Alexander III van Rusland - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Alexander III (10 Maart 1845 - 1 November 1894) regeer as tsaar (keiser) van Rusland vanaf 14 Maart 1881 tot sy dood in 1894. Alexander III het die grondwetlike hervormings wat sy vader, Alexander II, ingestel het om die modernisering te bevorder, omgekeer. demokratisering van Rusland. Deur hierdie hervormings te stop en om te keer, probeer Alexander III regstel wat hy as die te liberale neigings van die
Die bewind van Alexander III beklemtoon die sentrale, keiserlike gesag. Deur die nuwe raadgewende rol wat sy vader lede van die opgeleide klas verleen het, af te skaf, het hy die groeiende rewolusionêre bewegings wat anargistiese elemente sowel as republikeine, demokrate en sosialiste ingesluit het, verder afgeskaf. Terwyl Alexander III eintlik 'n mate van tevredenheid gehad het as hy soos 'n Russiese boer gelyk het, was hy onvoorbereid om aan hulle politieke regte te verleen.
As Alexander III die terugkeer na hervorming deur sy vader Alexander II voortgesit het, sou Rusland miskien geleidelik verander het in 'n demokratiese grondwetlike monargie en 'n meer billike samelewing. In plaas daarvan het sy outokratiese regering die weg gebaan vir die Bolsjewistiese rewolusionêres wat eendag sy seun, tsaar Nicholas II, en die grootste deel van die familielyn sou vermoor.
Die outokratiese beleid van Alexander III was 'n voorbeeld dat latere Sowjet-leiers sou volg, veral Stalin, wat as die 'Rooi Tsaar' bekend gestaan ​​het.
Alexander is in St. Petersburg gebore, die tweede seun van tsaar Alexander II deur sy vrou Marie van Hesse-Darmstadt. In sy gesindheid het hy weinig gelykgestel aan sy sagmoedige, liberale vader, en nog minder aan sy verfynde, filosofiese, sentimentele, ridderlike, dog geslepe grootoom Alexander I van Rusland, wat die titel "die eerste heer van Europa" begeer het . " Alhoewel hy 'n entoesiastiese amateurmusikant en beskermheer van die ballet was, word hy gesien as 'n gebrek aan verfyning en elegansie. Inderdaad hou hy liewer van die idee om dieselfde ruwe tekstuur te hê as die oorgrote meerderheid van sy onderdane. Sy reguit, abrupte manier het soms lusteloosheid geniet, terwyl sy direkte, onversierde metode om homself uit te druk, goed harmoniseer met sy grof gekapte, onbeweeglike kenmerke en ietwat trae bewegings. Sy opvoeding was nie van aard om hierdie eienaardighede te versag nie. Hy is ook bekend vir sy geweldige liggaamlike krag.
Miskien beskryf 'n weergawe uit die memoires van die kunstenaar Alexander Benois die beste indruk van Alexander III:
Na 'n opvoering van die ballet 'Tsar Kandavl' in die Mariinsky-teater, het ek eers die keiser raakgesien. Die grootte van die man het my getref, en hoewel hy lastig en swaar was, was hy steeds 'n magtige figuur. Daar was inderdaad iets van die muzhik (Russiese boer) om hom. Die blik op sy helder oë het 'n indruk op my gemaak. Toe hy verby is waar ek gestaan ​​het, lig hy sy kop vir 'n oomblik op, en tot vandag toe kan ek onthou wat ek gevoel het toe ons oë ontmoet het. Dit was 'n blik so koud soos staal, waarin daar iets bedreigend, selfs angswekkends was, en dit het my soos 'n slag geslaan. Die blik van die tsaar! Die voorkoms van 'n man wat bo alle ander gestaan ​​het, maar 'n monsteragtige las gedra het en wat elke oomblik moes vrees vir sy lewe en die lewens van die naaste aan hom. In latere jare het ek by verskeie geleenthede met die keiser in aanraking gekom, en ek het nie die minste skugter gevoel nie. In meer gewone gevalle kan tsaar Alexander III tegelyk vriendelik, eenvoudig en selfs amper ... huislik wees.
