Sabzion Aur Akhrot Ka Salad Tips in Urdu - Urdu Totkay, Gharelo Totkay
Sabzion Aur Akhrot Ka Salad Tips in Urdu - Sabzion Aur Akhrot Ka Salad Totkay
سبزیوں اور اخروٹ کا سلاد کا آسان گھریلو ٹوٹکہ Pirana by Rudie van Rensburg - Book - Read Online
KASSIE SE VYANDE IS TOT DIE TANDE GEWAPEN … Wanneer Kassie Kasselman die saak van ’n vermiste oudkollega begin ondersoek, is dit duidelik hier skuil meer as net ’n dwelmverwante verdwyning. Hoe lyk dit dan vir Kassie of dit verband hou met twee ander sake − ’n ontvoering én ’n moord − op sy lessenaar? Van die Kaapse ganglands tot die Krugerwildtuin met sy renosterstropers; tussen ’n verslonsde Bolandse hoewe met ’n grieselige visdam en die glans-en-skanswêreld van diplomasie moet Kassie sy pad voel-voel vind – of Rooi Els se vrou is visvoer.
Publisher: QueillerieReleased: May 6, 2016ISBN: 9780795801105Format: book
Read More From Rudie Van Rensburg
Dit het alles begin by ’n strepie wit poeier op die handspieëltjie van ’n hoer in Hanoi.
Barnie Wolhuter was dié aand onkapabel gesuip aan die plaaslike Bia hoi-bier. Helder kon hy lankal nie meer dink nie. Onder luide aanmoediging van Phan Can Dung, die ewe dronk diplomaat, het hy die spieëltjie by die hoer gegryp en die poeier in sy regterneusgat opgesnuif.
Nou sit hy hier, kaal en bewend vasgebind in ’n donker stoorkamertjie. Hy besef opnuut dáárdie onbesonne daad was die dagbreek van sy hel op aarde. Hy het sedertdien alles verloor: sy vrou, kind, huis, werk, geld, waardigheid en uiteindelik sy fokken sinne. Sy onbekookte plan om die dwelmduiwel te bly voer, gaan die ondertekening van sy eie doodsertifikaat beteken.
’n Bietjie meer as agt jaar gelede was hy nog op die kruin van die golf, toe reeds twee jaar weg by die polisie. Hy het gebaai in sy nuwe rykmansbestaan . . . Merc, Nuweland mansion, Mauritius-vakansies, platinumkredietkaart. Ook ’n stralende vrou, hul eersteling op pad. Sy sukkelbestaan as ’n speurdertjie by die SAPD was lankal vergete; hy was nou ’n stralerjakker. Uitvoere. Sy werk was boonop nie veeleisend nie, grootliks te danke aan die politieke kontakte en gladde bek van Phan Can Dung.
Barnie het eers later besef hoe naïef hy was. Eintlik onnosel. Hoekom sou iemand soos Montgomery Smith ’n eks-speurdertjie soveel betaal om sy maatskappy se uitvoere te hanteer, om bloot toe te sien dat dit veilig in Hanoi en ’n klomp ander Oosterse bestemmings aanland? En hoekom moes ’n Viëtnamese diplomaat sy hand agter die skerms vashou as dit net onskuldige Afrika-kurio’s was?
Hy het eers ’n jaar later, toe hy toevallig op ’n oop krat in die Kaapse stoor afgekom het, uitgevind wát saam met die maskers, skilde, potte, spiese en beelde verpak word. Hy het hom daardie dag bleek geskrik. Alles was meteens klokhelder. Hy was nie verniet hul frontman nie. Indien iets sou skeefloop, sou hulle hom die skuldige maak. Montgomery Smith en Phan Can Dung se invloed strek wyd, dit sou sy woord teen hulle s’n wees.
Pleks dat hy toe geskoert het. Hy en sy vrou kon landuit; hy’t toe nog genoeg geld gehad. Maar hy was te trots om aan haar te erken hy het ’n yslike gat van homself gemaak. Boonop het hy nie kans gesien om ooit weer ’n sukkelbestaan te voer nie.
’n Paar maande later het hy die strepie wit poeier in Hanoi opgesnuif. Dit het vinnig ’n gewoonte geraak, want dit was al manier om die spanning te verlig. En hy’t homself wysgemaak hy kan dit enige tyd los.
