Wanneer het die Europeërs hul eerste bewese besoek aan die vasteland van Alaska gemaak? - Inligting
Wanneer het die Europeërs hul eerste bewese besoek aan die vasteland van Alaska gemaak?
Tot my verbasing kon ek nie 'n reguit antwoord op hierdie vraag kry nie. Wanneer het Europeërs die eerste keer hul voet op die vasteland van Alaska gesit? Ek kon maklik vind dat:
Vitus Bering, 'n Deen van Russiese trou, was die eerste in Alaska. Hy en sy manne bereik die kajak -eiland (2 km van die vasteland op die naaste punt) en die eiland Kodiak (50 km van die vasteland) in 1741.
James Cook het die kus van Suid-Alaska in sy derde reis (1776-1780) in kaart gebring.
Die Russe het in 1786 fort St. George in Kasilof op die vasteland van Alaska gebou.
Dit moes dus tussen 1741 en 1786 gebeur het, maar wanneer en deur wie?
Om duidelik te wees, ek is meer geïnteresseerd in die eerste feitelike besoek (sulke en so het die vasteland van Alaska in 17xx besoek...) as in aftrekkings (so en so moes seker deur 17xx besoek gewees het… ).
Alhoewel die Spanjaarde die hele kus van Mexiko tot by die Beringstraat geëis het, was dit die Russe wat die eerste Europeërs was wat aktief op die vasteland van Alaska en nabygeleë eilande handel gedryf het. Volgens die Historical Dictionary of the Discovery and Exploration of the Northwest Coast of America, in 1761 was die pelshandelaar Gavriil Pushkarev die eerste Rus wat sy voet op die vasteland van Alaska gesetel het, spesifiek op die Alaska -skiereiland naby die Shumagin -eilande. Aan die einde van 1761, Pushkarev, op 'n ekspedisie wat deur die handelaar Ivan Bechevin gefinansier is,
het die Alaska -skiereiland bereik sonder om te weet dat hy kontinentale Amerika ontdek het en, met handel met inboorlinge, voorberei om oorwinter te word by Protassovbaai oorkant die Shumagin -eilande.
Soos met soveel Europese invalle in ander lande om wins te maak (in hierdie geval pelse), het 'n ontmoeting met die plaaslike Aleoet gou tot gevegte gelei (in Januarie 1762).
Pushkarev word ook genoem in Alaska Peninsula National Wildlife Refuge (U.S. Fish and Wildlife Service) en in Brian Bonhomme se Russiese verkenning, van Siberië tot die ruimte: 'n geskiedenis wat sê:
Die eerste Rus wat op die vasteland van Alaska geland het, eerder as op 'n eiland, was Gavriil Pushkarev, wat in 1761 na die skiereiland gekom het.
Twee jaar later, in 1763, besoek Nikolai Daukin die Seward -skiereiland. Hoewel die Spanjaarde die eerste Europeërs was wat die Stille Oseaan -kus van Amerika Amerikas 250 jaar tevore (in 1513) bereik het, het hulle eers in 1775 so ver noord as Alaska gewaag.
LET WEL: in Alaska History: an Annotated Bibliography (2005), lui die chronologie "1731 Mikhail Gwosdev land op die Seward -skiereiland". Ander bronne dui egter aan dat Gwosdev die gebied eers in 1732 besoek het, en hy is deur ongunstige toestande verhinder om op die vasteland aan wal te gaan. Hy en die navigator Ivan Fedorov was egter die eerste Europeërs wat Alaska (in 1732) gesien het.
Geskiedenis van Alaska/Russiese Alaska (1780-1867)
Russiese Alaska was die naam wat in die jare 1780-1867 grond in Russiese besit in Noord-Amerika gegee is. Debatte oor wie die land eers ontdek het, is sedert die vestiging daarvan 'n integrale deel van die politiek van Russiese Alaska. Die eerste Russiese nedersettings dateer meestal uit die sewentiende eeu. Na die ontdekking van Alaska het nuus na Rusland teruggekeer oor die beskikbare hulpbronne in Amerika. 'N Soort "bontkoors" het begin en 'n stroom Russiese pelshandelaars en Siberiese handelaars het na Russiese Amerika gereis om deel te neem. Bonthandelondernemings het vinnig gevolg, ondersteun deur die Russiese regering. Die maatskappye wou Russiese Alaska verander in 'n gekommersialiseerde en nuttige gebied vir die ryk. Russiese Alaska was in hierdie tydperk gekenmerk deur onstabiliteit en onsekerheid rakende die beheer van die territoriale eise in Amerika. Rusland het gesukkel om die verre bereik van hul ryk te regeer en het 'n verskeidenheid aksies onderneem om hul gesag in Alaska te versterk. Die Russies-Amerikaanse maatskappy is gestig om Alaska te beheer terwyl die Russies-Ortodokse Kerk gestuur is om die inheemse Alaskane te beskaaf. Beide moondhede het 'n duidelike en blywende impak op die inheemse bevolking in Alaska.
Vroeë Russiese verkenning na Alaska het in 1725 begin met die Kamtsjatka -ekspedisie. Hierdie verkenningsmissie is gelei deur Vitus Bering, wat oorspronklik van St. Petersburg vertrek het. Hy het noord deur Siberië en die See van Okhotsk gereis om te bepaal of daar 'n skeiding tussen Asië en Amerika is.
Bering was grootliks onsuksesvol tot 1741 toe hy uiteindelik Alaska ontdek het. Hierdie ontdekking sou 'n vroeë Russiese aanspraak op Alaska -lande vestig. Anders as die Britte, was die Russe hoofsaaklik besorg oor die toenemende vermoëns van Europese ryke, en was hulle daarop ingestel om hul agterstandse ryk te moderniseer en uit te brei. Daarna was dit ook die fokus van die Spanjaarde gedurende die laat agtiende eeu, wat die spanning rondom territoriale aansprake en soewereiniteit verhoog het.
Die Russe het nie net probeer om die Spaanse territoriale aansprake te ontwrig nie, maar die Russe sou ook gedenkplate en koninklike helmteken wat betrokke was by ritualistiese Britse territoriale aansprake op die land begrawe en vernietig. Verder het die Britse kaptein, James Cook se uitgebreide teenwoordigheid in Alaska, Catherine II genoop om die gebied van Alaska in 1786 as die besit van die Russiese kroon te verklaar. Die Russe het uiteindelik 'n sterk pos by Nootka Sound gevestig en sodoende bygedra tot die Nootka -krisis van 1789.
Lank voor die Europese vestiging in die Amerikas was die Gastineau -kanaal 'n visvangveld vir die Auke (Aakw Kwáan) en Taku -stamme, wat duisende jare lank die omliggende gebied bewoon het. Die Aakw Kwáan het 'n dorp en begraafplaas hier gehad. In die 21ste eeu staan ​​dit bekend as Indian Point. Hulle het jaarliks ​​haring tydens die paai seisoen geoes. [ aanhaling nodig ]
Sedert die laat 20ste eeu het die A'akw Kwáan, saam met die Sealaska Heritage Institute, die Europese-Amerikaanse ontwikkeling van Indian Point weerstaan, insluitend voorstelle van die National Park Service en die National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA). Hulle beskou dit as 'n heilige gebied, vanweë die begraafplaas en die belangrikheid van die punt in hul tradisies om voedsel uit die see te versamel. Hulle gaan voort om mossels, gombootchitons, gras en seekoeie daar te versamel, asook boombas vir medisinale doeleindes.  Die stad en die staat het Sealaska Heritage Institute ondersteun in die dokumentasie van die terrein van 32 hektaar, en dit is in Augustus 2016 op die National Register of Historic Places gelys. "Dit is die eerste tradisionele kulturele eiendom in Suidoos -Alaska wat op die register geplaas is."  
Afstammelinge van hierdie inheemse kulture sluit die Tlingit -mense in. Inheemse kulture het ryk artistieke tradisies wat uitgedruk word in kerf, weef, orating, sing en dans. Juneau het 'n belangrike sosiale sentrum geword vir die Tlingit, Haida en Tsimshian van Suidoos -Alaska.
Europese ontmoetings Edit
Alhoewel die Russe van 1784 tot 1867 'n kolonie in die Alaska -gebied gehad het, het hulle hulle nie in Juneau gevestig nie. Hulle het uitgebreide pelshandel gedoen met die inboorlinge van Alaska van die Aleoetiese eilande en Kodiak.
Die eerste Europeër wat die Juneau -gebied gesien het, was Joseph Whidbey, meester van die Ontdekking tydens George Vancouver se ekspedisie van 1791–95. Hy en sy groep verken die streek in Julie-Augustus 1794. Vroeg in Augustus het hy die lengte van die Gastineau-kanaal uit die suide bekyk, en 'n klein eiland in die middel van die kanaal opgemerk. Hy het later aangeteken dat hy die kanaal weer sien, hierdie keer uit die weste. Hy het gesê dat dit onbewoonbaar was, gevul met ys. 
Myn -era Redigeer
Na die goudstormloop in Kalifornië, het mynwerkers langs die Stille Oseaan -kus gemigreer en die Weste verken, op soek na ander goudneerslae. In 1880 bied die mynbouingenieur van die Sitka, George Pilz, 'n beloning aan enige plaaslike boorling in Alaska wat hom na gouddraende erts kan lei. 'N Plaaslike inwoner het met erts opgedaag, en verskeie prospekteerders is gestuur om ondersoek in te stel. Op hul eerste reis na Gold Creek, het hulle deposito's gevind met min rente. Pilz het egter Joe Juneau (neef van die medestigter van Milwaukee, Solomon Juneau) en Richard Harris na die Gastineau-kanaal teruggestuur en hulle na Snow Slide Gulch (die hoof van Gold Creek) gestuur. Volgens ds Samuel Young, in sy boek Alaska Days met John Muir, dit was die kampterrein van hul partytjie by die spruit wat Juneau en Harris besluit het om te verken, in die somer van 1879. Daar vind hulle nuggets "so groot soos ertjies en boontjies", in Harris se woorde. [ aanhaling nodig ]
Op 18 Oktober 1880 merk die twee mans 'n dorpsgebied van 160 hektaar, waar 'n mynkamp binnekort ontstaan ​​het. Binne 'n jaar het daar soveel mynwerkers aangekom dat die kamp 'n dorp geword het, hoewel dit meestal uit tente en krotte bestaan, eerder as aansienlike geboue. Dit was die eerste Europese Amerikaanse nedersetting wat op hierdie gebied gestig is nadat die Verenigde State Alaska gekoop het.
Teen die herfs van 1881 het die dorp 'n bevolking van meer as 100 gehad en het dit bekend gestaan ​​as Rockwell, na lt.kom. Charles Rockwell was later bekend as Harrisburg na die prospekteerder Richard Harris. Op 14 Desember 1881 besluit 'n mynwerkersvergadering van 72 persone om die nedersetting Juneau te noem, na die prospekteur Joe Juneau.  
Oprigting van die Russies -Ortodokse Kerk Edit
Miskien as gevolg van die druk van hierdie Europese inbreuk, het sommige Tlingit 'n beroep op die Russies -Ortodokse Kerk gedoen. Dit het sedert 1800 en 1824 dienste gelewer in die noordelike Tlingit -nedersettings in plaaslike tale. Een van sy priesters het die Skrif en liturgie in die 1830's tot 1840's in die Tlingit -taal vertaal. Die Tlingit het gereël dat 'n Ortodokse priester na hul nedersetting in Juneau kom. In 1890 het ongeveer 700 mense tot bekering gekom, na aanleiding van hoof Yees Gaanaalx en sy vrou van Aukebaai. Die Ortodokse Kerk Sendinggenootskap het die Tlingit ondersteun in die inrigting en bou van 'n kerk vir hierdie groot gemeente. 
Die Sint -Nikolaas Ortodokse Kerk is in 1894 voltooi en het 'n sterk teenwoordigheid onder die Tlingit, Serwiërs en ander Europeërs behou wat hierdie kerk gevolg het. Die ikonostase het ses groot panele wat uit Rusland gestuur is. 
Ontwikkeling van mynbou Redigeer
Gedurende hierdie tydperk het prospekteur en plasermynwerker John Lemon opereer in die huidige Lemon Creek -omgewing. Die woonbuurt wat daar ontwikkel is, is deur vroeë intrekkers na hom vernoem, net soos verskeie ander bakens in Juneau.
Groot mynboubedrywighede in die Juneau-mynbuurt voor die Tweede Wêreldoorlog het die Treadwell-myn, die Alaska-Juneau-myn en die Alaska-Gastineau-myn ingesluit.
Teen 1906, na die agteruitgang van walvisjag en bonthandel, het Sitka, die oorspronklike hoofstad van Alaska, minder belangrik geword en die territoriale wetgewer het die setel van die regering na Juneau verskuif in ooreenstemming met 'n federale wet van 1900.  Juneau was gedurende die tussenoorlogse jare die grootste stad in Alaska en het in die 1920-sensus Fairbanks verbygesteek. In die jare na die Tweede Wêreldoorlog is dit in 1950 deur Anchorage verplaas.
In 1911 het die Amerikaanse kongres geld gemagtig vir die bou van 'n hoofstad vir die Alaska -gebied. Die Eerste Wêreldoorlog het die konstruksie vertraag en die aankoop van die nodige grond was moeilik. Burgers van Juneau het 'n paar van die nodige fondse geskenk, en die bouwerk het op 8 September 1929 begin. Die bou van die hoofstad het minder as twee jaar geneem, en die gebou is op 14 Februarie 1931 as die Federale en Territoriale Gebou aangewys. Dit is ontwerp deur Tesourie Departement argitekte in die Art Deco argitektoniese styl. Die gebou is oorspronklik deur die federale regering gebruik om die federale hof en poskantoor vir die gebied te huisves. Sedert Alaska in 1959 staatskaping verkry het, is die gebou deur die staatsregering gebruik.
