Napoleon se groot leër: die infanterie - Interessant - 2022
Die term " Groot leër Word gegee deur Napoleon I Keiser in die leër het hy in 1805 by die Boulogne-kamp verenig om die Verenigde Koninkryk binne te val. Dit was hierdie leër wat aan die einde van die jaar na Oostenryk herlei is en wat die meteoriese oorwinnings van Ulm en 'behaal het.Austerlitz. Van toe af is die term "Grand Army" geassosieer met die keiserlike leër tot 1815, en hierdie leër word beskou as die beste in die wêreld wat binnegekom het Madrid, Berlyn, Rome, Wene, Moskou... Die voetsoldate, koningin van gevegte, vorm die ruggraat van hierdie oorlogsmasjien.
Die groot leër: werwing
Napoleon het ervare soldate van die rewolusionêre oorloë geërf en 'n dienspligstelsel wat hom in staat gestel het om vinnig die geledere te vul in die regimente wat op die slagvelde gesuiwer is. Diensplig verplig alle burgers van 20 tot 25 jaar om militêre diens vir 'n onbepaalde tyd te verrig. Met ander woorde, enige jong man wat hierdie ouderdomsgroep betree, kan 'n beroep op die weermag doen. Hierdie vooruitsig betower die meeste dienspligtiges nie, meestal is die einde van diens slegs geregverdig as die soldaat vermink word ... of dood is ... Wanneer daar besluit word op 'n opheffing, word die prefek van die departement in kennis gestel van die aantal mans. moet voorsien word, en elke sub-prefek organiseer die opheffing. Ons organiseer dan dienspligtiges om te kyk of daar geen vermoë is wat verband hou met lengte of gestremdheid nie. Ons let ook op die vrygestelde (seuns van weduwees, ouderlinge van weeskinders, ens.) En daarna 'n loting. As gesinne ryk genoeg is, kan hulle soms 'n plaasvervanger betaal wat sy regte nommer vir hul seun sal verruil. In sulke gevalle word natuurlik alles teen betaling gedoen en betaal die gesin ook 'n bedrag vir die toerusting.
Alhoewel hierdie diensplig redelik goed gaan in die streke van die Noord-Ooste, wat meer direk bedreig word deur inval, geld dit nie vir streke soos die Massif Central nie. Daar is die vuurvaste bakke baie, hulle skuil op plase, in skure, meestal met die ondersteuning van die plaaslike bevolking. Ons gaan so ver as om mobiele kolomme te organiseer om dit op te spoor; ons speel ook baie op die skuld van diegene wat wegkruip, en dwing die staat om ander op te roep om hul burgerlike diens vir hulle te doen.
Die dienspligtiges word dan teoreties na die depot, die vyfde bataljon van die regimente, gestuur om basiese militêre opleiding te ontvang voordat hulle in 'n gevegsbataljon opgeneem word. Maar dit neem tyd om sy oorlogsbataljons vinniger met opgeleide soldate te vul. Napoleon trek soms direk uit die departementele reserwemaatskappye. Hierdie maatskappye, in die orde van een per departement (behalwe die Seine met twee en Corsica wat geen het nie), bestaan ​​uit dienspligtiges wat aktiewe diens verrig, maar plaaslik: wag vir openbare geboue, begeleiding vuurvaste of gevangenes ... Dit bestaan ​​uit mans wat opgelei en ervare is in die militêre lewe en oefening, mans wat vinnig in 'n geveg gebruik kan word. Dit is aan die reserwemaatskappye om self nuwe soldate te hervorm tot die volgende heffing.
Militêre organisasie, van groep tot regiment
Die jong dienspligtige bevind hom opgeneem in 'n groep, 'n klein eenheid van tien of 'n dosyn mans onder bevel van 'n korporaal. Bo hierdie korporaal is die sersant wat twee groepe beveel. Hierdie sersant is moontlik bevorder vir 'n wapen, deur senioriteit of uit die onderoffisiersskool in Fontainebleau. Bo hierdie sersant is die tweede luitenant of luitenant wat 'n afdeling lei, bestaande uit vier groepe. As twee afdelings verenig is, het ons 'n geselskap onder bevel van 'n kaptein. Verskeie kompanies vorm 'n bataljon en verskeie bataljonne vorm 'n regiment. Die aantal bataljons per regiment is wisselvallig; dit is gewoonlik drie. Bataljonne kan afsonderlik ingryp en apart wees, dus kan dieselfde regiment een bataljon in Spanje en 'n ander in Oostenryk hê.
