Hans Amlie - Inligting
Hans Amlie is in die Verenigde State gebore. Hy werk as mynbouingenieur en was lid van die Socialist Party of America.
By die uitbreek van die Spaanse burgeroorlog het Amlie gehelp om die Eugene V. Debs -kolom te vorm. Slegs 25 lede van die party het aangesluit en walg vir die reaksie wat Amlie by die Amerikaanse Kommunistiese Party aangesluit het.
Met sy aankoms in Spanje het Amlie by die ander internasionale brigades by Albacete aangesluit. Hy word later lid van die Abraham Lincoln Bataljon.
Amlie het in Februarie 1937 aan die slag van Jarama -rivier deelgeneem en is in Julie op Mosquito Ridge beseer toe sy bevelvoerder, Oliver Law, dood is.
In Augustus 1937 is die Amerikaanse magte herorganiseer. Steve Nelson is bevorder tot brigade -kommissaris en Robert Merriman word stafhoof van die brigade. Amlie, wat nou herstel het van sy wonde op Mosquito Ridge, het bevelvoerder van die Lincoln-Washington Bataljon geword.
Die volgende groot aksie met betrekking tot die Lincoln-Washington-bataljon het plaasgevind tydens die Aragón-offensief aan die einde van Augustus 1937. Die veldtog het begin met 'n aanval op die stad Quinto. Dit behels gevaarlike straatgevegte teen skerpskutters wat binne die mure van die plaaslike kerk was. Na twee dae kon die Amerikaners die stad van nasionalistiese magte skoonmaak. Dit het die gevangenis van byna duisend gevangenes ingesluit.
Die Lincoln-Washington Bataljon het daarna na die versterkte stad Belchite gegaan. Weereens moes die Amerikaners die sluipskuttersvuur verduur. Robert Merriman het die mans beveel om die kerk te neem. In die eerste aanranding waarby 22 mans betrokke was, het slegs twee oorleef. Toe Merriman 'n tweede aanval beveel, het Amlie eers geweier dat die taak om die kerk te neem onmoontlik was. Hy help Amlie, Steve Nelson het 'n afleidingsaanval gelei. Dit het die Lincoln-Washington Bataljon in staat gestel om die stad binne te gaan. Die Amerikaners het groot ongevalle gely, Amlie, Nelson en Merryman het almal kopwonde opgedoen.
Hotel Florida: Waarheid, liefde en dood in die Spaanse burgeroorlog - hersiening
In die intense en soms opwindende konteks van oorlogstyd, terwyl die dood voortdurend dreig, floreer romanse dikwels. Dit geld beslis die tuisfront in die meeste oorloë naby die oorlogsfront; dit was gewoonlik beperk tot liefdesverhoudinge tussen soldate en verpleegsters of plaaslike vroue. Die Spaanse burgeroorlog was geen uitsondering nie: romans tussen dokters of vrywilligers in die front en verpleegsters binne die internasionale brigades was talryk. Maar die oorlog in Spanje het 'n nuwe dimensie gebring: vir die eerste keer was daar ook 'n aansienlike aantal vroulike skrywers en joernaliste. Die Amerikaanse Kitty Bowler het byvoorbeeld 'n blywende verhouding gehad met bevelvoerder van die Britse bataljon Tom Wintringham, terwyl haar landgenoot Milly Bennett 'n verhouding met die Sweedse vrywilliger Hans Amlie gevorm het.
Van al die sake is daar drie wat, vanweë die rykdom aan beskikbare bronne en hul blywende resonansie, 'n versoeking vorm wat Amanda Vaill nie weerstaan ​​het nie. Die paartjies wat sy gekies het, is die Spanjaard Arturo Barea en sy toekomstige vrou, die Oostenrykse Ilsa Kulcsar die Amerikaners Ernest Hemingway en Martha Gellhorn en twee groot fotograwe, die Hongaar Robert Capa en die Duitser Gerda Taro, wat in die slag van Brunete gesterf het. Barea se lewendige outobiografie, Die smee van 'n rebel, vertaal in Engels deur die meertalige Kulcsar, is een van 'n handjievol onontbeerlike boeke oor die Spaanse konflik. Die hedendaagse artikels en daaropvolgende fiksies van Hemingway en Gellhorn bied ook unieke insig in baie aspekte van die oorlog. Dieselfde, en meer, geld vir die foto's van Capa en Taro. Die floue skakel tussen hulle almal is die Hotel Florida, waar korrespondente, internasionale brigaders en Russiese vlieëniers saam met die prostituute saamgesnoer en met die prostitute gepraat het, wat Hemingway 'whores de combat' genoem het.
Vaill beeld hulle pragtig uit. 'N Ware plesier van haar boek is die manier waarop sy die kleure en geure van honger, beleërde Madrid en die welgevoelde weelde van Valencia aan die verre Middellandse See-kus oproep. Die beste van alles is haar karaktertrekke. Die lewe van die sprankelende en avontuurlustige Gellhorn, voor en na die Spaanse burgeroorlog, is goed geteken-hoewel dit haar vroeë skryfwerk as 'chick-lit' beskryf, val 'n onaangename noot op. Deur haar ma Edna het Gellhorn 'n vriend geword van Eleanor Roosevelt en 'n gereelde besoeker aan die Withuis. Sy was 'n goeie vriend, en miskien die geliefde, van HG Wells. Gellhorn het reeds die skrywer Hemingway verafgod toe sy hom in die kroeg van Sloppy Joe in Key West raakloop. In die komende maande is sy verlei deur sy talent en die feit dat hy haar vasberadenheid deel het om deel te wees van die anti-fascistiese stryd in Spanje. Hy word aangeskakel deur die seksuele aantrekkingskrag van 'n beenblonde met die hoogste politieke en sosiale verbintenisse - soos Vaill sê: "Martha beweeg altyd maklik tussen die lyn en die ontvanglyn."
Hulle verhouding - wat die boek oorheers - kom nogal leeg voor. Nadat hy verower het en soos 'n tiener daaroor gespog het, verkies Hemingway om saam met sy makkers te drink, en sy hou nie van seks nie. Vaill beeld Hemingway uit as oneerlik en onseker, behep met vriendskap en lojaliteit en waarheid, maar tog onbetroubaar soos 'n ratel. Sy merk op hoe hy in sy skryfwerk sou reageer op veronderstelde afwykings deur die persoon se "fiktiewe avatar" iets te laat doen of iets te sê wat hy wettiglik kon verag ... en homself vry laat om daardie persoon sleg te behandel. Soos 'n pouslike toegewing wat voor die sonde gekoop is. " Alhoewel sommige van die korrespondente wat saam met Hemingway gereis het in die laaste maande van die oorlog hom as 'n dapper en vrygewige vriend beskou het, het ons hier 'n stoute, kwaadwillige boelie wat uit die klassieke biografie van Carlos Baker bekend is. Vaill wys 'n Hemingway wat graag homself as 'n vegter beskou het. Sy het moontlik die kommentaar van die Engelse brigadista Jason Gurney geniet, wat die skrywer as "vol hartlike en nare bonhomie beskou het. Hy gaan sit agter die koeëlvaste skild van 'n masjiengeweer en maak 'n hele ammunisieriem los in die algemene leiding van die vyand. Dit het 'n mortierbombardering veroorsaak waarvoor hy nie gebly het nie. "
Barea en Kulcsar ontmoet mekaar in die sensuurkantoor in Madrid en speel 'n belangrike rol om te verseker dat die waarheid die oorhand het oor propaganda in die nuus oor die stryd van die tweede republiek teen Franco en sy bondgenote in die as. Barea was inderdaad verantwoordelik vir die bewaring van die foto's wat op die plakkate gebruik is wat deur die slagspreuk verewig is: 'As u dit duld, sal u kinders die volgende wees'. Vaill verryk Barea se outobiografiese verslag met die agtergrond van Kulcsar se vroeë lewe in dieselfde Oostenrykse kommunistiese sel as Stephen Spender en Kim Philby. Dit is des te waardevoller, aangesien Kulcsar die enigste van die protagoniste is sonder 'n aansienlike biografie.
Vaill is deurgaans uitstekend oor haar ses protagoniste, maar elders word dit ongedaan gemaak deur 'n gebrek aan spesialiskennis. Daar is 'n onderliggende koue oorlogstoon oor die boek wat die mite herhaal dat die Spaanse Republiek die marionet van Moskou was. Dit spruit hier deels uit haar vertroue in die valse getuienisse van twee Sowjet -afvalliges: Alexander Orlov Die geheime geskiedenis van Stalin se misdade en Walter Krivitsky's Ek was Stalin se agent.
Vaill stel Krivitsky voor as voormalige hoof van die Sowjet -militêre intelligensie in Spanje, maar onlangse navorsing deur Boris Volodarsky het aan die lig gebring dat Krivitsky nooit in Spanje was nie en dat alle feite uit sy boek eintlik uitgevind is deur sy spookskrywer, Isaac Don Levine. Orlov het homself herontdek 18 jaar na sy afloop om sy teenwoordigheid in die VSA te regverdig, die FBI te mislei en goed betaalde artikels vir die tydskrif Life te skryf.
Gevolglik word 'n buitengewoon sinistere lig gewerp op die rol van Russe en op die veiligheidsdienste van die Republiek. Onvermydelik het die Republiek, soos enige ander oorlogstyd, 'n apparaat vir teenspioenasie om saboteurs en vyfde-rubriekskrywers uit die weg te ruim. In hierdie konteks maak Vaill baie van die berugte geval van José Robles, 'n vriend van die romanskrywer John Dos Passos. Robles is in hegtenis geneem, vertel sy, deur die 'buite-wettige' polisie en later tereggestel omdat hy na bewering inligting aan sy broer, 'n pro-Francoistiese weermagoffisier in die vyfde kolom, oorgedra het. In die verhaal kom die broer van die beroemde kunstenaar Luis Quintanilla. Vaill stel Pepe Quintanilla voor as 'hoof van die geheime polisie in Madrid' en 'n laksman. Sy gebruik 'n reeks bronne - Die gestyfde blou lug van Spanje deur die romanskrywer Josephine Herbst, die toneelstuk van Hemingway Die vyfde kolom, Baker se biografie van Hemingway - wat om verskillende redes 'n onverdiende vyandige prentjie van hom bied. Historiese akkuraatheid was nie 'n prioriteit vir een van hulle nie. In haar memoires uit 1960 het Herbst vir Hemingway aangehaal dat sy vir haar gesê het dat Pepe 'hoof van die departement van justisie' was in opdrag twee van Hemingways se toneelstuk, die karakter 'Antonio' ​​word voorgestel as die 'dunlippe veiligheidshoof'. Toe hy aanneem dat "Antonio" Pepe is, beskryf Baker hom as "die dun lippe-beul van Madrid".
Hemingway het hierdie idee gekry van 'n middagete saam met Pepe wat hy, Herbst en die joernalis Virginia Cowles bygewoon het. By die middagete, as ons Cowles se verslag wil glo, het Pepe 'n bloedstollende weergawe van die stryd teen die vyfde kolom gegee, miskien die impak wat hy gevoel het op die twee vroue. Pepe was trouens die hoof van die departement van justisie of die republikeinse teenspioenasie. Hy was nie 'n laksman nie, maar 'n administrateur. Hy het beslis toegang tot binne-inligting oor die Robles-saak, maar sy werklike werk was sekretaris van die werklike hoof van die republikeinse teen-spionagedienste, wat aan die hoof was van die sogenaamde spesiale brigades (nie 'buite-wettig' nie), waarvan een Robles gearresteer het .
Daar is 'n ironie in die kommentaar van Vaill dat "in haar ywer om 'n punt te maak, het Martha feite opgemaak om dit te vergesel". Vaill steek self gedagtes in die hoof van haar karakters en "ekstrapoleer" gereeld uit fiktiewe en ander weergawes asof dit dokumentêre bewyse is. Dit lei tot 'n paar treffende insigte, maar stuur die nuuskierige leser om die bronne na te gaan om slegs met groot verliese deur die boek se woedende nootstelsel teruggedryf te word. Dikwels is dit 'n wilde jaagtog.
Daar is ook baie klein feitefoute, soos om Gibraltar 20 kilometer van Málaga (werklik meer as 100) te plaas en een van die mees gevierde foto's van die oorlog deur Agustí Centelles voor te stel asof dit in 1936 geneem is. Die foto was van 'n skool op 2 November 1937 in Lleida gebombardeer en beeld 'n vrou uit wat huil oor die lyk van haar oorlede man. Hierdie boek moet gelees word vir sy sensitiewe verhale oor drie liefdesverhoudinge, maar nie vir gesaghebbende sienings oor die Spaanse burgeroorlog nie.
TS Let 's speel verskillende paradoksmodusse (speel tans: The Last Bastion of Liberty, die Verenigde State in TNO)
Gaan na wat ons tans die meeste baat. . .
Rabidly Anti-fascistiese kenner van oulikheid.
Ons benodig 'n paar bonusse vir ons gratis tenkafdelings.
Ou stem nog steeds
(Dit moet soortgelyk wees omdat dit vasgemaak is)
By die toets het hierdie gebeurtenis vroeër verskyn as wat ek verwag het.
As gevolg van hoe meganika werk, is stafhoof en hoof van die rewolusionêre weermag twee afsonderlike dinge. Eerste opsie is Benjamin Katine, nog 'n lid van die Abraham Lincoln Brigade in RL (CSA het baie van die genote)
Hans Amlie, nog 'n ander lid van die Brigade in RL. Hy maak dat ons manne minder voorraad benodig en beter georganiseer is
En Louis Secundy, dieselfde as die vorige twee, is 'n tenkman.
 Benjamin Katine
 Hans Amlie
 Louis Secundy.
Daily Army Exp is altyd 'n moet-hê!
Ek bied dit as 'n kompromie aan die spelmeganika om meer mense te laat kies om Butler om RP -redes. Ons gemotoriseerde en tenkafdelings is ons grootste bates in hierdie weergawe, so ons moet dit benut terwyl die burgeroorlog woed.
Vir ewig Shogo
Moenie met vuurhoutjies speel nie
Smedley Butler wen die staking op grond van die beste argumente.
Hy is weliswaar die enigste een wat eintlik sin maak, selfs al is sy bonusse nie besonder opwindend nie. Aangesien ons oor die algemeen die minste aantal hoër rang militêre bevelvoerders geërf het. Butler in RL was skynbaar 'n fan van lank, maar die man wat 'quotWar is a Racket' geskryf het, sou nie 'n bondgenoot wees met die AFP nie.
Hawaii het in opstand gekom en Alaska rus nou in Canadian Hands. Amerika krimp bietjie vir bietjie in.
Hierdie keer het Kanada eintlik New England geskep. New England beweer dat dit die ware Amerikaanse regering is, maar amper niemand buite die Entente neem die bewering ernstig op nie. Alhoewel ek sal sê dat hulle 'n wonderlike vlag het.
Benewens die smokkel van mense na die tweede internasionale, het ons blykbaar ook atheletes na die Spartakiade gesmokkel. Die Spartakiade is basies die Sosialistiese Olimpiese Spele.
Frankryk stuur vir ons gewere en vermy een of ander manier die VSA se volledige vlootoorheersing aan die ooskus, omdat ons om die een of ander rede nou geen skepe aan die begin kry nie.
Besef ek het vergeet om dit te wys, een van ons huidige geeste. ons weermagboom sal dit in 'n paar fokuspunte verander.
Die ander een, ek dink al die strydende faksies het hierdie een.
DC sal binnekort ons s'n wees, die sak van Virginia word stadig maar seker verpletter.
Ons was respekvol vir mense wat op die laaste oomblik aangesluit het en in 'n burgeroorlog kniel.
Nie verrassend nie, vlug baie vetkatte en korporatiewe tipes van die CSA, wat na Long, MacArthur en selfs Kanada en New England hardloop. Diewe en verraai hulle baie.
Tweede Internationale is goed op dreef. Alhoewel baie aandag aan ons en die Tweede Amerikaanse Burgeroorlog toegewy sal wees, moet hulle ook baie ander dinge dek. Oorlog hang soos 'n skaduwee oor Europa.
Ernest Hemingway, ons hoofafgevaardigde by die Tweede Internasionale. 'N Kragtige toespraak gelewer voor talle syndikalistiese leiers van regoor die wêreld. Blykbaar het die toespraak baie goed afgegaan. veral met die Franse.
DC is herwin. Die stad het nou drie keer van eienaar verander, baie dele daarvan is beskadig deur die gevegte en baie min van die federale regering het oorgebly toe ons binnekom. MacArthur regeer nou vanuit Denver. Ons het ook Norfolk geneem.
Huidige voorlyne, die VSA word verpletter tussen ons en Long. En die Stille Oseaan -state vorder ietwat lukraak in die ooste. Ook die Seattle -gemeente is verpletter, jammer.
Die CSA, soos die Sosialistiese Party daarvoor. Is in baie opsigte 'n koalisie van verskillende linkse faksies. Ons kom meestal redelik goed oor die weg, baie beter as ander sindikalistiese nasies. Frankryk het faksies wat mekaar heeltemal wil vermoor. Maar daar is 'n paar meningsverskille, meningsverskille wat net meer en meer openbaar sal word namate ons nou 'n hele nasie in plaas van 'n enkele politieke party beheer. Die sterkste van hierdie meningsverskille is tussen die Vanguardiste ('n Leninistiese denkrigting wat as 'n totalis in die spel genoem word) en die anargiste (wat verbonde is aan die hoofsyndikaliste). Hulle geveg kan nie toegelaat word nie. Gee ons kant met een of dwing ons die twee om 'n kompromie aan te gaan. Let ook op dat ons op 'n punt is waar PP nuttig is, dus oorweeg elke opsie deeglik
 Kant met anargiste
 Kant met voorhoede.
Lorenz Kaufman en die Eugene Victor Debs -kolom
Die uitgawe van 2 Januarie 1937 van die Sosialistiese oproep kondig die stigting van 'n 500-man vrywillige militêre formasie aan: The Eugene V. Debs Column (hierna Debs). Die Debs sou saam met die Republikeinse weermag in Spanje dien. Die Amerikaanse sosialistiese party het 'n aggressiewe veldtog begin om vrywilligers met militêre of relevante tegniese ervaring te werf. Daarna het die party die geld ingesamel om die vrywilligers na Spanje te stuur. [I] Lorenz Arron Ursos Carlos Kaufman was een van die Debs -vrywilligers. [Ii]
Die uitdaging van die jeug, Deel 5, nr. 1, einde Februarie 1937.
Kaufman is op 15 Mei 1908 in Oconto Falls, Wisconsin gebore vir Walter Richard Kaufman en sy vrou, die voormalige Helen Strouse Halstead. [Iii] Lorenz Kaufman dien vier jaar in die. [Iv] In 1937, toe hy gewerf is, het Kaufman woon saam met sy broer Joseph Kenton Kaufman in San Francisco. Hy het sy klein, maandelikse ongeskiktheidspensioen wat deur die vlootafdeling uitgereik is, aangevul met af en toe 'n vreemde werk. Kaufman het by die kantore van die Friends of the Debs Column aansoek gedoen om 'n advertensie in die San Francisco Nuus soek kundige tegnici vir diens in Spanje. Hy ondervra en aanvaar 'n pos in 'n wapenherstelfasiliteit wat deur die Debs-kolom in Perpignan, Frankryk, gevestig sal word. Die Debs het Kaufman verseker dat daar nie van hom verwag word om by die Spaanse weermag aan te meld of iets te doen wat sy betaling vir ongeskiktheid in gevaar kan stel nie. Hulle het Kaufman meegedeel dat hy vyf dollar per dag vir lone en ekstra fondse vir uitgawes sou ontvang. [V]
Kaufman het $ 10,50 ontvang om aansoek te doen vir 'n paspoort. Sy paspoortaansoek, wat deur sy broer getuig is, verklaar dat hy van plan is om ses maande in Frankryk te reis. Hy meld hom aan by die Van Nesslaan -kantoor van die Sosialistiese Party kort nadat hy sy paspoort op 29 Januarie 1937 ontvang het. Sy kontak het Kaufman aangeraai om gereed te wees om "te eniger tyd" te vertrek. Op 5 Februarie verlaat hy San Francisco saam met Hans Amlie, Richard Welch en Grant Cannon. Hulle het per motor deur die land gereis na New York met stop in Los Angeles en Chicago.
