Marita van der Vyver: 'My Franse nuwejaar'
JY LEES NOU Marita van der Vyver: 'My Franse nuwejaar'
Die Franse stuur nie Kerskaarte of selfs seisoensgroete vir mekaar nie, maar van nuwejaarswense kan niemand wegkom nie.
?Waar ek nou woon, is Nuwejaar gróót. Dit voel nooit soos mosterd na die maal nie, dit voel eerder asof Kersfees bloot die voorgereg was en Nuwejaar die eintlike hoofdis. En nou praat ek nie net van kos nie – hoewel kos natuurlik ’n onmisbare deel van die Jour de l’An is. Letterlik vertaal beteken dit “dié dag van die jaar”. En as kos op enige ander dag in Frankryk belangrik is, is dit éérs belangrik op dié dag.
Tot ’n dekade of drie gelede was dit ook die gebruik dat kinders aan bure se deure gaan klop om étrennes te vra, amper soos Amerikaanse kinders met Halloween maak. As jy ’n ouer alleenlopende vrou was, het jy op 1 Januarie nie jou deur vir sommer enigeen oopgemaak nie. Die eerste mens wat oor jou drumpel tree, moes ’n jong seun wees vir wie jy étrennes kon gee. In ruil kon jy ’n bietjie van sy jeug oorneem om langer te kon lewe...