Dit weeg swaar op my gemoed om aan ’n Suid-Afrika te dink wat nie ’n P.G. du Plessis in hom het nie. Alhoewel ek die onlangse tendens van “praatpoësie” geensins nie geringskat nie – sekerlik het die houthuis van die digkuns vele wonings – is dit tóg goed om ’n vers te lees wat getuig van ’n bewuste weeg van elke element – hetsy woord, klank of beeld. Die resultaat hiervan is stellig ’n heg gekomponeerde vers waarna die leser telkens kan terugkeer en opnuut plesier vind in die oorwoë saamspel van woord, beeld en klank. Dit kan nie verder van die waarheid verwyderd wees nie. ‘n Samevatting van die Ou Testament is ‘n waardevolle en geestelik verrykende poging. Een universele aspek van al die soektogte is dat vrae gevra word. ’n Betekenisvolle persentasie van die vrae handel oor die vraagsteller self – elke persoon word gedryf deur instink om informasie in te win oor hom- of haarself, en om verwante redes soortgelyke informasie oor ander mense.