Die Alaska Governor's Mansion is in opdrag van die Public Building Act in 1910 in gebruik geneem. Die herehuis is ontwerp deur James Knox Taylor in die federale styl. Die bouwerk is voltooi in 1912. Die territoriale goewerneur was destyds die eerste goewerneur wat die herehuis bewoon het, en hy het op 1 Januarie 1913 die eerste oop huis vir burgers gehou. Die oppervlakte van die herehuis is 13 400 vierkante voet . Dit het tien badkamers, ses slaapkamers en agt kaggels. Die goewerneur woon hier in Juneau vir amptelike sake. In Junie 1923 word president Warren G. Harding die eerste president wat Alaska besoek het. Harding het die Governor's Mansion besoek terwyl die territoriale goewerneur Scott Bone, wat deur Harding aangestel is, in die amp was. Harding het op die stoep van die herehuis gepraat en sy beleid verduidelik en met besoekers vergader.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is meer as 50 Japannese burgers en Japannese Amerikaners wat in Juneau woon, na die interneringskampe in die binneland ontruim as gevolg van Uitvoeringsbevel 9066 - wat die gedwonge verwydering van alle etniese Japanners uit hul huise en besighede aan die Weskus gemagtig het van die Verenigde State. Die verwydering van Juneau se Japannese gemeenskap tydens die oorlog is later herdenk, bekend as die Leë stoel -gedenkteken in Julie 2014 tydens 'n toewydingseremonie in die omgewing van Capital School Park in die stad. 
Robert Atwood, destyds uitgewer van die Anchorage Times en 'n "booster" van Anchorage, was 'n vroeë leier in die pogings om die hoofstad na Fairbanks te verskuif, wat baie in albei stede teëgestaan ​​het. Sommige ondersteuners van 'n skuif wou hê dat 'n nuwe hoofstad minstens 48 km van Anchorage en Fairbanks moet wees, om te voorkom dat enige stad onbehoorlike invloed het. Juneau het voortgegaan as die hoofstad. In die sewentigerjare het kiesers 'n plan goedgekeur om die hoofstad na Willow, 'n stad 110 km noord van Anchorage, te verskuif. Maar pro-Juneau-mense daar en in Fairbanks het kiesers oorreed om ook 'n maatreël (die FRANK-inisiatief) goed te keur wat die goedkeuring van alle keurders se boukoste goedkeur voordat die bouwerk kan begin. Alaskans het later gestem teen die besteding van die geraamde $ 900 miljoen. 'N "Uiteindelike" stemming oor kapitaalverskuiwing uit 1984 het ook misluk, net soos 'n stem van 1996.
Juneau bly die hoofstad.  Nadat Alaska in 1959 staatskaping gekry het, het Juneau se bevolking toegeneem saam met die groei van die staatsregering. Na die bou van die Alaska -pyplyn in 1977 was die staatsbegroting gelyk aan olie -inkomste, en dit het programme vir die mense uitgebrei. Die groei het in die 1980's aansienlik vertraag. 
In 2005 het die staatsdemograaf die volgende twintig jaar stadige groei in die stad voorspel.  Toerisme op cruiseskepe het vinnig uitgebrei, van ongeveer 230 000 passasiers in 1990 tot byna 1 000 000 in 2006, omdat vaartuie meer en groter skepe gebou het. Hulle vaar sewe dae per week na Juneau oor 'n langer seisoen as voorheen, maar die vaartoerisme is steeds hoofsaaklik 'n somerbedryf. Dit bied min werk gedurende die jaar, maar stimuleer somerwerk in die stad.
In 2010 is die stad erken as deel van die "Playful City USA" -inisiatief deur KaBOOM !, wat opgerig is om stede te eer wat verseker dat hul kinders goeie speelplekke het. 
Juneau het 'n groter gebied as die deelstaat Delaware en was jare lank die grootste stad in die land. Juneau is steeds die enigste Amerikaanse hoofstad op 'n internasionale grens: dit grens in die ooste aan Kanada. Dit is die Amerikaanse hoofstad, wie se naamgenoot die laaste tyd gelewe het: Joe Juneau is in 1899 oorlede, 'n jaar nadat Otto von Bismarck, die Pruisiese leier vir wie Bismarck, Noord -Dakota vernoem is.
Die stad is na die kaartspel op 1 April 2016 (Aprilgek) tydelik hernoem na UNO.   Die verandering was deel van 'n promosie met Mattel om "aandag te vestig op nuwe wild cards in [the] game".  Vir Juneau se samewerking het Mattel $ 15,000 geskenk "aan die Juneau Community Foundation ter ere van wyle burgemeester Greg Fisk." 
Volgens die United States Census Bureau, het die stadsdeel 'n oppervlakte van 3,255 vierkante myl (8,430 km2), wat dit die derde grootste munisipaliteit in die Verenigde State per gebied maak (die grootste is Yakutat City en Borough, Alaska). [ twyfelagtig - bespreek ] 2,716,7 vierkante myl (7,036 km2) daarvan is grond en 538,3 vierkante myl (1,394 km2) daarvan (16,54%) is water.
Soos in Suidoos -Alaska die geval is, is die Juneau -gebied vatbaar vir skade as gevolg van natuurrampe. Die aardbewing in Palma Bay in 2014 het wydverspreide onderbrekings in telekommunikasie in die gebied veroorsaak weens skade aan 'n veseloptiese kabel wat die gebied bedien. In April 2008 het 'n reeks groot lawines buite Juneau die elektriese lyne wat Juneau van krag voorsien, ernstig beskadig, wat die hidro -elektriese stelsel vanlyn laat val het en die noodsaaklikheid gedwing het om oor te skakel na 'n baie duurder dieselstelsel.
Aangrensende stadsdele en sensusgebiede Redigeer
Juneau, Alaska, deel sy oostelike grens met die Kanadese provinsie British Columbia. Dit is die enigste Amerikaanse hoofstad wat aan 'n ander land grens.
Alaska State Parks handhaaf die Juneau Trail System, 'n reeks wildernispaadjies wat wissel van maklik tot uiters moeilik. 
Die Juneau -gebied is in 'n oorgangsone tussen 'n vogtige kontinentale klimaat (Köppen Dfb/Dfc), en 'n oseaanklimaat (Köppen Vgl/Vgl), afhangende van die gebruikte isoterm. Die stad is in die winter milder as wat sy breedtegraad kan aandui weens die invloed van die Stille Oseaan, waar die temperatuur relatief hoog is vir die breedtegraad sonder groot verskille met die suide van British Columbia in vergelyking met Anchorage, dit is aansienlik minder ekstreem weens die warm strome wat Oregon en die Aleoetiese Eilande oorsteek en 'n boog vorm.   Die winters is klam en lank, maar sag volgens Alaska -standaarde: die gemiddelde lae temperatuur is -5 ° C in Januarie, en hoogtepunte is gereeld bo vriespunt. Lente, somer en herfs is koel tot warm, met hoogtepunte in Julie by 18,3 ° C (65 ° F). Sneeuval is gemiddeld 2,20 m groot en kom veral van November tot Maart voor. Neerslag val gemiddeld 230 dae per jaar, gemiddeld 1.580 mm (62,27 duim) op die lughawe (1981-2010 normaal), maar wissel van 55 tot 92 duim (1.400 tot 2.340 mm), afhangende van die ligging.  Die lente maande is die droogste terwyl September en Oktober die natste is. Die koudste temperatuur wat amptelik in Juneau aangeteken is, was −30,0 ° C op 2 Februarie 1968 en 12 Januarie 1972, terwyl die warmste op 7 Julie 1975 die 32,2 ° C was. [ 25]
Van Januarie 1890 tot Junie 1943 word amptelik rekords gehou in Juneau, en sedert Junie 1943 op Juneau Internasionale Lughawe word die normale en rekordtemperature vir beide die middestad en die lughawe hieronder gegee.
Klimaatdata vir Juneau, Alaska (Juneau Int'l, 1981–2010 normaal, [a] uiterstes 1890 – hede)
Bron: NOAA (relatiewe humiditeit, dauwpunt en son 1961–1990)   
Klimaatdata vir Juneau, Alaska (middestad, 1981–2010 normaal, uiterstes 1890 – hede)
Bron: NOAA  
^ Gemiddelde maandelikse maksimum en minimum (dit wil sê die hoogste en laagste temperatuurmetings gedurende 'n hele maand of jaar) bereken op grond van data op genoemde plek van 1981 tot 2010.
2019 (geskatte) 31,974  2.2%
Amerikaanse tienjarige sensus 
Juneau verskyn die eerste keer op die Amerikaanse sensus van 1890. Dit is formeel opgeneem in 1900.
Teen die 2010 -sensus was daar 31.275 mense, 12.187 huishoudings en 7.742 gesinne in die stad/stad. Die bevolkingsdigtheid was 11,3 per vierkante myl (4,4/km2), wat dit die minste digbevolkte staatshoofstad maak. Daar was 13,055 wooneenhede teen 'n gemiddelde digtheid van 4,0 per vierkante myl (1,5/km 2). Die rasse-samestelling van die stad/stad was 69,4% Wit (67,4% Nie-Spaanse Wit, van 83,2% in 1980),  0,9% Afro-Amerikaners, 11,8% Inheemse Amerikaners of Alaska-inboorlinge, 6,1% Asiërs (4,5% Filippynse, 0,5% Indiër, 0,3% Chinees, 0,3% Koreaans, 0,2% Japannees, 0,1% Vietnamees), 0,7% Pacific Islander en 1,2% van ander rasse en 9,5% van twee of meer rasse. 5,1% van die bevolking was Spaans of Latino van enige ras.  2,6% het aangemeld dat hulle Tagalog tuis gepraat het, en 2,4% het gesê dat hulle Spaans praat. 
Daar was 11 543 huishoudings, waarvan 36,7% kinders onder die ouderdom van 18 gehad het, 51,2% getroude paartjies wat saam gewoon het, 10,5% 'n vroulike huishouding gehad het sonder 'n man en 33,8% nie-gesinne. 24,4% van alle huishoudings bestaan ​​uit individue, en 4,3% het iemand wat alleen woon, 65 jaar of ouer. Die gemiddelde huishoudelike grootte was 2,60 en die gemiddelde gesin grootte was 3,10.
Die ouderdomsverdeling van Juneau was soos volg: 27,4% van die bevolking was onder die ouderdom van 18, 8,1% was van 18 tot 24, 32,8% van 25 tot 44, 25,7% van 45 tot 64 jaar en 6,1% wat 65 jaar oud was ouderdom of ouer. Die gemiddelde ouderdom was 35 jaar. Vir elke 100 wyfies was daar 101,5 mannetjies. Vir elke 100 vroue van 18 jaar en ouer was daar 100,2 mans.
Die mediaaninkomste vir 'n huishouding in die stad/stad was $ 62.034, en die mediaaninkomste vir 'n gesin was $ 70.284. Mans het 'n gemiddelde inkomste van $ 46,744 teenoor $ 33,168 vir vroue gehad. Die inkomste per capita vir die stad/stad was $ 26,719. 6,0% van die bevolking en 3,7% van die gesinne was onder die armoedegrens, insluitend 6,7% van diegene onder die ouderdom van 18 en 3,9% van die 65 en ouer.
As die hoofstad van Alaska, is die primêre werkgewer in Juneau die regering. Dit sluit in die staatsregering, die federale regering (wat hier streekkantore het, veral vir hulpbronagentskappe), die munisipale regering (wat die plaaslike lughawe, hospitaal, hawens en skooldistrik insluit) en die Universiteit van Alaska Suidoos. Staatsregeringskantore en hul indirekte ekonomiese impak vorm ongeveer 'n kwart van Juneau se ekonomie. 
'N Ander groot bydraer tot die plaaslike ekonomie is die toerismebedryf, wat in die somermaande die meeste inkomste genereer. In 2005 word geskat dat die vaartuigbedryf tussen Mei en September byna 'n miljoen besoekers na Juneau vir tot 11 uur op 'n slag na Juneau sal bring.  Terwyl vaartuie 'n ekonomiese hupstoot bied vir segmente van die ekonomie, is dit nie alle inwoners wat dit waardeer nie. Die Juneau Public Library, gebou bo -op 'n parkeergarage langs South Franklinstraat naby die Red Dog Saloon, is ontwerp om voordeel te trek uit die uitsig oor en oor die Gastineau -kanaal. Hierdie uitsig word dikwels geblokkeer deur vaartuie wat so groot geword het dat hulle oor die struktuur van vyf verdiepings tuig. Bill Ray, wat van 1938 tot 2000 in Juneau gewoon het en die gemeenskap in die Alaska -wetgewer verteenwoordig het van 1965 tot 1987, het tydens sy herbesoek in 2003 gesê: "Juneau gaan nie verder nie. Hulle het hulself aan toerisme geprostitueer. Dit lyk soos 'n arm man se Lahaina ". 
Die visserybedryf is steeds 'n groot deel van die Juneau -ekonomie, maar nie so sterk soos toe die heilbot -skoenervloot aansienlike winste behaal het nie. Juneau was onlangs die 49ste winsgewendste Amerikaanse vissershawe in volume en 45ste volgens waarde. In 2004 het dit 15 miljoen pond vis en skulpvis ingeneem, ter waarde van 21,5 miljoen dollar, volgens die National Marine Fisheries Service. Terwyl die hawe van Juneau relatief min seekos verwerk in vergelyking met ander dorpe van hierdie grootte in Alaska, verkoop die honderde kommersiële vissersbote hul vis aan plante in die nabygeleë Sitka, Hoonah, Petersburg en Ketchikan. Die grootste vloot wat vanaf Juneau bedryf word, is die seevloot en seevlootvlot.
Juneau is ook die tuiste van baie van die kommersiële vissersverenigings in Alaska, omdat hulle die staatswetgewer wil opvoed en steun. Hierdie verenigings sluit in die Alaska Trollers Association, United Fishermen of Alaska, United Southeast Alaska Gillnetters Association en die Southeast Alaska Seiners Association.
Eiendomsagentskappe, federaal gefinansierde snelwegbou en mynbou is steeds lewensvatbare plaaslike nywerhede. Alaska Seaplanes, 'n lugredery, het sy hoofkwartier in Juneau.  Highliner Construction, 'n algemene kontrakteur is ook daar gevestig.  Vanaf die telling van 2010 was daar 1 107 besighede met bedrywighede in die stad Juneau, en met 'n bevolking van 31 275 per capita van ongeveer 28 mense per onderneming.
Juneau se enigste kragvoorsiener is Alaska Electric Light & amp Power (AEL & ampP). Die meeste elektrisiteit in die stad word opgewek by die Snettisham -hidro -elektriese aanleg in die suidelike deel van die stad, wat slegs per boot of vliegtuig toeganklik is. In April 2008 het 'n stortvloed drie transmissietorings vernietig, wat AEL en ampP gedwing het om byna al die elektrisiteit van die stad vir 'n maand van dieselkragopwekkers te voorsien. 
Die Marine Exchange of Alaska, 'n organisasie sonder winsbejag, het ook sy hoofkwartier in Juneau, wat 'n uitgebreide vaartuigopsporingsnetwerk bedryf en veilige maritieme bedrywighede vir die hele staat verseker. 