In Chicago het Hans Amlie gepraat tydens 'n byeenkoms van die Chicago Branch of the Friends of the Debs Column. Sy opmerkings is gepubliseer in die Uitdaging.
'Ons is almal gekwalifiseer vir militêre of tegniese diens in Spanje,' het Amlie gesê. 'Een van ons lede is 'n voormalige lid van die Amerikaanse mariniers wat diens in Suid -Amerika gesien het. Ons wil die Socialist Party en die Friends of the Debs Column bedank dat hulle ons na Spanje moontlik gemaak het om die fascisme te help verslaan. "[Vi]
Die vrywilligers het op 13 Februarie 1937 in New York aangekom en gerapporteer by die Friends of the Debs -kolomhoofkwartier in kamer 1331, Union Square 41, New York. Vriende van die Debs -kolomleiers Hal Siegel en Amicus Most het die vrywilligers gegroet en gereël vir hul verblyf. Die vrywilligers het in die Union Square Hotel gebly totdat hul skip vier dae later na Europa gevaar het.
Jack Altman, sekretaris-tesourier van die vriende, het Kaufman 'n derdeklaskaartjie vir die seil van 17 Februarie gegee President Roosevelt. Medevrywilligers Hans Amlie, Joe Masterson, Edward Melnicoff en Altman het aan boord van dieselfde skip gevaar. Die President Roosevelt die aand van 26 Februarie in Le Havre vasgemeer. Kaufman het die volgende oggend vertrek.
Altman het die vrywilligers na Parys geneem waar hulle by die Manor House -hotel in die Rue Montlucon aangekom het. Altman het die vrywilligers aangeraai om in die hotel te bly terwyl hy hul beweging verder gekoördineer het met die hoofkwartier van die Internasionale Brigade in Parys. Die volgende dag het Altman Kaufman na die Maison de Syndicates, Mathurin-Moreaulaan 8, geneem, waar 'n Fransman Jacques hom ondervra het. Jacques het Kaufman aan die einde van die onderhoud meegedeel dat hy na Spanje gestuur sou word om as spanleier in die infanterie te dien. Na die onderhoud het Kaufman en die vier ander vrywilligers na die Hotel Lauzin verhuis. Kaufman het saam met ongeveer vierhonderd ander vrywilligers vir Spanje by 'n nabygeleë koöperasie geëet.
Kaufman besluit stilweg om nie na Spanje te gaan nie, omdat hy geen begeerte het om as vegter te dien nie. Hy het opgemerk dat hierdie besluit versterk is nadat hy twee Franse woestyne van die Internasionale Brigade teëgekom het. Die deserters het gesê "dat die toestande verskriklik was" en Kaufman sou "absoluut aan die genade van die persone wat die internasionale brigade bevel verleen het ..." Op 3 Maart neem Kaufman sy bagasie en gaan na die Amerikaanse konsul -generaal in Parys. Die konsul het 'n onderhoud met hom gevoer en hom aangeraai om na die American Aid Society te gaan om hulp te soek om na die Verenigde State terug te keer. [Vii] Intussen het die Amerikaanse konsul 'n weggange vir Kaufman gereël.
Die American Aid Society het Kaufman 'n treinkaartjie teruggestuur na Le Havre waar hy aan boord gegaan het President Roosevelt en teruggekeer na die Verenigde State. Hy het op 14 Maart 1937 in New York aangekom. Dit was die einde van sy betrokkenheid by die Spaanse burgeroorlog.
Daar is min inligting oor Kaufman se lewe tussen sy terugkeer uit Frankryk en die laat 1950's. [Viii] Sy dogter het opgemerk dat Kaufman 'n 'rotssteen' was en selfs laat in sy lewe het hy 'n 'dwalende gees' behou. [Ix] In 1958 , terwyl hy in Seattle, Washington woon en vir die Amerikaanse lugmag werk, ontmoet Kaufman en trou sy met Agnes Evon. In 1959 verhuis die Kaufmans na die Mountain Home Air Force Base in Idaho. 'N Jaar later verhuis hulle na Fairbanks, Alaska. In Fairbanks het Kaufman kortliks vir die Universiteit van Alaska gewerk voordat hy 'n onderwyspos by die Indian School -stelsel in Seldovia, Alaska, aanvaar het. [x] Met 'n groeiende gesin om te onderhou, het Kaufman en sy vrou daarin belê Die Fanny 'n klein kommersiële vissersvaartuig wat hulle in die somermaande gebruik het om salm te vang in die waters van Kachemakbaai. [xi]
In 1967 aanvaar Kaufman 'n onderwyspos in Craig, Alaska. Hy word onthou vir die instelling van die skool se eerste middagete -program. [Xii] Gedurende die somermaande het Kaufman as 'n blikvoorman in Klawock gewerk, die toerusting onderhou en toesig gehou oor die werkspan. Terwyl hy in Craig gewoon het, is hy formeel aangeneem in die Raven -groep van die Tlingit -stam. [Xiii]
In 1969 aanvaar Kaufman 'n onderwyspos in Kake, Alaska. Daar het hy Engels, Spaans en Shop aan laerskool- en middelbare skoolstudente geleer. Kaufman en sy winkelstudente het 'n boot gebou waarvan die planne voorgestel is Gewilde meganika. Aangesien die studente gehelp het om die boot te bou, het hulle gevoel dat dit deels aan hulle behoort, en dit sou dikwels 'n dag lank verdwyn en dan die volgende geheimsinnig terugkeer. Gedurende die somer het Kaufman sy werk in die blikkie voortgesit.
Tragies is Kaufman dood in die ongeluk van Alaskan Airlines -vlug 1866 op 4 September 1971 naby Juneau, Alaska. [Xiv]
[i] James R. Jansen, Die Debs -kolom en Amerikaanse sosialiste in die Spaanse burgeroorlog, MA -proefskrif, Universiteit van Nebraska in Omaha, 2015, 6.
[ii] Die Sosialistiese Party kon nie genoeg vrywilligers vind of genoeg geld insamel om die Debs -kolom op te stel nie. 'N Klein aantal vrywilligers is na die buiteland gestuur en diegene wat na Spanje gegaan het, is by die Internasionale Brigades geïntegreer. Tensy anders vermeld word alle inligting uit die volgende bronne verkry: Samuel Hamilton Wiley, Amerikaanse konsul, Havre, Frankryk by die minister van buitelandse sake, onderwerp Lorenz Kaufman - werwing vir militêre magte van die Spaanse regering, 6 Maart 1937, Amerikaanse ministerie van buitelandse sake Argief (hierna USSDA), 852.2221/303 dokument van 8 bladsye. Hierdie dokument gee 'n opsomming van Kaufman se onderhoud met die konsulaatbeampte en is die bron vir die meeste inligting rakende Kaufman se werwing, reis na Frankryk en sy besluit om na die Verenigde State terug te keer in plaas van na Spanje te gaan. Kaufman het ook 'n brief van die kolom Friends of the Debs verskaf wat hom as vrywilliger identifiseer.
Sien ook Gray, Havre, aan die minister van buitelandse sake, 6 Maart 1937, USSDA 852.2221/265 Notas Lorenz Kaufman en Abraham Spindler keer terug na die VSA.
Die maak van die Washington Bataljon
Redakteursnota: Hierdie artikel is hoofsaaklik saamgestel uit 'n opsomming van drie onderhoude wat Sandor Voros met Mirko Markovics in Julie 1937 gevoer het. 'N Bykomende onderhoud is beplan wat sou uitgebrei het tot die Brunete -offensief, maar nooit gevoer is nie, aangesien Markovics weggeroep is en die onderhoud nooit weer hervat is nie .
Kolonel Stephen Fuqua, David Doran en kaptein Hans Amlie by Fuentes de Ebro, November 1937 (Tamiment-biblioteek, NYU, 15de IB-fotosameling, foto # 11-1350)
Op 24 April 1937 reis kaptein Mirko Markovics na Madrigueras, die tuiste van een van die opleidingsbasisse van die Internasionale Brigades, om die stigting van 'n tweede Amerikaanse bataljon te begin. (1) In Madrigueras het Markovics ongeveer 100 Amerikaanse vrywilligers gevind. Met die eerste indruk was Markovics 'n vreemde keuse om die bevel oor te neem.
Markovics is in 1907 in Montenegro gebore en was 'n aktiewe lid van die Kommunistiese Party van Joego -Slawië. Hy is gekies om in die Sowjetunie skool te gaan, waar hy 'n doktorsgraad in ekonomie aan die Kommunistiese Universiteit vir Nasionale Minderhede van die Weste (KUNMZ) ontvang het. Hy is in die Rooi Leër aangestel as kommissaris met die rang van luitenant. In 1936 is hy na die Verenigde State gestuur waar hy aan die hoof was van die CPUSA se Serviese afdeling en die Joegoslaviese koördineringsburo. Vroeg in 1937 het hy as vrywilliger diens gedoen in Spanje en op 20 April daar aangekom.
Hy het dissipline onder die vrywilligers gevind. Die heersende houding, het hy gesê, was: 'Ons is vrywilligers. As ons bevele en dissipline wil aanvaar, is dit reg. Maar as ons nie van 'n bestelling hou nie, hoef ons dit nie uit te voer nie. Ons het die reg om te besluit wat ons moet gehoorsaam en wat ons moet verwerp. " Markovics het gewerk om groter dissipline in te boesem en die soldate aangeraai dat hulle ''n voorbeeld moet stel en selfs 'n beter dissipline moet vestig as dié van die lojalistiese weermag'. Nuwe vrywilligers, van wie baie Amerikaners was, kom in Madrigueras uit Albacete in groepe van 25 tot 30 per dag aan. Die nuwelinge het sonder twyfel reëls en regulasies aanvaar.
Op 30 April het Markovics die amptelike bevel ontvang om 'n tweede Amerikaanse bataljon te stig. Die volgende dag is die mans in groepe georganiseer. Twee dae later het die Internasionale Brigade se hoofkwartier formeel Kaptein Markovics as bataljonbevelvoerder aangestel. Dave Mates, 'n Amerikaanse vrywilliger, is aangestel as politieke kommissaris. Markovics was nie beïndruk deur Mates wat 'n politieke aanstelling was sonder militêre ervaring nie. Hy het gedink dat Mates 'nie goed met die mans meng nie', en het opgemerk dat hy dikwels nie 'opdaag' vir die oggendvorming nie, en as hy dit doen, was Mates dikwels 'laat en half aangetrek'.
Hans Amlie was bevelvoerder oor die eerste maatskappy Bill Halliwell, 'n Kanadese emigrant uit Brittanje wat die tweede bevelvoer, en Alec Miller (ook Kanadese) die derde (2). As gevolg van vorige militêre diens in die Verenigde State - vyf jaar in die weermag, is twee in die Marines –Amlie oorspronklik deur die Amerikaanse sosialistiese party gewerf om die Debs -kolom te lei.
Opleiding begin ernstig omstreeks 10 Mei 1937. Instrukteurs en bataljonoffisiere het lesings gehou en praktiese oefeninge gelei oor onderwerpe soos verkenning en optog. 'N Buitelandse vrywilliger, geïdentifiseer as Rabele, het baie van die opdrag gegee. Markovics het opgemerk dat die 'beste elemente' gekies is vir die nuutgestigte masjiengeweermaatskappy. Walter Garland, 'n Afro -Amerikaanse veteraan van Jarama, is as kommissaris aangestel as die kommandant van die geselskap, ondersteun deur Milo Damjanovich, 'n Joegoslaviese vrywilliger.
Op 17 Mei verhuis die Amerikaners na die nabygeleë stad Tarazona om dissipline te verbeter. Markovics het opgemerk dat "dronkenskap" in Madrigueras algemeen was "veral onder die Franse." Aanvanklik was die inwoners van Tarazona nie bly om die Amerikaners te hê nie, omdat Frans-Belgiese troepe, wat gedurende die voorafgaande twee maande in die stad gehuisves was, die burgers 'n swak indruk van buitelanders gegee het weens sterk drink. Die Amerikaners het uiteindelik die stedelinge gewen.
Agt dae na sy aankoms het die bataljon sy eerste veldmaneuvers uitgevoer. Alhoewel sommige van die verkenners verlore geraak het, is die oefening as 'n sukses beskou. Algemene opleiding is voortgesit met die klem op handwapens, granate en masjiengewere. Die bataljon het ook 'n paar gespesialiseerde opleiding begin, insluitend seine. Op daardie stadium het die bataljon ongeveer 400 man opgelei.
Op 4 Junie het die Internasionale Brigade se hoofkwartier die eenheid aangewys as die 19de Bataljon van die XV Internasionale Brigade. Die bevel het 'n sterkte van 250 man aangedui. Die volgende dag het die bataljon op die plein van die stad vergader en George Washington as sy naam aangeneem. Die mans wou die bataljon aanvanklik vernoem na Tom Mooney, 'n arbeidsorganiseerder wat in Kalifornië in die tronk was. Hulle aanvaar die leiding van die KP per telegram van die Amerikaanse Kommunistiese Party in New York waarin hulle meedeel dat die vernoeming van die eenheid na Mooney "op daardie stadium nie polities nuttig was nie." Tydens die vergadering het 'n gerug versprei dat die bataljon vorentoe sou gaan en die manne was 'baie gelukkig'. Baie beskou hulself as gereed vir aksie.
Na twee dae sonder dat hulle 'n bevel gekry het om te trek, het die mans, hoewel 'baie teleurgesteld', hul aandag op opleiding toegepas. Die grootste nadeel van opleiding was 'n gebrek aan wapens. Die bataljon het slegs 'n Maxim -masjiengeweer gehad, met die bynaam 'Mother Bloor', en twee ligte masjiengewere wat 'gesteel' was vir opleidingsdoeleindes.
'N Waterpunt het plaasgevind tydens die paradevorming op die oggend van 9 Junie. Kaptein Markovics spreek die mans toe, groet hulle en sê: "Salud Comrades!" ! " Markowitz het gevoel dat die manne op daardie oomblik ''n gewone leër' geword het.
Die leiding van die bataljon is op hierdie tydstip verstewig en bestaan ​​uit die volgende: Mirko Markovics-bataljonbevelvoerder Dave Mates-bataljonskommissaris Hans Amlie Co. 1 bevelvoerder saam met Bernard Ames Co. Kommissaris Edward Cecil-Smith Co. ) Co 3 Kommandeur met Harry Hynes as kommissaris Walter Garland MG Commander met Carl Geiser as kommissaris. Kaye is gelys as Intendant.
Bataljonleiers het 'n nagmaneuver op 11 Junie beplan, maar planne is verander toe die bataljon bevele ontvang het om na die Jarama -front te verhuis. Die mans was gretig om te beweeg. Toe die vragmotors aankom om hulle na die voorkant te skuif, klim die mans vinnig saam met hul toerusting. Omdat minder vragmotors aangekom het as wat verwag is, het die soldate 30 mans na 'n vragmotor gestroom.
Na 'n pynlike oornagreis, het die George Washington -bataljon omstreeks 11:00 op 12 Junie "moeg en honger" in die stad Taracon aangekom. Maar die veldkombuis het langs die roete gebreek en daar was geen rugsteunplan om die mans te voed nie. Dit het duidelik geword dat onvoldoende voorbereidings getref is. Die eenheid was verplig om die plaaslike amptenare "by die punt van 'n geweer" te dwing om petrol vir die vragmotors te voorsien om hul reis te voltooi. Hulle het uiteindelik omstreeks 14:00 by hul bestemming, die stad Tailmer, naby Perales, aangekom.
Onvoldoende voorbereidings vir die bataljon se aankoms was verder duidelik in Tailmer. Die mans het gevind dat die stad 'oorvol' is met 'leë winkels' en geen aangewese geldjies nie. Die bataljonpersoneel het 'n stal gekry vir die hoofkwartier, terwyl die manne in die omliggende veld kamp opgeslaan het. Markovics het die afdelingspersoneel ontbied en 'die hel opgewek' vir die swak werk wat by die skuif betrokke was. Division beloof om 'n kombuis te stuur. Die vragmotor het die aand laat opgedaag en die mans is uiteindelik gevoed.
Op 16 Junie is die Washingtons beveel om na 'n tweede lynposisie te beweeg om die Dimitrov -bataljon te vervang. Die eenheid het wapens van ander bataljons ontvang: "250 gewere, ses swaar masjiengewere en twee ligte masjiengewere." Die Washingtons is na Morata vervoer. Die moreel was 'hoog' en die eenheid van 280 mans het die nag en die volgende dag deurgebring om hul wapens skoon te maak.
Gedurende die volgende 13 dae het die eenheid tyd bestee aan die tweede reël om te organiseer en te oefen. Soldate wat gekies is om draagbaars, ammunisie en voedseldraers te wees, en kokke het gespesialiseerde opleiding ontvang. In die geval van die kokke is "drie goeie manne uit elke geselskap gekies." Baie van hierdie manne het nie gekies om gekies te word nie. Hulle het gesê dat hulle die werk as 'n soort straf beskou. Markovics weerspieël dat daar nie 'n tekort aan mans was wat na die geveg in die geveg gegaan het nie, en dat hulle na die kombuis wou gaan.
In die nag van 22 Junie het 'n groot storm die bivak van die bataljon oorstroom. Hoë winde het baie tente afgewaai. Tente wat in sluise opgerig is, is in die vloed weggespoel. Die volgende nag is die Washington -bataljon beveel om by te staan ​​om te reageer op 'n bedreigde nasionalistiese aanval langs die Jarama. Die bataljon het twee nat, ellendige nagte deurgebring voordat die weer verbeter het, sodat die toerusting droog kon word en die kamp weer gevestig kon word. Markovics het opgemerk dat ondanks hierdie terugslae die gemoed van die mans hoog bly.
Die laaste toevoegings tot die bataljonleierskap het op 29 Junie gekom. Kaptein Robert Trail, 'n Engelse vrywilliger wat onlangs bevel gegee het oor die Anglo-American Company van die 20ste Internasionale Bataljon van die 86ste Gemengde Brigade aan die Front van Cordoba, is aangestel as bataljon adjudant. Dr Mark Strauss het aangesluit as die bataljonskirurg.
Op 30 Junie is die eenheid gewaarsku om na die voorkant te beweeg en om middernag op vragmotors te klim. Hulle het 150 km deur die nag gereis voordat hulle in die stad Torreldones aangekom het. Vanaf Torreldones is die bataljon beveel om 'n pad te ry wat na hul bymekaarkomgebied naby kilometersteen nommer 5 opgeruk is.
Die mans is meegedeel dat hulle 'n padmars van vyf myl sou onderneem. Elke man het volle marsuitrusting gedra wat bestaan ​​uit: geweer, 200 rondtes ammunisie, kantien, kombers, een of twee handgranate, gasmasker, musette, rugsak, gemorsstel, staalhelm, pik en graaf. Die gewig van die toerusting was ongeveer 20-25 kilogram (44-55 pond). Die optogafstand blyk nader aan 14 myl te wees langs paaie met mans en vervoer na die voorkant. Ondanks die rus van 10 minute elke uur, het die mans heeltemal "uitgeput" by hul eindbestemming aangekom. Die mans het omstreeks 04:00 by die klip van 5 kilometer aangekom en 'neergesak en gaan slaap'.
Die bataljon het die volgende twee dae, 3 en 4 Julie, gewag op verdere bevele. Terwyl hulle rus, beweeg die res van die XV Brigade na die voorkant. Die Washington Bataljon is opgeneem in die Brigade se 1ste Regiment. Op 4 Julie om 21:00 het die bataljon na die rivier Aulencia tussen Valdemarillo en Escoliar beweeg. Hulle het die rivier om tweeuur die oggend van 5 Julie bereik. Dit was die bataljon se laaste wegspringposisie. Later die dag is die aanvanklike bevele vir die Brunete -offensief ontvang. Nul uur was middernag.
(1) Adelphi 's Argief, Sandor Voros -versameling.
(2) Vir meer inligting oor die Kanadese vrywilligers, sien Michael Petrou, Renegades: Kanadese in die Spaanse burgeroorlog (UBC Press, 2008).
