Verdrag van Locarno - Inligting - 2022
In die somer van 1925 het die Duitse minister van buitelandse sake, Gustav Stresemann, voorgestel dat Frankryk, Duitsland en België hul grense wat by Versallies ooreengekom is, as permanent erken. Dit sluit die belofte in om Duitse troepe nie na die Rynland te stuur nie en die aanvaarding dat Elsas-Lotharingen deurlopend deel van Frankryk is. Die Franse minister van buitelandse sake, Aristide Briand, stem saam met Stressemann se voorstelle en onderteken saam met Austen Chamberlain die verdrag. Aangesien Duitsland egter geweier het om sy oostelike grense te waarborg, wou Frankryk aan Pole en Tsjeggo -Slowakye die nodige sekuriteit gee deur verdragte met hulle te onderteken.
Die Franse minister van buitelandse sake, Aristide Briand, stem saam met Stressemann se voorstelle en onderteken saam met Austen Chamberlain die verdrag. Aangesien Duitsland egter geweier het om sy oostelike grense te waarborg, wou Frankryk aan Pole en Tsjeggo -Slowakye die nodige sekuriteit gee deur verdragte met hulle te onderteken.
Die Verdrag van Locarno is in Oktober 1925 onderteken. Dit het Duitsland in staat gestel om tot die Volkebond toegelaat te word.
As ek praat oor die werk wat by Locarno verrig is, laat ek daarna kyk in die lig van hierdie idee van vorm en wil. Ons moes almal debatte voer oor hierdie prestasie in ons onderskeie Houses of Parliament Ligte is in alle rigtings daaroor gewerp, en daar is probeer om te ontdek of daar nie teenstrydighede in hierdie of daardie klousule is nie. In hierdie verband sê ek een woord! Ek sien in Locarno nie 'n juridiese struktuur van politieke idees nie, maar die basis van groot ontwikkelings in die toekoms. Staatsmanne en nasies daarin verkondig hul doel om die weg voor te berei vir die hunkering van die mensdom na vrede en begrip. As die verdrag nie meer as 'n versameling klousules was nie, sou dit nie geld nie. Die vorm wat dit wil vind vir die gemeenskaplike lewe van nasies, sal slegs 'n werklikheid word as daar agter die wil staan ​​om nuwe toestande in Europa te skep, 'n testament wat die woorde wat Herr Briand pas uitgespreek het, geïnspireer het. '
Ek wil u, Herr Briand, my innige dank betuig vir wat u gesê het oor die noodsaaklikheid van die samewerking van alle mense - en veral die mense wat in die verlede soveel verduur het. U het uitgegaan van die idee dat elkeen van ons in die eerste plek aan sy eie land behoort en 'n goeie Fransman, Duitser, Engelsman moet wees, as deel van sy eie mense, maar dat almal ook 'n burger van Europa is, toegesê aan die groot kulturele idee wat uiting vind in die konsep van ons kontinent. Ons het die reg om te praat van 'n Europese idee; hierdie Europa van ons het sulke groot opofferings in die Groot Oorlog gemaak, en tog staan ​​dit voor die gevaar om die posisie waarop dit deur tradisie en ontwikkeling geregtig is, deur die gevolge van die Groot Oorlog te verloor.
Die opofferings wat ons kontinent in die Wêreldoorlog gebring het, word dikwels slegs gemeet aan die materiële verliese en vernietiging wat die oorlog veroorsaak het. Ons grootste verlies is dat 'n generasie omgekom het, waaruit ons nie kan weet hoeveel intelligensie, genie, handelingskrag en wil tot volwassenheid sou gekom het as dit aan hulle gegee was om hul lewens uit te leef nie. Maar saam met die stuiptrekkings van die Wêreldoorlog het een feit na vore gekom, naamlik dat ons deur 'n enkele en 'n gemeenskaplike lot aan mekaar gebind is. As ons afgaan, gaan ons saam af; as ons die hoogtes wil bereik, doen ons dit nie deur konflik nie, maar deur algemene inspanning.
Die Locarno -bespreking het ontstaan ​​uit die uitruil van aantekeninge tussen die Britse Ryk, Frankryk en Duitsland gedurende die somer van 1925 na aanleiding van die Duitse minister van buitelandse sake, Gustav Stresemann, se voorstel van 9 Februarie vir 'n wederkerigheid van die westelike grense van sy land, ingevolge die ongunstige Verdrag van Versailles van 1919, as 'n manier om die diplomatieke rehabilitasie van Duitsland onder die Westerse moondhede te vergemaklik.
Ten minste een van die hoofredes waarom Brittanje die Locarno-verdrag van 1925 bevorder het, behalwe om Frans-Duitse versoening te bevorder, was die begrip dat as die Frans-Duitse betrekkinge verbeter, Frankryk geleidelik die Cordon sanitaire, soos die Franse alliansiestelsel in Oos -Europa tussen die oorloë bekend was. Ε ] Nadat Frankryk sy bondgenote in Oos -Europa laat vaar het, en sodoende 'n situasie geskep het waarin die Pole en Tsjeggo -Slowakse geen groot mag gehad het om hulle teen Duitsland te beskerm nie, sou hulle verplig wees om aan te pas by die Duitse eise, en dus in die Britse oogpunt sou oorhandig vreedsaam die gebiede wat deur Duitsland geëis word, soos die Sudetenland, die Poolse gang en die Vrystad Danzig (moderne Gdańsk, Pole). Ζ ] Op hierdie manier was die bevordering van territoriale revisionisme in Oos -Europa in die guns van Duitsland een van die belangrikste Britse voorwerpe van Locarno, wat Locarno 'n vroeë versoening gemaak het.
Verdrag van Locarno - Geskiedenis
Teks van die Locarno -verdrag tussen Duitsland, België, Frankryk, Groot -Brittanje en Italië
Die president van die Duitse Ryk, sy majesteit die koning van die Belge, die president van die Franse Republiek, sy majesteit die koning van die Verenigde Koninkryk van Groot -Brittanje en Ierland en van die Britse heerskappy buite die see, keiser van Indië, en sy Majesteit die Koning van Italië
Angstig om die begeerte na veiligheid en beskerming te bevredig wat die mense op wie die plaag van die oorlog van 1914-1918 val, neem kennis van die afskaffing van die verdrae vir die neutralisering van België en bewus is van die noodsaaklikheid om vrede in die gebied te verseker wat so gereeld die toneel van Europese konflikte was
Ook geanimeer met die opregte begeerte om aan al die ondertekenende bevoegdhede te gee, aanvullende waarborge binne die raamwerk van die Volkeverbond en die verdragte tussen hulle.
Het besluit om 'n verdrag met hierdie voorwerpe te sluit en as gevolmagtigdes aangestel:
[Die name van die deelnemende diplomate verskyn hier in die oorspronklike dokument]
Wie, nadat hulle hul volle bevoegdhede meegedeel het, in goeie en behoorlike vorm gevind het, het soos volg ooreengekom:
Die hoë verdragsluitende partye waarborg gesamentlik en afsonderlik die instandhouding van die territoriale status quo wat voortspruit uit die grense tussen Duitsland en België en tussen Duitsland en Frankryk, en die onskendbaarheid van die genoemde grense, soos bepaal deur of in ooreenstemming met die vredesverdrag wat op 28 Junie 1919 te Versailles onderteken is, en ook die nakoming van die bepalings van artikels 42 en 43 van genoemde verdrag betreffende die gedemilitariseerde gebied.
Duitsland en België, en ook Duitsland en Frankryk, onderneem onderling dat hulle mekaar in geen geval sal aanval of binneval of oorlog teen mekaar sal tref nie.
Hierdie bepaling is egter nie van toepassing in die geval van:
(1) Die uitoefening van die reg op wettige verweer, dit wil sê weerstand teen 'n oortreding van die verbintenis vervat in die vorige paragraaf of teen 'n blatante skending van die artikels 42 of 43 van genoemde Verdrag van Versailles, indien sodanige oortreding 'n onuitgelokte daad van aggressie en as gevolg van die samekoms van gewapende magte in die gedemilitariseerde sone is onmiddellike optrede nodig
(2) Optrede ingevolge artikel 16 van die Verbond van die Volkebond
(3) Handeling as gevolg van 'n besluit geneem deur die Vergadering of deur die Raad van die Volkebond of ingevolge artikel 15, paragraaf 7, van die Verbond van die Volkebond, op voorwaarde dat in hierdie laaste geval die aksie is gerig teen 'n staat wat die eerste aangeval het.
In die lig van die verbintenisse aangegaan in artikel 2 van die huidige verdrag, onderneem Duitsland en België, en Duitsland en Frankryk, om op vreedsame wyse en op die manier hierin alle vrae van elke aard wat tussen hulle mag ontstaan ​​en wat is dit moontlik nie moontlik om die normale diplomasie -metodes af te handel nie:
Elke vraag ten opsigte waarvan die partye in stryd is met betrekking tot die onderskeie regte, word aan die geregtelike beslissing onderwerp, en die partye onderneem om aan die besluit te voldoen.
Alle ander vrae word aan 'n versoeningskommissie voorgelê. As die voorstelle van hierdie kommissie nie deur die twee partye aanvaar word nie, word 'n vraag aan die Raad van die Bond van ns voorgelê, wat dit sal hanteer ooreenkomstig artikel 15 van die verbond van die bond.
Die gedetailleerde reëlings vir die totstandkoming van so 'n vreedsame skikking is die onderwerp van spesiale ooreenkomste wat hierdie dag onderteken is.
(1) As een van die hoë verdragsluitende partye beweer dat 'n skending van artikel 2 van hierdie verdrag of 'n oortreding van artikels 42 of 43 van die verdrag van Versailles gepleeg is of gepleeg word, moet dit die vraag onmiddellik voor die Raad van die Volkebond.
(2) Sodra die Raad van die Volkebond oortuig is dat daar 'n oortreding of oortreding gepleeg is, sal hy die bevoegdhede wat die ondertekening van hierdie verdrag onderteken het, onverwyld in kennis stel, wat in elk geval saamstem dat hulle elk hulle kom onmiddellik te hulp van die Mag teen wie die handeling waarop gekla word gerig is.
(3) In geval van 'n flagrante skending van artikel 2 van hierdie Verdrag of van 'n flagrante oortreding van die artikels 42 of 43 van die Verdrag van Versailles deur een van die Hoë Kontrakterende Partye, onderneem elkeen van die ander Kontrakterende Partye hiermee onmiddellik om te kom te hulp van die party teen wie so 'n oortreding of oortreding gerig is sodra die genoemde bevoegdheid homself kon vergewis dat hierdie oortreding 'n onuitgelokte daad van aggressie is en dat óf deur die oorskryding van die grens óf die uitbreek van vyandelikhede of die samekoms van gewapende magte in die gedemilitariseerde sone is onmiddellike optrede nodig. Nietemin sal die Raad van die Volkebond, waarop die kwessie ingevolge die eerste paragraaf van hierdie artikel beslag sal kry, sy bevindings uitreik, en die Hoë Kontrakterende Partye onderneem om volgens die aanbevelings van die Raad op te tree, mits dat hulle saamstem met al die lede behalwe die verteenwoordigers van die partye wat vyandelikhede beoefen het.
