Ons is saamgesnoer deur moord: haar dogter, my broer. Vir drie jaar was ons deel van mekaar se lewe. Ons het albei, soos baie ander, ervaar dat die lewe soms skewe spore in jou hart trap.
Verlede jaar kon ek die hofsaak in die hooggeregshof bywoon waar twee oortreders lewenslank gevonnis is vir die daad wat hulle gepleeg het. Sy sal nooit die “voorreg” hê nie. Ek kon haar hoop vir geregtigheid aanvoel. Hoewel die oorsaak van haar hartseer aan hul familie bekend is, het omstandighede veroorsaak dat hy nog nie voor die regbank kon staan nie. Ek sou haar ‘n hofsaak wou gun. Hoewel dikwels pynlik en traumaties, is dit tog ‘n treetjie op die pad na genesing en berusting.
dankie vir die skrywe….hoor jou hart asook die van jou vriendin – ‘n ouer kom baie baie swaar oor ‘n kind se dood – eintlik nooit. Vrede vir jou! xx