Ondernemings in Juneau sluit Sealaska Corporation in.
Juneau bied 'n groot zip-line-aantrekkingskrag aan wat ontwikkel is deur Experience Based Learning.
Juneau bied die jaarlikse Alaska Folk Festival, Juneau Jazz & amp Classics musiekfees en Celebration, 'n tweejaarlikse Alaska Native kulturele fees, aan.
Juneau het 'n ski-oord in die stad, Eaglecrest, geleë op Douglas Island.
Die ysskaatsbaan van die stad Treadwell is aan die suidpunt van Douglas-eiland geleë. Dit is vernoem na die Treadwell -goudmyn, wat langs die baan geleë is. Die baan is oop vir skaats, hokkie en gratis oop skaats. Van September tot April wanneer die ys gesmelt word, word dit gebruik vir rollerblades, roller hockey, tennis, basketbal, konserte. 
Die stad is die tuiste van Perseverance Theatre, die grootste professionele teater van Alaska, en die teater sonder winsoogmerk in die Rough. Die Juneau Simfonie tree gereeld op. Die Juneau Lyric Opera en Opera to Go is die twee plaaslike operageselskappe. Die JUMP Society bied twee keer per jaar vertonings van plaaslik gemaakte kortfilms aan.
Juneau sentrum het kunsgalerye wat deelneem aan die maandelikse First Friday Art Walk en die jaarlikse Gallery Walk wat in die eerste week van Desember gehou word. Die Juneau Arts & amp Humanities Council koördineer geleenthede en bedryf die Juneau Arts & amp Culture Center, met 'n gemeenskapsentrum, galery en voorportaalwinkel. Die Universiteit van Alaska se Suidoos -kampus bied lesings, konserte en teateropvoerings aan. Sealaska Heritage, die nie -winsgewende vennoot van die Sealaska Corporation, bedryf die Walter Soboleff -gebou wat versier is met kerfwerk en kulturele uitstallings bied.
Bekende kunstenaars van Juneau is onder meer die skilder Rie Muñoz, die drukkery Dale DeArmond, die violiste Linda Rosenthal en Paul Rosenthal, die inheemse kerwer en skilder James Schoppert, dramaturg en skilder Elliott Pillifant, dramaturg en filmmaker Gab Cody, teaterregisseur Molly Smith, filmmaker Chuck D. Keen , skrywer en fotograaf Lynn Schooler, wat outeur was Die Blou Beer, en Janet Gardner, sanger van die harde rockgroep Vixen.
Die stad en stad Juneau werk onder 'n regeringsvorm van 'n raad -bestuurder. Die burgemeester is die hoof van die stad, die voorsittende beampte (of voorsitter) van die Juneau-vergadering (raad) en is een van drie lede van die liggaam wat in die algemeen of in die hele land verkies is. Die oorblywende ses lede word deur enkel-lid distrikte verkies: twee distrikte is deur die Vergadering gedefinieer vanaf sy laaste herverdeling in 2003: 
Distrik 1 -distrikte
Juneau nr. 1
Juneau nr. 2
Juneau nr. 3
Distrik 2 -distrikte nr. 1
Mendenhallvallei nr 2
Mendenhallvallei nr. 3
Mendenhallvallei nr. 4
Hulle huur 'n professionele stadsbestuurder om daaglikse sake te hanteer.
Hierdie distrikte is byna in lyn met die grense van die 31ste en 32ste verkiesingsdistrikte wat deur die staat gestig is. Die belangrikste verskil is dat die 32ste distrik gemeenskappe buite die CBJ insluit: Gustavus, Kupreanof, Petersburg, Skagway en Tenakee Springs. Die Juneau -lughawegebied is in die 31ste distrik, wat andersins identies is aan die 2nd Assembly District.
Sedert Juneau deur die staat tydens herverdeling in die vroeë negentigerjare deur die staat in twee staatshuisdistrikte verdeel is, het die distrikte wat in die middestad van Juneau, Douglas Island en omliggende gebiede bestaan, uitsluitlik Demokrate verkies tot die Huis van Verteenwoordigers van Alaska, terwyl die distrikte wat bestaan ​​uit Mendenhall Valley en omliggende gebiede het meestal Republikeine verkies. Die 31ste distrik word in die huis verteenwoordig deur die demokraat Andi Story, wat sedert 2018 in die amp is. Die 32ste distrik word verteenwoordig deur die demokraat Sara Hannan.
Saam vorm hierdie twee verkiesingsdistrikte die Alaska Senaatsdistrik Q. Die setel word beklee deur die demokraat Dennis Egan, 'n voormalige burgemeester van Juneau wat sedert 2009 in die amp was. Die laaste Republikein wat Juneau in die staats senaat verteenwoordig het, was Elton Engstrom, Jr. die vader van Cathy Muñoz. Hy verlaat die amp aan die einde van sy termyn vroeg in 1971, nadat hy nie in 1970 herkies is nie.
Presidentsverkiesingsuitslae vir die stad en stad Juneau 2004–2008 
Alhoewel daar meer staatsgeleenthede in Anchorage is as in Juneau, het die staatsregering steeds 'n aansienlike teenwoordigheid in Juneau. 'N Aantal uitvoerende takdepartemente, sowel as die wetgewer, is in Juneau gevestig. Die wetgewer het, in reaksie op herhaalde druk van Suid -Sentraal -Alaska om die hoofstad of die wetgewer te verskuif, verskeie geboue in die omgewing van die Alaska State Capitol aangeskaf en opgeknap, wat komiteevergaderings en administratiewe kantore vir die Legislative Affairs Agency het. Hierdie geboue is vernoem na die voormalige wetgewers Terry Miller en Thomas B. Stewart. Stewart, 'n boorling van Juneau en seun van die vroeë burgemeester van Juneau, Benjamin D. Stewart, het Juneau tydens die eerste Alaska -staatswetgewer verteenwoordig. Hy dien later in Juneau se Alaska Superior Court -beoordelaarskap en word opgemerk as 'n gesag op laasgenoemde gebied/vroeë staatskapingstydperke uit die geskiedenis van Alaska.
Die federale regering het 'n federale gebou van nege verdiepings in Juneau in die gebied wat bekend staan ​​as "The Flats". Langs Gold Creek naby sy mond en 'n entjie oos van die Juneau-Douglas-brug, huisves die gebou talle federale agentskappe, die Amerikaanse distrikshof vir die distrik Alaska en Juneau se hoofposkantoor. Dit is ontwerp deur Linn A. Forrest en gebou in 1966. Onder die Alaska Statehood Act is die federale en territoriale gebou na die nuwe staat oorgedra vir gebruik as hoofstad.
Juneau is een van die mees demokratiese distrikte in Alaska. Die stadsdeel het sedert 1988 in elke Amerikaanse verkiesing (behalwe een) in die Amerikaanse presidentsverkiesing demokraties gestem.
Presidensiële verkiesingsuitslae van die Verenigde State vir Juneau, Alaska 
Juneau word bedien deur die Juneau School District en bevat die volgende skole: 
Sayéik: Laerskool Gastineau 
Laerskool Mendenhall River
Sít' Eetí Shaanáx̱ - Laerskool Glacier Valley
Juneau Community Charter School  'n opsionele program (kleuterskool tot en met vyfde graad)
Montessori Borealis School 'n alternatiewe skool met (Kinderhuis: kleuterskool en kleuterskool Laerskool: eerste tot sesde graad Adolesente Montessori -program: sewende en agtste graad)
Tlingit Culture Language & Literacy  'n opsionele program (kleuterskool tot en met vyfde graad)
Dzantik'i Heeni Middle School: Yadaa.at Kalé 
Die volgende privaatskole bedien Juneau:
(Gletser) Valley Baptist Academy
Thunder Mountain Learning Center (voorheen Thunder Mountain Academy)
Juneau Sewendedag Adventiste Christelike Skool
Juneau Montessori -skool
Die Universiteit van Alaska Suidoos is binne die Auke Bay -gemeenskap langs die oewer van Auke Lake. Juneau-Douglas Community College, gestig in 1956, en Southeastern Senior College, wat in 1972 gestig is, is in 1980 saamgevoeg en vorm die Universiteit van Alaska Juneau. Die universiteit is herstruktureer as die Universiteit van Alaska Suidoos om Ketchikan- en Sitka -kampusse in te sluit. Die universiteit bied voor- en nagraadse studies aan.
Juneau is nie direk per pad toeganklik nie, alhoewel daar padverbindings binne die stad na landelike gebiede is. Die primêre toegang tot die stad is per lug en see. Motors en vragmotors word per skip of met die veerbootstelsel Alaska Marine Highway na en van Juneau vervoer.
Aleoetiese mense praat onderskeidelik Unangam Tunuu, die Aleoetiese taal, sowel as Engels en Russies in die Verenigde State en Rusland. Na raming praat 150 mense in die Verenigde State en vyf mense in Rusland Aleoeties.  Die taal behoort tot die Eskimo-Aleoetiese taalfamilie en bevat drie dialekte: Oos-Aleoeties, gepraat op die Oos-Aleoeties, Shumagin, Fox en Pribilof-eilande Atkan, gepraat op Atka- en Bering-eilande en die nou uitgestorwe Attuaanse dialek.
Die Pribilof -eilande spog met die grootste aantal aktiewe sprekers van Unangam Tunuu. Die meeste inheemse ouderlinge praat Aleoeties, maar dit is selde dat gewone mense die taal vlot praat.
Vanaf 1829 is Aleoet in die Cyrilliese skrif geskryf. Vanaf 1870 is die taal in die Latynse skrif geskryf. 'N Aleoetiese woordeboek en grammatika is gepubliseer, en gedeeltes van die Bybel is in Aleoet vertaal. 
Die Aleoetiese (Unangan) dialekte en stamme: 
Attuaanse dialek en sprekende stamme:
Sasignan (in Attuan -dialek) / Sasxnan (in Oos -dialek) / Sasxinas (in Westerse dialek) of Naby eilandbewoners : in die nabye eilande (Attu, Agattu, Semichi).
Kasakam Unangangis (in Aleoet, lit. «Russisch Aleoet») of Copper Island Aleut : in die Kommandeureilande van die Russiese Federasie (Bering, Medny).
Naahmiĝus of Delarof Islanders : in die Delarof -eilande (Amatignak) en Andreanof -eilande (Tanaga).
Niiĝuĝis of Andreanof Eilandbewoners : in die Andreanof -eilande (Kanaga, Adak, Atka, Amlia, Seguam).
Akuuĝun of Uniiĝun of Eilandbewoners van die Vierberge : in die eilande van die vier berge (Amukta, Kagamil).
Qawalangin of Fox Islanders : in die Fox Islands (Umnak, Samalga, westelike deel van Unalaska).
Qigiiĝun of Krenitzen Eilandbewoners : in die Krenitzin -eilande (oostelike deel van Unalaska, Akutan, Akun, Tigalda).
Qagaan Tayaĝungin of Sanak -eilandbewoners : in die Sanak -eilande (Unimak, Sanak).
Taxtamam Tunuu dialek van Belkofski.
Qaĝiiĝun of Shumigan Islanders : in die Shumagin -eilande.
Die Aleoetiese mense het histories op die Aleoetiese eilande, die Shumagin -eilande en die verre westelike deel van die Alaska -skiereiland gewoon, met 'n geskatte bevolking van ongeveer 25 000 voor Europese kontak.  In die 1820's het die Russies-Amerikaanse maatskappy 'n groot deel van die Noord-Stille Oseaan beheer tydens 'n uitbreiding van die pelshandel onder leiding van Rusland. Hulle hervestig baie Aleoetse gesinne na die Commander Islands (binne die Aleutsky District van die Kamchatka Krai in Rusland)  en na die Pribilof Islands (in Alaska). Dit het steeds die meerderheid-Aleoetiese gemeenskappe.  
Volgens die 2000 -sensus het 11.941 mense geïdentifiseer as Aleoet, terwyl 17.000 hul gedeeltelike Aleut -afkoms gehad het. Voor aanhoudende Europese kontak het ongeveer 25 000 Aleoet in die argipel gewoon.  The Encyclopædia Britannica Online sê meer as 15 000 mense het Aleut -afkoms in die vroeë 21ste eeu.  Die Aleoet het in die 19de en vroeë 20ste eeu hoë sterftes gely weens Eurasiese aansteeklike siektes waarteen hulle geen immuniteit gehad het nie. Daarbenewens het die bevolking daaronder gely omdat hul gewone lewenswyse ontwrig is. Russiese handelaars en later Europeërs trou met Aleoetse vroue en het gesinne by hulle. 
Na Russiese kontak Edit
Na die aankoms van Russies -Ortodokse sendelinge aan die einde van die 18de eeu, het baie Aleoetse Christene geword. Van die talle Russies -Ortodokse gemeentes in Alaska is die meeste Alaska -inheemse meerderheid in etnisiteit. Een van die vroegste Christelike martelare in Noord -Amerika was Sint Peter die Aleoet.
Opstand aangeteken teen die Russe Edit
In die 18de eeu, Rusland promyshlenniki handelaars vestig nedersettings op die eilande. Daar was 'n groot vraag na die pelse wat die Aleoet uit jag verskaf het. In Mei 1784 het die plaaslike Aleoete in opstand gekom teen Amchitka teen die Russiese handelaars. (Die Russe het 'n klein handelspos daar.) Volgens wat Aleoet -mense gesê het, het die otters jaar na jaar afgeneem in 'n rekening wat deur Japannese weggooiers aangeteken is en in 2004 gepubliseer is.Die Russe het die Aleuts al hoe minder goedere betaal in ruil vir die pelse wat hulle gemaak het. Die Japannese het verneem dat die Aleoete voel die situasie is in 'n krisis. Die voorste Aleoete het met die Russe onderhandel en gesê dat hulle nie genoeg voorrade in ruil vir pelse gelewer het nie. Nezimov, leier van die Russe, beveel twee van sy mans, Stephanov (ス テ ッ パ ノ Suteppano) en Kazhimov (カ ジ モ フ Kazimofu) om sy minnares Oniishin (オ ニ イ シ ン Oniishin), wat die dogter van die Aleoethoof was, omdat hy getwyfel het dat Oniishin haar pa en ander leiers wou afskrik om meer goedere aan te dring. [ aanhaling nodig ]
Nadat die vier leiers vermoor is, het die Aleuts van Amchitka na naburige eilande begin trek. Nezimov, leier van die Russiese groep, is tronk toe gestuur nadat die hele voorval by Russiese amptenare aangemeld is.  (Volgens Hokusa bunryaku (Japannees: 北 槎 聞 略), geskryf deur Katsuragawa Hoshū na 'n onderhoud met Daikokuya Kōdayū.)
