My ma het eendag vir my ges� ek moet oplet, 'n man het harde boude, soos 'n volstruis; 'n vrou, selfs "'n meisietjie" - Ma se woorde - het van jongs af verandatjies onder haar boude. En 'n Franse impressionis - was dit dalk Degas? - het "appelboude" van sy vroulike modelle ge�is; "pear-shaped bottoms" was uit.
Cocteau se "bloudruk" was die onweerstaanbare boelie Dargelos van sy skooljare. Dargelos sou eers in 1925 by die naam genoem word in Cocteau se novelle Les Enfants terribles, maar in sy gees het Cocteau hom lank vantevore begin abstraheer en mitologiseer, tot die Cocteau-argetipe spontaan uit sy pen gevloei het: die nukkerige kop met sensuele lippe wat lyk of hulle reg onder die neus begin; die satero�, onwaarskynlik ver uit mekaar geplant, presies halfpad tussen neusbrug en oor; die oor self 'n skulp, 'n vrug, 'n halfmaan, net soos Cocteau se pen gebied.
David Hockney het 'n guitige prentreeks gemaak wat 'n welkome variasie op die "mistieke" tema slaap is. Dit heet "Waking up", en illustreer in stadia hoe Hockney - ja, duidelik 'n selfportret - met sy slapende bedgenoot begin lol, tot di� vervaard wakker skrik en eers nukkerig op Hockney se attensies reageer, maar eindelik oorgaan tot die sekshandeling. ('n Stywe lat kan, volgens 'n ou Boere-idioom, nie redeneer nie.)
Daar is natuurlik 'n "misdadige" element betrokke by die afloer van 'n slapende. Probeer 'n slag om 'n slapende wakker te kyk, en dikwels sal die slapende letterlik wakker skrik en woedend wees oor wat van hom afgeneem is: iets van sy psige, iets van sy drome, dinge wat vir hom uiters privaat is, en waaroor net h� durf beskik.