In Desember 1807 het Napoleon beplan om die regimente te vervang deur legioene, groter korps van agt of nege bataljons. Maar hierdie hervorming het in die konsepstadium gebly en het eers plaasgevind in die geval van enkele reserwe-legioene in Spanje. In 1808 hervorm die keiser egter sy regimente: 140 man per geselskap, 3 970 man per regiment, die laaste bestaan ​​nou uit vyf bataljons. Al is hierdie syfers in werklikheid nie altyd bereik nie ... In 1809 kon die arsenale van Wene, die Oostenrykse hoofstad, gevang word om Napoleon die vuurkrag van sy infanterie te vergroot deur twee liggewere van 3 of 4 pond toe te rus. al die regimente wat in hierdie veldtog ontplooi is! Hierdie artillerieondernemings binne die infanterieregimente is aan die einde van die veldtog ontbind, maar het die volgende jaar weer in die Elbe Observation Corps verskyn. Uiteindelik, teen die einde van die Ryk, is die aantal bataljons per regiment in 1811 verder verhoog tot ses in 1813 ...
Infanterieregimente word in twee breë kategorieë verdeel: lyninfanterieregimente (135) en ligte infanterieregimente (35). Lyninfanterie is geweerlui en ligte infanterie is jagters. Maar behalwe die uniform en naam, is daar niks wat die twee soorte regiment onderskei ten opsigte van wapens en taktiese gebruik nie. Ligte infanterieregimente word op dieselfde manier as lyninfanterieregimente gebruik. Aan die ander kant, waar daar 'n verskil is tussen soorte soldate, is dit inderdaad binne die bataljons waar daar elite-kompanisies is.
Elite maatskappye in die groot leër
Elke lyninfanteriebataljon bevat 'n geselskap van Grenadiers (in die ligte infanterie Carabiniers genoem), lang mans, geklee in teddiebeerkappies, dra epaulette, vrygestel van sleurwerk, en wag op die pos van eer, meer betaal as die ander infanteriste (maatskappye wat bekend staan ​​as die sentrum in teenstelling met diegene aan die regterkant) ... Maar in ruil vir al hierdie eerbewyse word die Grenadiers beskou as elite-soldate wat in die ergste geval gehuur word. 'n oomblik om 'n breek in die vyandelike linies te open ... Al hierdie elite-eenhede is toegerus met aanstekers sabels, 'n klein sabel wat gereserveer is vir onderoffisiere in die res van die bataljons. Die harnas van die sabel en die van die patroongordel vorm 'n gekruiste vulling waarmee u met die eerste oogopslag 'n elite-onderneming kan herken.
Die derde kompanjie van elke infanteriebataljon is 'n kompanjie van Voltigeurs wat bestaan ​​uit mans wat gekies is vir hul klein omvang, behendigheid en gevegswaarde. Napoleon het dus klein soldate die geleentheid gebied om hulself elders te onderskei as in die kompanjies van Grenadiers waartoe hulle geen toegang gehad het nie. Hulle sal uiteindelik dieselfde loon kry as die Grenadiers, en links van die formasie sal hulle voortgaan om mee te ding met die Grenadiers aan die regterkant. Elk van hierdie kompanjies bestaan ​​uit 'n kaptein, 'n luitenant, 'n sersant-majoor, vier sersante, 'n kwartiermeester, agt korporaal, honderd-vier voltigeurs en twee instrumente, kornette, wat die tromme vervang wat in die res van die land dien. infanterie. Dit is aan hierdie manne dat ons regtig alle missies van 'n ligte infanterie toevertrou: ontplooiing in skermutselinge, weerlig, verkenning, patrollies ... Soos die Grenadiers, is die Voltigeurs toegerus met die sabelaansteker. . In 1807 haal Napoleon egter hierdie sabel van hulle af, maar eintlik hou baie dit ten minste tot 1809. Die voltigeurs is ervare soldate, van groot gehalte, en kaptein Desboeufs skryf in sy memoires dat hy grotendeels verkies om op 300 te beveel. voltigeurs dat 500 man van die wag ...