Die bepalings van artikel 3 van hierdie verdrag is onder die waarborg van die hoë verdragsluitende partye geplaas, soos bepaal deur die volgende bepalings:
As een van die Bevoegdhede bedoel in Artikel 3 weier om 'n geskil by vreedsame skikking in te dien of om 'n arbitrêre of geregtelike beslissing na te kom en 'n skending van artikel 2 van hierdie Verdrag of 'n skending van Artikels 42 of 43 van die Verdrag van Versailles, die bepalings van artikel 4 van hierdie verdrag is van toepassing.
As een van die Bevoegdhede bedoel in Artikel 3, sonder om 'n skending van Artikel 2 van hierdie Verdrag te pleeg of 'n oortreding van Artikels 42 of 43 van die Verdrag van Versailles, weier om 'n geskil aan vreedsame skikking voor te lê of aan 'n arbitrasie te voldoen of geregtelike beslissing, bring die ander party die aangeleentheid voor die Raad van die Volkebond, en die Raad stel voor watter stappe gedoen moet word om die hoë verdragsluitende partye aan hierdie voorstelle te voldoen.
Die bepalings van hierdie Verdrag beïnvloed nie die regte en verpligtinge van die Hoë Kontrakterende Partye ingevolge die Verdrag van Versailles of ingevolge die ooreenkoms daarby nie, insluitend die ooreenkomste wat op 30 Augustus 1924 in Londen onderteken is.
Die huidige verdrag, wat daarop gemik is om die handhawing van vrede te verseker en in ooreenstemming is met die Verbond van die Volkebond, word nie geïnterpreteer as 'n beperking van die plig van die Bond om te neem watter stappe ook al verstandig en doeltreffend mag word die vrede van die wêreld.
Die huidige verdrag word geregistreer by die Volkebond in ooreenstemming met die Verbond van die Bond. Dit bly van krag totdat die Raad op versoek van die een of ander van die hoë verdragsluitende partye drie maande voor die tyd aan die ander ondertekenende bevoegdhede in kennis gestel het en ten minste met 'n tweederde meerderheid besluit, besluit dat die Bond van Nasies verseker voldoende beskerming aan die hoë verdragsluitende partye; die verdrag hou op met die verstryking van 'n tydperk van een jaar vanaf sodanige besluit.
Die huidige verdrag lê geen verpligting op op enige van die Britse heerskappye of op Indië nie, tensy die regering van so 'n heerskappy, of Indië, aandui dat dit aanvaar word.
Die huidige verdrag word bekragtig en die bekragtigings word so gou as moontlik in Genève in die argief van die Volkebond neergelê.
Dit tree in werking sodra al die bekragtigings gedeponeer is en Duitsland lid van die Volkebond geword het.
Die huidige verdrag, in 'n enkele kopie, sal in die argief van die Volkebond neergelê word, en die sekretaris-generaal word versoek om gewaarmerkte afskrifte aan elk van die hoë verdragsluitende partye oor te dra.
In die geloof waarvan die bogenoemde gevolmagtigde die huidige verdrag onderteken het.
Gedaan te Locarno, 16 Oktober 1925.
11/27 – Verdrag van Locarno
L-R: Stresemann, Chamberlain (UK) en Briand (Frankryk) het die Verdrag van Locarno in 1925 uitgehamer. (Bron: Wikimedia Commons)
Op hierdie dag in 1925 het die Duitse parlement die Verdrag van Locarno. Die verdrag, onderteken deur Frankryk, België, Duitsland, Italië en Engeland, het drie hoofdoelwitte gehad: die grense van Europa na die Eerste Wêreldoorlog versterk, Duitsland in die Volkebond kry (die mislukte voorganger van die Verenigde Nasies) en die Rynland volledig demilitariseer & #8211 Duitsland se industriële streek. Georganiseer deur die Duitse minister van buitelandse sake Gustav Stresemann, is die verdrag ontwerp om die reputasie van Duitsland as 'n Europese moondheid te herstel en die ander Europese nasies te verseker. Die verdrag is beskou as 'n oorwinning vir alle betrokkenes en dit het die status van Duitsland verbeter Weimar die regering, het die veiligheid van Frankryk gewaarborg en alle deelnemers gebind tot 'n onderlinge beskermingsverdrag.
Stresemann het in 1926 'n Nobelprys vir vrede gewen vir sy pogings, maar die sukses van Locarno maak die groeiende Nazi (National Socialist German Worker's Party) tuis in Duitsland. Nazi's was van mening dat Locarno hul land in die wiele gery het en Duitsers onregverdig gestraf het vir die Eerste Wêreldoorlog en 'n poging wat met die ongewilde begin het Verdrag van Versailles in 1919. Die Verdrag van Locarno is beskou as 'n dawerende sukses vir die nuwe internasionale orde en het 'n nuwe era van Europese samewerking ingelui. Maar die haat wat dit by Nazi's en ander nasionalistiese groepe geïnspireer het, toon die diep, verborge kloof wat gedurende die 1920's en 30's onder die oppervlak van die Europese samelewing toegeneem het. Die botsing tussen globalistiese samewerking en nasionalistiese woede het daardie era bepaal en dit kan ons hede bepaal.
Duitse veroordeling van die Verdrag van Locarno
Dit is die derde keer, in die kort tydperk van agtien maande waartydens die Sowjetunie lid was van die Volkebond, dat sy verteenwoordiger in die Raad van die Bond hom moet toespreek oor die skending van internasionale verpligtinge .
Die eerste keer was in verband met die inbreukmaking deur Duitsland op die militêre klousules van die Versailles -verdrag. Die tweede keer was ter geleentheid van die Italiaans-Abessiniese konflik. Die derde, vandag, is die gevolg van die eensydige skending deur Duitsland van die Versailles-verdrag en die Locarno-verdrag.
In al drie gevalle was die Sowjetunie óf formeel belangeloos omdat dit nie deelgeneem het aan die verdragte wat geskend is nie, soos in die geval van Versailles en Locarno, óf, soos in die geval van die Italiaans-Abessiniese konflik, sy eie belange is nie die minste geraak nie.
Hierdie omstandighede het die verlede nie verhinder dat die verteenwoordiger van die Sowjetunie sy plek kan inneem onder die lede van die Raad wat op die mees beslissende wyse hul verontwaardiging teen 'n oortreding van internasionale verpligtinge registreer nie, en sal in die huidige geval nie verhinder nie. veroordeel dit en ondersteun die doeltreffendste maatreëls om soortgelyke oortredings in die toekoms te voorkom.
Hierdie gesindheid van die Sowjetunie word vooraf bepaal deur sy algemene beleid om te veg vir vrede, vir die kollektiewe organisasie van veiligheid en vir die handhawing van een van die vredesinstrumente-die bestaande Volkebond. Ons is van mening dat 'n mens nie vir vrede kan stry sonder om terselfdertyd die integriteit van internasionale verpligtinge te verdedig nie, veral soos wat direk betrekking het op die handhawing van bestaande grense, op bewapening en op politieke of militêre aggressie. 'N Mens kan nie sukkel vir die kollektiewe organisasie van veiligheid sonder om kollektiewe maatreëls te tref teen die skending van internasionale verpligtinge nie.
Ons tel egter nie onder sulke maatreëls kollektiewe kapitulasie ten opsigte van die aggressor nie, in die lig van 'n skending van verdrae of kollektiewe aanmoediging van sulke oortredings, en nog minder kollektiewe ooreenkoms tot 'n bonus vir die aggressor deur 'n grondslag van ooreenkoms aan te neem, of ander planne, aanvaarbaar of winsgewend vir die aggressor.
Ons kan die Volkebond, wat gebaseer is op die heiligheid van internasionale verdrae (insluitend die Verbond van die Bond self), nie bewaar nie, as ons die oortredings van daardie verdrae blind hou, of ons beperk tot mondelinge protesoptredes en nie meer effektiewe maatreëls tref nie ter verdediging van internasionale ondernemings.
Ons kan die Volkebond nie behou as dit nie sy eie besluite en beloftes neem nie, maar inteendeel die aanvaller laat die aanbevelings, vermanings of waarskuwings daarvan ignoreer.
So 'n Volkebond sal nooit deur iemand ernstig opgeneem word nie. Die resolusies van so 'n liga sal net 'n skaterlag word. So 'n bond is nie nodig nie, en ek sal verder gaan en sê dat so 'n bond selfs skadelik kan wees, want dit kan die waaksaamheid van die nasies tot stilstand bring en illusies onder hulle veroorsaak wat hulle sal verhinder om self die nodige maatreëls te tref selfverdediging betyds.
Die verantwoordelikheid van die Volkebond en sy leidingliggaam, die Raad, is des te groter hoe eenvoudiger die skending van internasionale verpligtinge wat bespreek word. Die kenmerkende kenmerk van al die drie sake wat ek so pas genoem het, is die eenvoud-eenvoud daarvan, in die sin dat die feit van die feit dat daar 'n verbreking van internasionale verpligtinge was, geen probleme veroorsaak nie en geen geskille en verskille kan veroorsaak nie. As ek praat van die afwesigheid van geskille en verskille, het ek natuurlik nie die spesifieke staat in gedagte wat beskuldig word van die verbreking van verdrae nie. So 'n staat sal natuurlik altyd die oortreding ontken of in elk geval allerhande argumente uitdink om sy optrede te regverdig. 'N Mens kan nie 'n geval voorstel waarin so 'n staat openlik sou verklaar dat dit geen regverdiging het nie en dat dit alleen die skuld het, en niemand anders nie.
Die vraag wat tydens die huidige sitting van die Raad bespreek word, oortref selfs die voorafgaande gevalle in sy eenvoud, in die sin wat ek aangedui het. Hier vind ons nie net 'n wesenlike skending van verdrae nie, maar die negering van 'n bepaalde klousule in 'n verdrag, wat 'n metode bied om geskille op te los wat mag ontstaan ​​in die geval van 'n beweerde of werklike skending van die verdrag.
Voordat ek finale gevolgtrekkings maak oor die optrede van die Duitse regering, dink ek net om alles in ag te neem wat deur Hitler gesê is ter regverdiging van hierdie aksies, of om die betekenis daarvan te verlaag.
Die Duitse regering beweer dat Frankryk die eerste was om die Locarno -verdrag in die gees en die brief te verbreek deur 'n ooreenkoms van wedersydse hulp met die Sowjetunie te sluit. Dit het aansoek gedoen om 'n verduideliking aan die ander Locarno-magte, naamlik Groot-Brittanje en Italië. 'N Mens moet jou voorstel dat, indien hierdie magte met die Duitse tesis saamgestem het dat die Frans-Sowjet-verdrag onverenigbaar is met die Locarno-verdrag, Duitsland hul gevolgtrekkings tot die uiterste sou benut het. Aangesien hierdie magte egter tot 'n ander gevolgtrekking gekom het, verklaar Duitsland permissief dat Frankryk, Groot-Brittanje, België en Italië- dit wil sê die ander Locarno-magte- die Locarno-verdrag verkeerd interpreteer en dat die enigste korrekte interpretasie sy eie is. Sonder twyfel is dit 'n uiters handige metode om geskille internasionale vrae op te los-wanneer 'n land, wat oortuig is van die onregverdigheid van sy saak, eers die funksies van 'n regter in sy eie saak toedien, en dan die van die balju-offisier.