Aleoetiese volksmoord op die Nicoleño -stam in California Edit
Volgens die Russian American Company (RAC) rekords vertaal en gepubliseer in die Journal of California en Great Basin Anthropology, 'n 200 ton otterjagskip met die naam Ilmena met 'n gemengde nationaliteit, waaronder 'n meerderheid Aleoetiese kontingent, was betrokke by konflik wat gelei het tot 'n slagting van die inheemse inboorlinge van die eiland San Nicolas. 
In 1811 het 'n groep Aleoetjagters na die kuseiland San Nicolas, naby die grens tussen Alta, Kalifornië en Baja. Die plaaslik inwoner Nicoleño -nasie het 'n betaling van die Aleoetjagters gevra vir die groot aantal otters wat in die gebied doodgemaak word. Daar het onenigheid ontstaan, wat gewelddadig geword het in die daaropvolgende geveg; die Aleoet het byna al die Nicoleño -mans doodgemaak. Saam met hoë sterftes as gevolg van Europese siektes, het die Nicoleños soveel gely onder die verlies van hul mans dat teen 1853 slegs een Nicoleñan lewendig gebly het. (Sien Juana Maria, Die eensame vrou van San Nicolas, ook bekend as Karana.)
Internering tydens die Tweede Wêreldoorlog Wysig
In Junie 1942, tydens die Tweede Wêreldoorlog, het die Japannese magte die Kiska- en Attu -eilande in die westelike Aleoetiërs beset. Hulle het later gevange Attu -eilandbewoners na Hokkaidō vervoer, waar hulle onder moeilike omstandighede as krygsgevangenes aangehou is. Uit vrees vir 'n Japannese aanval op ander Aleoetiese eilande en vasteland Alaska, het die Amerikaanse regering honderde meer Aleoet uit die westelike ketting en die Pribilofs ontruim en dit in interneringskampe in Suidoos -Alaska geplaas, waar baie gesterf het aan masels, griep en ander aansteeklike siektes wat vinnig versprei het in die oorvol slaapsale. In totaal is ongeveer 75 dood in die Amerikaanse internering en 19 as gevolg van die Japannese besetting.   Die Aleut Restitution Act van 1988 was 'n poging van die Kongres om die oorlewendes te vergoed. Op 17 Junie 2017 het die Amerikaanse regering formeel om verskoning gevra vir die internering van die Unangan -mense en hul behandeling in die kampe. 
Die veldtog van die Tweede Wêreldoorlog deur die Verenigde State om Attu en Kiska te herower, was 'n belangrike komponent van die operasies in die Amerikaanse en Stille Oseaan -teaters.
Afname in bevolking Redigeer
Voordat daar 'n groot invloed van buite was, was daar ongeveer 25.000 Aleoete op die argipel. Buitelandse siektes, harde behandeling en ontwrigting van die inheemse samelewing het die bevolking gou tot minder as 'n tiende van hierdie getal verminder. Die telling van 1910 toon 1 491 Aleuts. In die 2000 -sensus het 11 941 mense wat as Aleoet geïdentifiseer is, byna 17 000 gesê dat Aleuts een van hul voorouers is. 
Die Aleoet het gedeeltelik ondergrondse huise gebou barabara. Volgens Lillie McGarvey, 'n 20ste -eeuse Aleoetiese leier, barabaras hou "die insittendes droog teen gereelde reën, altyd warm en stewig beskut teen die sterk wind wat in die omgewing voorkom". [ aanhaling nodig ] Aleute het tradisioneel huise gebou deur 'n langwerpige vierkantige put in die grond te grawe, gewoonlik 15,2 x 6,1 m of kleiner. Die put is daarna bedek met 'n dak met drijfhout, grasdak, dan bedek met aarde vir isolasie.  Binne -loopgrawe is langs die kante gegrawe, met matte bo -op om dit skoon te hou. Die slaapkamers was agter in die lodge, oorkant die ingang. Verskeie gesinne sou in een huis bly, met hul eie aangewese gebiede. In plaas van kaggels of vreugdevure in die middel, is lanterns in die huis gehang.
Die Aleoet het oorleef deur te jag en te versamel. Hulle het vis gevang vir salm, krappe, skulpvis en kabeljou, asook jagdiere soos seëls, walrus en walvisse. Hulle het vis en seediere op verskillende maniere verwerk: gedroog, gerook of gebraai. Kariboe, muskiete, takbokke, elande, walvisse en ander wildsoorte is gebraai geëet of bewaar vir latere gebruik. Hulle het bessies gedroog. Hulle is ook verwerk as alutiqqutigaq, 'n mengsel van bessies, vet en vis. Die gekookte vel en spek van 'n walvis is 'n lekkerny, net soos dié van walrus.
Vandag eet baie Aleoet gewoonte en plaaslike voedsel, maar koop ook verwerkte voedsel van buite, wat duur is in Alaska.
'N Volledige lys van hul etnobotanie kan gevind word op http://naeb.brit.org/uses/tribes/5/ (65 gedokumenteerde plantgebruike).
Gewone kunste van die Aleoet sluit in die maak van wapens, die bou van baidarkas (spesiale jagbote), weef, beeldjies, klere, kerfwerk en maskermaak. Mans sowel as vroue het dikwels ivoor en hout gesny. Handwerkers uit die 19de eeu was beroemd om hul versierde houtjaghoede, met uitgebreide en kleurryke ontwerpe en kan versier word met seeleeu -snor, vere en walrus -ivoor. Andrew Gronholdt van die Shumagin -eilande het 'n belangrike rol gespeel in die herlewing van die ou kuns om die bou van die chagudax of vishout van jaghout. 
Aleoetse vroue het fyn gestikte, waterdigte parkas van seëlderm vasgewerk en fyn mandjies geweef van seelimgras (Elymus mollis). Sommige Aleoetse vroue gaan voort om raaigrasmandjies te weef. Aleoet -kunste word in die staat Alaska beoefen en onderrig. Aangesien baie Aleoet uit die eilande na ander dele van die staat verhuis het, het hulle die kennis van hul kunste saamgeneem. Hulle het ook nuwe materiale en metodes vir hul kuns aangeneem, insluitend serigrafie, videokuns en installasiekuns.
Aleoet -kerf, onderskei in elke streek, het handelaars al eeue lank aangetrek, waaronder vroeë Europeërs en ander inboorlinge van Alaska. Histories was kerf 'n manlike eienskap en leierskap, terwyl dit vandag deur beide geslagte gedoen word. Die snywerk van walrus -ivoor en drijfhout kom meestal voor as deel van die maak van jagwapens. Beeldhouwerk beeld plaaslike diere uit, soos robbe en walvisse. Aleoetse beeldhouers het ook menslike figure. 
Die Aleoet sny ook walrus -ivoor vir ander gebruike, soos juweliersware en naalde. Juweliersware word gemaak met ontwerpe wat spesifiek is vir die streek van elke volk. Elke stam het 'n spesifieke styl om hul oorsprong aan te dui. Juweliersware is gemaak vir deurdringende lippe (labrum), neus en ore, asook vir halssnoere. Elke vrou het haar eie naalde, wat sy gemaak het, en wat dikwels 'n gedetailleerde einde van die dier se koppe gehad het. 
Die belangrikste Aleut -metode vir mandjies was vals borduurwerk (oorlegsel). Grasse of riete is op die basiese weefoppervlak oorgetrek om 'n plastiese effek te verkry. Basket was 'n kuns wat vir vroue gereserveer is.  Vroeë Aleoetse vroue het mandjies en geweefde matte van buitengewone tegniese kwaliteit gemaak, met slegs hul duimnael, lank geword en dan skerpgemaak, as 'n hulpmiddel. Vandag produseer Aleoet-wewers steeds geweefde grasstukke met 'n merkwaardige lapagtige tekstuur, moderne kunswerke met wortels in antieke tradisie. Berkbas, papegaaiduikervere en baleen word ook gereeld deur die Aleoet in mandjies gebruik. Die Aleoetiese term vir grasmandjie is qiigam aygaaxsii. Een Aleoetiese leier wat deur die staat Alaska erken is vir haar werk in die onderrig en herlewing van Aleut mandry was Anfesia Shapsnikoff. Haar lewe en prestasies word in die boek uitgebeeld Oomblikke reg geplaas (1998). 
Maskers is geskep om figure van hul mites en mondelinge geskiedenis uit te beeld. Die Atka -mense het geglo dat 'n ander volk voor hulle in hul land woon. Hulle het sulke ou mense uitgebeeld in hul maskers, wat antropomorfiese wesens vertoon in hul taal. Knut Bergsland sê hul woord beteken "soos dié wat in grotte voorkom." Maskers is oor die algemeen uit hout gesny en is versier met verf van bessies of ander natuurlike produkte. Vere is in gate gegooi wat vir ekstra versiering uitgesny is. Hierdie maskers is gebruik by seremonies wat wissel van danse tot lofprysinge, elk met sy eie betekenis en doel. 
Tattoos en piercings Redigeer
Die tatoeëermerke en piercings van die Aleoetiese mense toon prestasies sowel as hul godsdienstige sienings. Hulle het geglo dat hul liggaamskuns die geeste van die diere sal behaag en dat enige kwaad sal verdwyn. Daar word geglo dat die liggaamsopeninge die weg is vir die binnedring van bose entiteite. Deur hul openinge deur te steek: die neus, die mond en die ore, sou hulle bose entiteite keer, khoughkh, om hul liggame binne te gaan. Liggaamskuns het ook hul skoonheid, sosiale status en geestelike gesag verbeter. 
Voor die 19de eeu was piercings en tatoeëermerke baie algemeen onder die Aleoetiese mense, veral onder vroue. Piercings, soos die neuspen, was algemeen onder mans en vroue en is gewoonlik 'n paar dae na die geboorte uitgevoer. Die versiering was gemaak van verskillende materiale, 'n stuk bas of been, of 'n arendskag. Af en toe versier volwasse vroue die neuspennetjies deur stukke amber en koraal aan toue te hang, en die halfedele voorwerpe hang tot by hul kin.
Gaatjies oor was ook baie algemeen. Die Aleoetse het gate om die rand van hul ore deurboor met tandheelkundige skulpe (tanddoppe of slagtande), been, vere, gedroogde voëlvlerke of skedels en/of amber. Materiale wat met voëls verband hou, was belangrik, aangesien voëls oorweeg is om diere in die geesteswêreld te verdedig. 'N Mannetjie dra 'n seeleeu -snor in sy ore as 'n trofee van sy kundigheid as jagter. Om dekoratiewe redes gedra, en soms as 'n aanduiding van sosiale status, reputasie en die ouderdom van die draer, sou Aleuts hul onderste lippe met walrus -ivoor deurboor en krale of bene dra. Die persoon met die meeste piercings het die hoogste respek gehad.
Tatoeëring vir vroue het begin toe hulle fisies volwassen geword het, na menstruasie, op ongeveer 20 -jarige ouderdom. Histories het mans hul eerste tatoeëring gekry nadat hulle hul eerste dier doodgemaak het, 'n belangrike oorgangsritueel. Soms dui tatoeëermerke op sosiale klas. Die dogter van 'n welgestelde, beroemde voorouer of vader sou byvoorbeeld hard aan haar tatoeëermerke werk om die prestasies van die voorouer of vader aan te toon. Hulle sou verskillende ontwerpe aan die ken, die kant van die gesig of onder die neus naai of prik.
Aleoet klere Edit
Die Aleoet -mense het ontwikkel in een van die moeilikste klimate ter wêreld en het geleer om warmte te skep en te beskerm. Beide mans en vroue het parkas gedra wat tot onder die knieë strek. Die vroue het die vel van rob of see-otter gedra, en die mans het voëlvelparke gedra, die vere het in of uit gedraai, afhangende van die weer. Toe die mans op die water jag, het hulle waterdigte parkas gedra wat gemaak is van rob- of seeleeu-ingewande, of die ingewande van beer, walrus of walvisse. Parkas het 'n kappie, wat net soos by die polsopeninge gemaak kan word, sodat water nie kan binnedring nie. Mans het 'n broek gedra wat gemaak is van die slukdermvel van robbe. Kinders het parke van 'n donsarendvel gedra met 'n bruin voëlkappies.  Hulle noem hierdie parkas kameikas, wat raingear in die Engelse taal beteken. 
Seeleeus, seeware en die see-otters is die meeste soogdiere wat die meeste voorkom. Die mans het die velle huis toe gebring en voorberei deur dit in urine te week en dit te rek. Die vroue het die naaldwerk onderneem.  Die voorbereiding van die ingewande vir klere het verskeie stappe behels. Die voorbereide ingewande is na binne gedraai. 'N Beenmes is gebruik om spierweefsel en vet uit die ingewande te verwyder. Die ingewande is gesny en gestrek, en vasgemaak aan die stokke om droog te word. Dit is daarna gesny en toegewerk om waterdigte parkas, sakke en ander houers te maak.  Op sommige jagtogte sou die mans verskeie vroue saamneem. Hulle sou voëls vang en die karkasse en vere voorberei vir toekomstige gebruik. Hulle het papegaaie gevang (Lunda cirrhata, Fratercula corniculata), guillemots en murres. 
Om 'n parka te maak, het 40 velle getofte papegaaiduiker en 60 velle horingpapegaadjie geneem. 'N Vrou sal 'n jaar nodig hê vir al die arbeid om een ​​parka te maak. Elkeen het met behoorlike sorg twee jaar geduur. Alle parkas is versier met voëlvere, baardhare van rob en seeleeu, bekke van papegaaie, voëlkloue, see-otterbont, geverfde leer en kariboehare wat in die nate toegewerk is. 
Vroue het naalde gemaak van die vleuelbene van seevoëls. Hulle het draad gemaak van die seninge van verskillende diere en vis ingewande.  'n Dun strook seëlderm kan ook gebruik word, gedraai om 'n draad te vorm. Die vroue het hul kleinkiekie ekstra lank gegroei en dit skerper gemaak. Hulle kan drade verdeel om hulle so fyn soos 'n hare te maak.  Hulle het vermiljoenverf, hematiet, die ink -sak van die seekat en die wortel van 'n soort gras of wingerdstok gebruik om die drade te kleur. 