Maar die kokaïen wou hóm nie los nie . . . agt gram teen duisende rande per nag, elke liewe nag. Selfs sy reuse-salaris kon nie byhou nie. Hy het eers sy eie besittings begin verkoop, later uit desperaatheid selfs Maria se erfjuwele. Hy moes noodgedwonge afgradeer na die meer bekostigbare khat.
Dit het nie gehelp nie. Sy dwelmlus het elke beskikbare sent ingesluk. Maria het hom uit die huis geskop. Dinge by die werk het verkeerd geloop. Hy het klein foute begin maak wat Smith se moer geroer het. Hy het geweet sy uurglas daar loop vinnig leeg.
Toe hy nege maande gelede oorgeslaan het tik toe, het die laaste voerings van sy verslete lewe losgetorring. More bang for your bucks, het sy dwelmvriende hom verseker. Tik het hom in ’n donnerse zombie verander. Hy wou nie meer werk nie. Hy’t ’n paar maande later gedros, gedink hy kan net stilweg verdwyn . . . iewers op ’n hopie gaan vrek.
Maar niemand vrek sommer net so nie. Sy seun het daarvoor gesorg, weet hy. Ter wille van Fransie het hy nog ’n laaste poging aangewend om sy lewe om te keer. Hy het hom in ’n ander omgewing gaan vestig, tussen nuwe vriende. Hy sou weer onder begin, ’n werk soek. Só sou hy die vertroue van sy geliefdes terugwen, het hy geglo.
Dit het nooit gebeur nie. Soos sy bergiepelle het hy geld van gesteelde koperpype en skrootmetaal gebruik om sy tikverslawing te bevredig. Hy het net van dag tot dag geleef. Eintlik óórleef, want dit was ’n helbestaan.
Hy het spoedig besef hy kan nie so voortgaan nie. Toe kom hy vorendag met sy kak plan wat so skouspelagtig gebackfire het. En nou sit hy hier en wag op sy lot. Skytbang.
Hy het nie geweet van dié plek nie. Hulle het hom vanoggend hierheen gebring. Dis iewers uit op die R44, Wellington se koers. Hulle het afgedraai op ’n grondpad, toe tussen ’n laning bome deur na ’n opstal gery. Hoë elektriese heining en swaar veiligheidshekke. Hy kon net vlugtig rondkyk voor hulle hom opgesluit het. Die plek lyk soos ’n verwaarloosde kleinhoewe, met ’n paar stukke geroeste masjinerie wat verlate tussen heuphoogte gras langs ’n groot sementdam staan. Geen teken van lewe nie.
Die stoorkamertjie is vuil en bedompig. Twee oliedromme staan in die een hoek, los gereedskap, boute, moere en ’n paar vuil lappe lê gestrooi oor die stowwerige klipvloer. ’n Brommer zoem teen die klein venstertjie. Ondanks die benoude hitte bewe sy lyf onbedaarlik en klap sy tande opmekaar.
Dan hoor hy voetstappe op die gruis buite. Sy hart begin onbeheers bons en hy haal moeilik asem.
Die sinkdeur gaan oop. Montgomery Smith kom ingestap. Agter hom Graeme West, sy pispaaltjie, en natuurlik Wolf Breede. Dié het Barnie vroegoggend in die Kaap in die kar in gebliksem.
Smith lyk soos altyd. Sy wit hemp is kraakvars, die snyerspak perfek gegiet aan sy lenige liggaam, rooi sydas, skoene blink gepoets. Kompleet asof hy ’n belangrike vergadering bywoon.
Hy gluur met ’n skewe grynslag na Barnie, geel getinte sigaartande ontbloot tussen strepielippe. Dit stuur ’n rilling deur die gevangene. Hy het daardie grynslag al een keer vantevore gesien. Onheil is sy naam.
Barnie begin pleit in ’n trillende huilstem: Asseblief, meneer Smith, gee my nog net één kans! Ek het nie bedoel wat ek gesê het nie . . . ek sweer ek sal julle nóóit weer pla nie!
Niemand pers my af nie. Smith se blik is gevoelloos en koud.
Barnie draai desperaat na West. Meneer West, ek vra mooi! Spaar my lewe!
