Seeduif Altai: verbouing en versorging
Seeduifdoring is 'n waardevolle gewas waarvan die vrugte wyd gebruik word vir mediese en kosmetiese doeleindes. Sulke bome en bossies word deesdae nie net in die natuurlike omgewing van groei gevind nie, maar ook in privaat huishoudelike erwe, en elke tuinier kan self die geskikste variëteitweergawe van die plant kies. In hierdie artikel sal ons oor een van die suksesvolste oplossings praat, want benewens onpretensieusheid in die versorging, sal die soet seeldoring Altai die somerbewoners verheug met baie lekker en gesonde vrugte. Wat presies die moeite werd is om te weet oor plante van hierdie variëteit en hoe om nie 'n fout te maak met die versorging daarvan nie - lees verder.
In 1981 is 'n variëteit van die see-duindoring genaamd Altai verkry, nadat wetenskaplikes twee variëteite vrugte- en bessiegewasse by die M.A.Lisavenko Research Centre gekruis het. Plante van die Katun-ekotipe en die seeduifsoort Shcherbinka-1 het die ouervorm geword. Die tuiniers het in 1997 die reg gekry om die nuwe kultivar vir landboudoeleindes te gebruik, nadat Altai al die toetse geslaag het en die ooreenstemmende kwaliteitsertifikaat "verdien" het.. Seeduif van hierdie variëteit word vandag amptelik in die Staatsregister van vrugte- en bessiegewasse gelys en word dit gereeld in privaatgebiede van Russiese somerbewoners aangetref.
Het jy geweet? Seeduifbessies is een van die belangrikste komponente van die 1986-Tsjernobil-rampspyskaart. Die antioksidante teenwoordig in die samestelling van die vrug het bygedra tot die eliminasie van radionukliede uit die menslike liggaam.
Seeduif Altai soet aangebied in die vorm van hoë struike, wat 'n hoogte van 3-4 m bereik. Gladde en elastiese takke met 'n groot aantal blare vorm 'n welige kroon, sodat die plant ook vir dekoratiewe doeleindes gebruik kan word. Struikblaarblaaie is van medium lengte (5–6 cm), smal, aan die buitekant grysgroen, en bedek met klein klein skubbe aan die binnekant, met dieselfde silwer tint.
Jong lote is grys-silwer, maar met die ouderdom donkerder en lyk hulle al donkerbruin. Die knoppe wat tydens blom voorkom, is klein, wit van kleur, met 'n fyn aroma. Met die koms van die lente vorm hulle vroeër as die blare op die lote, wat deels die hoë dekoratiwiteit van die plant verklaar.
Die vrugte van die soet variëteit Altai is ovaal, helderoranje bessies wat dig op die lote groei. In die stadium van onvolledige volwassenheid is hulle stewig en styf vasgemaak aan die basis van die lote van die plant. Die pulp is vlesig, soet en aromaties, en een bessie weeg gemiddeld ongeveer 0,7 g.
Soos ander soorte duindoorn, het Altai Sweet sy voor- en nadele, waarvan u oplet moet word voordat u saailinge op die werf plant.
Die volgende kenmerke is in die lys van kulturele voordele opgeneem:
hoë rypweerstand, waardeur dit moontlik is om bessie-struike te kweek, selfs in die noordelike streke van Rusland, waar die wintertemperatuur tot -45 ° C daal;
plastisiteit en kompakte grootte van die kroon van die bos;
die afwesigheid van dorings op die lote, wat die taak om ryp vrugte te oes, vergemaklik;
digte verbinding van bessies met lote, sodat hulle nie ryp word as hulle ryp is nie;
die universaliteit van die gebruik van ryp vrugte (ewe goed geskik vir die maak van kompote of vrugtedrankies, sowel as vir die skep van genesende sous en infusies vir verkoue);
hoë dekoratiewe eienskappe van die bos en die moontlikheid om dit in landskapsontwerp te gebruik.