Russiese reisigers wat vroegtydig kontak met die Aleoet maak, noem tradisionele verhale van twee-geeste of derde en vierde geslag mense, bekend as ayagigux̂ (manlik, "man verander in vrou") en tayagigux̂ (vroulik, 'vrou verander in 'n man'), maar dit is onduidelik of hierdie verhale handel oor historiese individue of geeste. 
Die binneste streke van die ruwe, bergagtige Aleoetiese eilande het min voorsiening gemaak vir die natuurlike hulpbronne van die Aleoetiese mense. Hulle het klippe versamel vir wapens, gereedskap, stowe of lampe. Hulle het grasse versamel en gedroog vir hul geweefde mandjies. Vir al die ander dinge het die Aleoet geleer om die vis en soogdiere wat hulle gevang en verwerk het, te gebruik om aan hul behoeftes te voldoen. 
Om see -soogdiere te jag en tussen eilande te reis, het die Aleuts kundiges geword in seil en navigasie. Tydens die jag het hulle klein watervaartuie gebruik baidarkas. Vir gereelde reise gebruik hulle hul groot baidaras. 
Die baidara was 'n groot, oop boot wat met walrusvel bedek was. Aleoetse gesinne het dit gebruik tydens die reis tussen die eilande. Dit is ook gebruik om goedere vir handel te vervoer, en krygers het dit na die geveg geneem. 
Die baidarka (klein velbootjie) was 'n bootjie bedek met seeleeuvel. Dit is ontwikkel en gebruik vir jag vanweë sy stewigheid en wendbaarheid. Die Aleut baidarka lyk soos dié van 'n Yup'ik -kajak, maar dit is hidrodinamies slanker en vinniger. Hulle het die baidarka slegs vir een of twee persone gemaak. Die dek is gemaak met 'n stewige kamer, die kante van die vaartuig was byna vertikaal en die onderkant is afgerond. Die meeste eenmanbaidarkas was ongeveer 4,9 m lank en 51 cm breed, terwyl 'n tweeman gemiddeld ongeveer 6,1 m lank en 61 cm breed was. Dit was uit die baidarka dat Aleoet -manne op die water sou staan ​​om uit die see te jag. 
Die Aleoete het klein seezoogdiere gejag met doringvee en harpoen wat van gooiplanke geslinger is. Hierdie borde het presisie sowel as ekstra afstand gegee aan hierdie wapens. 
Harpoons word ook gooi-pyle genoem wanneer die puntige kop los in die voorkant se aansluiting pas en die kop van die harpoen kon loskom toe dit 'n dier binnedring en in die wond bly. Daar was drie hoofsoorte harpoen wat die Aleoet gebruik het: 'n eenvoudige harpoen, met 'n kop wat sy oorspronklike posisie in die dier behou het nadat hy geslaan het, 'n saamgestelde (tuimelkop) harpoen waarin die kop 'n horisontale posisie in die dier geneem het penetrasie en die gooi-lans wat gebruik word om groot diere dood te maak. 
Die eenvoudige Aleoet -harpoen het uit vier hoofdele bestaan: die houtas, die beenvoorkant en die beenkop (punt) met hakies wat agteruit wys. Die doringkop is losweg in die voorkant se aansluiting geplaas, sodat wanneer die dier gesteek word, dit die kop van die res van die harpoen wegtrek. Die skerp hakies dring met gemak deur, maar kon nie uitgetrek word nie. Die beenpunt is vasgemaak aan 'n lengte gevlegte tou, terwyl die jagter die ander kant van die tou in sy hand gehou het. 
Die saamgestelde harpoen was die mees algemene wapen van die Aleoetiese mense. Dit was ook bekend as die draaikopspies, en was ongeveer dieselfde grootte as die eenvoudige harpoen en het dieselfde diere gebruik om te jag, maar hierdie harpoen bied 'n meer doeltreffende en dodelike wapen. Hierdie harpoen is in vier dele verdeel. Die langste deel was die skag met die dikker steel nader aan die punt van die harpoen. Die skag is in die voet van die voorste as aangebring en 'n beenring is oor die gewrig geplaas om die twee stukke bymekaar te hou, asook om die houtas te beskerm teen skeuring. Die spitpunt van die tuimelkop is verbind met die voorste as van die harpoen. Hierdie punt is gemaak van twee sub -asse wat uitmekaar breek as dit met 'n dier bots. Die boonste sub -as het die skeermes se kop gehou en met 'n klein gevlegde toulus aan die onderste sub -as vasgemaak. Sodra die punt die dier binnegedring het, het die boonste subkop van die res van die as afgebreek, maar omdat dit nog met die gevlegde lus verbind was, het dit die kop in 'n horisontale posisie in die dier se liggaam gedraai sodat dit nie kon wegkom nie die jagter. 
Die gooi lans kan van 'n harpoen onderskei word omdat al sy stukke vas en onbeweeglik is. 'N Lans was 'n oorlogswapen en dit is ook gebruik om groot seediere dood te maak nadat dit reeds geteister is. Die gooi lans het gewoonlik uit drie dele bestaan: 'n houtas, 'n beenring of gordel en die saamgestelde kop wat gemaak is met 'n doringbeenkop en 'n klippunt. Die lengte van die saamgestelde kop was gelykstaande aan die afstand tussen die vliegtuie van 'n man se bors tot by sy rug. Die lans sal die bors binnedring en deur die borsholte gaan en van agter af uitgaan. Die beenring is ontwerp om na die botsing te breek, sodat die as weer gebruik kan word vir nog 'n doodslag. 
Hulle begrawe hul dooie voorouers naby die dorp. Argeoloë het baie verskillende tipes begrafnisse gevind, wat uit verskillende periodes dateer, op die Aleoetiese eilande. Die Aleoet het 'n begrafnisstyl ontwikkel wat by die plaaslike omstandighede aangepas is en die dode vereer. Hulle het vier hooftipes begrafnisse gehad: umqan, grot, bogrondse sarkofae en begrafnisse wat verband hou met gemeenskaplike huise.
Umqan -begrafnisse is die algemeenste soort lykshuispraktyk wat op die Aleoetiese eilande voorkom.Die mense het grafheuwels geskep wat gewoonlik op die rand van 'n bluff geleë is. Hulle het klip en aarde oor die heuwel geplaas om dit te beskerm en te merk. Sulke heuwels is die eerste keer deur argeoloë in 1972 op die suidwestelike Unmak -eiland opgegrawe en dateer uit die vroeë kontakperiode. Navorsers het die voorkoms van hierdie umqan -begrafnisse gevind, en tot die gevolgtrekking gekom dat dit 'n plaaslike lykshuis is. Dit kan beskou word as 'n pan-Aleutiaanse lykshuispraktyk. 
Grotbegrafnisse is regdeur die oostelike Aleoetiese eilande gevind. Die menslike oorskot word begrawe in vlak grafte aan die agterkant van die grot. Hierdie grotte is geneig om langs middens en naby dorpe te wees. Sommige grafgoed is gevind in die grotte wat met sulke begrafnisse verband hou. Byvoorbeeld, 'n gedekonstrueerde boot is in 'n grafgrot op Kanaga -eiland gevind. Daar was geen ander groot vondste van grafgoed in die omgewing nie. 
Op die Aleoetiese eilande is grafte gevind wat bogrondse sarkofae is. Hierdie sarkofae word blootgestel, sonder om die dooies in die grond te begrawe. Hierdie begrafnisse is geneig om geïsoleerd en beperk te wees tot die oorblyfsels van volwasse mans, wat 'n spesifieke rituele praktyk kan aandui. Op die Nabye Eilande is ook geïsoleerde grafte gevind met die oorblyfsels, en nie net die sarkofaag nie, blootgestel op die oppervlak.  Hierdie manier om sarkofae bo die grond op te rig, is nie so algemeen soos umqan- en grotbegrafnisse nie, maar dit is steeds wydverspreid.
'N Ander soort praktyk was om oorskot te begrawe in gebiede langs die gemeenskaplike huise van die nedersetting.  Menslike oorskot is volop op sulke terreine. Hulle dui op 'n patroon van die begrawe van dooies binne die belangrikste aktiwiteitsgebiede van die nedersetting. Hierdie begrafnisse bestaan ​​uit klein kuipe langs die huise en versprei rondom hulle.  In hierdie gevalle is massagrafte algemeen vir vroue en kinders.  Hierdie tipe lykshuispraktyk word hoofsaaklik in die nabye eilande aangetref.
Benewens hierdie vier hooftipes, is ander soorte begrafnisse op die Aleoetiese eilande gevind. Hierdie meer geïsoleerde voorbeelde sluit in mummifikasie, privaat begraafhuise, verlate huise, ens.  Tot op hede word sulke voorbeelde nie beskou as deel van 'n groter, verenigende kulturele praktyk nie. Die bevindings wat bespreek is, verteenwoordig slegs die terreine wat opgegrawe is.
Die verskeidenheid lykshuise het meestal nie die ritueel ingesluit om uitgebreide grafgoed in te sluit nie, soos in ander kulture gevind is. Die oorskot is tot dusver hoofsaaklik gevind met ander menslike en dierlike oorskot.  Die toevoeging van voorwerpe om die dooies te "vergesel" is skaars.  Argeoloë het probeer om die afwesigheid van grafgoed te ontleed, maar hul bevindings was dubbelsinnig en help die akademiese gemeenskap nie regtig om hierdie praktyke meer te verstaan ​​nie.
Daar is nie veel inligting bekend oor die rituele dele van die begrawe van die dooies nie. Argeoloë en antropoloë het nie veel bewyse gevind wat verband hou met begrafnisrituele nie.  Hierdie gebrek aan rituele bewyse kan dui op óf geen geritualiseerde seremonie, óf een wat nog nie in die argeologiese rekord onthul is nie. Gevolglik kan argeoloë nie die konteks ontsyfer om presies te verstaan ​​waarom 'n sekere soort begrafnis in spesifieke gevalle gebruik is nie.
(1919–2011), beeldhouer (1929–2014) sakeman, staatsverteenwoordiger, wat van 1965 tot 1973 gedien het as Republikein en Demokraat, (1802–1864), Russies -Ortodokse heilige en priester (1901–1989), opvoeder, iqya-x (model seekajak) bouer, akademiese, inheemse studies
In Sneeubotsing, 'n science fiction -roman deur die Amerikaanse skrywer Neal Stephenson, 'n sentrale karakter met die naam Raven word uitgebeeld as 'n Aleoet met ongelooflike taaiheid en jagvaardigheid.  Die verhaal handel oor wraak deels as gevolg van die vermeende mishandeling van die Aleoet.
Gesinsreisverslag van Alaska
Dit is 'n verslag van die afgelope jaar se reis na Alaska. Vroeër daardie jaar het ons gesin begin dink waarheen ons op vakansie moet gaan. Die opsies was: in Italië (daar is besluit om dit later saam met my vriendin en haar man, 'n Italianer) te neem, 'n vaart in Skandinawië (my man verwerp, hy hou nie van cruises nie), Kanada (my seun het geweier omdat Kanadese die VSA in yshokkie by Olymics :-)), en 'n paar ander opsies. Uiteindelik het ons besluit om stukke papier met al die letters van die alfabet op elkeen in 'n hoed te gooi en twee daarvan uit te trek. Ongeag watter bestemming die twee letters in sy naam gehad het, ons volgende vakansieplek sou wees. My 13-jarige het met hierdie idee vorendag gekom, so het 26 stukke papier uitgeknip en A getrek en Kalkutta was die eerste wat by my opgekom het, maar die opsie is nie opgewonde nie. Toe sê ons seun weer: "Natuurlik moet dit Alaska wees!" Ons was almal dit eens dat dit 'n goeie keuse was en besluit om te gaan.
Ek het die reis begin beplan, nadat ek my ouens gevra het watter aktiwiteite hulle in Alaska wil doen (ek het geweet wat ek wil hê: om Denali Park te besoek, met die Alaska -spoorweg te gaan en die gletsers te sien). My seun wou wilde diere sien, bosvliegtuie vlieg en visvang, my man wou Russiese erfenisgebiede besoek (ek en my man is immigrante uit Rusland), kajak en stap.
Ek het dit oorweeg om 'n vaart te neem, maar ons het daarteen besluit: eerstens, soos ek gesê het, hou my man nie van cruises nie, en tweedens wou ons ons eie reisplan maak
Ek het baie oor Alaska begin lees en besef dat ons nie alle webwerwe in Alaska kan besoek en kan sien nie. Ek moes die Kodiak, Aleoet -eilande en die Arktiese gebied verbygaan. Ons het besluit dat die eerste reis iets sou wees wat 'Hoogtepunte van Alaska' genoem kan word, en in die toekoms kan ons teruggaan na die gebiede waarvan ons die meeste gehou het.
Ek wil almal op hierdie forum bedank wat advertensies, kritiek en uitstekende voorstelle bygedra het:
Gevolglik het ons laaste reisplan so gelyk:
Dag 1: arriveer in Anchorage, meld aan by die hotel
Dag 3: Alaska Railroad Anchorage - Seward, Kenaj Fjord 6 -uur seevaart
Dag 4: haal 'n motor op, ry van Seward na Denali Park
Dag 6: Vlieg oor McKinley met landing, ry na Fairbanks
Dag 8: snelweg Alaska van Fairbanks na Haines Junction, Yukon (Kanada)
Dag 9: Yukon - Skagway (terug na Alaska, Whitepass -spoorweg
Dag 10: Skagway - Juneau op die veerboot, dag in Juno
Dag 11: Motoraflewering in Juneau, veerboot na Sitka
Dag 12: Dag in Sitka: visreis, historiese erfenisse van Russiese erfenis
Dag 13: Die veerboot van Sitka na Ketchikan
Dag 14: Dag in Ketchikan: kajak, Misty Fjord Monument
Dag 15: vlug huis toe vanaf Ketchikan
Dag 1: New York, NY - Atlanta, GA - Anchorage, AK
Ek het baie vroeg, om 05:30, wakker geword, aangesien ek terselfdertyd so senuweeagtig en opgewonde was. Ek kon nie wag om uiteindelik in Alaska te kom nie. My hele gesin is eintlik so opgewonde, ek het selfs geen probleem gehad om my seun Daniel om 06:00 op te staan ​​nie. Ek het alles vir die miljoenste keer nagegaan om seker te maak dat ons ons paspoorte, vliegtuigkaartjies, geld, telefone en natuurlik die gids wat ek ongeveer 5 maande gelede begin saamstel het, gekry het toe Daniel die idee gekry het om Alaska te besoek.
