Badaloon - Sport- en spelmateriaal
Home / Tags / Badaloon
Producten getagd met Badaloon
Badaloon rackets set US newspapers to Trump: We’re not enemies of the people – EyeWitness News
North America, World News August 16, 2018 Eyewitness News Oud-topman Exact investeert in tweetal startups | Channelweb.nl
Dit artikel is afkomstig van Channelweb.nl (https://www.channelweb.nl/artikel/6393048). © Jaarbeurs IT Media. 2.1 Optrede teenoor biskoppe
2.3 Betrekkinge met die Bisantynse Kerk
Optrede teenoor biskoppe[wysig | wysig bron]
Huwelikswette[wysig | wysig bron]
Betrekkinge met die Bisantynse Kerk[wysig | wysig bron]
858 – 867 Opgevolg deur:
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Pous_Nicolaas_I&oldid=1510189"
Die bladsy is laas op 16 November 2016 om 18:07 bygewerk. dankie | Rosalind Franklin
Posts Tagged ‘dankie’
Jy laat my toe . . .
Desember 3, 2008 in goeters
Sleutelwoordw:aggressie, bedel, dankie, dink, huil, kinders, land, lewe, respek, vra
. . . in jou modderhut-huis om jou af te neem en vrae te vra. Ek weet jy verwag niks.
Die donker gat in die plakkerskamp
Maart 10, 2008 in verhaal
Sleutelwoordw:dankie, lewe, plakkers, plakkerskampe
Die reent kom soos gewoonlik in vlae oor die Kaap neer. Dit is 5 uur die oggend en pikdonker.
Om my skarrel die mense soos miere onderweg na die werk in Harare, ‘n plakkerskamp in Khayelitsha.
Ek is vanoggend ook hier. Ek kan nie sien waarheen ek stap nie en my motor staan ver geparkeer. Dit is Julie 2000. Daar is geen straatligte nie.
Skielik pluk ‘n vrou my hardhandig na haar toe. Ons struikel altwee en val saam in die modder neer. Ek staan verstom op. “Why did you do that!” skree ek.
“Look there. You would have hurt yourself”. Sy wys na ‘n reusagtige, diep gat in die sypaadjie, as mens dit ‘n sypaadjie kan noem. Ek sou binne-in die gat geval het en baie seergekry het as sy my nie uit die pad uit geruk het nie.
Dankie! Dankie! sê ek vir haar. Sy glimlag. Ek voel simpel, omdat ek eers vies was, maar besef my reaksie was natuurlik.
‘n Paar maande later is ek weer in een van die plakkerskampe. Die klein plakkershut, of hokkie, soos die mense dit noem is die tuiste van ‘n vrou en haar drie kinders.
Daar is net ‘n bed, tafel en kas. Alles mooi ingerig. Ek sit met die vrou op haar bed en gesels. Voel die sagte kombers onder my hande. Sy maak vir my soet-soet koffie op die primus.
Dié vrou onthou ek baie goed. Sy vertel my oor haar lewe.
Ek kom nie meer in die plakkerskampe nie, maar op ‘n stadium het ek baie. Ek het weer daaraan gedink toe Soldaat op sy blog geskryf het van kind wat sê die mense in die kampe moet sommer net doodgeskiet word.
En ek wonder of die kind/persoon al gesien het hoe lyk ‘n plakkerskamp of een van die hutte.
Hoe lyk dit daar nadat ‘n brand alles verwoes het, tot die troeteldiere verbrand. Hoe vinnig hardloop so ‘n brand?
Hoeveel misdaad en moord daar is? Hoe ver hulle moet loop?
Hoe leef ses mense in ‘n klein spasie, sonder ‘n bad, stort of spoeltoilet. Hoe staan die mense tou vir water, die hele dag.
Hoe is dit met net ‘n primus en ‘n kers?
Hoe loei die wind in die winter?
Hoe sê mens werklik: Dankie