Wat die swakhede van die variëteit betref, is dit eerstens:
die behoefte aan gereelde en volop water;
selfvrugbaarheid van die bosse (om 'n oorvloed oes bessies te kry, moet u 'n bestuiwer op die terrein plant, byvoorbeeld, Adam, Alei, geagte vriend en die Oeral);
die moontlikheid van bevriesing van lote met 'n skerp verandering in temperatuur, wanneer ernstige ryp weer 'n kort ontdooi volg.
Belangrik! Dit is raadsaam om 'n skuiling teen jong plante te bou net nadat die temperatuur in die straat minus waardes bereik, om bosverhitting te voorkom.
Wanneer vrugtegewasse verbou word, is die vraag na vroeë volwassenheid en spesifieke rypdatums vir die tuiniers feitlik net so interessant soos die smaak eienskappe van bessies. By die evaluering van die soetboustoringvariëteit Altai, moet die volgende gegewens ook oorweeg word:
vroeë volwassenheid - gemiddeld;
rypwordingstydperk - middel of einde September;
produktiwiteit - tot 7-8 kg vanaf een volwasse bos;
winter gehardheid - hoog, maar plante hanteer nie skielike temperatuurveranderinge en gereelde ontdooie nie;
weerstand teen siektes en plae - hoë, prakties nie aangetas deur swamsiekte en skadelike insekte nie (soms word groenbosluise, galmyte, blaarmot en ongepaarde sywurms by bosse aangetref).
Dit is die moeite werd om die reëls vir die versorging van die plant te monitor en die lote van naburige gewasse wat deur insekte of siektes geraak word, te verwyder en sodoende die verspreiding van kwale en siektes in die omgewing te voorkom.
Behoorlike aanplanting van die seedoring
Die plant van seehout-saailinge op 'n terrein behels verskeie basiese stappe, en bowenal is dit die regte keuse van 'n spesifieke plek, die voorbereiding daarvan, die keuse van geskikte saailinge en uiteindelik die inwerking daarvan in die grond. Daarbenewens is dit die moeite werd om die optimale tydsberekening van die plantwerk te bepaal, waarop die aanpassingstempo van jong plante op 'n nuwe plek grootliks afhang. Elkeen van hierdie aspekte het individuele eienskappe wat beslis die moeite werd is om te ondersoek voordat u plant.
Video: Funksies en versorging van die seedoring
Seeduif is nie te kieskeurig oor die keuse van spesifieke plantdatums nie en kan goed ontwikkel in die lente- en herfsbeplanning op die terrein. Maar indien moontlik, is dit die moeite werd om saailinge in die lente te plant sodra die lugtemperatuur tot stabiel + 12 ... + 15 ° C opwarm.. In die meeste streke van Rusland word sulke aanwysers reeds vanaf die einde van April (na die 20ste dag) of vroeg in Mei (tot 20 Mei) aangeteken.
Herfsaanplantings is verkiesliker vir die suidelike streke van die land, aangesien jong saailinge nog voor die aanvang van ryp nog tyd het om aan te pas en sal groei. In die noorde sal baie bosse wat in die herfs geplant word, eenvoudig nie harde winters oorleef nie.
Belangrik! Gedurende die herfsbeplanning betree die bosbokhaarbosse die vrugfase 'n jaar vroeër as die monsters wat in die lente maande geplant is.
Aangesien die seeduif weliswaar as 'n son- en vogliefhebbende kultuur beskou word, is dit nie verbasend dat die terrein daarvoor goed deur die sonlig moet wees en gereeld bevogtig moet word nie. Grondwater (op 'n afstand van 1-1,5 m van die grondoppervlak) af is nie 'n probleem nie, net soos periodieke ophoping van vog in die lae dele van die terrein..
Gereelde oorstromings van die wortelstelsel van die kultuur dreig egter om die wortels en die moontlike dood van die hele plant te verrot, en dit is dus beter om baie moerasagtige en besonke gebiede te vermy.
