Cranberry Festival keer terug na Nantucket - Skemerkelkresepte, spiritualieë en plaaslike kroeë - 2022
Die eiland vier sy inheemse bosbessie
Die Nanucket Conservation Foundation se Cranberry Festival keer 6 Oktober terug na Milestone Bog. Oor die algemeen gesluit vir die publiek, word die gesertifiseerde organiese moeras elke jaar vir besoekers oopgemaak wanneer die bessies in die herfs geoes word.
Feesgangers kan kyk hoe die bessies op die Milestone Bog op 193 hektaar geoes word en meer te wete kom oor die geskiedenis van bosbessieboerdery op Nantucket. Cranberry word sedert 1857 op Nantucket verbou en die Nanucket Conservation Foundation se cranberry moeras produseer byna 2 miljoen pond bosbessies per jaar.
Die 10de jaarlikse fees bevat 'n kwartmyl-staptoer met tekens met inligting oor bosbessies en hul historiese rol in die Nantucket-landbou; proe van Nantucket -bosbessies en Windswept organiese bosbessies; en staan ​​verkoop van bosbessies bedek met sjokolade, cranberry brood en cranberry heuning. Ander herfsaktiwiteite soos hooiritte en demonstrasies van skape word ook beplan. Toegang tot die Cranberry Festival is gratis.
'N Eenvoudige en heerlike nagereg wat kan bak terwyl almal hul Thanksgiving -ete geniet.
Hierdie Nantucket Cranberry Tart kombineer vars bosbessies en amandels in 'n eenvoudige, heerlike nagereg.
Nadat u 'n heerlike Thanksgiving -fees geniet het, is 'n vinnige en maklike Nantucket Cranberry Tart die perfekte afronding vir enige vakansie -spyskaart.
Hierdie fantastiese nagereg kombineer vars bosbessies en gesnyde amandels, gebak onder 'n amandelgeur. Dit is baie eenvoudig om voor te berei en kan selfs bak terwyl u en u familie en vriende Thanksgiving -aandete eet.
Hierdie Nantucket Cranberry Tart is die beste om direk uit die oond te bedien (of, as jy dit voor die tyd gebak het, voordat jy dit bedien). Dit is regtig 'n wonderlike nagereg. Cranberries en amandels is 'n smaak wat in die hemel gemaak word, en jy sal die soet tert bosbessies en knapperige amandels in elke hap geniet.
Die geluid van bosbessiesous wat uit sy blik op 'n opdienbord gedaal word.
"Ahhhhh." Die geluid van 'n waarderende nageregliefhebber wat 'n happie botterige, sagte, tert-soet cranberry-koek geniet.
PLOP is OK. Maar "Ahhhh." Dit is soveel meer bevredigend as u 'n DIY-tipe persoon is.
Omdat ek 'n Massachusetts -gal is, erken ek 'n sekere nostalgiese voorliefde vir bosbessies. Saam met Wisconsin bied die suidoostelike Massachusetts aan Amerika die grootste deel van sy bosbessie -oes wat ek teenoor 'n bosbessiemoer grootgeword het, en ek ry gereeld verby die hoofkwartier van Ocean Spray, 'n landboukoöperasie met meer as 600 plase.
Het u geweet dat u dit op volle grootte kan vergroot deur op enige plek op hierdie blok foto's te klik? Probeer dit, dit werk vir enige van ons foto's.
Op 'n afstand lyk die tipiese somer -bosbessiemoer na 'n eenvoudige groen veld. Maar kom nader, en jy sal 'n massa verstrengelde bosse sien wat 'n agteruitgang in daardie veld het.
Om die kante van die veld loop 'n watergevulde trog-'n voorteken van toekomstige dinge.
As die bessies helderrooi en gereed is om te oes, sal een van twee dinge gebeur.
As die moeras 'verbruikers' -bosbessies produseer, kom die soort wat u in die produkafdeling van u supermark sien, in November, word die bosse met 'n masjien ingewin en die bessies word net soos koring geoes (net sagter).
As die bosbessies gebel word vir bosbessiesap of ingemaakte bosbessiesous, word die moeras egter oorstroom. 'N Masjien vee op en af, gooi die water en bosse weg en skud die bosbessies wat na die oppervlak van hierdie tydelike bosbessie -dam dryf - waar hulle maklik bymekaarkom.
Die meeste van hulle is in elk geval - daar bly altyd 'n paar bessies oor die rande, 'n eerlike spel vir almal wat met 'n sif en 'n mandjie verbygaan.