Ons kajuit wag al op ons toe ons onder kom. Cabbie was nie besonder vriendelik nie, maar niks kon my goeie bui bederf nie, en wag nie eers vir 'n halfuur op my man Dmitry in die Elmhurst -hospitaal waar ons hom kom haal het na sy nagskof nie.
Daar is geen direkte vlug na Anchorage vanaf New York nie, so ons het 'n aansluitingsvlug geneem na Atlanta, GA. Ons het 'n vreeslike middagete geëet by een van die restaurant op die Atlanta -lughawe. Die plek is 'Chili's' genoem, maar die kos was so sag dat hulle vergeet het om pynappel in 'n Karibiese slaai te sit. Of miskien is my New York -smaak te kieskeurig vir Atlanta. Maar, soos ek gesê het, niks kan my opwinding bederf nie, so vergeet van Atlanta en vooruit na Anchorage!
Die verrassing was die diens in ons Delta -vlug. Ons het geëet (waarskynlik omdat die grootste deel van die vlug oor Kanada was en as internasionaal beskou is), versnaperinge, individuele skerms met 'n goeie keuse van komplimentêre films en speletjies en sitplekke was nie so styf soos u nie, behalwe in die ekonomiese klas. Die enigste teleurstelling was dat nadat ek $ 9,99 betaal het vir onbeperkte internettoegang tydens die vlug, het ek geleer dat dit slegs werk as ons in die Amerikaanse lugruim vlieg. Maar die grootste deel van ons vlug was oor Kanada. As ek geweet het dat ons 'n bedieningsete tydens die vlug sou wees, sou ek nooit na die vreeslike restaurant in Atlanta gegaan het nie. Vliegtuigkos is nooit 'n fynproewerdroom nie, maar ons hoef ten minste nie $ 50 daarvoor te betaal nie.
Uiteindelik beland ons in Anchorage, neem 'n pendelbus en kom na ons eerste verblyfplek, Comfort Inn Ship Creek. Dit is 'n basiese hotel met nie veel om te bied nie. Die lobby is goed, maar die kamers moet ernstig opgeknap word. Maar die irriterendste is dat treine in die middel van die nag hul fluitjies blaas. Waarom doen hulle dit? Ek sal hierdie hotel nie aanbeveel vir almal wat sukkel om aan die slaap te raak of baie sensitief is tydens die slaap nie.
ONS het nog teen die tyd van NY geleef en het nie 'n probleem gehad om om 05:00 wakker te word nie. Een van die voordele van ons hotel is dat Ship Crick in die agterplaas is. U kan 'n hengel by die onthaal huur en hengel solank u 'n visvanglisensie in die staat Alaska het. Ek het hierdie lisensie voor ons reis gekoop. Dmitry en Daniel het gaan visvang, en ek het na die fiksheidskamer gegaan om te oefen.
Ek het later by my gesin aangesluit. Ship Creek is stampvol vissers en salm. Vis swem eintlik tussen jou bene, maar dit is moeilik om dit te vang. Vis het waarskynlik gewoond geraak aan alle happies, want dit ignoreer dit net. ONS spandeer ongeveer 3 of 4 uur om pret te hê, maar sonder geluk om 'n vis te vang. My seun en my man en my seun het ten minste die proses geniet, my man waarskynlik meer omdat hy 'n groter kind is as ons seun.
Gereed met visvang, gaan ons na 'n sentrum van Anchorage. Alhoewel dit amper 'n helfte van die Alaska -bevolking is, is hierdie stad redelik klein, veral vir Moskowiete wat New Yorkers is. Tog is daar pragtige huise en natuurlik ongelooflike natuurskoon.
Ons het fietse gehuur en 'n fietsroete geneem. Ek het pas geleer hoe om 'n fiets te spesifiek vir hierdie reis, en kon deur die helfte van die hele roete kom, maar ek kon dit nie in die laaste deel doen waar 'n baie steil heuwel was nie. Dmitry en Daniel is daarheen en ek het in die rusarea gewag. Ek het gesien hoe vliegtuie op die nabygeleë lughawe beland en het amper doof geword. Uiteindelik kom my ouens terug en ons keer terug na die middestad.
ONS het langs die 4de laan en die omliggende gebiede gestap om die belangrikste Anchorage -geboue te sien. Ons is na die Alaskan Center of Performing Arts om die film "Aurora" te sien. Beelde was ongelooflik, maar dit was te lank na my smaak.
Daarna is ons na ons hotel en het vroeg gaan slaap om die volgende oggend vir 06:45 uur trein na Seward te kon wakker word.
Toe ek die eerste keer by die Yosemite Nasionale Park kom, sou ek my nooit kon voorstel dat daar iets in die wêreld is wat die skoonheid van die park sou oortref nie. Vandag is ek verkeerd bewys. Die natuurskoon wat ons gekyk het toe ons met die Alaskan Railroad-reis van Anchorage na Seward en die Wildlife and Glacier Cruise van 6 uur geneem het, het my so beïndruk dat ek nog steeds kan glo wat ek gesien het.
Maar laat ons van die begin af begin.
Goed uitgerus (buitemuurse dag het ons baie goed laat slaap sonder om die lokfluitjies se fluitjies te ignoreer), het ons vroeg opgestaan, besluit om ontbyt oor te slaan en na die treinstasie gegaan.
'N Bietjie oor die Alaskan -spoorweg: nêrens in die' 48' -state is spoor so gewild soos in Alaska nie. Daar is talle roetes wat die mooiste plekke oorsteek wat nie met 'n motor bereik kan word nie. Baie glo dat dit die beste manier is om Alaska te sien. Ek stem hiermee saam, maar ek het nog steeds baie genot gehad om die reis te onderneem. Toe ek ons ​​reis beplan, ondersoek ek al die roetes wat deur Alaska Railroad aangebied word, lees die resensies op Trip Advisor en besluit om 'Coastal Classic' in die suide van Anchorage te neem- as een van die mooiste:
Dit duur 'n bietjie meer as 4 uur, loop langs die opstandingsbaai, dan oor die berge en gletsers, en bereik uiteindelik die see.
As u 'n treinreis onderneem, neem asseblief die diens van Gold Star. Dit is al die geld werd .. Hierdie motor met twee verdiepings: daar is 'n restaurant en 'n toilet op die eerste verdieping. Die tweede verdieping het knus sitkamers, onbeperkte koeldrank en, bowenal, 'n panoramiese glas dak en vensters. Daar is ook 'n buite -kykplatform.
By aankoms in Seward om 11:15 het ons 'n pendel na die jachthaven geneem. Ons het ons bagasie by die kantoor van die cruise -reisonderneming gelos:
Die boot was 'n 2-dek met slaapplek, eetplek, binne en buite. Daar was bakkies vol appels. Kaptein se kajuit was op die boonste dek en oop vir almal om te besoek. Ons kaptein, wat ook 'n gids was, was 'n ware Alaskane wat lief was vir Alaska; hy was regtig kundig en beantwoord graag enige vrae. In die middel van die reis is ons bedien met toebroodjies, skyfies en sap, terwyl die vaart 6 uur duur.
Toe ons 'n jachthaven verlaat, was die weer nie so goed nie en ons het 'n baie hobbelrige rit gehad, toe het die lug opgeklaar en dit was baie beter. Oor die algemeen is die weer in Alaska onvoorspelbaar en verander verskeie kere per dag. Toe ek met mense praat wat Alaska besoek het, het hulle my gewaarsku dat ek bereid is om nie tot 30% van wat ons beplan het, te sien nie, alles weens onvoorspelbare weer. Ons was gelukkig dat ons tydens ons reis van 2 weke nie net 2-3% van die beplande gesien het nie, maar later meer hieroor.
Tydens die vaart het ons baie seelewe gesien, soos walvisse, otters, robbe, arende, papegaaie. Ons kom ook naby die gletser. Ons kaptein het almal gevra om stil te bly staan ​​en na die geluid van die gletser te luister. ONS het eintlik gekyk hoe 'n groot stuk gletsers verpletter, wat lawaai en talle spatsels laat klink. Wonderlik!
Toe ons terugkom, was ons bagasie reeds na die hotel gestuur:
Die hotel is nie sleg nie, langs 'n marina, ek beveel dit aan. Vra net vir 'n kamer in die nuwe (onlangs geboude) gebou. Ons het die kamer in die ou gebou bespreek wat $ 25 goedkoper was, maar omdat ons net vir een nag was, het ons 'n kamer in 'n nuwe gebou vir dieselfde prys gegee.
Ons het salmete geëet by die restaurant langs ons hotel. Ons is bedien deur 'n jong kelnerin. Toe ons bier vra, vra sy om verskoning en sê dat sy nie 'n bier vir ons kan bring nie, maar ons kan na die kroeg gaan en dit afsonderlik koop.
Toe stap ons 'n bietjie en kyk hoe die vissermanne gevang vis verwerk.
Dit was 'n goeie dag. Môre: die reis na Denali Park!
Fantasties tot dusver. Kan nie wag vir meer paaiemente nie.
Veral bly om te hoor oor die treinrit en die & quotgold ster & quot -vlak.
Vandag het ons weer vroeg, om 5:30, wakker geword en besluit dat ons ES Time sal bly volg: vroeg gaan slaap, wakker word voor sonsopkoms (grap!). Die redes was: byna al ons aktiwiteite begin in elk geval om 7 -9 uur, die lewe in Alaska stop feitlik na 20:00, en nadat ons teruggekeer het, het ons nie 'n straalbeen nie.
- Om by 'n plek van ons verblyf in Denali Park uit te kom
Maar ons dag het natuurlik begin met 'n ontbyt. Gewoonlik volg ons 'n 2-maaltye per dag op vakansie: ons eet 'n stewige ontbyt en 'n goeie aandete, en mors nie tyd vir middagete nie. Dit is beslis nie die gesondste manier om te eet nie, maar hoekom moet u 1-2 uur vir middagete doodmaak as ons 'n draai kan maak of ander aktiwiteite kan doen?
Ons het in elk geval besluit om 'n ontbyt te eet by die plek met die naam Smoke Shack. Dit is net 'n tafel in die treinwrak, maar dit het ons aandag getrek. Toe ons binne was, sien ons hoe ons kaptein-gids van die Kenai Fjord Cruise-onderneming ontbyt eet. Benewens hom was daar ook 'n paar plaaslike vissermanne. Ons kaptein het ons gegroet en bevestig dat dit die beste plek is om te ontbyt in hierdie stad. Ons het besluit om te bly, veral omdat daar geen beter aanbeveling vir 'n goeie restaurant is as om die plaaslike mense daar te sien eet nie. Ontbyt was 'n klassieke Amerikaner: eiers (vir my met sonskyn, omelet vir my man en roereier vir nageslag), wors, spek, tuisgebakte aartappels en roosterbrood. Om te sê dat dit heerlik was, is nie om iets te sê nie. Ek beveel hierdie plek aan as u besluit om na Seward te kom.
Nog 'n goeie ding oor hierdie plek was die feit dat dit halfpad van ons hotel na die Hertz-kantoor was. Daar moet op gelet word dat ek 'n baie moeilike tyd gehad het om 'n motor in Alaska te huur, aangesien dit sy eie besonderhede het. In die eerste plek, anders as in & quotlower 48 & quot; waar u huurkantore op elke hoek het, is daar slegs 'n paar op beperkte plekke in Alaska. Tweedens het slegs Anchorage en Fairbanks, twee grootste stede in die staat, verteenwoordiging van alle groot Amerikaanse verhuringsondernemings, soos Avis, Hertz, Alamo, Budget, ens. In kleiner stede, insluitend die hoofstad Juneau, is die keuse beperk. Uiteindelik is die huurprys in Alaska twee tot drie keer hoër as wat u elders sou betaal. As ek vorentoe kyk, sê ek dat ons vir ons Alaskan SUV (Dodge something) vir 7 dae 1,3 keer meer betaal het as vir 'n minibus VW Routan vir 3 weke in Kalifornië. My advies: as u besluit om 'n motor in Alaska te neem, doen dit so gou as moontlik. As ons 'n motor 'n jaar vooruit bespreek het, sou ons die helfte betaal het van wat ons betaal het, maar as ons slegs 'n maand vooruit bespreek, sou ons 'n dubbele prys betaal. Ons bespreek 5 maande voor die tyd.
Maar die grootste probleem was die volgende: aangesien ons 'n motor in Seward moes oplaai en in Skagway kon aflaai, waar ons met die veerboot-segment van ons reis begin het, het ek 'n probleem ondervind dat geen onderneming in albei dorpe kantore het nie. Hertz het 'n ligging in Seward, maar nie in Skagway nie. Avis was beskikbaar in Skagway, maar nie in Seward nie. Goed, ons het Fairbanks waar albei liggings het, so ek het besluit om 'n motor in die Hertz-lokasie in Seward op te laai, dit in Fairbanks terug te gee, dan 'n Avis-motor in Fairbanks te gaan haal en terug te stuur in Skagway. Ja, reg. Aangesien Augustus amper die einde van die seisoen is, laat Avis nie eenrigting-verhuring na Skagway toe nie, en daar word baie motors op daardie plek opgehoop wat na die vasteland van Alaska teruggery moet word. En omdat dit nie gedoen kan word sonder om Kanada oor te steek nie, is dit nie winsgewend vir die onderneming nie (dit is telefonies aan my verduidelik). Ek kan dus slegs een rigting van Skagway huur, maar nie Skagway nie. Ons kon die vorige dag met die trein teruggaan na Anchorage en 'n motor daar huur, maar in hierdie geval sou ons nie die Exit Glacier in Seward kon besoek nie. Gelukkig het die Hertz 'n ligging in Juneau, dus uiteindelik was die enigste oplossing om Hertz in Seward te huur en dit in Juneau af te laai en dit met ons op 'n veerboot van Skagway na te bring. Dit was onder omstandighede nie so erg nie, want ons Juneau -hotel was nie in die middestad nie en ons het eintlik 'n motor daar nodig gehad.
Ons motor was rooi, en vir my was dit belangriker as perdekrag, enjinvolume, of watter eienskappe gewoonlik ook vir mansbestuurders belangrik is :-)
Nadat ons 'n motor gekies het, ry ons terug na die hotel, check-out, bagasie uitneem en ry na die bestaande gletser. Soos u weet, is gletsers 'n voortdurend bewegende proses om van die berge af oor die ys te gly. Tot op daardie dag het ek gedink daardie gletser het 'n kristalhelder ys, onaangeraak deur menslike hande.Hierdie ysglype neem eintlik alle modder, rotse en stof uit die berge, en uiteindelik wanneer die ys smelt en dan in 'n taamlik troebel vuil water daal, niks gemeen met kristal suiwerheid nie. Maar terwyl die ys nie gesmelt is nie, het gletsers 'n ongelooflike mooi ligblou kleur. Kleur kom van die feit dat ys alle kleure van die spektrum behalwe blou weerkaats. Dit is wat ons besluit het om van naderby te ondersoek by Exit Glacier park. Daar is 'n paar roetes in hierdie park, waarvan sommige u baie naby die afritgletsjer bring, soos nêrens anders nie. As u in Seward is, is die afritgletsjer 'n moet.
