Dan is daar ook dié wat beweer in ’n poging om weg te kom van die polisie, het Haynes sy eie dood versin, na Ciprus gevlug en ’n bedrogspoor van R200 miljoen agter hom gelaat. Hy was ten tyde van sy verdwyning blykbaar betrokke by ’n groot goudtransaksie in Middelburg, maar iets het lelik skeefgeloop.
Die sage rondom Haynes was een van die laaste stories waaraan die ondersoekende joernalis Jacques Pauw voor sy uittrede gewerk het. Gelukkig het Izak du Plessis die drade weer opgetel, die saak verder ondersoek en ’n boek geskryf wat ’n leeservaring soos min is. Du Plessis is nie bang om die leeu se knaters te kielie en knyp met sy onthullings nie en hy was skynbaar ook nie skrikkerig om hom in die addernes van die onderwêreld te begewe om onderhoude en navorsing te doen nie.
Du Plessis het reeds in die laaste hoofstuk van sy vorige topverkoper, Boereverneukers: Afrikaanse swendelaars, swierbolle en swerkaters (2017), oor Haynes geskryf. Voordat ’n mens wegtrek met Godfather van die Wes-Rand, is dit ’n goeie idee om weer dié hoofstuk te lees om jou te vergewis van die agtergrond en die belangrikste rolspelers – daar is ’n hele klomp van hulle en die verhoudings en vriendskapsbande tussen die lot kan by tye kompleks wees.
Terug in die onderwêreld het Haynes onder meer as skuldinvorderaar baie vrees ingeboesem. Van sy gunsteling-dreigemente was “Ek sal jou kop afkap en jou bloed drink” en “Wil jy jou kind se kop in jou posbus kry?”
Voorts skryf hy heel interessant oor die talle probleme daaraan verbonde om ’n boek soos dié te skryf: Talle mense was uit vrees vir hul veiligheid te bang om te praat; ander wou anoniem bly. Nog ’n probleem is die uiteenlopende stories wat die onderskeie rolspelers vertel en wat mekaar weerspreek of bloot op ’n geskinder neerkom. Party rolspelers – Haynes se eksvrou, vriende, oudkollegas, polisiebeamptes wat sy bedrywighede ondersoek het, sakelui, Afrikaanse sangers – het mekaar ook onderling gehaat. Hoe weet jy wie en wat om te glo?
Dit is ’n interessante, uiters boeiende verhaal wat hier vertel word. (Trouens, ek het soms gedink met dié gegewe sal iemand soos Chris Karsten ’n roman kan skryf wat lesers uitasem sal laat.)
In die inhoudsopgawe gewaar ’n mens ook belowende hoofstuktitels na die einde toe, soos “Die Godfather se blonde prikkelpop”, “Die Godfather se minnesanger” en “Die man wat die Godfather laaste gesien het”. En in letterlik elke hoofstuk is daar opsienbarende inligting.
In Du Plessis se boek gesels Hofmeyr openhartig oor sy vriendskap met Haynes. En oor Joost sê hy die volgende: “Ek het ’n reël gehad om nie in dieselfde mate by die Ralph Haynese van die lewe betrokke te raak as wat Joost dit gedoen het nie. Ek het nie vir hom goed gevra nie, ek het nie vir hom gevra om mense te gaan moer nie, hoewel daar baie is wat ek wil laat moer. Maar dis nie hoe ek my dinge doen nie.” Daar word ook gesê Joost het glo miljoene rande by Haynes geleen.
Een van die heerlikste staaltjies in die boek is dié oor ’n sluipmoordaanslag op Theuns Jordaan wat net betyds gefnuik is.
Trouens, die boek wemel van voorvalle wat ’n mens ongelukkig nie met ’n ander woord as die clichématige “ongelooflik” kan beskryf nie. Dit is nie net lekker stof vir ’n roman nie, maar ook ’n naelbyt-aksiefliek.