Reisfoto van die dag: Maliese teeseremonie - Nuwe resepte - 2022
Teeseremonies is prominente tradisies in baie kulture
Baie kulture het belangrike rituele rondom tee. Die Japannese teeseremonie kan wissel van 'n eenvoudige byeenkoms tot 'n uitgebreide maaltyd, terwyl middagete of high tea in die Verenigde Koninkryk en Ierland meer 'n daaglikse snack is. Selfs die verskeidenheid tee (insluitend swart, groen, oolong, wit, ens.) Kan 'n verskil maak.
In Mali (foto hierbo) beteken teeseremonies vriendskap en verwelkoming. Maliane kook gewoonlik groen tee en kruisementblare in 'n klein teepot voordat hulle aansienlike hoeveelhede suiker byvoeg. Hulle drink 'n paar koppies tee uit klein glase en gebruik hierdie tyd (soms meer as 'n halfuur) om te ontspan, te gesels en 'n blaaskans te neem. Die gebruik is so wydverspreid dat daar gereeld na die tee verwys word as die 'nasionale drank' van die land.
'N Smaak van Mali: Tika Dege
Wes -Afrika, sy mense en Papillon Fairtrade is 'n konstante bron van inspirasie, wat grense strek en nuwe uitdagings die hoof bied. Wat in die Westerse wêreld duidelik is, is gewoonlik nie in Afrika nie. En wat vir 'n Afrikaan voor die hand liggend is, is gewoonlik nie vir 'n reisiger nie. Papillon oorbrug die gaping. Ons deel graag ons liefde vir Mali, Wes -Afrika, sy mense en kultuur met u in virtuele toere en ervarings en handgemaakte kwaliteitsprodukte. Ons sien daarna uit om u te ontmoet en kennis te maak met ander kulture.
Saam maak ons ​​die wêreld 'n beter plek.
Berei 'n tipiese Maliaanse gereg – Maliaanse grondboontjiesous uit die suide van die land voor en tuis by die huis. Ontvang 'n pakkie met nie-bederfbare plaaslike bestanddele, toegang tot die resepte en toegang tot 'n video. In die video wys Mariama hoe om die gereg op die tradisionele manier voor te berei, en Monique deel haar wenke vir 'n vegetariese (glutenvrye) weergawe.
Benewens Tika Dègè, bevat die pakkie ook bestanddele en instruksies vir die plaaslike sap -bissap (hibiscus -sap) en 'n Malese teeseremonie.
Hierdie kookervaring gee terug aan die kokke en gidse van die virtuele toere.
Nadat ons ons Maliaanse visum in Dakar ontvang het, het ons besluit om 'n vlug te neem (2 uur) eerder as om 'n bus (2 dae reis) van Dakar na Bamako, Mali te neem. Verslae van diegene wat die weeklikse trein na Mali geneem het, was ook ontmoedigend - een party het afgeklim en na 50 uur 'n taxi geneem!
Bamako, beide die hoofstad en die grootste stad in Mali, is 'n stowwerige oppervlakte van 45 vierkante km en huisves meer as 'n miljoen mense. Twee woorde kan 'n opsomming van ons eerste indrukke van Mali maak, en ek is baie stowwerig. & Quot Ons kom aan die einde van die toeristeseisoen waar die temperatuur elke dag tot meer as 110 grade styg. Dit is soos om in die somer in Arizona te wees - tog is daar geen geboue met lugversorging waar 'n mens kan skuil nie.
Om 'n herhaling van die Dakar -akkommodasie te vermy (herinnering: 'vroue van onsedelike doel' & 'x1F609', het ons na die ander kant van die spektrum gegaan en in die hostel van die Katolieke Sending gebly, bestuur deur Columbian nonne waar ons met 'n foto geslaap het 'n swart Jesus aan 'n kruis wat op ons neersien. Mali is 'n ander land wat slegs in Frankryk dink, Jamie se vreugde was toe die Latyns-Amerikaanse non in die tehuis gepraat het
haar in Spaans waarvan Jamie vertroud is.
Hier in Mali kan dit 'n stewige week neem om 250 myl te reis, weens pad- en voertuigtoestande, sowel as ongereelde openbare vervoer. Erger nog, baie plekke kan slegs met 'n vierwielaangedrewe voertuig deurkruis word. Dit, tesame met die feit dat ons Franse woordeskat bestaan ​​uit "Bonjour", "Merci" en Jamie's Ballet -woordeskat, het beteken dat ons ons trots as onafhanklike reisigers moes verslind en 'n motor, 'n bestuurder en 'n gids moes huur om ons oor te haal Mali. Met ons eie vervoer kon ons in minder tyd baie meer van die land sien. Ons het Hama en Mody ontmoet, twee gidse wat ons aanbeveel het, en 'n reisplan van 12 dae opgestel vir 'n toer deur Mali. Al die gidsboeke beveel aan dat u gidse vir sekere streke huur, so dit is wat ons gedoen het. Deur 'n gids te hê, kon ons meer leer oor plaaslike tradisies en lewenswyses.
Die enigste probleem wat ontstaan ​​het, wat kreatiwiteit nodig gehad het om op te los, was toe dit tyd was om Mody en Hama te betaal. Mali is eenvoudig nie toegerus om kredietkaarte te aanvaar nie, en die kitsbanke wat wel bestaan, neem slegs plaaslike bankkaarte. Ons kon nie
kontantvoorskotte op kredietkaarte (die een bank in die land wat dit doen, was 'n paar weke gesluit). Vanuit Indië, waar die rekenaartegnologie oral voorkom, was dit 'n ware herinnering daaraan dat basiese sakegereedskap en prosesse nog steeds nie by die armste lande ter wêreld gekom het nie.
Een hoogtepunt vir ons was om na Maliaanse musiek te luister. Ons is lief vir Afrikaanse musiek en is na 'n nagklub geneem waar ons 'n beroemde koraspeler, Touomani Diabat & eacute, met sy orkes hoor speel het. Die kora is 'n snaarinstrument gemaak van 'n kalebas wat dan met vel bedek is. Vir die van u wat na ons huis in Portland sal kom, sal u agterkom dat u ook binnekort vertroud sal raak met Afrikaanse musiek!
Die middag van ons tweede dag in Bamako ry ons saam en sien 'n uiters ontstellende gesig. Verkeer kom skielik voor ons op een van die hoofpaaie buite die stad tot stilstand. 'N Groot bus was voor ons wat die uitsig blokkeer en 'n groot skare het om die bus saamgedrom. Mody, ons nuwe vriend, klim uit die motor om te sien wat gebeur het. Skielik,
die skare mense wat rondgestrooi was soos 'n visskool. Hulle het na ons toe begin hardloop, en ons kon sien hoe groot rotse deur die lug na ons toe vlieg. Ons harte jaag toe ons wonder wat aangaan. Was dit 'n oproer? Moet ons uit die motor klim en weghardloop?
Gelukkig kom Mody terug, spring in die motor en sit dit agteruit - visstert agteruit soos al die ander motors. Terwyl die motors en die bus opklaar, kon ons sien hoe mense probeer om 'n minibus (die plaaslike massavervoer hier) met rotse en ou oliedromme te vernietig. Mody het ons vertel dat die bestuurder van die bussie pas 'n klein seuntjie in die straat raakgery het. Hy het gesê dat die plaaslike bevolking nie die Maliaanse regstelsel vertrou om die saak te ondersoek en op te los nie. Passerbys verkies die geskiktheid en finaliteit van waaksaamheid. Dit beteken dat hulle die bestuurder doodmaak en die voertuig aan die brand steek. Mody het ons vertel dat die meeste van hierdie plaaslike bestuurders geen lisensies het nie en gevaarlik is. Die skare het nie gewag om uit te vind wie die skuld is nie (het die seun voor die motor beweeg
om die straat oor te steek?), het hulle net aangeneem dat die bestuurder skuldig is en daarom moet hy vermoor word. Toe ons die bakkie aan die ander kant van die mediaan verbyry (teen die verkeer ry), sien ons die ingeduikte dop van die voertuig en mense wat besig is om dit te vernietig. Dit was vir ons 'n ongelooflike skrikwekkende ding om te sien, aangesien ons uit 'n wêreld kom waar mense onskuldig is totdat hulle skuldig bewys is. Jamie het gewonder of een van die mense wat klippe gooi, daaraan gedink het hoe dit vir hulle sou wees as hulle die dag die bestuurder was. Sou hulle dit wou hê om deur 'n skare doodgemaak te word? Justin vermoed dat, gegewe die moeilikheid om iets in so 'n verarmde samelewing soos hierdie te doen, mense die kans gryp om 'n probleem op te los en aan te haal (hoe onregverdig dit ook al mag wees). Dit is 'n herinnering vir ons hoe anders die wêreld kan wees, en dat elkeen se definisie van geregtigheid anders is.
Vertrek uit Bamako, na die grootste stad aan die Sahel (die deel van Afrika net onder die Sahara -woestyn), Djenne, het ons 'n goeie indruk gegee van hoe geïsoleer en verlate die lewe in Mali kan wees. Hier wees
$ 4-5 per liter. groot gegewe die gemiddelde loon). Ons het by dorpe verbygegaan wat skynbaar geen mense het nie; miskien was hulle in hul huise wat wegkruip van die hitte? Na 9 uur se ry in 'n motor sonder lugversorging (maar met baie cool Maliaanse musiek op die band), het ons aangekom in Djenne, 'n stad aan die Bani-rivier-wat slegs 'n rivier is gedurende die reënseisoen. perkamentdroë rivierbedding het 'n verskroeide aarde gelyk. Tog het ons kinders met vismandjies gesien wat êrens op pad was om vis te vang.
Djenne is in 800 nC gestig en het in die 13de eeu Moslem geword onder die Mali -ryk. Omdat dit naby die Nigerrivier geleë is, was dit 'n belangrike wegstasie vir goud, ivoor en
lood word via Timboektoe na die Middellandse See vervoer. Die middelpunt van die stad is die Grande -moskee, wat Djenne as die sentrum van Islam in Mali bepaal. In Djenne woon 16 000 mense van die Fulani- en Bozo -stamme. Ons maak nie 'n grap nie, Bozos bestaan ​​wel in hierdie wêreld en hulle vang tradisioneel vis (vertel dit aan jou hengelaarvriende!).
Hierdie stad is elke 5-jarige droom: die hele stad bestaan ​​uit modder en strooi wat deur die son gebak is. Die stad lyk in wese baie na elke sandkasteel wat jy ooit op die strand gebou het. ahem. as kind, natuurlik!
Die stad is eintlik ook bekend vir die 'Sudanic' styl van argitektuur (sien foto's). Sommige strukture wat in die vroeë 1900's gebou is, soos die moskee, staan ​​nog steeds. Mense van alle gelowe is toegelaat tot die moskee tot 1995 toe 'n Italiaanse televisiemaatskappy (Barbara, ons hoop dat dit nie u onderneming was nie) ongelukkig die webwerf ontheilig het deur 'n advertensie van swembroek -geklede modelle in die heiligdom te verfilm. Daarna word slegs Moslems toegelaat.
Maar dit word beter: elke jaar moet 'n nuwe modderlaag op die huise en geboue aangebring word (omdat die reën op die oppervlak dra)
voorheen toegepas). Hierdie taak word 'n viering waar die hele stad uitkom om 'n nuwe modderlaag op die moskee te sit. Terwyl ons deur Senossa, 'n dorpie naby Djenne, gegaan het, het ons 'n menigte stedelinge raakgeloop wat nuwe modder op die plaaslike moskee (sien foto's) sowel as mekaar besmeer het. Daar heers 'n feestelike gees in die verstikkende lug toe mense oor lere klouter om 'n donkergrys mengsel op die mure te laat val.