Amerikaners in die Spaanse burgeroorlog
Aanvanklike lys van brigades, bataljons en kleiner eenhede in die internasionale brigades (1)
XI Internasionale Brigade Thaelmann
Hans Kahle (Duits) Tot Maart 1937
Richard Staimer (Duits) April-Desember 1937
Heinrich Rau (Duits) Januarie-Maart 1938
Gustav Szinda (Duits) Maart 1938
Otto Flatter (Hongaars) April-Augustus 1938
Adolf Reiner (Oostenrykse) September 1938-Januarie 1939
Hans Beimler (Duits) Tot Desember 1936
Di-Vittorio (Italiaans) Desember 1936-Januarie 1937
Artur Dorf (Duits) Februarie-April 1937
Heinrich Rau (Duits) Mei-September 1937
Kurt Frank (Duits) September 1937-Januarie 1938
Richard Schenk (Duits) Februarie-Maart 1938
Ernest Blank (Duits) Maart 1938-Januarie 1939
Ludwig Renn (Duits) Desember 1936-Junie 1937
Gustav Szinda (Duits) Julie-September 1937
Heinrich Rau (Duits) Oktober-Desember 1937
XII Internasionale Brigade Garibaldi
Hoof van personeel:
XIII Internasionale Brigade Dombrowsky
XIV Internasionale Brigade
XV Internasionale Brigade
Generaal Gal Februarie 1937
Vladamir Copic (Kroaties) Februarie 1937-
Jose Maria Varela (Spaans)
Vladamir Copic (Kroaties) Februarie 1937
Steve Nelson (Amerikaans)
David Doran (Amerikaans)
John Gates (Amerikaans)
129ste Internasionale Brigade
150ste Internasionale Brigade
Dombrowsky Gestig in Oktober 1936. Bestaan ​​uit Oos -Europese vrywilligers.
Hans (Edgar Andre) Gestig in Oktober 1936. Saamgestel uit Duits, Oostenrykers, Nederlanders en Switsers.
Hans Kahle (Duits), Oktober 1936
Wilhelm Folkel (Duits) November 1936-Januarie 1937
Miguel Szalway (Hongaars) Januarie-Februarie 1937
Gusav Szinda (Duits) Februarie-Julie 1937
Willy Benz (Duits) Januarie-April 1938
Hugo Wittmann (Duits) [Ernst Buschmann] April 1938-Januarie 1939
Artur Dorf (Duits) Oktober 1936-Januarie 1937
Josef Zettler (Duits) Januarie-Maart 1937
Karl Schmidt (Pools) Maart-Mei 1937
Willy Herr (Duits) Mei-Junie 1937
Josef Zeuner (Duits) Junie-Augustus 1937
Willhelm Pinneke (Duits) Augustus 1937-Maart 1938
Onbekend (Spaans) April – Oktober 1938
Commune de Paris Gestig in Oktober 1936. Saamgestel uit Franse en Belge.
Ernst Thaelmann Gestig in Oktober 1936. Saamgestel uit Duits, Oostenryk, Nederlanders en Skandinawiërs.
Ludwig Renn (Duits) November-Desember 1936
Richard Staimer (Duits) Desember 1936-Februarie 1937
Franz Raab (Duits) Julie 1938-Januarie 1939
Louis Schuster (Duits) November-Desember 1936
Paul Wolf (Duits) Desember 1936-Februarie 1937
Franz Strunk (Duits) [Hermann Streit] Februarie-Maart 1937
Toni Meinel (Duits) Maart-April 1937
Robert Weinland (Duits) April-Julie 1937
Willi Bredel (Duits) Augustus-Oktober 1937
Richard Schenk (Duits) Oktober 1937-Januarie 1938
Bernabe (Spaans) Januarie-April 1938
Achuteguie (Spaans) April-Augustus 1938
Modesta Ojeda (Spaans) Augustus-Oktober 1938
Garibaldi Gestig in Oktober 1936. Saamgestel uit Italiaanse en Oos -Europeërs.
Andre Marty Gestig in Oktober 1936. Saamgestel uit Franse en Belge.
Louise Michel Gestig in November 1936. Saamgestel uit Franse en Belge.
Chapaiev Gestig in November 1936. Bestaan ​​hoofsaaklik uit Duitsers en Oos -Europeërs (21 nasionaliteite).
Nege nasies Gestig in Desember 1936. Saamgestel uit Duits, Frans, Pole en ses ander nasionaliteite.
La Marseille (Domingo Germinal) Gestig in Desember 1936. Saamgestel uit Franse en Belge.
Henri Vuillemin Gestig in Desember 1936. Saamgestel uit Franse en Belge.
Ralph Fox Gestig in Desember 1936. Saamgestel uit Franse en Belge.
Henri Barbusse Gestig in Desember 1936. Saamgestel uit Franse en Belge.
Dimitrov Gestig in Februarie 1937. Saamgestel uit Oos -Europeërs en Italianers.
Saklatvala (Engels) Gestig in Februarie 1937. Saamgestel uit Britte en Iere.
Abraham Lincoln Gestig in Februarie 1937. Saamgestel uit Amerikaanse en Kanadese.
Sesde Februarie Gestig in Februarie 1937. Saamgestel uit Franse en Belge.
Hans Beimler Gestig in Maart 1937. Saamgestel uit Duits, Oostenryk en Skandinawiërs.
Heinz Schramm (Duits) Mei-Julie 1937
Willy Schwarz (Duits) Julie-November 1937
Fritz Klamm (Duits) November-Desember 1937
Max Doppler (Switser) Desember 1937-Januarie 1938
Francisco Delgado (Spaans) Januarie-April 1938
Miquoel (Spaans) April-Mei 1938
Mirales (Spaans) Mei-Oktober 1938
Ernst Braun (Duits) April-Mei 1937
Heinz Roth (Duits) [Heinz Hoffmann) September-Desember 1937
Robert Weinand (Duits) Julie-September 1937
Otto Kuhne (Duits) September-Desember 1937
Hans Goilz (Duits) Januarie-Augustus 1938
Dominguez (Spaans) Augustus- Oktober 1938
Twintigste (Morandi) Gestig in Maart 1937. Onafhanklike Bataljon verbonde aan die 86ste BDE. Bestaan ​​uit Italianers, Oos -Europeërs, Engelse en Amerikaners.
Matyas Rakosi Gestig in Junie 1937. Saamgestel uit Oos -Europeërs.
George Washington Gestig in Junie 1937. Saamgestel uit Amerikaners en Kanadese.
Twaalfde Februarie Gestig in Julie 1937. Saamgestel uit Oostenrykers en Duitsers.
Harry Helfeld (Duits) Julie-Augustus 1937
Karl Bauer (Oostenrykse) Augustus-Oktober 1937
Emil Reuter (Oostenrykse) Oktober 1937-Februarie 1938
Karl Rimbach (Oostenrykse) April-Augustus 1938
Adolf Reiner (Oostenrykse) April-Augustus 1938
Willy Benz (Duits) Augustus 1938-Januarie 1939
Walter Knobloch (Duits) Junie-Augustus 1937
Leo Wurzel (Oostenrykse) Augustus-September 1937
Paul Steiner (Oostenrykse) Oktober 1937-Julie 1938
Vincente S. Bordes (Spaans) Julie-Oktober 1938
Palafox Gestig in Julie 1937. Saamgestel uit pale.
Mackenzie-Papineau Gestig in Augustus 1937. Saamgestel uit Amerikaners en Kanadese.
Joseph Dallet (Amerikaans)
Saul Wellman (Amerikaans)
Nilo Makela (Kanadese)
Frank Rodgers (Amerikaans)
Pierre Brachet Gestig in Oktober 1937. Saamgestel uit Belge en Franse.
Mickiewicz Gestig in Oktober 1937. saamgestel uit Oos -Europeërs.
Djuro Djakovic Gestig in Februarie 1938. Saamgestel uit Oos -Europeërs.
Masryk Gestig in Februarie 1938. Saamgestel uit Oos -Europeërs.
Vallant Couturier Gestig in Maart 1938. Saamgestel uit Franse en Belge.
Divisionario Gestig in Junie 1938. 'n Gemengde bataljon wat kort voor die Ebro -offensief gevorm is. Saamgestel uit Oos -Europeërs.
Anna Pauker Battery Bestaan ​​uit Franse en Belge.
Antonio Gramsci battery Saamgestel uit Italianers.
Antonio Kochanek battery Saamgestel uit pale.
Baller battery Bestaan ​​uit Franse en Belge.
Bartosz Glowacki battery Saamgestel uit pale.
Carlo Rosselli battery Saamgestel uit Italianers.
Ernst Thaelmann Battery Saamgestel uit Oostenrykers en Duitsers.
Eerste Regiment de Tren Aangeheg by die Vyfde Leërkorps. Twee eskaders. Eerstens hoofsaaklik Frans, Tweede Engels en Amerikaans.
Jaroslow Dombrowsky Kavalerie -eskader wat uit pale bestaan.
John Brown battery Saamgestel uit Amerikaners.
4de groep, 35ste battery (Saamgestel uit Amerikaners)
Jozka Majek Battery Saamgestel uit Duitsers en Tsjeggies.
Karl Liebknech battery Saamgestel uit Duits, Joego -Slawies en Tsjeggies.
Karl Liebknech lugvliegtuigbattery Saamgestel uit Duitsers en Pole.
Klement Gottwald lugvliegtuigbattery Bestaan ​​uit Tsjeggiese en Joego -Slawiese vrywilligers.
La Passionaria -kavallerie -eskader Bestaan ​​uit Franse en Belge.
Rosa Luxemburg Battery Saamgestel uit Duitsers en Joego -Slawiërs.
Skoda battery Saamgestel uit Tsjeggies.
Stjepan Radic Battery Saamgestel uit Joego -Slawiërs.
Thorez -kavallerie -eskader Bestaan ​​uit Franse en Belge.
Vasil Kolarov battery Saamgestel uit Oos -Europeërs.
Walery Wroblewski -battery Saamgestel uit pale.
(1) Aanvanklike lysinligting is van Stewart, Cameron (1972) In die ewige veld opgesom: ' 'n Ondersoek na die ontwikkeling en samestelling van die Abraham Lincoln Brigade in die Spaanse burgeroorlog, 1936-1939. Die Claremont Graduate Institute. Van Proquest.
(2) Duitse bevelvoerders, kommissarisse en stafhoofde van Krammer, Arnold (1969) Duitsers teen Hitler: The Thaelmann Brigade. Journal of Contemporary History 14 (2) pp. 65-83.
(3) Kommandante, kommissarisse en stafhoofde van Johnston, Verle B. (1967) Legions of Babel, The International Brigades in the Spanish Civil War. Universiteitspark :Pennsylvania University Press.
Ondersteuners van die Spaanse Republikeine [wysig | wysig bron]
Monument vir die Abraham Lincoln Brigade in Seattle. Dit lui: "11 studente van die Universiteit van Washington het by daardie historiese stryd aangesluit"
Die monument in San Francisco is aangrensend aan die Vaillancourt -fontein geleë.
1937 [wysig | wysig bron]
Op soek na hulp in die bekamping van die gewapende opstand, het die Republikeine gevra vir vrywillige vegters van regoor die wêreld. Amerikaners het vrywillig aangekom en in 1937 in Spanje aangekom. Die Lincoln Bataljon is in Januarie 1937 georganiseer as deel van die XV Internasionale Brigade. Die Lincoln Bataljon het aanvanklik drie kompanieë, twee infanterie en een masjiengeweer, ingespan. Ingesluit was afdelings van Latyns -Amerikaanse en Ierse vrywilligers, georganiseer as onderskeidelik die Centuria Guttieras en die Connolly -kolom. Na minder as twee maande se opleiding het die Lincolns in Februarie 1937 in aksie getree.
Die Lincolns het groot verliese gely tydens die Slag van Jarama. Op 27 Februarie 1937 verloor die eenheid twee derdes van sy krag, insluitend hul bevelvoerder, Robert Hale Merriman (wat erg gewond is), in 'n vergeefse aanval op nasionalistiese posisies. Die bataljon het in geveg gebly en is stadig herbou terwyl sy posisies in die voorste linie gehandhaaf is. Die eenheid is uiteindelik uit die lyne gehaal vir 'n kort rus voor die offensief by Brunete.
Saam met die nuut opgeleide George Washington -bataljon het die XVde Brigade op die tweede dag van die Brunete -offensief by Villanueva de la Cañada in aksie getree en die stad beveilig na harde gevegte. Die Washington's het die noordelike punt van die dorp aangeval, terwyl die Britse en Dimitrov -bataljons vanuit die suide aangeval het. Β ]
Die XVde Brigade het toe teen "Mosquito Ridge" ontplooi, maar ondanks herhaaldelike aanrandings kon hulle nie die nasionalistiese troepe wat die belangrikste stuk terrein het, verdryf nie. Die bevelvoerder van Lincoln, Oliver Law, is tydens hierdie aksie dood. Die XVde Brigade het weer groot verliese gely, en weens die hoë ongevalle is die Lincoln- en Washington -bataljons saamgevoeg. Daarna was die eenheid amptelik bekend as die Lincoln-Washington Bataljon, hoewel dit meer algemeen as die Lincoln Bataljon verwys is.
Gedurende Augustus, September en Oktober het die Lincoln-Washington-bataljon in 'n reeks gevegte in die Aragon-offensief geveg. Dit het goed geveg by beide Quinto en Belchite. Die verlowing by Quinto was 'n gekombineerde wapenaksie, aangesien die Lincoln-Washington Bataljon gelei is tot hul tweede aanval op die stad deur Russies geboude T-26 tenks. Belchite was 'n harde stryd met huis-tot-huis gevegte wat groot ongevalle veroorsaak het.
Na Belchite is die XVde Brigade weer geherorganiseer. Die nuutgestigte Kanadese MacKenzie-Papineau-bataljon het by die brigade aangesluit en die veteraan Dimitrov-bataljon het vertrek. 'N Meerderheid van die vrywilligers in die' Mac-Paps 'was eintlik Amerikaners. Op 13 Oktober 1937 het die XVde Brigade by Fuentes de Ebro geveg. Mans van die brigade se 24ste (Spaanse) bataljon het Russiese tenks in die aanval gery. Die oorblywende bataljons sou die tenks volg, maar die aanval het uitmekaar geval omdat die tenks nie hul vordering met die infanterie gekoördineer het nie. Die ongevalle was veral swaar in die 24ste en MacKenzie-Papineau-bataljons. Na Fuentes is die XVde Brigade teruggetrek na 'n reserwe posisie waar dit sy eerste lang tydperk van rus en ontspanning gekry het sedert hy in Jarama geveg het.
Einde Desember is die Lincoln-Washington Bataljon vir diens by Teruel ingelig. Die XVde Brigade is ontplooi om die stad Teruel wat onlangs gevange geneem is, teen die verwagte nasionalistiese teenaanval te hou. Die winter van 1937/38 was een van die koudste op die rekord, en baie troepe het tydens die veldtog vries gekry. Die Lincoln-Washington's het aanvanklik posisies bekyk met die uitsig op Teruel wat hulle die Noordpool genoem het. Later trek hulle af stad toe. Gedurende Januarie het die nasionaliste gekoördineerde aanvalle op die Republikeinse verdediging geloods. Die Britse Bataljon van die XVde Brigade en MacKenzie-Papineau Bataljon het albei 'n hele kompanie verloor terwyl hulle probeer het om die gebied te hou. Nasionalistiese meerderwaardigheid in beide getalle en materiaal het uiteindelik die XVde Brigade uit Teruel gedryf. Die XV BDE, insluitend die Lincoln-Washington Bataljon, is ná drie weke in die lyne uit die ry gehaal. Maar voordat die eenhede by die rusplekke kon kom, is hul treine en vragmotors gestop en hulle is na die voorkant geroep waar hulle deelgeneem het aan 'n offensief wat na verwagting die druk op Teruel sou verlig. In 'n dagbreekaanval val die XVde Brigade 'n reeks nasionalistiese vestings by Segura de los Baños aan. Alhoewel die aanval 'n sukses was, het die nasionalistiese magte geen magte van Teruel af oorgeplaas nie.
Alfred Mitchell Bingham en die Common Sense -versameling
Die koerante bestaan ​​uit korrespondensie, geskrifte, gedrukte materiaal en ander koerante van Alfred Bingham, sosiale hervormer, skrywer, stigter en redakteur van Common Sense, prokureur en politikus. Ingesluit is sy persoonlike referate, bestaande uit dagboeke, geskrifte en korrespondensie, waarvan laasgenoemde met individue en organisasies prominent is in die hervormingsbewegings van die 1930's, 1940's en 1960's. Die sake- en korrespondensie -lêers van Common Sense, en lêers wat verband hou met verskillende organisasies waarmee hy verbind was, is ook ingesluit. Korrespondente van kennis sluit in Paul Douglas, Charles Beard, Chester Bowles, Lewis Corey, John Dewey, Theodore Dreiser, Aldous en Julian Huxley, Henry Pratt Fairchild, Charles Merriam, John Haynes Holmes, Anne Lindbergh, Alexander Meiklejohn, Eleanor Roosevelt, Bertrand Russell, en Norman Thomas.
Die Alfred Bingham Papers bestaan ​​uit die persoonlike koerante van Alfred Mitchell Bingham en die lêers van Common Sense, die tydskrif Bingham wat van 1932 tot 1946 geredigeer is toe dit deur die Amerikaanse Mercury opgeneem is.
Alfred Bingham is gebore in Cambridge, Mass., In 1905. Sy oupagrootjie en oupa, Hiram Bingham I en Hiram Bingham II, was taalkundiges en sendelinge in Hawaii. Die vader van Alfred Bingham, Hiram Bingham III, het aan Harvard onderrig, Princeton en Yale het deelgeneem aan die Yale-Peruaanse ekspedisies wat as luitenant-goewerneur van Connecticut gedien het, 1922-1924 is in 1924 tot goewerneur verkies, en nadat hy op 'n dag gedien het, is die Amerikaanse senator gekies, wat posisie wat hy tot 1933 behou het. (Sien die & quotBingham Family Papers & quot en die & quotBingham-Yale-Peruaanse ekspedisie & versameling in hierdie biblioteek.)
Alfred Bingham was die derde van sewe broers. Hy is opgevoed aan die Adirondack-Florida School, Groton, Yale College en Yale Law School. Hy is in 1930 in die kroeg van Connecticut opgeneem, maar het eers na die tweede wêreldoorlog regte beoefen. In 1934 trou hy met Sylvia Doughty Knox. Tussen 1930 en 1932 reis Alfred Bingham wyd in die Nabye Ooste, Indië, die Verre Ooste, die Sowjetunie en Europa. As korrespondent vir die Hartford Times en ander New England-koerante het hy onderhoude gevoer met Gandhi, Chiang Kai-Shek, Mussolini en ander prominente figure. Sy ervarings gedurende hierdie jare, veral sy besoek aan Rusland, waar die eerste vyfjaarplan aan die gang was, het gehelp om sy politieke sienings te vorm. Bingham het geglo dat 'n vorm van sosiale beplanning of 'produksie vir gebruik' die kapitalistiese stelsel 'vir wins' moet vervang, hoewel hy meen dat die marxistiese teorieë nie baie faktore in die moderne samelewing in ag neem nie, veral die middelklasse.