Die Keiserlike Wag
« Die wag was my menslike skat Skryf Napoleon aan Sint Helena, dit het 'n ware mite geword van die onverbeterlike ou soldaat, lojaal aan die keiser tot die dood toe en weier om na Waterloo te gaan. Die wag is 'n leër binne die weermag wat bestaan ​​uit ervare mans wat uit die ander regimente gekies is. Hulle dra gewoonlik die sabeare-aansteker, het 'n hoër salaris as ander soldate en geniet grenslose aansien. Tog word die res van die weermag bewonder sowel as afgekeur op die wag. Hierdie elite korps word inderdaad so bewaar deur Napoleon dat hy soms weier om dit in diens te neem. Tydens die Pruisiese veldtog in 1806 het die wag dus in reserwe gebly. Maar ons moet nie glo dat die manne van die Wag skuilplekke was nie; hulle is in Spanje, maar ook tydens die Duitse veldtog (1809), in Essling, in Wagram, tydens die veldtog op die proef gestel. van Rusland (1812), tydens die veldtog van Sakse (1813), die van Frankryk (1814) en natuurlik in Waterloo wanneer dit gedurende die Honderd Dae hersaamgestel sal word.
Die Guard-infanterie ontwikkel gedurende die tydperk voortdurend. In 1810, in die infanterie van die Ou Garde, was daar 'n regiment van Grenadiers à pied en 'n regiment van Chasseurs à pied. In die Moyen Garde twee regimente van Grenadiers te voet, soveel regimente van Chasseurs te voet, en twee bataljons velites. In die Jongwag, 'n regiment van leerlinge, 'n regiment van die nasionale wag, regimente van Voltigeurs, Tirailleurs, Flankeurs ...
Die ander infanterie
Die wag, die lyninfanterie en die lig vorm die hart, die siel, van die Franse leër. Ons het nie die besonderhede van die vele spesiale gevalle hier bespreek nie, voorlopige regimente, optogregimente en ander atipiese eenhede ... Maar daar moet tog daarop gewys word dat Napoleon soms ander soorte voetsoldate, soos die nasionale wagte, reserwebedrywe, die munisipale wag van Parys of selfs garde-ondernemings wat bestaan ​​uit vrywilligers in groot stede, wat verantwoordelik is vir die verwelkoming van persoonlikhede, maar wat soms aktiewe diens.
Laat ons ten slotte nie vergeet dat Napoleon se leër nie net uit Franse regimente bestaan ​​het nie, maar dat die Grande Armée 'n menigte nasionaliteite wat vrywillig of met geweld geassosieer is, bymekaar gebring het en geroep het om deel te neem aan die militêre veldtogte van Frankryk. 'Ryk. Onder die buitelandse eenhede let ons op die Legioen van die Vistula (verbonde aan die Jongwag)
Die voetsoldate in die geveg in die groot leër
Ons sal nie die beskrywing van die soldaat se lewensomstandighede hier bespreek nie, wat reeds breedvoerig in 'n ander artikel op die webwerf uiteengesit is. Maar kom ons kyk na die gebruik van infanterie in die geveg. Die voetsoldaat is toegerus met 'n 1777-vuursteengeweer, aangepas in Jaar IX. 'N 1,52 m (sonder bajonet), 4,6 kg en 17,5 mm kaliber wapen, wat 'n 23 g bolvormige loodkoeël uitsteek. Om te vuur, word die wapen in twaalf stappe gelaai:
- Laai die wapen: plaas die geweer loodreg, met die plaat na buite
- Maak die wasbak en die patroonhouer wat die patrone bevat, oop
- Neem die patroon (koevert met die poeier en die koeël)
- Skeur die patroon
- Vul die wasbak met poeier
- Maak die wasbak toe
- Gee die wapen aan die linkerkant
- Giet die res van die poeier in die loop en voer die res van die papier met die koeël in
- Trek die stang van die geweer
- Stop die bal met die stokkie
- Sit die stokbrood weg
- Stel u in die posisie "dra arms"
Sodra die wapens gelaai is, veroorsaak drie bestellings die salvo:
- « Berei u wapens voor! »: Die geweer word vorentoe gedra, die duim-hamer.
- « Speel! ": Die soldate mik en mik met hul duime na die teiken (die geweer is nie toegerus met besienswaardighede nie)
- « Vuur! ": Die soldate trek die sneller, die hond val, ontsteek die poeier uit die wasbak wat die van die kanon aansteek deur 'n klein gaatjie genaamd die lig, die poeier in die kanon ontplof en die druk wat vrygestel word, dryf die koeël in 'n wolk van rook.