Die oesbessie -oes op Cape Cod word elke herfs deur die plaaslike bevolking verwag.
Hulle geniet dit nie net om 'n briljante rooi drywende tapyt te sien nie, waar voorheen net groen bosse gewys het dat hulle soms ook die masjien kan help bestuur - soos hierdie twee jongmense die afgelope sonnige Sondagoggend gedoen het.
Cranberries. Baie bosbessies, gereed om te vries, gaar te maak of 'n taart of koek te word.
Terwyl ons webwerf meer as 100 bosbessie -resepte bevat, vra slegs 30 vars bosbessies: miskien 'n bewys van die kort seisoen van hierdie helderrooi, heerlike tertvrugte.
En tot sy relatiewe skaarsheid - slegs ongeveer 5% van die totale bosbessie -oes word vars verkoop, die res word gedroog en versoet, of verwerk tot sap, sous en konfyt.
Ons gewildste vars bosbessie -resep? Cranberry Fudge Pie, 'n graham cracker-kors met 'n dik laag donker sjokolade bedek met vars heel-cranberry-sous.
Een van my gunstelinge? Cranberry -sous gemaak in 'n Zo -broodmasjien, 'n vinnige en maklike manier om warm, tuisgemaakte sous saam met u Thanksgiving -voël voor te sit.
En my ma se gunsteling? Nantucket Cranberry Cake, 'n laag versoete vars bosbessies en okkerneute, bedek met sagte, klam geel koek.
Haai, ma weet die beste, nie waar nie?
Voorverhit die oond tot 350 ° F. Smeer 'n 10 "tertbord of 9" vierkantige koekpan liggies.
Smelt 1 eetlepel botter en drup dit onder in die pan.
Smeer 2 koppies (ongeveer 8 onse) vars of bevrore gekapte bosbessies en 1/2 koppie gekapte okkerneute oor die botter in die pan.
Besprinkel met 1/2 koppie gegranuleerde suiker.
In 'n mengbak, of die werkbak van 'n voedselverwerker, kombineer die volgende om 'n gladde beslag te maak:
3/4 koppie (12 eetlepels) botter, gesmelt en effens afgekoel
1 koppie ongebleikte alledaagse meel van King Arthur
1/2 teelepel sout*
*Verminder die sout tot 1/4 teelepel as u gesoute botter gebruik.
Geen bakpoeier, geen koeksoda nie? Ja, dis reg. Dit is nie 'n tikfout nie. Glo my dit werk.
Smeer die dik beslag oor die bosbessies en neute in die pan, met 'n spatel of met jou nat vingers. Sprinkel growwe, vonkelende suiker bo -op die beslag, indien nodig, voeg dit 'n aangename knars by.
Bak die koek vir 40 tot 45 minute totdat die bosbessies borrelend is en 'n koektoetser wat in die middel geplaas is, skoon is van beslag of krummels.
Haal die koek uit die oond.
Bedien warm, of by kamertemperatuur.
Ja, dit lyk deurmekaar. Maar glo my, u sal dit nie kan weerstaan ​​om bedrog te swiep van die heerlike tert-soet cranberry-neut-vulsel nie.
Dit is goed om hierdie koek sonder versiering voor te sit - alhoewel 'n ryk klomp geklopte room of 'n skep vanieljeroomys beslis nie verkeerd sal wees nie.
Lees, bak en hersien (asseblief) ons resep vir Nantucket Cranberry Cake.
Nantucket se hedendaagse cran-kultuur
In die tweede helfte van die 20ste eeu het die klein bosbessiebedryf van Nantucket geen ooreenkoms gevind met die kommersiële produksie wat in Wisconsin, Quebec en Massachusetts op die vasteland ontstaan ​​het nie. In Augustus 2019 is aangekondig dat een van die twee oorblywende cranberry-bedrywighede op die eiland, die Windswept Cranberry Bog, wat 37 hektaar groot is, die produksie sal staak en terugkeer na 'n natuurlike binnelandse vleiland-wat Milestone as Nantucket se laaste moeras laat.