In 1932 het Bingham en Selden Rodman Common Sense bekendgestel, 'n maandblad van progressiewe mening en kommentaar. Bingham en Rodman het geglo dat hulle in die voetspore van Thomas Paine volg en het die titel van sy beroemde pamflet geneem vir die naam van hul tydskrif. Hulle oorspronklike platform het gevra om terug te keer na die ideale van 1776, en verklaar dat 'n kwotastelsel gebaseer op mededinging om private wins nie meer die algemene welsyn kan dien nie. & Quot
In 1934 is Bingham gearresteer en in Jersey City in die tronk gestop weens die optog tydens 'n demonstrasie van burgerregte. Hy is later op appèl vrygelaat. Tussen 1932 en 1936 bestee Bingham aansienlike tyd en energie aan bewegings van derde partye. In 1933 word hy uitvoerende sekretaris van die Farmer Labor Political Federation, gestig deur die League for Independent Political Action's & quotUnited Conference for Progressive Political Action & quot. Bingham was ook uitvoerende sekretaris van die American Commonwealth Political Federation, wat die Farmer Labor Political Federation in 1935 oortref het. Hierdie organisasies, verbonde aan die LaFollette Progressives in Wisconsin en die Minnesota Farmer-Labour Party, was van plan om kandidate aan die verkiesing van 1936 deel te neem, maar baie dele van die beweging, uit vrees vir 'n Republikeinse oorwinning, het hul opposisie teen Roosevelt teruggetrek. Na 1936 het Bingham self die New Deal gesteun. Trouens, hy het uiteindelik skepties geraak oor die moontlikheid om 'n nasionale liberale beweging te organiseer, en in 1941 het hy gehardloop en verkies as 'n demokraat in die Senaat van Connecticut, waar hy voorsitter van die Senaat Landboukomitee geword het (1941-1942). In 1944 betree Bingham die leër as 'n militêre regeringsbeampte en dien as 'n arbeidspesialis, hoofsaaklik in Duitsland. Na die oorlog het die gesonde verstand opgehou publiseer en Bingham het begin beoefen. Hy het ook van 1949 tot 1951 as kommissaris vir werkersvergoeding gedien tydens die administrasie van Chester Bowles, destydse goewerneur van Connecticut. Boonop het Bingham in baie rade en komitees gedien, waaronder die raad van direkteure van die American Civil Liberties Union, 1940-1947.
Alfred Bingham se gepubliseerde boeke sluit in: Challenge to the New Deal, 'n simposium saam met Selden Rodman (1934), Insurgent America the Revolt of the Middle Classes (1935), Man's Estate Adventures in Economic Discovery, wat deels outobiografies is (1939) , Die Verenigde State van Europa (1940), The Technique of Democracy (1942) en The Practice of Idealism (1944).
Die Alfred Bingham -vraestelle is verdeel in sewe reekse wat in twee hoofgroepe verdeel word. Reeks I - V bestaan ​​uit die persoonlike korrespondensie en referate van Alfred Bingham, terwyl reeks VI en VII die lêers van Common Sense is. Die sewe reekse is: Korrespondensie, Onderwerplêers, Geskrifte, Koerante, Spesiale lêers, Gesonde verstand -korrespondensie lêers en Gesonde verstand spesiale lêers.
Die grootste deel van die materiaal in Correspondence and Subject Files is gerangskik onder onderwerpopskrifte, wat in die meeste gevalle die name is van bewegings of organisasies waartoe Bingham behoort, of waarin hy belangstel. Alfred Bingham Correspondence bevat beide briewe wat Bingham ontvang het, sy eie kopieë van sy lêers en 'n klein hoeveelheid korrespondensie onder ander persone, waarvan die meeste waarskynlik vir sy inligting aan Bingham deurgegee is. Bingham korrespondeer met baie van die politici, liberale en intellektuele van sy tyd, en skryf of ontvang dikwels briewe in sy hoedanigheid as amptenaar of lid van verskillende hervormingsorganisasies. Korrespondente van kennis sluit onder andere in: Charles Beard, Chester Bowles, Lewis Corey, John Dewey, Paul Douglas, Theodore Dreiser, Henry Pratt Fairchild, John Haynes Holmes, Anne Lindbergh, Norman Thomas en Oswald Garrison Villard. 'N Klein gedeelte van die korrespondensie is van suiwer persoonlike aard, maar Bingham ken baie van sy korrespondente in amptelike sowel as persoonlike hoedanigheid. Sommige briewe is roetine en het betrekking op die daaglikse administrasie van die tydskrif, maar baie briewe bespreek ook burgerregte, die beweging van derde partye en politiek in die algemeen. Van besondere belang is die uitgebreide korrespondensie (1933-1943) met Thomas Amlie, progressiewe kongreslid van Wisconsin en voorsitter van die Farmer Labor Political Federation en die American Commonwealth Political Federation. Daar is ook aansienlike korrespondensie (1935-1936) met Nathan Fine, direkteur van die National Office of the American Common-wealth Political Federation, wat nou saamgewerk het met Amlie en Bingham. Daar is ook korrespondensie oor die saak van Jerome Davis, professor in die Yale Divinity School, wie se kontrak na bewering beëindig is weens sy ekonomiese en sosiale standpunte, en korrespondensie oor die Rust Cotton Picker Company, waarin Bingham 'n aandeelhouer was.
Die vaklêers bevat materiaal soos omsendbriewe, notules van vergaderings, persverklarings en verslae oor die vele organisasies, publikasies en onderwerpe waarin Alfred Bingham belangstel.Daar is aansienlike materiaal oor die American Civil Liberties Union, die American Commonwealth Political Federation en die Farmer Labor Political Federation. Interessant is ook die materiaal wat verband hou met koöperasies, verskillende vredesbewegings en organisasies wat toegewy is aan & quottechnocracy & quot, insluitend die People's League for Abundance.
Die versameling bevat ook adresse en artikels van Alfred Bingham en ander skrywers, waaronder Jerome Davis en Upton Sinclair, afskrifte van koerante met 'n progressiewe politieke oriëntasie, waarvan baie eerste kwessies is, en allerhande materiaal, soos afskrifte van voorgestelde wetsontwerpe, lyste van name, koerantuitknipsels en aantekeninge.
Die korrespondensielêers van Common Sense bestaan ​​uit briewe wat die tydskrif ontvang het en die kopieë van antwoorde wat deur verskillende personeellede geskryf is, insluitend Alfred Bingham, Sidney Hertzberg en Selden Rodman, almal redakteurs, Richard Rovere, besturende redakteur, en Katrina McCormick, uitgewer . 'N Groot deel van die korrespondensie handel oor die aanvaarding of verwerping van artikels, of kommentaar op hoofartikels en die algemene inhoud van die tydskrif. Baie prominente politici en intellektuele het egter ook bygedra tot en korrespondensie met die redakteurs van die tydskrif, waaronder Pearl S. Buck, Stuart Chase, Lawrence Dennis, Jerome Frank, Aldous Huxley, Julian Huxley, Charles Merriam, Eleanor Roosevelt, Bertrand Russell, Upton Sinclair, Stephen Spender en Wendell Wilkie. Daar is ook 'n klein gedeelte van die persoonlike korrespondensie van Sidney Hertzberg en Robert G. Spivack, assistent -redakteur van Common Sense.
Die Special Files of Common Sense bevat korrespondensie en ander materiaal wat verband hou met die werking van die tydskrif, soos die finansies, advertensies, verspreiding en algemene organisasie. Daar is ook materiaal uit plakboeke, hoofsaaklik koerantuitknipsels wat na Common Sense verwys of herdrukke van Common Sense -artikels bevat. Van besondere belang is 'Beyond Defense', 'n afdeling van korrespondensie en geskrifte wat verband hou met 'n reeks artikels oor naoorlogse beplanning wat in Common Sense gepubliseer is en bedoel is vir toekomstige publikasie in boekvorm. Onder die bydraers is: A.A. Berle, graaf R.N. Coudenhove-Kalergi, Charles W. Eliot, Thomas H. Eliot, Henry Pratt Fairchild, Herbert Harris, Hans Heymann, Eliot Janeway, Harold Loeb., Rexford Guy Tugwell, Jerry Voorhis en Barbara Wooton.
'N Volledige stel gesonde verstand is beskikbaar in die algemene versameling van die Sterling Memorial Library.
Die toevoegings tot Mei 1979, Junie 1979 en Julie 1979 tot die Alfred Mitchell Bingham en die Common Sense Collection bestaan ​​uit byvoeging 1. Die koerante versterk die eerste toetreding deur die dokumentasie van Bingham se persoonlike lewe en korrespondensie, politieke loopbaan, monografie -geskrifte en vrywilligersaktiwiteite . Die toevoeging voeg ook ander geskrifte, professionele referate en foto's by tot die belangrikste toetreding. Alhoewel die papiere van 1905 tot 1979 strek, strek die grootste deel van die materiaal vanaf die middel van die 1920's tot die vroeë 1970's. Korrespondensie met familie en goeie vriende en dagboeke, insluitend 'n gedetailleerde reisjoernaal wat hy tydens 'n wêreldreis van 1930-1932 gehou het, bied dokumentasie van Bingham se private en persoonlike aangeleenthede. Bingham se kort loopbaan as senator van die staat Connecticut van 1941 tot 1943 word ook in hierdie koerante gedokumenteer. Die toevoeging bevat veelvuldige lêers wat Bingham se professionele en vrywillige betrokkenheid by nasionale, staats- en streeks progressiewe groepe en organisasies weerspieël wat toegewy is aan regshulp en advokaatverwysing, demokrasie in Duitsland en die Sowjetunie, streek- en stadsbeplanning, die vredesbeweging en die publiek welsyn, onder andere. 'N Klein, maar inhoudelike stel lêers oor die tydskrif Common Sense maak ook deel uit van die byvoeging. Laastens is daar baie van Bingham se geskrifte, insluitend konsepte vir verskeie van sy boeke en artikels, sy poësie en literêre prosa en sy studente -opstelle.
Hans Amlie - Geskiedenis
Tienduisende mense het die strate van Spanje ingevaar om 'n referendum oor die toekoms van die monargie te eis nadat koning Juan Carlos planne aangekondig het om sy seun Felipe af te staan ​​en die mag oor te dra.
Meer as 20 000 betogers het bymekaargekom op die Puerta del Sol -plein in Madrid, Spanje, ter ondersteuning van die einde van die monargie en die stigting van 'n republiek. Duisende meer daal af op die Catalunya -plein in Barcelona.
Petisies het aanlyn verskyn, met een wat 113 000 handtekeninge versamel het waarin die politieke partye van Spanje gevra word om van hierdie 'historiese geleentheid' gebruik te maak om 'n openbare debat te bevorder, wat sal help om demokrasie te herstel en die toekoms van die monargie te bepaal. '
Rol af vir video
Duisende mense neem deel aan 'n saamtrek ter ondersteuning van die einde van die monargie in Spanje en die stigting van 'n republiek op die Puerta del Sol -plein in Madrid
Meer as 20 000 betogers het gisteraand op die Puerta del Sol -plein in Madrid, Spanje, saamgedrom ná die aankondiging van die abdikasie
Maar vandag het die kabinet van die Spaanse premier, Mariano Rajoy, 'n voorstel vir noodwetgewing goedgekeur waarmee koning Juan Carlos kan afsien en sy pligte aan kroonprins Felipe kan oorhandig.
Die voorstel sal vinnig deur die Spaanse parlement gevolg word, en dit sal na verwagting maklik verbygaan omdat Rajoy se populêre regeringsparty die meerderheid setels het en die voorste opposisie Sosialistiese Party ook die wetgewing ondersteun. Jesus Posada, wat die parlement se onderhuis lei, het voorspel dat die wet teen 18 Junie in werking sal tree, wat beteken dat Felipe kort daarna as wetgewers tot koning uitgeroep sou word.
Die 76-jarige koning en Felipe (46) het vandag deelgeneem aan 'n militêre seremonie buite Madrid terwyl Rajoy sy kabinet ontmoet het.
Meer as 20 000 betogers het bymekaargekom op die Puerta del Sol -plein in Madrid, Spanje, ter ondersteuning van die einde van die monargie en die stigting van 'n republiek
Tyd om te gaan: In 'n studie het die steun vir die koning tot 41 persent gedaal, terwyl diegene wat hom wou abdikeer ten gunste van Felipe, tot 62 persent gestyg het
Roep om verandering: 'n Betoger kom byeen tydens 'n betoging op die Puerta del Sol -plein in Madrid, Spanje, na die aankondiging dat die koning sal afsien
Juan Carlos lyk broos toe hy saam met sy seun uit 'n motor stap, stadig met 'n kierie na 'n podium, waar die twee kyk hoe soldate paradeer in uniforms aantrek.
Toe Juan Carlos en Felipe daar aankom, het mense geskree 'Lewe die koning' en 'Lewe die prins'.
Ure nadat die premier gister die nuus gebring het, het die koning sy besluit op televisie verduidelik.
Hy het gesê: 'As ek terugkyk, voel ek net trots en dankbaar teenoor julle almal.
'Trots op die vele goeie dinge wat ons saam bereik het. En dankbaarheid vir die ondersteuning wat u my gedurende my regering gegee het. '
'N Dag nadat koning Juan Carlos aangekondig het dat hy 'n einde maak aan 'n 39-jarige bewind wat Spanje gelei het van diktatuur tot demokrasie, het die regering begin met die proses om die monarg vir die eerste keer in sy post-Franco-geskiedenis te vervang.
Dit sal die troon skoonmaak vir sy seun, kroonprins Felipe, 'n voormalige Olimpiese seiljagvaarder van ses voet ses duim lank, en vir sy toekomstige koningin Letizia, 'n glansryke voormalige TV -nuusaanbieder.
In 'n televisie -toespraak aan die land het Juan Carlos gesê dat die ekonomiese krisis 'n begeerte na vernuwing wakker gemaak het, om foute te oorkom en reg te stel en die weg oop te maak na 'n beslis beter toekoms '.
Versoekskrifte het aanlyn verskyn, met een wat 113 000 handtekeninge versamel het waarin die politieke partye van Spanje gevra word om van hierdie 'historiese geleentheid' gebruik te maak
'Vandag verdien 'n jonger geslag om met nuwe energie in die voorste linie te kom,' sê die monarg en lyk ontspanne in 'n grys pak en 'n groen das.
'Om al hierdie redes. Ek het besluit om my regering te beëindig. '
Juan Carlos word wyd gerespekteer omdat hy Spanje se oorgang na demokrasie glad gemaak het ná die dood van generaal Francisco Franco in 1975, en veral die poging tot militêre staatsgreep in Februarie 1981.
Maar gaffes en gesinsskandale het sy gewildheid later verminder.
In 'n studie deur die peiler Sigma Dos wat in Januarie 2014 gepubliseer is, het die steun vir die koning tot 41 persent gedaal, terwyl diegene wat hom wou abdikeer ten gunste van Felipe tot 62 persent gestyg het.
Die kommerwekkendste vir royaliste was dat dieselfde opname slegs 49 persent goedgekeur het van die monargie self.
'N Man met 'n vlag in die Puerta del Sol in Madrid as deel van 'n groot saamtrek wat 'n referendum eis oor die toekoms van die Spaanse monargie. Na raming het 20 000 die byeenkoms bygewoon
Duisende byeenkomste in die Puerta del Sol in Madrid eis 'n referendum. Dit kom nadat koning Juan Carlos planne aangekondig het om uit te tree ten gunste van seun Felipe
In 'n onlangse studie het die steun vir koning tot 41 persent gedaal, terwyl diegene wat Felipe wou oorneem, tot 62 persent gestyg het
Alejandro Ricas, 'n 19-jarige student, het gesê: 'Ek wil hê dat ons Spaanse mense kan kies of ons 'n monargie of 'n republiek wil hê. Die monargie is verouderd '
Drie klein linkse partye - Podemos, United Left en die Equo green party wat saam 25 % van die stemme in 25 Mei verkiesings vir die Europese Parlement gewen het - het 'n referendum oor die monargie gevra.
Pro-republikeinse aktiviste het ook samesprekings op Spaanse pleine gevra.
'Daar sal spanning wees, daar sal moeilike tye wees, maar die prins moet net demonstreer dat hy in staat is, want hy is. Hy het 'n skoon rekord, is regverdig, hardwerkend. U kan nie meer vra nie, 'het die koninklike biograaf Cesar del al Lama gesê.
'N Vrou in Barcelona wat 'n republikeinse Spaanse vlag vashou tydens 'n viering wat koning Juan Carlos beplan om te abdikeer
Betogers waai republikeinse vlae en skree slagspreuke terwyl menigtes mense bymekaarkom op die hoofplein van Madrid in Spanje
Hoop: 'n Vrou huil nadat sy Katalonië se volkslied gesing het tydens die republikeinse viering in Barcelona, ​​Spanje
'N Paartjie omhels mekaar met die onafhanklike vlag van Katalonië tydens die republikeinse viering in Barcelona, ​​Spanje, na nuus van die abdikasie
Katalaanse separatistiese vlae wapper in Barcelona se Plaza Catalunya. Duisende het bymekaargekom in die Plaza en gevra vir Katalaans onafhanklikheid
Duisende byeenkomste in die Puerta del Sol in Madrid eis 'n referendum oor die toekoms van die monargie. Na raming het 20 000 aan die saamtrek in Madrid deelgeneem, met soortgelyke saamtrekke in meer as 60 dorpe en stede in Spanje
Betogers neem foto's op die Puerta del Sol -plein in Madrid tydens 'n saamtrek waarin 'n referendum geëis word oor die toekoms van die monargie en die instelling van 'n referendum
'Hy sal nie soos die koning swaar kry deur 'n korrupte skoonseun te hê nie. Hy sal nie 'n fout maak soos die Botswana -jagtog nie. '
Felipe sal op die troon kom terwyl die regering van die welgestelde noordoostelike streek van Katalonië in November aandring om 'n onafhanklikheidsreferendum te hou - 'n stemming wat die sentrale regering in Madrid hewig teenstaan.
Die koning noem Felipe, wat opgelei is vir sy toekomstige rol as monarg in die drie takke van die weermag en tydens studies in die buiteland, die 'bes voorbereide' erfgenaam van die Spaanse troon in die geskiedenis.
Hy het hom die aand van 23 Februarie 1981 aan sy sy gehou toe soldate wat skote oor die koppe van wetgewers afgevuur het, die parlement in beslag geneem het om 'n militêre regime te hervestig.
Juan Carlos verskyn regstreeks op televisie in militêre uniform en beveel die staatsgreepplotters terug na hul kaserne, 'n stap wat sy beeld bevestig het as die borg van die jong demokrasie van Spanje.
'N Anti-monargistiese betoger praat in 'n megafoon op die Plaza Catalunya in Barcelona terwyl 'n ander 'n vaandel vashou wat roep om onafhanklikheid
'Dit is 'n moeilike tyd, maar die prins het die beste voorbereiding sedert die dag waarop hy gebore is, gelei,' het Fermin J. Urbiola, 'n joernalis wat verskeie boeke oor die koning geskryf het, gesê.
Juan Carlos het besluit om op sy 76ste verjaardag op te tree en die troon te oorhandig aan sy seun prins Felipe (46) en sy glansryke vrou Letizia, 'n voormalige bekroonde nuusleser en geskeide.
Hy is die derde Europese monarg wat in net meer as 'n jaar abdikeer nadat koning Albert II van België verlede jaar sy kroon aan seun Philippe gegee het, drie maande nadat koningin Beatrix van Nederland plek gemaak het vir haar eersgeborene, prins Willem-Alexander.
Juan Carlos, wat toesig gehou het oor sy land se oorgang van diktatuur na demokrasie, het die skemering van sy monargie beleef deur skandale en gesondheidsprobleme, waaronder vyf operasies in die afgelope twee jaar.
'N Anti-monargistiese betoger praat in 'n megafoon op die Plaza Catalunya in Barcelona. Duisende het bymekaargekom in die Plaza en gevra vir Katalaans onafhanklikheid
Anti-monargistiese protesoptog in die Plaza Catalunya in Barcelona, ​​waar hulle 'n beroep doen op onafhanklikheid na die abdikasie van die koning
Sy gewildheid het die afgelope paar jaar verskyn in die lig van 'n rits korrupsieskandale en gaffels, waaronder die berugte foto van hom met 'n geweer op die heup - langs 'n dooie olifant in Botswana, terwyl sy geboorteland in die finansiële krisis van 2012 gewoel het.
Vandag het 'n bron by die koninklike paleis gesê dat die koning om politieke redes abdikeer - eerder as 'n gebrek aan gesondheid - omdat die land die ergste ekonomiese krisis in die gesig staar.
Die koning sit voor 'n Spaanse vlag en sê vir sy onderdane: "Ek het besluit om my regering te beëindig en die kroon van Spanje af te staan. 'N Nuwe generasie eis tereg die hoofrol. '
Juan Carlos kom aan bewind in 1975, twee dae na die dood van die jare lange diktator Francisco Franco.
'N Anti-monargistiese betoger praat in 'n megafoon op die Plaza Catalunya in Barcelona (links) terwyl 'n ander 'n vlag (regs) vashou
Daar word gesê dat hy, net soos sy naamgenoot, die groot lothario Don Juan, 'n vrugbare verleier was, dat hy meer as 1500 vroue gehad het, onder wie volgens gerugte prinses Diana was.
