Rustenburg-suid verwerp die AS van 2015 se besluit | hier staan ek
Verder méér verwerp ons enige besluite van die Algemene Sinode en meerdere kerkvergaderings wat besluite neem wat bots met die Woord van God of geregverdig word vanuit ’n humanistiese, filantropiese raamwerk. Ons glo in God, die openbaring van Sy Woord, dat dit die bron is vanSy Wil en dat ons daaraan gehoorsaam moet wees en nie aan menslike oortuigings en drange nie. Die Woord kan nie aangepas word by die kultuur nie, die kultuur moet aanpas by die Woord. Tanya O'Connor blog - "Dag-tot-dag"
JY LEES NOU Tanya O'Connor blog - "Dag-tot-dag"
Kom élke dag terug vir nog inspirasie.
Hoe word babas gemaak?
Hoe het dit gebeur? Hoe het ek swanger geraak? Ja, ek weet, ek weet . . . . maar hoe het dit met die aan-die-gang-, altyd-aan-die-hardloop-Tanya gebeur? Ek het nogal vanoggend 3:15 vm. daaraan gedink.
Ek het nooit aan babas gedink toe ek klein/jonger was nie, ek het nie aan babas gedink ná skool nie. Ek moes oorleef, met 'n ma wat aan depressie gely het vandat ek 11 jaar oud was, het trou en babas nie in my gedagtes opgekom nie. Ek moes 'n paar boeke gaan koop om van babas te leer, sy het my nooit van hulle vertel nie. Ja, jy lees reg! Ek het wel met babas en kinders in kontak gekom.
'n Vriendin, Ilse, was die eerste in my vriendkring wat 'n baba gehad het. Ek was maar lugtig vir die bondeltjie mens. Nou is die bondeltjie mens groot en sy Tannie Tanya het hom 'n paar jaar gelede aan AC/DC voorgestel.
Ek ontmoet Ilse die afgelope naweek vir koffie en wat gee sy my? 'n CD van Rockabyes for Babies deur AC/DC, my mond het letterlik oopgehang. Sy verduidelik toe dat die tromme en kitare oorgevat is deur "bells". Ek kon dit nie glo nie! Ek was aangenaam verras. Sy vertel my haar seun Johan het gesê, "he is just returning the favour" , klein Rory moet ook na hierdie groep luister.
Rory en ek luister nou saans na AC/DC se Rockabyes en ons slaap heerlik. Ja, ja, die arme kjent met 'n ma soos mwa!
Ek glo klein Rory het net op die regte tyd gekom. Ek het my binneste skoongemaak van enigiets wat nog weggekruip het in 2009. Ek het vrede gemaak met dit wat nog êrens in my kop gepla het. Ek het besluit niks gaan my meer ontstel nie. Ek het besluit ek gaan nie my emosies vermors op mense/gebeure/dinge wat dit nie werd is nie. Ek het tot die besef gekom dat ek tevrede en gelukkig is, dat niks my meer jaag nie. Ook dat ek niks aan dié rondom my of aan myself hoef te bewys nie.
In 2009 het ek begin skryf oor EK, in 2009 het ek my siel oopgeskryf. Ek het wel voorheen 'n motorrubriek vir die plaaslike koerant geskryf, advertensies vir die maatskappy waar ek gewerk het, maar nie soos ek nou skryf nie.
'n Salige lap van rus kom lê op my skouers, Chivas lê en snork langs my op die bed. Die wind hardloop om die huis se hoeke en die haantjie van langsaan sê hallo vir die dag.
Ek het swanger geword, want my lyf het gesê dis nou oukei, ou girl, jy het my vrede gegee en nou gaan ek jou 'n groot geskenk gee.
Wanneer ek dink aan hoe my binneste voel en lyk, kan ek dit net vergelyk met 'n bergstroom. Dit kabbel oor vele klippe en heel onder kan 'n mens bakhand gaan staan en water drink wat soos lemonade smaak.
Dit was 'n harde uithourit tot hier, 5:39 vm., 21 Julie 2010, maar dit was 'n goeie rit. Ek het geleer hoe om bo-op die lewe se galloperende perd te bly. Die perd het my 'n paar keer aan die voet gesleep, maar ek het weer opgeklim.
Ek onthou 'n spesifieke vers uit Spreuke, uit my ouma se Engelse Bybel. "Since the Lord is directing our steps, why try to understand what happens along the way."
Dankie vir nou, dankie dat ek hier kan wees, dankie vir liefde en vrede, en dankie vir Rory!
Ek staan voor my skoenkas, ek het toe ek laas getel het, 152 paar skoene! Ja, ja, ja, ons almal het ons ou probleempies, myne is skoene en handsakke. Ek is vandag lus om iets spesiaals aan te trek, op die bed lê my keuses. Daar is 'n wit gewaad wat lekker los sit om my maag en 'n wit broek met genoeg plek vir die groeiende Rory. Daarmee saam dra ek 'n pasjmina van 'n ou gordyn wat ek op 'n Kersuitstalling by 'n vriendin se teetuin gesien het. Dit is gemaak van satynmateriaal, geborduur met fluweelrose.
En nou soek ek 'n paar skoene om daarmee saam te gaan. Daar is sulke plat fluweelskoene met satynrose opgewerk, net die skoen om te pas by die pasjmina, maar . . . helaas nie net het my maag gegroei nie, maar my voete ook. Die skoene is beslis nou te klein en ek lyk skoon potsierlik met my klein skoene. My voete swel onmiddellik nog meer op en ek skop die skoene dat hulle doer trek.