Seeduif voel goed teen die hange van die kloof, waar dit nuttig is om dit te plant om grondverskuiwings te voorkom
Hoe om die grond voor te berei
Seeduif Altai is nie baie veeleisend vir die samestelling van die grond op die plantplek nie, maar verkies terselfdertyd ligte sanderige leemagtige of leemagtige grond, met 'n vogtige en asemhalende struktuur. Sterk versuurde gronde is nie geskik vir die plant nie, so as daar 'n hoë suurgehalte is, moet u die grond kalk en 200–400 g gehidreerde kalk per 1 m² oppervlakte toevoeg.. Dolomietmeel kan dit vervang, slegs die hoeveelheid stof moet effens verhoog word - met ongeveer 30-50 g.
Belangrik! As daar gelyktydig verskeie duindoorn-saailinge in die omgewing geplant word, moet ten minste 2,5 tussen aangrensende gate gelaat word–3 m, met inagneming van die parameters van 'n volwasse seedoringbos.
Vir die lente-aanplanting van saailinge uit die seebos word 'n landingstuig vanaf die herfs voorberei en 'n gat op die geskikste plek met 'n deursnee van minstens 40-50 cm en 'n diepte van 40 cm gegrawe. Die bodem is bedek met 'n mengsel van organiese en minerale kunsmisstowwe, gekombineer met beslag op die grond. Vir een van hierdie gate is minstens 10-15 kg verrotte mis of kompos, sowel as 30-40 g kaliumsulfaat en 300–400 g droë korrel-superfosfaat nodig. In hierdie vorm word die voorbereide plek tot die lente gelaat, in die toekoms slegs om die grond los te maak en 'n saaigras saailinge te plant.
Jong seeduifplante word vir die lente geplant sedert die herfs, en verkies verkieslik gespesialiseerde kwekerye of bekende tuiniers. Vervoer en verdere opberging van die saailing moet uitgevoer word by 'n temperatuur van nie laer as + 6 ° C nie, anders sal dit waarskynlik bederf.
As u 'n geskikte voorbeeld kies, moet u let op die volgende belangrike eienskappe:
eenvormige ontwikkeling van dik, touagtige wortels (enige verdikking daarop kan dui op skade aan die kultuur deur wortelkanker of 'n kolonie swam-mikroörganismes);
elastisiteit en voldoende vog van alle wortels (oordroogde of selfs droë plekke sal waarskynlik nie meer kan bydra tot die volle ontwikkeling van die seedoring na plant nie);
eenvormige groen kleur van die lugdele en die afwesigheid van tekens van siektes of plae op die stingels en blare van 'n jong saailing.
As die plant in 'n houer verkoop word en dit onmoontlik is om die werklike toestand van die wortelstelsel te bepaal, let dan op die dreineringsgate van die pot en die eienskappe van die grondmengsel in die boonste lae. As die pot klein is en die saailing al lank is, moet die wortels van die onderkant van die houer uitgekom het, en die swart grond kan wit kolle van die vorm hê. Dit is waarskynlik dat die ontwikkeling van so 'n kultuur beperk was en dat dit aansienlik agterbly in die ontwikkeling van ander, daarom is dit raadsaam om 'n ander geval op te neem om dit nie te waag nie.
Stap-vir-stap landing algoritme
Die herfsvoorbereiding van kuile ​​vir die aanplant van seehout sal die plantproses in die lente vergemaklik, want in hierdie geval sal die tuinier slegs 'n paar eenvoudige manipulasies moet uitvoer:
Vul stilstaande voedingsgrond op en vorm 'n klein heuwel daaruit.
Plaas 'n saailing in die middel van die gat en versprei sy wortels.
Vul die risoom met die oorblywende grond en beheer die verdieping van die wortelnek van die saailing (die plek waar die stam in die wortelstelsel inloop). Sodat die plant wortel skiet en nie sterf nie, kan dit nie meer as 8–10 cm in die grond verdiep word nie.