Splat! Justin voel hoe 'n groot modder op sy rug klop en hoor skree terwyl 'n bende kinders weghardloop. Blykbaar het hulle gevoel dat hy nie in die gees van die dag was nie omdat hy te skoon was! Gelukkig het hulle Jamie gespaar.
Hier het ons ook ons ​​gids opgetel vir die res van ons reis - Bahamadau. Tog het ons in ons vriend Mody se huis in Djenne gebly. Ons het 'n kamer op die 2de verdieping gehad en dit is gemaak van modder. Die omstandighede is baie basies en baie netjies. tog leun jy teen die muur en vuil vryf oor jou af. Justin noem dit ons suite met 3 kamers (maar dit was nie asof die suite waarin Jamie ons ingebring het nie)
Portugal). Daar is 'n hoofkamer, 'n stoorkamer aan die een kant en aan die ander kant, 'n kamer met 'n muur met 'n gat waar ons uit 'n emmer kan bad. Terwyl ons sponsbaddens geneem het, het ons opgemerk dat die kamer, as dit nat is, die geur van klam aarde afgee. Alle toilette in Djenne is op die 2de verdiepings van die huise met 'n drein wat uitloop na 'n tenk in die gang hieronder. Ons het vertel dat hulle elke twee jaar die septiese tenk uit die drein verwyder en die materiaal as kunsmis gebruik.
Omdat dit ongelooflik warm hier is, slaap ons op matrasblokkies op die dak, onder die sterre en by die liedjies van die blêrende bokke (Jamie het nogal baie van die bokke gehou). Ons het wakker geword van die & quotthump-thump & quot geluide van vroue wat giers in die groot mortiere stamp en die hane met hul ingeboude wekkers.
Dit lyk asof die huise geen meubels het bo 'n paar lae stoelgange nie en miskien 'n matras om op te slaap. Dinge is eenvoudig en basies, wat ons herinner hoe vol lewe sonder soveel dinge kan wees.
Ons het opgemerk dat die lewe hier ten minste deur die uiterste hitte bepaal kan word
in die & quothot -seisoen & quot; (nou) toe, volgens ons, dit gemiddeld 107 grade F & middot (42 C & middot 😉 in die dag is. Ons beweeg stadig, veral as dit 111 grade F & middot word, en neem baie water in en sout om uitdroging te voorkom Aangesien gebottelde water hier duur is, suiwer ons (chloor- of jodiumbehandeling) die 2,5 liter wat ons daagliks drink.
Om deur die smal stegies van hierdie termietheuwelagtige stad te loop, het 'n paar opmerkings ontlok:
Eerstens die t-hemde. Dit lyk asof elke ander persoon 'n t-hemp dra wat versier is met vaagweg bekende slagspreuke soos & quotMake-a-Wish Foundation Annual Tennis Tourney & quot of & quotWilkinson Family Reunion. van & quot; Wilkinson, & quot; hoe het hulle hulle in die hande gekry? As 'n warm, vaag gevoel oor u spoel terwyl u dink "Westerse liefdadigheidsorganisasies", is u slegs gedeeltelik reg. Mense koop hierdie klere by konsolideerders hier, wat die klere in grootmaat in die hande kry nadat dit deur Amerikaanse kerke en ander nie-winsgewende organisasies gestuur is. Ons kan nie anders as om te wonder wat welmenende, kerkgangers by die huis sou dink as hulle weet nie
oor die kommersiële weg wat hul liefdadigheidsskenkings geloop het.
Tweedens, terwyl ons rondloop met Bahamadau, ons gids en buitengewone vertaler, loop ons voortdurend mense raak wat hy ken. Die interaksie veroorsaak altyd 'n vinnige uitwisseling van lekkernye van 'n lengte wat ons gewone "hallo, hoe gaan dit met u" oorskry? "Ons het hom hieroor uitgevra en hy het gesê dat die uitruil so gaan, & quotHello, hoe gaan dit met jou? Hoe voel jy? Hoe gaan dit met jou ouers? Hoe gaan dit met jou vrou? Hoe gaan dit met die koeie? Hoe gaan dit met die bokke? Hoe gaan dit met die kinders? & Quot Dit klink pragtig sing-liedjies as dit in Bambara, die plaaslike taal, gedoen word. Mense is dikwels twintig voet van mekaar af as hulle klaar is. Mense loop deur die hele reeks, veral in die deel van Mali wat ons volgende besoek het - Dogon -land.
Tot aan die einde van die koloniale era was die Dogon een van die Afrika -volke wat hul identiteit, kultuur en lewenswyse suksesvol behou het. 'N Deel hiervan is te danke aan hul uiterste isolasie - 'n onherbergsame gebied aan die rand van die Sahara -woestyn. Dogon -dorpe word ingekerf en gebou langs die 'Bandiagara Escarpment', 'n 200 km lange muur van sandsteen wat deur die aarde gemaak is
tektoniese bewegings tydens prehistoriese tye. Selfs tot vandag toe weerstaan ​​hulle steeds hul animistiese godsdiens vanuit kransdorpe.
Na baie ure se ry van Djenne af, wat 'n betowering op grondpaaie insluit, het ons in Dogan Country aangekom, by die randdorpie Sanga. Terwyl ons in die rigting van Sanga loop, sien ons groepe jong seuns wat vir ons rammel. Bahamadau verduidelik dat elke drie jaar in die Dogon-land 'n seremonie vir besnydenis gehou word vir alle jongmanne tussen 9 en 12 jaar. Voor hierdie manlikheidseremonie vra die seuns geld en geskenke van verbygangers. Onmiddellik na die massa -besnydenisprosedure hardloop die groep 'n wedloop van drie kilometer en die wenner kry sy keuse van 'n skep gier, die tweede naaswenner kry koeie en die derde op die derde kry die vrou van sy keuse! (Let op die volgorde!) Dit is ook belangrik om daarop te let dat hierdie gebied van Afrika steeds vroulike besnydenis beoefen. Ons durf geen vroue of selfs Bahamadau oor hierdie onderwerp vra nie (alhoewel ons weet dat dit ongelukkig oral in hierdie streek voorkom).
na die dorpie Sanga, het ons 'n Dogon -vertaler opgetel, aangesien Bahamadau nie een van die 160 dorpsdialekte ken nie. Dit was aanvanklik interessant, maar later vervelig, om die gids van 'n Dogon -taal na Frans te laat vertaal en dan Bahamadau te laat vertaal van Frans na Engels. Die vertaler was ook die vereiste gids vir die individuele Dogon -dorpe, wat die afgelope paar jaar hul voorheen geïsoleerde gemeenskappe dapper oopgemaak het vir toerisme.
Dogon -dorpe het beslis toeganklik geword vir toeriste vir die ekonomiese voordeel. Toeriste betaal deur die gidse die hoofde van die dorp 'n fooi per kop as hulle besoek. Op hierdie manier bevoordeel toerisme die hele dorp op 'n betekenisvolle manier ('n nuwe waterput, of boeke vir die dorpskool). Vir ons is dit 'n welkome afwyking van die individuele bedelary wat die meeste van ons vorige besoeke aan inheemse gemeenskappe vergesel.
Op een of ander manier lyk hierdie reis deur die dorpe en twee nagte daar 'n bietjie voyeuristies. Dit het ons egter 'n duidelike gevoel van oorlewing in sy mees basiese vorm gegee. Op 'n oggend om vyfuur het Jamie gekyk hoe die vroue hul emmers by die gemeenskaplike put vul en dit dan op hul koppe lig
om die rotsheuwels na hul huise terug te dra. Dit het 'n pure luukse na 'n kraan op ons kamp laat lyk.
Op die foto's kan u 'n paar wonings aan die kant van die krans sien. Dit is uitgekerf deur die Tellum -mense wat daar voor die Dogon gewoon het. Hulle het ons baie herinner aan die huise van die Anasazi Indiane in Arizona. Die twee mense het verskillende kontinente en kulture, maar ongelooflik soortgelyke argitektoniese style.
In die Dogon -dorpe het Bahamadau daarop gewys dat daar altyd vier spesifieke plekke is: een was die hut waar vroue elke maand woon terwyl hulle menstrueer (soos in baie Afrikaanse kulture die geval is, glo die Dogon dat menstruasie gevaarlik is vir mans), 'n hut waar vroue hul persoonlike besittings stoor, en nog 'n groter gebou waar die graanvoorraad van die gesin gestoor word. Ons is meegedeel dat die dorpsvroue nie in die gebou toegelaat word nie, sodat hulle nie kan sien hoe laag die graanvoorraad is nie.
Laastens is daar altyd 'n gebied waar dorpenaars opofferings bring om hul god, Amma en ander verskillende geeste van hul animistiese godsdiens te paai. Die direkte vertaling van hierdie aktiwiteit in Engels - 'n & quotfetish & quot - lyk vir ons vreemd, maar nietemin,
dit is wat dit was. Ons kon 'n gebied in elke dorp sien wat wit gevlek was - waar gierbier gegooi word en rooi - waar hoenders of bokke doodgemaak word.
Ons is meegedeel dat dorpe, in ruil vir die behoud van die tradisionele fisiese struktuur van Dogon -dorpshutte (modder- en stokhuise met gierstrooidakke), UNESCO -werelderfenisstatus kry (Ekonomiese, Sosiale en Kulturele Organisasie van die Verenigde Nasies). Dit verdien die dorpe wat broodnodig is vir waterputte of skole. As u dus dink dat u gemeenskapsboukodes beperkend is, beperk u omgewing u ten minste nie net tot materiaal en style wat in 1400 nC gebruik is nie!
Tydens ons reise lyk dit asof ons die reis saamval met 'n plaaslike viering.As toeriste kon ons $ 20 per persoon betaal het om 'n Dogon -masker te sien dans (hierdie spesifieke nommer word gewoonlik by Dogon -begrafnisse gedoen). Maar ons het besluit om hierdie uitgedaagde vertoning oor te slaan - na ons ervaring in Sri Lanka met die verveelde dansers. Onbewus was ons op 'n markdag in 'n dorp waar hulle die omliggende dorpe vier. Dit het beteken dat ons getrakteer is op plaaslike mense
drom, sing en dans. Die toneel was kleurvol, aangesien die Afrikaanse klere alles behalwe treurig van kleur is, en die entoesiasme van die inwoners was bemoedigend. Die lewe is moeilik hier, maar deur hierdie viering moet ons na die goeie kant van die lewe kyk - hoe hulle dit hier geniet. Dit is hierdie oomblikke wat gereeld 'n reis vir ons maak.
Toe ons elke dorp nader, kom daar groot groepe kinders aangehardloop om ons te groet. Op 'n onspesifieke manier toon hulle die vreugde en hartseer van ons kykers na die lewe in afgeleë dorpe. In die huis van Bahamadau het ons sy vrou gevra waar hul 2-jarige seun is. Haar antwoord: & quothe is out. & Quot Wanneer sou jy ooit 'n ma kry wat dit in die VSA sê? Die dorpslewe is veilig en stil, so die klein kinders neem die nog kleiner kinders saam, heeltemal sonder toesig van die ouers. Orals kom groet kinders ons deur te skree & quottu-bob & quot (wit persoon). Sommige neem dan Jamie se hand en loop 'n paar minute saam met haar.
Die kinders se glimlagte en gelag is aansteeklik en is nogal speels. Aan die ander kant is die klein maar skynbare aantal uitgestrekte mae, wat dui op wanvoeding, hartverskeurend. Mali
het die 8ste hoogste kindersterftesyfer ter wêreld met 108 sterftes per 1000. Om perspektief te gee, is die Amerikaanse koers 6 babadood per 1000. As gevolg hiervan, soos in baie derde wêreldlande, het mense baie kinders. Kinders is ook die sosiale sekerheidstelsel - hulle sorg vir jou as jy oud is.