En namate die nuwe demokrasie van Spanje oor die jare volwasse geword het, het die koning 'n groot rol gespeel deur die wêreld as ambassadeur vir die land te reis, en was hy 'n stabiliserende mag in 'n land met rustige, onafhanklike streke soos die Baskiese streek en Katalonië .
Juan Carlos het die kenmerke van koninklikes met die aardse, gewone manlike sjarme versmelt. Die koning is 'n ywerige sportliefhebber en het ná die terreurbomaanvalle van Madrid op 11 Maart 2004 gewys dat hy kan treur soos enigiemand anders.
By 'n emosionele staatsbegrafnis vir die 191 mense wat tydens die treinbomaanvalle deur Islamitiese militante doodgemaak is, het koning Juan Carlos en koningin Sofia stadig vir ry deur die Almudena-katedraal in Madrid gegaan, die hande van snikkende rouklappers geklem of hulle op die wang gesoen.
Duisende saamtrek in die Plaza Catalunya in Barcelona en vra vir Katalaans onafhanklikheid nadat die Spaanse koning Juan Carlos aangekondig het dat hy van die troon afstand doen
Maar sy geduldige werk het bykans ongedaan gemaak tydens die finansiële krisis deur die nou berugte olifantskiet in Botswana, wat daartoe gelei het dat hy in Spanje deur 'n bederf geplaas is en deur die bewaringsgroep WWF as sy erepresident verwyder is.
Ondanks sy verskoning aan die Spaanse mense vir die jagtog, wat eers aan die lig gekom het toe hy uit Afrika huis toe gevlieg is nadat hy 'n heup gebreek het, het 'n aanlyn petisie waarin hy gevra het om uit die WWF -pos te bedank, byna 85 000 handtekeninge opgebou.
Die kontroversie het Spaanse koerante aangespoor om 'n foto van die koning op 'n vorige safari te publiseer waarin hy met 'n geweer langs 'n dooie olifant staan.
'Alhoewel hierdie tipe jag wettig en gereguleer is, beskou baie lede dit as onverenigbaar met die posisie van ere -beskermheer van 'n internasionale organisasie wat daarop gemik is om die omgewing te beskerm,' het WWF destyds gesê.
Koning Juan Carlos en prins Felipe woon vandag 'n seremonie by ter viering van die skepping van die orde van Saint Hermenegildo
Koning Juan Carlos waai tydens 'n militêre seremonie ter viering van die koninklike en militêre orde van Saint Hermenegild vandag
Koning Juan Carlos (links) beplan om afstand te doen van die mag aan sy seun, kroonprins Felipe (regs), 'n voormalige seiljagvaarder
Koning Juan Carlos (regs) en Spanje se kroonprins Felipe (middel) kom vandag na 'n militêre seremonie 'n dag nadat die koning sy abdikasie aangekondig het
Maar sy monargie is ook swaar getref deur 'n ondersoek na sy skoonseun, Inaki Urdangarin.
Die Olimpiese handbalmedaljewenner wat sakeman geword het, is ondervra in verband met 'n korrupsieskandaal waarin beweer word dat hy openbare fondse verduister het om sportbyeenkomste te reël.
Sensasioneel was sy dogter, prinses Cristina, in Januarie gedwing om te getuig in die bedrog- en geldwassery-saak, wat haar die eerste Spaanse koninklike maak wat in die hof ondervra is sedert Juan Carlos die troon beklee het.
Beeldmateriaal toon dat die Spaanse koning Juan Carlos die land toespreek ná sy abdikasie, gister in die Zarzuela -paleis in Madrid
Die abdikasie van koning Juan Carlos (links) sal die troon skoonmaak vir sy seun, kroonprins Felipe en vir sy toekomstige koningin Letizia, 'n voormalige TV -nuusaanbieder (regs)
'N Regter in Palma de Mallorca sal na verwagting binnekort besluit of Urdangarin teregstaan ​​op aanklagte van verduistering van 6 miljoen euro in openbare fondse deur sy liefdadigheidsorganisasie.
Die 76-jarige koning, wie se gesondheid swak is en in twee jaar vyf operasies ondergaan het, het 'n reputasie gehad as 'n prettige damesman wat by meer as 1500 vroue geslaap het.
Volgens hulle was prinses Diana self, volgens die skrywer in Barcelona, ​​Pilar Eyre, wat ses boeke oor die Spaanse koninklike familie geskryf het.
Eerste minister Rajoy het gesê dat sy kabinet binnekort sou vergader om die stappe uiteen te sit vir prins Felipe om as Felipe VI oor te neem.
GESKIEDENIS HERHANDEL AS SPANJE TUSSEN MONARCHISTE EN REPUBLIKANS WORD GESKRYF
In die dertigerjare was Spanje 'n diep verdeelde land wat polities geskeur was tussen regse nasionalistiese en linkse Republikeinse partye.
Die nasionalistiese party bestaan ​​uit monargiste, grondeienaars, werkgewers, die Rooms -Katolieke Kerk en die weermag.
Die Republikeine het bestaan ​​uit die werkers, die vakbonde, sosialiste en kleinboere.
Ekonomies is die land diep getref deur die Groot Depressie na die Wall Street -ongeluk.
In die dertigerjare was Spanje 'n diep verdeelde land wat polities geskeur was tussen regse nasionalistiese en linkse Republikeinse partye
Gedeeltelik as gevolg van hierdie onrus, het die militêre diktatuur wat sedert 1923 geheers het in 1929 ineengestort. In 1931 het die koning afstand gedoen nadat die Republikeine aan bewind gekom het.
Daar volg 'n tydperk waarin die twee politieke mededingers tydperke aan die bewind gehad het as die verkose regering.
Die land was so verdeeld en onstabiel dat die weermag in 1936 in opstand gekom het en die Republikeine met mag uit die mag verwyder het. Burgeroorlog het gevolg.
As Spanje die nasionaliste sou val, sou Frankryk omring word deur fascistiese moondhede (Duitsland en Italië).
As Frankryk deur Fascistiese nasies binnegeval word, sou die alliansies tussen ander anti-fascistiese nasies verswak word.
In werklikheid sou daar een land minder wees wat Fascistiese planne om hul grense uit te brei, weerstaan ​​- een weermag minder om hulle teë te staan.
Spanje het ook strategiese vlootbasisse aan die Middellandse See en die Atlantiese Oseaan wat deur die Fasciste gebruik kon word om die skeepvaart te beheer en om onderzeese basisse op te rig. Dit kan gebruik word om militêre en ekonomiese druk op ander Europese lande te plaas.
Hitler en Mussolini (die Fascistiese leier van Italië) het albei duisende troepe en wapens na Spanje gestuur om die nasionalistiese magte te help.
Hulle het albei soortgelyke doelwitte en 'n algemene begeerte om te sien dat Spanje die regse nasionaliste val.
As fascistiese bondgenote was dit in beide Duitsland en Italië se belang om die verspreiding van kommunisme te beveg.
Generaal Franco se leërtenks wat deur Torrelavega in 1937 gegaan het. Hitler en Mussolini het albei duisende troepe na Spanje gestuur om nasionalistiese magte te help
Hulle wou nie hê dat Spanje, 'n nabye buurland van albei nasies, 'n vesting met 'n Sowjet-steun moet word nie.
As Spanje onder regse beheer kom, kan dit 'n belangrike bondgenoot wees vir die twee lande in enige toekomstige konflik.
Verder, as nog 'n groot Europese nasie die fascistiese geloofsbelydenis sou aanneem, sou dit 'n boodskap aan die hele wêreld stuur dat die fasciste 'n mag was om mee rekening te hou.
Frankryk en Brittanje wou nie hê dat die nasie onder die nasionaliste val nie, aangesien dit die mag van die Fascistiese alliansie van Duitsland en Italië sou versterk.
Net so sou dit egter nie beter daaraan toe wees as Spanje die Republikeine gesteun het deur die Sowjet-regering nie, aangesien kommunisme as 'n groot bedreiging vir wêreldvrede beskou word.
Die Franse en Britte het 'n onderlinge beleid ooreengekom en 'n nie-intervensiekomitee op die been gebring wat internasionale hulp wat Spanje bereik, effektief geblokkeer het.
Hulle kon egter nie keer dat Duitsland en Italië magte en voorrade na die nasionaliste stuur nie.
Die USSR het wapens en voorrade gestuur om die Republikeine te help in hul stryd teen die magte van Fascisme, maar dit was nooit so toegewyd aan die konflik as Duitsland of Italië nie.
Die Russiese leier, Stalin, het slegs genoeg voorrade aan die Republikeine verkoop om hulle te laat veg. Stalin was tevrede dat Duitsland besig was met Spanje, eerder as om sy pogings in Oos -Europa te konsentreer.
Die stryd teen fascisme het jong mans en vroue van regoor Europa en die VSA na Spanje getrek.
Hierdie idealiste, sosialiste en kommuniste, wat vir die Republikeine veg, het 'n lappie-leër gevorm wat vasbeslote was om demokrasie teen die regse bedreiging te handhaaf. Op een slag het tot 15 000 mense in die Internasionale Brigades geveg.
Die beter georganiseerde en beter toegeruste nasionalistiese magte het die oorlog gewen nadat Madrid in Maart 1939 gevange geneem is.
Hitler se posisie in Europa is nou versterk omdat hy nog 'n potensiële bondgenoot in die regse diktator van Spanje, generaal Franco, gehad het.
2011 is die 75ste herdenking van die begin van die Spaanse Burgeroorlog en 'n reeks gebeure word gehou ter herdenking van die geleentheid.
Beskikbare inligting dui daarop dat daar tydens die Spaanse burgeroorlog ongeveer 500 000 sterftes weens alle oorsake was. Na raming sterf 200 000 weens gevegsverwante oorsake. Hiervan het 110 000 vir die Republikeine geveg en 90 000 vir die nasionaliste. Dit impliseer dat 10 persent van alle soldate wat in die oorlog geveg het, dood is.
Daar is bereken dat die Nasionalistiese leër 75 000 mense tereggestel in die oorlog terwyl die Republikeinse leër verantwoordelik vir 55 000. Hierdie sterftes hou rekening met die moorde op lede van mededingende politieke groepe.
Na raming het ongeveer 5,300 buitelandse soldate gesterf terwyl hulle vir die nasionaliste geveg het (4 000 Italianers, 300 Duitsers, 1 000 ander). Die Internasionale brigades het tydens die oorlog ook groot verliese gely. Ongeveer 4 900 soldate het gesterf om vir die Republikeine te veg (2 000 Duitsers, 1 000 Franse, 900 Amerikaners, 500 Britte en 500 ander).
Ongeveer 10 000 Spaanse mense is dood in bomaanvalle. Die oorgrote meerderheid hiervan was slagoffers van die Duitse Condor Legioen .
Die ekonomiese blokkade van Republikeinse beheerde gebiede het wanvoeding in die burgerlike bevolking veroorsaak. Daar word geglo dat dit die dood van ongeveer 25 000 mense veroorsaak het. In totaal is ongeveer 3,3 persent van die Spaanse bevolking tydens die oorlog dood en nog 7,5 persent beseer.
Na die oorlog word geglo dat die regering van generaal Francisco Franco het die teregstellings van 100,000 Republikeinse gevangenes gereël. Na raming sterf nog 35 000 Republikeine in konsentrasiekampe in die jare wat gevolg het op die oorlog.
Van 1934 tot 1936 word die Tweede Spaanse Republiek beheer deur 'n sentrum-regse koalisie wat die konserwatiewe Katolieke Confederación Española de Derechas Autónomas (CEDA) insluit. Gedurende hierdie tyd was daar algemene aanvalle in Valencia en Zaragoza, straatkonflikte in Madrid en Barcelona, ​​en 'n opstand van die mynwerkers in Asturië, wat met geweld neergelê is deur die troepe onder bevel van generaal López Ochoa en die legioenêre onder leiding van luitenant -kolonel Juan Yagüe , onder leiding van minister van oorlog, Diego Hidalgo. Gedurende hierdie tyd het die regering groot pogings aangewend om die sosiale winste wat in die vorige jare behaal is, nietig te verklaar, veral in landbouhervorming.
Na 'n reeks regeringskrisisse het die verkiesings van 16 Februarie 1936 'n volksfrontregering aan die bewind gebring wat ondersteun is deur die partye van die linkses en wat teëgestaan ​​is deur die van regs en sentrum.
Dit is altyd 'n waagstuk om die boeke wat jy in die jeug liefgehad het, te herlees. Die grootste deel van Fitzgerald hou nog steeds vas, maar Thomas Wolfe is feitlik onleesbaar. J. D. Salinger's Vanger in die rog blyk so goed te wees soos ek dit onthou het, maar Franny en Zooey is ondraaglik oulik. Scribner het onlangs weer uitgegee in die hardeband Ernest Hemingway se vier groot werke - Die son kom ook op, Afskeid van wapens, Vir wie die klok lui, en Die ou man en die see - en ek het weer deur hulle gegaan, betower deur die genie van Hemingway as 'n storieverteller en bekommerd oor die wisselvalligheid van sy prosa. Die teenstrydigheid tussen welsprekendheid en selfbeheersing van maudlin was dikwels sigbaar op 'n enkele bladsy wat ek nooit geweet het wanneer hy sou sweef nie en wanneer hy sou verval in die legendariese macho-houding wat so onweerstaanbaar was vir parodie. (Ek beveel veral die opstel van Dwight Macdonald in Teen die Amerikaanse graan, wat begin: "Hy was 'n groot man met 'n bosagtige baard en almal het hom geken.") Maar daar is iets wat ontroer aan die ongelykheid van Hemingway se geweldige kwesbaarheid en sy hardnekkige pogings om dit te bemeester, om aan te hou ten koste van alles, het sy lewe gegee en werk 'n vreeslike patos.
Toe Alfonso XIII van Spanje neem die mag aan in 1902. Alfonso XIII word toenemend outokraties en word in 1909 veroordeel omdat hy die teregstelling van die radikale leier, Ferrer Guardia, beveel het Barcelona . Hy het ook verhoed dat liberale hervormings voor die Eerste Wêreldoorlog .
Die skuld vir die Spaanse nederlaag in die Marokkaanse Oorlog (1921) was Alfonso in konstante konflik met Spaanse politici. Sy anti-demokratiese sienings is aangemoedig Miguel Primo de Rivera om 'n militêre staatsgreep in 1923 te lei. Hy het belowe om korrupsie uit die weg te ruim en Spanje te herstel. Om dit te doen, het hy die grondwet opgeskort, krygswet ingestel en 'n streng stelsel van sensuur ingestel.
Miguel Primo de Rivera het aanvanklik gesê dat hy slegs 90 dae sou regeer, maar hy het hierdie belofte verbreek en aan bewind gebly. Min sosiale hervorming het plaasgevind, maar hy het probeer om werkloosheid te verminder deur geld aan openbare werke te bestee. Om hiervoor te betaal, het Primo de Rivera hoër belasting op die rykes ingestel. Toe hulle kla, verander hy sy beleid en probeer om geld in te samel met openbare lenings. Dit het vinnige inflasie veroorsaak en nadat hy die steun van die weermag verloor het, moes hy in Januarie 1930 bedank.
In 1931 Alfonso XIII het ingestem tot demokratiese verkiesings. Dit was die eerste keer vir bykans sestig jaar dat vrye verkiesings in Spanje toegelaat is. Toe die Spaanse bevolking oorweldigend vir 'n republiek stem, word Alfonso meegedeel dat die enigste manier om grootskaalse geweld te vermy, in ballingskap was. Alfonso het ingestem en die land verlaat op 14 April 1931.
Die voorlopige regering van die Tweede Republiek 'n algemene verkiesing vir Junie 1931 belê. Die Sosialistiese Party (PSOE) en ander linkse partye het 'n oorweldigende oorwinning behaal. Niceto Alcala Zamora , 'n gematigde Republikein, premier geword, maar het in sy kabinet verskeie radikale figure soos Manuel Azaña , Francisco Largo Caballero en Indalecio Prieto .
Op 16 Oktober 1931 word Azaña vervang Niceto Alcala Zamora as premier. Met die ondersteuning van die Sosialistiese Party (PSOE) het hy gepoog om landbouhervorming en streeksoutonomie in te stel. Hierdie maatreëls is egter geblokkeer in die Cortes .
Azaña het geglo dat die Katolieke Kerk verantwoordelik was vir Spanje se agterstand. Hy verdedig die uitskakeling van spesiale voorregte vir die Kerk op grond van die feit dat Spanje opgehou het om Katoliek te wees. Azaña is deur die Katolieke Kerk gekritiseer omdat sy nie meer gedoen het om die verbranding van godsdienstige geboue in Mei 1931 te stop nie.
Die mislukte militêre staatsgreep onder leiding van José Sanjurjo op 10 Augustus 1932 het steun vir Azaña se regering gelei. Dit was nou vir hom moontlik om die wetsontwerp op die hervorming van die landbou en die Katalaanse statuut by die Cortes . Die moderniseringsprogram van die Azaña -administrasie is egter ondermyn deur 'n gebrek aan finansiële hulpbronne.
Die verkiesings in November 1933 het die regses beleef CEDA party wen 115 setels terwyl die Sosialistiese Party het slegs 58. CEDA het nou 'n parlementêre alliansie met die Radikale Party gesluit. In die volgende twee jaar het die nuwe administrasie die hervormings wat deur die regering ingestel is, gesloop Manuel Azaña en sy regering.
Dit het gelei tot 'n algemene staking op 4 Oktober 1934 en 'n gewapende opstand in Asturië. Azaña word daarvan beskuldig dat hy hierdie steurnisse aangemoedig het en op 7 Oktober is hy gearresteer en op 'n skip in die hawe van Barcelona geïnterneer. Geen bewyse kon egter teen hom gevind word nie en hy is op 18 Desember vrygelaat.
Azaña is ook daarvan beskuldig dat hy wapens aan die opstandelinge van Asturië verskaf het. In Maart 1935 word die saak in die Cortes bespreek, waar Azaña hom in 'n toespraak van drie uur lank verdedig het. Op 6 April 1935 het die Tribunaal van Grondwetlike Waarborge Azaña vrygespreek.
Op 15 Januarie 1936 Manuel Azaña het gehelp om 'n koalisie van partye op die politieke linkerkant te stig om die nasionale verkiesings wat die volgende maand sou plaasvind, te beveg. Dit het die Sosialistiese Party (PSOE), Kommunistiese Party (PCE), Esquerra Party en die Republikeinse Unie Party .
Die Gewilde Front , soos die koalisie bekend geword het, bepleit die herstel van Katalaans outonomie, amnestie vir politieke gevangenes, agrariese hervorming, 'n einde aan politieke swartlyste en die betaling van skadevergoeding vir eienaars van eiendom wat tydens die opstand van 1934 gely het. Anargiste het geweier om die koalisie te ondersteun en mense aangemoedig om nie te stem nie.
Regse groepe in Spanje die Nasionale Front gevorm. Dit het die CEDA en die Carliste . Die Falange Española het nie amptelik aangesluit nie, maar die meeste van die lede ondersteun die doelstellings van die Nasionale Front.
Die Spaanse volk het op Sondag 16 Februarie 1936 gestem. Uit 'n moontlike 13,5 miljoen kiesers het meer as 9 870 000 deelgeneem aan die 1936 Algemene Verkiesing . 4,654,116 mense (34,3) het vir die Volksfront gestem, terwyl die Nasionale Front 4,503,505 (33,2) gekry het en die middelpartye 526,615 (5,4). Die Gewilde Front, met 263 sitplekke uit die 473 in die Cortes die nuwe regering gevorm.
Die Volksfront-regering het die konserwatiewes onmiddellik ontstel deur alle linkse politieke gevangenes vry te laat. Die regering het ook landbouhervormings ingestel wat die landelike aristokrasie gestraf het. Ander maatreëls sluit in die oordrag van regse militêre leiers, soos Francisco Franco na poste buite Spanje, wat die Falange Española en die verleen van politieke en administratiewe outonomie in Katalonië.