Gelukkig, onder die wakende oog (en eienaarskap) van die Nantucket Conservation Foundation, is Milestone se huidige 195-akker-bosbessie-oormaat (en die twee miljoen pond bessies wat daar geproduseer word) hier om te bly. Om dit te verseker, het Milestone hom onderskei van sy kommersiële mededingers deur uitsluitlik organies te word, en die Nantucket Conservation Foundation die grootste gesertifiseerde organiese bosbessenprodusent in die Verenigde State geword. Boonop begin die Stigting in 2004 met 'n jaarlikse, eendagse Cranberry-fees om bewustheid oor die landbouerfenis van Nantucket te verhoog. Spoed vorentoe na die huidige dag, en hierdie pragtige fees, wat elke jaar oor die Columbus Day-naweek plaasvind, is een van die mees verwagte gebeurtenisse van die herfsseisoen.
Waar om te eet en te drink
Alhoewel dit soggens as 'n ontbyt-ete vermom word, is die spyskaart by Black-Eyed Susan alles behalwe tipiese eilandgeld. 'N Eklektiese aanbod wat deur sjef Todd Edwards bedink is, bevat 'n verskeidenheid winterklare aflate soos' Tokio Fried Chicken 'en' Pork'Strami Taco Platter '. Die beste van alles is dat gaste welkom is om te geniet van die eetplek se B.Y.O.B. beleid.
'N Voortdurend ontwikkelende spyskaart, vervaardig deur sjef Gabriel Frasca, bied 'n kinkel aan die klassieke kuste. Maak seker dat u vooraf bespreek.
Siam to Go word beskou as die beste Thaise kos op die eiland en werk uit 'n klein tafelblad wat in die Nantucket -ysbaan versteek is. Knapperige springrolletjies en hoendersatay is die ideale toevoeging tot 'n gesellige aand.
Die eetplek vir die uitgestrekte White Elephant Inn, hierdie watergat, spog met 'n uitsig oor die Nantucket -hawe en hul eie vloot Hinckley Yachts. Besoek die susterestaurant van die hotel, Toppers, by The Wauwinet Hotel, met 'n uitsig oor die Nantucketbaai.
Een van net 'n handjievol eetplekke in Siasconset, of kortliks 'Sconset' - die kusdorpie, ongeveer 20 minute van die sentrum van Nantucket af - Claudette's is 'n jarelange stapelvoedsel vir die perfekte strandmiddagete. Vir 'n stewige maaltyd, beveel ons die vleisbroodjie met "die werk" aan.
Die herfsseisoen is gewoonlik 'n bruisende middelpunt vir jong eilandbewoners om na 'n dag op die strand bymekaar te kom, en bied glühwein en sider aan op die spyskaart en 'n meer ontspanne atmosfeer in die buitelug. Hierdie jaar breek die brouery ook die whisky -onderneming in met hul eie Notch Single Malt.
Die Morning Bun is 'n noodsaaklike optel vir die vroeë opstaan ​​in hierdie ontbytkos.
Hierdie skilderagtige plaas staan ​​op 'n wonderlike plek om eiers, heuning, groente en blomme van die huis af te haal - en in die wintermaande ook kersbome. Diegene wat langer op die eiland bly, kan ook 'n lidmaatskap van die plaas kies vir 'n weeklikse boks goedere.
Die familienaam wat u op baie spyskaarte op die eiland sal sien, is Bartlett's al dekades lank 'n betroubare verskaffer van groente en blomme wat op die plaas gekweek word. Verwag gedurende die herfs 'n verskeidenheid seisoenale lekkernye, insluitend appelasyn en bosbessies gedurende die seisoen.
As ek Colwin se fiksie lees, kook ek haar resepte. Daar is 'n vleisbrood, geïnspireer deur haar voorstelle vir Halloween -aandete in Meer tuis kookkuns, in my oond terwyl ek tik. Maar die resep wat ek vandag wil uitlig, is haar Nantucket Cranberry Pie, ook van Meer tuis kook. Dit is, in haar woorde, " 'n koek wat ongeveer vier sekondes neem om saam te stel en 'n ambrosiale resultaat gee. Gelukkig bestaan ​​sulke koeke en word dit gewoonlik by iemand anders se huis aangetref. U gee dan die resep (omdat u sorg dat u vrygewige vriende verkry het) en bedien dit aan ander vriende wat dit weer aan ander deurgee. Dit is die manier waarop nasies verenig word en verhoudings tot stand kom.
My kandidaat vir 'n maklike, skouspelagtige nagereg is iets wat Nantucket Cranberry Pie genoem word, wat nie 'n tert is nie, maar 'n koek. Dit is in die land aan my bedien deur 'n vriendin wat op 'n melkplaas woon. Sy het die resep van haar ma gekry, wat nie meer kan onthou waar dit oorspronklik vandaan kom nie. Dit is nou 'n stapelvoedsel in hul gesin, en die geld stop daar.