Toe ons (tydelik) afskeid neem van die kusgedeelte van Alaska, het ons begin trek na die binnelandse Alaska. Op pad van Seward na Denali -park het ons besluit om by Alaska Native Heritage Center te stop:
Soos ek in 'n reisgids gelees het, is die Alaskaanse kultuur gebaseer op 'n drie-kulture: inheems, Russies en Amerikaans, daarom het ons besluit om hulde te bring aan die eerste Alaskese nasies. Ek moet sê dat in vergelyking met die res van Amerika waar die Indiese bevolking die klein persentasie van die bevolking uitmaak, in Alaska inboorlinge byna 16% van die bevolking is. Ek glo dat Alaska die eerste plek onder alle Amerikaanse state is, behalwe waarskynlik Hawaii. Die verklaring is die feit dat plaaslike stamme, behalwe 'n paar, dit nie weerstaan ​​het nie (hetsy omdat hulle nie goed toegerus was om te veg nie, of om ander redes), maar eerder saamgewerk het met die eerste Europese setlaars en saam met hulle geveg het teen die paar vegterstamme. Russe waardeer hierdie samewerking, begin handel dryf met die plaaslike bevolking, koop meestal bont, bou skole, kerke en plaas die inwoners in die Ortodokse kerk. As gevolg hiervan behoort 'n groot deel van die inheemse bevolking van Alaska tot die Russies -Ortodokse kerk. Natuurlik was daar ander inheemse nasies wat hulle verset het teen die Russiese kolonialisme (ek vertel dit later in die hoofstuk oor Sitka), maar hulle was 'n minderheid. Aangesien die Russiese vroue nie na Alaska sou kom nie, het Russiese mans getrou of 'n burgerlike vakbond gehad met die plaaslike bevolking. Alles wat ons in die sentrum geleer het, wat ek aanbeveel om te besoek vir almal wat belangstel in die geskiedenis van Alaska.
Die sentrum bestaan ​​uit die hoofgebou waarin die hele dag baie aktiwiteite, inheemse dans, werkswinkels vir kinders aangebied word. Buite was daar uitstallings rondom 'n dam. Elke uitstalling is opgedra aan 'n verskillende Alaska -nasie, waar die verteenwoordiger van hierdie nasie die gebruike en kultuur beskryf het. Ek onthou, toe ons met 'n verteenwoordiger van die Yupik -stam praat (dink ek), het hy 'n Russiese volkshemp aangehad. Hy het verduidelik dat die Russiese kultuur 'n groot invloed op hierdie stam gehad het, en dat hulle baie Russiese woorde in die taal het.
Ek wens ons het meer as 3 uur in die sentrum deurgebring (u kan 'n hele dag deurbring), maar dit was tyd dat ons ons reis na Denali Park kon voortsit. Dit was 'n reënerige dag en die lug was bewolk, so ons het nie die berg MCKinley daardie dag gesien toe ons by McKinely Cabins kom nie, ons blyplek in Denali Park. Ons het 2 nagte op hierdie plek gebly:
Ons was tevrede met hierdie plek omdat:
- Hout en knus huisies in die bos langs die skilderagtige spruit. Huis standaard: stort, toilet, bed, koffie, geen TV nie, maar dit is absoluut nie nodig nie. Ons het selfs die afwesigheid daarvan opgemerk toe ons vertrek en moes die weervoorspelling nagaan
- 'n Ordentlike restaurant met huiskos (en restaurant en 'n motel - 'n familieonderneming)
Ons het om 08:00 aangekom, moeg en honger (ek het gehoop dat die ontbyt by die Smoke Shack 'n week sou duur, maar nee). Vir aandete het ons 'n absoluut heerlike pampoensop gehad (selfs my tienerseun het daarvan gehou) en bosbessiepastei. Na die ete het ons 'n geruime tyd langs die spruit gestap, die sonsondergang bekyk (reën het stilgehou en teen daardie tyd het die lug opklaar), daarna teruggekeer na ons kajuit en ineengestort.
LEER OOR ALASKA – DIE NATUURLIKE SKOONHEID VAN DIE VSA
Ah, Alaska! Die pragtige deelstaat Amerika omring deur ruige natuurskoon, uitgestrekte landskap en 'n oorvloed wild.
Alaska is in die noordweste van Noord-Amerika geleë en is vreemd ver van die res van die VSA. Die enigste landgrens van hierdie Amerikaanse staat gaan eintlik terug na Yukon, die gebied van Kanada vreemd, reg?
Om eerlik te wees, is die Amerikaanse staat baie meer soos Kanada as die res van sy eie land vir die grootste deel in elk geval. In teenstelling met baie Amerikaanse vasteland, is Alaska ongelooflik onaangeraak en ongestoord deur die mens.
'N Plek wat my ongelooflik gelukkig maak, en ook ongelooflik hartseer – maar ons sal later daaroor kom!
Soos baie buitelanders daarvan hou om te dink – "Alaska … is daar niks daar nie, reg? " – Verkeerd!
Wel, hulle is gedeeltelik reg. Ek veronderstel dat daar beslis geen luukse winkels, 5* eetplekke of 'n besige stadslewe is nie. Dit is beslis nie. Maar vir diegene wat van die natuur hou, is Alaska regtig die een -stop -winkel!
Die omgewing is ver bo alle natuurervarings wat ek ooit teëgekom het met enorme gletserbaaie, buitengewone wildlewe, pragtige natuurskoon en 'n uitspattige hoeveelheid natuurwonders wat byna elke draai is.
Dit is 'n plek wat u leer hoe om te oorleef, en nie hoe om dit te doen nie leef gemaklik. Daar is geen perfekte 3G -sein of wifi -verbinding as u in die middel van die bos is nie, en as sommige van die groot dorpe meer beer as mense het, moet u beslis weet hoe u moet oorleef wanneer u in moeilike situasies beland.
Wat die stede betref, het ek waarskynlik verkies om hulle te bel dorpe. Hulle is klein, eienaardig en is meer as enigiets anders op toerisme gerig. Die groot stede is Anchorage, Juneau, Ketchikan, Sitka en Fairbanks.
Ek het die meeste van hulle besoek, behalwe Fairbanks! As u dus 'n reis na hierdie streek beplan, is dit 'n goeie boodskap oor 'n doolhof en unieke dinge om te doen in Fairbanks.
Vanuit 'n oogpunt van besoekers is die dorpe wat die meeste besoek word Juneau, Ketchikan, Skagway en Anchorage, sommige waarvan ek gehou het, en sommige nie soseer nie.
Elke dag lê duisende en duisende toeriste by hierdie spesifieke stede aan om die skoonheid te verken, en die meeste arriveer self met 'n vaartuig! Alhoewel die eerste ding wat ek seker sal agterkom, is dat hierdie dorpe basies spesifiek ontwerp is vir u en 'n toeris.
Die winkels is vol aandenkings, die restaurante word meestal deur buitelanders beset en al die besienswaardighede is gebaseer op toerisme. Maar alhoewel dit 'n bietjie onwaar kan voel, is dit eenvoudig die enigste manier waarop hierdie stede kan oorleef!
Vir diegene wat aan die kuslyn geleë is, het hulle nie baie vervoeropsies nie, aangesien baie paaie eenvoudig doodloopstrate is. Hul bevolkings is klein en besoekers is skaars, dus moet besighede op die een of ander manier geld verdien, en as gevolg van hul omstandighede is toerisme die enigste manier om dit te doen!
Daar is ook geen ondergrondse stelsels of bullet treine nie, so baie van die inwoners in afgeleë dorpe is uitsluitlik afhanklik van vliegvliegtuie as hul reismetode. (Ek beveel sterk aan dat u 'n vlieg in een vlieg as u dit besoek!)
Dit is redelik moeilik om van A na B te kom as daar minimale modusse is om uit te kies, maar ek dink dit beteken dat daar geen verkeersopeenhopings of hoë spoedongelukke is nie, en dit is 'n baie ontspanne atmosfeer, om te sê die minste.
Maar afgesien daarvan, is daar 'n paar wonderlike dele van die staat wat eintlik dekades lank of eintlik eeue lank nie verander het nie! In die besonder is die White Pass Summit 'n spoorlyn wat van Skagway, Alaska, vertrek, byna 3000 m in 20 myl bereik en die grens na Yukon, Kanada, oorsteek!
Dit is in 1898 tydens die Gold Rush gebou en is sedert die sluiting daarvan basies onaangeraak (afgesien van 'n paar afhaalopsies natuurlik).
Soos u waarskynlik kan versamel, het Alaska baie geskiedenis en baie verhale om te vertel, veral met betrekking tot die natuurlewe!
Die natuurlewe -ervaring hier is beslis geen Alaska het die grootste bevolking van kaal arende in die land nie, meer beer as wat u waarskynlik sou wou woon, en 'n oorvloed ander pragtige landwesens soos elande, kariboe, muskus, ysbeer en wolwe – om maar net 'n paar te noem.
En om nie eers van die seelewe te praat nie – orka's, see -otters, beluga's, walrus en seeleeus is nie ongewoon om te sien nie!
Komaan, dit kan nie beter word nie?
Dit is regtig 'n deel van die wêreld wat die skoonheid van die aarde wys op 'n manier wat selde getoon word. Die mensdom het hierdie land in wese presies verlaat soos dit gevind is, maar ongelukkig begin die tekens van ons vernietiging uit ander dele van die wêreld stadigaan verskyn.
Die ys smelt drasties en die sneeuval neem afskrikwekkend. Die globale temperatuur styg elke jaar, en die pragtige Alaska ly daaronder.
En een van hierdie wonderwerke, veral, is Exit Glacier, een van die algemeenste gletsers wat betref die smeltingsnelheid, en#8211 wat u onthou dat Obama 'n paar jaar gelede besoek het.
Dit is regtig verwoestend om so 'n pragtige, organiese deel van die wêreld te sien ly onder die optrede wat ons aan die ander kant van die planeet doen.
Om dit 'n bietjie duideliker te maak, is Alaska 'n plek wat u die skokkende waarheid agter klimaatsverandering sal wys. Dit probeer onvermydelik vir ons 'n boodskap vertel dat ons desperaat moet hoor!
Maar ongeag die verwoesting, die sjarme daarvan is regtig anders as elders in die wêreld. Om onderdompel te word in die natuur is die beste terapie, en Alaska laat al sy besoekers hierdie terapie in elke deel van sy land toe.
'N Baie gewilde ligging hier is die Noordpool – Kersfees liefhebbers , kyk nie meer nie! 'N Klein dorpie suidoos van Fairbanks met die huis van Kersvader en al. 8217.
'N Ander groot trekpleister is om 'n vlug na die Arktiese sirkel te neem en na die noordelikste punt van die wêreld te dink. Ek dink nie jy sal ooit so 'n ernstige klimaat op so 'n toeganklike manier ervaar nie, maar moenie vergeet jou termiese!
Ongeag wat u besluit om in die staat Alaska te doen, alles van kajak by die see tot 'n eenvoudige staptog laat u ontsag vir ons aarde en ek twyfel absoluut nie.
Dit is 'n deel van die wêreld wat werklik die natuur op sy beste is. Dit maak nie saak waarheen u gaan nie, dit is 'n deelstaat in die Verenigde State wat baie meer te bied het as net 'n bruisende sosiale lewe en chaotiese stadsstrate.
Laat ek dus afsluit deur te sê: reis in Alaska is die beste ding wat u ooit sal doen.
Alaska is 'n staat in die Verenigde State van Amerika in die kontinent van Noord -Amerika. Alaska is die grootste deelstaat volgens landgrootte, maar Alaska is een van die lande met die minste bevolking. Die staat is in die uiterste noordweste van die kontinent geleë en het 'n maritieme grens met Rusland aan die westekant. Die Stille Oseaan versprei in die suidelike en suidweste kant. Die Aleoetiese eilande verseker dat Alaska die grootste deel van die oostelike lengte onder die Amerikaanse state het, omdat die eilande tot by die oostelike halfrond strek. Territoriale waters van Alaska raak dié van Rusland in die Beringstraat. Alaska beslaan 'n oppervlakte van 663 268 vierkante kilometer. Dit het die langste kuslyn in vergelyking met die ander deelstate met baie vulkaaneilande wat meer as 1,200 myl tot in die Stille Oseaan na Rusland strek.
Wanneer het die Europeërs hul eerste bewese besoek aan die vasteland van Alaska gemaak? - Geskiedenis
Daar is geen tekort aan wonderlike dinge om te doen in Alaska tydens u besoek nie, en die grootste probleem waarmee u te kampe het, is om hulle almal in u reisplan te pas.
Elke streek het sy eie aanbod en unieke dinge om na te kyk tydens 'n besoek, dus kyk na al ons Alaska -inhoud sodra u besluit waarheen u die reisplan sal neem.
PAN VIR GOUD BY GOLD DREDGE 8: Leer meer oor die Gold Rush en besoek Gold Dredge 8 buite Fairbanks, Alaska. U werk nog steeds as 'n goudopgrawingsplek, maar u kan leer hoe om goud te gooi en die massiewe baggermasjiene aan die binnekant te besoek.
Week in die warm waterbronne van CHENA: Die oord hier is ontwikkel rondom 'n massiewe warmwaterbron wat natuurlik voorkom. Vandag kan u die eiendom van Chena Hot Springs besoek, in die lodge bly en aan verskeie avonture deelneem terwyl u ook die warmwaterbronne gebruik. Dit is ook een van die beste plekke in Alaska om gedurende die winter na die noorderlig te kyk.
BESOEK DIE MENDENHALL -YSGROOTTE: Sommige van die mees toeganklike ysgrotte in Alaska kan vanaf Juneau op die Mendenhall -gletser besoek word. Hierdie grotte kom natuurlik voor, wat beteken dat hulle nie altyd toeganklik is nie. Maar as hulle oopgaan en stabiel genoeg geag word om te verken, sal dit 'n hoogtepunt wees van u reis na Alaska.
