Fragmente van Moeder se bone china aandete plaat wat iemand laat val het na te veel Thanksgiving Day wyn. Ouma-ouma se broek wat sy gedra het toe sy in Ierland bestuur het. Die opale ring wat gesny het toe iemand probeer het om 'n stewige venster oop te maak. Al hierdie dinge en meer kan gebruik word: knoppies, skulpe, gesplinterde gebrandskilderde glas, gebreekte keramiek teëls-alles gereël met die oog op visuele aantrekkingskrag en ingestel in pragtige kunswerke.
My eie hart was gebreek, baie keer in baie stukkies gebreek. Maar die gebrokenheid het ruimte gemaak vir lig om in die krake te skyn, soos lyming te verfyn, my hart te verander in 'n vaartuig wat in staat was om meer liefde te hê.
Toe 'n bietjie stem in my kop gevra het, "Hoekom maak jy nie mozaïekstukke nie?" Ek het gedoen. Eerstens het ek 'n stel blou-en-witplate platgetrek met lang skepe geslaan. Daar was ses borde in die stel, en ek wou nie meer skepe of blou skottelgoed in die kombuis hê nie.
Ek het die blare van die blou-en-wit servies aan mosaïek 'n vierkantige tafel vir die gazebo gebruik. Dit lyk soos 'n tafel vir vier putjies met gebreekte skottelgoed en groute. Die tafel het 'n sentrale vrugtemandjie, ook van gebreekte breekware, en 'n agtergrond van krommelyne wat met klein stukke ronde en vierkantige teëls gebou is.
Daarna het 'n voëlbad met glas goudvis en koi in swart grout gekom. Dan 'n paar muurhangers-dam-tema stukke vir 'n badkamer wat versier is met waterleliepapier. Toe het ek 'n klein lessenaar en die eiland in die kombuis geteël. Ek het 'n mandala op die bodem van 'n groot klei piering gemaak met ou kostuum juweliersware, stukke glas en klein ronde teëls.
My grootste en mees uitdagende stuk was 'n piekniek tafel geanker deur 'n vrolike skyn die son omring deur gekraakte borde plek instellings en coasters. Swart grout verenig die stuk. Om die kante van die piekniek tafel, Ek sit medium en groot swart en brons teëls. Stars and mane sprinkel en skitter teen die swart agtergrond.
Simbole van die Fragmented Shards van my hart
Dit is altyd 'n meditatiewe ervaring om hierdie stukke te doen, en eendag het hierdie gedagte vir my gekom: hierdie projekte was almal simbole van die binneste mozaïek wat ek uit die fragmente van my hart gemaak het.
Een ding is seker. As jy lank genoeg op hierdie planeet bly, sal jou hart gebreek word. Die gebroke hart kan sterk wees. Die gebroke hart het meer ruimte vir meer liefde. Ek het dit gevind. Die herstel van die hart verg volharding en geestelike werk, maar as ek dit kon doen, kan enigiemand. Verlossing, vernuwing en geluk kan in ons lewens voorkom selfs ná amper ondenkbare tragedies.
Die gemengde sak van my geestelike pad
Kortliks, ek moet die geestelike perspektief waaruit ek skryf te verduidelik. My erfenis en opvoeding is Christen, maar my reis is nog nie aan bande gelê deur 'n smal godsdienstigheid of kerklike leer. Dit was deur die geloof in die Here dat ek self opgedoen tydens die tragedies en gewerk deur die hartseer.
Ek respekteer alle geestelike paaie waarvan die genesing liefde is. Ek het troos en hulp gevind in aspekte van ander tradisies, veral my praktyk van joga as 'n fisiese / geestelike dissipline, die begrip van lyding in Boeddhisme, en in my studie van antieke mitologieë en die argetipe patrone wat deur die Switserse verken en verduidelik word. psigoanalis Carl Jung.
Hierdie studies verdun my geloof in die verlossende krag van Christus nie. Inteendeel, hulle versterk my geloof en my begrip van Bybelse leerstellings. Trouens, baie van my studie van hierdie tradisies het plaasgevind in kerkwerkswinkels en Christelike toevlugsentrums. 'N Ekumeniese spiritualiteit gee 'n breër, dieper begrip van die waarheid. Die studie is lewenslank en eindeloos.
Buig en weerkaats terug van uitdagende gebeure
Op 'n sekere punt in my lewe het ek geleer om nie in katastrofes gebeure te maak wat bestaan ​​uit die lewe van die lewe wat gegee word nie. Hartseer en tragedies gebeur, en hulle dra vreeslik met ons af. Tog glo ek dat ons elkeen kan reageer soos die diepgewortelde, ougroeiende bome wat my huis omring.
Tydens orkane, blizzards en ys storms het ek die bome-eikebome, beuke, esdoorn, dogwoods, soetgomme, geelwortels, hollies, dennene en sederbome gekyk en boog, maar selde breek. Byna altyd ná storms, reageer hulle op die oproep van die sonstrale en die versorging van lentereën, wat elke jaar groter en sterker word.
Ek staan ​​as 'n bewys dat die menslike gees in staat is om net met sulke veerkragtigheid op lyding te reageer.
