Versindaba » Philip Larkin
Andries Bezuidenhout. Larkin: Selected, Collected en Complete
“A ‘Complete Poems’ is a death certificate and memorial combined. After the Selected and the Collected, the Complete marks the poet’s official demise and at the same time erects a carven monument designed to outlast the ages.”
Hoe’s daai vir die eerste sin van ŉ boekresensie? Dit kom uit John Banville se resensie van ‘n nuwe versameling Philip Larkin-gedigte deur Archie Burnett. Die uitvoerige en onderhoudende resensie is Woensdag in die Guardian gepubliseer. Ek hou ook hiérvan:
“Larkin himself would have made merciless fun of it, but the poet, and the librarian, in him would have been immensely pleased and proud.”
Posted in Andries Bezuidenhout, Binneblik, Blogs | Comments Off on Andries Bezuidenhout. Larkin: Selected, Collected en Complete
Posted in Binneblik, Blogs, Louis Esterhuizen | Comments Off on Louis Esterhuizen. Die vroue in Larkin se lewe
Verering vir Philip Larkin
Vyf-en-twintig jaar na sy dood in 1985 gaan Philip Larkin vereer word deur die stad waar hy (teësinnig) vir die laaste drie dekades van sy lewe werksaam was as bibliotekaris. Die herdenkingsfees wat deur Hull in Oos-Yorkshire beoog word, sal van Augustus tot Desember duur en ‘n hoogtepunt bereik met die onthulling van ‘n standbeeld van die digter by Paragon-stasie; ‘n beeld soortgelyk aan dié van sy vriend, Sir John Betjeman by London se King’s Cross.
Dat hierdie verering sonder kontroversie gaan wees, is egter te betwyfel. Veral vanweë die onthullings na Larkin se dood met die publikasie van sy briewe en biografie deur Andrew Motion waarin die digter uitgebeeld word as die hater van bykans alle dinge: “misanthrophist”, “racist” en “misogynist” is die etikette wat met eentonige reëlmaat om sy nek gehang is.
Tom Paulin, gewaardeerde akademikus en selwers digter, het Larkin se briewe byvoorbeeld beskryf as “a distressing and in many ways revolting compilation which imperfectly reveals and conceals the sewer under the national monument Larkin became”.
Aangesien Larkin ‘n uiters geslote en nie-sosiale persoon was, en beslis nié een van Hull se entoesiastiese inwoners nie (Larkin het onder andere na Hull verwys as die “end of the line sense of freedom”), ontglip juis dié ironie ook nie die organiseerders nie. “I suspect he would be relatively unimpressed by the idea and that is a question we have been asking ourselves,” het Graham Chesters, voorsitter van die Philip Larkin Society gesê. “He didn’t have much time for anywhere and in his correspondence he does wonder why he is in Hull. But in many ways it was ideal for a poet.”
Hierteenoor het Jean Hartley, sy uitgewer by The Marvell Press en jarelange vriendin, weer die volgende te sê gehad: “He was the funniest man that I have ever known. He was hugely entertaining. He used to cycle up to our house most Saturday afternoons having done a great big shop with this great haversack on his back and we would spend the afternoon in uproarious laughter before he would cycle home. He liked the place because it was a bustling town but also very remote with all this lovely countryside around. He had some very meaningful relationships and a very big circle of friends.”
Mmm, wys jou net: teen die uitgestelde verering staan selfs die gestorwenes magteloos. Nietemin, die volledige berig kan op The Independent se webblad gelees word. Vir jou leesplesier plaas ek Philip Larkin se beroemde gedig “Here“, wat júís oor Hull handel, onder aan vanoggend se Nuuswekker.
Na die kraglopie van nuwe plasings aan die begin van die week was dit gister maar bra stil op die webblad. Nuwe toevoegings is Ilse van Staden se inskrywing oor hoe ‘n nuwe vers van haar tot stand gekom het en Johann de Lange wat twee van sy vertalings geplaas het: Sylvia Plath se “Dame Lasarus” en Allen Ginsberg se gedig “Sfinkter“.
Lekker lees, en onthou – skryf ‘n brief aan die Brieweboks oor jou gunsteling liefdesvers of – bundel!
Philip Larkin – vertaling in Afrikaans
Philip Larkin – vertaal deur Lina Spies, Marlene van Niekerk
Aan die bome begin die blare glim
soos woorde wat net-net versweë bly;
die loof deur nuwe botsels stilweg uitgespin
se prilgroen is om byna van seer te kry.
Is dit so omdat hulle herbore word
en ons verouder? Nee, hul sterwe ook.
Die truuk van hulle jaarlikse verjonging
is opgeteken in die ringe van hul grein.
Tog soos kastele in hul lugtige luister
is dit asof in hul diggedorste lowerkleed,
hul elke lente fluister: verlede jaar is dood,
begin opnuut, opnuut, opnuut.
(Vertaal deur Lina Spies)
Die bome wil in blad uitskiet,
‘n Geheim nog net weerhou;
Die prille bot ontspan, ontvou,
Die groen daarvan ‘n soort verdriet.
Is dit dat ons een leeftyd dien
En hul herbore word? Hul moet ook sterf.
Hul voorjaarstruuk van nuut uitsien
Staan ringsom in die grein gekerf.
Tog, onbedaarlik bries en bruis
Die blaarkastele elke jaar.
Verby’s verby, wil hul verklaar,
Begin van voor, herrys, herrys.
© Vertaling van The Trees [Philip Larkin] deur Marlene van Niekerk
Tags: Engels-Afrikaans, Lina Spies, Philip Larkin
Posted in Vertalings | Comments Off on Philip Larkin – vertaling in Afrikaans