Ons word deur Indië en Afrika gereeld gevra waarom ons nie kinders het nie. Om vier jaar getroud te wees en nie geboorte te skenk nie, is baie ongewoon en word vreemd beskou. Jamie het verskeie generevolle uitnodigings gehad om haar baba na geboorte na Afrika te bring om te leer hoe om 'n kind groot te maak. Weet hulle dalk iets wat ons Westerlinge nie weet nie? Ons sal u laat weet as ons hulle aanbiedings aanvaar.
Ons het drie dae se stap van dorp tot dorp geëindig deur die steil platorand op te klim. Ons word ontmoet deur Bamana, ons bestuurder, wat ons na die stad Mopti geneem het. In Mopti het ons die son sien sak oor die Nigerrivier en 'n bier gedrink by & quotBar Le Bozo. & Quot; Vroeg die volgende oggend het ons 'n strafroete van 120 myl oor die woestyn begin met 'n Toyota Land Cruiser-vragmotor na Timboektoe.
Toe ons uit Mopti trek,
ons ontmoet een van die land se vele padblokkades in die land. Voorheen het ons ongehinderd verbygery, maar nie hierdie keer nie - die polisie het die bestuurder beduie om af te trek, uit te klim en die stasie binne te kom. Ons kon sien hoe die polisielede met ons nuwe bestuurder stry deur die & quotwindow & quot; 'n onverglasde uitsny in die kant van die modderhut. O wonderlik, het ons gedink - die polisie gaan ons boet vir iets (aangesien hulle toeriste in die motor sien). Terwyl ons wag, het Bahamadau vir ons gesê dat die bestuurder probeer onderhandel oor die & quottea geld & quot - omkoopgeld - wat ons sou moes betaal. Uiteindelik kom die bestuurder uit en ons vertrek. Hy het berig dat die polisie hom meegedeel het dat sy rybewys hom net toelaat om groente te vervoer, nie toeriste nie! Dit is duidelik dat die polisie sekerlik die kafeïen nodig gehad het om so 'n swak verskoning te kry. Hulle het die bestuurder eintlik 'n kwitansie vir die omkoopgeld van $ 1,85 gegee.
Toe ons om die woestynroete na Timboektoe wip, kon ons sien waarom vierwielaandrywing noodsaaklik is. Tog is ons meegedeel dat die roete gewoonlik baie erger was. 'N Paar dae tevore is die hele roete relatief plat deur stootskrapers geskraap
voorheen vir ons vriend Mumar Quadafi, president van Libië, wat pas 'n besoek aan die legendariese stad gemaak het.
Timboektoe het baie teenstrydige gevoelens by ons ontlok. Aan die een kant het dit 'n aanloklike geskiedenis (eg en beslis apokrief) dat dit 'n legendariese pos is op die handelsroete tussen die Midde -Ooste en Europa - deur die Sahara -woestyn - tot die rykdom (goud, ivoor, speserye, ens.) van Afrika suid van die Sahara. Maar nadat ons 'n bietjie rondgekyk het, was hartseer een emosie wat dit by ons uitgelok het. Dit is regtig arm. Ons is meegedeel dat toerisme die enigste bedryf is - die belangrikste werkgewer. As dit nie ontmoedigend genoeg was nie, lê die sand van die Sahara -woestyn letterlik aan die rand van die stad. Ten spyte van 'n herbossingspoging wat al jare in Afrika aan die gang is, kom die woestyn heeltyd nader. Vermoedelik, in ons kinders se leeftyd, sal die stad oorstroom word deur sand.
Ten spyte van die treurigheid en die neerdrukkende aard van Timboektoe, was 'n hoogtepunt vir ons elke aand 'n draai in die Sahara (50 meter van ons hotel) toe die temperatuur uiteindelik tot die negentigerjare daal. Jamie geniet dit om sand engele te maak en met haar vingers deur die
fyn, sywit sand. Terwyl ons om die sandduine klim, kan ons kameeltreine sien wat gelei word deur blou lap-omhulde Tureg-nomades wat uit die Sahara deur die stad terugkeer. Dit is moontlik dat die kamele plate sout van Toudenni, ongeveer 700 km noord van Timboektoe, diep binne -in die Sahara, gedra het. Hierdie beroemde soutmyn/strafkolonie het eens 'n belangrike spesery vir Europese koninklikes verskaf. Nou word die blaaie as beessoutlekke en in die plaaslike kookkuns gebruik. Justin het nou 'n pleknaam om by te voeg tot sy dikwels gebruikte (miskien irriterend vir ander) aforisme oor & quotworking in die soutmyne. & Quot
Een en 'n half dae was genoeg om Timboektoe te sien, so ons wek om 04:30 op vir die terugkeer na Mopti. Hierdie keer was dit op 'n manier amper teenoor die rowwe, hobbelrige manier waarop ons aangekom het - 'n rustige driedaagse bootrit langs die Niger -rivier.
Teen dagbreek begin ons stroomaf in ons klein gemotoriseerde pirog - 'n smal, maar lang tradisionele vissersboot. Behalwe Bahamadau, het ons ook die bemanning van die boot gehad: Umar (die kaptein/bestuurder), Sila (die kok) en 'n derde bemanningslid, Sala, wat 'n werkstitel gehad het wat ons so ontstel het.
Justin het hom vinnig 'Borg-seuntjie' genoem. & Quot; Sala se taak was om voortdurend water te skep wat in die ruim van die boot gelek het deur 'n weggesnyde Clorox-bottel te gebruik. vir die hele drie dae. Ons het gehoop hy was reg vir die taak.
Ons het vinnig 'n roetine aangepak vir die drie dae wat ons op die boot was. Ons staan ​​om 05:00 op en klim om 5:30 op die rivier en spandeer die volgende 14-15 uur langs die rivier, geniet die voëllewe, seekoei-waarnemings en dorptonele. Dit was die einde van die droë seisoen in Mali, so die rivier was ongeveer 2 tot 4 voet diep. Soms moet ons die pad van ander bote noukeurig volg, een vir een, om te voorkom dat ons op sandstawe vasval. Nadat ons die oggend gelees het (Irvings's Son of the Circus vir Jamie en Sebastian Faulk & Birdsong vir Justin - albei word sterk aanbeveel), eet ons rys en vis wat deur Bozo -visserman op die rivier gevang is.
Dwarsdeur die dag sou kinders op ander bote of aan die oewer in Bambara skreeu, "Bobo!" (Wit mense) vir ons, en ons skree vir hulle "Fara-fee" (donker mense) terug. Die kinders en sommige volwassenes sou dan bars
in plae van die lag. Ons het ook voortdurend op Bozo -vissers afgekom wat hul nette in die rivier gooi in die hoop om vis te vang. Hulle doen dit vanaf bote met seile wat uit graansakke gemaak is. Ons kan in alle erns sê dat die rivier vol Bozos was.
In die namiddag sou Bahamadau en Sila by ons aansluit vir 'n gemiddelde spel van & quot151, & quot; wat 'n Maliese kaartspel is. Tot hul groot ergernis het Jamie hulle verskeie kere tydens die reis geklop. Na middagete bedien Sila Maliaanse tee in 'n skietglase. Die tee word in wese gemaak deur die voortdurende toediening en herinvoering van groen tee en suiker, sodat dit buitengewoon soet en sterk is. Hulle bedien hierdie tee drie keer binne 'n kort tydperk. Bahamadau het ons vertel dat Maliërs dit sê: die eerste glas is 'sterk soos die dood', 'die tweede', 'Gemiddeld soos die lewe', en die derde, en kwaai soet soos liefde. '
Gedurende die drie dae op die rivier het ons gesien hoe die 40-50 seekoeie (in groepe van 3-5) skuil in die koel water, net met hul snuit en ore. Tot groot irritasie van Justin het ons nooit op 'n seekoei afgekom wat heeltemal uit die water was nie, sodat hy kon
neem 'n foto (miskien het hulle gedink hy is die paparazzi?). Tog wou Justin hulle nie teister om uit die water te klim om vir 'n foto te poseer en te sê nie, meestal omdat dit gemeen is (duh!), Maar ook omdat seekoeie meer mense in Afrika doodmaak as 'n ander dier waarvoor hulle bang word as daar mense tussen hulle en die veiligheid van die water is, en dan mense om die lewe bring. Ons het egter 'n paar reiers, reiers en koningsvisvoëls gesien, en soos in die hele Wes -Afrika het ons baie koel akkedisse met oranje koppe (sien foto's)
Saans trek ons ​​kamp toe aan die kant van die rivier - drie nagte agtereenvolgens was pasta, koeskoes of rys en 'n onontbeerlike tamatiesous. Sonder 'n stadslig vir ten minste tweehonderd myl om hulle te verdof, was die sterre in die Afrikaanse hemel helder!
Gedurende ons tyd op die rivier, het ons 'n bietjie meer te wete gekom oor Bahamadau: dat hy nog nooit 'n roomys geproe het nie, die vrou wat in Junie sy derde kind baar (hy is 32) en dat hy persoonlik baie godsdienstig is - Islam . Hy sê dat hy nooit vergeet om vyf keer per dag te bid nie. Hy
het lank gepraat oor die ekumeniese en ampertolerante aard van die Maliese samelewing teenoor nie-Moslems
Ons het ook opgemerk hoe & quotwired & quot hierdie ouens was, saam met die res van W. Africa. Hulle het altyd met hul selfone gepeuter, en die laaste aand het ons kamp opgeslaan met selfoonontvangs: al vier het gesels met familie en vriende.
Selfone het beslis die daaglikse lewens van mense in ontwikkelende lande baie ingrypend verander as ons s'n. Byvoorbeeld, met die koms van wydverspreide selfoongebruik in die VSA, het ons almal gegaan om die antwoordapparate by die huis/kantoor na te gaan vir boodskappe tot die gemak van selfoongebruik. In teenstelling hiermee het hulle gegaan om net elke paar maande van vriende en familie te hoor, terwyl hulle in die middel van 'n veld in God-weet-waar met die gesin gesels het.
Toe ons laatmiddag op die derde dag op vaste grond terugkom, het ons 'n broodnodige stort gaan stort. Ons kon in die rivier gebad het, maar ons gedagtes oor openbare gesondheid het ons skepties gemaak oor wat daarin was. Ons het immers
het baie koeie en bokke in die riviere hul ding sien doen, om nie van al die mense te praat nie (ons toilet op die boot was 'n gat in die rivier). Ons het besluit om vuil te bly en te wag vir 'n koue stort in 'n hotel.
Ons het dus besluit dat die beste manier om ons tyd in Mali op te som: Dit is 'n land wat kultureel, histories en visueel fassinerend is, maar emosioneel neerdrukkend is (vir ons). Die verwoesting van die landskap het ons beslis geïsoleer laat voel (Timboektoe is beslis daarbuite), maar dit word teengewerk deur die onbeskaamde, opregte warmte wat ons van Maliaanse mense gevoel het. Ondanks die neerdrukkende aspek, vertrek ons ​​met 'n nuwe respek vir die perke waaraan mense gaan om hulself en hul gesinne te oorleef.
Capitaine sangha: Nylstok bedien met warm rissiesous, heel gebakte piesangs en rys.
Djablani: Sap gemaak van hibiskus, gemmer of die vrugte van die kremetartboom.
Gumbo: Dik groen, muwwe sous gemaak van okra peule.
Tigad & eacutegu & eacutena: Vleis bedien in 'n grondboontjiesous.
Pouletyassa: Gebraaide hoender in rissiesous.
Alabadja: Tradisionele Tuareg -resep wat witrys en maalvleis in 'n botsous meng.
Chouo en Touru: Onderskeidelik gestoofde boontjies en gebakte uie. Alhoewel dit aparte geregte is, word dit byna altyd saam bedien, gereeld met spaghetti.
Saga saga: Blaargroentesous gegeur met ui en pittige aftreksel.
