Wat gebeur in 'n Oop Appendektomie Prosedure? | Health Life Media
Chirurgiese Verwydering van Aanhangsel
Deur die anatomie van die anterior abdominale wand, die volgende drie afsonderlike insnydings tydens die implementering van ‘n oop appendektomie:
Pararectus (Jalaguier, Slag, Kammerer, Lennander, Senn) insnyding
Of enige van hierdie insnydings beter is as ander insnydings, sal nie mediese literatuur bepaal word nie; Die uiteindelike bepalende komponent is jou chirurg se voorkeur. Die onderstaande tegniek gebruik die McBurney-McArthur insnyding.
Die posisie van die insnyding word bepaal deur die plek met betrekking tot die McBurney punt, wat ‘n punt 1/3 van die lengte van die superieure anterior iliac (ASIS) teenoor die naelstring is. Sit die insnyding (1.5-5.0 cm lank, afhangende van die ouderdom van die pasiënt). Dit sluit die eerste derde en die tweede derde wat verband hou met lengte van die ASIS na jou naelstring, met inagneming van die riglyne rakende die Langer epidermis lyne. (Begin die prentjie hieronder om te sien.)
Open appendectomy. Velinsnyding is gebaseer op McBur
Vel insnyding staatmaak op McBurney punt, wat lê een derde van die afstand langs die teoretiese lyn tussen regter iliac wat anterior superieur (ASIS) en navelvormig is. ‘N Snit word op hierdie punt loodreg op hierdie lyn gemaak (McBurney-McArthur) of horisontaal (Lanz). Die insnyding strek 3-5 cm langs die epidermis-velle.
Maak die insnyding met ‘n nr. 10 lem; Gebruik ‘n Bovie-elektrokappery om deur beide die oppervlakkige (Camper) te inkyk terwyl die diep (Scarpa) fascia.
Open appendectomy. Disseksie deur beide supfi
Begin appendektomie. Disseksie deur beide oppervlakkige (Camper) en diep (Scarpa) fascia. Die eksterne of buitenste skuins aponeurose word ingesny en in die rigting van vesels blootgestel.
Stel die skuins wat buite is, in die weg van vesels blootstel, en sny die buitemate skuins spiere vas met afwisselende Kelly klemme en Roux retractors.
Ekstra skuins spierweefsel word styf geskei deur alternatiewe Kelly klemme en Roux retractors te gebruik.
Hierdie stompspier versprei, tesame met gepaste terugtrekking (die skrywers glo weer dat die Roux-retractor die beter is), laat die transversalis fascia plus die peritoneum toe.
Maak appendektomie oop. ‘N Opeenvolging van spiersplitsing en terugtrekking word voortgesit met die fascia van beide interne spierweefsel wat skuins transversus abdominis is om transversale fascia en peritoneum bloot te lê.
Voer die insnyding op die peritoneum in ‘n craniocaudale oriëntasie met Metzenbaum-skêr, waardeur toegang tot die peritoneale holte verkry word. Sodra die holte oopgemaak is, moet enige vloeistof wat ervaar word, gestuur word vir Gram kultuur en vlek.
Open appendectomy. Transversalis Perito en fascia
Transversalis fascia en peritoneum word gryp met twee regsklemme, met palpasie tussen die vingers van die chirurg, saam met omgee om te verhoed dat enige strukture onderliggend word. ‘N Insnyding word gemaak met Metzenbaum-skêr, en die holte wat peritoneaal ingeskryf is.
Die aanhangsel word verwyder deur óf ‘n antegrade of ‘n retrograde tegniek. In die uitvoering van die antegrade benadering, identifiseer die stygende dikderm en sy taeniae coli en maak gebruik van ‘n aantal Babcock mediese klemme om hulle bymekaar te hou totdat hulle konvergensie, die basis van die aanhangsel vasstel. Maak die appendix-mesoappendix kompleks vry van sy aangrensende, dikwels ontsteekte weefsel, en lewer dit in die besering. Die mesoappendix, wat die appendiceal arterie bevat, word dan gelig en geskei van die aanhangsel.