Dat die Duitse bewering van die onverenigbaarheid van die Frans-Sowjet-verdrag en die Locarno-verdrag nie water sal hou nie, volg uit absolute duidelikheid uit die geheel verdedigende karakter van die verdrag. Die hele wêreld weet dat nie die Sowjetunie of Frankryk aanspraak op die Duitse gebied het nie, en dat hulle nie daarna streef om die grense van Duitsland te verander nie. As Duitsland geen aggressie teen Frankryk of die Sowjetunie onderneem nie, begin die verdrag nie. Maar as die Sowjetunie die slagoffer word van 'n aanval deur Duitsland, gee die Locarno -verdrag Frankryk, soos enige ander lid van die Bond, die onbetwisbare reg om die Sowjetunie te hulp te kom. In hierdie geval word 'n onmiskenbare definisie van die aggressor vergemaklik deur die afwesigheid van 'n gemeenskaplike grens tussen Duitsland en die Sowjetunie. As die Duitse weermag die grense van hul eie land oorskry en deur die state en die see gaan wat die twee lande verdeel om die gebied van die Sowjetunie binne te val, sal die Duitse aggressie duidelik blyk, en omgekeerd.
Ek weet dat daar mense is wat werklik 'n besondere uitdrukking sien van die liefde van Duitsland vir vrede in die aanbod aan Frankryk en België van 'n ooreenkoms van nie-aggressie vir vyf en twintig jaar, wat deur Groot-Brittanje en Italië gewaarborg word. Hierdie mense vergeet dat die Locarno-verdrag wat Duitsland pas geskeur het, net so 'n ooreenkoms van nie-aggressie verteenwoordig, met dieselfde waarborge, en dat die geldigheid daarvan nie vir vyf-en-twintig jaar was nie, maar vir 'n onbepaalde tyd. Die ander verskil was dat die Locarno -verdrag aanvullende waarborge vir Frankryk en België insluit, in die vorm van 'n gedemilitariseerde gebied in die Rynland. Die beweerde nuwe voorstel van Duitsland kom dus neer op die handhawing van dieselfde Locarno -verdrag, maar met 'n vermindering van die geldigheidsduur en 'n vermindering van die waarborge vir België en Frankryk wat hulle geniet het op grond van die ou Locarno -verdrag. Maar hierdie beperkte waarborge wat meneer Hitler nou voorstel, kan deur die borge van Locarno aan Frankryk en België gebied word, indien hulle dit wil, selfs sonder toestemming en deelname van Duitsland. Hitler se voorstel kom dus neer: dat terwyl hy Frankryk en België van sekere waarborge ontneem het waarmee hulle deur die Locarno -verdrag voorsien is, hy al die voordele van die verdrag in geheel wil behou.
Maar die heer Hitler se liefde vir vrede stop nie hiermee nie. Hy is gereed om 'n ooreenkoms te sluit van nie-aggressie, nie net met Frankryk en België nie, maar ook met sy ander, sonder dat iemand anders 'n waarborg het. Die Sowjetunie het self Pakte of nie-aggressie met al sy bure onderteken (behalwe Japan, wat so 'n verdrag tot vandag toe verwerp). Maar die Sowjetunie het nog altyd groot belang geheg aan die feit dat hierdie pakte nie aggressie teen derde partye moet vergemaklik nie. Daarom het ons altyd 'n spesiale klousule in hierdie pakte ingesluit, wat enige van die kontrakterende partye bevry van enige verpligtinge ingevolge die pakt as die ander party 'n daad van aggressie teen 'n derde staat pleeg. So 'n klousule sal egter ontbreek in die pakte wat deur Hitler voorgestel is, volgens die model wat hy aangedui het. A sonder so 'n klousule, verminder die voorgestelde stelsel van pakte homself tot die beginsel van die lokalisering van oorlog wat deur mnr. Hitler verkondig word. Elke staat wat so 'n ooreenkoms met Duitsland onderteken het, word deur haar immobiliseer as Duitsland 'n derde staat aanval.
Hierdie voorstel van Hitler bied my die indruk dat ons voor 'n nuwe poging staan ​​om Europa in twee of meer dele te verdeel, met die doel om nie-aggressie vir een deel van Europa te waarborg om 'n vrye hand te verkry vir handel oor ander dele. Soos ek reeds in Genève moes aandui, verhoog so 'n stelsel van pakte net die veiligheid van die aggressor en nie die veiligheid van vredeliewende nasies nie.
Maar as die veronderstelling is dat die vredeliewende voorstelle wat ek opgesom het, nie genoegsame vergoeding vir 'n oortreding van internasionale wette gereken word nie, spreek Duitsland haar bereidheid uit om terug te keer na die Volkebond. Net soos met ander lede van die bond, is ons opreg spyt oor die onvolledigheid van die bond en die afwesigheid daarvan van 'n paar groot lande, veral Duitsland. Ons sal die terugkeer ook in die middel van Hitler se Duitsland verwelkom, as en wanneer ons oortuig is dat sy die fundamentele beginsels waarop die Liga berus erken het, en waarsonder dit nie net sou ophou om 'n instrument van ' te wees nie vrede, maar uiteindelik kan dit in sy teenoorgestelde verander word. Onder hierdie beginsels is in die eerste plek die nakoming van internasionale verdrae, respek vir die onskendbaarheid van bestaande grense, erkenning van die gelykheid van alle lede van die bond, ondersteuning van die kollektiewe organisasie van veiligheid en afstanddoening van die beslegting van internasionale geskille deur die swaard.
Voordat ek afsluit, laat ek die hoop uitspreek dat ek nie verkeerd verstaan ​​word nie, en dat die gevolgtrekking nie gemaak kan word uit wat ek gesê het dat die Sowjetunie slegs registrasie, veroordeling, ernstige maatreëls voorstel en niks anders wat dit teen onderhandelinge verklaar nie en 'n vreedsame skikking van die ernstige geskil wat ontstaan ​​het. So 'n gevolgtrekking sou 'n heeltemal verkeerde beeld van ons opvatting gee. Ons is nie minder nie, maar inteendeel meer geïnteresseerd as ander in die handhawing van vrede, vandag sowel as vir dekades wat kom, en nie net in een gebied van Europa nie, maar in die hele Europa en oraloor die wereld. Ons is vasbeslote teen alles wat selfs 'n maand 'n oorlog nader kan bring. Maar ons is ook teen haastige besluite, wat eerder deur oormatige vrees en ander emosies gedikteer word as deur 'n nugtere afrekening van realiteitsbesluite, wat, alhoewel dit die oorsake van 'n denkbeeldige oorlog uitskakel, alle ruimte bied vir 'n werklike oorlog tot -môre. Ons staan ​​vir 'n internasionale ooreenkoms wat nie net die bestaande grondslae van vrede sou konsolideer nie; wetsontwerp, indien moontlik, sou ook 'n nuwe fondament skep. Ons staan ​​voor die deelname aan so 'n ooreenkoms van al die lande wat dit verlang. Maar ons maak beswaar teen die gedagte dat onttrekking uit die Volkebond, wrede inbreuk op internasionale verdrae en sabelslag aan 'n staat die voorreg moet gee om aan heel Europa sy voorwaardes vir onderhandelinge te dikteer, om die deelnemers aan die onderhandelinge te kies pas by sy gemak en om sy eie skema vir 'n ooreenkoms op te lê. Ons is daarteen gekant dat onderhandelinge voortgaan op 'n basis wat die geledere van die opregte vredespartners ongeorganiseer het en wat noodwendig moet lei tot die vernietiging van die enigste tussen-staatse politieke, die Volkebond. Ons is van mening dat die opregte partydigheid van vrede nie minder geregtig is as die verbreking van verdrae om hul plan vir die organisasie van Europese vrede voor te stel nie. Ons beoog om veiligheid vir al die nasies van Europa te bewerkstellig, en teen 'n halfvrede wat glad nie vrede is nie, maar oorlog.
Maar by watter nuwe internasionale ooreenkomste ons ook al wil bereik, moet ons in die eerste plek verseker dat hulle lojaal nagekom word deur almal wat daaraan deelneem, en die Raad van die Bond moet sy houding teenoor eensydige oortredings van sulke ooreenkomste verklaar en hoe bedoel en kan daarteen reageer. Vanuit hierdie oogpunt word die grootste moontlike bevrediging van die klagte van die Franse en Belgiese regerings van uiterse belang. Met inagneming hiervan verklaar ek in die naam van my regering dat sy bereid is om deel te neem aan alle maatreëls wat deur die Locarno -magte aan die Raad van die Bond voorgestel kan word en vir die ander lede van die Raad aanvaarbaar sal wees.
Bron: Volkebond, Amptelike Tydskrif (April 1936), p. 319.
Ten minste een van die hoofredes waarom Brittanje die Locarno-verdrag van 1925 bevorder het, behalwe om Frans-Duitse versoening te bevorder, was die begrip dat as die Frans-Duitse betrekkinge verbeter, Frankryk geleidelik die Cordon sanitaire, soos die Franse alliansiestelsel in Oos -Europa tussen die oorloë bekend was.  Nadat Frankryk sy bondgenote in Oos -Europa laat vaar het, en sodoende 'n situasie geskep het waarin die Pole en Tsjeggo -Slowakse geen groot mag gehad het om hulle teen Duitsland te beskerm nie, sou gedwing word om aan te pas by die Duitse eise, en daarom in die Britse standpunt vreedsaam sou oorhandig oor die gebiede wat deur Duitsland geëis word, soos die Sudetenland, die Poolse gang en die Vrystad Danzig (moderne Gdańsk, Pole).  Op hierdie manier was die bevordering van territoriale revisionisme in Oos -Europa in die guns van Duitsland een van die belangrikste Britse voorwerpe van Locarno, wat Locarno 'n vroeë voorbeeld van versoening maak [ twyfelagtig - bespreek ] .
In 1923 en 1924 het twee pogings om die vrede deur die Volkebond te verseker, misluk. Die konsepverdrag van wedersydse bystand (1923) wat eerste misluk het, wat alle lidlande sou verplig het om 'n slagoffer van aggressie by te staan. Tweede wat misluk het, was die Geneefse protokol vir die beslegting van internasionale geskille in die Stille Oseaan (1924), wat daarop gemik was om veiligheid en ontwapening saam te bind met verpligte arbitrasie van geskille. Albei is deur die Britse regering verwerp na besware teen verpligtinge van militêre hulp en ekonomiese sanksies.