Fakoye: Lam met kruie, 'n spesialiteit van die Songhay -streek.
T & ocirc: Vaste stysel gemaak van gars, wat as 'n houer vir 'n aantal souse gebruik word.
Sappe: Tamarinde en koejawel is besonder lekker.
Tee: Gedrink in drie fases is die eerste baie sterk ('so bitter soos die dood') die tweede is effens versoet ('net soos die lewe') die derde is goed versuiker ('so soet soos liefde'). 'N Vierde beteken dat u u verwelkoming oorskry het.
Sondag, 21 Februarie 2010
Die avontuur gaan voort!
Verleng u avontuur in Wes -Afrika
Mali is 'n uitstekende beginpunt vir reis na omliggende lande. Deur ons groot netwerk van kontakte en vennote in die streek, kan ons ondersteuning bied by die beplanning van epiese oorlandtoere na buurlande soos Burkina Faso, Benin, Togo, Ghana en die Ivoorkus.
Reis en grensoorgange in hierdie gebied van die wêreld kan op die eenvoudigste tye moeilik wees, dus ons sal seker maak dat u voorbereid is op alle formaliteite en tegniese aspekte wat in hierdie streek mag voorkom.
Sedert YPT Mali en Burkina Faso die eerste keer besoek het, het ons ongelooflike mense teëgekom met baie boeiende kulture en unieke geskiedenis.
Die toer begin in Bamako, die hoofstad van Mali. Die land is meestal verlate deur die algemene toerisme, wat ons 'n hele land laat verlaat sonder om moontlik ander buitelanders teë te kom. Van hier af lei u avontuur u na Segoukoro, die voormalige hoofstad van die Bambara -koninkryk, waar u die dorpshoof sal ontmoet en meer insig sal hoor oor hoe dit was. U klim dan op 'n pinasse en vaar langs die Nigerrivier verby klein vissers- en pottebakkersdorpies totdat u by die klein, slaperige rivierdorpie Segou aankom, met 'n outentieke kookkuns.
Dan gaan u na Djenne, 'n stad wat bekend staan ​​as die hoofstad van modder, waar die strate en strukture heeltemal uit modder gebou is. Die Groot Moskee in die stad is die grootste modderstruktuur ter wêreld. Hier besoek ons ​​die plaaslike smede om te leer hoe hulle tred hou met hierdie tradisie. Dan gaan ons verder uit die stad om vier unieke stamme te perd te besoek om 'n ongelooflike insig te kry in hierdie tradisionele dorpies.
Daarna ry ons na Mopti, 'n bruisende stad langs die grens wat deur die VN -magte beheer word. Dit gee u 'n verdere idee van die voortdurende konflik in hierdie streek.
Deur die jare het ons 'n goeie verhouding opgebou met die inwoners van Dogon Tribe, wat u die besoek en oornag in 'n totaal geïsoleerde dorpie by die rotsagtige vlaktes bied. Die natuurskoon alleen regverdig u besoek. Hier kry u die geleentheid om na 'n heilige masker seremonie te kyk, waar die ouderlinge van die dorp in die voorvaderlike animistiese oortuigings die slegte geeste laat wegskrik en die goeie verwelkom.
Groep A -lede keer terug na Bamako via Segou, waar ons die aflaai van u lughawe sal reël. Groep B -lede gaan na Burkina Faso en besoek Yako, die geboorteplek Thomas Sankara, waarna verwys word as Afrika se Che Guevara. Burkina Faso was die episentrum van die Pan-Afrikanisme en antikoloniale stryd. Tydens u besoek in Yako ontmoet u familielede van Sankara en hoor u meer oor sy geskiedenis en die impak wat dit op die land gehad het.
Dan kom u by Bobo Dioulasso in, waar u die dorpslewe van Burkina sal beleef deur moskees, towerkuns en indrukwekkende rotsformasies te besoek wat stamme tydens hul oorloë as hul vestings gebruik het. U sal afgeleë dorpenaars verken waar dit moontlik is om 'n baie noue (en veilige) ontmoeting met seekoeie en krokodille te hê as wat u ooit gedink het moontlik was!
Die toer eindig in Ouagadougou, die hoofstad van Burkina Faso, waar ons vergesel sal word deur vriende en familielede van Sankara, gevolg deur 'n afskeidspartytjie in die maquis en opelug-kroeë waarmee die Burkinabe sweer.
Hierdie Mali- en Burkina Faso -toer kan gekombineer word met ons Marokko-, Wes -Sahara- en Mauritanië -oorland -toer en dan verder na Togo en Benin Tour. Maak die meeste uit u besoek aan Afrika en kombineer alle toere!
Ons sal ons eie 4WD -motors hê en op kampplekke bly op plekke waar verblyf nie geredelik beskikbaar is nie. Hierdie reis behels 'n taamlike kampplek en is miskien nie so gemaklik soos ons ander reise nie, maar dit bied beslis 'n ervaring wat nie van die pad af is nie. Ons sal in buitengewone mense bly in akkommodasie waarvoor ons instaan.
As gevolg van die logistieke en infrastruktuurbeperkings wat met 'n reis na Mali en Burkina Faso gepaard gaan, is hierdie reis beperk tot 12 deelnemers, met die voorkeur aan mense wat albei lande bespreek.
YPT bly volledig op hoogte van die veiligheidssituasie in beide lande, aangesien hierdie reisplan met baie van ons toere onderhewig kan wees aan verandering, afhangende van die situasie op die terrein; die plaaslike gids en YPT -gids het finale sê oor alle logistieke besluite
Vakansies en feeste in Mali
Nêrens word die verskillende kulture van Mali meer trots vertoon as tydens die land se talle feeste nie. 'N Groot persentasie van Mali -vakansiedae vind in Februarie plaas, insluitend Segou -fees op die Niger en Timboektoe se woestynfees, twee van die land se grootste vieringe. Tydens een van die mees unieke geleenthede in Mali, daal al die inwoners van Djenné af na die Groot Moskee om vars modder aan die beroemdste landmerk van die gemeenskap te help toedien.
Hierdie driedaagse Januarie-fees vind plaas in die normaalweg rustige omgewing van Gouina tussen Kayes en Bafoulabé. Goumbé en jazzmusici tree op tussen die ape en seekoeie wat in die omgewing woon, vol natuurlewe. Die geleentheid bied ook vyf verskillende Kayes -dansgroepe, handwerkwerkswinkels en Senegalrivierwandelinge verby die watervalle.
Fees op die Niger
Hierdie Segou Februarie -fees is gevul met musiek, dans, poppekasvertonings, werkswinkels, handwerkverkopers en pirogue bootresies langs die Nigerrivier. Nie minder nie as 15 van die unieke poppe- en dansstyle van die Segou word verteenwoordig, wat ook baie van die beroemde musikante van Mali lok. Houtsnywerk, skilderye, beeldhouwerke en foto's van die talentvolste kunstenaars van die land word in galerye in die streek vertoon. Akteurs, musikante en poppespelers vergesel eeue oue legendes wat Segoviaanse storievertellers onder die balanzanbome deel.
Die lewendige musiekgebeurtenis van Februarie het moontlik van Essakane na Timboektoe verhuis, maar Robert Plant en Justin Adams speel steeds saam met Mali se talentvolste Tuareg -musikante. Die Woestynfees het ontwikkel van 'n tradisionele Tuareg -byeenkoms gevul met lewendige besprekings en plesier tot 'n internasionale geleentheid van vrede. Tot vandag toe vier feesgangers die Flame of Peace -seremonie van 1996 toe meer as 3 000 vuurwapens in Timboektoe gebrand is. Anders as baie ander musiekfeeste, word die verhoog omring deur niks anders as woestyn nie en die gehoor bly stil en stil. Die meer lewendige partytjies begin gedurende die klein oggendure by nabygeleë disco's.
Die Diamwari -fees was sedert die eerste keer langs die oewer van die Bani -rivier een van die belangrikste geleenthede van Mopti. 'N Naweek van' geluk ', soos die woord in Engels vertaal, vind drie dae aan die einde van Februarie plaas. Die fees bevat reuse poppe van Djenné, Dogon -maskers en ten minste vier verskillende dansgroepe. Besoekers kan unieke handwerk van Mali se talentvolle vakmanne koop. Die wenners van die fees pirogue ras ontvang geld en oorwinningsvlae genoem jonjon.
Die woord BA beteken 'groot' in Engels, en hierdie fees wat elke Maart in die dorp Sôh gehou word, voldoen beslis aan sy naam. Organiese katoen, die grootste uitvoer van Sôh, is in die voorkant, met baie van die belangrikste hooggeplaastes van Mali wat begeleide toere deur die organiese katoen van die dorp kry terwyl teateropvoerings die kinders vermaak. Die hoogtepunt van die fees is egter die kleurvolle trom sirkeldanse van die vrou.
Hierdie April -fees is een van die bekendste byeenkomste van Mali. Die maskers wat die mans gedurende hierdie vyf dae dra, verteenwoordig Amma, die Dogon -godin van die skepping, en vermoedelik bevat hulle die siele van die dooies en verdryf bose geeste. Teen die einde van die geleentheid word vermoed dat buffel- en hiëna -maskers die toekoms van die stam voorspel.
Pleister die Groot Moskee
Elke jaar kondig 'n imam die datum aan tussen einde April en begin Mei wanneer die hele bevolking van Djenné bymekaarkom om vars modder aan die historiese Groot Moskee van die stad toe te dien. Die modder word in kuile ​​voorberei, met jong seuns wat help om dit te roer deur daarin te speel. Vroue en meisies bring water na die mans terwyl hulle dra en pas die modder versigtig op die moskee. Daarna vier die hele Djenné fees met 'n reuse -fees gevul met dans en tromme.
Mali het tans geen passasiersvervoerdiens nie, maar hierdie fees van drie dae vind steeds elke Junie plaas in Kayes, die 'Stad van spore'. Treinkonferensies en debatte word gehou saam met dansopvoerings, konserte, fietswedrenne en worstelwedstryde in Mali en die naburige Senegal.
Mughal invloed Redigeer
Moslems verower Bengale rondom die middel van die dertiende eeu en bring Persiese kultuur en kookkuns saam.  Islamitiese kulinêre invloed kom uit die hoër klasse, wat geleidelik in die plaaslike Hindoe en armer Moslem bevolkings versprei het. Sulke geregte soos biryani, korma en bhuna was vroeër maaltye van die hoër howe, maar die kokke van die Mughals het hul resepte na die laer en middelklas gebring.  Die invloed is versterk tydens die bewind van die Britse Raj, waar Kolkata die toevlugsoord geword het vir baie prominente ballinge Nawabs, veral die familie van Tipu Sultan uit Mysore en Wajid Ali Shah, die verdwene Nawab van Awadh. Die ballinge het honderde kokke en masalchis (speserye -mengers), en namate hul koninklike beskerming en rykdom verminder het, het hulle in die plaaslike bevolking afgewissel. Hierdie kokke het kennis van 'n baie wye verskeidenheid speserye (veral jafran en mace), die uitgebreide gebruik van ghee, en vleis marineer met jogurt en rissie. 
In Bangladesh het hierdie kos 'n algemene tarief vir die bevolking geword, terwyl dit in Wes -Bengale die kos van professionele sjefs was. Verdere innovasies sluit in hfst (ribbetjies wat stadig op 'n tawa gekook word), rezala (vleis in dun jogurt en kardemomsous) en kathi rol (kebabs in 'n wrap). 
Die Mughals het 'n besondere bevestiging op vleis gehad, wat skaapvleis in die gewone Bengaalse kookkuns gebring het, sowel as reeds bekende vleissoorte soos hoender en wildsvleis. 
Verder was tradisionele nageregte hoofsaaklik gebaseer op ryspasta en jaggery, maar onder invloed van Mughal het die gebruik van melk, room en suiker aansienlik toegeneem, asook duur speserye soos kardemom en saffraan. 
