en enige broers en susters is waarskynlik in die Vermont -omgewing gebore. William waarskynlik daar grootgeword en getroud. Hy en sy vrou Margret uiteindelik migreer deur Pennsylvania waar hul seun James Brown (1757-1823) is gebore, en verder na Rowan County, Noord-Carolina, waar hulle uiteindelik gevestig het.
Ons gesinsnavorsing kan nou daarop fokus om addisionele inligting oor hierdie familielede en hul verhoudings op hierdie migrasiepaaie te soek. Enigiemand wat het enige mondeling of skriftelik leidrade waaroor u iets verifieer of verduidelik William en Margret BROWN, hul kinders, ouers en broers en susters, word versoek om sodanige inligting onmiddellik met ons per e -pos na [email protected] te deel. Dankie.
1772 Testament van William BROWN (v. 1717, d. 1772)
William BROWN onderteken sy testament met & quothis mark & ​​quot, an & quotX & quot, op 19 Februarie 1772 in Rowan County, Noord -Carolina, en noem sy vrou, Margret BROWN as Executrix (haar naam soos in die testament gespel), en sy 9 kinders en 1 kleindogter. Sien die Geannoteer 1772 Rowan County, NC, testament van William BROWN. Die testament is op 5 Augustus 1772 vir probate ingedien William sterf tussen 19 Februarie en 5 Augustus 1772. Die testament eindig op 3 November 1772. Sy vrou, Margret as Executrix, 'n geruime tyd daarna oorlede. William noem sy 9 kinders en 1 kleindogter in sy testament in die volgende volgorde (& quotSal bestel& quot): Liefdadigheid Robson Hannah Elliott William Brown John Brown James Brown Constant Wynn Susannah Brown met haar kind, Margret Brown Elizabeth Brown en Margret Brown.
In sy testament blyk dit William noem sy eerste drie kinders in hul geboorte volgorde (Charity Robson Hannah Elliot en William Brown) dan noem hy sy drie seuns as 'n groep (William Brown John Brown en James Brown) en dan noem hy sy laaste vier dogters as 'n groep (Constant Wynn Susannah Brown Elizabeth Brown en Margret Brown. Bykomende dokumente en ontledings dui egter aan dat daar waarskynlik 'n ander werklike geboorte volgorde was (& quotGeboorte volgorde& quot). Sien William en Margret Brown, hul kinders en sy ouers - geboorteorde en huwelike. Dit is meer waarskynlik Geboorte volgorde is: Liefdadigheid Robson Hannah Elliott William Brown Constant Wynn John Brown Susannah Brown met haar kind, Margret Brown James Brown en Elizabeth Brown.
Sien die gedetailleerde bykomende inligting oor William's en Die van Margret kinders in die volgende afdeling hieronder, hul kinders.
Die bevestiging van die feit dat hierdie BROWN's ons BRUIN is, word gevind in die 1819 Randolph County, NC, Estate Papers van Thomas STILLWELL. Hierdie saak noem almal behalwe John BROWN. Sien die Opsomming van Randolph County, NC, 1819, Estate Papers van Thomas STILLWELL.
William BROWN verskyn eers op die 1768 Rowan County, NC, belastinglys van John Ford, wat nou in Davidson County, NC, geleë is. Hierdie lys is belangrik, want dit identifiseer ons William BROWN woon in die Flat Swamp Creek en Lick Creek-gebied in die suidelike huidige Davidson County, NC. Dit is dieselfde gebied waarna sy seun James BROWN en omliggende bure in die grondakte verwys. Sien kaarte. Hierdie lys is ook belangrik omdat dit 'n aantal individue bevat wie se vanne ooreenstem met die van mans wat óf met drie van hulle getrou het William's dogters (ROBISON, ELLIOTT en HENDRICKS), of sy seun William BROWN (DAVIS), of wat deur sy seun, James BROWN (FELPS, HUGHES en WILLIAMS) aan sommige van sy afstammelinge verwant kan wees. Sien die 1768 Rowan County, NC, belastinglys van John Ford.
