Oom Herrie se kerrie: Nou kan hy skop | Maroela Media
Oom Herrie se kerrie: Nou kan hy skop
Klein Willem Venter is as’t ware met die rugbybal onder die arm gebore. Sy rugbybal was van kleins af sy min of meer permanente metgesel – omtrent net Sondae moes die bal in die motor agterbly wanneer Willem se ouers, hy, en sy jonger boetie en sussie in die kerk is.
Omtrent van boetie en sussie kon loop het Willem hulle al ingespan om saam rugby, of na die ouers ingegryp het – raak-rugby op die grasperk saam met al wat weerbare kind in die buurt te speel.
Maar rof het dit rof gegaan. Gelukkig was die hospitaal nie ver nie, en ma moes gereeld met ’n ongeval in die ongevalle-afdeling aanmeld, en heel dikwels was dit van haar eie kroos. Op ’n dag wou sy tong-in-die-kies van die noodgevalle-dokter, wat al op voornaamterme was, weet of hy dink die mediese fonds sal oorweeg om haar kinders se noodgevalle op chronies te sit.
Die dokter het uit sy maag gelag.
“Ek moet daai ene onthou. Jy is nie al ma wat so gereeld hier moet inklok nie.”
Tuis, sê ma sy gaan gou op die rekenaar kyk of hul dorp se naam nie dalk na Van Helsdingesfontein herdoop is nie. “Die vet weet, dit sal meer gepas wees as Rustfontein.”
Maar Rustfontein het dit gebly. Die tuinspelery het plek gemaak vir die ware Jakob, Of min of meer. Willem het oud genoeg geword om by die skool te kan begin speel. Pa wil weet watter posisie, na hy ’n wedstryd gaan kyk het en nie kon agterkom waar die kleinman speel nie. “Heelagter of slot, of so iets,” verduidelik kleinman. Pa gaan verneem by die afrigter-onnie. “Nee, ek wil nog nie die pikkies vas plaas nie – Willem word nog om die beurt as heelagter en slot ingespan – maar eintlik doen hy in die wedstryd ’n flank se werk. Eintlik drie flanke se werk.”
En toe die ramp der rampe. Willem kom met ŉ erg verbinde knie en ŉ briefie van ŉ rugby-oefening af. “Sy knie is erg geswel en ons stel voor u neem hom dokter toe.”
Rugbybal onder die arm is Willem saam met ma dokter toe. Die dokter verwys hom na ’n spesialis in die stad, en so maak pa ’n hele gesinsuitstappie stad toe van die okkasie. In die spesialis se gebou is roltrappe, en vir die kleingoed is dit ŉ fees. Selfs Willem, met sy styfverbinde been is, rugbybal onder die arm, roltrap op, en roltrap af. Die spesialis bekyk die plate, en ondersoek die knie. Hy beweeg die been, en buig die knie. Willem byt op sy tande.
“Ek is bevrees,” sê die spesialis vir pa en ma, “hy sal ’n prosedure moet ondergaan.” Hy praat maar so hoog dat Willem nie verstaan nie, en ontsteld word nie. Maar Willem, wat as’t ware ’n tweede tuiste in Noodgevalle gehad het, verstaan wel. En hy is nie ontsteld nie.
“Sal ek na die operasie nog pale toe kan skop?” vra hy hoopvol, en klou sy rugbybal ekstra hard vas.
“Ja natuurlik, jy sal ’n skerpskutter wees,” troos die dokter.
Willem se ogies blink: “Jippie, ons moet dadelik laat sny want ek kon dié pale nog nooit raakgeskop kry nie.”
Deel van: Gesondheid, Karmenaadjies, Rubrieke, Rugby
medies Oom Herrie
Goeie nuus: Triomf-kliniek gaan van krag tot krag
Herman ek is nie seker wat die boodskap is van hierdie storie nie – ek neem aan dis iets soos “we breed them tough” ? Want in daai geval dink ek Suid Afrika het `n helse fout laat voortleef. Dit wil nou voorkom of dit eerder talent en verstand is wat koning kraai. Ek verwys nou spesifiek na die senior toernooie soos die binnekort oorlede Super reeks waar ons outjies nie die mas kan opkom nie. Maak nie saak hoe hard hulle bid voor, gedurende en na die wedstryd nie, die boodskappie is altyd die selle teydens die na-doodse ondersoek… Lees meer »