Maak appendektomie oop. In antegrade benadering, die opkomende kolon en sy taeniae coli basis van die aanhangsel. Bylae-mesoappendix kompleks word bevry van sy aangrensende, dikwels ontsteekte weefsel en in die wond gelewer. Meso-aanhangsel, wat die appendiceale arterie dra, is gelig (3-0 Vicryl 2 keer) en geskei van die aanhangsel.
Die aanhangsel kan op verskeie maniere verwyder word, insluitende eenvoudige ligasie (die skrywers se voorkeur), beursie-string en inversie-appendektomie. Die werklike metode van reseksie blyk nie ‘n faktor te wees ten opsigte van wondinfeksie, lengte van hospitaalverblyf, postoperatiewe koors en absesvorming wat binne-abdominale is nie.
Die skrywers se voorkeur is soos volg. Sodra die meso-aanhangsel verdeel is, en die appendiceal / cecal basis duidelik is blootgestel, voer eenvoudige ligasie met 2-0 plain polyglactin uit, bind die beddingsbasis af; Hierdie ligasie moet twee keer uitgevoer word. Sit ‘n klem wat net naby aan die liggame wat die appendix distaal is, vermy enige onbedoelde besoedeling en verdeel skerp. Maak die mukosa wat blootgestel word, skoon. (Begin die prentjie hieronder om te sien.)
Begin appendektomie. Voltooiing van appendektomie deur die verdeling van appendiks tussen 2 ligaturasies, nader aan die keel.
Die retrograde tegniek kan gebruik word onder die omstandighede wat volg
Aangesien die aanhangsel uiters ontsteek is, en manipulasie kan perforasie veroorsaak
Die aanhangsel is in ‘n situasie wat retroperitoneale is
Die aanhangsel is omring deur inflammatoriese weefsel, omentum, of albei, wat identifikasie moeilik maak.
Die basis wat met die aanhangsel verband hou, word eers in die retrograde tegniek voorgestel, blootgestel, ligated en transected. Aandag word dan na die mesoappendix gedraai, dit is laaste gelig.
Nadat die appendektomie voltooi is en die wond oorvloedig besproei word met normale sout, gryp die peritoneum met twee reguit klemme en maak dit met ‘n deurlopende 3-0 polyglactin steek. Benader al die gesplete spiermassa t, met 3-0 poliglactien op elke vlak. Maak die skuins wat ekstern is, met ‘n deurlopende 2-0 polyglactin steek. Benader die Scarpa-fascia met 3-0 poliglactien, en 4-0 poliglecaprone subkutikulêre onderbroke hechtings vir epidermis sluiting.
Die besering kan gesluit word op die muskulofaskiale vlak, oop oop en gevul vir 3-5 dae, en sekondêr gesluit indien wondbesmetting ‘n bekommernis in ingewikkelde appendisitis is.
Nog ‘n opsie is om ‘n Penrose-drein in die wond te laat verwyder en 2-3 dae later verwyder. As ‘n abses of phlegmon ontdek word, moet die maag deeglik besproei word met normale sout. Geslote suigdreinering kan in hierdie omstandighede behoorlik gebruik word, of as die toereikendheid van appendiceal stompsluiting van kommer is. By ‘n Cochrane-oorsig van 2015 is dit onduidelik of roetine abdominale dreinering effektief is in die voorkoming van absesse wat intraperitoneale oop appendektomie vir ingewikkelde appendisitis is.
Die pasiënt moet aangemoedig word om te ambuleer, met gepaste pynbeheer na afloop van die mediese prosedure. Die dieet moet aanbeveel word gebaseer op die pasiënt se verdraagsaamheid, met beplanning vir vrylating op postoperatiewe dag 1 vir ongekompliseerde appendisitis tyd. Kwijtingsinstruksies bestaan ​​uit pynbestuur, instruksies oor aanduidings vir die dringende terugkeer na die noodafdeling, en ‘n werks kantoor afspraak in 1 week se tyd. Dieselfde dag ontslag protokolle is bestudeer in pediatriese kliënte appendectomy wat erge onperforated appendicitis ondergaan en blyk te wees veilig en doeltreffend met die toepaslike pasiënt seleksie.
Die postoperatiewe buitepasiënt kantoor besoek evalueer die pasiënt se voortgesette herstel deur ‘n stap-vir-stap geskiedenis en werklike ondersoek, bespreking van die laaste patologie en die beoordeling van die chirurgiese wond te hê. Hervatting van normale aktiwiteit vind plaas binne een dag na die prosedure; voldoende analgesie maak voorsiening vir ‘n veilige terugkeer na verantwoordelikheid wat daagliks plaasvind.