Op 9 Februarie 1925 stel die Duitse minister van buitelandse sake, Gustav Stresemann, 'n onderlinge waarborg voor vir die permanensie van die Frans-Duitse grens en die gedemilitariseerde gebied van die Rynland. Nadat hy aanvanklik getwyfel het, ondersteun die Francophile Britse minister van buitelandse sake, Austen Chamberlain, die idee as 'n manier om die Franse vrees vir 'n herlewende Duitsland te besweer. Die essensie van hierdie ooreenkoms van wedersydse waarborg was dat neutrale lande dit militêr sou afdwing as een land 'n ander se ooreengekome grense oortree. Die waarborg is daarna uitgebrei tot die Duitse grens met België.
Gedurende die somer van 1925 is die vorm van die ooreenkoms uitgewis. Tog was daar baie diplomatieke onderhandelinge wat die staatsmanne voorgelê het toe hulle bymekaargekom het by Locarno aan die noordpunt van die Lago Maggiore in die suide van Switserland om die ooreenkoms af te handel. Die webwerf is deur Stresemann gekies vir sy neutraliteit, relatiewe vryheid van persondersoek en nabyheid aan Italië as Benito Mussolini, die Italiaanse premier, by die party wil aansluit om te roem op die glorie van 'n suksesvolle uitslag (wat hy behoorlik gedoen het). Die plek het sy towerkuns verwerf as 'n wandeling oor die stad, middagete en selfs 'n vaartuitstappie, het die resolusie van die oorblywende punte opgelos. Op 16 Oktober, die tweede en sestigste verjaardag van Chamberlain ('n toeval wat doelbewus deur die Britse afvaardiging ontwerp is), het hulle die ooreenkoms by die stadsaal van Locarno geparafeer.
Die onthaalkamer van die buitelandse kantoor vandag waar die Locarno -verdragte formeel op 1 Desember 1925 onderteken is
Die Locarno -verdrae het arbitrasieverdragte tussen Duitsland en Frankryk, België, Pole en Tsjeggo -Slowakye ingesluit. Daar sou egter geen 'Eastern Locarno' wees nie. In plaas daarvan was daar nuwe verdrae van wedersydse hulp tussen Frankryk en Pole en Frankryk en Tsjeggo -Slowakye om die vergoeding van die Duitse waarborg van die oostelike grense te vergoed. Die belangrikste is dat die Rynland -verdrag Brittanje en Italië verplig het om op te tree teen enige skending van die bestaande grense tussen België en Duitsland, en Frankryk en Duitsland, en voorsiening maak vir arbitrasie om toekomstige geskille te besleg. Hierdie vyf Rynlandse moondhede het oorlog met mekaar afgesweer (behalwe dat Frankryk Pole sou help in die geval van Duitse aggressie). Sodra Duitsland by die Volkebond aangesluit het (soos in 1926) sou oortredings van hierdie verdrag en daaropvolgende arbitrasieprosedures na die Liga Raad verwys word.
Die groot verloorders by Locarno was Frankryk en sy Oos -Europese bondgenote. Frankryk het sy mag verloor om die nedersetting van Versailles af te dwing. As Franse troepe weer in die Ruhr marsjeer, soos hulle in 1923 gedoen het, sou Brittanje en Italië 'n beroep doen op die hulp van Duitsland teen Frankryk. Frankryk sou min kon doen as Duitsland sou doen wat die Franse die meeste gevrees het, as gevolg van herstelwerk en sy verbintenis tot ontwapening. Pole en Tsjeggo -Slowakye het uiteindelik geen Duitse waarborg vir hul territoriale winste uit die vredesverdrag nie. Briand het gekry wat hy kon, insluitend, baie belangrik vir hom, 'n Britse waarborg vir die grense en vrede van Europa.
Brittanje het uit Locarno gekom en die vrede in Europa behou, maar sy vermoë om die veiligheid van die Ryn -grens te waarborg, was minimaal. Sy leër was 'n keiserlike, versprei oor die hele wêreld. Die krag wat beskikbaar was vir ingryping op die Europese vasteland, net soos voor die Eerste Wêreldoorlog, was te klein om die gesofistikeerdheid en spoed van moderne oorlogvoering die hoof te bied. Brittanje se vloot- en finansiële spiere was egter nou genoeg om die Franse en Duitsers van konflik te weerhou.
Die vurige strewe na vrede van Chamberlain het egter slegs op kort termyn harmonie gebring. Die sogenaamde 'Spirit of Locarno' het nooit werklik gehou nie. Ondanks Stresemann se oorwinning, het die Locarno -waarborg van die Wes -Grens in Duitsland slegs die groeiende revanchisme en revisionisme daarvan aangevuur. Terselfdertyd het die Locarno -verdrae die Volkebond ondermyn. Met die Wall Street Crash in 1929 en die daaropvolgende wêreldwye ekonomiese depressie, het die optimisme en gevoel van veiligheid wat die laaste helfte van die 1920's gekenmerk het, geëindig. Maar dit is belangrik om te onthou dat daar vir 'n tydperk 'n wêreldwye oortuiging was dat toekomstige oorloë voorkom kan word en konflikte met vreedsame, diplomatieke middele opgelos kan word.
Tussen Ocotber 5-16, 1925, is 'n konferensie in Locarno, Switserland, gehou tussen die groot moondhede van Europa. Die konferensie was 'n gevolg van kommunikasie tussen die Franse en Britse ministers van Buitelandse Sake en hul Duitse eweknie. Sewe verhandelinge het tot gevolg gehad en is op 1 Desember in Londen onderteken. Die verdragte wat onderteken is, verseker vrede in Europa. Die pakte sluit 'n verdrag van wedersydse waarborg van die Frans-Duitse en Belgies-Duitse grense in. Die verdrae, wat baie potensieel betwiste gebiede dek, het die Europeërs 'n gevoel van veiligheid gebring.
Die Franse besetting van die Ruhr het hernude spanning in Europa veroorsaak. Dit het ook 'n begeerte by beide die Franse en die Duitsers ontwikkel om 'n manier te vind om toekomstige vrede te verseker. Die Franse wou 'n permanente alliansie met Groot -Brittanje hê. Winston Churchill, wat die staatskanselier in Engeland was, het vroeg in 1925 na Parys gereis. Die Franse president, Gaston Doumerge, het aan hom gesê dat die enigste manier om die toekomstige vrede van Europa te verseker, 'n onbreekbare band tussen Brittanje en Frankryk is. Churchill het geantwoord en gesê: "Die enigste werklike veiligheid teen die hernuwing van die oorlog sou 'n volledige ooreenkoms tussen Engeland, Frankryk en Duitsland wees. Dit alleen sou die veiligheid bied wat ons almal soek en dit alleen sou die handel in Europa in staat stel om uit te brei tot die dimensies dat die bestaande laste van skulde en vergoedings ondersteunbaar en nie verpletterend sou wees nie. & Quot
Gedurende vyf jaar tussen 1925 en 1929 het 'n sekere deel van die mensdom, net soos die verdwaalde reisigers in die woestyn wat dink dat hulle die oase gesien het wat hulle sal red, die poort na blywende vrede op hande gehad. Dit, soos ons nou weet, was slegs 'n lugspieël. Maar so 'n lugspeling het nog nooit bestaan ​​nie. Mense het nog nooit so vurig geglo in die seëninge van vrede nie, of so hartstogtelik gehoop dat vrede ewig sou wees. Optimisme het tot nuwe hoogtes gestyg. "Weg met kanonne en masjiengewere: in plaas daarvan versoening, arbitrasie en vrede!" Op die vergadering van die Volkebond op 10 September 1926, toe Duitsland, wat onlangs verslaan is, as 'n lid ontvang is, het die Franse minister van buitelandse sake, Aristide Briand, 'n nuwe intensiteit van emosie aangeraak met hierdie gevierde woorde.
Ons het nog nie die vyftigjarige herdenking van daardie kortstondige tydperk van hoop bereik nie. Die laaste van sy hoofrolspelers, die Franse staatsman Joseph Paul-Boncour, is in Maart 1972 op 99-jarige ouderdom oorlede, maar die tydperk kan heel moontlik aan 'n ander eeu of 'n ander planeet behoort. Internasionale geskiedskrywing het lankal die onderwerp in besit geneem. Die vrystelling van die Duitse, Britse en Amerikaanse argiewe, die naderende vrystelling van die Franse en die Italiaanse, en die vrylating van die argiewe van die Volkebond (wat ons veral te danke het aan die Carnegie -skenking vir internasionale vrede), benewens honderde herinneringe en persoonlike verslae bied 'n onuitputlike bron van materiaal wat konstellasies van jong historici tans aanval. Die belangrikste uiteensetting van die geheel is egter duidelik. Ek hoop dat die leser my sal toelaat om te kyk na 'n algemene siening van die tydperk en die belangrikste kenmerke daarvan te wys: edele illusies en ernstige foute.
Die jaar 1924 is 'n keerpunt in internasionale betrekkinge. Tot op daardie tydstip het die Franse en Britse regerings, wat die direkste geraak is, baie min vertroue in die Volkebond. Elke jaar, in September, stuur hulle afgevaardigdes na die Liga wat meer gekenmerk word deur glans as doeltreffendheid. Frankryk stuur René Viviani, 'n klankryke redenaar, en Leon Bourgeois, die pous van radikalisme, wat in 1910 'n boek "Toward a Society of Nations" geskryf het, wat hom die Franse deskundige oor die onderwerp gemaak het, alhoewel hy in die hoof 'n plegtige, maar lui man. In 1924, na die verkiesing van 'n Kamer van Afgevaardigdes "van Links", het Aristide Briand, Edouard Herriot en Joseph Paul-Boncour hul eerste optredes in Genève gemaak. Die eerste Arbeidsregering in Engeland het ook besluit om die organisasie van Genève ernstig op te neem. Dit het gelyk asof die suur en brutale beleid van die onmiddellike naoorlogse tydperk tot 'n einde gekom het: die beleid wat geposisioneer is deur Poincaré, 'n gelowige in die genadelose "uitvoering" van verdrae, die man wat, om seker te wees van die Duitse herstelbetalings, beslag gelê het die produktiewe Ruhr -wasbak.
Voortaan het die atmosfeer op 'n aangename, stabiele manier ontwikkel van 'teregstelling' tot versoening. Onderhandeling het krag vervang. Om seker te wees, kollektiewe sekuriteit het nie outomaties geword nie. Die Geneefse protokol van 1924 sou dit kon bereik deur arbitrasie verpligtend te maak en dit moontlik te maak om 'n aggressor te identifiseer. Die formule van Edouard Herriot, "Arbitrasie, veiligheid, ontwapening", was die logiese gevolgtrekking vir hierdie proses. Volgens die Franse siening kan ontwapening uitgevoer word sodra die veiligheid verseker is. In die oë van die Britte was dit egter deur ontwapening dat veiligheid bereik sou word. Uiteindelik was hierdie teenstrydigheid verantwoordelik vir die mislukking van die protokol. Toe die konserwatiewes aan die bewind kom, met Austen Chamberlain in die ministerie van buitelandse sake, het hulle geweier om die protokol te bekragtig, onder druk van die heerskappye, sowel as teen die opposisie van die Verenigde State, wat dit beskou as 'n soort "Holy Alliance" wat kan ondermyn die Monroe -leer.
