11 feite oor swart seerower die seerower - Interessant - 2022
Die periode van die laat 17de en vroeë 18de eeu was bekend as die Golden Age of Piracy, en die berugste van al die Pirates van die Golden Age het bekend gestaan ​​as Blackbeard. Blackbeard was 'n seerower wat tussen 1717 en 1718 skeepsvaarte van Noord-Amerika en die Karibiese See geteister het.
Volgens sommige berigte, voordat hy 'n seerower geword het, het Swartbaard as privaat gedien tydens die Koningin Anne's War (1701-1714) en na die oorlog se afsluiting hom tot seerowery gewend. In November 1718 het sy loopbaan tot 'n skielike en bloedige einde van Okracoke-eiland, Noord-Carolina, gekom toe hy vermoor is deur die bemanning van skepe wat deur Virginia-goewerneur Alexander Spotswood gestuur is.
Volgens 'n koerantberig in Boston het hy voor die laaste geveg "'n glas wyn gevra en homself verdoem as hy Quarters het of gee." Wat ons van hierdie man weet, is 'n deel van die geskiedenis en 'n deel van openbare betrekkinge: hier is 'n paar van die bekende feite.
Swartbaadjie was nie sy regte naam nie
Hulton-argief / Getty Images
Koerante en ander historiese verslae genaamd Blackbeard Edward Thatch of Edward Teach, word op verskillende maniere gespel, waaronder Thach, Thache en Tack. Onlangse genealogiese navorsing het ontdek dat hy die naam Edward Thache Jr. was, gebore omstreeks 1683 in Gloucestershire, Engeland; en dit is blykbaar op verskillende maniere uitgespreek.
Blackbeard se pa Edward Sr. het die gesin na Jamaika verhuis, waar Blackbeard genoeg van sy opleiding ontvang het om te kon lees en skryf, en hy is opgelei as 'n seevaarder. Sy eerbiedige opvoeding is waarskynlik die rede waarom sy tydgenote nie sy naam geken het nie. Soos ander seerowers van die dag, het hy 'n skrikwekkende naam en voorkoms gekies om slagoffers te verskrik en hul weerstand teen sy plundering tot die minimum te beperk.
Swartkind geleer van ander seerowers
Aan die einde van die oorlog van koningin Anne (1702-1713, een van verskeie Franse en Indiese oorloë wat in Noord-Amerika geveg is), dien Swartbaard as 'n bemanningsman aan boord van die skip van die legendariese Engelse privaat Benjamin Hornigold. Privaat mense was mense wat aan die een kant van 'n vlootoorlog gehuur is om skade aan die opponerende vloot te berokken, en wat ook al die buit beskikbaar was as beloning. Hornigold het potensiaal in die jong Edward Teach gesien en hom bevorder, en uiteindelik sy eie opdrag gegee as kaptein van 'n gevange skip.
Die twee was baie suksesvol terwyl hulle saamgewerk het. Hornigold het sy skip by 'n onheilspellende bemanning verloor en Blackbeard het op sy eie vertrek. Hornigold het uiteindelik 'n kwytskelding aanvaar en 'n seerowerjagter geword.
Blackbeard het een van die magtigste seerowerskepe gehad om ooit te seil
In November 1717 verower Blackbeard 'n baie belangrike prys, 'n groot Franse slawevaartuig genaamd La Concorde. Die skip was 'n 200 ton-vaartuig met 16 kanonne en 'n bemanning van 75. Swartbaard het dit herdoop Queen Anne's Revenge en dit vir homself gehou. Hy het nog 40 kanonne daarop geplaas, wat dit een van die mees formidabele seerower skepe ooit gemaak het.
Swartbaard het die Queen Anne's Revenge tydens sy suksesvolste aanval: bykans 'n week in Mei 1718 het die skip en 'n paar kleiner sloops die koloniale hawe Charleston, Suid-Carolina, versper en beslag gelê op verskeie skepe wat in of uitkom. Vroeg in Junie 1718 het sy op die grond gehardloop en langs die kus van Beaufort, Noord-Carolina gestig.
The Queen Anne's Revenge Was First a Slave Trader
Voor sy lewe as 'n seerowerskip, La Concorde Dit is deur sy kapteins gebruik om honderde gevange Afrikane na Martinique te bring tussen 1713 en 1717. Die laaste slawe-reis het begin by die berugte slawehawe Whydah (of Juda) in die hedendaagse Benin op 8 Julie 1717. Daar het hulle aangeneem 'n vrag van 516 mense in ballingskap en het 20 pond goudstof verkry. Dit het bykans agt weke geneem om die Atlantiese Oseaan oor te steek, en 61 slawe en 16 bemanningslede is langs die pad dood.