Maar hy weet sy pleidooi is tevergeefs. West sal dit nie waag om sy baas teë te gaan nie. Hy kyk Barnie net stil aan, wel met ’n tikkie simpatie in sy oë. Wat nie veel van ’n troos is nie.
Laat ons klaarmaak, Wolf, sê Smith.
Wolf maak die toue om Barnie se enkels los en ruk hom aan sy skouers regop. Met sy gewrigte nog agter sy rug vasgebind word hy by die deur uitgelei.
Hulle stap deur die lang gras na die sementdam. Barnie begin huil. Gaan hulle hom verdrink? Trane loop teen sy wange af en verdwyn in sy nek.
By die groot dam dwing Wolf hom teen die sementtrappies uit. Op die breë wal word hy sonder seremonie in die donker water gestamp.
Barnie snak na sy asem. Sy voete raak nie die bodem nie. Hy trap verbete water.
Montgomery Smith verskyn langs Wolf op die wal. Hy steek ’n sigaar aan. Hulle hou die spartelende man uitdrukkingloos dop terwyl hy kop bo water probeer hou.
Barnie voel ’n brandpyn aan sy regterkuit . . . dan sy pinkie, sy linkerdy, sy een groottoon. Met verbystering sien hy hoe die water om hom bloedrooi verkleur.
Twee gedempte skote klap gelyktydig. Die bul kerm hoog voordat hy op sy sy neerslaan, dan omrol op sy rug, pote rukkend in die lug. Bloed borrel by sy neusgate uit.
Die koei beweeg te stadig om weg te kom. Sy ploeg met haar neus in die grond toe die eerste koeël haar tref. Sy skreeu bloedstollend soos ’n vark wat keelaf gesny word. Nog ’n koeël maak haar vinnig stil.
Freedom beduie vir sy makker om nie die kalf te skiet nie. Waste of time, too small, fluister hy.
Hulle werk vinnig. Freedom druk die mes met ’n geoefende hand in waar die horing uit die vel groei, wikkel die lem onder die basis in en lig die horing ná ’n paar minute se akkurate snywerk uit. Veertien minute later is hulle klaar.
Die kalf staan ’n ent weg. Hy trap onrustig rond en maak fyn huilgeluidjies. Dit herinner Freedom aan sy eie klein Morgan wanneer hy sy ma se tiet soek.
Hy steur hom nie daaraan nie. Hulle draai die horings in ’n stuk seil toe en hardloop gebukkend daarmee na die bakkie. Die horings, gewere en messe word diep onder die vrag houtstompe gebêre.
Toe hy agter die stuurwiel inskuif, haal hy sy selfoon uit en bel vir Theodore. Soos hulle ooreengekom het, druk hy die foon dood ná ’n paar luie, bel dan weer.
Die sein is nie goed nie, maar hy kom tog deur.
Two, is al wat hy sê.
Good work, kom Theodore se stem krakerig in sy oor.
Ek is op 16 September 1952 in Uganda gebore, in die Kabuwoko-distrik in die suidweste van die land, die seun van ’n Britse egpaar, ’n sendeling en ’n onderwyseres.
My maats was die kinders van die kleinboere in die vallei en die huiswerkers van die handjie vol sendelinge in die omgewing. G’n wonder my eerste woorde was nie Engels nie, maar in die Luganda-kontreitaal: Wasuze otyanno (goeiemôre) en Musula mutya (hoe gaan dit met jou?). Dié taal is soet en ritmies op die oor, deurspek met ’n gekoer en gehmm. En wanneer die mense lag, doen hulle dit met ’n ongekende uitbundigheid: luidrugtig, handeklappend, op-die-grond-vallend.
Voor ek skool toe is, het my ma menigmale vir my gepreek oor dié gewoonte wat ek by my Ugandese maatjies aangeleer het. Ons is Westerlinge, ons lag meer bedaard. Wanneer ons eendag terugkeer na Engeland, sal jy jou soos ’n wit seuntjie moet gedra. Anders gaan die kinders jou spot.
Maar sy was verniet bekommerd. Ek het nooit teruggekeer na Engeland nie. My pa was dolgelukkig in sy aangenome land, ’n man wat sy lewenstaak as sendeling met groot geesdrif en toewyding uitgeleef het. En vir my was Uganda my enigste tuiste.
