Hoe Trump Amerika weer nostalgies gemaak het vir 'n verlede wat nog nooit bestaan ​​het nie
Geskryf deur Cheryl Thompson
President Donald Trump-ondersteuners waai met 'n vlag tydens 'n verkiesingswagparty op 3 November 2020 in Chandler, Ariz. (AP Photo / Matt York)
As Kanadese sit ek elke verkiesingsaand in Amerika aan die rand van my stoel.
Alhoewel dit nie my land is nie, soos baie, voel ek die omvang van wat op die spel is in 'n land toenemend verdeeld oor kwessies rakende ras, geslag, die ekonomie en die koronaviruspandemie.
Alhoewel dit die verhaal van die afgelope vier jaar was, was Amerika nog altyd 'n volk verdeeld. Hierdie verdeling is deeglik ondersoek in die New York Times 1619-projek, wat gepoog het om die land se geskiedenis te herskep deur plantasieslawerny en die Afro-Amerikaanse ervaring in die middelpunt van die Amerikaanse geskiedenis te plaas.
Ten spyte van historiese feite, wat die Trump-era uniek gemaak het in sy verdeeldheid, is die manier waarop sy presidentskap gekenmerk is 'n ernstige mislukking om blanke oppergesag te ontken terwyl hulle die Afro-Amerikaanse pogings om hul plek in die Amerikaanse geskiedenis te herwin, diskrediteer. Hy het veroordeel die 1619-projek terwyl hy paradoksaal beweer dat hy 'gedoen het'meer vir die Afro-Amerikaanse gemeenskap as enige president, met die uitsondering van Abraham Lincoln. "
Wat die verkiesingsaand duidelik was, is dat Trump beter gevaar het as wat peilers voorspel het. Waarom was hierdie wedren so naby?
Trump en Biden kan nie meer ideologies verskil nie. Maar wat nostalgie betref, vertrou albei kandidate op 'n soortgelyke idee om Amerika na 'n ander tyd terug te keer.
Vir Trump het 'Make America Great Again' nie net as 'n politieke slagspreuk gefunksioneer nie, maar het dit ook verander in 'n gevegskreet vir sy volgelinge wat smag na 'n verlede wat nog nooit bestaan ​​het nie.
Deur herhaalde beroepe is die slagspreuk nie net 'n verwysing na die verlede nie, maar ook 'n "struktuur van gevoel"- 'n term kulturele teoretikus Raymond Williams het in die vyftigerjare ontstaan. Die term beskryf die paradoks tussen die realiteit van mense se geleefde ervarings - met sy ontasbare en ongedefinieerde dele van die kulturele lewe - en die amptelike, materiële en gedefinieerde samelewingsvorme.
Met ander woorde, MAGA het niks met beleid te doen nie - daarom het Trump se herverkiesingsveldtog gehad ongedefinieerde beleidsdoelstellings - maar alles te doen met hoe en wat sy volgelinge oor MAGA 'voel' en dink.
Biden het ook 'n groot nostalgie en het gespeel in die trop van 'n industriële Amerika van vroeër, waar mense hard werk, hul gesinne liefhet soos hul bure. Dit is 'n plek waar 'eerlike Joe"Kan erken dat sommige van die neo-liberale beleid van die Demokratiese Party wat hy onderskryf het, insluitend die Misdaadwetsontwerp van 1994, mag Afro-Amerikaners - die mense wie se stemme hy nodig gehad het - benadeel het, maar waarvoor hy, anders as Trump, ten minste om verskoning kan vra en 'n mate van empatie kan toon.
Biden se verkooppunt was dan ook dat hy 'ten minste' omgee. Was dit genoeg om Afro-Amerikaners te wen?
Swart mans twyfel oor Kamala Harris
Selfs met Kamala Harris, 'n swart vrou (wat ook as Suid-Asiërs identifiseer), het Afro-Amerikaners dit al gedoen verdeeld oor haar lojaliteit.