Maak die saailing nat en dek die klam grond met 'n laag mos of droë grond met 'n dikte van hoogstens 10–20 cm.
Jong plante word dikwels gekenmerk deur goeie weerstand, en na die verdamping van die grond val dit nie na die kant toe nie, maar as dit nie die geval is nie, kan u 'n steunpilaar langs die saaiboerdery dryf en die plant vir die eerste keer daaraan bind.
Die Altai-duindoorn-variëteit is nie kieskeurig in die sorg nie, en daarom sal die tuinier, wanneer hy dit verbou, slegs algemene handelinge moet uitvoer: water, bemes en die struik vroegtydig snoei. Boonop verdien grondversorging die nodige aandag, gebaseer op periodieke losmaak en deklaag van die boonste grondlaag.Om die geskikste voorwaardes vir die ontwikkeling van jong seedoring te skep, is dit die moeite werd om die funksies van elk van die genoemde aksies te oorweeg.
Met inagneming van die toenemende vogliefhebbende aard van die soet seebos in Altai, moet daar gereeld natgemaak word, en selfs in gevalle waar die plant geplant is op 'n plek waar die grondwater naby die oppervlak van die terrein is. 3-5 vegetatiewe bevogtiging van die substraat word normaalweg gedurende een vegetatiewe seisoen uitgevoer, met ten minste 30-40 liter water op een jong gewas, en ongeveer 80–90 liter vloeistof op 'n volwasse vrugtebos.. As die somer reënerig blyk te wees, kan addisionele kunsmatige besproeiing onnodig blyk te wees, of die oorvloed daarvan moet verminder word, beperk tot drupbevochtiging van die gewas teen 20-30 liter per volwasse struik.
Van die kunsmisstowwe is fosforverbindings nuttig vir die seeduif, wat gedurende die eerste paar jare van verbouing in die grond ingebed is. (het 'n gunstige uitwerking op die ontwikkeling van alle plantdele, veral die blomvorming). Die hoeveelheid fosfaat kunsmisstowwe per bossie is 20-30 g dubbel superfosfaat, 10-15 g van die gewone stof of 50 g fosfaatmeel, eweredig versprei oor 1 m².
Saam met fosfor kunsmisstowwe, kan 20-25 g kaliumsout en 100 g houtas gebruik word om die seebosbosse te versprei, versprei oor dieselfde gebied van die gebied. Droë voedingsmengsels word eenvoudig onder die bosse in die wortelsone versprei of tydens die volgende bevogtiging met besproeiingsvloeistof gemeng.. Laasgenoemde opsie is die eenvoudigste, aangesien u nie die substraat addisioneel hoef te bevochtig na die topbewerking nie.
Met die blare-metode word minerale kunsmis toegedien deur plante met 'n vloeibare oplossing te spuitnadat u voorheen in 'n emmer water verdun het, 10-12 g van 'n 0,2% ureumoplossing (1 plant mag nie meer as 1 liter van die voorbereide oplossing bevat nie), 1 g van 'n waterige oplossing van natriumhumaat (mengsel verbruik van 1-2 liter per bos) of die middel Effekton "(1-2 liter per 1 verbouing).
Van organiese kunsmisstowwe word die gebruik van humus toegelaat, maar dit word selde, ongeveer een keer in 3-4 jaar, in die nabye stamgedeelte gelaat, wat die oppervlak van die grond in die herfs dek.
Met die deklaag van vyf sentimeter wat na die volgende natmaak uitgelê is, kan u 'n lang tyd in die dikte van die aarde vog behou en sodoende bydra tot die sappigheid van die bessies en die vrugtebevolking van die seebosbos. As so 'n bedekkingsmateriaal kan enige ligte, los stof, soos saagsels, turf of mos, gebruik word.. Dit kan 1-2 keer per seisoen verander word, en sorg dat besproeiingsvloeistof nie op die grondoppervlak stagneer nie.