Maar destyds het hierdie mislukking onbelangrik gelyk, bloot 'n kwessie van uitstel. Ander vrugbare ooreenkomste is onderteken. In die somer van 1924 het die ooreenkomste van Londen die aanvaarding van die Dawes -plan moontlik gemaak, wat deur kundiges opgestel is om die betaling van vergoedings te vergemaklik. Duitsland het in werklikheid 'n voorlopige plan van vyf jaar sonder druk aanvaar om verminderde vergoedings te begin betaal. 'N Vloed van privaat Amerikaanse kapitaal sou die nodige fondse voorsien. Die Duitsers was beslis nie baie ingenome met hierdie ooreenkoms nie. Maar Gustav Stresemann, wat van Desember 1923 tot sy dood op 3 Oktober 1929 aan die stuur was by die Wilhelmstrasse, was, net soos die latere Walter Rathenau, 'n partydige van die vervullingsbeleid. Die onttrekking van die onregverdige klousules van die Diktat van Versailles sou nie verkry word deur opposisie teen die Franse nie, maar eerder deur Duitse lojaliteit in die uitvoering van die klousules. En in werklikheid, deur die Dawes -plan aan te neem, het die Duitsers die ontruiming van die Ruhr verkry.
Op hierdie stadium was die mees waarskynlike manier vir Duitsland om sy posisie te verbeter, die toetreding tot die Liga-'n voorstel wat baie maande se openbare bespreking verg, omdat die Duitse mening toegewings vereis. Dit beteken hoofsaaklik die kansellasie van artikel 231 van die Versailles -verdrag, wat blykbaar die oorlogskuld van Duitsland bevestig. Dit was 'n vraag wat alle Duitsers agtervolg en die ultranasionaliste brandstof verskaf het om die haatvure te onderhou. Stresemann was egter 'n realis: ekonomiese voorspoed, vooruitgang in die rigting van 'Gleichberechtigung' (gelyke regte) was die moeite werd om die aandrang op artikel 231 te verminder, voordat 'n tussenfase van Duitsland bereik is. In Oktober 1923 is die beroemde verdragte van Locarno onderteken. Duitsland het vry toegegee dat dit nie die gedemilitariseerde gebied van die Rynland sou binnedring nie. Daar sou dus nooit weer 'n Augustus 1914 wees nie, of, omgekeerd, 'n inval in die Ruhr. Die Verenigde Koninkryk en Italië het as borge gestaan. As die verdrag oortree word, sou die Raad van die Volkebond die saak onmiddellik verder opneem, as die oortreding 'flagrant' was, die slagoffer van die aggressie en die borge die bevoegdheid het om militêre operasies te onderneem sonder om te wag op die mening van die Raad
Beteken dit nie dat vrede verseker is nie? Die Franse was van mening dat dit selfs veiliger sou wees as daar ook 'n 'Oostelike Locarno' sou wees, as Duitsland ook sy grense met Tsjeggo -Slowakye en Pole sou waarborg. Maar Stresemann wou dit ten alle koste nie. Hy het implisiet ingestem tot die afstanddoening van Elsas-Lorraine, maar die Poolse gang, Danzig en Opper-Silezië was 'n ander saak. En die Britte, seker dat hulle nooit oor Danzig sou oorlog voer nie, het Stresemann diskreet ondersteun in sy verset.
Vanaf daardie punt kan 'n mens van die streeksaal na die universele oorgaan. Elf maande se onderhandeling, verlig deur die "gees van Locarno", het daartoe gelei dat Duitsland tot die Volkebond toegelaat is. Duitsland, toegewyd aan Locarno en die ligaverbond, het 'n beslissende wending geneem na pasifisme. Dit het hierby baat gevind deur die verwagte ontruiming van die besette gebiede en die her-anneksasie van die Saar aan te vra sonder om te wag vir die volksraad van 1935. Hierdie twee punte is onderhandel sedert die beroemde onderhoud in Thoiry tussen Briand en Stresemann in September 1926. Op die eerste punt, die verwagte ontruiming, seëvier Stresemann op die konferensie van Den Haag, 'n paar weke voor sy dood. In ruil vir die goedkeuring van 'n nuwe herstelplan, sou die Young Plan, wat nie vir vyf jaar opgestel is nie (soos die Dawes -plan was), maar vir 58 jaar, die laaste van die besette gebiede, die gebiede rondom Coblenz en Mainz, wees in 1930 ontruim-'n merkwaardige en bewonderenswaardige bewys van geloof in verdrae!
Hierdie sukses kan grootliks verklaar word deur 'n vroeëre gebeurtenis-die ondertekening van die Pakt van Parys (die Briand-Kellogg-verdrag) op 27 Augustus 1928. Die geskiedenis van hierdie ongelooflike episode is bekend. Aangesien die Franse parlement geweier het om die Mellon-Berenger-ooreenkomste van April 1926 te bekragtig oor die betaling van Franse oorlogskuld aan die Verenigde State, probeer Briand die Amerikaanse opinie met 'n skouspelagtige gebaar te pas. Op advies van professor James Shotwell van Columbia, het hy in April 1927, op die tiende herdenking van die Amerikaanse toetrede tot die oorlog, voorgestel dat die Verenigde State en Frankryk wedersyds afstand doen van oorlog- 'n onderneming wat, gegewe die stand van die Amerikaanse en Franse betrekkinge, beteken niks in praktiese terme nie. Maar as gevolg van die invloed van 'n pasifistiese radikaal, Salmon O. Levinson, op senator Borah en die invloed van senator Borah op minister van buitelandse sake Kellogg, was die Amerikaanse reaksie 'n voorstel om die verdrag uit te brei na alle nasies van die wêreld. Briand aanvaar, in 'n gees van bedanking eerder as entoesiasme, en oorlog is behoorlik verbied, behalwe vir militêre sanksies wat die Liga onderneem het. Stresemann het geen tyd verloor om voordeel te trek uit hierdie situasie nie. Sodra die ooreenkoms onderteken is, met die huidige (en toekomstige) vreedsame karakter van Duitsland as die basis van sy posisie, het hy gevra dat diegene wat hy in 'n privaat brief aan die Duitse kroonprins as 'ons vreemdelinge. "
Dus, binne 'n tydperk van vyf jaar, is 'n netwerk van verdrae en ooreenkomste tot stand gebring. In September 1929, teenoor Stresemann, vir wie dit die laaste sessie in Genève sou wees, het Briand 'n nuwe inisiatief geloods. In gesprek met die 27 Europese lede van die Bond (byna die helfte van die totale lidmaatskap van 61 state), het hy voorgestel dat hulle ''n soort federale skakel' 'onder mekaar sou vestig.
Dit alles was egter om op te breek soos 'n kaartehuis. 'Swart Donderdag', 24 Oktober 1929, het die ineenstorting op die aandelemark op Wall Street laat neerkom, wat die aanloop was tot die ernstigste ekonomiese krisis wat die kapitalisme nog teëgekom het. In 1930 is Europa slegs indirek geraak. Nietemin, binne drie jaar sou die hele politieke poging en gesindheid wat Locarno simboliseer, verbrokkel. Op 14 September 1930 is 104 Nazi -afgevaardigdes verkies tot die Reichstag, in teenstelling met die 14 in 1928. Hitler sou teen die lente van 1932 13 miljoen ondersteuners hê, en 230 afgevaardigdes tydens die verkiesing van 31 Julie. Op 30 Januarie 1933 , sou die bejaarde president, veldmaarskalk Hindenburg, wat erg deur Franz von Papen geadviseer is, Hitler se kanselier van die Ryk noem. Na 1930 sou Briand se voorstel vir 'n Europese unie in die gesig staar van die Britse en Italiaanse opposisie. Ondanks die Briand-Kellogg-verdrag het Japan Mantsjoerije binnegeval in September 1931. In dieselfde maand sou Engeland die Britse pond devalueer, wat ook 'n einde maak aan 80 jaar gratis ruil.
Magteloos teen Japan kon die Volkebond ewe veel nie die konferensie oor ontwapening tot 'n suksesvolle gevolgtrekking bring in die lig van Hitler se wil om te herbewapen nie. In Oktober 1933 onttrek Duitsland hom aan die ontwapeningskonferensie en uit die Liga. In dieselfde jaar het Mussolini daaraan begin dink om Ethiopië met geweld in te neem as 'n kolonie om 'n Italiaanse bevolking te vestig. Sedert die einde van 1932 was daar geen vergoedings meer nie en geen terugbetaling van Europese oorlogskuld meer aan Amerika nie. Roosevelt, wat die mag oorgeneem het gedurende die tragiese maand van Maart 1933, was van plan om die Amerikaanse krisis op nasionale vlak op te los, en ondanks die opposisie van die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Cordull Hull, het hy die laaste hoop van 'n gestabiliseerde internasionale ekonomie uitgedoof deur die London Economic Conference. Die débâcle was totaal. 'Dit is Sy Majesteit die kanon wat praat', profeteer Mussolini.
Ons moet in ons hartseer nabetragting die stelsel wat deur die woord "Locarno" gesimboliseer word, nie liggies verwerp nie, maar eerder probeer om die kern van die beginsels waarop Locarno gebou is, te bereik.
Die jaar 1924-die jaar waarin Britse en Franse leiers uiteindelik in die Liga begin belangstel het en hoop daarop begin vestig het-was die jaar waarin die sterftes plaasgevind het, binne 'n week na mekaar, van die twee mans wat die meeste om die stelsel van 'n Europese ewewig te vernietig: Lenin en Woodrow Wilson. Laat ons Lenin en die avatars van 'n geïsoleerde Sowjetunie, waarin Stalin 'Sosialisme in 'n enkele land' bou, opsy laat. Vir die Weste was Wilson se lot om 'n saadjie te plant wat eers ná hom vrug sou dra.Voor Wilson het die Grootmoondhede spesiale regte aan hulle toegeken. Hulle het die sake van kleiner lande bestuur. En onderling, as versoening en onderhandeling nie die gewenste resultate lewer nie, was daar altyd 'n beroep op die ander oplossing: die wapenmag. Aangesien Europa na die Franse nederlaag van 1871 in twee groepe opponerende alliansies verdeel was, sou die skok van 'n militêre botsing, as dit sou plaasvind, soos die Duitse memorandum van 24 Julie 1914 voorspel het, 'onberekenbare gevolge', Die dood van miljoene jong mans het pas die uiteindelike resultaat van die 'magsbalans' getoon.