Dit blyk uit die ontleding van die inligting van sy kinders en kleinkinders William BROWN het verbindings gehad met die huidige gebied van Randolph County (geskep in 1779), Noord-Carolina, en het moontlik ook verbindings gehad met Johnston County (1746), Noord-Carolina. Hy het moontlik ook verbindings met die Vermont- en Pennsylvania -gebiede. Dit is ook belangrik om daarop te let dat ons Scotch Brown-gesinne aan die oostekant van die Yadkin-rivier (Lexington-Denton-omgewing) in die ou Rowan County (1753) woon.
1822+) moet nie verwar word met die Duitse Michael Braun (Brown) -gesinne wat aan die westekant van die Yadkin -rivier (Salisbury -omgewing) woon nie.
Margret BROWN (bc.1722, d.aft.Nov.1772) is haar naam soos gespel in die testament van 1772: Margret was van Engelse afkoms volgens die James Stephens Brown - Parent's Genealogies, bladsy 2. Ons ken nog nie haar van, ook nie waar sy gebore is nie. Sy het waarskynlik in die Vermont- of Pennsylvania -gebiede gewoon toe sy William Brown ontmoet en getroud het, en dit blyk dat hulle die meeste van hul kinders gehad het. Sien DNA -ontleding mev. Brown (c.1695) was 'n inheemse Amerikaanse Abenaki met Portugese afkoms. Sy sterf 'n tydjie na 3 November 1772 in Rowan County, Noord -Carolina, waar die laaste openbare verslag wat ons noem, noem dat sy dien as die eksekutrise van sy testament. Sy is moontlik in die laat 1770's oorlede toe haar dogter, Margaret BROWN STILLWELL, na Johnston County, Noord -Carolina, verhuis het. Sy is nie die Margaret (Peggy Fleming) Brown (1701-1801) wie se afstammelinge die onderwerp is van Helen H. Rugeley se 1983 Brown-boek.
Sedert 1986 is die mees omvattende behandeling van die William en Margret BROWN Die familie word gevind in die boek van 700 bladsye van Erold C. Wiscombe, Die Brown-familie, afstammelinge van Daniel Brown (1804-1875) en Elizabeth Stephens (1809-1890), Wiscombe, redakteur: Eerste uitgawe 1986 Hersiene tweede uitgawe 2006. Die eerste 60 bladsye van Erold se 1986 -uitgawe, wat die hele vroeë BROWN- en STEPHENS -gesinne behandel, word in die biblioteek geliasseer onder Wiscombe se boek. Aansienlike bygewerkte inligting word nou in hierdie biblioteek vir sommige vroeë familielede aangebied. Elke vroeë BRUIN familielid behoort uiteindelik sy/haar eie voorvadernaamlêer in die biblioteek te hê, sien Voorvadernaamlêers. Intussen neem die skakels na die vroeë BROWN -familielede u na Wiscombe se goeie behandeling van elke gekoppelde persoon in sy bruin boek.
Tot dusver is min bekend oor die kinders van William en Margret, behalwe hul seun James BROWN (1757-1823). Ons wil soveel as moontlik leer oor elkeen van hulle, insluitend enige mondeling of skriftelik leidrade oor hulle, hul families en voorouers. Hier volg 'n opsomming van hul kinders, wat in hul kinders aangebied word Geboorte volgorde bogenoemde. Sien William en Margret Brown, hul kinders en sy ouers - geboorteorde en huwelike.
1. Liefdadigheid BROWN ROBSON: Ongeveer gebore 1743 , maak haar 29 in 1772. Sy is moontlik in Pennsylvania of die Vermont -omgewing gebore - sien Their Lives hierbo. William se 1772 Will gee haar 'n sjieling sterling. Sy trou met a Meneer _______ ROBSON of ROBESON of ROBISON. Die standaard vroulike 21-jarige geboorte-tot-huwelik-aanname plaas haar huweliksjaar ongeveer 1764. Nie die liefdadigheidsorganisasie BROWN of 'n ROBSON of ROBESON of ROBISON verskyn in Moroni Brown se rekordboek uit 1891. Daar is egter 'n aantal bekende BROWN -familielede wat ook nie in hierdie rekordboek verskyn nie. Ons weet op die oomblik niks meer van Charity of haar man nie.
