“Die laaste keer toe ek haar uit Australië gebel het, het sy my vertel dat sy nou net so bang is vir die polisie as die kriminele, omdat ‘n mens nie meer tussen die twee groepe kan onderskei nie. ‘Die polisie verhuur deesdae hulle uniforms aan die kriminele,’ het sy geskreeu van die lag.
Wat die boek verder interessant maak, is hoe ons die onlangse geskiedenis van Suid-Afrika en van die Afrikaner deur die oë van die vermoorde ervaar. Sy is ‘n skryfster wat huweliksprobleme opdoen, teen haar man se wil in die filosofie en Afrikaanse letterkunde belangstel, asook uiteindelik sukkel om werk te kry. Sekere politieke of geskiedkundige gebeure word hier en daar aangestip. Daar is egter ook ‘n sterk elment van outobiografie, met die vermenging van feit en fiksie. Bekende Afrikaanse skrywers en digters, asook politici en akademici, maak op verskeie plekke in die roman ‘n buiging.
“Terwyl die wet misbruik mag word om joernaliste stil te maak of te intimideer, sal blote lawaai of protes ook nie die goedkeuring daarvan deur die parlement ongedaan maak nie, gegewe die ANC se oorweldigende meerderheid weens die gesentraliseerde politieke stelsel wat in 1994 aangeneem is. Na ons mening moet die regering sy kritici in ag neem en die wet wysig om spraakvryheid en toegang tot inligting in Suid-Afrika te red,” het Roodt voortgegaan.
Volgens Saks het die Boere wel uiteindelik teen die oormag van Engelse verloor, maar die oorlog bly vir die Boere se vryheidsideaal ‘n morele oorwinning. In die Boererepublieke was die verhouding tussen Boer en Jood warm en gesellig. Raakpunte is die rol van Israel in die Bybel en die Afrikaner se sin vir godsdiens.
Saks haal vir Jakkals Segall aan wat in 1943 verklaar het dat hy wat Saks is wel as immigrant hierheen gekom het, maar van oortuiging was dat hy sy man moet staan en as dit nodig sou wees, sy lewe vir die vryheidstrewe van die Boere moes gee. “Die outydse Afrikaners het geweet wat regverdigheid is. Hulle was die sout van die aarde.”