Waarna Wilson met sy hele hart gesmag het, was enersyds die gelykheid van klein en groot nasies, en andersyds deur die liga, 'n manier om finale konfrontasies te vermy. Gedurende die beginjare van die twintigerjare het hy misluk, nie net in die Amerikaanse senaat nie, maar ook in Europa, waar Clemenceau, Lloyd George, Bonar Law, Millerand, Poincaré en Mussolini min waarde in sy beginsels gesien het. Maar teen 1924 het die situasie verander. Macdonald, Briand, Herriot, Paul-Boncour, Beneš, Politis, Titulescu en legioene van ander invloedryke staatsmanne was versadig met Wilson se idees, Stresemann, meer nasionalisties as Wilson, verwerp, uit opregtheid of doelmatigheid, die idee van wraak met geweld. Hierdie nuwe generasie was tussen die tradisionaliste wat spyt was oor diplomasie in die styl van Bismarck of Delcassé, en die gewaagde sinici wat fascisme sou produseer, het opreg probeer om 'n Wilsoniaanse Europa te bou, en vir 'n rukkie selfs gedink dat dit suksesvol was. En in die Verenigde State self, as die Republikeine aan bewind 'nasionaliste' was, het Wilsoniaanse 'internasionaliste' ook 'n aansienlike deel van die openbare mening beïnvloed.
Hierdie manne, van wie Briand waarskynlik die beste voorbeeld is, het hul opvatting oor veiligheid op optimisme gebaseer en die liga as 'n aksieraamwerk beskou. 'Die Liga', het Paul-Boncour geskryf, 'was 'n massiewe poging tot internasionale demokrasie.' Hy sê verder: "Briand was wonderlik bekwaam om hierdie instelling te manipuleer. Hy speel op sy stem asof dit 'n violoncello is. Almal wat nog nie gehoor het hoe hy 'n debat in sy plek in die Raad aflê nie, maar slegs op sekondêre punte. , maar al die noodsaaklikhede behou, weet nie die beste van Briand se talent nie. "
Dit was eintlik 'n kwessie van 'n heeltemal nuwe diplomasie, wat die tradisionele geheime onderhandelinge vervang deur kundige en siniese loopbaanambassadeurs. Hierdie nuwe diplomasie was oop en stadig, versier deur lang toesprake, maar bied staatsmanne periodieke persoonlike ontmoetings en 'n manier om kennis te maak, wat soms ware vriendskappe voortbring wat die landsgrense oorskry. Spesifiek, as die vroegste pogings van die Liga verre van belowend was (die sake van Vilna, Memel en Korfu), het dit 'n duidelike sukses behaal in die afhandeling van die bloedige Grieks-Bulgaarse voorvalle van Oktober 1925, en het dit die Saar doeltreffend bestuur. Sy voorste burokrate speel 'n onopvallende, maar effektiewe rol in die beskerming van minderhede, werk aan die voorkoming van sosiale rampe en die beskerming van arbeid. Wat eintlik die stelsel op sy hoogtepunt was, kon 'n tyd lank as 'n belowende begin gesien word.
Nóg die Liga, nóg die diplomasie van Locarno kan as verantwoordelik vir die voorspoed van 1925 tot 1929 beskou word. Daar was egter 'n soort vooropstelling van die toekomstige Bretton Woods -stelsel in die sin dat die Liga bygedra het tot die finansiële herstel van sekere lande wie se ekonomie deur die oorlog ontwrig is. Opgestel deur Jean Monnet, die assistent-sekretaris-generaal, het die ekonomiese konferensie in Brussel (24 September tot 8 Oktober 1920) probeer om geldelike versteurings te reguleer. Hierdie pogings het die "Ekonomiese Komitee" en die "Finansiële Komitee", saamgestel uit bekende kundiges, wie se algemene sekretaris Sir Arthur Salter was. Baie lande het baat gevind by sy advies. In 'n onlangse boek, "Banker's Diplomacy", toon B.H. Meyer aan dat as die sentrale banke die deurslaggewende rol speel, die monetêre herstel van Pole, Jugoslavië en Roemenië 'n sekere bedrag aan die "Ekonomiese Komitee" van die Liga verskuldig was. Ook Oostenryk het hulp ontvang wat haar in staat gestel het om haar ekonomie te herstel. Die Italiaanse afgevaardigde, Tittoni, het in Genève voorgestel dat die natuurlike rykdom van die hele heelal gemeen word, onder die absolute beheer van die Bond. 'N Ekonomiese konferensie is in 1927 gehou, 'n gunstige jaar? want geldeenhede was weer stabiel en begrotingsstabiliteit was die reël eerder as die uitsondering. Hierdie konferensie het ekonomiese nasionalisme aan die kaak gestel en as doelwitte vasgestel "die terugkeer na vrye internasionale handel, die oorspronklike toestand van voorspoed." Was dit nie moontlik om te glo dat so 'n filosofie die algemene houding geleidelik kan verander nie? Selfs in sterk proteksionistiese lande soos die destydse Verenigde State, is 'n liberale filosofie wat uit president Wilson's Point Three voortspruit, deur invloedryke persone aangeneem, veral deur Cordell Hull.
Maar optimisme, geloof in die menslike natuur, hoop op vooruitgang en vrede manifesteer veral in 'n veelheid aan formele ooreenkomste. Ons het die mees gevierde hiervan genoem, Locarno en die Briand-Kellogg-verdrag. Geloof in kontrakte was nog nooit sterker nie. Verdrae van vrede, handel, alliansie, publiek en geheim het beslis gedurende die drie voorafgaande eeue in groot getalle bestaan. Maar wat nou verskyn en blykbaar besig was om te ontwikkel, was iets anders: verdrae wat bewapening beperk (Washington, 1921, Londen, 1930) pakte van nie -aggressie -pakte van arbitrasie -verdragte om erkenning van regerings (veral met betrekking tot die Sowjetunie).
Die sogenaamde Diktats van 1919-1920 is opgevolg deur verdrae wat gereeld vrylik onderhandel is en daarna deur gelykes onderteken is. Italië, hoewel Fascist, het byvoorbeeld aan hierdie 'pactomania' deelgeneem, soms natuurlik met die tong in die kies. Om slegs die verdragte wat Italië tussen 1924 en 1929 bereik het, in ag te neem: in Oktober 1925 het die Locarno-ooreenkomste op 6 Desember 1926 'n ooreenkoms met die Verenigde Koninkryk oorgegee aan Djaraboub aan Libië die uitruil van Anglo-Italiaanse briewe tussen 16 en 20 Desember 1926 , oor die onderwerp van Ethiopië in September 1926, 'n verdrag van vriendskap en tegniese hulp met Jemen op 16 September 1926, 'n vriendskapsverdrag met Roemenië op 27 November 1926, 'n verdrag van vriendskap en veiligheid met Albanië op 4 April 1927 , 'n Italiaans-Hongaarse vriendskapsverdrag op 22 November 1927, 'n verdrag van verdedigende alliansie met Albanië op 30 Mei 1928, 'n vriendskapsverdrag met Turkye op 2 Augustus 1928, 'n ooreenkoms van versoening en arbitrasie met Ethiopië op 23 September , 'n Italiaans-Griekse vriendskapsverdrag.
Die Sowjetunie onderteken nog meer stelselmatig verdragte: 20 Januarie 1925, 'n ooreenkoms met Japan op 17 Desember, 'n Russies-Turkse neutraliteitsverdrag op 24 April 1926 met Duitsland, die beroemde Berlynse verdrag van vriendskap, neutraliteit en nie-aggressie, 31 Augustus 1926 , 'n Russies-Afghaanse ooreenkoms 28 September 1926, 'n verdrag van vriendskap en neutraliteit met Litaue 9 Maart 1927, 'n verdrag (wat nie bekragtig is nie) met Letland 1 Oktober 1927, 'n verdrag met Persië op 9 Februarie 1929, die Moskou ooreenkoms oor die Litvinov-protokol, die aansluiting van die Sowjetunie, Pole, Roemenië en Letland asook Turkye, Litaue en Estland by die Briand-Kellogg-verdrag.
Hierdie lyste, hoewel onvolledig, toon aan hoe wyd Europese verdragte vermeerder het-van die onbeduidendste en dikwels selfsugtige tot die veeleisendste. Dit was asof die heelal die voorbeeld volg van William Jennings Bryan, die groot Commoner, vir wie die ondertekening van ooreenkomste, hoe broos ook al, 'n manie was.
Die impuls van pactomania was om deur die dertigerjare te oorleef, selfs al het die stelsel waarop dit gebaseer was, opgebreek. Hitler, wat nie bekommerd was oor beëdigde ooreenkomste of die heiligheid van verdrae nie, het die liefde van sy toekomstige teëstanders vir pakte uitgebuit. Hy het selde 'n verdrag oortree sonder die gelyktydige aanbod van 'n grootse nie -aggressie -ooreenkoms wat die volgende 25 jaar sou dek. Almal het die slagoffer geword van hierdie maneuver, van Pole in 1934 tot Rusland in 1939, met die treurige verdrae van nie -aggressie wat deur Groot -Brittanje (30 September 1938) en Frankryk (6 Desember 1938) onderteken is. Vir die Fuhrer was dit alles 'n rookskerm.
Beskou 'n tradisionele demokrasie soos Frankryk: ten spyte van haar bande met Tsjeggo -Slowakye en Pole, het sy in 1938 haar woord oortree en haar bondgenoot Tsjeggoslowakije laat vaar en in 1939 die oorlog onbereid betree vir die onderneming, teoreties om haar bondgenoot, Pole, te help, maar goed te weet dat sy, met 'n leër wat heeltemal vir verdediging was, in werklikheid geen hulp kon verleen nie.
Die ondertekening van talle verdrae is 'n manifestasie van geloof in die woord van ander. Dit is ook 'n vermoede dat 'n mens self die moed en krag sal hê om 'n beëdigde verpligting na te kom. Ten tye van Locarno was daar 'n bereidheid om te glo in fundamentele menslike goedheid. "Locarno," skryf Austen Chamberlain teen 1935, "bly 'n veiligheidsgordyn vir Europa. Om twyfel te werp oor die geldigheid daarvan, is om hoop en ambisies aan te moedig wat slegs deur oorlog verwesenlik kon word." Ag, waarborg die onderdrukking van twyfel oor 'n ander se goedertrou dat goeie trou? Stresemann oorweeg dieselfde vraag in een van sy laaste toesprake in September 1929: "Internasionale begrip is dikwels 'n werk van Sisifos. Die rots wat 'n mens gedink het dat jy na die top gestoot het, rol weer na onder, en 'n mens voel naby aan wanhoop. Dit is dus noodsaaklik om geloof te hê. "
In sy geheel was die gees van Locarno minder 'n gees van 'wêreldopinie', as 'n weerspieëling van die algemene houding van 'n groep invloedryke mans vir wie Genève die middelpunt was: ministers, ambassadeurs, hoë internasionale staatsamptenare, joernaliste, skrywers, enkele akademici, lede van talle nasionale en internasionale verenigings wat die Bond ondersteun het, sekere godsdienstige groepe ensovoorts. Hulle doel was om oorlog te vermy, om vrede te konsolideer. Hulle middele was 'n oop gesprek, vrygewige voorstelle en die ondertekening van pakte, wat telkens die woorde "vrede", "veiligheid", "versoening", "toenadering", "ooreenkoms", "begrip", "hoop" " vooruitgang, "" toekoms "," menslikheid "," vereniging ". Hulle het, soos Stresemann dit in die toespraak wat reeds aangehaal is, geglo dat "elkeen wat met sy geestesoog terugkyk na die afgelope jare en wat nie doelbewus blind is nie, moet saamstem dat internasionale begrip vorder het. Hierdie vordering moet voortgaan."