2. Hannah BROWN ELLIOTT: Ongeveer gebore 1745 , maak haar 27 in 1772. Sy is moontlik in Pennsylvania of die Vermont -omgewing gebore - sien Their Lives hierbo. William se 1772 Will gee haar 'n sjieling sterling. Sy is getroud Joseph ELLIOTT soos aangedui deur hul huweliksband van 4 Junie 1767 in Rowan County, wat naby is aan die standaard 21-jarige geboorte-tot-huwelik-aanname van 1766/1767. Beide Hannah BROWN en Joseph ELLIOTT verskyn in Moroni Brown se rekordboek uit 1891. Joseph ELLIOTT verskyn ook as die besit van grond langs Flat Swamp Creek, Rowan en nou Davidson County, langs James BROWN en William BROWN, Hannah se broers, met grondinskrywings wat 1778-1779 verskyn. Sien kaarte. Ons weet tans niks meer van Hannah en Joseph nie.
3. William BROWN: Ongeveer gebore 1747 , maak hom 25 in 1772. Hy is moontlik in Pennsylvania of die Vermont -omgewing gebore - sien hul lewens hierbo. William se 1772 gee vir hom een ​​koei. Hy het _____ getrou Dianna DAVIS soos aangedui deur hul huweliksband gedateer 6 Mei 1772 in Rowan County (drie maande nadat die testament van 1772 onderteken is, maar voor Augustus 1772 wanneer dit getoets word). Hy het moontlik getroud voordat sy pa gesterf het. Sy huwelik in 1772 val saam met die standaard 25-jarige aanname van geboorte-tot-huwelik van 1772. Dit lyk asof William aan die einde van die 1700's en vroeë 1800's grond besit in die Flat Swamp Creek-omgewing, naby sy broer James BROWN. Sien kaarte. William BROWN verskyn in Moroni Brown se rekordboek uit 1891, maar Dianna DAVIS doen nie. Ons weet tans niks meer van William en Dianna nie.
4. Konstante BRUIN WYNN: B orn oor 1749 , maak haar 23 in 1772. Sy is moontlik in Pennsylvania of die Vermont -omgewing gebore - sien Their Lives hierbo. William se 1772 gee vir haar een koei. Sy is getroud John WYNN of WINN. Die standaard vroulike 21-jarige geboorte-tot-huwelik-aanname plaas haar huweliksjaar ongeveer 1770. Beide Constant BROWN en John WEN verskyn in Moroni Brown se rekordboek uit 1891. Constant sterf voor 1819 soos aangedui in die Opsomming van Randolph County, NC, 1819, Estate Papers van Thomas STILLWELL . Ons weet tans niks meer van Constant en John nie.
5. John BROWN : B orn oor 1751 , maak hom 21 in 1772. Hy is moontlik in Pennsylvania of die Vermont -omgewing gebore - sien hul lewens hierbo. William se 1772 Will gee hom een ​​suringperd. Ons weet nie of John Brown getroud is nie. John BROWN verskyn in Moroni Brown se rekordboek uit 1891. Ons weet tans niks meer van hom nie.
6. Susannah BRUIN : B orn oor 1753 , maak haar 19 in 1772. Sy is moontlik in Pennsylvania of die Vermont -omgewing gebore - sien Their Lives hierbo. William se 1772 gee vir haar een koei. Susannah se dogter, Margret Brown, word ook genoem in die testament van William, en hy gee 'n verse kalf aan hierdie kleindogter. Let daarop dat hy nie een van sy ander kleinkinders in sy testament noem nie en ook geen geskenke aan hulle gee nie. Hierdie feite dui daarop dat Susannah jonger as 21 was en moontlik nie getroud was toe sy haar dogter Margret gehad het nie. Nie Susannah BROWN of haar dogter, Margret BROWN, verskyn in Moroni Brown se rekordboek uit 1891. Ons weet op die oomblik niks meer van hulle nie.
