My kinders gesond, gelukkig en gevestig is, en as ek kan aftree, gesond kan bly en genoeg geld kan hê!
Liefde is soos…
'n Eksotiese plantjie − raar en kosbaar, maar dit verg spesiale aandag om te groei.
Ek's niks as dit nie was vir …
My Hemelse Vader en my ouers nie.
Sal ek nie weet wat my getref het nie, want daardie woord bestaan nie in my woordeskat nie. Daar is altyd hope en hope goed wat my aandag verg of waarvoor ek lus is.
As ek langs die see stap, of in my tuintjie werk, of 'n boek in 'n sonkolletjie sit en lees.
Die Skotse Hooglande. Of 'n Griekse eiland. Of die Franse platteland. Of 'n bootvaart op die Rynrivier. Na enige plek in die natuur waar daar nie miljoene malende mense is nie.
Hy is dolleeg!
Televisie. En mense wat aanhoudend oor niks kekkel. En kritiese, veroordelende mense of mense wat nie respek het vir ander nie.
O, daar is baie. Afrikaans het sulke heerlike, unieke, onvertaalbare woorde: sommer, holderstebolder, gramadoelas, onhebbelik, rondskarrel, bollemakiesie…
Sjokolade en cappucino!
Wie is Elize Davies as sy van haar skrywerstoel af opstaan?
Nog steeds dieselfde mens: 'n ma wat bekommerd is oor haar kinders, 'n vrou vir 'n liefdevolle man, 'n dogter wat verlang na haar ma wat nie meer daar is nie, 'n suster vir my wonderlike susters en broer, 'n vriendin vir die dierbaarste vriendinne op hierdie aarde.
Daar is baie, ek is 'n leesverslaafde. Dalene Matthee en Annelie Botes. Alexander McCall Smith, Bill Bryson en Nora Roberts. Alta Cloete, Chanette Paul en al die Romanza-skrywers.
Onder die Groot Geeste: Shakespeare, Beethoven en NP van Wyk Louw.
Onder die lewendes: my drie seunskinders, wat oor die wêreld versprei is, of my twee susters en my beste vriendin.
Mej. FR Malan, hoof van die destydse Hoër Meisieskool Stoffberg in Brakpan, het vir my geleer dat "'n dogter van Stoffberg" nie sommer moed opgee nie: as 'n mens nie dadelik sukses behaal nie, probeer jy weer. Dit is iets wat 'n skrywer moet onthou as daardie "nee dankie"-briefies kom…
Vir my man, wat al amper veertig jaar aan my sy is en nog net so lief is vir my as 40 jaar gelede.
Toe ek klein was, wou ek 'n juffrou word, maar vandat ek op skool begin opstelle skryf het, was skryf my hartsbegeerte.
My skoonsuster se hond − hy het hemel op aarde. Of 'n skrywer soos JK Rowling wat 'n trefferboek skryf en oornag 'n miljoenêr word.
Ander skrywers se pragtige, raaksê-woorde en uitdrukkings maak my skoon jaloers en lus om nuwe lewe in my eie moeë woordeskat te blaas.
Ek leef, droom en dink stories. Elke vakansie is 'n moontike agtergrond vir 'n boek, elke persoon op straat 'n moontlike karakter, elke situasie waarvan ek lees of hoor 'n moontlike gebeurtenis in 'n storie.
Vroegoggend, as ek alleen is − dis moeilik om jou in jou verhaal te verloor as die televisie blêr of mense om jou rondmaal of met jou praat.
Wie is die inspirasie agter Mariëtte?
'n Nie-identiese tweeling uit my laerskooldae het my dikwels oor tweelinge laat wonder. En twee onlangse, opspraakwekkende hofsake waarin jong mans die aangeklaagdes was, het aan Mariëtte 'n beroep besorg.
Ek het glad nie 'n vaste roetine nie − ek werk voltyds, en saans en naweke is daar huispligte. My skryfwerk word gruwelik afgeskeep.
Gaan sit en probeer! Die eerste poging is die moeilikste − as hy eers neergepen is, kan jy na hartelus herskryf en verfyn en verander.