Het jy geweet? In die Griekse mitologie word die seedoring onthou as die gunsteling voedsel van die gevleuelde perd Pegasus, en dit is waarskynlik waarom die antieke Grieke hul perde met sy bessies behandel het. Die samestellende bestanddele van hierdie vrugte het die dier nie net van die siekte gered nie, maar die voorkoms daarvan verbeter: die hare het blink en glad geword.
Die mediumgrootte plant van die seebos van die soet variëteit Altai vorm 'n digte en digte kroon, so 'n tuinier kan nie sonder gereelde snoei nie. Verdikking van die struik dreig om uit te droog en te sterf aan die vrugtebossels in die sentrale deel van die plant, wat die groei van eenjarige takke verminder en die seedoring met swamprobleme besmet, wat verklaar word deur swak ventilasie en stagnasie van vog op die lote. Om al hierdie probleme te vermy, word dit raadsaam om jaarlikse takke 20-30 cm per jaar te sny en sodoende die ontwikkeling van skelet- en wortelvormende monsters te stimuleer.
Ongeveer 8-15 jaar na plant in die omgewing, sodra die opbrengs begin daal, kan u 'n algemene kapsel uitvoer, en die meeste driejarige lote van die kroon verwyder. Vergeet ook nie van die jaarlikse sanitêre snoei nie, waartydens al wat deur plaagtakke gebreek en beskadig word, sowel as die wortelwortel van die gewas, van die plant verwyder word.
Ongeag die tipe kapsel wat uitgevoer word, dit is beter om dit uit te voer voor die sapvloei (knoppe van die uittog), met behulp van 'n tuinsnoeier of -saag vir hierdie doel, waarvan die lem verkieslik op enige maklike manier ontsmet word
Gegewe die hoë rypbestandheid van plante met die beskrewe verskeidenheid duindoorn, hoef daar geen maatreëls geneem word om die saailinge, en veral volwasse plante, op te warm nie.. Daarbenewens bevat die bas van die bosse 'n voldoende hoeveelheid tanniene, wat dit vir die insekte en knaagdiere oninteressant maak, wat beteken dat u nie hoef te bekommer oor plantbeskermingsprodukte in die winter nie.
Om die immuunkragte van die struik te versterk en die toekomstige produktiwiteit te verhoog wanneer u die seindoorn voorberei vir die oorwintering (laat herfs), kan u die kultuur met natriumhumaat bemes met 1 liter voorbereide vloeibare kunsmis (1 g per 10 liter water) per plant. Geen ander aksies word benodig vir die veilige oorwintering van die soetboustoring van Altai nie.
Altai se seedoring word gekenmerk deur 'n hoë weerstand teen verskillende siektes en plae van die kultuur, maar dit is nie die moeite werd om die waarskynlikheid van probleme heeltemal uit te skakel nie.
Om dit betyds uit te skakel, is dit die moeite werd om te weet oor die belangrikste tekens van die ontwikkeling van tipiese kulturele kwale of die manifestasies van die belangrike aktiwiteit van insekplae:
Tekens van plaag- of seeboedsiekte Maniere om die probleem op te los
Endomycosisword gekenmerk deur die vorming van helder kolle op die bessies van die plant, waardeur hulle gewig verloor en vinnig verdwyn Spuit die struik met 'n swamdoder "Nitrafen" in 'n dosis van 3% of Bordeaux mengsel in 'n dosis van 4%
Vertikaal verdorde seedoring, gemanifesteer in vroeë vergeling en val van blare, rimpeling van vrugte en opgeblasenheid van die bas, wat dikwels met krake bedek is Geen swamdoders sal in hierdie geval help nie, daarom kan u die aangetaste takke sny en verbrand en sodoende die verspreiding van die siekte voorkom.