In 'n poging om die ware wortels te vind van hierdie koek waarin ek gekyk het Die Yankee Cook Book deur Imogene Wolcott, 'n klassieke boek wat omtrent alles bevat wat iemand moet weet oor die tradisionele New England -kos. In die indeks was Cape Cod Cranberry Pie, maar dit blyk 'n regte lewendige pastei te wees. Ons Nantucket Cranberry Pie is beslis 'n koek, dit is ook 'n snap om te maak, en laastens, dit is heerlik. As u lelie-vergulding wil probeer, kan u vanieljeroomys, crème fraiche of (as u baie tyd het) vla aan die kant sit, maar Ann Gold bedien dit reguit, dit is, ek stem saam, die beste manier."
Hazelnoot Cranberry skilpad bars met seesout
Hierdie cranberry bars het soveel te doen: 'n knapperige tekstuur, soet, taai karamel, tert bosbessies, vleisagtige haselneute en 'n tikkie growwe seesout bo -op. Alhoewel daar verskeie stappe is, is die stawe eenvoudig om te maak en kan dit in die yskas gebêre word en in 'n lugdigte houer tussen velle waspapier en mdash gehou word, of dit kan 'n maand in die vrieskas gehou word. Die inspirasie vir die resep kom van Epicurious.
U benodig 'n lekkergoedtermometer vir hierdie gereg om seker te maak dat die karamel die regte temperatuur het.
1 1/2 stokkies (3/4 koppie) koue ongesoute botter, in blokkies van 1/2 duim gesny, plus botter om die foelie te smeer
1/2 koppie verpakte ligbruin suiker
Die Cranberry Caramel -bolaag
8 gram vars of bevrore (1 1/2 koppies) bosbessies (as dit gevries is, moet dit nie ontdooi nie)
3 koppies haselneute of jou gunsteling neut (12 onse), gerooster en afgekoel*
2 stokkies (1 koppie) ongesoute botter
1/3 koppie ligte mieliesiroop
Grof seesout, soos Maldon -sout, vir garnering
*Kyk vir haselneute met vel. As jou neute die vel het, rooster dit vir 12 minute in 'n oond van 350 grade. Plaas dan die haselneute in 'n skoon vadoek, draai die handdoek om die neute en rol dit. Die vel moet dadelik afskil. Hulle kan dan gekap word.
Vir die kors, verhit die oond tot 350 grade. Bekleed 'n 15-by-10-inch, vlak bakpan (ongeveer 1 duim diep) met foelie, en laat 'n 2-duim-oorhang aan die twee kort sye. Smeer die foelie aan alle kante en onderkant.
Meng meel, bruinsuiker en sout in 'n voedselverwerker, voeg dan botter by en pols totdat die mengsel soos 'n baie growwe mieliemeel lyk. Neem die mengsel en druk dit stewig vas in die voorbereide pan en druk dit vas met die plat kant van 'n metaalspatel. Bak tot ferm, ongeveer 15 minute in die pan op 'n rak afkoel.
Vir die bolaag, pols die bosbessies in die voedselverwerker wat gebruik is om die kors te maak totdat dit grof gekap is. Voeg die haselneute by en pols totdat dit eenkant gesny is.
Smelt die botter in 'n medium kastrol oor matige hitte en roer suiker, mieliesiroop en sout by. Kook oor matige hoë hitte, roer af en toe totdat die karamel ongeveer 8 minute op 'n lekkergoedtermometer registreer. Roer die gekapte bosbessies versigtig by en kook dit totdat die karamel weer tot 245 grade terugkeer, nog 6 tot 8 minute.
Verwyder die pot van die hitte en roer vanielje en haselneute by tot goed bedek. Werk vinnig en gebruik 'n sagte spatel om die karamel oor die kors eweredig te versprei. Koel heeltemal af.
Lig die foelie uit die pan. Plaas dit op 'n snyplank of 'n skoon oppervlak en sny die stawe met 'n skerp mes in 30 medium stukke of 36 klein stukkies. Sprinkel liggies met die growwe seesout.