Terwyl swart vroue opgewonde was oor Biden se keuse, was baie swart mans nie. Dit was nie as gevolg van beleidsbesluite as 'n senator in Kalifornië nie, maar weens haar voormalige werk as prokureur-generaal in Kalifornië, en voor dit as distriksadvokaat van San Francisco waar, onder haar ampstermyn, Swart mense het minder as agt persent van die stad se bevolking uitgemaak, maar was verantwoordelik vir meer as 40 persent van die arrestasies van die polisie.
Dus, anders as die verhaal van gemeenskapsorganisering en aktivisme wat aan Barack Obama geheg is tydens sy presidentsverkiesing in 2008, 'n verhaal wat blykbaar sy werk as senator vervang, het Harris se verlede skynbaar haar senaatswerk oorskadu, selfs as haar stemme ten bate van Swart-Amerika was.
Die nabyheid van die 2020-verkiesing het baie te make met die manier waarop Trump en Biden 'n denkbeeldige verlede oproep, 'n verhaal wat daarop dui dat Amerika voortdurend moet terugkyk in plaas van om vorentoe te kyk.
Obama se slagspreuke uit 2008 - "Verandering waarin ons kan glo" en die gesang "Ja ons kan" - was so kragtig omdat hulle 'n moontlikheid oor die toekoms geprojekteer het, dat dinge kon verbeter en dat kiesers die mag het om dit te laat gebeur.
Trump se "Make America Great Again" en Biden se "Battle for the Soul of America" het niks te doen met die kiesers of hul vermoë om 'n toekoms te skep nie; in plaas daarvan stuur albei slagspreuke dieselfde boodskap - daar was 'n tyd in Amerika waar dinge gewerk het, waar die nasie onbesmet was deur verdeeldheid, en waarna dit moes terugkeer.
Hierdie daad om die werklikheid te vergeet deur vas te hou aan 'n fiktiewe, goue-dae-verlede, herinner aan die titelsnit van die 1973-film Die manier wat ons was, met Barbra Streisand en Robert Redford in die hoofrolle. Die lied, uitgevoer deur Streisand, was 'n groot treffer, nommer 1 op die Billboard Year-End Hot 100 singles in 1974.
Die meeste mense onthou nie dat Gladys Knight & The Pips ook 'n R&B uitgereik het nie omslag van dieselfde lied in 1974. In die kollektiewe geheue van Die manier wat ons was, die lied behoort aan Streisand; dit is moeilik om jou voor te stel dat iemand anders die liedjie sing. Met ander woorde, mense vergeet besonderhede, maar wat onthou word, is die ikoniese. Streisand is 'n ikoon. (Knight is 'n ikoon in eie reg, maar hoofsaaklik onder Afro-Amerikaners.)
Trump is ikonies
Net so is Trump 'n ikoniese figuur wie se aanbidding daarin geslaag het om die Republikeinse Party self letterlik te troef. Hy het sy lojale aanhang oortuig om aan die verlede vas te hou omdat dit destyds eenvoudiger was, en dit gee mense die kans om daardie eenvoud - hoe fiktiewe Demokrate dit ook al glo - weer en weer uit te leef.
Ons herinneringe aan die verlede maak nie saak nie; wat in die Trump-era saak maak, is die herskrywing van elke reële historiese feit. Biden vertrou op empatie en sentiment om die presidentskap terug te wen, om 'n vriendelike Amerika met sy talle volksgenote terug te bring.Bidenismes"Terwyl Trump gedoen het wat niemand gedink het moontlik was nie - het hy die burgers verwar tot op die punt dat baie mense waarskynlik nie kan onthou hoe die VSA voor 2016 was nie.
Terwyl Trump daarvan hou om Lincoln se naam op te roep, was dit Lincoln wat beroemd gesê: '' N Huis wat teen homself verdeeld is, kan nie bly staan ​​nie. '
Amerika is verdeeld. Maar die vraag is, as die stof opklaar en die stembriewe getel word, dit nog steeds wil strewe om die nasie te word wat hy so desperaat vir homself (en die wêreld) sê dat dit kan wees?
Cheryl Thompson, assistent-professor, Creative Industries, Ryerson Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > Kultuurverskille > Die mense groei onrustig met die Absurde Gedrag van Angry White Men