7. Margret of Peggy BROWN STILLWELL ROBERTS: B orn oor 1755 , maak haar 17 in 1772. Margret Brown is haar naam soos gespel in die testament van 1772. Sy is moontlik in Pennsylvania of die Vermont -omgewing gebore - sien hul lewens hierbo. William se 1772 gee vir haar een koei en een jong lam. Sy is die enigste kind wat twee geskenke gekry het. Die jong lam is moontlik vir haar buite -egtelike kind, Thomas Stillwell, aangesien sy geskatte geboorte ongeveer 1772/1773 is. Die vader van die seun van Margret, Thomas Stillwell, is blykbaar die Thomas Stillwell (v. 1755), wat die seun is van Thomas Stillwell (d.1773/1774) genoem in sy testament van 1773, wat almal gedurende hierdie tyd in hierdie gebied van Rowan County gewoon het. 'N Noukeurige ontleding van die Opsomming van Randolph County, NC, 1819, Estate Papers van Thomas STILLWELL , en van die Moroni Brown se rekordboek uit 1891, wys dat hierdie Margret of Peggy Brown die moeder is van die Thomas Stillwell wie is die onderwerp van die betwiste boedel. Beide Margret of Peggy BROWN en haar seun, Thomas Stillwell , verskyn in Moroni Brown se rekordboek uit 1891.
Margret en haar seun, Thomas, verhuis na Johnston County, Noord -Carolina, "tydens die Revolusionêre Oorlog, en 'n paar jaar voor die einde daarvan" toe haar seun Thomas 'n 'klein seuntjie tussen drie en vyf jaar oud was.' Die Revolusionêre Oorlog was van April 1775 tot November 1783, dus was die middelpunt van die oorlog ongeveer 1778/1779, toe hierdie skuif moontlik plaasgevind het. Gestel seun Thomas was vyf of 'n bietjie ouer toe hulle verhuis het, sou hy ongeveer 1772/1773 gebore gewees het.
In Johnston County, NC, trou Margret later met 'n man met die naam _______ ROBERTS& quot. Margret het moontlik ook die bynaam & quotPeggy & quot. Ons weet op die oomblik niks meer van Margret of haar seun, Thomas, nie.
8. James BROWN: Gebore 1757 in Pennsylvania, (nie in Rowan County, Noord -Carolina) maak hom 15 in 1772. Sien James Brown en Mary Williams, They Children - Birth Order, Marriages, Land. William se 1772 Will gee hom een ​​perdvul. Hy trou met sy vrou, Mary of Polly WILLIAMS EMMERSON, ongeveer 1787, voor 1788 die geboortejaar van hul eerste kind, Jane BROWN. Mary of Polly WILLIAMS ' ouers was John Williams (bc.1724, d.17 ??) en Jane ____ Williams (bc.1728, d.17 ??). Hulle verhuis na Rowan County, Noord -Carolina, van New Hampshire en/of Maryland.
James en Mary of Polly Brown het in dieselfde Rowan County -omgewing gewoon as albei hul ouers. Hulle het in 1797 by die Jersey Baptist Church aangesluit, en daarna die Tom's Creek Baptist Church omstreeks 1807. Mary was getroud en het twee kinders gehad voordat hulle met James trou. James is op 23 Maart 1823 in Davidson County, NC, oorlede. James BROWN en Mary of Polly Williams beide verskyn in die Moroni Brown se rekordboek uit 1891.
Sien Fotogalery en kaarte vir foto's van waar hulle gewoon het en die geskatte ligging van James se eiendom.
Sien James Brown en Mary Williams, hul kinders - geboorteorde, huwelike, grond vir belangrike inligting oor hierdie gesin.
