Die vrou wat haar weg na die put vind op hierdie uur van die dag kom alleen. Dit kan ‘n paar dinge beteken. Gewoonlik het die vroue van die omgewing by die put bymekaargekom vir kosbare kuiertyd, terwyl hulle hierdie harde, roetinewerk moes verrig. Die feit dat sy alleen kom dui op ‘n verwerping deur die gemeenskap. Uit haar verdere gesprek met Jesus kom mens agter dat sy al ‘n paar keer getroud was en nou in ‘n saambly-verhouding was. Sekerlik het die wettisisme van daardie tyd nie voorsiening gemaak vir so ‘n lewe nie.
Sy gesprek was in die gewone patroon van Sy stelling wat verkeerd verstaan word en eintlik geestelik geinterpreteer moet word, gevolg deur ‘n volgende stelling wat weer misverstaan word. Hy begin die gesprek en vra vir water. Sy is dadelik vasgevang in die stryd van die tyd – hoe sal ‘n Jood vir ‘n Samaritaan water vra? Hy sê dadelik vir haar wie Hy is en praat van die lewende water. Lewende water was vir die Jode lopende water. Sy is by die realtieit van ‘n syferwater put en dat daar geen sprake van lopende water is nie. Buitendien sien sy dat hy niks by Hom het om die water uit die put uit te kry nie. Sy praat van “ons” vader Jakob, om Hom uit te lok oor die gemeenskaplike wortels van die Jode en Samaritane.
Dit lyk asof die vrou met al haar sorge die verwagting van die Messias nie verloor het nie. Diep in haar gemoed roer Jesus hierdie verwagting en sy spreek dit teenoor Hom uit. In eenvoudige direkte woorde sê Hy, dit is Hy. In haar gesprek / gebed, noem dit soos jy wil, ontmoet sy die Messias in ‘n tyd wat niemand van haar groep Hom nog ontmoet het nie. Skielik verloor sy die beperkinge van verwerping en gaan roep haar gemeenskap om in haar vreugde te deel. Heerlike bevryding, oorkoming van die hindernisse, nuwe lewe.