Grootmense, kleinmense en lewenslesseGrootmense kan gerus by kinders gaan leer oor vreugde. Foto: Verskaf. Katinka en Mathilda kom aangehardloop en vertel ’n bul het hulle gejaag. Later die oggend ontmoet ek die skuldige bees. Ek wou nie hulle bubble bars nie, maar voel tog ek moet die kans gebruik vir ŉ belangrike lewensles. “Wanneer ŉ bul vier tôties het, is daai bul ŉ koei en nie ŉ bul nie,” sê ek. Ek moes my kinders al baie dinge leer: dat party karre met petrol werk en ander met diesel, dat ŉ mens, as jy ŉ spyker met ŉ tang vashou, nie so maklik jou vinger met ŉ hamer raakslaan nie en hoe om te roei. So, daar ís dinge wat ons ons kinders kan leer, maar die eintlike kuns is om by húlle te leer. Nou die dag begin Mathilda skree dat ons ŉ reënboog moet kom kyk. Ek was nie lus om uit te gaan nie. Dit was nat. Sy hou aan roep. Toe ek uiteindelik buite kom, dans sy, Katinka en Nthando in die reën. Iets wat ek maklik sou kon misloop as ek soos ŉ tipiese grootmens in die huis sou skuil. Jesus het nie vir kinders gesê hulle moet soos grootmense word nie, hy het vir grootmense gesê hulle moet soos kinders word – en dis belangrik dat ons dit onthou. Klein kindertjies kan ons belangrike dinge leer. Soos om nie snobs te wees nie. Hulle weet nog nie lekker tot watter nasie hulle behoort nie, watter kleur hulle is en of hulle ryk of arm is nie. Hulle diskrimineer nie. Hulle is ewe lelik met alle kinders wat met hulle speelgoed wil speel, ongeag of daai kind wit of swart of Chinees is! Destyds toe ek in Indië gewoon het, het die haglike omstandighede waarin kinders grootword my dikwels ontstel, maar terselfdertyd was ek ook dikwels verbaas oor die vreugde van die kinders op straat. Hulle kon letterlik in die stof en modder sit en lag. As jy op daardie oomblik ‘n “blydskapsmeter” op hulle sou sit, is ek seker hulle vreugde (ten minste vir daai oomblik) was niks minder as dié van ŉ kleuter in Spur se speelplek of ŉ grootmens wie se rugbyspan pas gewen het nie. Ryk volwassenes, in ŉ wêreld soos ons s’n, het baie om te leer by arm kinders. Vir mense soos ek is daar dikwels materiële voorwaardes vir geluk. Dis nie sommer enigeen beskore nie! Daar is altyd nog een ding om te besit om werklik gelukkig te wees, leer die advertensies ons. ŉ Groot deel van my lewe gaan vandag daaroor om arm kinders te probeer help, maar ek raak ook al meer bewus van die feit dat ons in ons pogings ŉ fout maak as ons nie ook bereid is om by húlle te leer nie.