Hulle het Blackbeard ongeveer 100 myl van Martinique ontmoet. Swartbaard het die slawe aan wal gesit, 'n gedeelte van die bemanning aangeneem en die offisiere op 'n kleiner vaartuig gelaat wat hulle hernoem het na Mauvaise Rencontre (die slegte ontmoeting). Die Franse het die slawe weer aan boord geneem en na Martinique teruggekeer.
Swartbaard het soos 'n duiwel in die stryd gelyk
Soos baie van sy landgenote, het Blackbeard die belangrikheid van beeld geken. Sy baard was wild en onbuigbaar; dit kom voor sy oë en hy draai kleurvolle linte daarin. Voor 'n geveg het hy alles in swart aangetrek, 'n paar pistole aan sy bors vasgemaak en 'n groot swart kaptein se hoed aangetrek. Dan sal hy stadig brandende versmeltings in sy hare en baard plaas. Die versmeltings het voortdurend gespuit en rook afgegee, wat hom in 'n ewigdurende vetterige mis laat krans.
Hy moes gelyk het soos 'n duiwel wat reg uit die hel uitgetree het en op 'n seerowerskip oorgekom het, en die meeste van sy slagoffers het eenvoudig hul vrag oorgegee eerder as om teen hom te veg. Blackbeard het sy teenstanders op hierdie manier geïntimideer, want dit was 'n goeie saak: as hulle opgehou het sonder 'n geveg, sou hy hul skip kon behou en minder mans verloor het.
Swartbaard het 'n paar bekende vriende gehad
Onbekende outeur / Wikimedia Commons / Publieke domein
Behalwe Hornigold, vaar Swartbaard saam met 'n paar beroemde seerowers. Hy was 'n vriend van Charles Vane. Vane het hom in Noord-Carolina gaan besoek om sy hulp in te stel om 'n seerowerkryk in die Karibiese Eilande te vestig. Blackbeard stel nie belang nie, maar sy mans en Vane's het 'n legendariese partytjie gehou.
Hy het ook met Stede Bonnet, die 'Gentleman Pirate' van Barbados, seil. Blackbeard's First Mate was 'n man met die naam Israel Hands; Robert Louis Stevenson het die naam geleen vir sy klassieke roman Skat-eiland.
Swartboud probeer hervorm
In 1718 vertrek Blackbeard na Noord-Carolina en aanvaar 'n kwytskelding van goewerneur Charles Eden en vestig hom 'n ruk in Bath. Hy is selfs getroud met 'n vrou met die naam Mary Osmond, in 'n troue wat deur die goewerneur voorgesit is.
Blackbeard wou dalk seerowery agterlaat, maar sy uittrede het nie lank gehou nie. Kort voor lank het Blackbeard 'n ooreenkoms met die skewe goewerneur gesluit: buit vir beskerming. Eden het gehelp dat Blackbeard wettig was, en Blackbeard het teruggekeer na seerowery en sy take gedeel. Dit was 'n reëling wat albei mans tot voordeel van Blackbeard bevoordeel het.
Swartkind vermy doodslag
Pirates het teen die skepe van ander skepe gestry omdat dit hulle toegelaat het om "op te handel" toe hulle 'n beter vaartuig neem. 'N Beskadigde skip was vir hulle minder nuttig as 'n onbeskadigde skip, en as 'n skip in die geveg gesink het, sou die hele prys verlore gaan. Dus, om die koste te verlaag, het seerowers probeer om hul slagoffers sonder geweld te oorweldig deur 'n vreesaanjaende reputasie op te bou.
Blackbeard het belowe om almal wat teëstanders verslaan het, te slag en genade te betoon aan diegene wat vreedsaam oorgegee het. Hy en ander seerowers het hul reputasie voortgebou op die uitvoering van hierdie beloftes: om alle teëstanders op aaklige maniere dood te maak, maar genade te betoon aan diegene wat nie weerstand gebied het nie. Die oorlewendes het geleef om die verhale van genade en onberispelike wraak te versprei en om Blackbeard se roem uit te brei.
'N Belangrike resultaat was dat Engelse privaatspanne ingestem het om teen die Spaanse te veg, maar om oor te gee as hulle deur seerowers genader word. Volgens sommige verslae het Blackbeard self nie 'n enkele man doodgemaak voor sy laaste stryd met luitenant Robert Maynard nie.
Blackbeard het afgeveg
Die einde van die loopbaan van Blackbeard kom aan die hand van die Royal Naval-luitenant Robert Maynard, gestuur deur die Virginia-goewerneur Alexander Spotswood.