Die paar keer wat ons vir my grootouers in Manchester gaan kuier het, is van my slegste jeugherinneringe. Die grys, koue lug, die vaal geboue en beknopte huisies was ’n duisend myl verwyder van die blou hemel en wye, grasbedekte heuwels van Uganda.
Op dié heuwels wei daar troppe Ankoles met hul lang horings, die beeste wat volgens besoekende Westerlinge ’n ooreenkoms toon met die tekeninge van buffelagtige gediertes in Egiptiese grafkelders. Op hul skowwe of langs hul hoewe is die alomteenwoordige swerms wit veereiers. Dis hierdie beeld van Uganda wat altyd eerste by my opkom wanneer ek aan daardie tyd dink.
Dit was sorgelose kinderjare, al was skool aanvanklik vir my ’n groot aanpassing. Ek het skielik nuwe maats gehad – wit maats, die kinders van die sendelinge, onderwysers en die paar wit boere in die omgewing.
Een van hulle sou my lewe ingrypend beïnvloed. Of dalk is dit hopeloos te sag gestel . . .
Carina Vosloo kom verbaas orent toe Theodore by die deur van die groot stoor instap. Sy druk haar hare vinnig reg en stryk selfbewus oor haar effens gekreukelde rok. ’n Warmte stoot in haar gesig op. Sy bloos altyd wanneer hy hier aankom.
Sy weet dis simpel om so oor hom te voel. Sy is seker ’n goeie vyftien jaar ouer as hy, maar hy steek ’n vuur in haar aan. Hy is die naaste wat sy al gesien het aan die Camel-man van destyds se sigaretadvertensies, aantreklik op so ’n ruwe manier: sonbruin, wilde krulhare, stoppelbaard, helderblou oë wat diep in jou siel kyk.
Ek het jou eers môre verwag, sê sy.
Ek was hier in die omgewing. Jou nuwe besending al gekom?
Sy knik, glimlag. Jy’s gelukkig, vroegoggend hier geland. Sy beduie na die oorkant van die vertrek. Dit staan daar teen die muur. Ek is in my noppies met die verskeidenheid.
Sy stap saam met hom soontoe.
Hy hurk by die eerste masker. Sy merk hoe sy borshare by die kraag van sy kakiehemp uitpeul. ’n Tinteling rimpel deur haar lyf. Here, die man is ’n testosteroontier!
Hy kyk op na haar. Ashanti-stam in Ghana . . . raai ek?
Sy knik. Het sewe daarvan gekry.
Altyd goeie verkopers.
Hy kom regop en loop verder, steek vas by nog ’n masker. Nogal iets besonders. Hy buk af en streel liggies met sy vingertoppe oor die hout.
Carina sluk. Wat sal sy nie gee om deur daai ruwe hande bevoel te word nie!
Dis ’n baie oue van die Masai in Kenia. By die draai van die vorige eeu gemaak, sê sy.
Hy knik. Sy oë flits oor die vier-en-sestig maskers. Right, ek vat die hele lot.
Altyd ’n plesier om met jou sake te doen, Theodore, sê sy met haar mooiste glimlag. Hoe klink afslag van tien persent vir jou?
Wat van vyftien?
Haar hart spring. Daar is fyn lagplooitjies langs sy oë.
Onmoontlik om vir jóú nee te sê. Amper sê sy dit sou geld vir álles wat hy van haar vra.
By die toonbank tel hy die note af. Hy betaal altyd kontant, wat hom verreweg haar gunstelingklant maak.
Nolte sal dit Maandag kom oppik wanneer hy ons volgende besending Kaap toe vat. Sal jy weer so gaaf wees om die agtergrond van elke masker vir my neer te skryf?
Natuurlik. Deel van my diens.
Hy lyk haastig, maar sy probeer desperaat om hom ’n rukkie langer daar te hou.
Wat van ’n koue bier? Musina is weer vrek warm vandag, mens sou sweer dis somer.
Hy weifel, maar skud dan sy kop. Ek sou graag wou, Carina, maar ’n Mosambieker kom lewer krale by my plek af. Ek sal moet ry.
Sy hou sy lang figuur dop soos hy wegstap. Hy spreek haar naam altyd met soveel teerheid uit . . .