GAAN STAP, OORAL: Alaska is 'n stapper se droom, want daar is 8 nasionale parke in die staat en baie staatsparke en nasionale woude langsaan. Dit beteken dat daar eindelose paaie en ontsnappings in die buiteland is. Maak seker dat u die nodige voorsorgmaatreëls tref; dra altyd noodstelle en dra bespuiting.
DOEN 'N paar walvisse kyk: Walviskyk langs die binnekant van die gang en die suidelike kuslyn van die Kenai -skiereiland is van die beste ter wêreld om orka's en boggelrugvisse te sien. As u hierdie wonderlike mariene soogdiere van naby wil sien, beplan dan 'n besoek aan Juneau of Seward.
GAAN VISSEL IN HOMER: Heilbotvisvang is 'n lewenswyse in Alaska, en 'n paar van die beste visvangreise kan geneem word vanaf die klein dorpie Homeros op die Kenai -skiereiland. Visuitstappies kan 'n volle dag of 'n half bespreek word en bevat al die toerusting wat u nodig het om 'n goeie vangs in te haal.
PADREIS DEUR CHUGACH STATE PARK: Die pad wat suid van Anchorage lei, neem u na die Kenai -skiereiland en deur die Chugach State Park. Hierdie park word gesentraliseer deur die Chugach -gebergte, en op 'n helder dag is die uitsigte buite hierdie wêreld. Gee jouself genoeg tyd om te stop, dus beplan om vroegtydig Anchorage te verlaat en langs die roete te bly.
HELI-WIKING IN DENALI STATE PARK: As u van avontuur hou, is hierdie een vir u. Neem 'n helikopterrit oor die uitgestrekte Alaska -wildernis voordat u op 'n afgeleë plek in Denali State Park val. Spandeer 3-5 uur per kaart en kompasnavigasie na 'n uittrekpunt, waar u weer deur die helikopter teruggevind kan word.
TOER OM FAIRBANKE: Fairbanks, wat dikwels oor die hoof gesien word ten gunste van makliker bereikbare stede soos Juneau en Anchorage, het 'n epiese geskiedenis wat die reis die moeite werd maak. Hier kan u leer oor die tradisies van Alaska -sleehonde, die Gold Rush, vroeë baanbrekers, inheemse mense en die kultuur geniet in hierdie geharde Alaska -stad.
REIS IN DIE ARTIKA: As u die reis na Fairbanks gemaak het, neem 'n stap verder en gaan na die ware Noord, waar u die Arktiese sirkel kan oorsteek, die geskiedenis van die Alaska -pyplyn kan leer, plekke soos Wiseman en Coldfoot kan besoek, die Brooks -bergreeks kan sien. en besoek die minste besoek Nasionale Park in die VSA, Gates of the Arctic.
BESOEK JUNEAU: Baie mense vlieg in en uit Juneau, Alaska, om aan 'n seevaart deel te neem sonder om die hoofstad te besoek. Dit is jammer en iets waarteen ons u afraai. Hierdie stad is letterlik een van ons gunstelinge in die hele wêreld. Die stad verdien ten minste 3 dae, persoonlik bly ek 'n week om alles te ontdek wat dit kan bied.
Bekende historiese feite oor die VSA
69. Christopher Columbus Ontdek Amerika
Christopher Columbus het in 1492 nC op 'n see -avontuur gegaan om maniere te ontdek om na Indië te gaan. In die eerste twee weke het hy nie eers die landmerk opgemerk nie, maar toe hy die grond bereik, het hy gevoel dat hy Indië deursoek het. Maar hy het Indië nie gevind nie, eintlik vind hy Amerika.
Op hierdie manier het Europeërs Amerika s'n ontdek. 'N Wedloop het in Europese lande begin om Amerika te regeer, maar Engeland het uiteindelik daarin geslaag.
Engeland het die ekonomiese uitbuiting van die Verenigde State soos Indië gedoen. Maar in 1773, onder leiding van George Washington, verklaar 13 townships van die Verenigde State onafhanklikheid. Hierdie nuwe land het teen die einde van die 19de eeu sy grense uitgebrei en die moderne Amerikaanse het ontstaan.
70.Die Verenigde State is die meeste etniese diversiteit en multikulturele nasie ter wêreld, en met die grootste immigrantebevolking ter wêreld.
71.Die vestiging van die Europese mense het hier in die sestiende eeu begin. Hierna het die Verenigde State ontwikkel aan die ooskus met 13 Britse koloniale.
72.Die Amerikaanse rewolusie het begin ná die uitkoms van die sewe jaar lange oorlog wat in 1775 begin het weens die kontraste tussen Groot-Brittanje en die kolonie. Met die vryheid van die Verenigde State van Groot -Brittanje in 1783, het hierdie oorlog geëindig en was dit die eerste sukses teen die Europese provinsie.
73.In 1893 is 'n wysiging gesoek om die naam van Amerika te verander. Dit sou hernoem word na 'The United States of the Earth '.
74.Amerika se Wabash en Indiana is die eerste stede ter wêreld wat elektrisiteit gebruik het vir beligting.
75.Tydens die Amerikaanse Revolusie het mielies 10 000% gekos, koring 14 000%, meel 15 000% en koei se vleis 33 000% meer.
76.Die huidige Amerikaanse vlag is ontwerp deur 'n 17-jarige student onder 'n skoolprojek.
77.Op die kroon van die Vryheidsbeeld is sewe punte geleë om die sewe kontinente voor te stel.
78. Die Withuis is ontwerp deur die Iers-Amerikaanse argitek James Hoban.
Die eerste grondsteen is in Oktober 1792 gelê, wat agt jaar geneem het om te voltooi.
Daar word gesê dat 65 000 briewe elke week na die Withuis kom. Terselfdertyd kom daar elke dag 2,500-3,500 telefoonoproepe, 1,000 fakse en 100,000 EMAIL.White House het in totaal 132 kamers. Daarbenewens is 35 badkamers, 412 deure, 147 vensters, 28 kaggels, 8 trappe en drie hysbakke ingesluit.
Die Withuis is gebou op 'n oppervlakte van 55.000 vierkante meter. Die grond het 'n hoogte van 70 voet, terwyl die breedte 170 voet is en die diepte 85 voet. Dit is op 'n oppervlakte van 18 hektaar geleë.
Op 14 April 1865 is Lincoln in Washington 's 'Ford Theaters ' geskiet terwyl hy na die toneelstuk gekyk het ' Ons Amerikaanse neef '.Lincoln is deur niemand geskiet nie, maar deur 'n prominente teaterwerker, John Wicks Booth. Interessant genoeg, toe Lincoln geskiet is, was sy veiligheidswag, John Parker, nie by hom nie. Lincoln was oor die hele wêreld bekend vir sy werk. Hy het 'n groot taak in Amerika gedoen deur slawerny of slawerny heeltemal te beëindig.
80. Weet u dat Neil Armstrong die eerste persoon is wat op die maan trap
Neil Armstrong was die eerste mens wat die onderskeiding gekry het om die eerste op die maan te wees.Neil Armstrong is gebore op 5 Augustus 1930 in Vaponetta, Ohio, Verenigde State. Nadat hy in 1955 'n geruime tyd in die vloot gewerk het, het hy in die National Advisory Committee for Aeronautics (NACA) begin werk.Hierdie komitee is later NASA genoem.
Op 16 Maart 1966, onder die Tweeling-8-veldtog, het hy eers ruimte toe gegaan. Hierna beland hy as bevelvoerder in Apollo-2 in Julie 1969 op die maanoppervlak en maak geskiedenis.
81. Die wêreld se grootste ruimteagentskap word NASA genoem.
NASA se volledige vorm is "Nasionale Lugvaart- en Ruimte -administrasie ". Sy hoofkwartier is in Washington en die VSA beheer dit heeltemal.
Vroeër was daar vroeër NACA (National Advisory Committee for Aeronautics) wat advies of besluite oor ruimtesake gegee het.NASA is in 1958 gestig deur die Amerikaanse president Dwight Eisenhower. Dit is in 1957 gestig in reaksie op die eerste kunsmatige satelliet wat deur die Sowjetunie gelanseer is. NASA se internetsnelheid is 91 GBps.
Aktiwiteite vir kinders in Alaska
Wil u verder gaan as om net interessante feite oor Alaska te lees? Sien die unieke plekke van "The Last Frontier" deur die staat te besoek. Tuisskoolkinders in Alaska hoef nie ver te gaan nie, maar 'n reis na Alaska kan ook die moeite werd wees vir diegene wat buite die staat is. Hier is 'n paar idees om u te help om meer interessante feite oor Alaska te leer:
Sien die meer as 32 000 voorwerpe, insluitend kunswerke, natuurgeskiedenismonsters, historiese artefakte en inheemse voorwerpe uit Alaska. Byna die helfte van die versameling is inheemse Alaska -materiaal wat die daaglikse lewe en seremoniële stukke van alle groot kultuurgroepe ten toon stel. Die webwerf bevat ook aanlynbronne vir onderwysers wat in u tuisskool gebruik kan word. Ontdek die gewildste toeristebestemming van Alaska, die ligging van Mount McKinley ("Denali"), die hoogste piek in Noord -Amerika. Ry langs die een pad wat die park se ses miljoen hektaar oorsteek, om te sien hoe die taiga -bos in alpiene toendra en sneeuberge verander. Die hele jaar deur aktiwiteite sluit in stap, kampeer, fietsry, fotografie, voëlkyk of vlieg. Probeer om elande, kariboe, wolwe, Dall -skape of grizzly- of swartbere op te spoor. Ontmoet die park se sleehonde of woon 'n demonstrasie by. Die park neem deel aan die geskenkprogram vir Every Kid in a Park in die 4de klas en bied 'n gratis aanlyn reisgids "Denali with Kids" vir die gesin. Besoek die webwerf vir dae sonder betaling. Alaska is bekend vir sy Iditarod, 'n jaarlikse sleehondwedloop van 1 000 myl wat vroeg in Maart plaasvind en van Anchorage na Nome loop. Beplan u besoek tydens die wedloop, as u kan. Beplan 'n rit wanneer u Alaska besoek om eerstehands slee uit die gletserhonde te beleef. Besoek die Iditarod -hoofkwartier om die sleehonde (en hul hondjies), trofeë, uitstallings en foto's te sien. Maak seker dat u toegang tot die opvoedkundige hulpbronne verkry, selfs al kan u nie die reis onderneem nie. Lees meer oor die opvolging van plante deur die pionierplantegroei te sien wat oor los sand vorm en na groter plante lei. Sien die Mendenhall -gletser en stap een van die vele roetes. Kyk na die skedule vir gratis dae en geniet die gratis aanlyn-aktiwiteite van Just for Kids oor veldblomme. Leer meer oor die geskiedenis en erfenis van die inheemse Alaskane in Suidoos -Alaska. Die museum het uitstallings met meer as 4000 artefakte, meer as 12.000 foto's en beelde en meer as 2000 boeke. Verken die talle grootboeke, tydskrifte, briewe, skeepsboeke, tydskrifte en kaarte. Begeleide toere is op afspraak beskikbaar.
Op soek na meer dinge om met u kinders in Alaska te doen? Kyk na hierdie pos vol idees vir uitstappies in Alaska!
Alaska freebies en aanbiedings vir tuisskoolleerders
Wil u meer inligting en inligting oor Alaska leer sonder om baie geld te spandeer? Sommige van Alaska se grootste skatte is toeganklik teen gratis/verlaagde tariewe. Hieronder is net 'n paar idees:
Ervaar die kuslyne, fjorde, reënwoud, gletsers en berge van hierdie park van 3,3 miljoen hektaar. Besoek per vaartuig of kry 'n beter uitsig deur stap, kajak, vlotvaart of kampeer. Jag en visvang word ook toegelaat. Besoek die Huna Tribal House of maak 'n draai deur die park per watervliegtuig (teen betaling). Kyk na die gratis besoekersgids, video's en kurrikulummateriaal of kom saam met 'n groep gesinne en organiseer 'n gratis afstandsonderrigklas. Die beste van alles: daar is nooit toegangsgeld tot die park, kampeergelde of privaat vaartuie nie! Besoek die vallei van tienduisend rook, 'n gebied van aktiewe vulkane wat in 1912 in Novarupta die plek was waar een van die gewelddadigste uitbarstings ter wêreld plaasgevind het. Kyk na die land wat 9 000 jaar se menslike geskiedenis opneem en 'n belangrike habitat is vir salm en bruinbere. Behalwe om beren te kyk, kan u ook stap, bootvaart, kampeer, visvang of vlieg. Kyk na die Park Fun -skakel vir aktiwiteite vir kinders. Daar is geen toegangsgeld tot die park nie. Besoek die Harding -ysveld en die byna 40 gletsers wat daaruit vloei. Sien die natuurlewe wat floreer in die ysige waters en welige woude. Getuig van die ongelukkige gevolge van klimaatsverandering. Probeer stap, kajak, vlieg, ski, sneeuwscooter, sneeuskoei en meer. Hulpbronne vir kinders is aanlyn sowel as leergangmateriaal beskikbaar. Rugsakke vol kunsvoorrade kan gedurende die somermaande gratis by die Natursentrum uitgegee word, en daar is geen toegangsgeld of kampeergelde nie. Leer meer oor Alaska se kuns, kultuur, geskiedenis en wetenskap deur middel van sy uitstallings of praktiese handwerk, ondersoeke en speletjies. Verken 'n permanente uitstalling op die noordelike ligte of kyk na 'n film oor die uiterste weer van Alaska. Plaaslike tuisskoolleerders kan tuisskoolstelle leen met die aankoop van 'n Kit Pass. Besoek die webwerf vir die volgende gesinsdag wanneer gaste 14 en jonger gratis of geskeduleerde tuisskooldae is wanneer tuisskoolgesinne gratis toegang ontvang. Kyk na die groot totempaalversameling wat die stand van die Tlingit -mense vereer teen Russiese setlaars en besoek die gerestoureerde Russiese biskophuis. Stap die skilderagtige kusroete van die eiland. Laat die kinders betrokke raak by die gratis Junior Ranger -program, of leen 'n gratis Discovery Pack by die besoekersentrum om die strand en die getygebied te verken. Diegene wat nie die park kan besoek nie, het toegang tot die Totem Trail Virtual Tour. Beide die parkbesoekersentrum en die Russian Bishop's House het gratis toegang.
Kyk die video: HUL Factory
Copyright © salvadoryoscar.com | Wanneer het die Europeërs hul eerste bewese besoek aan die vasteland van Alaska gemaak?...