Ek dwaal die laaste ruk in ’n baie ou donker tonnel, die van die filosofie. Hoekom weet ek tog nie. Ek het my nog nooit vreeslik daarmee besig gehou nie. Maar dit het oor my gekom, eintlik kom dit al ’n ruk. Die hele vraagstuk het ook in my eie lewe chaos veroorsaak. Dit is omdat ek teologie boeke lees dat hierdie spoke weer op my spoor gekom het.
Vir baie eeue het Satan en sy demone ’n sentrale rol in die kerk gespeel. Dit het uiteindelik aan die bisare gegrens, met die Katolieke wat die idee van die vagevuur tot in die fynste detail ontwerp het. Volgens die idee verkeer die mens na afsterwe in ’n tussentoestand, in die ‘vagevuur’, en kan die mens sy of sy geliefdes se deurgang na die ‘ander kant’ bespoedig deur geld aan die kerk te skenk. Die Protestante het baie van die idees van die Katolieke verwerp. Die kanon is aangepas sodat heelwat boeke wat in die Roomse Bybel te vinde is, nie in ons Protestantse Bybels ingevoeg is nie. Lees ’n mens vandag hierdie “apokriewe boeke” van die Katolieke, dan kan mens sien daar is baie materiaal daarin wat in ons oë “bygelowe” stimuleer.
Die NG kerk is deurdrenk van hierdie denke, maar daar is ook ’n baie sterk teenpool binne die kerk, maar dan ook natuurlik veral buite die kerk. Een van hierdie figure is Adrio König. König is nie geneë met die idee van God as ’n almagtige wese nie. As God dan almagtig is, hoekom kon God dan nie die Israeliete lojaal aan hom hou nie? Nee, God beleef mislukkings.
In die oudste boek in die ganse Bybel, die boek Job, is daar ’n tipe wisselwerking tussen God en die duiwel. Hulle hou kajuitraad, en bespreek Job se lewe. Dit skep gladnie die indruk van oorlog tussen God en Satan nie. God gebruik vir Satan om Job te toets. En wat meer is, God gee vir Satan slegs beperkte magte in hierdie verhaal. Satan kan Job nie vermoor nie. Net toets.
Daar is ’n ander verhaal uit die Bybel, waar Moses baklei vir die vrylating van die Israeliete, en dan gaan God en verhard die Farao se hart.