Grou Cornwall Hill Kollege sy eie graf?(Foto: Facebook) Cornwall Hill Kollege, ŉ privaat skool in Irene Centurion, is onlangs weer in die kollig geplaas weens bewerings van rassisme. In Junie verlede jaar het ŉ groep huidige- en oudleerders ŉ ope brief uitgestuur waarin hulle die skool aankla van voortslepende rassisme en ŉ onwilligheid om dit die hoof te bied. In die lig van George Floyd se dood en die gepaardgaande Black Lives Matter (BLM)-betogings verlede jaar het die leerders besluit om uiteindelik standpunt in te neem teen dié rassisme. Sodoende was die ope brief ook deel van die wêreldwye BLM-protes. Hierdie saak is weer by die skool se onlangse gholfdag geopper en het ook gister in ŉ betoging by die skool aandag geniet. Die eerste belangrike feit is dat Cornwall Hill Kollege ŉ elite privaat skool is wat ŉ 100%-slaagsyfer handhaaf en 96% van hul matriekleerders van universiteitsvrystelling verseker. Diegene wat wel in die skool is – ongeag ras – is daarom die absolute room van die room en het die beste moontlike kans op ŉ uitstekende toekoms. Verder is hulle uit absolute vrye keuse daar en kan ook ter eniger tyd na ŉ ander privaat skool skuif. Die aanvanklike ope brief het beweer swart leerders word weens hul ras geteiken en verneder. Klagtes oor rassisme, spesifiek soos gemaak deur geteikende swart leerders, word as ŉ reël onder die mat gevee. Die skool is ook nie genoegsaam getransformeer nie, omdat daar te min swart onderwysers is. Hier is dit belangrik om te noem dat interpersoonlike rassisme altyd gaan bestaan, omdat rassistiese mense altyd gaan bestaan. Sodoende is bewerings van rassisme in énige skool baie moontlik. Juis daarom is dit moeilik om voor die voet mense se klagtes in hierdie spesifieke opsig van interpersoonlike rassisme of diskriminasie te verwerp. Die belangrike deel van die aanvanklike ope brief is egter die volgende: “The internalised, interpersonal, institutional and structural racism at Cornwall Hill College has been conserved and curated […].” Hierdie impliseer dat daar nie net “normale” interpersoonlike rassisme by Cornwall plaasvind nie, maar dat die skool se strukture self deel van rassistiese onderdrukking is. “Institusionele en strukturele rassisme” plaas ook die klagte binne die bepaalde ideologiese raamwerk van rasse-Marxisme – dit impliseer dat rassisme inherent deel van Cornwall is. Rassisme is nie net beperk tot individuele optrede nie, maar dikteer eerder soos ŉ onsigbare hand mense se optrede. Sodoende is wit leerders en die wit skool noodwendig rassisties en swart leerders noodwendig onderdruk. Woorde máák sáák. ŉ Mens kan nie woorde soos hierdie gebruik en verwag dat dit in ŉ ander konteks as rasse-Marxisme, BLM-betogings en daarmee saam dan ook wit skuld geïnterpreteer word nie. In Suid-Afrika word hierdie rasse-Marxisme ook altyd teruggetrek na die nalatenskap van kolonialisme en apartheid. Dit is weens hiérdie nalatenskap dat die strukture van mag, bevoorregting, beheer en patrone van eiendomsbesit nog deurspek is met wit mense en wit mag. Hierdie is ook presies wat in Maandag se betoging geopper is by monde van Lesetja Kganyago, goewerneur van die Reserwebank, wie se dogter ŉ leerder aan Cornwall Hill Kollege is. Kganyago verduidelik hoe skole wat tydens apartheid net vir wit mense gereserveer is, nou in die postapartheidsamelewing aktief swart opvoeders moet gaan soek en aanstel. Verder moet hulle ook toelatingsvereistes verander – geïmpliseerd dat hierdie nuwe vereistes rassetransformasie moet aandryf. (Hierdie is ŉ redelik aanname in die lig van die feit dat die skool ook nou ŉ transformasiekomitee aangestel het, wat uiteraard net uit swart ouers bestaan.) Kganyago se opmerking verduidelik die onderliggende