In wese kom dit maar op ’n subsidie van die brandstofprys neer. Die groot gevaar is egter dat kunsmatige beheer oor die brandstofprys baie vinnig kan ontaard in ’n bose kringloop waar dié beheer net nie meer volhoubaar is nie.
As ’n vername inflasiedrywer het die brandstofprys uiteraard vinnig ’n rimpeleffek wat betref die styging in die koste van ander verbruikersgoedere.
Nietemin word die brandstofprys in hoofsaak gedryf deur internasionale faktore soos die prys van ruolie en die wisselkoers, waaroor die regering nie grootskaalse regstreekse beheer het nie.
En gegewe die krisis in belastingverhaling deur die erg geknoude Suid-Afrikaanse Inkomstediens is dit tans ook nie ’n realistiese opsie om groot verligting te bring deur brandstofheffings te verslap nie.
Ramaphosa en span behoort dus eerder die hefbome waar hy wel oor positiewe beheer beskik, te gebruik om te sorg dat die grondliggende elemente van die Suid-Afrikaanse ekonomie kerngesond is. Dán kan die ekonomie groei en werk geskep word.
Veral gegewe die vlakke van internasionale belegging wat nodig is om die ekonomie weer aan die gang te kry, is die stuit van enige onverskillige praatjies oor onteiening sonder vergoeding ’n baie goeie plek om hiermee te begin,
Mag die slegte nuus gister dat Suid-Afrika ook in ’n tegniese resessie verkeer die regering se fokus aansienlik verskerp.