Herenig met Nantucket, 20 jaar later
Brant Point Light, by die ingang van die Nantucket -hawe, dateer uit 1746. (Amiee White Beazley)
Niemand het daaraan gedink dat die water koud was nie. Niemand huiwer nie, staan ​​bevrore, arms gekruis, terwyl golwe op hul knieë klap, sodat liggaamsdele by die temperatuur kan aanpas. In plaas daarvan hardloop ons al agt, volwasse vroue, na die water en duik voor die wind in, terwyl die sand onder ons voete in die vergetelheid val, terwyl ons liggame oor die golftoppe waai, terwyl ander bo -oor die kop klim. Ek het gelag, 'n ware lag, een uit die ingewande gebore uit vreugde, asof ek weer 'n kind was. Nantucket sal dit aan 'n meisie doen.
Twintig jaar nadat ons 'n laaste somer in Nantucket deurgebring en saam gewerk het na ons hoër jare op universiteit, was agt van ons terug - nou vrouens, moeders, nog steeds vriende - om 'n langnaweek saam op die plek van die misdaad deur te bring.
Nantucket, wat eens die 'walvisvangstad van die wêreld' was, is alles wat 'n reisbestemming moet wees: duidelik, ryk histories in kultuur en argitektuur, 'n klein dorpie met groot idees en net 'n bietjie moeilik om te bereik, daarom is dit 'n klein stuk sand - slegs 48 vierkante kilometer - is die keuse van 60.000 mense elke somer.
Vir drie hoogseisoene wat in 1993 begin het, het ek in Nantucket gewoon en werk gedoen wat ek in die hande kon kry. Ek het vloere en toilette opgepas, skoongemaak, koper gesmeer, kruideniersware ingepak, blomme agter op 'n vragmotor in Mainstraat verkoop, tuine versorg en uiteindelik taxi's gery. Ek het myself in die weefsel van die eiland verweef, en ek het, soos soveel ander, op hierdie plek getroud gevoel. Maar vandag is dit anders. Vandag kom ek as 'n besoeker in plaas van 'n eilandbewoner.
Toe ek van die veerboot af na Steamboat Wharf stap, tref dit my: ek was 20 jaar ouer. Hoe kan dit wees? Ek het nog steeds gevoel soos 'n kind wat vars was van die universiteit. Waar was die tyd heen? Ek het verander, die wêreld het verander, en in daardie jare het die planne wat ek eens vir my lewe gehad het, verander. Het my geliefde eiland ook verander?
Vriende kom by die Nantucket -huis van kunstenaar Christine Schoettle aan. (Amiee White Beazley)
Ek het deur die stad gery, verby Steamboat Pizza waar ek een somer pasteie afgelewer het, en op die geplaveide paaie wat met klippe geplavei is wat volgens gerugte gebruik is vir die skepe wat die 19de-eeuse Nantucket ryk en beroemd gemaak het, en verby die taxistandplek waar Ek het my laaste somer op Nantucket deurgebring om tariewe van die een kant van die eiland na die ander te vervoer. Met die eerste reuk van strandrose, 'n blik op geboue met grys gordelroos en toeriste wat stene sypaadjies stamp, is ek terug na die somer van 1995-voor selfone en GPS, vinnige veerbote van die vasteland en pendelbusse op die eiland.
Ek verhuis na Nantucket met 'n klasmaat van Syracuse, aangetrokke deur die eindelose somers, die multi-generasie gemeenskap en die gevoel dat dit 'n plek is wat die tyd vergeet het. Vandag is ons gereed om weer bymekaar te kom na al die jare uitmekaar aan die suidekant van die eiland, by die somerhuis van die klasmaat.
Dit is geen geringe taak om agt vroue bymekaar te maak wat regoor die land woon nie, sommige so ver as Los Angeles, wat drie dae lank klein kinders moet verlaat om by hierdie eiland te kom, 27 km van Cape Cod af. Maar een vir een het elkeen van my Nantucket -somersusters op die eiland aangekom. Sommige met die veerboot, waarvan daar twee hooflyne is, die Steamship Authority en Hy-Line Cruises, en twee snelhede, die tradisionele twee uur plus stadige veerboot en die vinnige een van 60 minute. Ander per vliegtuig, via verbindings op en af ​​langs die ooskus.
Sodra ons saam is, is die lang reisdag die moeite werd. Die tydmasjien waarop ons ry, word aangevuur deur stories, gelag en wettig gekoopte, eindelose glase rosé-beter as enige wyn wat ons destyds op 'n student se begroting gedrink het.
Afgesien van mekaar, is dit Nantucket wat ons hier is om te sien - ons vriend wat ons lank gelede beskerm het teen die werklike wêreld, en die plek waarvandaan ons lewens weg is.