Om die ineenstorting van die Locarno -wêreldorde te verstaan, moet drie temas aangeraak word: die engheid van die politieke basis, die volharding van nasionalisme en die foute van die ekonomiese beleid.
Die wêreld van die Liga, wat verskil van die van die Verenigde Nasies na die 'pakketooreenkoms' van 1955, was eng. Die Sowjetunie het die Genève -organisasie beskou as 'n vereniging van sy teëstanders wat dit wou omsingel en vernietig. Die siekte van die buitelandse kommissaris Chicherin in 1928 en die toenemende invloed van Litvinov sou sekerlik daartoe lei dat Sowjet -Rusland sy beleid verander en by die Liga aansluit in 1934. Maar dit was reeds te laat. Die Sowjetunie was vir die manne in Genève nie veel kommer nie, behalwe die Duitsers, wat dit gebruik het om die Sowjet -weerstand teen die Weste te versterk. In Frankryk was Briand altyd onverskillig teenoor Rusland, en die eerste stappe in die rigting van 'n Frans-Russiese toenadering kon eers na sy dood onderneem word. Wat die Verenigde State betref, was daar nooit 'n meerderheid van senatore wat ten gunste was van die Genève -organisasie nie. Die uitsluiting van die twee potensieel magtigste lande ter wêreld het die doeltreffendheid van die stelsel skerp beperk, selfs al was die twee groot lande verbonde aan sekere van sy ondernemings: die Briand-Kellogg-pakt en die konferensie oor ontwapening.
Daar was ook 'n geweldige heelal van stilte wat bestaan ​​uit die ontelbare mense wat aan ryke onderworpe is. Die hele Afrika, die Midde -Ooste en Suidoos -Asië, met enkele uitsonderings, volg die lotgevalle wat verre Europese leiers hulle opgelê het. Vandag word die ware reaksies van hierdie mense, of ten minste van hul elite gedurende die koloniale tydperk, met passie bestudeer. Eintlik kan daar geen twyfel bestaan ​​dat die sukses of mislukking van die liga in Korfu, Bulgarye, die Saar of Chaco hierdie elite baie min interesseer nie. Hulle strewe na gelykheid, hetsy deur assimilasie (bv. Die "Jeune Algérie" -beweging) of deur onafhanklikheid te verkry, was vir die algemene publiek sowel as in Genève onbekend. Politieke Europa was nie bewus daarvan dat 'n wêreld besig was om voor te berei om gebore te word nie.
Maar-en dit is net so belangrik, selfs in lande wat lid was van die liga-groot segmente van die publiek, het skeptisisme en selfs vyandigheid daarteenoor getoon. Benewens kommunistiese simpatiseerders wat die 'burgerlike' en 'kapitalistiese' karakter van die Liga beklemtoon het, was daar nasionaliste wat meer besig was met mag en aansien as met vrede, en die tradisionaliste wat wou terugkeer na die ou beginsels van Europese ewewig gebaseer op 'n konsert van groot moondhede en bilaterale alliansies. Daar kan dus gesê word dat slegs 'n minderheid van die openbare mening wat deur die gematigde links gewerf is, die beleid van Locarno ondersteun.
In 'n nuuskierige boek getiteld "Locarno without Dreams" wat die Franse politieke skrywer Alfred Fabre-Luce, bekend as 'n teenstander van Poincaré en 'n partydige van die Liga, gepubliseer in 1927, noem hy die basiese swakhede en teenstrydighede daarvan: "Opposisie tussen die beginsels van die Liga en sy geografiese omvang "" Opposisie tussen sy algemene organisasie en die streeksooreenkomste wat dit goedgekeur het "" Opposisie tussen geregtigheid en verdrae "" Opposisie tussen die bond as eksekuteur vir die oorwinnaars en die bond as versoeningsorgaan "" Opposisie tussen die absolute oorlogsverbod en die onvolledige organisasie vir die vreedsame oplossing van konflikte "" Opposisie tussen die Spirit of the League en 'n paar van sy werkingsmetodes. " Dit was 'n effektiewe opsomming van die engheid van die politieke basis van die internasionale organisasie.
In Duitsland verskyn nasionalisme in 'n wrede vorm. Maar Fabre-Luce het nie korrek verwys na die Liga as die eksekuteur vir die "oorwinnaars" nie. Was die handhawing van die status quo soos deur die verdrae van 1919-1920 opgelewer, die maklikste manier om die vrede te handhaaf? Maar alle Duitsers het hierdie verdrae as onregverdig gedink en hulle het geglo dat die Franse, deur op te tree asof die verdrae regverdig was, ook 'n verderflike nasionalisme beoefen het. Briand het toegewings gemaak, maar as 'n kompromie, "en zig-zag" soos Fabre-Luce opmerk.
Laat ons Pascal aanhaal, en ons sal die dilemma van die Bond teenoor die nasionaliste begryp: 'Omdat dit nie in staat was om gehoorsaamheid aan geregtigheid te dwing nie, is dit net gemaak om krag te gehoorsaam wat nie in staat is om geregtigheid te versterk nie, maar krag is geregverdig, sodat geregtigheid en krag is een, en vrede bestaan, wat die soewereine goed is. "
'N Wêreld waarin alle internasionale transaksies deur kontrakte gereguleer sou word en kontrakte getrou nagekom sou word, kan 'n intellektuele paradys vir juriste wees en iets minder as dié vir groot massas van die mensdom. Want die oorsprong van kontrakte is soms belangriker as die vasgestelde waarde daarvan. En in die internasionale samelewing is 'n kontrak byna altyd 'n transaksie wat op geweld gebaseer is. Die oorwinnaar lê sy testament op die oorwonne. 'N Wêreld waarin oorwinning altyd die wil van God weerspieël, sou inderdaad 'n gelukkige wêreld wees. Ons weet helaas dat dit nooit die geval is nie. 'N Vredesverdrag hou dus gewoonlik voordele in vir die oorwinnaar, hoofsaaklik gebaseer op die maksimum "Vae victis!" Die oorwinnaar kan verskillende houdings aanneem: hy kan die oorwinnaars spaar, soos Bismarck Oostenryk in 1866 gespaar het, om te verhoed dat dit in gevaarlike bondgenote ingedruk word, of hy kan 'n begeerte bevredig wat volgens hom volkome regverdig is, maar wat die oorwonne met dieselfde gevoel kan voel opregtheid is heeltemal onregverdig. ('N Voorbeeld hiervan is Bismarck se anneksasie van Elsas en Lorraine omdat hulle Duitse dialekte hom deel van Duitsland gemaak het. Die Franse kon hierdie Diktat slegs met verontwaardiging aanvaar omdat die wil van die Elsassiërs en Lorrainers om Frans te bly vir hulle 'n hoër maatstaf was. van nasionaliteit as taal.) Of die oorwinnaar kan selfs verder gaan en sy eie belange bevredig sonder om geregtigheid te bekommer (byvoorbeeld die verdeling van Pole, bloot omdat dit swak was, deur Hitler en Stalin in 1939).
In elk geval kan 'n verdrag 'n hartstogtelike ontevredenheid en 'n min of meer gewelddadige wraak op wraak by die oorwinnaars wek. 'N Verdrag is moontlik nie net onregverdig op sigself nie, maar ook 'n oorsaak van oorlog en geweld. En dit het geen nut om te sê dat tyd alles sal regmaak nie. In sekere gevalle, soos ons in Ierland gesien het, kan geweld weer opvlam op die oomblik dat sekere noodsaaklikhede blykbaar afgehandel is.
Vir 'n gelowige in 'n totalitêre regering, gereed om alle ander waardes aan sy leerstelling te onderwerp, beëdigde ooreenkomste tel niks as die magsbalans verander nie, sal hy gretig probeer om voordeel te trek uit die verandering. Dit geld vir beide die bevestigde nasionalis en die bevestigde rassis, Bismarck, wat 'n mens beslis kan noem, indien nie 'n nasionalis nie, ten minste 'n bevestigde Pruis, die volgende opmerking aan 'n Oostenrykse diplomaat: 'Oostenryk en Pruise is albei state te groot en belangrik om gekoppel te word aan die teks van 'n verdrag. Hulle kan slegs deur hul eie belange en hul eie gerief gelei word. As 'n verdrag die weg blokkeer om hierdie belange en hierdie geriewe te verwesenlik, moet die verdrag verbreek word. " Dit sal ook baie goed doen vir 'n Marxist-Leninis, wat verhoudings tussen magte uitdruk in terme van die klasstryd. Stalin het die verdragte in 1920 en 1921 tussen Bolsjewistiese Rusland en sy bure in die Weste onderneem slegs vir sover dit hom onmoontlik gelyk het. Toe die moontlikheid in die somer van 1939 opduik, het hy nie gehuiwer om 'n groot maneuver te bewerkstellig nie, hy verbeel hom dat hy staatmaak op 'n bevestigde vyand, verafsku deur die hele mensdom, om die Russiese gebiede wat verlore was in Brest-Litovsk te herstel.
Vir die Westerse demokrasieë is respek vir 'n verdrag 'n baie meer seker waarde as vir 'n totalitêre staat. As 'n Westerse demokratiese staatsman die gevolge van hierdie idee tot sy logiese gevolg volg, soos president Wilson wou doen, probeer hy om seker te maak dat die kontrak regverdig is, sodat die oorwonne dit sal aanneem en die idee van wraak sal laat vaar. Die probleem is dat daar nog geen objektiewe maatstaf is vir wat billik is nie. Soms kan 'n mens sukses behaal deur te probeer en te fouteer, of miskien omdat jy hulp het van aardrykskunde en geskiedenis. Die Verdrag van die Pyreneeën van 1659 tussen Frankryk en Spanje was beslis 'n goeie een, want behalwe vir die buitengewone krisisse van die Revolusie en die Ryk, het die grens al meer as drie eeue stabiel gebly.Ook in daardie geval was daar 'n wenner en 'n verloorder.