Die legende van die filtrum
Daar is 'n legende in die Joodse mistieke tradisie oor ongebore kinders. Volgens die legende leer 'n engel babas in die baarmoeder wat hul missie op die aarde sal wees. Net voor hulle gebore word, raak die engel hulle bo die bolip sodat hulle nie kan onthou wat hy vir hulle gesê het tot hulle dood was nie. Hierdie aanraking skep die philtrum, Die gesplete, tussen die bolip en neus.
Hartverskeurend soos dit was, het ek geleer om te aanvaar dat my dogters so lank as wat hulle nodig gehad het op hierdie aarde nodig gehad het om hul siele se sending te bereik.
In 'n reverie, 'n innerlike dialoog, het ek Holly jare gevra nadat sy gesterf het. "Het jy geweet jy gaan nie uit daardie operasie kom nie? Was jy gereed om te sterf? Of was dit alles willekeurig? "
Holly gereageer in my gedagtes,
'Nee, Ma. Daar is niks willekeurig oor enige van hierdie dinge nie, want dit is moeilik om te glo en vir jou te verstaan. Niks is ewekansig nie. Dit weet ons. Sommige keuses word meer bewus gemaak as ander. Maar ons kies altyd, sonder versuim. My persoonlikheid en my ego het nie verkies om sistiese fibrose te hê nie. Sistiese fibrose was 'n fisiese uitdrukking van die siel se keuse, en dit het deur my persoonlikheid en my liggaam gespeel. "
'Hmmm,' het ek gemurmureer. "Goed. Vertel my asseblief, as jy in die koma was, het jy jou opsies geëvalueer oor hoe om met jou versadigde longe na die wêreld terug te keer? Is dit wat jy vir daardie twaalf dae gedoen het? "
"Nie so baie was ek, Holly as 'n persoonlike ego nie, en ek het geëvalueer, maar glo my, Holly as ego het die implikasies en swaarkry van die lewe met 'n oorgeplante orrel bevraagteken. Jy weet ek het. "
"Ja. Ek het jou twyfel uit my gedagtes uitgesluit, want my hartseer kon jou onduidelikhede nie bevredig nie. "
"En jy weet ek was absoluut gekant teen jou en Pa het jou longe met my gedeel. Ek wou nie hê dat jy daardie offer vir my moes maak nie. Ek het geweet dat jy uiteindelik sal verstaan ​​waarom dit tyd was dat ek moes vertrek. "
"Was jy net moeg vir die stryd om as 'n lewendige jong vrou te leef toe asemhaling so hard gekom het?"
"Gedeeltelik. Maar meer as dit, my siel het sy missie bereik. Toe ek op die aarde by jou was, het ek my doelbewus nie bewus geweet nie. Gee aandag, ma. Ek het gesê ek het nie bewustelik ken die missie. My siel het dit altyd geweet, en toe ek my ego uit die weg geruim het, of meer akkuraat toe die operasie my ego uit die weg geruim het, het ek geweet hoekom ek na jou toe gekom het.
"Dit kan moeilik wees, maar onthou dat niks jou ooit seergemaak het nie. Ervarings van ons lewens is bedoel om ons te laat groei in die wesens wat in die beeld geskep word en na die gelykenis van die Goddelikheid. Ek moes jou leer om suiwer lief te hê, sonder toue of toestande. Jy is 'n geliefde moeder, maar jy is ryklik geseënd, want jy het geleer om heeltemal en onvoorwaardelik lief te hê. "
"Ek kan skaars glo jy vertel my dit. Ek sien nie die bewyse daarvan nie. "
Ek kon nie asemhaal nie, aangesien ek by hierdie dialoog betrokke was by een van my dooie dogters. My hart het gedompel, en my solar plexus het met vreemde energieë gewerp soos ek onthou het van die legende oor die philtrum.
Geloof en genade het my gebroke hart genees
Die meisies het vroeg een oggend by meditasie vir my gesê,
"Jou geloof in ons vermoëns om aan die lewe deel te neem, het die verskil vir ons gemaak. Dankie, mevrou, om ons toe te laat en ons aan te moedig om in die wêreld uit te gaan en te verken.
"Nou is dit jou beurt om blydskap, Ma te leef. Moenie ooit bang wees om ten volle te lewe en jou hele, gesonde hart te gee nie. "
Die stukkende stukkies van my hart is saam teruggesit.
Scarred plekke, soos spruite lyne op 'n treffende mosaïek stuk, sal vir ewig by my wees.
Maar danksy die geloof en die genade is die verbryselde skerms weer saamgestel met nuwe liefde.
'N Mozaïekhart - Die Shards van 'n Versnipperde Lewe
deur Terry Jones-Brady.
Terry Jones-Brady was 'n aktrise en opvoeder en is nou 'n bekroonde vryskutskrywer. Sy het 'n baccalaureusgraad aan die Universiteit van Kalifornië in Berkeley, 'n meestersgraad aan die Norfolk State University, en is 'n gesertifiseerde geestelike direkteur. Sy woon in Virginia saam met haar man, hul Engelse bulhond en hul kokketiel.