Nog ’n verkwiklike karakter is Wilhelmina, die vrou van een van die driemanskap wat teen Hermanus se grondbaron te staan kom. Haar kop raas al ’n geruime tyd en sy sê onstuitbaar die toentertydse Handelshuis se ware op; ou­tydse bra’s, pille en dies meer.
Grond se pruik en oranje gelaat laat jou onvermydelik aan ’n sekere Amerikaner dink. Was hy Rudie se inspirasie vir hierdie grondbaron?
Hans besef hy het ’n sloot in die oggend geslaap toe hy eers tienuur wakker word. Tromslae baljaar ritmies teen sy slape toe hy uit die bed opstaan. Als Vasie se skuld, want dié ken mos geen einde nie. Die paar snapsies van gistermiddag het toe nie daar ­geëindig nie. Teen laataand het hy, Vasie en Herklaas soveel raas­water ingehad dat hulle skoon vergeet het om te eet.
Dit ten spyte van die kerrie­bredie wat Wilhelmina berei het. Sien ’n mens haar agter die kos­potte, sou jy nie weet haar klawers is vals nie, soos Vasie dit stel. In haar kombuis is sy volgens Herklaas ’n raakvatter van formaat. Maar haar bredie het gisteraand aan die agterspeen gesuip, terwyl hulle in die voor­kamer met die voorspene besig was.
Hans wend hom na die bad­kamer, waar hy stort en sy ander ablusies afhandel. Hy trek weer gister se ligbruin kortbroek-safari­pak aan. Môre sal hy die bloue dra. Hy moet suinig met sy klere omgaan, want hy het net genoeg vir ’n paar dae ingepak.
In die kombuis is Wilhelmina besig om skottelgoed te was. Van­oggend het sy ’n lang, wye rok aan wat uit die Voortrekkers se tyd moet dateer. Sy verstar toe sy Hans sien.
Hans gaan sit op die bank, sak so diep daarin weg dat hy nie oor sy kniekoppe kan kyk nie. “Nou laat ek hoor.”