My trouring is ook buite die kwessie en my horlosie begin nou swaar word. Eintlik begin dit my druk en ek sal maar 'n ander een moet gaan aansit as ek weer my juwelier besoek. Die kan juis my siel so uittrek en hy moet net versigtig wees, een van die dae kry hy 'n volstruisleer-handsak met baie knoppies teen die oor! Gelukkig swel my oorlelletjies darem nie op nie en 'n handsak sal altyd pas.
Ek wonder nog soms, kan hierdie prentjie die waarheid wees. Wel, as ek so afkyk na my hande en voete en ek gee myself 'n seer knyp, dan weet ek dit is 'n werklikheid.
Ek is 42 jaar oud en een van die dae vir die eerste keer ma. Ek het al vulletjies grootgemaak, my drie honde vandat hulle babas was, maar hierdie is 'n ander bordspeletjie wat voorlê!
Het jy al aan macaroni gevat wat te lank gekook het? Dit voel so mislik glibberig, drellerig (is daar so 'n woord?) en smaakloos. Nou, dit is hoe ek vandag voel.
'n Grou grys dag het my begroet, ek het my reënkappie stywer oor my kop getrek, die deur gesluit en solank die garagedeur met die afstandbeheer-knoppie laat oopgaan. Stadig die trappe afgeklim, twee voete op elke trappie.
Ek bekyk die deur so, en praat met hom, nie een swetswoord kom oor my lippe nie. Wat sal Rory van sy ma dink as sy haar matroostaal vrye teuels gee? Ek moet mos 'n voorbeeld stel!
Uiteindelik, na 'n paar keer se knoppie-drukkery en 'n bietjie hulp met die beweging, het die garagedeur oopgegaan.
Ons het so pas 'n SUV gekoop, 'n vat-my-swaar-lyf-oor-die-aarde-voertuig. Ek het ingeklim, bly dat ek die vermoë gehad het om vandag oor 'n sypaadjie te ry, of nog beter die veld in as die gevoel sou ontstaan.
Die ginekoloog het my vertel dat als nou wel is met my bloedsuiker en my bloeddruk. En . . . "Tanya, jy moet nou rus hoor!" Dit is moeilik vir my om rustig te wees, te rus, plat te lê, laat te lê. Ek sukkel om ander mense te vra om vir my iets te doen. My pa het my tot Selfina gedoop toe ek klein was, want ek wou als self doen.
Ek het my drie honde verlei met 'n beskuitjie tot op die bed en ons het onder 'n kombers ingekruip. En hier sit ek nou en skryf.
Soveel gaan deur my verstand, dit was 'n laaaang pad tot hier, maar ek is hier en ek is gelukkig, al is elke dag nie wonderlik en met rose besaai nie, dae soos vandag leer my ook om handskoene aan te trek teen die dorings wat aan die roostakke sit!
Om te kan ruik
Wat hoor jy wanneer jy jou oë oopmaak? Vanoggend was dit net voëls om die huis, sommer in die huis ook. In die dak het die spreeu-familie omtrent 'n keel opgesit, seker maar oor die kinders wat nie die nes wil verlaat nie. 'n Paar seevoëls het ook kom môre sê en 'n troppie wilde fisante het hulle stem laat hoor.
Dit reën by die see, so 'n snerpende ysreën. Ek sit in die bed met bril en beanie, al drie honde het sy eie plekkie op die bed. Ek skryf. Dit is lekker om in jou hart rond te krap, te kyk wat jy vandag wil deel. Dit is goed om waar te neem, te luister, jou sintuie te gebruik.
Ek kan ongelukkig nie meer al my sintuie gebruik nie, my reuksintuig lê êrens op 'n klipperige Klein-Karoo-pad. 'n Perd het my aan my voet gesleep en so met die sleep het ek my reuksintuig verloor. Maar . . . dit is ook oukei, ek kan nog steeds luister en sien, loop en praat.
Ek het geleer om saam te leef met "ek kan nie ruik nie", 'n vriendin vergeet daarvan en sal maklik in 'n winkel vra, "wat dink jy van dié parfuum, ruik gou hier."
Toe ek nog kon ruik, het ek wel aan alles geruik. Nou kan ek nie meer baie reuke onthou nie; 'n nuwe motor se leer, spek wat sizzle in 'n pan, babasjampoe en . . . dit is al. Ek het al vergeet hoe lekker dit was om te kan ruik. Ek het my verlies aanvaar.
Ek waardeer my ander sintuie meer noudat ruik weg is, ek sal langer na 'n denneboom staar en probeer onthou hoe die dennenaalde ruik. Ek hou grond tussen my hande en kyk na al die klein korreltjies en ek ruik dit in my verstand. Ek vat aan goed, ek neem tyd om dit wat rondom my is in te neem.
Ek wil al my SARIE’s hou!
Dit is lekker om weer in jou eie bed te slaap alhoewel ek Ma se laataand Milo en semelbeskuit-aandra baie mis. Ek mis ons saamlag en saamhuil, ek mis haar! Gelukkig kan ek elke dag met haar gesels en die entoesiasme in haar stem vanoggend oor haar gholfspelery het my goed gedoen. My skoonma is ‘n dynamo!
Die gees was so gewillig vanoggend toe ek my oë oopmaak, maar die vlees was swak. Ek het die vlees rus gegee en besluit ek lê nog 'n bietjie later. Maar vandag gaan ek met die lysie-afmerk begin.