Sodoende kan 'n Napoleontiese soldaat ongeveer twee of drie skote per minuut afvuur. Hierdie tempo is natuurlik veranderlik, afhangende van die opleiding en die toestand van die vegter. Waar moontlik, probeer ons 'n salvo afvuur, wat 'n groter sielkundige uitwerking het. Dit is oor die algemeen onnodig om meer as 200 m te vuur, en dit is beter om op baie korter afstande te wag vir beter doeltreffendheid. Hierdie geweer het 'n gladde loop gehad, maar gewapende wapens, gewere, het reeds bestaan. Die laai van 'n geweer het egter 'n maas nodig gehad en was slegs effektief as die laai perfek suksesvol was met 'n klein vetterige doek, alles wat moeilik raak in die spanning van die geveg en met die bevuiling van die wapen. veroorsaak deur swart poeier. Gevolglik was die Napoleoniese infanterie nie 'n groot verbruiker van gewere nie ...
Wat die taktiese skikking betref, het die Napoleontiese leër nie innoveer nie en bly die regulasies van 1791. As Napoleon beter gevaar het as sy voorgangers, was dit nie deur andersins sy troepe in te span nie, maar deur hulle op die regte plek en op die regte plek in te span. oomblik ...
Die soldate het oor die algemeen in 'n stywe lyn gevorder, elke soldaat het 'n ruimte van ongeveer een tree beslaan en die elmboë van sy bure liggies aangeraak. Die agterlyn was nie meer as 'n voet weg nie. Die bataljon is oor die algemeen in drie lyne ontplooi waar die pelotons (kompanies) in lyn was. Toe die aantal soldate per peloton nie noodwendig gelyk was nie, is hulle in taktiese peloton verdeel. Die vorming van die bataljon in die geveg, in noue geledere en in drie geledere, is die belangrikste formasie wat deur die Napoleontiese leërs gebruik word. As dit inskop, beweeg die lyn vinnig met 'n redelike stadige tempo van 76 treë per minuut. Dit is verpligtend om te probeer om 'n reguit lyn van 100 tot 120 meter lank te hou, wetende dat die soldate op sommige plekke hindernisse (klippe, bosse, ens.) Kan teëkom. U kan ook 'n skuins bevel gee om die lyn effens meer na die een of die ander kant te skuif, terwyl u dit perfek in lyn hou voor die vyand.
As dit vinnig moes beweeg, kan die lyn reguit draai om in 'n loopkolom te beland. Daar was die trappie vinniger, ongeveer 100 tree per minuut. As dit nodig is, kan ons ook vorder met die laaistap, dit wil sê ongeveer 120 treë per minuut. Uiteindelik is die bataljon tydens lang reise in lyn gebring met die pad, wat nie in ritme is nie. Dit is 'n vryer optog met 'n tempo van ongeveer 85 tot 90 tree per minuut. Die soldate kon dan die wapen dra soos hulle wou, met mekaar gesels, sing ...
'N Derde formasie was algemeen op die bataljonvlak: die plein. Hierdie formasie, wat veral effektief was tydens die Slag van die Piramides, help veral om teen berede aanvalle te beskerm. Die bataljon word dan in 'n vierkantige vorm gevorm met twee peletons per kant wat in ses geledere gerangskik is, die offisiere, vlae en dromme in die middel. Die hoeke van die vierkante was die kwesbaarste en hulle moes indien moontlik met bakkies beskerm word, soos Davout aanbeveel het. Uiteindelik moes ons aandag gee aan die posisionering van die verskillende vierkante sodat hulle mekaar kon ondersteun sonder om broedermoord te waag.
Om hierdie maneuvers te orden, om tyd te kan merk, verstaan ​​ons die belangrikste belang van dromme in die infanterie. By die aanranding word soldate soms baie ritmiese gesange laat sing wat hulle toelaat om op die ritme, die massa-effek, eerder as die gevaar te konsentreer. Die gesange wat met volle krag gedruk is, het dit ook moontlik gemaak om die vyand te beïndruk terwyl die gewond se geraas bedek is. Die lirieke is oor die algemeen relatief eenvoudig, toeganklik vir almal, soos hierdie liedjie wat gesing word deur die Franse infanteriste wat die Pratzen-plato aanrand tydens die Slag van Austerlitz:
« Ons gaan hul kant deursteek!
gehardbruin plan band gelees lan plan
Ons gaan hul kant deursteek!
ah waaroor gaan ons lag
hardloop plan band gelees
sal die klein skeer gelukkig wees? (bis)
gehardbruin plan band gelees lan plan »
En laastens, wat om te sê oor hierdie beroemde loopliedjie:
« Ek hou van gebraaide ui in olie
Ek hou van die ui as dit goed is.
