Alhoewel Van Rooyen dalk meer bekendheid verwerf het as outeur van bekroonde romans soos Die spoorsnyer (1994) en Die olifantjagters (1997), staan sy bedrewenheid as digter op geen manier terug vir sy vaardigheid as prosateur nie. En daarom is dit jammer dat Van Rooyen se digkuns dalk nog nie werklik die wyer erkenning gekry het wat dit verdien nie. Tog het die vorige bundel lof van die kritici ontvang, en Beuke-Muir (2008) maak ’n sterk kanoniserende uitspraak in haar resensie: “Hoewel die gedigte nie almal ewe toeganklik is vir die breër leserspubliek nie – soos dit dikwels die geval is met poësie – is die literêre kwaliteit van Kwansuis van so ’n aard dat Van Rooyen met gemak kan saampraat met die gerekendes onder die Afrikaanse digters.” Hiernaas beskryf Hambidge (2008) Van Rooyen as “’n regte digter”. Sy brei hierop uit: “Hy is nie kammakastig nie. Om sy woorde aan te pas: Hy breek sy kartetse op ons digkuns.” Hierdie woorde kan eweneens op Reisiger te perd van toepassing gemaak word, want Van Rooyen beoefen ’n suiwer digkuns sonder enige grootdoenery.
Wat die nuwe bundel ook besonders maak, is die feit dat die gedigte almal met ’n oorkoepelende tema verband hou, naamlik perde. Hiermee sluit Van Rooyen aan by byvoorbeeld Hennie Nortjé, wie se bundel In die skadu van soveel bome (2012) deur die tema van bome saamgesnoer word.
Die digter self vertel in ’n voorwoord tot die bundel meer oor die agtergrond en ontstaansgeskiedenis daarvan. Hy het in sy leeswerk oor verskeie jare aantekeninge gemaak van verwysings na perde in die wêreldliteratuur waarin hy hom verdiep het. Hierdie aantekeninge is omgedig tot die vorm waarin dit in die bundel aangebied word. Die volgorde waarin die gedigtekste gerangskik is, volg naastenby die datum van eerste publikasie van die brontekste, maar, sê Van Rooyen, “die idees bly tydloos”.
Myns insiens lê die sukses van die bundel veral in twee kenmerke daarvan: enersyds in die tydlose gedagtes wat in die gedigte vasgevang word, maar andersins ook in die feit dat die gedigte nooit te swaar leun op die brontekste of selfs te afhanklik daarvan raak nie. Elk van die tekste in die bundel is ’n gedig in eie reg, en die naspeur van die oorspronklike prikkels sal ’n intellektuele uitdaagspeletjie wees, eerder as wat dit noodsaaklik is om die gedigte te begryp.
In twee gedigte teen die einde van die bundel word die kompleksiteit van die perd-gegewe raakgesien. In ’n gedig soos “langpad te perd” (p.113, na Elizabeth Gilbert) is die fokus op die eeue oue verbintenis tussen mens en perd, ’n assosiasie wat sowel die romantiese as die primordiale omvat en uiteindelik sorg vir die oorskryding van die grense tussen verskillende lewensvorme:
Hierbenewens bemoei die digter hom met ’n getransformeerde beeld van die perd waar die mens nie meer in ’n verhouding van eienaarskap teenoor die perd staan nie, maar waar die perd die rol van geestelike gids vir die mens vervul. Laasgenoemde moet hom dan op die psigiese patroon van die perd skoei om “vorentoe” te kan loop, soos gesien in “die vul in die droom” (p.115, na Isabel Allende):
Tog sorg die digter dat die omdigtings vanuit die klassieke nie ’n eendimensionele siening van die perd as strydgenoot aanbied nie. In “onsekere hawe” (p.14, na Vergillius) word die perd in ’n gemaklik vloeiende argumentatiewe trant en aan die hand van beelde wat naatloos in plek val, uitgebeeld as die kohesiewe krag in samelewings:
Die aard van menswees word in meer as een van die gedigte belig. Deur nugter vertelling word ’n genadelose blik gebied op karaktereienskappe wat die eienaar daarvan nie tot eer strek nie. In die gedig “die goeie ridder” (p.16, na ’n anonieme digter), word ’n sprokie-agtige atmosfeer geskep met ’n anonieme stem wat kommentaar lewer op die ydelheid van sekere ridders, maar sonder dat die gedig oorhel na hinderlike moralisering. Want, sê die stem, diegene wat “[…] ’n lewe van gedurige oorlog en van sonde [lei]/ [en wat] die prooi van selfwaan en van jaloesie [is]”, sal geen plek vind wanneer hulle aankom “aan huis van die groot visserman” nie. Overgesetsynde, die hiernamaals het geen plek vir ydeles nie, soos verwoord in die reël wat ’n tydelose waarheid op treffende wyse as perd-verwante beeld aanbied: “dáár is g’n plek vir ’n man op ’n spoggerige perd nie”. Die menslike nuk tot ydelheid word dan ook baie suksesvol geïroniseer in “passie vir perde” (p.19, na Stendhal), waar die verteller droogweg kommentaar lewer op die verveelde baron wie se “reusepassie vir perde” hom in die “middelpunt van die hele geselskap” plaas.