Invloed van weduwees Redigeer
In die Hindoe -patriargale tradisie mag weduwees nie voedsel eet wat nie as 'bitter' geklassifiseer sou word nie, wat eksperimente en innovasie noodsaak.  Terwyl die meeste Bengali -kaste vleis en vis geëet het, was dit vir weduwees verbied. Weduwees kon ook nie 'verhitting' voedsel soos sjalot en knoffel gebruik nie, maar gemmer is toegelaat. Hierdie styl het 'n belangrike plek gevind in Bengaalse kerrie in die algemeen, beide vegetaries en nie-vegetariërs. Duur speserye soos saffraan, kaneel of naeltjies is baie spaarsaam gebruik - indien enigsins. Neute, droë vrugte, melk en melkprodukte (soos room, ghee of wrongel) was ook skaars.  Hierdie ekonomiese en sosiale beperkings het Bengaalse weduwees beïnvloed om 'n splinternuwe stel maaltye te skep wat slegs van groente en goedkoop speserye gebruik gemaak het.
Odia Invloed Redigeer
Gedurende die 19de eeu het baie Odia -kokke na Bengale getrek om in die huishoudings van gegoede Bengale gesinne te werk. Hulle is ook aangestel om in huwelike en ander gesinseremonies te kook. Odia Brahmin kook van Puri wat in die Jagannath -tempel gewerk het, bekend as thakurs in Bengale was daar 'n groot aanvraag. Die bekendstelling van Odia -kokke in die Bengaalse kombuise het subtiele, maar beduidende veranderinge in die Bengaalse kookkuns meegebring. Baie van die klassieke Bengaalse geregte was oorspronklik van Odisha, maar is in Bengali -kombuise verfyn deur Odia -kokke. In werklikheid sê sommige navorsers dat geregte soos rasogola (Bengaals rosogolla), kanika (Bengaals misti pulao) en mangsa kawsha (Bengaals kosha mangsho) is die eerste keer aan die Bengaalse kombuise voorgestel deur Odia -kokke, hoewel ander navorsers dit betwis.   Tot op hede is die meeste kokke in Bengali -kombuise en hotelle Odia -kokke. 
Die Chinese van Kolkata vestig hulle oorspronklik aan die einde van die 18de eeu in 'n dorpie Achipur suid van Kolkata, wat later die stad binnekom en uiteindelik in die huidige tuiste in Tangra aan die oostelike rand van Kolkata.  Die mense van Kolkata uit Chinese oorsprong vorm 'n aansienlike en suksesvolle gemeenskap met 'n duidelike identiteit.  Met hierdie identiteit het Chinese kos gekom, wat tans byna elke straathoek in Kolkata beskikbaar was, vanweë die smaak, vinnige kookprosedure en geen ooreenkoms met die oorspronklike Chinese resep behalwe die gebruik van sojasous nie. Dit was meestal Kantonese handelaars en matrose wat hulle eers hier gevestig het en besluit het om te kook met alles wat hulle byderhand het. 
Mettertyd het die invloed van hierdie kookkuns wydverspreid in die hele streek versprei, en dit is in elke stad in Indië en Bangladesh beskikbaar as 'Chinese' kos. Bengaalse immigrante na ander lande het dit ook na die buiteland begin  Indiese Chinese restaurante het op baie plekke in die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk verskyn. 
Indiese Chinese kos kry 'n tweede hupstoot in gewildheid sedert die vyftigerjare toe 'n groot aantal Tibetane na die Indiese gebied na die 14de Dalai Lama -vlug migreer.  Tibetane het hul eie smaakvoorkeure bygevoeg tot die genre, soos die gewilde momo ('n soort kluitjie) of thukpa ('n stewige noedelsop). Tibetane en Nepalees immigrante het gereed werk gekry in die baie kombuise wat nou in feitlik elke straat in Kolkata te vinde is.  Die chop suey het 'n gunsteling geword, en daar is voortdurend oor weergawes soos "American chop suey" en "Chinese chop suey" gepraat. 
Verdeeling van Bengale Edit
Die grootskaalse verplasing langs godsdienstige lyne as gevolg van die verdeling het gelei tot veranderinge in die maaltyd, om te voldoen aan godsdienstige beperkings. In Bangladesh (voormalige Oos -Bengale en Oos -Pakistan) kom Mughlai -voedsel algemeen voor, en bevat voedsel wat minder gewild is in Wes -Bengale, soos beesvleiskebab. Boonop word meer tradisioneel Islamitiese lekkers soos zarda en firni-payesh geëet. Op die platteland van Bangladesh eet baie mense makna gebraai, gekap of rou.  
In Wes -Bengale is die enigste beperking beesvleis, wat slegs van toepassing is op Hindoes.  Gedurende die koloniale tydperk is baie Westerse voedselwinkels in Kolkata gevestig, wat blaardeeg, channa, sjokolade en skyfies veral gewild gemaak het. Geregte soos kap, sous -kotelet, spons -rasogolla en ledikeni.  As gevolg van 'n multi-kulturele gemeenskap, verander die kombuis van Kolkata stad voortdurend en neem groot invloed uit die Chinese en Marwari-smaak.  
Bengaalse kookkuns kan onderverdeel word in vier verskillende soorte geregte, charbya (Bengaals: চর্ব্য), of voedsel wat gekou word, soos rys of vis choṣya (Bengaals: চোষ্য), of voedsel wat gesuig word, soos ambal en tak lehya (Bengaals: লেহ্য), of voedsel wat bedoel is om gelek te word, soos blatjang en peya (Bengaals: পেয়), wat drankies insluit, hoofsaaklik melk. 
Spesialiteite van Chittagong Edit
Mezban feeste is gewild in die hele omgewing, waar kenmerkende "swaar" geregte - geregte ryk aan dierlike vet en suiwelprodukte - aangebied word. Soutwatervis en seekos kom baie voor in hierdie gebiede. Shutki is meer beskikbaar in hierdie streek as in ander dele van die land. 
Spesialiteite van Dhaka Edit
Die Nawabs van Dhaka het die Mughlai -kookkuns na Bengale gebring, en daarmee saam baie Islamitiese elemente wat heeltemal deur die kookkuns van Bangladesj behou is. As gevolg van die hoë koste om Mughlai -voedsel te vervaardig, was die resepte beperk tot die elite -klasse in die koloniale Indië, en het dit stadig uitgebrei namate die ekonomie van Bangladesh gegroei het. Die hooffokus op lam, skaap, beesvleis, jogurt en sagte speserye bepaal die smaak van die styl. Sulke geregte soos kebabbroodjies kachi biriyani gebakte lam, eend en hoender patisapta Kashmiri -tee en korma word steeds by spesiale geleenthede soos Eid en troues bedien.   As gevolg van die hoë klas voedsel, was die gebruik van 'n oormaat hoeveelheid duur bestanddele, soos ghee, en die voedsel in die mond laat smelt noodsaaklik vir die gevoel van die kos. 
Spesialiteite van Kolkata Edit
In Kolkata besit baie plaaslike straatverkopers klein winkeltjies waaruit hulle hul eie tuisgemaakte goedere verkoop.  Artikels soos kase (paneer) geëet kan word of soet gemaak kan word sandesh, rosogolla, of chanar payesh. Melk word veral gebruik in die verskillende soorte Payesh in Kolkata, wat verskil in die gebruik van verskillende korrels en bymiddels, soos dadels, vye en bessies.   Benewens Europese voedsel soos sjokolade, neem Kolkata kulinêre invloed uit sy Chinese diaspora.  Puchka, ook bekend as panipuri, is 'n algemene soort Bengaalse straatkos gemaak met 'n gebakte deegomhulsel en aartappel- en kekerertjievulsel, wat gewoonlik in klein stalletjies langs bhelpuri-, masala chai-, ghugni- en chaatstalletjies voorkom. 
'N Ander kenmerk van Bengaalse kos is die gebruik van die boti (ook in sommige streeksdialekte die dao genoem). Dit is 'n lang geboë lem op 'n platform wat met sy voete vasgehou word; albei hande word gebruik om alles wat gesny word vas te hou en teen die lem te beweeg, wat na die gebruiker kyk. Hierdie metode gee effektiewe beheer oor die snyproses en kan gebruik word om enigiets van garnaal tot groot pampoene te sny. 
'N Korai is 'n kookpot vir die meeste Bengaalse souse en roerbraai. Die dekchi ('n platboompan) word algemeen gebruik vir groter hoeveelhede kook of om rys te maak. Dit het 'n dun, deksel wat ook gebruik word om die stysel uit te druk terwyl rys gaargemaak word. Die tawa word gebruik om roti en paratha te maak.  Die ander prominente kookgerei is 'n hari, 'n pot met 'n ronde bodem. Die drie genoemde vaartuie is almal in verskillende groottes en in verskillende metale en legerings. 
'N Plat metaalspatel, khunti, word gereeld gebruik saam met hata (skep met 'n lang handvatsel), jhanjri (ronde vormige sif soos spatel om kos te braai), die shanrashi (tang om vate uit die vuur te verwyder), die ghuntni (houtmenger) vir die purering van dal, die hout belun chaki (ronde deegbord en deegroller), en die shil nora, wat 'n growwe vorm is van 'n mortier en stamper of slypsteen. Die kuruni word slegs gebruik om kokosneute te rasper. 
Silwerware maak nie deel uit van die tradisionele Bengaalse kookkuns nie. 
Die tipiese Bengaalse tarief bevat 'n sekere volgorde van voedsel - net soos die kursusse van Westerse eet. Twee rye word algemeen gevolg, een vir seremoniële etes soos 'n troue en die daaglikse volgorde.  [ self gepubliseerde bron ]
Bengale eet gewoonlik op die vloer. Hulle eet tradisioneel sonder silwerware,  met 'n groot piesang- of weegbree -blaar wat dien as die bord, of met borde gemaak van gedroogde salblare wat saamgewerk is.
Dit is gebruiklik om gaste kos en drank aan te bied wat pas by die tyd van hul besoek. By etes word gaste eerste bedien, met die moontlike uitsondering van baie ou of baie jong lede van die gasheergesin. Binne die gesin begin die bediening by die senior mans (dié van die hoogste sosiale rang of oudste). Kinders op skoolgaande ouderdom word bedien voor vroue, skoondogters en die kok, wat die laaste is wat eet. 
Voordat kolonisasie plaasgevind het, was die nakoming van maaltye 'n teken van sosiale status, maar met Britse en Portugese invloed en die groei van die middelklas het dit stadig verdwyn. Kursusse word gereeld oorgeslaan of gekombineer met daaglikse maaltye.  [ mislukte verifikasie ] Die jongste huisvroue het gewoonlik maaltye per kursus aan die maaltye bedien, maar toenemende invloed van kerngesinne en verstedeliking het dit vervang.  [ self gepubliseerde bron ] Dit is algemeen om alles op bordjies in die middel van die tafel te plaas, en elke aandete bedien hulself. Seremoniële geleenthede soos troues het vroeër uitgebreide bedieningsrituele gehou, maar professionele spyseniering en eetkamer in buffetstyl is nou algemeen. Groot gesinsgeleenthede en meer uitspattige seremoniële feeste kan egter steeds by hierdie reëls hou.  
Daaglikse maaltye is gewoonlik eenvoudig, gerig op die balans van voeding en maak grootliks gebruik van groente. Die kursusse vorder breedweg van ligter tot ryker en swaarder en gaan deur verskillende smake en smaakreinigers. Rys bly algemeen gedurende die maaltyd en is die belangrikste bestanddeel van die maaltyd, totdat die chaţni (blatjang) kursus. 
Bengaliërs eet baie hoeveelhede vis en soek gewoonlik vars water en brak as hulle maaltye maak. Hulle temper dit ook met phoron. 