Sy móét ’n plan maak om by sy blyplek uit te kom. Sy dreig al so lank om dit te doen. Hy moet seker bitterlik alleen wees daar. So tussen die bosse kan hy dalk net . . .
Werner Erwee swets. Vir hierdie dag het hy nie krag nie. Hy vee sy klam voorkop droog met sy sakdoek. Die wind waai plastieksakke en papiere teen die sypaadjies en geboue in Musina se stowwerige hoofstraat. Nog nie eers tienuur nie en al bloedig warm. Vanoggend op pad van Vaalwater af het hy die voorspelling oor die karradio gehoor: drie-en-dertig grade in die skadu. En dit in die middel van die winter!
Sy bestemming is ’n vaalgrys geboutjie wat ingedruk staan tussen ’n spaza shop en Mabel’s Massage Parlour & Hair Saloon. Die naam bo die tralievenster lees moeilik, die spasies tussen die rooi letters te klein: International Endangered Species Agency (IESA).
Dalk is hy te vroeg, dalk moet hy nog ’n kwartier in die kar wag? Of probeer hy maar net nog ’n bietjie tyd wen voor hy die nuus moet gaan oordra?
Werner skud sy kop. Hy moes hom nooit in dié ding begewe het nie. Destyds toe Tim hom uit die bloute die aanbod gemaak het, het hy gedink dis goed vir sy beeld – hy het toe nog parlementêre aspirasies gehad. Nou is die hele besigheid net ’n meulsteen om sy nek. Hy het nog nooit in die bewaring van bedreigde dierespesies belanggestel nie. Tot voor sy aftrede was hy ’n ouditeur, syfers was sy kos. Sy politieke drome was gefokus op die bydrae wat hy tot die land se bankbalans kon maak.
Maar Tim se oproep uit Amerika het hom gevlei. Jy’s die enigste onkreukbare Suid-Afrikaner wat ek ken, Werner, het Tim gespot.
Feit van die saak is, hy is ál Suid-Afrikaner wat Tim ken, sedert hulle as studente kamermaats in die koshuis was toe Werner met ’n beurs in Amerika gestudeer het.
Die posisie is nie dié van ’n uitvoerende hoof in die tradisionele sin van die woord nie. Dit sal min van jou tyd in beslag neem, het Tim verduidelik. Jy sal bloot namens IESA in Suid-Afrika ’n ogie hou oor die geldsake. Die bestuursbeampte sal die operasionele kant hanteer.
In die praktyk het dit nie so gewerk nie. IESA se donateurs is skatryk en invloedryke Amerikaners met ’n groot passie vir die saak. Hulle wil met niemand anders as die chief executive praat nie. Hoeveel keer in ’n maand moet hy nie rondskarrel om hulle vrae te beantwoord nie? Natasha van der Merwe is sy enigste bron van inligting, en sy is selde op kantoor.
Natasha . . . As dit nie vir haar was nie, het hy hom lankal aan dié spul onttrek. Maar haar geesdrif vir die job is aansteeklik elke keer wanneer hulle ontmoet.
Toe Tim drie jaar gelede van Amerika ingevlieg het vir die onderhoude met voornemende bestuursbeamptes, het hulle nooit vermoed hulle keuse sou op háár val nie. ’n Gewese model van die internasionale loopplanke was beslis nie versoenbaar met wat hulle in gedagte gehad het nie.
Boonop het hardebaarde in natuurbewaring tou gestaan vir die pos, manne met jare se ondervinding. Op vyf-en-twintig was Natasha nog nat agter die ore. Al rede waarom hulle teensinnig ’n onderhoud aan haar toegestaan het, was dat sy ná haar modelloopbaan twee jaar by die Conservation Action Trust gewerk het.
Sy het kop en skouers bo die ander kandidate uitgetroon. Dit was die manier waarop sy hul vrae tydens die onderhoud beantwoord het wat hulle geswaai het. Nie een van die ander kon met soveel intelligensie en kundigheid oor bewaring praat nie. Boonop het sy ’n duidelike visie gehad, wat IESA se rol vir hom en Tim feitlik herdefinieer het. Hulle kon haar nie gou genoeg ’n aanbod maak nie.
