'N Jaar het verloop sedert ek terugkeer na my universiteit se onderrigposisie en, soos geluk dit sou hê, word die geleentheid gebied om deel te neem aan 'n studie-oorsese program aan boord van 'n skip wat vanuit Costa Rica begin. Ek gaan weer terug. Ek het die VSA drie dae vroeg vertrek om toe te gaan vir 'n kort besoek met my vriende by die Arenal-kajuit.
Nuus van my kommunikasie met die perde versprei in die klein Costa Rica gemeenskap van Monterrey en verder. Die ruiters, die veearts, en die kajuit toevlug werknemers was almal bewus daarvan. Sommige het gereageer met vrees, agterdogtig oor my vermoëns, terwyl ander bang dat ek dalk lees was Hulle gedagtes ook, en wou nie te naby aan my te kom.
Die meeste was eenvoudig twyfelagtig, veral diegene wat die meeste van hul lewens perde gehad het. Ten minste 'n paar het gedink ek was duidelik "loco. " Maar daar was diegene wat openhartig en nuuskierig was, en bereid was om self die egtheid van my eis te waarneem.
Kan ek nog steeds die perde hoor fluister?
Dit was my derde besoek aan die kajuit-retraite, maar ek was onduidelik of die perde weer met my sou praat. Kan ek nog steeds die perde hoor fluister, of was my vorige ervarings 'n anomalie?
Daardie middag gaan ek saam met Debbie om 'n paar van die perde te groet wat ek nog nie ontmoet het nie. Ronald, die stalman, spandeer amper sy hele dag om die perde. 'N Gereserveerde, sagte gesproke man, hy sit onopvallend en horlosies soos ek met elke perd koppel. Volgens Ronald pas die meeste van wat ek uit elke perd interpreteer, uniek aan daardie perd. Om dit te hoor, help my om myself meer te vertrou en om oop te bly vir die proses wat binne-in my ontvou.
Conan die "Barbaarse"
Conan lyk ons ​​te ignoreer as ons beweeg deur die stalle. Wanneer ons ophou langs hom en ek nooi hom om te praat, sy oë wyd oop met verbasing.
Regtig? Regtig? Jy kan my hoor? Jy kan verstaan?
Ek weet nie wat om te sê of hoe om op te tree nie. Al my lewe het ek rondom mense gestimuleer, want niemand het gelyk of dit vir my belangrik was om te sê nie. Niemand het ooit probeer om my te vra wat my gedagtes was nie. Die meeste van ons perde is so. Ons sluip net binne wanneer ons rondom mense is, so die meeste van die tyd weet ons nie eens hoe ons voel of wat ons dink nie, want ons moet daardie gevoelens wegsteek om voort te gaan. Ons neem aan dat niemand regtig omgee oor wat ons in elk geval moet sê nie.
Die meeste mense wil net hê ons moet bestellings volg, of hulle beter laat voel of hul maatskappy hou. Wat ons regtig wil, is om net so te kommunikeer. Dit is wat nodig is om 'n ware verhouding te vorm, selfs met 'n perd. Ons word gebore met die vermoë om onsself uit te druk, te luister en te kommunikeer. Dit is so natuurlik. Dis wie ons is.
Ons is so lank om jou heen dat ons geleer het om u gebare te herken, u uitdrukkings te interpreteer en u tale te verstaan. Om aan te pas by die mense rondom u skuilings, eet u kosse, dra u op ons rug, moes ons u weë aanpas en leer. Dis hoe ons geestelik oorleef. Anders sal ons mal wees. Sommige van ons doen in elk geval.
Baie mense praat met ons, al die tyd. Maar byna almal volwassenes vergeet hoe om te luister, nie net vir perde, maar om mekaar ook. Sodat ons nie eens die moeite deel met hulle wat aangaan, ten minste nie die werklik persoonlike sake. Seker, die mens kan ons lyftaal te lees, en hulle is redelik goed in besyfering dinge uit daar-ons uitdrukkings is redelik voor die hand liggend. Sommige, soos Debbie, kan 'n bietjie dieper gaan en voel wat ons voel. Ons hoop dat sy sal gou in staat wees om ons te verstaan ​​soos jy doen.
"Conan the Barbarian" is alles behalwe 'n barbaars. Hy is gekoop vir roetesritte om minder ervare ruiters te dra. 'N Groot, swaar Quarter Horse, liggies en maklik, Debbie beskou hom as 'n goeie pas vir die toevlug. Min is onbekend oor sy verlede, behalwe dat hy vir beeste en ander plaaswerk gebruik is.