In Februarie 1936 sluit Franco aan by ander Spaanse weermagoffisiere, soos Emilio Mola , Juan Yague , Gonzalo Queipo de Llano en José Sanjurjo , deur te praat oor wat hulle moet doen oor die Volksfront -regering. Mola het die leier van hierdie groep geword, en Franco was in hierdie stadium nie bereid om hom ten volle te verbind tot enige moontlike opstand nie.
As gevolg van die regering se beleid het die rykes groot bedrae kapitaal uit die land geneem. Dit het 'n ekonomiese krisis veroorsaak en die waarde van die peseta het gedaal, wat handel en toerisme skade berokken. Met stygende pryse het werkers hoër lone geëis. Hierdie situasie het gelei tot 'n reeks stakings in Spanje.
Op 10 Mei 1936 het die konserwatiewe Niceto Alcala Zamora is as president afgedank en deur die linkse vervang Manuel Azaña . Kort daarna het die Spaanse weermagoffisiere begin beplan om die Gewilde Front regering.
President Manuel Azaña aangestel Diego Martinez Barrio as premier op 18 Julie 1936 en hom gevra om met die rebelle te onderhandel. Hy het gekontak Emilio Mola en het hom die pos van minister van oorlog in sy regering aangebied. Hy het geweier en toe Azaña besef dat die nasionaliste nie 'n kompromie wil aangaan nie, het hy Martinez Barrio ontslaan en hom vervang met José Giral . Om die Volksfront-regering te beskerm, het Giral bevele gegee om wapens te versprei aan linkse organisasies wat die militêre opstand teëgestaan ​​het.
Algemeen Emilio Mola het op 19 Julie 1936 sy opstandverkondiging in Navarra uitgereik. Die staatsgreep het sleg begin José Sanjurjo sterf in 'n lugongeluk op 20 Julie. Die opstand was 'n mislukking in die meeste dele van Spanje maar Mola se magte was suksesvol op die Kanariese Eilande, Marokko, Sevilla en Aragon. Francisco Franco , nou bevelvoerder van die Weermag van Afrika , het by die opstand aangesluit en Suid -Spanje begin verower.
Manuel Azaña het geen begeerte gehad om die hoof van 'n regering te wees wat 'n ander groep Spanjaarde militêr probeer verslaan nie. Hy het probeer bedank, maar is oortuig om aan te bly by die Sosialistiese Party en Kommunistiese Party wat gehoop het dat hy die beste persoon was om buitelandse regerings te oorreed om nie die militêre opstand te ondersteun nie.
Mans kom uit 'n verskeidenheid linkse groepe, maar die Internasionale brigades is byna altyd gelei deur kommuniste. Dit het probleme met ander Republikeinse groepe, soos die Werkersparty van Marxistiese Eenwording (POUM) en die Anargiste .
In 1936 het die Spaanse weermag twee verskillende magte gehad: die Skiereilandse leër en die Weermag van Afrika . Die Skiereilandse leër het 8 851 offisiere en 112 228 man gehad. Dit word beskou as 'n swak opgeleide mag en met die uitbreek van die Spaanse burgeroorlog meer as 40 000 mans was met verlof. Na raming het 4 660 offisiere en 19 000 man by die nasionalistiese magte aangesluit in die stryd met die Republikeine. Van die oorblywende 4,191 offisiere het ongeveer 2 000 die Gewilde Front regering.
Die Weermag van Afrika is beskou as beter as die Skiereilandse leër . Dit het bestaan ​​uit die Spaanse weermag -eenhede in Marokko. In 1936 het die mag 34 047 man getel en bestaan ​​dit uit gereelde Spaanse weermag -eenhede en die Spaanse vreemde legioen.
Op 19 Julie 1936 het generaal Francisco Franco het die bevel oor hierdie mag aangeneem en sy lugbrug na Spanje . Gedurende die eerste twee maande van die oorlog is ongeveer 10 500 man oor die Straat van Gibraltar gevlieg met vliegtuie wat in besit is van die Luftwaffe . Ander het gevolg en die Army of Africa het 'n belangrike rol gespeel in die verkryging van nasionalistiese beheer oor Suidwes-Spanje.
Daar was ook twee interne paramilitêre polisiemagte: die Burgerwag en die Aanrandingswag . Die Burgerwag, 'n elite -paramilitêre polisiemag, het 69 000 mans en beamptes gehad. Daar word beraam dat 42 000 by die nasionaliste aangesluit het en 27 000 by die Gewilde Front regering. Die aanrandingswag het ongeveer 30 000 mans gehad. Hiervan het slegs 3 500 geweier om by die nasionalistiese opstand aan te sluit.
Na raming het die Republikeinse regering die lojaliteit van ongeveer die helfte van die soldate in die Spaanse leër behou. Slegs 'n klein persentasie van die beamptes het egter geweier om met die Nasionalistiese leër . Dit was dikwels lede van die linkse Union Militar Republican Antifascisca (UMRA).
Kort na die uitbreek van die Spaanse burgeroorlog die Republikeinse leër was ongeveer 'n derde groter as die Nationalist Army. Teen die tyd dat die res van die Weermag van Afrika op die vasteland van Spanje aangekom het, was die syfers amper gelyk. In die vroeë stadiums van die oorlog het lede van die Falange Española , Carliste en ander regse politieke partye het by die Nasionalistiese Weermag aangesluit.
Na die eerste paar weke van die oorlog het die nasionalistiese leër in die noorde van Spanje die provinsies Galicië, León, Navarra en groot dele van die ou kastilie en Aragón beheer. In die suide het hulle Cádiz, Sevilla, Córdoba, Granada, Huelva en Cáceres gehou. Oor die algemeen het die nasionaliste ongeveer 'n derde van die land in Spanje beheer.
In die somer van 1936 het generaal Emilio Mola bereken dat die nasionalistiese leër 100,000 in die noordelike sektor en 60,000 in die suide gehad het. Op 26 Augustus 1936 het die nasionalistiese owerhede diensplig ingestel. Dit het hulle in staat gestel om gedurende die volgende ses maande ongeveer 270 000 man te werf.
By die uitbreek van die oorlog Madrid was onder beheer van die Gewilde Front regering. Emilio Mola en Francisco Franco was angstig om die hoofstad van Spanje so gou as moontlik. Die eerste bomaanvalle deur die nasionalistiese lugmag het op 28 Augustus 1936 begin.
In September 1936 het luitenant -kolonel Walther Warlimont van die Duitse algemene staf aangekom as die Duitse bevelvoerder en militêre adviseur van generaal Francisco Franco . Die volgende maand stel Warlimont voor dat 'n Duitser Condor Legioen gevorm moet word om te veg in die Spaanse burgeroorlog .
Die aanvanklike mag bestaan ​​uit 'n bomwerpersgroep van drie eskaders Ju-52-bomwerpers 'n vegtergroep met drie eskaders van He-51-vegters 'n verkenningsgroep met twee eskaders van He-99 en He-70 verkenningsbomwerpers en 'n watervliegtuig eskader van He-59 en He-60 vlotvliegtuie.
Algemeen Hugo Sperrle is aangestel as bevelvoerder van die Condor Legioen in November 1936. Sy stafhoof was Wolfram von Richthofen , die neef van die Eerste Wêreldoorlog vlieënde aas, Manfred von Richthofen . Wilhelm von Thoma was in beheer van alle Duitse grondtroepe in die oorlog. Die Condor Legion was aanvanklik toegerus met ongeveer 100 vliegtuie en 5,136 man, maar teen die einde van die oorlog het meer as 19,000 Duitsers saam met die nasionalistiese leër geveg.
Badajoz , 'n Spaanse provinsie op die grens met Portugal , is beheer deur die Republikeinse leër gedurende die vroeë dae van die Spaanse burgeroorlog . Algemeen Juan de Yagüe en 3 000 troepe het Badajoz City aangeval, in Augustus 1936. Bitter straatgevegte het plaasgevind toe die Nasionalistiese leër die stad binnegekom. Verliese was aan beide kante swaar en toe die nasionaliste die beheer oor Badajoz neem, word beweer dat hulle ongeveer 1800 mense vermoor het. Hy het ook sy troepe aangemoedig om ondersteuners van die Gewilde Front regering. As gevolg hiervan het Yagüe bekend gestaan ​​as "The Butcher of Badajoz".
By die uitbreek van die Spaanse burgeroorlog die president Antonio Salazar van Portugal het die nasionaliste onmiddellik ondersteun in die stryd teen die Gewilde Front regering in Spanje . Salazar was bang dat as die Republikeine die oorlog wen, sy eie outoritêre regering bedreig sou word.
Salazar, bekommerd oor die uitwerking van die gebeure Spanje in sy land sou hê, 'n nuwe burgermag gestig wat as hulppolisie kan dien. Hierdie nuwe polisiemag het dissidente gearresteer en polities onbetroubare mense uit onderwys- en regeringsinstellings verwyder. Salazar se polisie het ook ondersteuners van die Gewilde Front regering wat in Portugal woon. Hy het ook die Portugese grens vir Republikeine verseël.
Hoewel hy onder aansienlike druk gekom het van Brittanje en Frankryk , Het Salazar geweier dat internasionale waarnemers aan die grens tussen Portugal en Spanje gestasioneer word. Amptelik het hy beweer dat dit 'n skending van die soewereiniteit van Portugal sou wees, terwyl hy in werklikheid nie wou hê dat die wêreld moes weet van die groot hoeveelhede militêre hulp wat die Spanje .
In September 1936 stel president Azaña die linkse sosialis aan, Francisco Largo Caballero as premier. Largo Caballero het ook die belangrike rol van oorlogsminister oorgeneem. Largo Caballero het twee linkse radikale by sy regering ingebring, Angel Galarza (minister van binnelandse sake) en Alvarez del Vayo (minister van buitelandse sake). Hy het ook vier anargiste ingesluit, Juan Garcia Oliver (Geregtigheid), Juan López Sánchez (Handel), Federica Montseny (Gesondheid) en Juan Peiró (Nywerheid) en twee regse sosialiste, Juan Negrin (Finansies) en Indalecio Prieto (Navy en Air) in sy regering. Largo Caballero het ook twee ministeries aan die Kommunistiese Party (PCE) : Jesus Hernández (Onderwys) en Vicente Uribe (Landbou).
Nadat hy die mag oorgeneem het Francisco Largo Caballero konsentreer op die wen van die oorlog en volg nie sy beleid van sosiale revolusie nie. In 'n poging om die steun van buitelandse regerings te verkry, kondig hy aan dat sy administrasie 'nie veg vir sosialisme nie, maar vir demokrasie en grondwetlike bewind'.
Largo Caballero het veranderinge aangebring wat die linkerkant ontstel het Spanje . Dit sluit in diensplig, die herinvoering van geledere en kentekens in die milisie en die afskaffing van werkers- en soldaatrade. Hy het ook 'n nuwe polisiemag gestig, die National Republican Guard. Hy het ook ingestem vir Juan Negrin om beheer oor die Carabineros te kry.
Einde September 1936 het die generaals wat by die militêre opstand betrokke was tot die gevolgtrekking gekom dat Francisco Franco bevelvoerder van die moet word Nasionalistiese leër . Hy is ook as staatshoof aangestel. Algemeen Emilio Mola het ingestem om onder hom te dien en is in beheer van die Army of the North geplaas.
Franco het nou al sy belangrikste mededingers vir die leiding van die nasionalistiese magte begin verwyder. Sommige is in ballingskap gedwing en niks is gedoen om te help red nie José Antonio Primo de Rivera uit gevangenskap. Toe José Antonio egter in November 1936 deur die Republikeine geskiet is, het Franco sy dood uitgebuit deur hom 'n mitologiese heilige van die fascistiese beweging te maak.
Teen 1 November 1936 het 25 000 nasionalistiese troepe onder generaal Jose Varela die westelike en suidelike voorstede van Madrid bereik. Vyf dae later het hy by hom aangesluit deur generaal Hugo Sperrle en die Condor Legioen . Dit het die beleg van Madrid begin, wat byna drie jaar lank sou duur.
Francisco Largo Caballero en sy regering besluit om te vertrek Madrid op 6 November 1936. Hierdie besluit is gekritiseer deur die vier anargiste in sy kabinet wat die verlaat van die hoofstad as lafhartigheid beskou het. Aanvanklik het hulle geweier om te gaan, maar is uiteindelik oorgehaal om na te gaan Valencia met die res van die regering.
Largo Caballero aangestel as generaal José Miaja as bevelvoerder van die Republikeinse leër in Madrid. Hy is opdrag gegee om 'n Junta de Defensa (Verdedigingsraad) op te stel, bestaande uit al die partye van die Gewilde Front , en om Madrid "ten alle koste" te verdedig. Hy is bygestaan ​​deur sy stafhoof, Vicente Rojo .
Miaja se taak is gehelp deur die aankoms van die Internasionale brigades . Die eerste eenhede het Madrid op 8 November bereik. Onder leiding van die Sowjet -generaal, Emilo Kléber , sou die 11de Internasionale Brigade 'n belangrike rol speel in die verdediging van die stad. Die Thaelmann Bataljon , 'n vrywillige eenheid wat hoofsaaklik bestaan ​​het uit lede van die Duitse Kommunistiese Party en die Britse Kommunistiese Party, is ook ontplooi om die stad te verdedig.
Op 14 November Buenaventura Durruti in Madrid aangekom van Aragón met sy Anargistiese brigade . Binne 'n week nadat hy aangekom het, is Durruti dood terwyl hy aan die buitewyke van die stad geveg het. Durruti se ondersteuners in die CNT was vinnig om te kla dat hy deur lede van die Kommunistiese Party (PCE) .
Op 13 Desember 1936 het die nasionaliste probeer om die pad Madrid-La Coruna in die noordooste van Madrid . Na groot verliese is die offensief oor Kersfees tot 'n einde gebring. Op 5 Januarie 1937 is die aanval hervat. Gedurende die volgende vier dae het die nasionalis tien kilometer pad gekry en ongeveer 15 000 man verloor. Die Internasionale brigades , wat die pad verdedig het, het tydens hierdie geveg ook groot verliese gely.
In Desember 1936, Benito Mussolini het ook begin om die nasionaliste van manne en toerusting te voorsien. Dit het 30 000 mans van die Blou hemde milisie en 20 000 soldate wat saam met die Italiaanse leër . In Maart 1937 is hierdie mans opgeneem in die Italiaanse korps (CTV).
Na versuim om te neem Madrid deur frontale aanranding Generaal Francisco Franco het bevel gegee dat die pad wat die stad met die res van die Republikeinse Spanje verbind het, gesny moet word. 'N Nasionalistiese mag van 40 000 mans, insluitend mans uit die Weermag van Afrika , het die Jaramarivier op 11 Februarie.
Algemeen José Miaja drie gestuur Internasionale brigades insluitend die Dimitrov Bataljon en die Britse bataljon na die Jarama -vallei om die voorskot te blokkeer. Op 12 Februarie, by wat bekend gestaan ​​het as Suicide Hill, het die Republikeine swaar ly. Tom Winteringham , die Britse bevelvoerder, was genoodsaak om terug te keer na die volgende rant. Die nasionalis vorder toe op Suicide Hill en word toe deur die Republikeinse vuurwapen geskiet.
Aan die regterflank dwing die nasionaliste egter die Dimitrov Bataljon om terug te trek. Dit het die nasionaliste in staat gestel om die Britse bataljon . Onder groot vuur moes die Britte, nou slegs 160 uit die oorspronklike 600, verdedigingsposisies langs 'n versonke pad vestig. Onwillig om weer aan te val, die Nasionalistiese leër teruggetrek.
Algemeen Francisco Franco onder druk gekom het van Adolf Hitler en Benito Mussolini om 'n vinnige oorwinning te behaal deur te neem Madrid . Uiteindelik het hy besluit om 30 000 Italianers en 20 000 legioenen te gebruik om Guadalajara, 40 kilometer noordoos van die hoofstad, aan te val. Op 8 Maart het die Italiaanse korps neem Guadalajara en begin vinnig na Madrid beweeg. Vier dae later het die Republikeinse leër met Sowjet-tenks teenaanval. Die Italianers het groot verliese gely en diegene wat nog oor was, moes op 17 Maart terugtrek. Die Republikeine het ook dokumente vasgelê wat bewys het dat die Italianers gewone soldate was en nie vrywilligers nie. Die nie-intervensiekomitee het egter geweier om die getuienis te aanvaar en die Italiaanse regering het met vrymoedigheid aangekondig dat geen Italiaanse soldate teruggetrek sal word totdat die Nasionalistiese leër was oorwinnaar.
Op 19 April 1937 dwing Franco die eenwording van die Falange Española en die Carliste saam met ander klein regse partye om die Falange Española Tradicionalista te vorm. Franco het homself toe aangestel as leier van die nuwe organisasie. Die nabootsing van die taktiek van Adolf Hitler in Nazi -Duitsland , reuse plakkate van Franco en die dooie José Antonio is vertoon saam met die slagspreuk, "Een staat! Een land! Een hoof! Franco! Franco! Franco!" oral in Spanje.
Francisco Largo Caballero het onder toenemende druk gekom deur die Kommunistiese Party om sy lede tot senior poste in die regering te bevorder. Hy het ook hul eise geweier om die Werkerspartytjie (POUM) in Mei 1937. Die kommuniste het hulle nou aan die regering onttrek. In 'n poging om 'n koalisieregering te handhaaf, het president Manuel Azaña het Largo Caballero afgedank en gevra Juan Negrin om 'n nuwe kabinet te vorm.
Negrin het nou begin om lede van die Kommunistiese Party (PCE) na belangrike militêre en burgerlike poste. Dit was onder meer Marcelino Fernandez, 'n kommunis, aan die hoof van die Carabineros. Kommuniste het ook beheer oor propaganda, finansies en buitelandse sake gekry. Die sosialis, Luis Araquistain , beskryf Negrin se regering as die "mees siniese en despotiese in die Spaanse geskiedenis."
Gedurende die Spaanse burgeroorlog die Nasionale Konfederasie van Trabajo (CNT), die Federación Anarquista Ibérica (FAI) en die Werkerspartytjie (POUM) 'n belangrike rol gespeel in hardloop Barcelona . Dit het hulle in konflik gebring met ander linkse groepe in die stad, waaronder die Vakbondgeneraal de Trabajadores (UGT), die Katalaanse Sosialistiese Party (PSUC) en die Kommunistiese Party (PCE).
Op 3 Mei 1937 beveel die polisiehoof, Rodriguez Salas, die Burgerwag en die Aanrandingswag om die Telefoonbeurs, wat sedert die begin van die CNT bedryf is, oor te neem Spaanse burgeroorlog . Lede van die CNT in die telefoonwisselaar was gewapen en wou nie die gebou prysgee nie. Lede van die CNT , FAI en POUM het daarvan oortuig dat dit die begin was van 'n aanval op hulle deur die UGT , PSUC en die PCE en daardie nag is versperrings regoor die stad gebou.
Die geveg het op 4 Mei uitgebreek. Later die dag het die anargisties predikante, Federica Montseny en Juan Garcia Oliver , het in Barcelona aangekom en probeer om 'n skietstilstand te beding. Toe dit onsuksesvol blyk te wees, Juan Negrin , Vicente Uribe en Jesus Hernández aangeroep Francisco Largo Caballero om regeringstroepe te gebruik om die stad oor te neem. Largo Caballero het ook onder druk gekom van Luis Companys om hierdie aksie nie uit te voer nie, uit vrees dat dit die Katalaanse outonomie sou skend.
Op 6 Mei vermoor doodsgroepe 'n aantal prominente anargiste in hul huise. Die volgende dag meer as 6 000 Aanrandingswagte aangekom van Valencia en geleidelik beheer geneem Barcelona . Na raming is ongeveer 400 mense dood tydens wat bekend geword het as die Mei Onluste .
Hierdie gebeure in Barcelona het die Gewilde Front regering. Kommunistiese lede van die kabinet was baie krities oor die weg Francisco Largo Caballero Mei -onluste hanteer. President Manuel Azaña het ingestem en op 17 Mei het hy gevra Juan Negrin 'n nuwe regering te vorm. Negrin was 'n kommunistiese simpatiseerder en vanaf hierdie datum Joseph Stalin meer beheer oor die beleid van die Republikeinse regering verkry
Negrin se regering het nou probeer om die Anargistiese brigades onder die beheer van die Republikeinse leër . Aanvanklik het die Anargosindikaliste verset en probeer om hegemonie oor hul eenhede te behou. Dit was onmoontlik toe die regering die besluit geneem het om slegs milisies te betaal en te voorsien wat hulle aan verenigde bevel en struktuur onderwerp het.
