Dit lyk darem maar mooi as sy so regop staan! :ricky: Wat vir my minder opvallend is in hierdie lykdigte is die element van rou. Daar is min gedigte waarin ’n mens ’n gevoel van intense verlies, verdriet of melankolie ervaar. Vanweë die opdrag om te skryf oor ’n digter is daar ook nie soveel sprake van die ontreddering wat ’n mens vind in lykdigte wat geskryf word oor die dood van iemand na aan jou, oor iemand wie se dood jou skok of vul met vrees nie. Alhoewel daar in enkele gedigte sprake is van die persoonlike impak wat ’n bepaalde digter op die outeur van die lykdig gehad het of van ’n kreatiewe gesprek met ’n voorganger, is dit meestal ’n relatief afstandelike spel wat gespeel word met die betrokke digter se werk en lewe. Die gevoel wat die sterkste deurkom, is dié van verering vir belangrike en invloedryke voorgangers.