In Tabel 2 is 'n voorbeeld van 'n keurkaart waar die drie GP's met betrekking tot die VP volgens die ElM beoordeel is. Om die perseelindeks van 'n spesifieke perseel te verkry, is die persentasie S van die betrokke groep met die relatiewe indekswaarde van dieselfde groep vermenigvuldig om sodoende 'n subtotaal te verkry (Tabel 2, Tellingkolom). Daarna is die subtotale van die betrokke perseel gesommeer om 'n perseelindeks te kry. In hierdie geval was die perseelindekse van elk van die vier persele soos volg, VP = 493,8; GP 1 = 305,2; GP 2 = 181,4 en GP 3 = 86,3. Uit Tabel 2 is dit duidelik dat die ElM 'n realistiese beoordeling van die visuele veldtoestand gee as dit met Tabel 1 vergelyk word.
Dit gebeur egter dikwels dat 'n vinnige evaluasie van die veld gedoen moet word en waar presiesheid nie so noodsaaklik is nie. Voorbeelde van sulke gevalle is waar verkenningsopnames gedoen en plase beplan word. In sulke gevalle sal volledige 500-puntopnamesnte veel tyd in beslag neem en dus sal daar van 'n skattingsmetode gebruik gemaak moet word wat 'n redelike betroubare resultaat van die persentasie S met betrekking tot die werklike opname kan gee.
Daar word deeglik besef dat die klassifikasie van die plantspesies volgens die degradasieproses nie volmaak is nie. Een van die probleme wat wel ondervind is en sal word, is om sekere van die plantspesies in sekere van die groepe te plaas, aangesien heelwat kwantitatiewe inligting nag ontbreek. So byvoorbeeld, sal die gebied waarin die plantspesie voorkom 'n groot invloed uitoefen op die keuse van die groep. 'n Spesie soos Merxmuellera disticha (Suurpol) is - in sekere gebiede van die Karooberggebiede 'n Toenemer I, terwyl dit in ander gebiede van die Karooberggebiede 'n Afnemer kan wees. Hierdie probleem kan tydelik oorbrug word deur van die kennis en ervaring van weidingkundiges en ander kundiges gebruik te maak.