Groen plantluis op seedoring is die grootste oorsaak van vergeling en krul van blare In die beginfase sal die bespuiting van die plaatplate met 'n seepoplossing help, maar in die toekoms sal meer effektiewe preparate in die vorm van 'n oplossing van Trichopol of Angio nodig wees (norme van gebruik word op die verpakking aangedui)
Seeduifmot - die grootste skuldige vir die agteruitgang van die plantknoppies Om dit uit te skakel, word 'n oplossing van "Bitoxibacillin" gewoonlik gebruik in die dosisse wat in die instruksies gegee word
Seeduifvliegduidelik sigbaar op wit larwes op vrugte en die voorkoms van gate daarin U kan die bos bespaar met 'n oplossing van chlorofos, met 'n dubbele behandeling met 'n interval van 2-3 weke
Galbosluis, vervorm die blaarplate van die seedoring en dra by tot die voorkoms van swelling op hulle (as niks gedoen word nie, sal die bos blare verloor) Fufanon-, Karbofos- en Novaktion-medisyne is effektief in plaagbeheer, met 'n frekwensie van 2-3 keer per seisoen behandelings
Seeduif-pamflet, jong ruspes waarvan die binneste van die lote uitvreet, en volwasse individue knaag aan die bokant van die blare (in albei gevalle neem die vrugtigheid van die seebosbos af) Die Lepidocide- en Bitoxibacillin-preparate sal u help om die plant van die plaag te ontslae te raak, hoewel die opsie om die gewilde formulerings van Inta-Vir en Iskra te gebruik, nie uitgesluit word nie
Watter probleem ook al by die groei van die seebos in die Altai-variëteit, benewens die behandeling met die geselekteerde chemiese verbindings, moet u die siek dele van die struik onmiddellik verwyder, sonder om te wag vir die verspreiding van die siekte of die vermeerdering van plae.In sommige situasies moet u die hele plant verwyder, veral as die helfte van sy takke aangetas is.
Die optimale oplossing vir die voortplanting van die seebos van die Altai-variëteit is om steggies of steggies te gebruik. Die tweede opsie word as die gerieflikste beskou, aangesien een van die kenmerke van hierdie variëteit die oorvloedige vorming van basale lote en wortel nakomelinge is, vanaf die vierde of vyfde jaar van plantegroei.
Om 'n klaargemaakte saailing te kry, moet u met die koms van die lente 'n gesonde nageslag van die moederbos skei, dit met grond en water vul totdat u eie gesonde wortels daarop verskyn.. Sodra dit gebeur, bly dit net om die jong plant na 'n konstante groeiplek oor te plant.
As daar nie tyd is om te wag dat die nageslag natuurlik verskyn nie, is dit die proses kan versnel word deur dele van die skeletwortel te skei (nie minder nie as 20 cm van die boom af). Die snyplek word oopgelaat sodat mettertyd nageslag met sy eie wortels daaruit groei. Hulle word ongeveer 'n jaar voor die oorplanting van die moederplant geskei en in die grond gelaat, en reeds volgende lente word hulle na 'n konstante groeiplek verskuif.
As u van plan is om die seeldoring met groen steggies voort te plantdan moet u in die middel van Junie 'n deel van die geselekteerde gesonde loot (ten minste 15 cm lank) van die moederplant afgesny word, die 3 onderste blare verwyder en die stam in die voedingsryke kweekgrond grawe. Bespuiting, natmaak en voed van plantmateriaal gereeld met fosfor-kaliumkunsmis, en dit kan volgende jaar oorgeplant word na 'n voorbereide plek vir verdere verbouing.
Ondanks sy naam, kan die soetduindoring van Altai nie net in Altai gekweek word nie, maar ook in ander streke waar geskikte toestande daarvoor geskep sal word. Die proses van plant en versorging van die struike van die variëteit verskil nie veel van die vereistes vir die verbouing van ander kultivarsoorte nie, en selfs na die bestudering van die belangrikste aspekte van die verbouing, sal selfs 'n beginner-tuinier hierdie taak kan hanteer. Die resultaat van die pogings is heerlike en gesonde vrugte, infusies, afkooksels en olie, wat sal help om die hele gesin se immuniteit te versterk.