Pica, die Vrye Gees
As ek haar nader, aanvaar ek per ongeluk dat Pica belangstel om te praat. In plaas daarvan word sy opgewonde. Al wat sy sê, is:
Moenie pla nie, want ek luister nie na jou nie.
Tog staan ​​ek daar en probeer om haar te beroer. Sy lê haar ore terug en snur.
Waarna kyk jy? En moenie aanvaar dat jy net kan uitkom en aan my raak nie. Hoe sou jy dit wou hê as jy aan 'n pos gebind was, nie kon beweeg nie, en 'n perd het sy gesig voor jou neergesit en na jou gestaar, soos jy nou staar na my?
Dis vir my gesprek met Pica. Daarna verklaar Debbie dat sy in die weiding gebore is en vrylik sonder die menslike kontak vir die eerste drie jaar van haar lewe gevlieg het. Sy word as 'n roete perd gebruik en werk goed, selfs met kinders, maar was moeilik om te oefen en hou nie daarvan om in die geselskap van mense te wees wanneer 'n keuse gegee word nie.
Penina kommunikeer deur Dreamtime
Dit was 'n lae toerisme-seisoen, so daar was min gaste en dit was 'n stil tyd by die kajuit. Debbie het die tyd gehad om 'n rukkie weg te kom van haar kantoortakke, so ons het Juan José by die buurplaas besoek.
Onder die groeiende aantal perde was daar Penina, 'n perd met uitstekende bloedlyne wat nou meestal as 'n broermarre gebruik word. Op een slag was sy 'n baie talentvolle dansperd, bekend vir haar pragtige gang. Toe ek met Penina praat, was sy 23 jaar oud:
Hulle hoop dat ek swanger is met Caretto se baba. Jy het groot drome vir my veul. Ek doen ook, maar dit is moeilik vir my om te ontspan om swanger te wees as daar so hoë verwagtinge is. Ek voel druk wanneer jy na my kyk met soveel hoop en opwinding vir wat dit mag wees.
Laat my asseblief weet dat, ongeag wat gebeur, ek nog steeds 'n plek met jou sal hê en jy sal my nog steeds sien as ek, en nie net as 'n potensiële moeder om te wees nie. En wanneer 'n nuwe veul aan ons kom, laat dit ook wees wie dit sal wees, maak nie saak wie dit is nie.
Ek het 'n band met Cendri [Juan José se vrou] Dit maak dit moontlik om met haar te verbind terwyl sy slaap. Ons deel baie, ma-ma-ma, vrou-tot-vrou. Ek praat met haar in haar drome, en sy antwoord my.
As daar 'n swangerskap is, sal dit belangrik wees dat sy haar drome deeglik aandag gee. Sy moet dit met Juan José deel en hy moet vertrou wat sy hom vertel. Op hierdie manier kan ons kommunikeer oor hoe die swangerskap gaan en oor hoe ek besig is. Onthou, ek is nou ouer. Dit verg baie om 'n ongebore perd deur te dra. Ek benodig vir Cendri om my te ondersteun.
Cendri het die vermoë om ons almal perde hoor, meestal deur middel van haar drome. Nou dat sy dit gesê, sal sy meer van daardie drome onthou.
Soos dit blyk, was Penina swanger.
Caretto, die perd wie se lewe Juan José gered het, staan ​​in 'n donker stalletjie. Ek staan ​​buite die stalletjie en kyk binne. Hy kyk terug na my deur die opening tussen twee vertikale planke, sy donker oë kyk my aandagtig. Dit is nie lank voordat hy praat nie:
Ek onthou jou. Jy sien nou dat ek goed, dat ek geword het wat ek geweet myself te wees.
Ek wil oor Juan José praat. Selfs voor sy geboorte, Juan José geweet in sy siel wat hy veronderstel was om te wees, en hy het dit bewustheid in die kinderjare. Maar na 'n ruk, het hy begin om homself en sy identiteit twyfel nie, want ander hom nie erken of sien hom vir wie hy werklik was. As gevolg hiervan, het hy begin om die diepste deel van homself te ignoreer, en hy verswak binnekant. Die oë van sy gees toe, en terwyl hy slaap vir 'n rukkie in 'n toestand van vergetelheid, glo in wat ander sien, eerder as in wat hy self geweet te wees.