Een tradisie sluit in die linkerkant van die cidal vis wat in olie gaargemaak word. 
Bengaalse lekkers het 'n lang geskiedenis. Die Portugese broeder Sebastien Manrique, wat in die 17de eeu in die streek gereis het, het kennis geneem van die menigte melkgebaseerde voedsel en lekkers wat op tradisionele maniere berei is. 
Roshogolla, 'n tradisionele Bengaalse soet, is een van die lekkergoed wat die meeste in Indië verbruik word. Dit versprei na Bengale in 1868. Lekkers op Chhana is vanaf ongeveer die 18de eeu in Oos -Indië bekendgestel, aangesien die proses en tegnologie wat betrokke was by die sintese van "Chhana" deur die Nederlanders in die 1790's bekendgestel is. Die maaskaas "schmierkase" was ook bekend as Nederlandse kaas.  Die vroeëre weergawes van Rossogolla het nie 'n bindende vermoë gehad vir die moderne avatar wat vandag bekend en hoog aangeskryf is nie. Dit was te wyte aan die feit dat die kennis wat betrokke was by die vervaardiging van so 'n lekkergoed onbekend was voordat dit eksperimenteel deur Nobin Chandra Das ontwikkel is en daarna voortdurend verbeter en verder gestandaardiseer is deur sy opvolgers. Verder moet 'n mens duidelik verstaan ​​dat die "chhana" wat in daardie dae vervaardig is, 'n growwe en korrelige variëteit was en 'n lae bindingsvermoë het. Dit is gemaak van sitroensuur en askorbiensuur uit natuurlike uittreksels van vrugte. Hierdie tipe "chhana" kan nie in 'n gewone en ferm vorm gevorm word om soet te maak nie, laat staan ​​Rossogolla. Dit is as gevolg van 'n gedokumenteerde tegnologiese probleem - melksuur (onttrek uit wei) waarmee melk nou gestrem is, is aan die einde van die 18de eeu deur Indiese en Portugese koloniste (saam met asynsuur) in Indië bekendgestel (43) - en dit is hierdie metode dit skep die fyn, gladde moderne "chhana" met 'n hoë bindingskapasiteit - wat nou die belangrikste grondstof vir Bengaalse banketbakkers is. Tans word verwys na Nobin Chandra Das wat die sponsagtige variant van rossogolla uitgevind het 
Laddu (of bekend as 'darbesh' in Bengale) is 'n baie algemene soet in Bangladesh en Wes -Bengale, sowel as in die res van die subkontinent, veral tydens vieringe en feeste.   Hulle bestaan ​​gewoonlik uit meel, ghee/botter/olie en suiker. Alternatiewe resepte kan onder meer gemaak word van klapperskyfies en jaggery, rosyne, gekapte neute, hawermout, khoa, neutmuskaat, kardemom of papawersaad.     Die soet dateer uit die jaar 4 VHJ, waar dit vir medisinale doeleindes gebruik is en om die hormone van die 9-11-jarige meisies se hormone "in toom te hou". 
Pantua is soortgelyk aan gulab jamun, en kan 'n Bengaalse variant van die gereg genoem word. 
Ander lekkers Redigeer
Verskeie variëteite van doi soos mishţi doi, doi met vrugteblom aam doi, vla en ryspoeding (khir of firni)  is ook gewild in Wes -Bengale.
Shôndesh, chhanar jilapi, kalo konfyt, raghobshai, "pantua", "jolbhora shondesh",  "roshbhora", "lord chomchom", Payesh, bundiya, nalengurer shôndesh, malpoa, shor bhaja, langcha, babarsa, en 'n verskeidenheid ander is voorbeelde van lekkers in die Bengaalse kombuis.
Rys is die belangrikste stapelvoedsel in die Birmaanse kookkuns, en weerspieël etlike millennia rysverbouing, wat die eerste keer in die valleie van Chindwin, Ayeyarwady en Thanlwin in die land tussen 11 000 en 5000 v.C.  Teen 3000 vC floreer besproeiing van rys, parallel met die makmaak van beeste en varke deur inwoners.  Benewens rys, kom tee ook uit die grenslande wat Myanmar van China skei, wat 'n jarelange tradisie van teeverbruik en die ontwikkeling van gepekelde tee bekend gemaak het. lafet, wat steeds 'n deurslaggewende rol speel in die Birmaanse rituele kultuur.  
Agrariese nedersettings is gevestig deur voorouers van Myanmar se hedendaagse etnolinguistiese groepe. Uit hierdie nedersettings het 'n opeenvolging van die Birmaanse, Ma, Shan, Rakhine-sprekende koninkryke en systate ontstaan ​​wat nou die hedendaagse Myanmar vorm. Rysverbouing bly sinoniem met die oorwegend Boeddhistiese mense Bamar, Mon, Shan en Rakhine wat die vrugbare laaglande en plato's van die land bewoon. 
Die Birmaanse kookkuns is tot in die moderne tyd aansienlik verryk deur kontak en handel met naburige koninkryke en lande. Die Colombiaanse uitruil in die 15de en 16de eeu het belangrike bestanddele in die Birmaanse kookkunsrepertoire ingebring, insluitend tamaties, chilipepers, grondboontjies en aartappels.  'n Reeks Birmaanse-Siamese oorloë tussen die 16de en 19de eeu het gelei tot die ontstaan ​​van Thaise geïnspireerde lekkernye, waaronder khanon dok, shwe yin aye, mont laat hsaung, en Yodaya mont di. 
Alhoewel rekordhouding van pre-koloniale kulinêre tradisies skaars is, was en bly voedsel diep verweef met die godsdienstige lewe, veral onder Boeddhistiese gemeenskappe, soos 'n voorbeeld van die gee van aalmoese (dāna) en gemeenskaplike feeste satuditha en ahlu pwe (အလှူပွဲ). Een van die min oorblywende pre-koloniale kookboeke is die Sadawhset Kyan (စား တော် ဆက် ကျမ်း, lit. 'Treatise on Royal Foods'), geskryf op 'n palmblaarmanuskrip in 1866 tydens die Konbaung -dinastie.  Deur die Konbaung -dinastie (16de tot 19de eeu) het uitgebreide voedselbereidings 'n sentrale rol gespeel in belangrike hofseremonies (bv. Naamplegtighede, huwelikseremonies, ens.), Insluitend as rituele aanbiedings aan Hindoe en inheemse gode, en as feesmaaltye vir deelnemers. 
Britse heerskappy in Birma tussen die 19de en 20ste eeu het gelei tot die stigting van Birmaanse Indiese en Sino-Birmaanse gemeenskappe wat nuwe kooktegnieke, bestanddele, koswoordeskat en samesmeltingsgeregte bekendstel wat nou as 'n integrale deel van die Birmaanse kombuis beskou word.  Dit wissel van Indiese brood soos naan en paratha tot Chinese roerbraai tegnieke en bestanddele soos tofu en sojasous.
Tradisioneel eet die Birmaanse maaltye van borde op 'n lae tafel of daunglan, terwyl hy op 'n bamboesmat sit.  Geregte word gelyktydig bedien en gedeel.  'n Tradisionele maaltyd bevat gestoomde wit rys as die hoofgereg vergesel van Birmaanse kerrie, 'n ligte sop of consommé, en ander bykosse, waaronder gebraaide groente, Birmaanse fritters en nou ja (ငါးပိ ရည် ကျို), 'n bord vars en geblansjeerde groente bedien met ingelegde visdip. Die ete word dan afgesluit met 'n stukkie palmsuiker of lafet (gegiste teeblare). 
Uit eerbied word die oudste maaltye altyd eerste bedien voordat die res aansluit, selfs as die oudstes afwesig is, word die eerste stukkie rys uit die pot gegooi en opsy gesit as respek vir die ouers, 'n gebruik wat bekend staan ​​as jy cha (ဦး ချ, lit. 'eerste opdiening'). 
Die Birmaanse eet tradisioneel met hul regterhand en vorm die rys met net die vingerpunte in 'n klein bal en meng dit met verskillende stukkies voordat dit in hul mond kom.  Eetstokkies en lepels in Chinese styl word gebruik vir noedelgeregte, hoewel noedelslaai meer geneig is om net met 'n lepel geëet te word. Gereedskap in Westerse styl, veral vurke en messe, het die afgelope jaar geld gekry.
Godsdienstige praktyke Redigeer
Die land se uiteenlopende godsdienstige samestelling beïnvloed sy kombuis, aangesien Boeddhiste beesvleis en Moslemvarkies vermy. Beesvleis word deur godsdienstige Boeddhiste en boere as taboe beskou, omdat die koei hoog aangeskryf word as 'n lasdier.  Vegetarisme word algemeen beoefen deur Boeddhiste gedurende die drie maande lange Vassa (ဝါတွင်း) tussen Julie en Oktober, sowel as gedurende Uposatha-dae, weerspieël in die Birmaanse woord vir "vegetariër" thet daai lut (သက်သတ်လွတ်, lit. 'vry van moord'). Gedurende hierdie tyd hou vroom Boeddhiste agt of meer voorskrifte in, insluitend vasreëls wat voedselinname beperk tot twee daaglikse maaltye (dit wil sê ontbyt en middagete) wat voor die middag geneem word.
In tradisionele Birmaanse medisyne word voedsel in twee klasse verdeel: verwarming (အပူ စာ, apu za) of afkoel (အအေး စာ, a-ja), gebaseer op die uitwerking daarvan op u liggaamstelsel, soortgelyk aan die Chinese klassifikasie van voedsel.  Voorbeelde van verhitting van voedsel sluit in hoender, bitter spanspek, durian, mango, sjokolade en roomys. Voorbeelde van verkoelingsvoedsel sluit in varkvleis, eiervrug, suiwelprodukte, komkommers en radyse.
Die Birmaanse het ook verskeie taboes en bygelowe oor verbruik tydens verskillende geleenthede in 'n mens se lewe, veral tydens swangerskap. Byvoorbeeld, swanger vroue is nie veronderstel om chili te eet nie, omdat hulle glo dat dit ywerige hare op die kopvel veroorsaak. 
Birmaanse geregte word nie met presiese resepte gekook nie. Die gebruik en gedeelte van die bestanddele kan wissel, maar die presiese tydsberekening is van uiterste belang.   Birmaanse geregte kan gestoof, gekook, gebraai, gebraai, gestoom, gebak of gebraai word, of enige kombinasie van die genoemde tegnieke.  Birmaanse kerrie gebruik slegs 'n handvol speserye (in vergelyking met Indiërs) en gebruik meer vars knoffel en gemmer. 
In die breë is die Birmaanse kookkuns verdeel tussen die kookkuns van Bo -Myanmar, wat in die binneland geleë is, en laer Myanmar, omring deur talle riviere, rivierdelta's en die Andamansee.  Afwykings tussen plaaslike kookkuns word grootliks aangedryf deur die beskikbaarheid van vars bestanddele. Myanmar se lang kuslyn bied 'n oorvloedige bron van vars seekos, wat veral verband hou met die Rakhine -kookkuns.  Suid -Myanmar, veral die gebied rondom Mawlamyaing, is bekend vir sy kookkuns, soos die Birmaanse spreekwoord lui: "Mandalay vir welsprekendheid, Yangon om te roem, Mawlamyaing vir kos."  [Nota 2]
Die kombuis in Laer Myanmar, insluitend Yangon en Mawlamyaing, maak uitgebreide gebruik van vis- en seekosprodukte soos vissous en ngapi (gegiste seekos).  Die kombuis in Bo -Myanmar, insluitend die Bamar -hartland (Mandalay, Magway en Sagaing Regions), Shan State en Kachin States, is geneig om meer vleis, pluimvee, peulgewasse en boontjies te gebruik.  Die speserye en die gebruik van vars kruie wissel na gelang van die streek waar Kachin en Shan kerries dikwels meer vars kruie gebruik. 
