As ŉ boer soveel bure het, moet hy ook meer gereeld met puntenerige klakouse oor die weg kom. Volgens André kry hulle dikwels klagtes oor die wind wat stof op die omliggende wonings waai. Hy onthou ŉ besonderse episode toe ŉ vrou gekla het dat die muskiete uit een van sy plaasdamme haar byt.
Hoewel André deur ontwikkeling kapitale waarde in sy grond ontsluit het, bly hy in sy hart ŉ boer. Deur ons gesprek word dit duidelik dat hy ŉ kleintjie dood het aan die bedryf van plase vir status en pretensie. Hy is self ŉ wynboer en produseer sy eie reeks wyne onder die Phizantekraal- en Anna de Koning-etikette, maar hy het nie ŉ kelder nie. Hy kontrakteer die maak en bottelering van sy wyne uit.
Ek vra vir André waaraan hy sy grootste sukses toeskryf: “Sonder twyfel my mense. As ŉ besigheid het jy ŉ verantwoordelikheid teenoor jou werkers.
Ek ontmoet vir Philip by die melkery en is oorweldig deur die omvang van die besigheid. Dit is die eerste keer in baie jare wat ek ŉ kommersiële melkery besoek en dinge het drasties verander. My mond hang oop en ek verkyk my aan die koei-mallemeule en beheerkamer wat lyk of jy ŉ ruimte-verkenningsekspedisie daarvandaan kan loods.
Ek merk hoe rustig die koeie is ten spyte van al die meganiese toerusting en pas van die werk wat hier verrig word.
ŉ Sogenaamde ‘crowdgate’ word gebruik om die koeie in die melkery te beheer, ek het dit ook by die Blanckenbergs se melkery gesien. Dit is ŉ meganiese hek wat agter die koeie laat sak word en dan op ŉ spoor aanskuif soos wat hulle die draaitafel-area betree.
Soos die vonkelwyn waarvoor sy so lief is, borrel Karin van energie en is dit moeilik om te dink dat sy vir ŉ oomblik kan stilsit. Sy wys vir my die palm van haar hand, “my dagboek” sê sy laggend, terwyl sy nog iets daar skribbel wat sy moet onthou. Ons gesels ŉ hond uit ŉ bos, en uiteindelik kry ek haar om by die begin te begin.
Ek vra vir Karin wie kom eerste, sy of die wingerd. Na ŉ rukkie gee sy toe, “ek is waarskynlik tweede,” maar sy glimlag as sy dit sê.
Aanvanklik het die De Villiers’ ŉ melkery op die plaas gehad wat Karin bestuur het. Sy noem dit die “tronk met oop deure”. Die melkery is egter later verkoop toe dit nie langer winsgewend was nie.
Elke wyn onder die Klein Roosboom-etiket is aan ŉ lid van Karin se gesin opgedra, en op elke etiket is daar ŉ toewyding wat sy vir die persoon geskryf het. Vir Jean, haar man, is dit die Sauvignon Blanc wat sy liefde vir die wingerd simboliseer. Vir haar jongste seun Johan is dit die Cabernet Sauvignon “met ŉ sterk karakter, wat vir groot dinge bestem is”.
En nee, daar kom niks buiten druiwe in wyn nie, behalwe die gis wat help met die fermentasieproses. So wanneer daar verwys word na die koffie-, of die bessie-tone van ŉ wyn beteken dit nie dat iemand met die koffiemeule oor die bottel gestaan het nie. Ek hou my ook g’n wynsnob as ek dit sê nie, ek het self al gewonder.
Ek vra net voor my vertrek vir Jean hoe hy oor ontwikkeling in die omgewing voel en hy sê dat hy self nie dele van sy plaas vir ontwikkeling sal afstaan nie. Dit is egter meer gedwongenheid as ŉ keuse. Klein Roosboom kan nie vir residensiële gebruik gesoneer word nie. Weens die nabygeleë steengroef val dit onder ŉ industriële gebied. Hy meen wel dat boere toegelaat moet word om stroke van hul grond te ontwikkel wat nie produktief is nie. Soms is dit die enigste wyse waarop kleiner plase kan oorleef.