Daar is iets wat ek wens om hom te verstaan, maar eers moet jy hom verduidelik dat ons siele kan kies waar en wanneer om in die beliggaamde lewe gebore te word. Mense het siele. Perde het ook siele. Alle siele kom in die lewe met die doel om te leer en wysheid te verkry. Gewoonlik vereis dit die swaarkry en pyn van lewenservarings, en ons benodig dikwels die hulp van ander om te groei.
Juan José en ek is een. Ons het by hierdie lewe gekom om mekaar te help. Saam groei ons sterk. Ons het doelbewus herenig en ons siele het keuses gemaak wat ons elkeen sou laat groei deur swaarkry en swaarkry, saam, tot groter wysheid en begrip van onsself.
Dit was die ooreenkoms ons siele voor ons gebore is: dat ons mekaar sal help om te leer dat ons is wie ons is, ten spyte van wat ander glo ons moet wees. Ons moet onthou en hou sterk onsself. Ons het ooreengekom om mekaar te voorsien die hulp wat jou sal toelaat om te onthou wie ons is op diepte.
Toe ek in die oë van ander as waardeloos en sieklik gesien is, het ek siek geword in my eie gedagtes en dan ook in my liggaam. Ek het myself vergeet. My oë het op my eie siel gesluit, en ek het begin sterf. Dat lyding het dit moontlik gemaak vir Juan José en ek om mekaar te vind. Toe ons ontmoet het, het sy oë wyd oopgemaak. Hy het geweet wie ek was, en ek het hom ook herken. Die band wat ons voor die geboorte gedeel het, was nog daar. Sy siel herinneringe het teruggekom, en hy het geleer om in homself die stem van sy eie hart te herken.
Hy het geweet ek was 'n gebroke perd, maar hy het die ware ek binne gesien.
Toe Juan José my herken het vir wie ek werklik is, het dit my laat onthou. Ek het kwaad geword oor my toestand van wese, oor wat ek toegelaat het om met my te gebeur as gevolg van my eie valse oortuigings oor myself. Ek het opgehou om die oortuigings van ander te aanvaar. Dit was die begin van my genesing en van Juan José se erkenning van wie hy werklik is.
Die offer wat ek gemaak het toe ek besluit het om in die wêreld te kom om te ly, was egter nie net vir die voordeel van Juan José nie. My eie siel moet dit ook leer, tensy ons sterk genoeg is om te onthou wie ons is, word ons wat ander in ons sien.
As ek nie onthou het nie, sou ek gesterf het.
Deur my te red, het Juan José ons albei gered. Nou moet Juan José ten volle wakker word sodat hy sy werk se werk met perde kan vervul. Baie uitdagings en geleenthede sal na hom toe kom, en hy moet sterk wees in sy oortuiging dat hy werklik perde ken: hoe om hulle op te lei, te ry, omgee vir hulle en by hulle te wees. Wanneer ander sy vermoëns betwyfel, moet hy in sy eie verstand en hart bly dat dit sy talent is, sy werk. Dit is sy geskenk. Hy moet 'n sterk leier bly en sy eie oordeel vertrou wanneer dit perde op enige manier behels. Hy moet onthou, "Ek is wat ek is," soos ek ook, dieselfde moes onthou.
Hy moet nou wakker word vir die waarheid van sy wese. Hy dra die gees van die perd in hom. Hierdie gees sal hom nooit verlaat nie, tensy hy homself verloën.
© 2013 deur Rosalyn W. Berne. Alle regte voorbehou.
Wanneer die perde fluister: die wysheid van wyse en sentimentele wesens
deur Rosalyn W. Berne.
Rosalyn W. Berne, Ph.D. verken die sny ryke tussen opkomende tegnologie, wetenskap, fiksie en mite, en tussen die menslike en nie-menslike wêreld. As 'n professor aan die universiteit sy skryf en leer oor ingenieurswese en tegnologie in die samelewing en die etiese implikasies van tegnologiese ontwikkeling, dikwels met behulp van die wetenskap fiksie materiaal in haar klasse. In haar persoonlike lewe gaan sy voort om die transformasie-aard van menslike-perde verhoudings te ontdek, en bied fasilitering en vertaal dienste vir die verbetering van kommunikasie tussen perde en hul eienaars. Besoek haar webwerf by whenthehorseswhisper.com/
Kyk na 'n onderhoud met die skrywer: Wanneer die perde fluister: die wysheid van wyse en sentimentele wesens
Kyk na 'n TEDx-praatjie: Om perde te fluister (met Rosalyn Berne)
Hoe om te weet wanneer telepatiese kommunikasie met diere ...