Fusion Chettiar (ချစ်တီး ကုလား) kookkuns, afkomstig van die Suid -Indiese kombuis, is ook gewild in stede.
Omdat daar nie 'n gestandaardiseerde romaniseringstelsel vir gesproke Birmaans bestaan ​​nie, word uitsprake van die volgende geregte in moderne standaard Birmaanse benaderde met behulp van IPA verskaf (sien IPA/Birmaans vir meer inligting).
Bewaarde voedsel Wysig
Myanmar is een van baie min lande waar tee nie net gedrink word nie, maar ook geëet word as lahpet, gepekelde tee, bedien met verskillende toebehore.   Die gebruik van die eet van tee dateer in die hedendaagse Myanmar terug na die prehistoriese oudheid, wat die nalatenskap weerspieël van inheemse stamme wat teeblare in bamboesbuise, bamboesmandjies, weegbree-blare en potte gegis het.  Hierdie jarelange geskiedenis word weerspieël in die Birmaanse taal, wat een van die min wêreld tale is waarvan die woord vir "tee" nie etimologies teruggevoer word na die Chinese woord vir "tee" nie (sien etimologie van tee).  Teeblare word tradisioneel deur die Palaung -mense verbou.  Gepekelde teeblare speel vandag steeds 'n belangrike rol in die Birmaanse kultuur.  Ngapi (ငါးပိ), 'n gegiste pasta gemaak van gesoute vis of garnale, word beskou as die hoeksteen van enige Birmaanse tradisionele maaltyd. Dit word gebruik om baie sop, slaaie, kerrie en geregte en speserye te speseryer, wat 'n ryk umami -geur gee.  Die ngapi van die staat Rakhine bevat geen of min sout en gebruik mariene visse. Intussen is ngapi gemaak met varswatervis algemeen in die Ayeyarwady- en Tanintharyi -streke. Ag ja (ငါးပိ ရည်) is 'n noodsaaklike deel van die Karen- en Bamar -kookkuns, waarin 'n sousdip van ngapi gekook in verskillende groente en speserye word bedien met geblansjeerde en vars groente, soortgelyk aan Thai naam phrik, Indonesies lalab, en Maleis ulam.
Pon julle gyi (ပုံး ရည် ကြီး), 'n dik, souterige swart pasta van gegiste boontjies, is gewild in die Bamar -hart. Dit word gebruik om te kook, veral saam met varkvleis, en as slaai met grondboontjiebotterolie, gekapte uie en rooi chili. Bagan is belangrik pon julle gyi produsent. 
Die Birmaanse kookkuns bevat ook 'n wye verskeidenheid ingelegde groente en vrugte wat in olie en speserye of in pekel- en ryswyn bewaar word.  Eersgenoemde, gebel thanat (သ နပ်), is soortgelyk aan Suid -Asiatiese piekels, insluitend mango -piekel. Laasgenoemde word genoem kenvleis (ချဉ် ဖတ်), en sluit piekels in soos mohnyin gyin.
Die mees algemene stapelvoedsel in Myanmar is gestoomde rys, genoem htamin (ထမင်း). Geurige, aromatiese variëteite van wit rys, insluitend poot hsan hmwe (ပေါ်ဆန်း မွှေး), is gewild. Laer-amilose variëteite van klewerige rys, wat genoem word koop hnyin (ကောက်ညှင်း), kom ook voor in die Birmaanse kombuis, insluitend 'n pers variëteit ngacheik (င ချိပ်). Verbruikers in die noordelike hooglande (byvoorbeeld Shan-staat) verkies klewerige, laer-amilose-variëteite koop hnyin en kauk sei, terwyl verbruikers in laer delta-streke voorkeur gee aan variëteite met hoër amilose kauk chaw en kauk kyan.  Laer-amilose rys word algemeen gebruik in tradisionele Birmaanse versnaperinge mont.  Terwyl rys tradisioneel eenvoudig geëet word, is gegeurde weergawes soos botterrys en klapperrys alledaags. 
Htamin gyaw (ထမင်းကြော် [tʰəmɪ́ɴ dʒɔ̀]) - gebraaide rys met gekookte ertjies, soms met vleis, wors en eiers. 
San byok (ဆန်ပြုတ် [sʰàɴbjoʊʔ]) - rys congee met vis, hoender of eend wat dikwels aan gestremdes gevoer word.
Danbauk (ဒံ ပေါက် [dàɴbaʊʔ], van Persies dum pukht)-Birmaanse Biryani-styl met hoender of skaapvleis bedien met mango-piekel, vars slaai gesnyde uie, gesnyde kool, gesnyde komkommers, gegiste lemmetjies en suurlemoene, gebakte gedroogde pepers en sop  
Htamin jin (ထမင်း ချဉ် ‌ [tʰəmíɴ dʒɪ̀ɴ]) - 'n rys-, tamatie- en aartappel- of visslaai wat in ronde balletjies geknie word, geklee en gegarneer met bros gebraaide ui in olie, tamarindsous, koljander en sprietuie, dikwels met knoffel, Chinese grasuiewortels, gebraaide heel gedroogde chili, gegrilde, gedroogde, gebakte boontjies (pebok) en gebakte gedroogde tofu (tohu gyauk kyaw) aan die kant  (သင်္ ကြန် ထမင်း [ðədʒàɴ tʰəmɪ́ɴ])-volledig gekookte rys in kerswater wat bedien word met ingelegde mariene pruime 
Die Birmaanse kookkuns gebruik 'n wye verskeidenheid noedels, wat in sop, slaaie of ander droë noedelgeregte berei word en gewoonlik buite die middagete of as 'n peuselhappie geëet word.  Vars, dun rysnoedels genoem mont bat (မု န့ ် ဖတ်) of mont di (မု န့ ် တီ), is soortgelyk aan Thai khanom ken, en verskyn in die nasionale gereg van Myanmar, mohinga. Die Birmaanse kookkuns het ook 'n kategorie rysnoedels van verskillende groottes en vorms nan, insluitend nangyi (နန်း ကြီး), dik udonagtige noedels nanlat (နန်း လတ်), mediumgrootte rysnoedels nanthe (နန်း သေး), dunner rysnoedels en nanbya (နန်း ပြား), plat rys noedels.  Sellofaan -noedels, genoem kyazan (ကြာ ဆံ, lit. 'lotusdraad') en noedels op koring genoem khauk swe (ခေါက်ဆွဲ),  word dikwels gebruik in slaaie, sop en skyfies. 
Droë of gebakte noedelgeregte sluit in:
Kat kyi kaik (ကတ် ကြေး ကိုက် [kaʔtɕígaɪʔ], lit. 'met 'n skêr gebyt') - 'n suidelike kusgereg (uit die Dawei -omgewing) van plat rysnoedels met 'n verskeidenheid seekos, landvleis, rou boontjiespruite, boontjies en gebakte eiers, vergelykbaar met pad Thais 
Meeshay (မြီး ရှေ [mjíʃè]) - rysnoedels met vark of hoender, boontjiespruite, rysmeelgel, rysmeelkoekies, geklee met sojasous, gesoute sojaboon, rysasyn, gebraaide grondboontjie -olie, brandrissieolie en versier met skerp gebakte uie, fyngedrukte knoffel, koljander en gepekelde wit radyse/mosterdgroente
Mont di - 'n uiters gewilde en ekonomiese kitskosgereg waar rys vermicelli geëet word met 'n paar speserye en sop van ngapi, of as 'n slaai met vispoeier en speserye.
Panthay khao swè (ပန်း သေး ခေါက်ဆွဲ [páɴðé kʰaʊʔ sʰwɛ́]) - halal eiernoedels met gekruide hoenderkerrie. Die gereg hou verband met die Panthay -gemeenskap, 'n groep Birmaanse Chinese Moslems. 
Sigyet khauk swè (ဆီချက်ခေါက်ဆွဲ [sʰìdʑɛʔ kʰaʊʔ sʰwɛ́]) - koringnoedels met eend of vark, gebraaide knoffelolie, sojasous en gekapte sprietuie. Die gereg kom van die Sino-Birmaanse gemeenskap 
Mohinga (မု န့ ် ဟင်းခါး [mo̰ʊɴhíɰ̃ɡá]) - die nie -amptelike nasionale gereg, gemaak met vars dun rysnoedels in 'n visbouillon met uie, knoffel, gemmer, sitroengras en sagte piesangstamkerne, bedien met gekookte eiers, gebakte viskoekie en Birmaanse fritters 
Ohn-no khauk swè (အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲ [ʔóʊɴno̰ kʰaʊʔsʰwɛ́]) - kerrie hoender en koring noedels in 'n kokosmelk sous. Dit is vergelykbaar met Maleisieslaksa en Noord -Thaikhao soi
Kyay o (ကြေးအိုး [tʃé ʔó]) - rysnoedels in 'n sous van varkensvleis en eier, tradisioneel bedien in koperpot 
Kawyei khao swè (ကော်ရည်ခေါက်ဆွဲ [kɔ̀ jè kʰaʊʔ sʰwɛ́])-noedels en eend (of vark) gebraai met vyf speserye poeier in sous met eiers, vergelykbaar met Singaporese/Maleisiese lor mee
My swaan (မြူ စွမ် [mjù swàɴ]) - dun koringnoedels, bekend as misua in Singapoer en Maleisië. Dit is 'n gewilde opsie vir gestremdes, gewoonlik met hoenderbouillon.
Shan khauk swé (ရှမ်းခေါက်ဆွဲ [ʃáɴ kʰaʊʔsʰwɛ́]) - rysnoedels met hoender of gemaalde varkvleis, uie, knoffel, tamaties, chili, gebreekte grondboontjies, jong sneeu -ertjie, bedien met tofu -fritters en ingelegde mosterdgroente 
Birmaanse slaaie (Birmaans: အ သုပ် getranslitereer athoke of athouk) is 'n uiteenlopende kategorie inheemse slaaie in die Birmaanse kombuis. Birmaanse slaaie word gemaak van gekookte en rou bestanddele wat met die hand gemeng word om 'n wye verskeidenheid geure en teksture te kombineer.  Birmaanse slaaie word geëet as selfstandige versnaperings, as bykosse saam met Birmaanse kerrie en as voorgereg. 
Lahpet klop (လက်ဖက်သုပ် [ləpʰɛʔ ðoʊʔ]) - 'n slaai van ingelegde teeblare met gebakte ertjies, grondboontjies en knoffel, geroosterde sesam, vars knoffel, tamatie, groenrissie, gebreekte gedroogde garnale, gemarineerde gemmer en geklee met grondboontjie -olie, vissous en limoen [ 3]
Gin klop (ချင်း သုပ် ‌ [dʒɪ́ɰ̃ ðoʊʔ]) - 'n slaai van ingelegde gemmer met sesamsaad 
Khauk swoke (ခေါက်ဆွဲ သုပ် [kʰaʊʔsʰwɛ́ ðoʊʔ]) - koringnoedelslaai met gedroogde garnale, gerasperde kool en wortels, gekap met gebraaide grondboontjie -olie, vissous en limoen
Laat seun maak (လက် သုပ် စုံ [lɛʔ θoʊʔzòʊɴ]) - soortgelyk aan htamin stoot met gekerfde groen papaja, gesnipperde wortel, ogonori -seemos en dikwels koringnoedels
Nan gyi tik (နန်း ကြီး သုပ် [náɰ̃dʒí ðoʊʔ]) of Mandalay mont di, dik rysnoedelslaai met kikkererwtenmeel, hoender, viskoekie, uie, koljander, sprietuie, fyngemaakte gedroogde rissie, gekook met gebraaide bros ui -olie, vissous en limoen 
Samusa klop (စမူဆာ သုပ် [səmùsʰà ðoʊʔ]) - samosa slaai met uie, kool, vars kruisement, aartappelkerrie, masala, chilipoeier, sout en limoen 
Kya zan klop - glas vermicelli slaai met gekookte garnale julienne en fyngemaakte kerrie eiers en aartappels.