Gedurende die eerste 20 jaar van sy lewe het Alexander weinig vooruitsigte gehad om tot die troon te slaag, omdat hy 'n ouer broer, Nicholas, gehad het wat na 'n sterk grondwet gelyk het. Selfs toe hierdie ouer broer die eerste keer simptome van gevoelige gesondheid toon, is die idee dat hy jonk kan sterf nooit ernstig vermaak nie; Nicholas is verloof aan die sjarmante prinses Dagmar van Denemarke. Onder hierdie omstandighede is die grootste oplettendheid gewy aan die opvoeding van Nicholas as tsarevitsj, terwyl Alexander slegs die perfek en onvoldoende opleiding ontvang het van 'n gewone groothertog van daardie periode, wat nie veel verder gegaan het as sekondêre onderrig, praktiese kennismaking met Frans nie, Engels en Duits, en 'n sekere mate van militêre boor.
Alexander word erfgenaam deur die skielike dood van sy ouer broer in 1865. Toe begin hy die beginsels van reg en administrasie onder Konstantin Pobedonostsev, wat destyds professor in burgerreg aan die Staatsuniversiteit van Moskou was en wat later (in 1880) hoofprokurator van die Heilige Sinode geword. Pobedonostsev wek baie min liefde vir abstrakte studies of langdurige intellektuele inspanning by sy leerling, maar hy beïnvloed die karakter van Alexander se bewind deur die opvatting van die jongman die oortuiging dat ywer vir Russies-Ortodokse denke 'n wesenlike faktor van die Russiese patriotisme was, en om spesiaal deur elke regdenkende tsaar gekweek te word.
Op sy sterfbed word gesê dat Alexander se ouer broer Nicholas die wens uitgespreek het dat sy geliefde bruid, prinses Dagmar van Denemarke, met sy opvolger moet trou. Hierdie wens is vinnig verwesenlik toe Alexander op 9 November 1866 met die prinses van Denemarke trou. Die vakbond was baie gelukkig en het tot die einde toe onbekend gebly. Anders as dié van sy ouers, was daar geen egbreuk in Alexander se huwelik nie. Gedurende die jare toe hy van 1865 tot 1881 erfgenaam was, het Alexander nie 'n prominente rol in openbare sake gespeel nie, maar hy het toegelaat dat dit bekend geword het dat hy sekere idees gehad het wat nie ooreenstem met die beginsels van die bestaande nie regering.
Alexander het wat hy as buitensporige buitelandse invloed in die algemeen beskou het, en die Duitse invloed in die besonder, waardeur die aanneming van opregte nasionale beginsels op alle terreine van amptelike bedrywighede afgeneem het, met die oog op die verwesenliking van sy ideaal van 'n homogene Rusland-homogene in taal, administrasie , en godsdiens. Met sulke idees en ambisies kon hy skaars bly in 'n hartlike ooreenkoms met sy vader, wat, hoewel 'n goeie patriot volgens baie, sterk Duitse meegevoel gehad het, die Duitse taal dikwels in sy privaatverhoudinge gebruik en soms die oordrewe en eksentrisiteit van die Slavophiles, en sy buitelandse beleid gebaseer op die Pruise alliansie.
Die antagonisme verskyn eers in die openbaar tydens die Frans-Pruise Oorlog, toe die tsaar die kabinet van Berlyn ondersteun het en die tsarevitsj nie sy simpatie met die Franse verberg het nie. Dit verskyn op 'n intermitterende wyse in die jare 1875-1879, toe die Oosterse vraag soveel opgewondenheid in alle geledere van die Russiese samelewing opgelewer het. Aanvanklik was die tsarevitsj meer Slavofiel as die regering, maar sy flegmatiese aard het hom bewaar van baie van die oordrewe wat deur ander toegewens is, en enige van die heersende gewilde illusies wat hy moontlik gehad het, is spoedig deur persoonlike waarneming in Bulgarye, waar hy beveel het die linkervleuel van die indringende leër.
Die Bulgare is in St. Petersburg en Moskou nie net as martelare nie, maar ook as heiliges voorgestel, en baie min persoonlike ervaring was voldoende om die fout reg te stel. Soos die meeste van sy broer-offisiere, kon Alexander III nie 'n baie groot liefde vir die "klein broers" ervaar nie, soos die Bulgare destyds ook genoem word, en hy is gedwing om te erken dat die Turke geensins so swart was soos geverf nie. . Hy het die gelowiges egter nie deur 'n openbare uitdrukking van sy opinies geskandeer nie, en het homself inderdaad nie opvallend tydens die veldtog gemaak nie. Hy het hom nooit op politieke vrae geraadpleeg nie, maar het hom tot sy militêre pligte beperk en op 'n pligsgetroue en onopvallende manier vervul. Na baie foute en teleurstellings het die leër Konstantinopel bereik en die Verdrag van San Stefano is onderteken, maar baie wat deur daardie belangrike dokument verkry is, moes op die Kongres van Berlyn geoffer word. Prins Bismarck kon nie doen wat met vertroue van hom verwag is nie.