In die geval van Wilson was dit onvergelyklik moeiliker. Die beginsels wat daarby betrokke was, was wel deeglik en het, net soos die gelyke regte van groot en klein nasies, die grense bepaal wat grens aan 'duidelik herkenbare' nasionaliteitslyne gestel het, om nie te praat van die oprigting van die liga nie. Ongelukkig was die nasionaliteitslyne op baie gebiede glad nie 'duidelik herkenbaar' nie. In baie dele van die wêreld kan twee mense ewe hartstogtelik aanspraak maak op dieselfde distrik as 'n integrale deel van hul land. Sekere Amerikaanse historici het die neiging om te glo dat die vrede van Versailles meer regverdig sou gewees het as Wilson nie verplig was om met Clemenceau te sukkel nie. Maar op elke punt van meningsverskil tussen die twee mans-die Saar, het die politieke skeiding van die Rynland-Clemenceau eintlik opgelewer, wat net vasgehou het vir die tydelike besetting van die Rynland. En dit sou ook voor 1930, drie jaar voor die koms van Hitler, vooraf ontruim word. Wat vir elke Duitser onaanvaarbaar gelyk het en 'n gevoel van woede opgedoen het wat die Nazi -bewind bevoordeel het, was twee punte waaroor Wilson en Clemenceau altyd saamstem: Artikel 231, wat Duitse skuld blykbaar bevestig, en die beroemde Poolse gang, wat direk afgelei is van Wilson's Point Thirteen, waarvolgens 'n hersaamgestelde Pole toegang tot die see moet hê.
As dit dus baie moeilik is om tot 'billike' kontrakte te kom, moet een van die besorgdhede van demokratiese samelewings wees om 'n manier te vind om kontrakte te verbeter wat onbevredigend is. Verdrae is nie ewig nie, tensy 'n mens wil sê dat die wêreld dood is, soos Mussolini dit stel. Selfs vir 'n demokraat is verdrae nie ewig nie. Demokratiese regsgeleerdes het die begrip "Rebus sic stantibus" bekendgestel (as die omstandighede dieselfde bly). En die omstandighede bly natuurlik nooit vir ewig dieselfde nie.
Dit was maklik om te sien, tussen die twee oorloë, dat die Verdrag van Versailles nie perfek was nie. Maar die twee belangrikste demokrasieë wat daarvoor verantwoordelik was, Frankryk en Engeland, het teenstrydige houdings daarteenoor aangeneem. Frankryk hou lank vas aan die idee van 'n volledige "uitvoering" van die verdrag. Toe maak sy toegewings, maar "te min en te laat." Engeland is teen die lente van 1919 tot die konsessie -idee bekeer, en hierdie houding, gedeel deur die Franse linkses, en later deur Briand, was ongetwyfeld die wyser. Maar die Engelse sak in onsamehangendheid in hul begeerte om hul beleid van toegewings te handhaaf en selfs te sistematiseer nadat Hitler die bewind oorgeneem het. Dit was 'versoening'. Niks is meer betekenisvol as die reaksie van Anthony Eden, hoof van die Britse ministerie van buitelandse sake, op Hitler se herbesetting van die gedemilitariseerde gebied in die Rynland in Maart 1936 nie. Maar hy het onmiddellik bygevoeg: 'Gelukkig is daar gronde vir hoop dat dit nie tot oorlog sal lei nie.'
Sommige van Eden se opvolgers het gedink dat elke slag wat Hitler teen die Versailles-verdrag geslaan het, of vir die anneksasie van Duitssprekende bevolkings, uiteindelik geregverdig was. Dit was slegs Hitler se metode wat veroordeel moes word. Omdat die oorspronklike kontrak verbreek is, moet die diktator oorreed word om 'n nuwe een te teken. Hitler het hierdie gesindheid so goed begryp dat hy sy dade van internasionale geweld, soos ons gesien het, gekoppel het aan skouspelagtige voorstelle, byvoorbeeld, verdrae van nie -aggressie vir die volgende 25 jaar. Aan die een kant het Hitler dus probeer om die demokrasieë te kalmeer deur vir hulle verdragte aan te bied wat hy bereid was om te skend sodra die magsbalans verskuif het. Aan die ander kant het die Engelse gevoel dat hulle Hitler kon oortuig dat sy metodes sleg was, en daarom het hy verdragte aangebied om hom te verander in 'n houding met meer respek vir verdrae. Die resultate was natuurlik die teenoorgestelde van wat gehoop is, en uiteindelik was Stimson, minister van buitelandse sake, die benadering om nie die vrugte van aggressie te erken nie, die meer rasionele.
Die grootste swakheid van die stelsel wat ons beskryf het, is ook die minste bekende. Dit is die middelmatigheid van die ekonomiese beleid, of, om dit meer presies te stel, die gebrek aan beleid om die ekonomiese werklikheid te weerspieël.
Die dekade van die twintigerjare was vir die Weste, en veral vir die Verenigde State, 'n dekade van ongebreidelde kapitalisme. Vir Hoover, wat grootliks verantwoordelik was vir hierdie situasie, eers as sekretaris van handel, en daarna as president, was optimisme die reël. 'Amerikaanse individualisme' impliseer die moontlikheid dat elke burger 'n fortuin kan verdien. Vir kapitaliste impliseer dit ook die moontlikheid om op te tree sonder beperkinge deur die staat, en selfs met die beskerming van die staat in die vorm van lae belasting en hoë invoerbelasting.
Op internasionale vlak was daar, in teenstelling met die idees van Wilson, en later van Cordell Hull, ongeorganiseerde mededinging en proteksionistiese egoïsme. In Europa is min of meer dieselfde metodes gevolg, alhoewel die internasionale kartelle hier en daar 'n soort orde kon oplê. Die internasionale ooreenkoms oor staal, wat op 30 September 1926 aangeneem is, het die produksiekwotas van Duitsland, Frankryk, België, Luxemburg en die Saar vasgestel. Maar dit was 'n uitsonderlike voorbeeld. Oor die algemeen was daar niks beskikbaar om produksie, oorproduksie en krediet te beheer nie, behalwe 'n heilige geloof in die uitnemendheid van ekonomiese wette.
Hierdie geloof het 'n ander gevolg gehad. Dit is as noodsaaklik beskou dat debiteure hul oorlogskuld terugbetaal. Om terugbetaling aan te moedig, het die Hoover -administrasie 'n beginsel bepaal waarvolgens lande wat nie hul skuld vereffen het nie, of die burgers van die lande, nie in aanmerking kom vir Amerikaanse lenings nie. Hierdie bepalings, tussen 1925 en 1930, het die beskikbare Amerikaanse hoofstad in die rigting van Duitsland gerig, wat hom in staat gestel het om vergoeding te betaal gedurende die vyf jaar van die Dawes -plan. Maar toe die krisis kom en Amerikaanse fondse onttrek is, kon Duitsland nie meer vergoeding betaal nie. Die voormalige oorwinnaars kon nie meer hul skuld betaal nie. Hierdie situasie het in 1932 ontstaan, en ons weet hoeveel hierdie probleme gehelp het om die verhouding tussen Europa en die Verenigde State te vergiftig.
Monetêre foute is by die proteksionistiese egoïsme gevoeg. Na die oorlog in 'n wêreld van inflasie tot dan toe onbekend, het Europese leiers byna elke moontlike fout begaan. Deur die pond sterling op sy gelykheid in 1914 tot goud terug te sit, veroordeel Winston Churchill, as kanselier van die skatkis, Engeland tot 'n onbepaalde tydperk van 'n miljoen werkloses. Deur op herstelwerk te reken om haar begrotingstekorte te vergoed, het Frankryk tot 1926 in 'n toestand van permanente monetêre krisis geleef. Wat Duitsland betref, die verwoesting van die merk in 1923 het beslis 'n paar kragtige sakemanne verryk, maar het die salarisklas verarm, alle klein besparings uitgewis en ellende geskep wat ideaal was vir Nazi -werwing. Die relatiewe wysheid van die jare 1925 tot 1929 (gebalanseerde begrotings en min of meer stabiele geldeenhede) het gepaard gegaan met 'n totale afwesigheid van beheer oor produksie en krediet, asof die staat 'n tyd lank wys geword het, die produsente die reg gee om mal te word.
Toe die krisis van oorproduksie ontwikkel het, was niemand bereid om dit te hanteer nie. In monetêre aangeleenthede het die wêreld, in plaas van wedersydse hulp, in drie groepe verdeel, die lande wat die lande van die "Goudblok" (hoofsaaklik Frankryk) gedevalueer het (hoofsaaklik die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State), wat dom gehou het monetêre pariteit en probeer om hul pryse te verlaag deur 'n deflasie wat lei tot ontevredenheid en lande met totale valutabeheer (hoofsaaklik Duitsland). Hierdie afwesigheid van internasionale solidariteit was byna net so katastrofies vir die wêreld as die koms van Adolf Hitler.
U kan hierdie 'ekonomiese foute' saamvat, waarvan slegs 'n baie onvolledige lys hier gegee word deur te sê dat die politici, hetsy deur onkunde of illusie, nie bewus was van die inval van politiek deur ekonomiese oorwegings nie. Die Groot Oorlog het die ekonomiese verantwoordelikhede van regerings ontsaglik verhoog, maar dit het teruggekeer voor die nuwe werklikheid. Hulle het hul begrotings bestuur soos voor 1914, en het aan private belange, veral aan banke, oorgegee aan die besonderhede van die bestuur van hul ekonomieë. Die Franse, Engelse en Duitse banke, wat voor 1914 almagtig was en oor die hele wêreld belê het, het in hulself teruggetrek. 'N Franse wet van 1918, wat tien jaar in werking was, het selfs beleggings in buitelandse fondse verbied, 'n buitengewone kontras met die trotse ekonomiese imperialisme van Frankryk aan die begin van die eeu.
Die banke het nie geweet hoe om die leemte van die regering se ekonomiese onbevoegdheid te vul nie. En die sentrale banke-die Bank van Engeland van Sir Montagu Norman, die Reichsbank van dr. Hjalrnar Schacht, die Banque de France van Robineau en daarna Moreau, in plaas daarvan om hulself as instrumente in diens van die algemene belang te beskou, het hulle veral probeer bewaar hul private karakter en hul onafhanklikheid teenoor die staat. Die wonderlike ekonomiese en finansiële onkunde van Aristide Briand, 'n tipiese staatsman van die "Locarno -generasie", moet ons nie verblind vir die feit dat sy vennote, Austen Chamberlain, Frank B. Kellogg en selfs Gustav Stresemann kwalik meer bekwaam was as hy nie.
In 'n wêreld waarin die staat verantwoordelik was vir die ekonomie, het die politici dus nie probeer aanpas by hul nuwe verantwoordelikhede nie en het die banke hulle nie gehelp nie. Die ekonomiese konjunktuur het goed gelyk, en weereens het 'n oormaat optimisme gelei tot die oortuiging dat dit onbepaald goed sou bly.
Die gees van Locarno was 'n pragtige droom-'n droom van versoening en vrede gebaseer op getrouheid aan beëdigde verlowing. Uit die aangename maar ietwat absurde droom het die duik in die afgrond van afgryse gekom. En natuurlik, tussen die gees van Locarno en die gees van Lebensraum, is die keuse nie moeilik nie. Laat ons ten minste met die manne van Locarno, wat reeds tot so 'n verre dag behoort, 'n geloof in die vooruitgang van die mensdom deel. Dit is eenvoudig dat ons geloof na nog 50 jaar ervaring minder naïef en angstiger is.