Negrin het ook begin om lede van die Kommunistiese Party (PCE) na belangrike militêre en burgerlike poste. Dit was onder meer Marcelino Fernandez, 'n kommunis, aan die hoof van die Carabineros. Kommuniste het ook beheer oor propaganda, finansies en buitelandse sake gekry. Die sosialis, Luis Araquistain , beskryf Negrin se regering as die "mees siniese en despotiese in die Spaanse geskiedenis."
In die Asturias -veldtog in September 1937, Adolf Galland van die Condor Legioen eksperimenteer met nuwe bombarderingstaktieke. Dit het bekend geword as tapytbomaanval (om alle bomme tegelykertyd uit elke vliegtuig op die vyand te laat val vir maksimum skade).
In April 1938 het die Nasionalistiese leër breek deur die Republikeinse verdediging en bereik die see. Algemeen Francisco Franco het sy troepe nou na Valencia verplaas met die doel om te omsingel Madrid en die sentrale voorkant.
Juan Negrin , in 'n poging om die druk op die Spaanse hoofstad te verlig, beveel 'n aanval oor die vinnig vloeiende Ebro. Algemeen Juan Modesto , 'n lid van die Kommunistiese Party (PCE) , is in beheer van die offensief geplaas. Meer as 80 000 Republikeinse troepe, insluitend die 15de Internasionale Brigade en die Britse bataljon , het op 25 Julie begin om die rivier in bote oor te steek. Die mans beweeg toe vorentoe na Corbera en Gandesa.
Op 26 Julie het die Republikeinse leër probeer om Hill 481, 'n sleutelposisie by Gandesa, vas te vang. Hill 481 was goed beskerm met doringdraad, loopgrawe en bunkers. Die Republikeine het groot slagoffers gely en is na ses dae gedwing om terug te trek na Hill 666 op die Sierra Pandols. Dit het die heuwel suksesvol verdedig teen 'n nasionalistiese offensief op 23 September, maar weer is groot getalle dood.
Die volgende dag, Juan Negrin , hoof van die Republikeinse regering, aangekondig dat die Internasionale brigades sou eensydig aan onttrek word Spanje . Daardie aand trek die vrywilligers terug oor die Ebro -rivier en begin hulle reis uit die land.
Die res van die Republikeinse leër gebly en moes deurlopende aanvalle van die Condor Legioen . Algemeen Gonzalo Queipo de Llano het ook 500 kanonne na vore gebring wat gemiddeld 13 500 rondtes per dag op die Republikeine afgevuur het. Teen die middel van November moes die Republikeine terugtrek.
Tydens die slag van Ebro het die Nasionalistiese leër 6 500 doodgemaak en bykans 30 000 gewondes. Dit was die ergste slagoffers van die oorlog, maar dit het uiteindelik vernietig Republikeinse leër as 'n effektiewe vegmag.
Juan Negrin probeer om die steun van Westerse regerings te verkry deur sy plan om die nywerheidsontwikkeling te ontkoppel, bekend te maak. Op 1 Mei 1938 publiseer Negrin 'n program van dertien punte wat die belofte van volle burgerlike en politieke regte en godsdiensvryheid insluit.
In Augustus 1938 het president Manuel Azaña gepoog het om te verdryf Juan Negrin . Hy het egter nie meer die mag gehad wat hy eens gehad het nie en met die steun van die kommuniste in die regering en gewapende magte kon Negrin oorleef.
Op 26 Januarie 1939 val Barcelona op die Nasionalistiese leër . Azaña en sy regering verhuis nou na Perelada, naby die Franse grens. Terwyl die nasionalistiese magte steeds vorder, het Azaña en sy kollegas ingegaan Frankryk .
Op 27 Februarie 1939 het die Britse premier, Neville Chamberlain erken die nasionalistiese regering onder leiding van generaal Francisco Franco . Later daardie dag Manuel Azaña uit die amp bedank en verklaar dat die oorlog verlore was en dat hy nie wou hê dat Spanjaarde nuttelose opofferings moes maak nie.
Juan Negrin nou bevorder kommunistiese leiers soos Antonio Cordon , Juan Modesto en Enrique Lister na senior poste in die weermag. Segismundo Casado , bevelvoerder van die Republikeinse leër van die sentrum, het nou oortuig geword dat Negrin 'n kommunistiese staatsgreep beplan. Op 4 Maart het Casedo, met die steun van die sosialistiese leier, Julián Besteiro en ontnugterde anargistiese leiers, het 'n anti-Negrin National Defense Junta gestig.
Op 6 Maart José Miaja in Madrid by die opstand aangesluit deur die arrestasie van Kommuniste in die stad. Negrin, op die punt om na Frankryk te vertrek, beveel Luis Barceló , bevelvoerder van die Eerste Korps van die Army of the Center, om beheer oor die hoofstad te probeer herwin. Sy troepe het Madrid binnegekom en daar was etlike dae in die stad hewige gevegte. Anargiste troepe onder leiding van Cipriano Mera , daarin geslaag om die Eerste Korps te verslaan en Barceló is gevange geneem en tereggestel.
Segismundo Casado het nou probeer om 'n vredesooreenkoms met generaal te beding Francisco Franco . Hy het egter geweier om 'n onvoorwaardelike oorgawe te eis. Lede van die Republikeinse leër nog lewendig gelaat, was nie meer bereid om te veg nie en die Nasionalistiese leër ingeskryf Madrid feitlik onbestrede op 27 Maart. Vier dae later Francisco Franco het die einde van die Spaanse burgeroorlog aangekondig.
vir iemand wat nooit eintlik in die Eerste Wêreldoorlog of die Spaanse Burgeroorlog geveg het nie. Die logistiek van troepebewegings, die paniek van soldate en vlugtende kleinboere, die kontras tussen die natuurskoon van die platteland en die ruïnesoorlog: toe Hemingway met 'n groot doek gewerk het, was hy die doeltreffendste. Die beskuldiging, die gewondes op brakke, die karavane van vragmotors wat deur die berge beweeg Afskeid van wapens, het 'n onduidelike, Goyaeske duidelikheid:
Vir wie die klok lui het Hemingway 'n held van links in Spanje gemaak, maar hy was 'n te slim kunstenaar om 'n partydige boek te skryf. Die fascistiese luitenant wat die heuwel bestorm, kry gelyke tyd om te tob oor hoe oorlog die hel is, en wanneer Jordan op die laaste bladsy sterf agter 'n boom, 'n masjiengeweer gereed om 'n paar fasciste saam te neem, wie moet ry in die oog, maar dieselfde luitenant. Mans is mans, en beide kante ly ewe veel: 'n gekke waarheid, miskien, maar 'n diepgaande waarheid.
Die aktiewe deelnemers aan die oorlog het die hele spektrum van die politieke standpunte en ideologieë van die tyd gedek. Die nasionalistiese kant het die fasciste van die Falange, Carlist en Legitimistiese monargiste en Spaanse nasionaliste en die meeste konserwatiewes ingesluit. Aan die Republikeinse kant was die meeste liberale, Baskiese en Katalaanse nasionaliste, sosialiste, Stalinistiese en Trotskistiese kommuniste en anargiste van uiteenlopende ideologieë.
Om die uiteensetting op 'n ander manier te bekyk, het die nasionaliste die meerderheid van die Katolieke geestelikes en praktiserende Katolieke (buite die Baskiese streek), belangrike elemente van die weermag, die meerderheid grondeienaars en baie sakelui ingesluit. Die Republikeine het die meeste stedelike werkers, kleinboere en 'n groot deel van die geleerde middelklas ingesluit, veral diegene wat nie entrepreneurs was nie.
Die leiers van die opstand was die generaals Francisco Franco, Emilio Mola en José Sanjurjo. Sanjurjo was die onbetwiste leier van die opstand, maar hy is op 20 Julie in 'n vliegtuigongeluk dood toe hy na Spanje sou gaan om beheer oor die rebelle te neem. Franco, die algemene bevelvoerder van die Spaanse leër sedert 1933 en reeds 'n bekende pro-fascist, vlieg van die Kanariese Eilande na die Spaanse kolonies in Marokko en neem daar bevel. Gedurende die oorblywende drie jaar van die oorlog was Franco 'n effektiewe bevelvoerder van al die nasionaliste, en hy het onbeskaamd gebeure gereël (insluitend die toewysing van missies aan politieke teenstanders wat hulle waarskynlik sou laat doodmaak) sodat daar aan die einde van die oorlog geen opposisie sou wees nie aan sy heerskappy.
Een van die belangrikste motiewe wat tydens die aanvanklike nasionalistiese opstand beweer is, was om die antiklerikalisme van die Republikeinse regime te konfronteer en die Rooms -Katolieke Kerk te verdedig, wat bekritiseer is vir sy steun aan die monargie en wat baie aan die Republikeinse kant die skuld vir die siektes van die land. In die openingsdae van die oorlog is kerke, kloosters en ander godsdienstige geboue verbrand sonder optrede van die Republikeinse owerhede om dit te voorkom. Artikels 24 en 26 van die Grondwet van die Republiek verbied die Jesuïete, wat baie van die nasionaliste diep aanstoot gegee het. Ten spyte van hierdie godsdienstige aangeleenthede, was die Baskiese nasionaliste, wat byna almal by die Republiek was, grotendeels katolieke. Johannes Paulus II het onlangs verskeie van hierdie martelare van die Spaanse burgeroorlog heilig verklaar, vermoor omdat hulle priesters of nonne was.
Die opstand is teenstaan ​​deur die regering (met die troepe wat lojaal gebly het), sowel as deur sosialistiese, kommunistiese en anargistiese groepe. Die Europese moondhede soos Brittanje en Frankryk was amptelik neutraal, maar het steeds 'n wapenembargo op Spanje ingestel en het die anti-fascistiese deelname van hul burgers aktief ontmoedig. Beide die fascistiese Italië onder Benito Mussolini en Nazi -Duitsland het die embargo oortree en troepe (Corpo Truppe Volontari en Legión Cóndor) en wapens gestuur om Franco te ondersteun. Daarbenewens was daar 'n paar vrywillige troepe uit ander nasies wat met die nasionaliste geveg het, soos Eoin O'Duffy van Ierland.
Die Republikeine het beperkte steun ontvang van die Sowjetunie sowel as van vrywilligers uit baie lande, gesamentlik bekend as die Internasionale Brigades. Amerikaanse vrywilligers het die Abraham Lincoln Brigade gestig en Kanadese het die Mackenzie-Papineau Bataljon (die "Mac-Paps") gevorm. Onder die meer bekende buitelanders wat deelgeneem het aan die pogings teen die fasciste was Ernest Hemingway en George Orwell, wat verder geskryf het oor sy ervarings in Hulde aan Katalonië . Hemingway se roman For Who the Bell Tolls is geïnspireer deur sy ervarings in Spanje. Norman Bethune gebruik die geleentheid om die spesiale vaardighede van die slagveldgeneeskunde te ontwikkel. As toevallige besoeker het Errol Flynn 'n valse verslag van sy dood aan die slagveld gebruik om sy flieks te bevorder.
Alhoewel die nasionaliste openlike hulp ontvang het in die vorm van wapens en troepe uit Duitsland en Italië, het die Republikeine geen hulp van enige groot wêreldmoondhede ontvang nie (bv. Brittanje of Frankryk of die Verenigde State). Baie van hierdie moondhede beoefen nog steeds 'n beleid van versoening teenoor fascistiese regimes, of hulle beskou sosiale revolusionêre elemente binne die anti-fascistiese magte met afkeer, of hulle glo dat die Republikeine kommuniste is.
Duitsland het die oorlog as 'n toetsveld gebruik vir vinniger tenks en vliegtuie wat destyds net beskikbaar was. Die Messerschmitt Me-109-vegvliegtuig en Junkers Ju 52 vervoer/bomwerper is albei in die Spaanse burgeroorlog gebruik. Boonop is die Sowjet-I-15-vegvliegtuig en I-16-vegvliegtuie gebruik. Die Spaanse burgeroorlog was ook 'n voorbeeld van 'n totale oorlog, waar die bombardement van die Baskiese stad Guernica deur die Legión Cóndor, soos uitgebeeld deur Pablo Picasso in Guernica, episodes van die Tweede Wêreldoorlog, soos die bomaanval op Brittanje deur die Nazi's, voorspel het. en die bombardement van Dresden deur die Geallieerdes.
Vier Italiaanse soldate wat in 1935, tydens die Tweede Italo-Abessiniese Oorlog, in Ethiopië mik. Italiaanse magte onder Mussolini het Ethiopië binnegeval en geannekseer en dit saam met Eritrea in 'n kolonie met die naam Italiaanse Oos -Afrika gevou. (LOC) #
Italiaanse troepe hef die Italiaanse vlag oor Macalle, Ethiopië in 1935. Keiser Haile Selassie doen 'n beroep op die Volkebond om hulp, en onbeantwoord word, en Italië kry grootliks 'n vrye hand om te doen soos hy wil in Oos -Afrika. (LOC) #
In Spanje leer lojalistiese soldate teikenpraktyk aan vroue wat op 2 Junie 1937 leer om die stad Barcelona te verdedig teen die fascistiese rebelle troepe van generaal Francisco Franco tydens die Spaanse burgeroorlog (AP Foto) #
Driehonderd fascistiese opstandelinge is dood op hierdie ontploffing in Madrid, Spanje, onder die vyf verdiepings lange Casa Blanca-gebou, op 19 Maart 1938. Loyaliste van die regering het 600 meter oor 'n tydperk van ses maande in 'n tonnel gelê om die landmyn wat die ontploffing veroorsaak het, te lê. (AP Foto) #
'N Opstandige vegter gooi 'n handgranaat oor 'n doringdraadheining en na lojalistiese soldate met masjiengewere wat op 12 September 1936 in Burgos, Spanje, brand. (AP Foto) #
Duits-vervaardigde Stuka-duikbomwerpers, deel van die Condor Legion, vlieg bo Spanje op 30 Mei 1939, tydens die Spaanse Burgeroorlog. Die swart-en-wit "X" op die stert en vlerke is Saint Andrew's Cross, die kentekens van Franco se Nationalist Air Force. Die Condor Legion was saamgestel uit vrywilligers van die Duitse weermag en lugmag. (AP Foto) #
Die omstandighede wat tot die Spaanse burgeroorlog gelei het, ontwikkel al jare. In 1923 het 'n staatsgreep generaal Miguel Primo de Rivera as virtuele diktator van Spanje gevestig, hoewel koning Alfonzo XIII die koninklike boegbeeld bly. Maar teen 1930 het toenemende verset teen de Rivera se regse regering tot sy bedanking gelei. Die jaar daarna het volksverkiesings die monargistiese regering uitgewerp en die abdikasie van koning Alfonso XIII genoodsaak.
Die Tweede Republiek, soos die nuwe Spanje genoem is, het groot politieke onrus ondervind, terwyl faksies baklei het oor hoeveel hervorming en in watter tempo daar moet plaasvind. 'N Koalisie van linkse partye het saamgespan om die parlement te oorheers en 'n beroep op groot maatskaplike hervormings gedoen. Maar mededingende konserwatiewe faksies in Spanje bedreig die los vakbond voortdurend, en oor die volgende paar jaar het die politieke situasie toenemend gepolariseer geraak.
Teen die verkiesing van 1936 het die Volksfrontparty lede van die linkerkant verenig en die verkiesing gewen. Maar vyf maande later, op 18 Julie, het 'n rebellie onder weermag -eenhede uitgebreek, wat die begin van die Spaanse burgeroorlog was. Die regse generaals, onder leiding van generaal Francisco Franco, het 'n militêre staatsgreep geloods om die verkose parlement omver te werp.
Namate die burgeroorlog aangestap het, het Hitler en Mussolini 'n ooreenkoms met Franco gesluit. In ruil vir groot hoeveelhede ystererts, koper en ander grondstowwe - hulpbronne vir hul groeiende oorlogsmasjien - sou hulle Franco die nodige steun verleen om die Baskiese hawe van Bilbao, 'n strategiese toegangspoort tot die skeepsbou en swaar nywerheidsgeriewe van die noorde. Met hul steun het Franco beheer oor meer en meer Spaanse gebied geneem.
Republikeinse magte het heroïese opposisie getoon, maar hul voorraad was beperk, hul wapens verouderd en hul internasionale steun het hak. In 'n poging om die burgeroorlog in toom te hou, het Frankryk, Engeland en die Verenigde State 'n omstrede nie-ingrypingsverdrag onderteken, wat die Republiek se hulp geweier het.
Ondanks die onbeperkte hulpbronne van sy fascistiese bondgenote, kon Franco nie die lewendige verset in die bergagtige Baskiese streek in Noord -Spanje verbreek nie. Hy wend hom weer tot Hitler om die jongste bomwerpers en vegters van die Fuhrer te leen. Hierdie mag sou bekend staan ​​as die 'Condor Legion'.
Vliegtuie was nog in hul kinderskoene toe hulle die eerste keer in die Eerste Wêreldoorlog gebruik is. Die brose, met tweedeklap bedekte tweedekker speel slegs 'n marginale rol in verkenning, af en toe hondegevegte of teistering van vyandelike infanterie met ligte masjiengeweer en handgranate. Maar in die 1920's en 30's was daar groot vooruitgang op die gebied van lugvaart, en tesame met verbeterde tegnologie het nuwe militêre strategieë ontstel.
In 1935 publiseer die Duitse generaal Erich Ludendorff Die Totale Krieg (Die totale oorlog) waarin hy die standpunt gestel het dat niemand in die oorlog onskuldig is nie, almal is 'n vegter en almal 'n teiken, soldaat en burger. Die Italiaanse generaal Giulio Douhet het verder gesuggereer dat 'n vyand se moreel verpletter kan word deur terreur wat deur die lug afgelewer word. Sulke teorieë het die nuwe Fuhrer van Nazi -Duitsland gefassineer, maar hulle moes getoets word. Dit lyk asof Spanje die perfekte laboratorium was.
Die bevelvoerder van die Condor -legioen was luitenant -kolonel Wolfram von Richthofen, neef van Manfred von Richthofen, die berugte Rooi Baron van die Eerste Wêreldoorlog. Dit was Von Richthofen wat Guernica geoormerk het vir bombardement, namens Franco. Presies 15:45, Maandag, 26 April 1937, het die eerste Duitse bomwerper opgestyg. Driekwartier later val die eerste bom op Guernica - 'n direkte treffer op die plein in die middestad, 'n volle kwartmyl van die doelbrug af.
Talle gesinne word op 9 Desember 1936 ondergronds op 'n metro -platform in Madrid kom skuil terwyl bomme deur Franco neergegooi word
rebelle vliegtuie oorhoofse. (AP Foto)
Lugbom op Barcelona in 1938 deur Franco se nasionalistiese lugmag. In die Spaanse burgeroorlog was sommige van die vroegste uitgebreide gebruik van lugbombardeer van burgerlike teikens, en die ontwikkeling van nuwe terreurbomtegnieke. (Italiaanse lugmag) #
Dit was markdag in Guernica toe die kerkklokke van Santa Maria die middag in 1937 alarm gemaak het. Mense van die omliggende heuwels het op die stadsplein saamgedrom. "Elke Maandag was 'n kermis in Guernica," sê José Monasterio, ooggetuie van die bombardement. "Hulle het aangeval toe daar baie mense was. En hulle het geweet wanneer hul bombardement die meeste sou doodmaak. As daar meer mense is, sou meer mense sterf."
Vir meer as drie uur gooi vyf-en-twintig of meer van Duitsland se bes toegeruste bomwerpers, vergesel deur nog minstens twintig Messerschmitt- en Fiat-vegters, honderdduisend pond hoog-plofbare en brandbomme op die dorp, terwyl dit stadig en stelselmatig gestamp word na puin.
