Die doel van stabiliteitstoetsing van kosmetiese produkte is om te verseker dat 'n nuwe of gewysigde produk voldoen aan die beoogde fisiese,
chemiese en mikrobiologiese kwaliteitstandaarde sowel as funksionaliteit en estetika wanneer dit onder toepaslike toestande gestoor word.
Omdat die ontwikkelingsiklus van kosmetiese produkte relatief kort is, moet elke vervaardiger hul eie stabiliteitstoetsprogram so ontwerp dat dit ekonomies redelik is en die vereiste toets doeltreffend aanspreek.
As gevolg van die wye verskeidenheid kosmetiese produkte kan "standaard" stabiliteitstoetse nie voorgeskryf word nie. Vervaardigers benodig die buigsaamheid om toetsprotokolle te wysig en om 'n goeie wetenskaplike basis te bou vir die beoordeling van stabiliteit van hul eie produkte. Spesifieke toetse kan dus ontwikkel word om nuwe of ongewone tegnologieë aan te spreek, of om aangepas te word by produkte met verlengde raklewe.
Stabiliteitstoetse kan intyds of onder versnelde toestande uitgevoer word en moet die stabiliteit van 'n produk onder toepaslike toestande van berging, vervoer en gebruik aanspreek.
Fisiese / Chemiese Stabiliteitstoetse
Dit beskryf benaderings om te voorspel hoe goed skoonheidsmiddels algemene spanninge soos temperatuuruiterstes en lig sal weerstaan. Tipies bepaal vervaardigers of hulle sulke gespesialiseerde toetse moet uitvoer op grond van die kwesbaarhede van die spesifieke kosmetiese produk en sy verwagte versending, berging vertoon en gebruikstoestande. Algemene toetsprosedures sluit in:
Temperatuurvariasies: Hoëtemperatuurtoetsing word nou algemeen gebruik as 'n voorspeller van langtermynstabiliteit. Die meeste maatskappye doen hul hoëtemperatuurtoetsing by 37oC (98F) en 45oC (113F). As 'n produk vir drie maande by 45oC gestoor word (en aanvaarbare stabiliteit toon), moet dit vir twee jaar by kamertemperatuur stabiel wees. Natuurlik moet die produk vir 'n tydperk van een jaar by 25oC (77F) gestoor word. 'n Goeie beheertemperatuur is 4oC (39F) waar die meeste produkte uitstekende stabiliteit sal toon. Die produk moet ook vir drie maande aan -10oC (14F) onderwerp word.
Siklustoetsing: Die produk moet drie siklusse van temperatuurtoetsing van -10oC (14F) tot 25oC (77F) slaag. Plaas die produk by -10oC vir 24 uur en plaas dit by kamertemperatuur (25oC) vir 24 uur. Dit voltooi een siklus. As die produk drie siklusse slaag, kan jy 'n goeie mate van vertroue hê in die stabiliteit van die produk. 'n Selfs meer streng toets is 'n -10oC tot 45oC vyfsiklustoets. Dit plaas emulsies onder 'n geweldige stres en, as dit die toets slaag, dui dit aan dat jy 'n baie stabiele produk het.
Sentrifugetoetsing: Die gedispergeerde fase (van 'n olie-in-water-emulsie) het 'n neiging om te skei en na die bokant van die emulsie te styg en 'n laag oliedruppels te vorm. Hierdie verskynsel word verroming genoem. Verrooming is een van die eerste tekens van dreigende emulsie-onstabiliteit en moet ernstig opgeneem word. 'n Goeie toetsmetode om verroming te voorspel is sentrifugering. Verhit die emulsie tot 50oC (122F) en sentrifugeer dit vir dertig minute teen 3000 rpm. Inspekteer dan die resulterende produk vir tekens van verroming. Hierdie toets is 'n absolute noodsaaklikheid vir daardie produkte wat poeiers van enige aard bevat soos vloeibare/room-grimering.
Ligblootstellingstoetsing: Beide formules en verpakking kan sensitief wees vir die UV-straling. Alle produkte moet, in glas en die werklike verpakking, in die venster geplaas word en indien beskikbaar 'n ligkas wat 'n breëspektrum uitset het. Plaas nog 'n glasfles heeltemal bedek met aluminiumfoelie in die venster om as kontrole te dien. Al te dikwels sal ons aansienlike verkleuring van die produk en soms ook van die verpakking sien. Hierdie verkleuring kan wees as gevolg van die geur of 'n ander sensitiewe bestanddeel. Al wat gewoonlik nodig is, is die byvoeging van 'n UV-absorbeerder (bv. 0,1% bensofenoon).