Geskryf deur Marianna Fotaki en Kate Kenny
In Maart, 10,000 NHS personeel 'n brief onderteken aan die Britse premier Boris Johnson wat beter beskerming teen COVID-19 eis. Verpleegkundiges en dokters wou pasiënte behandel sonder om bang te wees om hulle te besmet en hul eie risiko vir siekte te verminder. Maar hulle het nie die regte beskermende toerusting gehad nie.
Die probleem wat hulle beskryf het, is gewortel in veranderinge wat aangebring is lank voor die koms van die coronavirus. Die verminderde kapasiteit van die NHS om die pandemie te hanteer - insluitend 'n gebrek aan PPE - is die resultaat van jare finansiële oorwegings moontlik maak om die kwaliteit van sorg te bepaal. In 2017 het die regering advies verwerp dat die NHS beskermende toerusting moet opberg in geval van 'n moontlike griep-pandemie. Die rede? 'n ekonomiese assessering gevind dat dit te duur sou wees.
Sulke mislukkings is verteenwoordigend van die langdurige neiging, wat in die 1980's begin het, om die logika van die mark te laat bepaal hoe die gesondheids- en maatskaplike sorgstelsels bedryf word, sowel in Brittanje as in die buiteland. Dit het baie stelsels gelaat sonder die vermoë om 'n krisis te weerstaan ​​wat ons tans sien.
Op sy beurt het die pandemie gesien hoe fluitjieblasers in gesondheids- en maatskaplike sorg sistemiese gebreke openbaar om personeel en pasiënte te beskerm. Die bemarking van gesondheids- en maatskaplike sorg het, volgens ons, plaasgevind die behoefte aan hierdie fluitjieblasers om die gemeenskaplike goed te beskerm, verhoog - en ons moet hulle beter ondersteun.
Die resultate van die marklogika
Die Amerikaanse privaat gesondheidsorgstelsel toon dat die versuim om die mark te laat beheer oor versorgingsdienste voorkom. Die land bestee 17% van sy BBP - oftewel 3.6 biljoen dollar (£ 2.8 miljard) - aan gesondheid, meer as enige ander land. Desondanks bly byna 30 miljoen Amerikaners (9% van die hele bevolking in die VSA) nie verseker nie, omdat hul werkgewer nie gesondheidsvoordele bied nie, of omdat hulle nie hul eie versekering kan bekostig nie. Dit is meestal volwassenes in die werkende ouderdom in gesinne met 'n lae inkomste.
Die ontoeganklikheid van gesondheidsdienste vir diegene wat dit nodig het, het daartoe bygedra dat die VSA die die grootste aantal COVID-19-sterftes ter wêreld (saam met een van die hoogste sterftesyfers per 1 miljoen bevolking). Maar selfs terwyl die pandemie versprei, moes sommige van die armste hospitale en ander gesondheidsinstellings broodnodige personeel met verlof laat. Om in 'n genadelose markomgewing mee te ding, hulle kan nie bekostig om dit te betaal nie.
Die pandemie het ook mislukkings in versorgingshuise blootgestel. Gevra deur die stygende koste van bejaardesorg en die verwagting van gebruikers vir verpersoonlikte dienste, beide die Verenigde Koninkryk en Swede 'n markgebaseerde stelsel van sorg ingestel in die 1980's. Die idee was dat die aanmoediging van mededinging tussen verskeie verskaffers meer koste-effektiewe en reageerende dienste sou lewer en verbruikers bemagtig deur hulle onder die keuse te stel.
Groot winsgewende ondernemings met geen vorige ervaring met die lewering van sulke dienste nie aangemoedig om die mark in te neem. In die tussenliggende jare het navorsing die tekortkominge van hierdie veranderinge duidelik getoon. beide sosiologiese en ekonomiese ontleed debunk-eise dat die mark doeltreffende sorgdienste van hoë gehalte lewer.
Ten einde koste te verlaag, het Britse sowel as Sweedse organisasies begin vertrou op korttermynpersoneel met rudimentêre opleiding. Tydens Swede se COVID-19-uitbraak het 'n gebrek aan kontinuïteit en vaardighede wat voortspruit uit die gebruik van korttermynpersoneel beduidend bygedra tot die hoë dodetal in versorgingshuise, vererger deur die ontspanne benadering tot sosiale beperkings wat deur die regering aangeneem is. Swede se versorgingshuise is verantwoordelik vir die helfte van die land se COVID-19 sterftes.
In die Verenigde Koninkryk is daar sorghuise verantwoordelik vir die helfte van alle oortollige sterftes. Hoër infeksiesyfers onder inwoners is aan hierdie instellings gekoppel vertrou op tydelike werkers en bied nie siekte aan personeel aan nie (om hulle aan te spoor om te werk, selfs as hulle siek is).
Die behoefte aan fluitjieblasers
Die onthullings van gesondheidswerkers het 'n veiligheidsklep in die gemeenskap geword. oor 100 Britse versorgers het 'n fluitjie geblaas om hul probleme tydens die pandemie aan te meld.
Die openbaarmakings van klokkenluiders is van onskatbare waarde om aan ons die noodsaaklikheid van hervorming te wys, en ook die besonderhede van wat gedoen moet word. Die Mid Staffordshire NHS Trust skandaal - wat tot 1,200 pasiënte sterf as gevolg van substandaardsorg - is deur a bekend gemaak Fluitjieblaser. So ook die berugte mislukkings in die hartkirurgie in die pediatrie in die Bristol Royal Infirmary in die negentigerjare.
Fluitjie blaas is egter gewoonlik 'n laaste uitweg beduidende morele moed. Die sektor vyandig kan wees aan dokters en verpleegsters wat oortredings bekend maak. As gevolg hiervan het ons dit nodig sterker stelsels om onthullings te maak en effektiewe beskerming vir klokkenluiders wat gedwing word om buite hul organisasie te gaan om te praat. Bied fluitjieblaserbeskerming wat alle werknemers by 'n organisasie dek, is ook die belangrikste.
Maar eerstens moet ons gesondheids- en maatskaplike instellings terugbring na hul regmatige doel. Hierdie werk moet begin deur diskrediteerde markgedrewe ideologieë, eens en vir altyd, te rus en die versorging van goeie gehalte te prioritiseer.
Marianna Fotaki, netwerkgenoot, Edmond J Safra sentrum vir etiek, Harvard Universiteit en professor in besigheidsetiek, Warwick Business School, Universiteit van Warwick en Kate Kenny, professor in besigheid en samelewing, Nasionale Universiteit van Ierland Galway
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Healthcare > Coronavirus toon die gevare van die feit dat markkragte gesondheid en maatskaplike sorg beheer