Ons eerste aand "op die eiland" gaan ons na Millie's, aan die westekant van Nantucket. Eenmaal die Westender genoem, is Millie's veral bekend vir twee dinge: sonsondergange en sy Madaket Mystery rum -punch. Dit het nog steeds 'n klein vrystaande mark-alhoewel met 'n merkbare facelift-waaruit inwoners in hierdie deel van die eiland krammetjies kan kry in plaas van 20 minute die stad in te trek. Soos dit gebeur, is dit Town, 'n restaurant in 'n historiese huis (die hele eiland is 'n aangewese National Historic Landmark District, met meer as 800 huise voor die burgeroorlog) waarna ons verder gaan. Teen die tyd dat ons aankom, is die tafels uit die eetkamer skoongemaak en vervang deur 'n band onder leiding van langhaarspeler. Nodeloos om te sê, ons dans vroegoggend in.
Die volgende oggend neem ons, 'n paar meer pittige as ander, 'n vloot fietse langs die Surfside -fietspad na die Surfside -strand aan die suidelike oewer van die eiland. 'N Mens kan omtrent oral op Nantucket fietsry. Die netwerk van verharde paadjies op die eiland word sedert die 1960's voortdurend gebou en verbeter. Daar is nou meer as 30 myl paadjies in Nantucket, waarmee besoekers die kleiner sakke van die eiland kan sien en motors van Nantucket se oorvol paaie kan hou.
Surfside is miskien die gewildste strand vir dagtrekkers, waar fietsryers en pendelbusse deur die dag ry. Ek draai verby Star of the Sea, die enigste koshuis op die eiland, en miskien die mooiste, perfek geleë in die Verenigde State. Die voormalige reddingsstasie met rooi afwerking bied beddens vir minder as $ 40 per nag-'n seldsaamheid op 'n eiland waar hoogseisoenpryse vir luukse verblyf $ 1,200 per nag kan oorskry.
Die Wampanoag -stam wat Nantucket die eerste keer bevolk het, noem dit Canopache, of die 'plek van vrede', en met 110 myl kuslyn en 80 myl gratis, openbare strande rondom die eiland, kan diegene wat vertroosting wil vind dit beslis hier vind. Hou aan om langs die oewer te loop totdat daar niemand meer langs u is nie. Of diegene met vierwielaandrywing het toegang tot afgeleë strande oor sand: dit is iets wat ek baie graag in Nantucket wil sien, tientalle motors wat op plekke soos Nobadeer Beach staan, wat druk van hul bande los en dan kilometers ver ry tot by min plekke.
Later op die dag, op ons strewe om soveel as moontlik Nantucket in drie dae op te neem, breek ons ​​ons baadjies uit en laai ons in ons gasvrou se Grady-White Canyon. Ons vaar vanaf Madaket Marine, rondom Eel Point, en verby die 40ste Pole-, Steps- en Jetties -strande en kyk na die nuwe huise aan die water en die een of twee klein huisies wat oorbly. Ons ry stilweg na die Nantucket -hawe, een van die besigste in die staat, met 2 200 vasmeerplekke en 300 glipbane, waar ons monsteragtige seiljagte rondry wat 'n eens beskeie Straight Wharf gehad het.
Die son sak as ons op pad is na Great Point en die Wauwinet -hotel. Ons sit vas as die Wauwinet Lady, 'n gratis watertaxi wat u van die White Elephant naby die stad na die Wauwinet se restaurant, Topper's, bring vir middagete en aandete. Sy passasiers rooster met sjampanje.
Daar kom ons bymekaar in die patio -sitkamer van die hotel en bestel warm mosselkoude en vars Bartlett's Farm -tamaties om te eet terwyl ons sterk Dark en Stormys en pittige bloedige marys drink. Ons praat oor die lewens met gesinne en kinders en loopbane wat tot dusver van daardie oomblik af bestaan. Ons geduldige 19-jarige kaptein sit tussen ons en luister, sy gesig verander net van uitdrukking as hy gelukkig saamstem dat dit tyd is om te gaan. Ons ry terug na die stad, waar ons aandete eet in die koshuis - 'n gunsteling toevlugsoord uit die 90's - wat borde met verkoolde seekat, tuna -tartaar en gerookte blouvisdip deel, gevolg deur voorgeregte heilbot en plaaslike kreefrisotto.