sentiment van hierdie klagtes. Weens ons land se rassistiese verlede word swart mense steeds uitgesluit, ontuis gelaat en selfs onderdruk. Daarom word rassetransformasie vandag regverdig ten einde hierdie rassistiese nalatenskap, in die rasse-Marxistiese tradisie, omver te werp. Die ironie van die saak is dat Cornwall Hill Kollege in 1998 geopen is. Dit beteken dat die skool nooit ŉ geskiedenis van apartheid kon hê nie, omdat dit nooit onder apartheid bestaan het nie. Die skool kon nooit ongetransformeerde oorblyfsels hê nie, bloot omdat dit postapartheid gestig is. By Maandag se betoging het een van die ander ouers ook genoem dat rassisme nie net gaan oor swart mense wat vir hulself opstaan nie, maar ook oor wit mense wat opstaan. Dit is goed dat soveel swart leerders en ouers betoog, maar hartseer dat dit soos (slegs) ŉ swart geleentheid lyk. Die wit ouers lyk weer nie asof hulle genoeg omgee nie en is ook nie “genoegsaam ontsteld” nie. In bogenoemde rasse-Marxistiese konteks klink hierdie dan eerder soos ŉ klagte dat die wit mense nie skuldig genoeg voel nie. Hierdie pas ook presies in by die idee dat gepaardgaande wit skuld nodig is om die stelsels van wit rassisme te verander. Ingevolge hierdie denke, spruit wit mense se ontsteltenis nie uit opregte ontsteltenis nie, maar eerder uit ŉ morele skuld. Omdat wit mense inherent rassisties is, moet hulle hulself moreel hiervan bevry deur belyding en morele offergawes. Dit is hierdie morele skuld van wit-wees waaruit die uiteindelik ontsteltenis en gepaardgaande optrede spruit, aldus Shelby Steele, Amerikaanse konserwatiewe skrywer, in sy boek White Guilt. Dit is ook hierdie skuld wat uiteindelik die skool daartoe gedryf het om jammer te sê. Die skool het van die begin af om verskoning gevra oor die traagheid waarteen transformasie geskied asook die stigting van die transformasiekomitee ondersteun. Die skool het die ouers se memorandum aanvaar en oombliklik die gesprekspunte daarvan begin napraat – hulle het in der waarheid ingegee onder die druk. Panyaza Lesufi het homself natuurlik by die storie betrek en ook gesê dat sy departement ŉ pad gaan stap met die skool in hul morele- en rassetransformasie. Sy departement is nou direk betrokke by die private werkinge van ŉ privaat skool – húlle sal verseker dat rassisme nie by die skool seëvier nie. In die lig hiervan moet ŉ mens jouself dan afvra hoe slim dit van die skool was om in die eerste plek jammer te sê. Veral gegewe die geveg waarby hulle nou ingetrek is. Panyaza Lesufi stel regtig nie veel belang in die opheffing en voorspoed van swart kinders nie – indien dit so was, sou hy ŉ beter onderwysdepartement met beter vooruitsigte vir swart kinders in Gauteng bedryf het. Hy onderhandel en veg in al sy wedervaringe daarom nie vir beter tasbare uitkomste nie, maar eerder om sy rasse-agenda te bevorder en beheer te vergroot. Hierdie is ook maar hoe dit met die res van die regering gaan. Eerder as om vir daadwerklike beter uitkomste te veg, veg hulle om meer beheer. Indien hulle regtig omgegee het om ŉ positiewe verskil te maak en/of bevoeg genoeg was om beter werklikhede te skep, sou hulle dit lank reeds gedoen het. Eerder as om regtig om te gee oor beter omstandighede vir swart mense te skep, jaag hulle oppervlakkige transformasie en “verbetering” na – uiteindelik maak die spanfoto meer saak as die telbord. So ook gaan dit in hierdie saak nie oor die uiteindelike uitkomste gaan nie, maar eerder oor die mates van beheer wat die regering kan kry – hetsy deur direkte inspraak of net deur die bevordering van die rassetransformatistiese ideale waarin hulle deel. In die lig hiervan moet jy jouself afvra of Cornwall Hill dan nie maar besig is om te help om sy eie graf te grou nie.