Op 22 November 1718 word Blackbeard deur twee slote van die Royal Navy gehaal wat na hom gesoek is, gevul met bemannings van die HMS Pearl en HMS Lyme. Die seerower het relatief min mans gehad, aangesien die meeste van sy mans destyds aan wal was, maar hy het besluit om te veg. Hy het amper weggekom, maar uiteindelik is hy in handgevegte op die skip van sy skip neergesit.
Toe Blackbeard uiteindelik doodgemaak is, het hulle vyf koeëlwonde en 20 snywonde aan sy liggaam gevind. Sy kop is afgesny en aan die boogspit van die skip vasgemaak as bewys vir die goewerneur. Sy liggaam is in die water gegooi, en volgens die legende het dit drie keer om die skip geswem voordat hy gesink het.
Swartbaard het geen begrawe skat agtergelaat nie
Kean-versameling / Getty Images
Alhoewel Blackbeard die bekendste van die goue era-seerowers is, was hy nie die suksesvolste seerower wat die sewe seë ooit geseil het nie. Verskeie ander seerowers was baie meer suksesvol as Blackbeard.
Henry Avery het in 1695 'n enkele skatskip ter waarde van honderde duisende pond geneem, wat veel meer was as wat Blackbeard in sy hele loopbaan geneem het. 'Black Bart' Roberts, 'n tydgenoot van Blackbeard, het honderde skepe gevange geneem, veel meer as wat Blackbeard ooit gedoen het.
Nog steeds was Blackbeard 'n uitstekende piraat, soos dit so gaan: hy was 'n bogemiddelde seerower-kaptein ten opsigte van suksesvolle strooptogte, en beslis die berugste, al was hy nie die suksesvolste nie.
Swartbears se skip is gevind
Navorsers het ontdek wat lyk na die wrak van die magtiges Queen Anne's Revenge langs die kus van Noord-Carolina. Die Beaufort Inlet-webwerf, wat in 1996 ontdek is, het skatte opgelewer soos kanonne, ankers, musketvate, pypstamme, navigasie-instrumente, goue vlokkies en nuggets, piouter-servies, 'n gebreekte drinkglas en 'n deel van 'n swaard.
Die skeepsklok is ontdek, met die naam 'IHS Maria, ook in 1709', wat daarop dui La Concorde is in Spanje of Portugal gebou. Daar word vermoed dat die goud deel was van die buit wat deur die buit geneem is La Concorde by Whydah, waar rekords sê dat 14 gram goudpoeier saam met die slawe in Afrika gekom het.
Belasen, Ariel R., Ali M. Kutan, en Alan T. Belasen. "Die impak van onsuksesvolle seeroweryaanvalle op finansiële markte: getuienis ter ondersteuning van Leeson se reputasie-bou-teorie." Ekonomiese modellering 60 (2017): 344-51.
Brooks, Baylus C. '' Gebore in Jamaika, van baie geloofwaardige ouers 'of' 'n Bristol-man gebore '? Uitgrawe die regte Edward Thache,' Blackbeard the Pirate. '' Die historiese oorsig van Noord-Carolina 92.3 (2015): 235-77.
Butler, Lindley S. "Pirates, Privateers, en Rebel Raiders van die Carolina Coast. "Chapel Hill: University of North Carolina Press, 2000.
Dawdy, Shannon Lee en Joe Bonni. "Op pad na 'n algemene teorie oor seerowery." Antropologiese kwartaalliks 85.3 (2012): 673-99.
Hanna, Mark G. "Pirate Nests and the Rise of the British Empire, 1570-1740. "Chapel Hill: University of North Carolina Press, 2015.
Lawrence, Richard W., en Mark U. Wilde-Ramsing. "Op soek na swartbaard: historiese en argeologiese navorsing op skeepswrakterrein 0003BUI." Suidoos-Geologie 4.1 (2001): 1-9.
Leeson, Peter T. "Pirational Choice: The Economics of Berugte Pirate Practices." Tydskrif vir ekonomiese gedrag en organisasie 76.3 (2010): 497-510.
Lusardi, Wayne R. "The Beaufort Inlet Shipwreck Project." The International Journal of Nautical Archeology 29.1 (2000): 57-68.
Schleicher, Lisa S., et al. "Nie-vernietigende chemiese karakterisering van keramiekherde van skeepswrak 31cr314 en Brunswick Town, Noord-Carolina." Tydskrif vir Argeologiese Wetenskap 35.10 (2008): 2824-38.
Skowronek, Russell K., en Charles Robin Ewen. "X Marks the Spot: The Archeology of Piracy. "Gainesville: University Press van Florida, 2007.