Eet in Nantucket was nog altyd 'n gebeurtenis, en nog meer vandag met die meer as 60 restaurante van die eiland, 'n eklektiese mengsel van Frans, Italiaans, Portugees, Thais en alles tussenin - ver van die dae toe Asiatiese kos moes wees per vliegtuig vanaf die vasteland ingevlieg. Baie van my gunsteling plekke bly: American Seasons, Black-Eyed Susan's en Company of the Cauldron. Maar ander is weg, waaronder Cap'n Tobey's Chowder House, wat sedert 1954 bedryf is, 'n gunsteling plek vir drankies in die nag en 'n begunstigde van my skoonmaakdienste vroegoggend. Dit is nou 'n gesiglose braaipunt, 'n misplaaste genre vir 'n afgeleë eiland in New England, as daar een was.
Aan die einde van die somerseisoen in 1995 het Labor Day die somergesinne huis toe gebring en hul kinders terug skool toe. Slegs 'n handjievol werkers het oorgebly-gegradueerdes, Ierse werkers met 'n J-1-visum wie se skoolroosters nie tot Oktober moes terugkeer nie en die meeste van my kamerade uit die huis in Waydale Rd 20.
Namate die dae korter en koeler geword het, het ons ons baadjies dag en nag gedra. Die oproepe na Tipsy Taxi en Atlantic Cab het minder geword, en niemand het hulp nodig gehad om tafels te wag of melk af te lewer nie. Ons het dus ons dae bestee om mossels in witwyn en botter te kook en te kyk, terwyl ons kyk hoe die bosbessie -moerasrooi word en tot aan die einde van Great Point ry om vis te vang. Maar ons was nog steeds kinders, en het die onvermydelike vertraag - die dag toe ons die eiland moes verlaat en 'n wêreld betree waar straatligte en kettingrestaurante die sintuie tot plesier druk.
Nantucket het vandag gegroei van 'n somerbestemming tot 'n vakansieoord van vier seisoene, en die skouerseisoen is gevul met geleenthede soos die bewaringsvereniging se jaarlikse bosbessiefees by Milestone Cranberry Bog, 'n kortfilmfees en 'n halfmarathon. Maar herfs is nog steeds 'n spesiale tyd om op die eiland te wees. Baie winkels en restaurante bly oop, maar die hotelpryse daal terug na die aarde.
As die naweek tot 'n einde kom en die veerboot my, net soos twintig jaar gelede, huis toe wink, klim ek huiwerig en voel asof ek weer iets agterlaat. Die vaartuig draai die draai verby Brant Point -vuurtoring en ek gooi twee pennies in die see soos die tradisie dit vereis, en verseker dat ek eendag sal terugkeer na die eiland wat ek huis toe noem.
Beazley is 'n reisskrywer in Aspen wie se roman "On Mermaid Avenue" gebaseer is op haar laaste glorieryke Nantucket -somer.
Kom uit op die feesterrein en kyk hoe die bessies geoes word, leer meer oor die geskiedenis van bosbessieboerdery op Nantucket, neem deel aan die gesinsaktiwiteite of ontspan net en geniet die musiek en die skouspelagtige herfslandskap van een van die mees unieke en mooiste plekke op ons eiland. Moenie vergeet om 'n pond, of twee, Nantucket Cranberries tuis te bring vir die vakansie nie!
Cranberry -boerdery op Nantucket
Cranberries word sedert 1857 op Nantucket verbou en was 'n belangrike deel van die eiland se ekonomie tot net voor die Tweede Wêreldoorlog. Besoekers, somerbewoners en selfs langdurige eilandbewoners word dikwels verbaas as hulle verneem dat die stigting se mylpaalmoer een van die oudste, voortdurend bedryfte plase op die eiland is. Daar word tans 193 hektaar verbou by die Milestone Bog, met 'n ekstra 25 hektaar in produksie by die Windswept Bog op die Polpisweg. Die Windswept Bog is ook opvallend vanweë sy status as een van die min gesertifiseerde organiese bosbessie -moeras in die land. Saam produseer die Stigting se bosbessiebome nagenoeg 2 miljoen pond bosbessies per jaar!
Die cranberry is een van drie vrugte wat in Noord -Amerika inheems is. Die ander twee is die Concord -druiwe en die bloubessie.
Klein sakke lug binne -in die bessie veroorsaak dat die bosbessie bons. Lug veroorsaak ook dat bessies in water dryf.