Sien Williams Brown (1796-1884) 1849 Brief aan sy broers en susters wat die groot gees van liefde en godsdienstige verdraagsaamheid van hierdie Brown -gesin toon.
James en Mary se 9 kinders is:
1. Jane BROWN HUGHES, geb. 1788, d. 1850/1858, getroud Michael HUGHES ongeveer 1816 in Rowan County, NC.
2. Mary of Polly BROWN, geb. 1790, d. 1876, getroud James Stephens BRUIN op 31 Augustus 1855 in Salt Lake City, Utah.
3. Nancy BROWN, geb. 1792, d. 1870, getroud 1) James NEWBERRY op 3,1843 Oktober in Nauvoo, Illinois 2) William CRITCHLOW op 6 November 1852 in Salt Lake City, Utah.
4. Susan BROWN JACKSON, geb. 1793, d. bef. 1850, getroud Sion of Siren JACKSON ongeveer 1818 in Rowan County, NC.
5. Martha of Patsy BROWN BOSS, geb. 1794, d. 1869, getroud David BOSS op 25 November 1821 in Rowan County, NC.
6. Williams BROWN, geb. 1796, d. 1884, getroud Frances of Fanny WARREN op 10 Junie 1820 in Johnston County, NC.
7. Gehoorsaamheid BRUIN Baas, b. 1799, d. 1850, getroud Philip BOSS ongeveer 1818 in Rowan County, NC.
8. [Kaptein] James BROWN, geb. 1801, d. 1863, getroud Martha STEPHENS op 2 Maart 1823 in Davidson County, NC.
9. Daniel BROWN, geb. 1804, d. 1875, getroud Elizabeth STEPHENS op 8 Oktober 1823 in Davidson County, NC.
Mary se twee vorige kinders is Margaret EMMERSON, bc. 1782, en John COMSTOCK, bc. 1785. Mary of Polly WILLIAMS was voorheen getroud met John EMMERSON wat tydens die Revolusionêre Oorlog vermoor is, en hulle is die ouers van Margaret EMMERSON, bc. 1782. Mary of Polly WILLIAMS EMMERSON het ook 'n buite -egtelike seun, John COMSTOCK, bc. 1785, voordat hy in ongeveer 1786 met James BROWN trou. Mary of Polly WILLIAMS EMMERSON, John EMMERSON, hul dogter, Margaret EMMERSON, en Mary se seun, John COMSTOCK, word almal genoem in die Moroni Brown se rekordboek uit 1891. Mary se twee kinders het moontlik die BROWN -van 'n tyd lank geneem nadat James BROWN getrou het Mary of Polly WILLIAMS EMMERSON. Ons weet niks meer van hulle nie.
9. Elizabeth of Betty BROWN HENDRIX: Ongeveer gebore 1759, maak haar 13 in 1772. Sy is moontlik in Pennsylvania of die Vermont -omgewing gebore - sien Their Lives hierbo. William se 1772 gee vir haar een koei. Sy trou met a Meneer _______ Hendrix of Hendricks. Die standaard vroulike 21-jarige geboorte-tot-huwelik-aanname plaas haar huweliksjaar ongeveer 1780. Ons leer oor haar man, Meneer _______ Hendrix of Hendricks , in die Opsomming van Randolph County, NC, 1819, Estate Papers van Thomas STILLWELL. Brown en Hendrix of Hendricks is Engelse (Groot -Brittanje) vanne. Sy het Engels gepraat en heel waarskynlik getroud met die Engelssprekende (Groot -Brittanje) Hendrix of Hendricks familie in hierdie gebied, en nie die Duitssprekende nie Hedricks familie in hierdie omgewing. Nie Elizabeth of Betty BROWN of a Meneer _______ Hendrix of Hendricks verskyn in Moroni Brown se rekordboek uit 1891. Ons weet op die oomblik niks meer van hulle nie.
Hulle afstammelinge waarvan ons weet, is die kinders van #8 James BROWN en sy vrou, Mary of Polly WILLIAMS EMMERSON.