Sedertdien het sy IESA uitgebou tot ’n onmisbare komponent van Suider-Afrika se stryd teen renoster- en olifantstropers. Trouens, Sanparke se grootbaas het al aan Werner erken dat die krisis in veral die Krugerwildtuin baie groter sou gewees het as dit nie was vir IESA se proaktiewe ontledings van stropers se bewegings nie. Natasha van der Merwe en haar span het ons ’n kompeterende voordeel gegee wat ons nooit voorheen in Suid-Afrika gehad het nie, was sy presiese woorde. Soortgelyk aan wat Zimbabwe en Mosambiek se bewaringsmense onlangs aan Werner gesê het.
En nou moet hy haar die slegte nuus gaan meedeel.
Op my heel eerste skooldag het ek die seuntjie met die alewige breë glimlag ontmoet. Ons was ewe oud en het langs mekaar in die klas vir sesjariges gesit. Een van die ander kinders het hom Smiley genoem, en ek het daarby ingeval. Dit was eers baie jare later dat hy my verbied het om sy bynaam te gebruik.
Smiley se pa was een van die min wit boere in die kontrei. Omdat Uganda ’n Britse protektoraat en nie ’n kolonie was nie, het die meeste landbougrond aan Ugandese behoort. Net ’n hand vol wit setlaars is toegelaat om grond te besit. Gevolglik was Uganda destyds een van die vreedsaamste Britse gebiede, in skrille kontras met sy buurman Kenia.
Ek en Smiley was gou beste maats. Ons het gedurende pouses gereeld oorgehardloop na my huis, waar my pa ons bederf het met gemmerbier en Ma se tertjies. Dan het ons met my karretjies of albasters gespeel totdat Pa ons teruggejaag het skool toe. Dit was sorgelose en onskuldige tye.
Later jare het Smiley my gereeld naweke plaas toe genooi, ’n plek wat vir my soos die paradys gevoel het. Ons het voëls gejag met windbukse, in die dam geswem en saam met die plaaswerkers se kinders sokker gespeel op die groot grasperk voor die huis.
Joseph, ’n paar jaar ouer as ons, was ’n uitsonderlike sokkerspeler wat ons ander telkens ore aangesit het. Ek het gou agtergekom Smiley, self ’n begaafde speler, hou nie van hom nie. Smiley wou altyd die beste wees. As Joseph die dag in ons span was, het die wedstryd vreedsaam verloop. Maar wanneer Joseph vir die teenstanders speel, het dit altyd uitgeloop op ’n stryery tussen hom en Smiley.
Joseph was die seun van een van die Tutsi’s, Rwandese vlugtelinge wat ná die Hutu-opstand van 1959 uit hul land verdryf is. Die Baganda het neergesien op hulle omdat hulle buitelanders was, en meestal brandarm. Op hulle beurt het die lenige, trotse Tutsi’s nie ooghare gehad vir die Baganda nie, wat volgens hulle lui, onbetroubaar en te kort was.
Daar was dus altyd spanning tussen die twee groepe. Diefstal is geensins in Uganda geduld nie, veral as die skuldige ’n Tutsi is. So ’n oortreder het meermale met sy lewe geboet sonder dat ’n haan ooit daarna sou kraai.
Een Saterdag – ons was dertien – het ek en Smiley met ons windbukse in die veld geloop toe ons ’n helse kabaal hoor. Dit het van oorkant die heuwel gekom en ons het dadelik soontoe gehardloop. ’n Groep Bagandas was besig om Joseph met die vuiste te slaan, met twee wat gereed staan met pangas. Joseph se gesig was amper onherkenbaar van die bloed.
Ek het histeries vir Smiley geskreeu om hulle te keer. Hy het kalm by ’n omstander verneem wat aangaan. Toe hy hoor Joseph het ’n skroewedraaier uit sy pa se stoor gesteel, het hy sy windbuks net daar neergegooi. Hy het ’n panga gegryp, die mans beveel om weg te staan en met ’n magtige swaai Joseph se slaap oopgekloof. Terwyl die Baganda lag, fluit en hande klap, het ek versteen staan en kyk hoe Smiley die panga ’n tweede en ’n derde keer swaai.
Toe Joseph neerval, het Smiley na my omgedraai met bloedspatsels wat soos sproete op sy gesig sit. Hy het die werkers opdrag gegee om Joseph net daar te begrawe, sy windbuks opgetel, sy kenmerkende verblindende glimlag gegee, en gesê: Kom ons gaan swem.