Die mortaliteit en morbiditeit van akute appendisitis (AA) hou verband met die stadium van hierdie infeksie by voorlegging, en albei is veral hoër in gevalle van perforasie. Die sterftesyfers vir nieperforese en appendisitis wat onderskeidelik 0,8 en 5,1 per 1000 situasies geperforeer is. Die koers wat gemiddeld op voordrag is, is 16-30%, maar by ouer en jong pasiënte word dit aansienlik verhoog as gevolg van vertragings in die diagnose.
Algemene vroeë komplikasies gekoppel aan enige chirurgiese metode sluit in bloeding, sirurgiese siekte (SSI), intra-abdominale abses, onherkenbare enteriese besering en fistelvorming.
SSI’s word bepaal deur die bekende vlak van intra operatiewe besering besmetting, met infeksiesnelhede wat wissel van minder as 5% in maklike appendisitis tot 20% by kliënte met perforasie. In ‘n meta-analise van 54 gerandomiseerde studies wat mediese laparoskopiese met ‘n oop appendektomie is, was SSI’s nie so waarskynlik na laparoskopiese appendektomie as na oop appendektomie nie. Wat ook al die chirurgiese benadering is gekies, het preoperatiewe intraveneuse (IV) antibiotika die vermoë om die postoperatiewe dosis van SSI te verminder, gedemonstreer.
In die postoperatiewe periode kan fluktuerende pyreksie, tesame met verswarende diarree, bewys lewer van die ontwikkeling van intra-abdominale of pelviese absesse, spesifiek na die groot besmetting van die buikholte. Die voorkoms van intra-abdominale absesse word byna drievoudig verhoog na laparoskopiese appendektomie.
Die diagnose kan geverifieer word in die vorm van óf ultrasonografie of tomografie wat bereken word (CT); behandeling bestaan ​​uit radiologiese dreinering en voortgesette IV antibiotika. Ander vroeë komplikasies sluit hoofsaaklik ‘n anterior muuroppervlak in wat abdominale skade, enteriese lekkasies van onherkenbare beserings en postoperatiewe ileus- en fistelontwikkeling is.
Lae komplikasies bestaan ​​uit ‘n incisional breuk, stomp appendisitis (herhalende infeksies van ‘n behoue ​​appendiceale stomp), en obstruksie wat darmen is. Kleinsiekte obstruksie kom voor in minder as 1% van pasiënte na appendektomie vir ongekompliseerde appendisitis en in 3% van pasiënte met geperforeerde appendisitis wat vir drie dekades gemonitor word. Ongeveer een helfte van hierdie pasiënte is tans met dermobstruksie gedurende die jaar wat die eerste is.
Komplekse appendisitis sluit bene- of appendisitis in wat die teenwoordigheid van ‘n appendikale abses of flegmon geperforeer is. Die bloed wat wit (WBC), die granulosietelling, en die C-reaktiewe proteïenvlak (CRP) is, het die sterker diskriminerende kapasiteit vir geperforeerde appendisitis. Hoë WBC- en granulosietellings en ‘n verhoogde CRP-konsentrasie is relatief sterk voorspellers van geperforeerde appendisitis, met ‘n waarskynlikheidsverhouding omdat dit hoog is as 7.20.
Hierdie gevalle word tipies konserwatief bestuur deur IV antibiotika te administreer en 'n ontwikkelende abses te dreineer indien aangedui; maar hierdie benadering is weer bevraagteken binne die mediese literatuur. 'N caveat wat belangrik is om te onthou met hierdie terapie algoritme is die gebrek aan peritoneale tekens.
Weens die vertraging in diagnose en behandeling.Die hersteltyd en die ooreenstemmende lengte van die hospitaalverblyf word ontdek dat dit dramaties langer is met hierdie spesifieke benadering as met appendektomie wat tydens die aanbieding gedoen is weens die vertraging in die soek na diagnose en behandeling. 'N interval appendectomy in die teenwoordigheid van die fecalith wat geïdentifiseer is die chirurgiese benadering wat tans in die mode. Pasiënte van 40 jaar en ouer kan baat vind by verdere ondersoeke (bv. Kolonoskopie) en 'n noue opvolg om die kans weg te neem van mede-bestaande siektes (bv. Karsinoom).