Portret van tsaar Alexander III deur Nikolay Shilder.
In ruil vir die steun van Rusland, wat Bismark in staat gestel het om die Duitse ryk te stig, is daar gedink dat hy Rusland sou help om die Oosterse vraagstuk op te los in ooreenstemming met Rusland se eie belange, maar tot die verrassing en verontwaardiging van die kabinet van St. Petersburg, Bismark het hom daartoe verbind om die deel van 'eerlike makelaar' op die kongres op te neem, en kort daarna het hy oënskynlik 'n alliansie met Oostenryk gesluit met die oog op die teenstelling van Russiese ontwerpe in Oos-Europa. Die tsarevitsj kon op hierdie resultate wys as 'n bevestiging van die standpunte wat hy tydens die Frans-Pruisiese oorlog uitgespreek het, en hy het die praktiese gevolgtrekking daaruit gemaak dat die beste ding om te doen vir Rusland was om so gou as moontlik van die tydelike uitputting te herstel en om voorberei op toekomstige gebeurlikhede deur 'n radikale skema van militêre en vlootherorganisasie. In ooreenstemming met hierdie oortuiging het hy voorgestel dat sekere hervormings ingestel moet word.
Tydens die veldtog in Bulgarye het Alexander III uit pynlike ervaring bevind dat daar ernstige afwykings en growwe korrupsie in die militêre administrasie bestaan, en na sy terugkeer na St. Petersburg het hy ontdek dat daar soortgelyke vergrype in die vlootafdeling bestaan ​​het. Vir hierdie misbruik is daar vermoedelik verskeie hooggeplaaste persone, waaronder twee van die kleindogters, verantwoordelik, en Alexander III het die aandag van sy vader op die onderwerp gerig. Sy vertoë is nie gunstig ontvang nie. Alexander II het 'n groot deel van die hervormende ywer verloor wat die eerste dekade van sy bewind onderskei het, en het nie meer die nodige energie om die taak wat aan hom voorgehou is, te onderneem nie. Die gevolg was dat die verhouding tussen vader en seun meer gespanne geword het. Laasgenoemde moes seker gevoel het dat daar geen belangrike hervormings sou wees totdat hy self in die rigting van sake geslaag het nie. Die verandering was baie nader aan die hand as wat gewoonlik veronderstel is. Op 13 Maart 1881 word Alexander II deur 'n groep Nihiliste vermoor, Narodnaya Volya (People's Will), en die outokratiese mag is in die hande van sy seun oorgedra.
In die laaste jare van sy bewind is Alexander II baie beoefen deur die verspreiding van Nihilistiese leerstellings en die toenemende aantal anargistiese sameswerings, en 'n geruime tyd het hy gehuiwer om die hande van die uitvoerende gesag te versterk en toegewings te maak vir die wydverspreide politieke ambisies. van die opgeleide klasse. Uiteindelik besluit hy ten gunste van die laaste kursus, en op die dag van sy dood onderteken hy 'n ukaz (dekreet) skep 'n aantal raadgewende kommissies wat maklik in 'n vergadering van notabele omskep kon gewees het.
Na advies van sy politieke mentor Konstantin Pobedonostsev, besluit Alexander III om 'n teenstrydige beleid aan te neem. Hy het dadelik die ukaz Voordat dit gepubliseer is, en in die manifes waarin hy sy troonoptog aangekondig het, het hy dit baie duidelik laat verstaan ​​dat hy nie van plan was om die outokratiese mag wat hy van sy voorouers geërf het, te beperk of te verswak nie. Hy het ook daarna geen neiging getoon om van plan te verander nie.
Alexander III, tsaar van Rusland, gefotografeer deur Gaspar-Félix Tournachon (Félix Nadar).
Al die interne hervormings wat hy geïnisieer het, was bedoel om dit wat hy beskou het as die te liberale neigings van die shtetls (klein dorpies). Hierdie 'Russificatie' -beleid sou voortgaan onder die Sowjet-regime wat na die val van Alexander III se seun ontstaan ​​het, veral tydens die leierskap van Josef Stalin.
In die ander provinsies wou Alexander III probeer teenwerk wat hy as die buitensporige liberalisme van sy vader se regering beskou het. Vir hierdie doel verwyder hy die min krag wat deur die zemstvo, 'n verkose plaaslike administrasie wat lyk soos die graafskap- en parlementsrade in Engeland, en die outonome administrasie van die boerekommunes onder toesig geplaas het van eienaars wat deur die regering aangestel is. Terselfdertyd het hy probeer om die imperiale bestuur te versterk en te sentraliseer, en dit meer onder sy persoonlike beheer te bring.