Op kameraadstap, by kameraadstap
By 'n wandeling, by 'n wandeling, by 'n wandeling.
'N Enkele ui in olie gebraai
'N Enkele ui verander ons in 'n leeu.
Maar geen ui vir die Oostenrykers nie
Geen ui vir al hierdie honde nie. »
Wanneer die bataljon in die kolom beweeg, kan die voltigeurs as skermutseling voor die kolom ingespan word om hinderlae te voorkom. Dit is hulle wat die huise deursoek, die ruigtes ondersoek, die klowe herken ... In werklikheid het slegs 2/3 in skermutselinge versprei, die ander het so gegroepeer dat in die geval van 'n aanval deur die vyandelike ruitery, die oorblywende derde groep in die gesig kon staar en die mans wat in skermutselers ontplooi is, kon by hulle kom skuil. Wanneer die res van die leër in lyn is, kan die skermutselinge (Voltigeurs, maar hierdie werk na enige ander soldaat kan gaan as die omstandighede dit bepaal) ingespan word om die vyand te teister: hulle ontplooi, verberg as dit moontlik is agter die geringste hindernis, moet u voortdurend skiet, en u moet vinnig kan dekking neem of vinnig kan onttrek as die vyandelike berede hulle agtervolg.
In die algemeen moet ingewikkelde maneuvers tot die minimum beperk word, veral as daar jong soldate in die bataljon is wat nog nie of min opgelei is en die risiko loop om die formasie te verbreek, wat die vyand die geleentheid bied om aan te val. en paniek veroorsaak. Soos ons gesien het, is Napoleontiese infanteriebewegings egter nie bloot 'n saak om soldate in noue geledere op te stel en hulle teen die teenoorgestelde lyn te bevorder nie. Die infanteriste hou nie op met manoeuvreer nie, van lyn tot kolom, van kolom tot vierkant ... Vorder vinnig, in skuins trap, of versprei in skermutseling, pas aan by die terrein, treiter die vyand, in modi van veg baie nader aan dié van die volgende eeue.
As in 1804 Napoleon die beste leër met die mees ervare soldate in Europa gehad het, moes die groot verliese van die veelvuldige veldtogte, en in die besonder die Spaanse moeras waar hy sy leër vanaf 1808 betrek het, gedwing word om 'n al hoe belangriker deel in te neem. jong rekrute min of meer goed opgelei volgens die tyd wat verloop het tussen hul inskrywing en hul eerste betrokkenheid. Nietemin het die keiserlike masjien ten beste gewerk tot die rampspoedige veldtog van 1812 in Rusland, toe Napoleon die grootste deel van die lewenskrag van sy leër verloor het. Die troepe wat in 1813 bekendgestel is, bekend as die "Marie-Louise", is slegs adolessente wat nie tyd het om behoorlik op te lei nie en wat deur die vuur verhard word. Hulle sal nietemin ongelooflike heldhaftigheid toon in hierdie spesifieke omstandighede waar Frankryk bedreig word en waar almal glo die groot ure van 1792 en 1793 sou beleef. Paradoksaal genoeg het ons plaaslik gesien dat 'n toename in vrywillige inskrywings in hierdie laaste ure van die Ryk opgemerk is. , aangesien die aard van die oorlog verander het omdat dit op nasionale grondgebied gefokus het.
Aan die einde van die Ryk, sal romantiese nostalgie, aangevuur deur die herinneringe aan ou soldate en die ontsteltenis van die halfverkope, die infanteris van Napoleon 'n mitiese figuur maak en die Grand Army 'n ideaal. Van toe af sal alle soldate en staatshoofde daarvan droom om hierdie avonturiers tot hul beskikking te hê wat hierdie "grumblers" gegrom het, maar steeds opgeruk het, en hierdie Grand Army gevorm het wat sy arende triomfantelik na die vier uithoeke van Europa gedra het. .
Om verder te gaan op die groot leër
- PACAUD Fabien, "Van die hart van vulkane tot die ongeluk van gevegte. The Puy-de-Dôme Departmental Reserve Company ", Navorsingsproefskrif, 2010.