’n Uitstaande gedig is “die perdheid van ’n perd” (p.48, na D.H. Lawrence), met as tema die menslike denkproses. In hierdie gedig verskuif die ondersoekende blik vanaf die objek “perd” na die subjek se kognisie:
Politieke kwessies word ook aangeraak in die digter se besinning oor die menslike aard en kondisie, soos byvoorbeeld in “al digter dring die skare” (p.40, na Joseph Conrad). Hier is die “onluspolisie op hulle perde” die verteenwoordigers van die koloniale bewindhebbers wat dreigend bly huiwer op die marge van die inheemse bewoners se driftige byeenkoms. Nietemin bly die koloniale bewussyn nie onaangeraak nie – “selfs wit mense kan nie langer die roep / van die bongo’s in die hart weerstaan nie”.
Al die gedigte in die bundel is egter nie kontemplatief nie, en enkeles fokus slegs op die beeldende vermoë van taal, soos byvoorbeeld “oggendrit” (p.74, na Mervyn Peake) en “’n slee oor die sneeu” (p.69, na Ringuet), met laasgenoemde wat ook ’n sterk sintuiglike komponent bevat. ’n Hoogtepunt is “vier van die mooistes” (p.22), na Honoré de Balzac, met ’n meesleurende ritmiese taalgebruik en ’n slotreël wat die leser bybly lank na die bundel neergesit is:
Die uitbeelding van geslag in die bundel is ’n uiters opwindende aspek, en die assosiasie van die perd-gegewe met tradisionele kragdadige manlikheid is ’n tema wat regdeur die bundel neerslag vind. In “’n man op ’n perd” (p.25, na Leo Tolstoi) word hierdie assosiasie duidelik opgelet:
In “brose besittings” (p.33, na Charles Doughty), peins die manlike spreker oor die eise gestel deur eienaarskap van ’n perd, maar vergelyk dit dan ook met die eise wat ’n vroulike lewensmaat stel, “want hierdie brose paar besittings / verg aandag en hoë onderhoud”. Wat merkwaardig is van die perspektief wat Van Rooyen in dergelike gedigte aanbied, is dat die spreker hom nooit met ’n chauvinistiese ingesteldheid vereenselwig nie. Veel eerder plaas die manlike spreker hom in die rol van verantwoordelike versorger.
’n Byna hoofse ingesteldheid teenoor die vrou word raakgelees in ’n gedig soos “vrou wat in ’n koets klim” (p.35, na Thomas Mann), waar die manlike waarnemer pynlik bewus is van sy eie armoede teenoor die waargenome vrou se bevoorregting. Die vrou is egter, soos in die hoofse tradisie, die onbereikbare – hier is sy letterlik afgesper van die waarnemer deur haar luukse koets (die “gewielde dop”) en die perde is die agente wat haar wegvoer van die man se verlange. Op ’n manier sluit die teer herinneringe aan die gestorwe moeder in “herinneringe” (p.58, na Vladimir Nabokov) by hierdie siening van die vrou aan – weer eens is sy die keurig geklede dame wat deur perde in ’n rytuig weggevoer word (“dis my eie mamma in haar tjintjilla-jas en swart sluier / ek sien haar agter die boude van die drywer die slee bestyg”).
Die gevarieerde uitbeelding van die vrou word bewys deur ’n gedig soos “die vrouekryger” (p.101, na Maxine Hong Kingston), waar die vrou as kryger besing word. Terselfdertyd word die gelyke status van die manlike en vroulike kryger bevestig deur die parallelle konstruksies waarin elk se voorkoms opeenvolgend geprys word: “kyk hoe pragtig lyk jy nou” en “kyk hoe pragtig lyk sy nou”.
Die aangrypende gedig “soos sy gereeld in die donker aande” (p.78, na Patrick White) se vertrekpunt is die uitbeelding van ’n eensame vrouefiguur wat snags op die stoep die donker instaar, wagtend op ’n groep ruiters om terug te keer. Terwyl sy vrugteloos wag, begin sy om die uitgestrekte kosmos asook die donker huis om haar op ’n nuwe en intuïtiewe, maar steeds sintuiglike manier te verken. Hiertydens “voel [sy] die asemstote van die perde op haar wange”, maar ook die wind en trompette vanuit ’n onbekende domein. Oplaas gee sy haar oor – aan eers die oorweldigende mag, en dan die sussende ritme van die kosmos (“die vuurwa jaag met luide geknetter / […] / stadig begin sy te wieg en te bewe / ritmies die diep gedreun van die ghong / die aanhoudende gestuif van die stof”.
Van Rooyen se digkuns is bedrieglik eenvoudig; die verse is gestroop van pretensie en oordaad, en wat die leser wel op die blad vind, is suiwer woordkuns. Die leser moet dan ook tydens die lees van die bundel waak teen die gevaar om slegs in ’n tematiese lees vas te steek. Dié gevaar is wesenlik, en veral omdat van Rooyen sy tegniek so goed beheers dat die gedigte almal moeiteloos lees, byna soos die volmaak geoefende bewegings deur ’n vaardige ruiter.
Kritiek teen Reisiger te perd sal geforseerd wees. Die bundel is ryk en gevarieerd, en is kennelik die produk van ’n vaardige digterlike verbeelding wat ontvanklik is vir prikkels vanuit ’n groter konteks.
Die bundel is aantreklik uitgegee met Jahni Wasserfall se kunswerk op die voorblad “Om van ’n perd te droom” wat die bewussyn van die primordiale in die bundel ondersteun. Die teks is deurgaans keurig versorg soos lesers teen hierdie tyd van ’n Protea-publikasie uit die redakteurshand van Martjie Bosman verwag.