Die koninkryk waarin ons saam met Christus sal regeer (Op. 5:9-10), is dus nog toekomstig en sal eers ná sy wederkoms aanbreek. Dis dalk soos een van daardie gedigte waarvan ŉ mens onmiddellik hou, maar jy weet nie heeltemal hoekom nie. Hoe gaan dit verouder? Die WAT (2014) stel: 1 Vir ‘n bep. doel reserveer, apart van iets anders hou of spaar: Spaar is die grondslag vir sekuriteit. Dit is seker nogal ‘n vraag in plekke soos Pole, waar Kommunistiese diktature opgevolg is deur ‘n onbemiddelde kapitalisme, neo-fascismes en oordrewe godsdienstigheid. ‘n Wereld waarin selfs gedigte losgeskeur word van tradisie en ‘samespraak’, en bloot slogan word? Os Lusíadas is die “nasionale gedig” van Portugal, ‘n epiese vertelling van dié land se geskiedenis tot en met sy “goue era” – die ontdekkingstogte van Prins Hendrik die Seevaarder. Ana, my gids, is begeester toe ek die Adamastor-plaat herken: soos alle Portugese kinders – sy lyk skaars 20 – moes sy Os Lusíadas op skool bestudeer, maar min uitlanders wat hier aandoen is bekend met dié hoeksteen van Portugese kultuur.