Barnaby the Bear - Barnaby is byderhand in die hooftent om kinders te ontmoet en afskrifte van sy nuwe boek Barnaby And Wood Lily te teken
Skaapskeer demonstrasie - die hele dag by die skeertent
Kid's Events - sakresies, gesigverf en nog baie meer - hoofveld
Hoëritte - dwarsdeur die dag tot 15:30
Skaapwag demonstrasie - hoofveld, dwarsdeur die dag
Raai die aantal bosbessies - hooftent, teken om 03:30
Wolspin- en weefdemonstrasies - hooftent gedurende die dag
Algonquin Indiane was een van die eerstes wat wilde bosbessies geoes het. Hulle het dit gebruik vir voedsel, medisyne en as 'n simbool van vrede.
Wilde bosbessies is tydens die eerste Thanksgiving -ete bedien.
KRANIES - Vars uit die moerasse! Beide Nantucket Cranberries en Windswept organiese bosbessies sal beskikbaar wees.
Middagete - Heerlike warm en koue spyskaart wat deur Simply with Style Catering in die hooftent voorberei word: Tuisgemaakte mosselsop, hamburgers, slaaie, wraps en worsbroodjies vir die kinders
Snacks - Drankies, skyfies, koekies en ander lekkernye in die klein wit tentjie
Lekkergoed - bosbessies bedek met sjokolade en ander lekkernye van Sweet Inspirations in die hooftent
Ander - Iets Natuurlike Cranberry -brood, Cranberry -heuning en ander cranberry -produkte van plaaslike produsente in die hooftent.
Cranberries is ryk aan vesel, vitamien C en ander stowwe wat help beskerm teen gesondheidsprobleme en chroniese siektes soos kanker en hartsiektes.
Selfgeleide toer - volg die bordjies wat met ballonne op die feesterrein gemerk is om meer te wete te kom oor bosbessies en hul historiese rol in die Nantucket -landbou. Die toer is ongeveer ¼ myl lank en duur ongeveer 20 minute om te voltooi.
Gidse - Twee cranberry -kundiges sal op verskillende plekke bystaan ​​om besoekers te verwelkom, vrae te beantwoord en interessante feite oor die bosbessie -boerdery aan te dui.
Gratis toegang - parkeerplek is $ 10,00 per motor.
Heuningbye word gebruik om cranberry -gewasse te bestuif, en is meer waardevol vir die uitvoering van hierdie taak as vir die produksie van heuning.
Aanwysings: Van die stad: by die Rotary, oos op Milestoneweg in die rigting van 'Sconset'. Op 6 km van die Rotary af sal daar 'n bruin rots aan die linkerkant van die pad wees met die nommer "220" daarop. Gaan voort op Milestone Road vir nog 100 meter en draai links.
Die Nantucket Conservation Foundation is 'n organisasie sonder winsoogmerk wat deur lede ondersteun word en wat slegs op die vrygewigheid van sy lede staatmaak vir befondsing. As u meer wil weet oor lidmaatskap of 'n bydrae wil maak tot een van ons vele noemenswaardige projekte, kontak ons ​​gerus by (508)228-2884 of by http://www.nantucketconservation.org/.
Hou in gedagte dat dit 'n werkende plaas is en dat daar heeldag swaar masjinerie en toerusting in die hele feesgebied werk.
Nantucket Conservation Foundation se 15de jaarlikse Cranberry Festival!
Kom vier die 15de jaarlikse Nantucket Cranberry Festival.
Net langs Milestone Road Die Nantucket Conservation Foundation se Milestone Cranberry Bog (een van die oudste, voortdurend bedryfte plase op die eiland) bied hierdie spesiale geleentheid aan. Besoekers kan verwag om meer te wete te kom oor die geskiedenis van bosbessieboerdery op Nantucket deur middel van opvoedkundige uitstallings en oesdemonstrasies. Hulle kan ook deelneem aan gesinsaktiwiteite, heerlike cranberry -lekkernye en ander klassieke New England -lekkernye, of net die musiek en die skouspelagtige herfslandskap geniet. Daar sal organiese egte Nantucket -bosbessies te koop wees.
Die Cranberry Festival is 'n wonderlike gesinsgeleentheid met aktiwiteite wat gerig is op kinders en volwassenes. Of u nou 'n geskiedenisliefhebber is wat meer wil leer oor hoe met bosbessies sedert 1957 op die eiland geboer word, u wil wonderlike lewendige musiek hoor en 'n paar plaaslike kosse proe, of u wil Nanpuppets & Barnaby Bear, die Cranberry Fest, ontmoet is vir jou.
Toegang is gratis, parkeerplek is $ 20.
Vir meer gedetailleerde inligting, insluitend aanwysings en gedetailleerde aktiwiteite, besoek Cranberry -fees.