"Ons het in die skuilings weggekruip en gebid. Ek het net daaraan gedink om weg te hardloop, ek was so bang. Ek het nie aan my ouers, ma, huis, niks gedink nie. Ontsnap net. Want gedurende die drie en 'n half uur het ek gedink ek gaan dood. " (ooggetuie Luis Aurtenetxea)
Diegene wat probeer ontsnap het, is deur die masjiengewere van vegvliegtuie afgekap. "Hulle het net heen en weer gegaan, soms in 'n lang ry, soms in noue vorm. Dit was asof hulle nuwe bewegings beoefen het. Hulle moes duisende koeëls afgevuur het." (ooggetuie Juan Guezureya) Die brande wat die stad verswelg het, het drie dae lank gebrand. Sewentig persent van die stad is vernietig. Sestienhonderd burgerlikes - een derde van die bevolking - is dood of gewond.
Die nuus van die bombardement het soos 'n veldbrand versprei. Die nasionaliste ontken onmiddellik enige betrokkenheid, net soos die Duitsers. Maar min is mislei deur Franco se protes teen onskuld. Ten spyte van internasionale verontwaardiging oor die bloedbad, het Von Richthofen in die openbaar beweer dat die teiken 'n brug was oor die Mundaca -rivier aan die rand van die stad, gekies om die vlugtende Republikeinse troepe af te sny. Alhoewel die Condor Legion bestaan ​​uit die beste vlieëniers en vliegtuie van Hitler se ontwikkelende oorlogsmasjien, is daar nie 'n enkele treffer op die vermoedelike teiken of op die treinstasie of op die vuurwapenfabriek in die omgewing nie.
Guernica is die kulturele hoofstad van die Baskiese volk, die setel van hul eeue oue onafhanklikheid en demokratiese ideale. Dit het geen strategiese waarde as 'n militêre teiken nie. 'N Rukkie later is 'n geheime verslag aan Berlyn blootgelê waarin Von Richthofen verklaar: "die gekonsentreerde aanval op Guernica was die grootste sukses," wat die twyfelagtige bedoeling van die missie duidelik gemaak het: die algehele lugaanval is beveel op Franco namens die lewendige Baskiese weerstand teen nasionalistiese magte te verbreek. Guernica het as toetsveld gedien vir 'n nuwe Nazi -militêre taktiek - om 'n burgerbevolking te bombardeer om die vyand te demoraliseer. Dit was moedswillige, mensgemaakte holocaust.
Nota: Op 12 Mei 1999 het die New York Times berig dat die Duitse parlement, na een-en-sestig jaar, in 'n verklaring wat op 24 April 1999 aangeneem is, die burgers van Guernica formeel om verskoning gevra het vir die rol wat die Condor Legion in bombardemente gespeel het. die dorp. Die Duitse regering het ook ingestem om die name van 'n paar Duitse militêre kaserne wat na lede van die Condor -legioen vernoem is, te verander. Daarteenoor is die Spaanse regering nog nooit 'n formele verskoning aan die stad gebied vir watter rol dit ook al in die bombardement gespeel het nie.
Na 'n lugaanval op Madrid van 16 rebellevliegtuie uit Tetuan, Spaans Marokko, vra familielede van diegene wat in verwoeste huise vasgekeer is, nuus van hul geliefdes, 8 Januarie 1937. Die gesigte van hierdie vroue weerspieël die afgryse wat nie-vegters ly in die burgerlike stryd. (AP Foto) #
'N Spaanse rebel wat oorgegee het, word gelei tot 'n opsomming van 'n krygshof, soos gewilde voorste vrywilligers en burgerlike wagte, 27 Julie 1936, in Madrid, Spanje. (AP Foto) #
Namate die burgeroorlog gevorder het, het Hitler en Mussolini 'n ooreenkoms met Franco gesluit. In ruil vir groot hoeveelhede ystererts, koper en ander grondstowwe - hulpbronne vir hul groeiende oorlogsmasjien - sou hulle Franco die nodige steun verleen om die Baskiese hawe van Bilbao te neem en vas te hou, 'n strategiese poort na die skeepsbou en swaar nywerheidsfasiliteite die noorde. Met hul steun het Franco beheer oor meer en meer Spaanse gebied geneem.
Republikeinse magte het heroïese opposisie getoon, maar hul voorraad was beperk, hul wapens verouderd en hul internasionale steun het hak. In 'n poging om die burgeroorlog in toom te hou, het Frankryk, Engeland en die Verenigde State 'n omstrede nie-intervensie-verdrag onderteken, wat die Republiek se hulp geweier het.
Vliegtuie was nog in hul kinderskoene toe hulle vir die eerste keer in die Eerste Wêreldoorlog gebruik is. Die brose tweedeklapers wat met lap bedek is, speel slegs 'n marginale rol in verkenning, af en toe hondegevegte of teistering van vyandelike infanterie met ligte masjiengeweer en handgranate. Maar in die 1920's en 30's was daar groot vooruitgang op die gebied van lugvaart, en tesame met verbeterde tegnologie het nuwe militêre strategieë ontstel.
Die Republikeine het beperkte steun ontvang van die Sowjetunie sowel as van vrywilligers uit baie lande, gesamentlik bekend as die Internasionale Brigades. Amerikaanse vrywilligers het die Abraham Lincoln Brigade gestig en Kanadese het die Mackenzie-Papineau Bataljon (die "Mac-Paps") gevorm. Onder die meer bekende buitelanders wat deelgeneem het aan die pogings teen die fasciste was Ernest Hemingway en George Orwell, wat verder geskryf het oor sy ervarings in Hulde aan Katalonië . Hemingway se roman For Who the Bell Tolls is geïnspireer deur sy ervarings in Spanje. Norman Bethune gebruik die geleentheid om die spesiale vaardighede van die slagveldmedisyne te ontwikkel. As toevallige besoeker het Errol Flynn 'n valse verslag van sy dood aan die slagveld gebruik om sy flieks te bevorder.
Alhoewel die nasionaliste openlike hulp ontvang het in die vorm van wapens en troepe uit Duitsland en Italië, het die Republikeine geen hulp van enige groot wêreldmoondhede ontvang nie (bv. Brittanje of Frankryk of die Verenigde State). Baie van hierdie moondhede beoefen nog steeds 'n versoeningsbeleid teenoor fascistiese regimes, of hulle beskou sosiale revolusionêre elemente binne die anti-fascistiese magte met afkeer, of hulle glo dat die Republikeine kommuniste is.
Duitsland het die oorlog as 'n toetsveld gebruik vir vinniger tenks en vliegtuie wat destyds net beskikbaar was. Die Messerschmitt Me-109-vegvliegtuig en Junkers Ju 52 vervoer/bomwerper is albei in die Spaanse burgeroorlog gebruik. Boonop is die Sowjet-I-15-vegvliegtuig en I-16-vegvliegtuie gebruik. Die Spaanse burgeroorlog was ook 'n voorbeeld van 'n totale oorlog, waar die bombardement van die Baskiese stad Guernica deur die Legión Cóndor, soos uitgebeeld deur Pablo Picasso in Guernica, episodes van die Tweede Wêreldoorlog voorspel het, soos die bomaanval op Brittanje deur die Nazi's en die bombardement van Dresden deur die Geallieerdes.
Die oorlog: 1936
In die vroeë dae van die oorlog is meer as 50 000 mense wat aan die 'verkeerde' kant van die lyne vasgetrek is, vermoor of summier tereggestel. Die getalle was waarskynlik aan beide kante van die lyne vergelykbaar. In hierdie paseos ("promenades"), soos die teregstellings genoem is, is die slagoffers uit hul toevlugsoord of tronk geneem en deur gewapende mense geneem om uit die stad geskiet te word. Waarskynlik die bekendste hiervan was die digter en dramaturg Federico García Lorca.Die uitbreek van die oorlog was 'n verskoning om rekeninge af te handel en langdurige twis op te los.
Enige hoop op 'n vinnige einde aan die oorlog is op 21 Julie, die vyfde dag van die rebellie, in die wiele gery toe die nasionaliste die belangrikste Spaanse vlootbasis by El Ferrol in Noordwes -Spanje ingeneem het. Dit het die Fascistiese nasies van Europa aangemoedig om Franco te help, wat die vorige dag reeds met die regerings van Duitsland en Italië in aanraking gekom het. Op 26 Julie het Duitsland en Italië hul lot by die nasionaliste gewerp.
Die asmoondhede het Franco van die begin af gehelp. Sy nasionalistiese magte het op 27 September nog 'n groot oorwinning behaal toe die stad Toledo ingeneem is. ('N Nasionalistiese garnisoen onder kolonel Moscardo het die Alcazar sedert die begin van die opstand in die middel van die stad gehou). Twee dae later verklaar Franco homself Generalísimo en Caudillo ("hoofman") terwyl hy die verskillende Falangistiese en Royalistiese elemente van die nasionalistiese saak in een beweging verenig. In Oktober het die nasionaliste 'n groot offensief na Madrid begin, maar toenemende weerstand deur die regering en die aankoms van 'vrywilligers' uit die Sowjetunie het die vooruitgang tot 8 November gestuit. Intussen het die regering van Madrid na Valencia verskuif, uit die gevegsgebied, op 6 November.
Op 18 November het Duitsland en Italië die Franco -regime amptelik erken, en op 23 Desember het Italië 'vrywilligers' gestuur om vir die nasionaliste te veg.
Gedetailleerde chronologie: 1936
16 Februarie: Gewilde verkiesingsoorwinning by die front
Weermagopstand in Marokko.
Opstand strek tot die Iberiese Spanje.
Franco vlieg van die Kanariese Eilande na Tetuán en neem bevel oor die leër in Afrika.
Santiago Casares Quiroga bedank as hoof van die Republikeinse regering.
Diego Martínez Barrio probeer 'n nuwe regering vorm, maar kry nie breë genoeg parlementêre steun nie.
José Giral vorm 'n regering wat beveel dat wapens aan die algemene bevolking uitgereik word.
Begin van die beleg van die Alcázar de Toledo.
Die nasionalistiese opstandelinge het beheer oor die Spaanse gebiede van Marokko, die Kanariese Eilande, die Baleare (behalwe Minorca), die deel van Spanje noord van die Sierra de Guadarrama en die Río Ebro (behalwe Asturië, Santander, noord van die País Vasco ( Baskenland) en Katalonië). Onder die groot stede hou die opstandelinge Sevilla in, maar die Republikeine behou Madrid en Barcelona.
Die nasionaliste verklaar 'n regering in die vorm van die Junta de Defensa Nacional, wat vir die eerste keer in Burgos vergader.
Begin van Franse hulp aan die Republikeinse kant.
Eerste aankoms van Duitse en Italiaanse vliegtuie ten bate van die nasionalistiese kant.
Die 'spontane' sosiale revolusie, kollektiwiteite.
Frankryk sluit sy grens met Spanje.
Nasionalistiese magte onder kolonel Yagüe neem Badajoz en verenig die twee dele van die nasionalistiese gebied.
Die sosialiste neem die leiding van die Republikeinse regering oor onder Francisco Largo Caballero.
Londense konferensie oor nie-intervensie in Spanje.
Comintern keur die skepping van die Internasionale Brigades goed.
Franco verklaar homself as staatshoof en Generalísimo.
Die Republikeinse regering verleen outonomie aan die Baskeland (in die praktyk, Biskaje en Guipúzcoa) as Euzkadi, met José Antonio Aguirre as sy president.
Met die nasionaliste by die hekke van Madrid, sluit die anargistiese CNT by die Largo Caballero -regering aan.
Die verdediging van Madrid word georganiseer onder die nuutgeskepte Junta de Defensa onder leiding van generaal Jose Miaja.
Die Republikeinse regering verhuis na Valencia.
Begin van die slag van Madrid.
Aankoms van die eerste Internasionale Brigades.
Italië en Duitsland erken die Franco -regering.
Die anargistiese leier Buenaventura Durruti word ernstig gewond tydens die gevegte in Madrid. Hy sterf die volgende dag.
José Antonio Primo de Rivera, seun van diktator Miguel Primo de Rivera en stigter van die Falange, word tereggestel in 'n gevangenis in Alicante, waar hy sedert die opstand gevange gehou is.
Slag van Madrid eindig met albei kante uitgeput en 'n voorkant stabiliseer.
Die oorlog: 1937
Met sy geledere wat deur Italiaanse troepe en Spaanse koloniale soldate uit Marokko opgeswel is, het Franco in Januarie en Februarie 1937 weer 'n poging aangewend om Madrid te verower, maar dit het weer misluk. Die groot stad Málaga is op 8 Februarie ingeneem, en op 28 April het Franco se manne Guernica in Baskeland binnegegaan, twee dae na die bombardering van die stad deur die Duitse Condor Legioen toegerus met Heinkel He-51 tweedekker (die legioen het aangekom in Spanje op 7 Mei). Na die val van Guernica het die regering met toenemende doeltreffendheid begin terugveg.
In Mei het die regering besluit om Segovia te herower, en Franco gedwing om troepe van die Madrid -front weg te trek om hul opmars te stuit. Mola, Franco se tweede bevelvoerder, is op 3 Junie vermoor, en vroeg in Julie het die regering eintlik 'n sterk teenaanval in die Madrid-gebied geloods, wat die nasionaliste met moeite afgeweer het.
Daarna het Franco die inisiatief herwin, Aragon in Augustus binnegeval en later die stede Santander (nou in Cantabrië) en Gijón (in Asturië) ingeneem. Op 28 Augustus erken die Vatikaan Franco onder druk van Mussolini, en einde November, toe die nasionaliste Valencia toegesluit het, het die regering weer na Barcelona verhuis.
Gedetailleerde chronologie: 1937
Die nasionaliste begin die stryd om Málaga in te neem. Drie nasionalistiese kolomme kom saam van die stad van Sevilla en Granada.
Die Republikeinse troepe arriveer in Almería, na 'n swak georganiseerde terugtog uit Málaga onder voortdurende bombardement deur Duitse artillerie. Die troepe en tussen 60 000 en 100 000 burgerlikes vlug langs die kuspad, gestamp deur artillerievuur van die vaartuie Canarias en Almirante Cervera.
Die nasionalistiese offensief van Jarama, deur die magte onder generaal Orgaz, poog om Madrid te isoleer. In swaar gevegte verhinder Republikeinse magte onder generaals Pozas en Miaja hulle om hierdie doel te bereik.
Die Slag van Guadalajara, nog 'n poging om Madrid te isoleer. Na 'n vinnige opmars van nasionalistiese en Italiaanse troepe, ly die Republikeine teenaanvalle, bygestaan ​​deur Sowjet -tenks en vliegtuie, 'n ernstige nederlaag.
Begin van generaal Mola se nasionalistiese offensief om Bilbao in te neem, verdedig deur magte onder bevel van generaal Llano de la Encomienda.
Besluit van eenwording: Franco verklaar die samesmelting van die Falange en die Carliste, wat die Falange Española Tradicionalista y de las Juntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista (FET y de las JONS) tot stand bring.
Bomaanval op Guernica deur die Luftwaffe's Condor Legion.
Gevegte breek uit tussen anti-nasionalistiese magte in Barcelona, ​​met die Trotskyist POUM en anargistiese CNT aan die een kant en die sosialistiese PSUC aan die ander kant.
Die regering van Largo Caballero val. Dokter Juan Negrín, sosialis, word hoof van die regering.
Duitse magte bombardeer Almería om Republikeinse lugaanvalle op die slagskip Deutschland te onderdruk.
Die nasionalistiese generaal Mola sterf in 'n vliegtuigongeluk. Fidel Dávila neem oor as bevelvoerder van sy troepe wat Bilbao aanval.
Die POUM is verbied en sy leiers word gearresteer.
Die Jaime I, een van die beste skepe van die Republikein, word in Cartagena gesink.
Bilbao geneem deur die nasionaliste, wat die ineenstorting van die verdedigingstelsel veroorsaak het, wat optimisties die 'Cinturón de Hierro' ('ysterriem') genoem is.
Sowjet -agente vermoor die leier van POUM, Andreu Nin.
Die Slag van Brunete. In 'n poging om die nasionalistiese druk op Madrid te verminder, beveel generaal Miaja 'n offensief onder leiding van generaals Juan Modesto en Enrique Jurado. Hulle vat Brunete en beweeg agt kilometer voorlangs. Die nasionalistiese teenaanval onder leiding van generaal José Enrique Varela wis hierdie wins amper heeltemal uit.
Die val van Santander.
Asturië word vanuit die Ooste binnegeval nadat die rivier Deva die Llanes -waterval oorgesteek het.
Die slag van El Mazuco 1 700 Asturiërs en Baske hou 30 000 nasionaliste in en om die Sierra de Cuera.
Die val van Gijón
Die Republikeinse regering verlaat Valencia vir Barcelona.
Begin van die Slag van Teruel
Die oorlog: 1938
Die twee partye het gedurende Januarie en Februarie bots oor die besit van die stad Teruel, en die nasionaliste het dit op 22 Februarie ten slotte vasgehou. twee. Die regering het in Mei probeer om vrede te dagvaar, maar Franco eis onvoorwaardelike oorgawe, en die oorlog woed voort.
Die regering het nou 'n omvattende veldtog begin om hul gebied in die Slag van die Ebro weer aan te sluit, wat op 24 Julie begin en tot 26 November duur. Hulle mislukking bepaal die finale uitslag van die oorlog. Agt dae voor die nuwe jaar het Franco teruggeslaan deur massiewe magte in 'n inval in Katalonië te werp.
Gedetailleerde chronologie: 1938
Republikeinse troepe onder bevel van generaals Hernández Sarabia en Leopoldo Menéndez neem die stad Teruel in, oorgegee deur kolonel Rey d'Harcourt. Die harde wintertoestande verhoed die tydige aankoms van troepe wat Franco onder bevel van generaals Varela en Aranda gestuur het.
Republikeinse troepe word gedwing om Teruel te laat vaar en die snelweg na Valencia te volg, onder druk van Marokkaanse troepe onder bevel van generaal Yagüe. Einde van die Slag van Teruel.
Die seestryd by Cape Palos ('n nasionalistiese swaarkruiser Baleares word deur Republikeinse vernietigers laat sak).
Frankryk heropen sy grense vir die vervoer van wapens na die Republikeinse gebied.
Die sosialistiese minister van verdediging, Indalecio Prieto, bedank teen die mate van Sowjet -invloed op die weermag.
Die nasionaliste bereik die Middellandse See by Vinaroz en verdeel die Republikeinse gebied in twee.
Frankryk sluit weer die grens.
Begin van die Slag van die Ebro. Republikeinse magte probeer om die nasionaliste af te lei van die aanval op Valencia en om die druk op Katalonië te verminder. Aanvanklik behaal die Republikeinse troepe, onder bevel van generaal Modesto, aansienlike sukses, maar word beperk deur superieure nasionalistiese lugmag. Swaar gevegte het tot in November voortgeduur
Dokter Negrín, hoof van die Republikeinse regering, het in 'n toespraak aan die Volkebond aangekondig dat die Internasionale Brigades uit die gevegsgebiede gehaal sal word.
Die nasionaliste het 'n teenaanval, wat Republikeinse troepe oor die Ebro gedwing het.
Einde van die Slag van die Ebro.
Die stryd om Barcelona begin. 'N Sesjarige nasionalistiese aanval word geloods, met afsonderlike onreinhede van die Pireneë tot by die Ebro. Hulle neem Borjas Blancas, omring Tarragona en bereik die buitewyke van Barcelona. Die Republikeinse regering trek terug van Barcelona na Gerona, hoewel troepe steeds die verdediging van die stad handhaaf.
Die oorlog: 1939
Die nasionaliste verower Katalonië in 'n stormwindveldtog gedurende die eerste twee maande van 1939. Tarragona val op 14 Januarie, Barcelona op 26 Januarie en Girona op 5 Februarie. Vyf dae na die val van Girona is die laaste verset in Katalonië verbreek.
Op 27 Februarie het die regerings van die Verenigde Koninkryk en Frankryk die Franco -regime teësinnig erken.
Slegs Madrid en 'n paar ander vestings het vir die regeringsmagte oorgebly. Op 28 Maart, met die hulp van pro-Franco-magte in die stad (die berugte 'vyfde kolom', het generaal Mola genoem in propaganda uitsendings in 1936), val Madrid op die nasionaliste. Die volgende dag het Valencia, wat byna twee jaar lank onder die gewere van die nasionaliste gehou het, ook oorgegee. Oorwinning is op 1 April aangekondig, toe die laaste van die Republikeinse magte oorgegee het.