Birmaanse kerrie verwys na 'n uiteenlopende verskeidenheid geregte in die Birmaanse kombuis wat bestaan ​​uit proteïene of groente wat in 'n basis van aromate gestoom of gestoof word.  Birmaanse kerrie verskil oor die algemeen van ander Suidoos -Asiatiese kerrie (bv. Thaise kerrie) deurdat Birmaanse kerrie gebruik maak van gedroogde speserye, benewens vars kruie en aromatiese vrugte, en dikwels ligter is.  Die mees algemene variëteit kerrie word genoem sibaan (ဆီပြန် lit.'olieopbrengste'), wat gekenmerk word deur 'n laag olie wat van die sous en vleis skei nadat dit gekook is.  Vark, hoender, bok, garnale en vis word algemeen in Birmaanse kerrie voorberei.
Varkvleis sibaan (ဝက်သား ဆီပြန်) - klassieke Birmaanse kerrie met vetterige varkvleis 
Hoender sibaan (ကြက်သား ဆီပြန်) - die klassieke Birmaanse kerrie, bedien met 'n dik sous aromatiese  
Bachelor's chicken curry (ကြက် ကာလသား ချက်) - 'n rooi en waterige hoenderkerrie gaar met kalbas  
Bok hnat (ဆိတ်သား နှပ်) - 'n gesmoorde bokkerrie, gekruid met masala, kaneelstokkies, lourierblaar en naeltjies 
Weet ook hoe (ငါးသလောက်ပေါင်း [ŋəθəlaʊʔbáʊɴ]) - 'n kerrie van hilsa -vis en tamaties, wat stadig prut om die visbene te smelt 
Eierkerrie (ဘဲဥ ချဥ်ရည်ဟင်း) - 'n suur kerrie gemaak met hardgekookte eend of hoendereiers, gekook in tamarindpasta en fyngedrukte tamaties 
In die Birmaanse kombuis vergesel sop gewoonlik maaltye met rys en noedels, en word daarvolgens gekombineer om kontrasterende geure te balanseer. Sop met 'n ligte geur, genoem hin gyo (ဟင်းချို) word bedien met souterige geregte, terwyl suur sop, genaamd chinyay hin (ချဉ် ရည် ဟင်း), word gekombineer met ryk, vetterige Birmaanse kerrie. 
Thizon chinyay (သီး စုံ ချဉ် ရည် [θízòʊɴ tʃìɴjè], aangesteek: 'suur sop van verskillende groente'), gekook met kluitjie, damesvinger, eiervrug, groenbone, aartappel, uie, gemmer, gedroogde rissie, gekookte eiers, gedroogde gesoute vis, vispasta en tamarinde , is 'n verhoogde weergawe van chinyay hin, en bedien tydens feestelike geleenthede. 
Ander korrels en brode Redigeer
Indiese brood word gereeld in Myanmar geëet vir ontbyt of teetyd. Palata (ပလာတာ), ook bekend as htattaya (ထပ် တစ်ရာ), 'n skilferde gebraaide platbrood wat met Indiese paratha verband hou, word gereeld saam met kerrievleis geëet of as nagereg met strooisuiker  nanbya (နံ ပြား), 'n gebakte platbrood, word saam met enige Indiese geregte geëet.  Ander gunstelinge sluit in ai arme (အာလူး ပူ ရီ), chapati (ချ ပါတီ), en appam (အာ ပုံ).  
(ရှမ်း တိုဟူး [ʃáɴ tòhú]) - 'n tofu van Shan -oorsprong gemaak van kikkererwtenmeel, geëet as fritters, in 'n slaai of in papvorme
'N Sin kyaw (အစိမ်း ကြော် [ʔəséɪɴdʒɔ̀]) - kool, blomkool, wortel, groenbone, babamielies, mieliemeel of tapioca -stysel, tamaties, inkvisous 
Ngapi daung (ငါးပိထောင်း)-'n pittige spesery in Rakhine-styl gemaak van ngapi en groen chili
Weet jy dit (ငါး ပေါင်း ထုပ် [ŋəbáʊɴ doʊʔ])-'n gestoomde pakkie gemengde groente en garnale in Mon-styl, toegedraai in morinda- en piesangblare 
Nat die ken (ဝက်သား ချဉ် [wɛʔ θə dʑɪ̀ɴ])-bewaarde varkvleis in rys in Shan-styl 
Die Birmaanse kombuis het 'n wye verskeidenheid tradisionele versnaperinge montwat wissel van soet nageregte tot hartige kosse wat gestoom, gebak, gebraai, diep gebraai of gekook word. Tradisionele Birmaanse koekies, bestaande uit groente of seekos wat gekap en gebraai is, word ook as versnaperinge of as toebroodjies geëet. 
Hpet htok (lit. 'blaaromslag', ဖက်ထုပ် [pʰɛʔtʰoʊʔ]) - vleis, deegpapier, gemmer, knoffel, peperpoeier en sout. Gewoonlik bedien met sop of noedels.
Samusa (စမူဆာ [səmùzà])-Samosa in Birmaanse styl met skaapvleis en uie bedien met vars kruisement, groenrissie, uie en limoen (ဝက်သား တုတ် ထိုး [wɛʔθá doʊʔtʰó])-varkvleisafval gaar in ligte sojasous en geëet met rou gemmer en chili sous.
Htamane (ထမနဲ [tʰəmənɛ́]) - nagereg gemaak van klewerige rys, gerasperde klappers en grondboontjies
Mont laat hsaung (မု န့ ် လက် ဆောင်း [mo̰ʊɴlɛʔsʰáʊɴ]) - tapioka of rysnoedels, klei -rys, gerasperde klapper en geroosterde sesam met stroop in klappermelk 
Sanwin makin (ဆ နွင်း မ ကင်း [sʰà.nwɪ́ɴ məgɪ́ɴ]) - semolina -koek met rosyne, okkerneute en papawersaad 
Shwe yin aye (ရွှေ ရင် အေး [ʃwè jɪ̀ɴ ʔé]) - agarjellie, tapioka en sago in klappermelk (ပုသိမ် ဟ လ ဝါ [pəθèɪɴ ha̰ləwà]) - 'n taai soetvleis gemaak van klewerige rys, botter, klappermelk,  geïnspireer deur Indiese halwa
Hpaluda (ဖာ လူ ဒါ [pʰàlùdà]) - rooswater, melk, klapperjellie, klapperskyfies, soms bedien met eiervla en roomys, soortgelyk aan Indiese falooda 
Ngapyaw baung (ငှက် ပျော ပေါင်း)-'n Mon-nagereg van piesangs gestoof in melk en klapper, en versier met swart sesam 
Het hlaing mont gesien (စော လှိုင် မု န့ ်)-'n gebakte soet in Rakhine-styl, gemaak van gierst, rosyne, klapper en botter
Vrugte en vrugte bewaar Edit
Myanmar het 'n wye verskeidenheid vrugte, meestal van tropiese oorsprong. Vrugte word algemeen as 'n peuselhappie of nagereg geëet.  Terwyl die meeste vrugte vars geëet word, word 'n paar, insluitend jengkol, gekook, gebraai of andersins gekook. Gewilde vrugte sluit in piesang, mango, waatlemoen, papaja, jujube, avokado, pomelo en koejawel.  Ander sluit in mariene pruim, mangosteen, suikerappel, rambutan, durian, jackfruit, lychee en granaatappel. Birmese vrugte konserwe, genoem jy (ယို), word ook algemeen as selfstandige versnaperinge geëet. Die algemeenste is vrugtebakkies gemaak van vy, jujube, mariene pruim, sitrus, mango, pynappel en durian.
Tee is die nasionale drank van Myanmar, wat die invloed van Boeddhisme en sy siening oor matigheid weerspieël.  Tee staan ​​sentraal in die Birmaanse eetkultuur, gratis groen tee word gewoonlik aan restaurante en teeswinkels bedien.  Verskeie vloeibare mengsels gemaak van vrugte en klappermelk, insluitend suikerriet sap, en mont laat hsaung (မု န့ ် လက် ဆောင်း) is ook gewild.  Inheemse gegiste drankies soos palmwyn word ook regoor die land aangetref. Tydens 'n tradisionele Birmaanse maaltyd word drankies nie gereeld bedien nie; die gewone vloeibare verversing is 'n ligte sous of 'n konsum wat uit 'n gemeenskaplike bak bedien word.
Birmaanse tee Wysig
Gewone groen tee, yay nway gyan (ရေနွေးကြမ်း, letterlik 'ru -teewater'), is 'n gewilde vorm van tee wat in Myanmar gedrink word.  Teeblare word tradisioneel verbou in Shan State en Kachin State.  Melktee, genoem laphet yay cho (လက်ဖက်ရည် ချို), gemaak met sterk gebroude swart teeblare, en versoet met 'n pasgemaakte verhouding van kondensmelk en ingedampte melk, is ook gewild.  
Palmwyn, genoem htan ja (ထန်း ရည်), gemaak van die gegiste sap van die pap, word tradisioneel in landelike dele van Bo -Myanmar verteer  Etniese gemeenskappe, waaronder die Kachin en Shan, brou ook plaaslike maanskyn.  Verskeie etniese minderhede brou tradisioneel alkoholiese drank met rys of klewerige rys genaamd khaung [my] (ခေါင် ရည်).  Die khaung van die Chin -mense word gebrou met giersaad.  Plaaslik gebroude biere sluit in Irrawaddy, Mandalay, Myanmar en Tiger. 
Eet-restaurante wat gestoomde rys bedien met tradisionele Birmaanse kerrie en geregte word genoem htamin saing (ထမင်းဆိုင် lit. 'ryswinkel').
Tydens die Britse bewind in Birma het Birmaanse Indiane teewinkels aan die land bekendgestel, eers bekend as kaka hsaing, wat later ontwikkel het in teeshops genoem laphet yay hsaing (လက်ဖက်ရည်ဆိုင်) of kaphi (က ဖီး), laasgenoemde woord uit Frans kafee. Die Birmaanse teewinkelkultuur het ontstaan ​​uit 'n kombinasie van Britse, Indiese en Chinese invloede gedurende die koloniale periode.  Teeswinkels kom oor die hele land voor en vorm 'n belangrike deel van die gemeenskaplike lewe.   Sommige Birmaanse teewinkels is tipies die hele dag oop, en is geskik vir plaaslike inwoners, langafstandbestuurders en reisigers. Die Birmaanse kom gewoonlik in teewinkels bymekaar om melktee te drink wat bedien word met 'n uitgebreide reeks versnaperinge en maaltye. 
Straatkosstalletjies en smouse is 'n kenmerk van die Birmaanse stedelike landskap, veral in groot stede soos Yangon.  Birmaanse slaaie, versnaperinge en koekies is veral gewilde straatvoedsel.  In die afgelope jaar het sommige groot stede die verskaffers van straatvoedsel ingeperk. In 2016 het Yangon die stad se 6 000 straatverkopers verbied om voedsel op groot snelweë te verkoop, en dit verplaas na formele nagmarkte wat deur die stad opgerig is. 
Nagmarkte, genoem nuwe zay (ည ဈေး), is 'n kenmerk van baie Birmaanse dorpe en stede. Koloniale waarnemers het reeds in 1878 kennis geneem van Birmaanse straatmakers wat tydens "nagbasare" lekkernye soos vrugte, koeke en laphet verkoop het.  Die strate rondom groot markte gedurende die dag, soos die Zegyo -mark in Mandalay, verdubbel gewoonlik gedurende die aande as tydelike nagmarkte.