Posted in Appendectomy> Open Appendectomy, Uncategorized Tagged appendectomy, Appendicitis, Insnyding, Jalaguier, Kammerer, karsinoom, Lanz-insnyding, Lennander, McBurney-McArthur insnyding, Pararectus, Slag
Wat is Insomnia? As jy slaaploos is as jy nie kan rus nie, kan jy wonder of jy slapeloosheid het. Insomnia is ‘n toestand wat ingewikkeld is. Wat is die definisie van slapeloosheid? Op grond van riglyne van ‘n dokterspan is slapeloosheid moeilik om te slaap of aan die slaap te raak, al is die geleentheid deur middel van ‘n individu om op te tree. Mense met slapeloosheid kan ontevrede voel deur van hul rus gebruik te maak en ervaar dikwels een of meer wat verband hou met die volgende simptome: moegheid, lae energie, probleme met fokus, gemoedsversteurings en afname in werk of skool. Die tydsduur bly slaaploosheid? Insomnia kan gekenmerk word op grond van sy tydsraamwerk. Akute slaaploosheid is kort en gebeur dikwels as gevolg van lewensomstandighede (byvoorbeeld, sodra jy nie die aand kan afwend voor eksamen nie, of nadat jy stresvolle of slegte nuus kry). Baie mense het dalk hierdie bewegende rusonderbreking ervaar, plus dit is geneig om sonder die terapie op te los. Chroniese slapeloosheid is ontwrigte rus wat ten minste drie nagte ontwikkel en duur ten minste 90 dae week. Chroniese slaaplose versteurings kan faktore hê wat baie is. Veranderinge in die omgewing, ongesonde slaapgewoontes, werkverandering, ander kliniese afwykings en sekere medikasie kan lei tot ‘n langdurige patroon van onvoldoende rus. Mense met chroniese slapeloosheid kan baat vind by ‘n paar terapie om hulle te help om terug te keer wat gesonder is. Chroniese slapeloosheid kan comorbide wees, wat beteken dat dit geassosieer word met ‘n ander mediese of psigiatriese probleem, maar soms is dit moeilik om hierdie oorsaak en gevolg te waardeer. Mense met slapeloosheid is geneig om probleme te hê om te val (aanvang wat aan die slaap is, aan die slaap raak (onderhoud), en hulle word te vroeg in die oggend wakker. Die behandelingsplan vir slapeloosheid kan gedrags-, sielkundige, mediese elemente of ‘n kombinasie daarvan insluit. Beide jy en jou mediese praktisyn sal jou unieke situasie en reputasie vir slapeloosheid moet ondersoek. Ook, sy redes, om jou velterapieplan te kies wat die beste is. Wat verstaan ​​sommige van die feite oor slapeloosheid? Insomnia is ‘n rus wat tipies is vir volwassenes. Die Nasionale Instituut van Gesondheid skat dat ongeveer 30 persent van die bevolking wat oor die algemeen rusonderbrekings het, en ongeveer tien persent het tekens en simptome van funksionele inkorting in die dag gekoppel aan die diagnose van slapeloosheid. In ‘n Poll van 2005, het meer as die helfte van die mense een of meer simptome van slapeloosheid gerapporteer (moeilikheid om te slaap, baie wakker te maak gedurende die nag, te gou uit die bed te kom en nie terug te keer nie om te slaap, of uit die bed te voel wat onversadig is) ten minste ‘n paar nagte per week in die 12 maande wat verby is. Drie en dertig persent het gesê hulle sal elke aand minstens een van hierdie simptome kry of byna elke aand van die jaar wat verby is. Die twee mees tipiese tekens, vaardig ten minste ‘n paar nagte per week binne die vorige jaar, het ingesluit om uit die bed te voel, onverskillig te voel en gedurende die nag baie op te staan. ‘N 2002 NSF poll het uitgewys dat 63% van die vroue (teenoor 54% van die mans) vaardige tekens en simptome van slapeloosheid ten minste ‘n paar nagte is. Ander stembusse vind tendense wat interessant is rakende slapeloosheid. Byvoorbeeld, 68% van