Natasha van der Merwe lyk nie soos die modelle wat in glanstydskrifte pryk nie, besef Werner elke keer wanneer hy haar sien. Ondanks haar hoë wangbene en groot, donker oë ontbreek die sagte lyne van ’n tipiese voorbladskoonheid. Daar is iets hoekigs aan haar gesig wat haar uit die kategorie van beeldskoon haal. Dalk dra die uitdagende blik in haar oë daartoe by.
Sy dra geen grimering nie, het dit ook nie nodig nie. Maar sy is sensueel verby. Sy lyk selfs aantreklik in IESA se onvleiende kakiegroen uniform.
Môre! Jy’s vroeg, groet sy toe sy Werner sien. Seker darem nie van Pretoria af gery nie?
Hy skud sy kop. Nee, ek het gister by my broer op Vaalwater gekuier. Toe sommer vanoggend van daar af gery.
Sy beduie na die stoel oorkant haar lessenaar. Maak jou tuis. Kan ek vir jou ’n koue vrugtesappie bring?
Nie nou nie, dankie.
Hy haal die dokument uit sy aktetas. Laat hy met die deur in die huis val en dit verby kry. Met Natasha loop jy nie ompaaie nie, jy praat reguit.
Net toe hy wil begin, lui die selfoon op haar lessenaar. Sy tel dit op, kyk na die skerm. Haar oë trek skrefies. Dis Gert. Ek sal moet hoor, maak sy verskoning.
Sy staan op en stap na die agterkant van die lang, smal kantoor. Werner kan nie help om haar agterna te staar nie. Die ritmiese swaai van heupe en boude is ’n vae herinnering daaraan dat sy eens op loopplanke geparadeer het, ’n gedagte wat onversoenbaar is met haar huidige reputasie as onverbiddelike jagter van wildstropers.
Hy hoor haar stemtoon styg, maar hy kan nie hoor wat sy sê nie, haar woorde uitgedoof deur die gesuis van die waaier op die vensterbank agter hom. Skande dat hulle nie lugversorging het nie, maar Natasha het self besluit dit sou oorbodig wees. Ek is te min op kantoor om so ’n uitgawe te regverdig.
Toe sy die oproep beëindig, kan Werner sien sy’s ontsteld. Daar is ’n ligte blos op haar wange, haar oë donkerder as gewoonlik toe sy oorkant hom kom sit. Die Silencers het weer toegeslaan. Twee renosters dood. Hulle het die kalfie gelukkig gelos, maar . . .
Sy sluk. Hy’s nou skynbaar blind. Dis as gevolg van die trauma van sy ma wat weg is. Dit het al voorheen met ’n kalfie in Zim ook gebeur.
Waar’s hulle geskiet?
In die Kruger, naby Shingwedzi. Gert-hulle het vanoggend met die helikopter op die karkasse afgekom. Die veldwagters is stomgeslaan. Hulle sê hulle was gister heeldag in daai omgewing, maar hulle het niks gehoor nie.
Geen ander leidrade nie?
Sy skud haar kop. Hulle het tot die vermetelheid gehad om met ’n voertuig tot daar te ry, so daar’s darem wielspore. Die modus operandi stem ooreen met die Silencers s’n – niemand het die skote gehoor nie en die horings is losgesny, nie afgesaag of afgekap nie. Hulle moes die hele operasie binne twintig minute afgehandel het.
Sy sug. As ons daardie spul net kan vastrap, het ons die stryd halfpad gewen.
Werner kug. Die stropers se tydsberekening kon nie slegter gewees het nie. Dit laat hom nog skuldiger voel oor die nuus wat hy moet oordra.
Hy beduie na die dokument op die tafel voor hom. Tim het hierdie eergister vir my gestuur . . . Dis nie goeie nuus nie.
Haar oë vernou. Wat bedoel jy? Haar stemtoon is ’n oktaaf laer.
Hulle gaan ons begroting met die helfte sny, som hy die vyftien bladsy lange dokument op.
Wat! Hulle kan mos nie!
Hy knik, sug. Ek’s bevrees dis hulle geld. Hulle kan seker daarmee doen wat hulle wil.
Ongeloof en skok wys op