En Rocky dra die geel trui in die Epic | Netwerk24
As ek Sesnasies-rugby op die TV kyk, sleur die volksliedere my mee. Wanneer Wallis se spelers daar staan en die skare "Land of My Fathers" sing, weet ek as ék vanaand vir Wallis sou uitdraf, sou ek vernietigend wees – vir die eerste drie minute terwyl die adrenalien hou, dan sal hulle my moet vervang.
Tuis word ek al gespot omdat ek glo tydens boksgevegte dinge sê soos: "Man, ek sal daai ou sommer op 'n Woensdagaand neersit." Ná 'n Comrades-uitsending gaan draf ek dadelik. Op die TV lyk die Tour de France vir my na kinderspeletjies, asof ek op 'n dikwiel-poskantoorfiets deel van die peloton sou kon bly, terwyl dorpies, kastele en katedrale verbyskuif.
Op die TV is die Epic ook verleidelik: daardie landskapskote uit die helikopter, die kronkelende enkelspoorpaadjies, die trappers wat in die damme weerkaats word, die trane by die eindpunt.
Maar ek het al genoeg bergfietswedrenne (probeer) ry om nie sommer meegevoer te raak nie. Met die Karoo-tot-kus het ek vol vertroue die oggend in Uniondale weggespring en laatmiddag met fiets en al, verneder en emosioneel, agter op 'n lorrie in Knysna aangekom.
Met die To Hell and Back in die Swartberge het ek darem op dag twee die eindpunt gehaal, nadat ek my fiets letterlik die helfte van die roete gestoot het.
Ek het lank ná die prysuitdeling en die lucky draw by die wenpaal aangekom. Die werkspan was al besig om die groot opblaaspoort waardeur die wenners jaag, af te blaas. Ek moes buk om deur te kom, gehawend, soos iemand uit die slottonele van Saving Private Ryan. Die aankondiger was besig om oor iets anders te praat toe hy homself in die rede val met: "Wag, wag, lyk my hier kom nog iemand aan!"
By verlede jaar se Epic het ons hoog bo Tulbagh gestaan en kyk hoe die voorlopers in die verte aankom. Fyn stofstrepies, bult-op, bult-af, bult-op. Hulle seil die opdraandes uit en soos skiërs swiep hulle dan deur die afdraandes se kronkels.
Die twee voorlopers trap by ons verby. 'n Minuut later kom die tweede paar verby, dan nog 'n troppie ryers en dan. . . 'n hond?! 'n Bondel trappers word bult-op gelei deur 'n uitbundige vaalbruin hond. Van die organiseerders kyk effens verskrik na mekaar. Dan roep een van die plaasmense: "Rocky?! KOM HIER!"
Rocky, 'n langbeen-staffie, herken die stem en hardloop waaistert na die man. Die trappers swoesj verby in alle kleure van die reënboog, soos 'n swerm tropiese garnale. Dis een te veel vir Rocky. Hy draai om en sit hulle oop en toe agterna en verdwyn saam met die peloton om die draai. 'n Paar minute later sien ons vir Rocky doer onder steeds kort op die hakke van die voorlopers.
Ek sal die naweek hier in die Hemel-en-Aarde-vallei langs die pad wees om die Epic te kyk, want dit inspireer my selfs meer as "Land of My Fathers".