In buitelandse aangeleenthede was hy nadruklik 'n man van vrede, maar glad nie 'n deelnemer aan die leer van die vrede ten alle prys nie, en hy het die beginsel gevolg dat die beste manier om oorlog te voorkom is om daarop voorbereid te wees. Hoewel hy verontwaardig was oor die optrede van prins Bismarck teenoor Rusland, het hy 'n oop breuk met Duitsland vermy en selfs 'n tyd lank die Three Emperors 'Alliance herleef.
Dit was eers in die laaste jare van sy bewind, toe Mikhail Katkov 'n sekere invloed op hom verkry het, dat hy 'n meer vyandige houding teenoor die kabinet van Berlyn ingeneem het, en selfs toe beperk hy hom tot die behoud van 'n groot hoeveelheid troepe naby die Duitser grens en gevestigde hartlike betrekkinge met Frankryk. Wat Bulgarye betref, het hy soortgelyke selfbeheersing uitgeoefen. Die pogings van prins Alexander en daarna van Stamboloff om die Russiese invloed in die prinsdom te vernietig, het Alexander III se verontwaardiging opgewonde gemaak, maar hy het volgehoue ​​veto teen alle voorstelle om met wapenmag ingegryp te word.
In 1887 beplan die People's Will weer die tsaar te vermoor. Onder die samesweerders wat gevang is, was Aleksandr Ulyanov. Ulyanov is ter dood veroordeel en op 5 Mei 1887 opgehang. Alexander Ulyanov was die broer van Vladimir Ilyich Ulyanov, wat later die skuilnaam Vladimir Lenin sou neem.
In Sentraal-Asiatiese aangeleenthede het hy die tradisionele beleid gevolg om die Russiese oorheersing geleidelik uit te brei sonder om 'n konflik met die Verenigde Koninkryk uit te lok, en hy het nooit toegelaat dat die partydige partyders van 'n voorwaartse beleid hand uit ruk nie. In sy geheel kan sy bewind nie as een van die gebeurtenisse in die Russiese geskiedenis beskou word nie, maar daar moet toegegee word dat die land onder sy harde, onsimpatieke bewind aansienlike vordering gemaak het. Hy is op 1 November 1894 in die Livadia-paleis oorlede en is begrawe in die Peter and Paul-vesting in St. Alexander III is opgevolg deur sy oudste seun Nicholas II van Rusland.
'N Gedenkteken aan tsaar Alexander III is in die stad Irkutsk aan die wal van die Angararivier geleë.
Alexander III het ses kinders uit sy huwelik met prinses Dagmar van Denemarke, later bekend as Marie Feodorovna, gehad.
Tsaar Nicholas II 6 Mei 1868 17 Julie 1918 getroud 1894, prinses Alix van Hesse en deur Rhine; probleem gehad het
Groothertog Alexander Alexandrovich 7 Junie 1869 2 Mei 1870
Groothertog George Alexandrovich 6 Mei 1871 9 Augustus 1899
Groothertogin Xenia Alexandrovna 6 April 1875 20 April 1960 getroud 1894, groothertog Alexander Mikhailovich Romanov; probleem gehad het
Groothertog Michael Alexandrovich 22 November 1878 12 Junie 1918 getroud 1912, Natalia, prinses Brassova; probleem gehad het
Groothertogin Olga Alexandrovna 13 Junie 1882 24 November 1960 trou met Peter Friedrich Georg, hertog van Oldenburg
Alexander II Keiser van Rusland
14 Maart 1881 - 1 November 1894 Opgevolg deur:
Naimark, Norman M. Terroriste en sosiaal-demokrate: die Russiese rewolusionêre beweging onder Alexander III. Cambridge, MA: Harvard University. 1983. ISBN 0674874641
Whelan, Hedi W. Alexander III en die Staatsraad: Burokrasie en teenhervorming in die laat imperiale Rusland. Piscataway, NJ: Rutgers Universiteit. 1982. ISBN 0813509424
Zaionchkovsky, Peter A. Die Russiese outokrasie onder Alexander III. FL: Akademiese Internatinaal. 1993. ISBN 087569067X
Hierdie artikel gebruik materiaal uit die 1911-uitgawe van die Encyclopædia Britannica wat in die openbare domein is.