Édouard Drumont, die kampvegter van antisemitisme in die laat 19de eeu in Frankryk - Inligting
Tuis ›Studies› Édouard Drumont, die kampioen van antisemitisme in Frankryk aan die einde van die 19de eeue eeu
Prentverwysing: 99-023812 / Pho1983-165-546-254
Édouard Drumont, 'n man van sy tyd?
Pierre Petit se foto behoort tot die beroemde Félix Potin-versameling. Hy het hierdie operasie in twee fases uitgevoer: 'n eerste reeks van 510 foto's in 1885 en 'n ander in 1907. Daarbenewens het hy in 1885 nog nie sy vlagskipwerk gepubliseer nie, Joodse Frankryk, 'n opstel oor kontemporêre geskiedenis, wat eers in 1886 verskyn het.
Dit was danksy die bewering van virulente antisemitisme dat Édouard Drumont 'n sterk bekendheid in Frankryk aan die einde van die 19de eeu verwerf het.e eeu. Benewens die beste verkoper wat gekonstitueer is Joodse Frankryk (65 000 eksemplare binne een jaar verkoop), het Drumont in 1887 'n geïllustreerde weergawe gepubliseer en in 1892 'n openlik antisemitiese opiniekoerant geskep, Vrye spraak. Vrye spraak sal ook die oorsprong wees van die politiek-finansiële skandaal van die Panamakanaal (1892), waarby persoonlikhede soos Clemenceau of Albert Grévy (broer van die voormalige president) betrokke sal wees.
Édouard Drumont sluit hom dus aan by 'n antisemitiese en anti-Republikeinse verregse beweging, nie destyds in die meerderheid nie, maar sterk aktief in die openbare lewe. Hy was nie 'n geïsoleerde individu sonder ondersteuning nie, maar was 'n man van sy tyd.
Drumont of die beeld van die "wyse ou man"
Ons kan eers na die raam van hierdie foto kyk. Die formaat van die beelde wat deur die Félix Potin-handelsmerke versprei word, is standaard (7,5 cm by 4 cm). Die bestuurders van Félix Potin, wat bewus is van die blink toekoms wat wag op massaverspreiding, wil hulself van die kompetisie uitsteek deur foto's aan hul klante te bied. Die handelsnaam verskyn dus duidelik bo die beeld. Die advertensieproses is voor die hand liggend: maak die handelsnaam bekend en moedig klante aan om hul versameling te voltooi. Die opkomende verbruikersamelewing aan die begin van die 20ste eeue eeu bedink advertensies, sonder om eers van bemarking te praat. Die karakters wat verteenwoordig word, moet 'n sekere reputasie hê, selfs 'n sekere koëffisiënt van simpatie onder potensiële klante van die handelsmerk.
Wat die inhoud van die foto betref, kontrasteer dit met die tradisionele beeld van Drumont, 'die eter van die Jode'. In 1907 het sy invloed in die samelewing geneig om af te neem. Pierre Petit het 'n man verteenwoordig wat aan sterk politieke en ideologiese stryd deelgeneem het, maar nie meer die kern van die nuus was nie. Die regop bolyf, die gevoude arms, die kop omhoog en die blik op die lens vasgestel, gee hierdie karakter, geneem uit 'n Amerikaanse skoot, 'n streng, selfs ietwat rigiede aanloklikheid. Hierdie indruk word versag deur vier belangrike elemente: die ouderdom van die individu, wat flirt met die sestigerjare, die goedmoedige glimlag, die bril en die imposante, gryserende baard, wat Drumont die beeld van 'n wyse man gee. Hy was 'n skrywer, joernalis, adjunk vir Algiers van 1898 tot 1902, maar sy idees, hoewel ekstremisties, is deur miljoene Franse mense gedeel. Meer as die antisemitiese tribune, is dit die man van ervaring wat hier uitgelig word.
'N Begeerte na respek
Pierre Petit is in die 1830's gebore en het vinnig 'n erkende fotograaf van die hele Parys geword. Vanaf 1862 het hy meer as 25 000 portrette van kerklike vervaardig en die titel as 'episkopate fotograaf' verower. Hy word toe onder die Tweede Ryk aangestel as amptelike fotograaf van die Universele Tentoonstelling in Parys in 1867. Uiteindelik is hy in die vroeë 1880's na New York gestuur om verslag te doen oor die vordering met die installasie van die standbeeld van vryheid. Hy is dus 'n bevestigde, moreel erkende fotograaf wie se positiewe beeld op die model weerspieël.
Niks op hierdie foto roep die mondelinge oordadighede op nie, die direkte beledigings wat Drumont uitgespreek het Joodse Frankryk of in Vrye spraak. Édouard Drumont wil onthou dat hy beslis 'n gewelddadige polemikus was, maar ook 'n adjunk van die Republiek sedert hy in 1898 tot 1902 in Algiers verkies is, toe sy politieke betrokkenheid die meeste beweer word. Dit is waar dat al die dorpe van die Algerynse kolonie destyds sterk gekenmerk is deur antisemitiese onluste. Die twee sluipmoorde en die honderd gewondes in die onluste in Bab el-Oued in Januarie 1898 getuig hiervan.
Édouard Drumont het tydens die Belle Époque daarin geslaag om antisemitiese teorieë in Frankryk op te lê, waar hierdie ideologiese houding nie wêreldwye verwerping gekry het nie. Die vryheid van uitdrukking is byna totaal, en hierdie karakter kan dus deur die Félix Potin-groep as 'n promosieproduk gebruik word. Vir diegene wat verantwoordelik is vir die handelsmerk, maak sy roem hom 'n gerespekteerde man wat die reg het om tydens die Belle Époque deel te wees van hierdie katalogus van bekendes van Frankryk.
Pierre BIRNBAUM, Die antisemitiese oomblik, Parys, Fayard, 1998. Jean-Denis BREDIN, Die geval, Parys, Julliard, 1993. Geneviève DERMENJIAN, Die Oran anti-Joodse krisis (1895-1905): antisemitisme in koloniale Algerië, Parys, L'Harmattan, 1986. Jean-Marie MAYEUR, Politieke lewe onder die Derde Republiek, Parys, Le Seuil, 1984. Michel WINOCK, Nasionalisme, antisemitisme en fascisme in Frankryk, Parys, Le Seuil, 1982 (riet. 2004).
Vincent DOUMERC, "Édouard Drumont, die kampioen van antisemitisme in Frankryk aan die einde van die XIXe eeu "
Video: Racines de lantisémitisme français France Culture
Copyright © salvadoryoscar.com | Édouard Drumont, die kampvegter van antisemitisme in Frankryk aan die einde van die 19de eeue eeu...