volwassenes tussen die ouderdomme van 18 en 29 jaar ondervind simptome van slapeloosheid, in teenstelling met 59 persent van volwassenes baie jare 30 tot 64, en slegs 44% t individue ouer as 65. Daarbenewens rapporteer ma’s en pa’s meer slaaploosheidstekens as volwassenes sonder kinders binne die huishouding (66 teen 54 persent). Insomnia kan onafhanklik of as gevolg van ‘n ander probleem voorkom. Voorwaardes wat in slaaploosheid kan opstaan, sluit in hipertireose, chroniese pyn, psigiese stres, hartversaking, sooibrand, rustelose been sindroom, menopouse, spesifieke medisyne en medisyne soos nikotien, kafeïen en alkohol. Ander risikofaktore bestaan ​​uit slaapapnee en werksnaandskofte. Diagnose is gebaseer op slaapgewoontes en ‘n analise om na onderliggende oorsake te kyk. ‘N Slaapstudie kan gedoen word om te kyk vir onderliggende slaapstoornisse. Sifting kan met twee vrae voltooi word: “ondervind jy probleme met slaap?”en” het jy probleme met slaap of aan die slaap?”Slaaphigiëne en lewenstylmodifikasies is die eerste behandeling vir slapeloosheid. Slaaphigiëne sluit in ‘n konsekwente slaaptyd, blootstelling aan sonlig, ‘n stil en donker kamer, en gereelde oefening. Kognitiewe gedragsterapie kan hierby gekombineer word. Terwyl slaappille kan help, is hulle gekoppel aan beserings, demensie en verslawing. Medikasie word nie vir meer as vier of vyf weke voorgeskryf nie. Die effektiwiteit en veiligheid van alternatiewe medisyne is onduidelik. Behandeling Dit is noodsaaklik om mediese en sielkundige oorsake te erken of uit te sluit voordat u besluit oor die behandeling van slapeloosheid. Kognitiewe gedragsterapie (CBT) is vasbeslote om effektief te wees as medikasie vir die korttermynbehandeling van chroniese slapeloosheid. Die voordelige effekte, in teenstelling met diegene wat deur medisyne geproduseer word, kan baie verby die stop van terapie bly. Medisyne is hoofsaaklik gebruik om simptome in slapeloosheid van kort tyd te verminder; hul rol in die bestuur van chroniese slapeloosheid bly onduidelik. Verskeie verskillende tipes medikasie is ook voldoende vir die behandeling van slapeloosheid. Maar baie dokters beweer nie dat hulle op voorgeskrewe slaappille gebruik het vir langtermyngebruik nie. Dit is ook noodsaaklik om ander mediese kwale te identifiseer en te behandel wat kan bydra tot slapeloosheid, soos depressie, asemhalingsprobleme en kroniese pyn. Nie-medikasie gebaseerde nie-medikasie gebaseerde benaderings het soortgelyke effektiwiteit vir hipnotiese medikasie vir slapeloosheid, en hulle kan voortgesette en blywende effekte hê. Hipnotiese medisyne word slegs aanbeveel vir korttermyngebruik, aangesien afhanklikheid met herhalende onttrekkingsreaksies by staking of verdraagsaamheid kan ontwikkel. Niemedikasie gebaseerde strategieë bied langdurige verbeterings aan slapeloosheid en word aanbeveel as ‘n eerste- en langtermynstrategie van bestuur. Die strategieë sluit in aandag aan slaaphigiëne, stimulusbeheer, gedragsintervensies, slaapbeperkingsterapie, paradoksale voorneme, pasiëntonderwys en ontspanningsterapie. ‘N Paar voorbeelde is om ‘n joernaal te hou, die tyd in die bed wakker te maak, ontspanningsprosedures te oefen, ‘n gereelde slaapskedule en ‘n wakker tyd te hou. Gedragsterapie kan ‘n pasiënt help om nuwe slaapgedrag te ontwikkel om slaapkwaliteit en konsolidasie te verbeter. Gedragsterapie kan insluit, gesonde slaapgewoontes leer om slaapverslapping te bevorder, ligterapie ondergaan om te help met bekommernisverminderingstrategieë en die sirkadiaanse klok te reguleer. Musiek kan slaaploosheid by volwassenes verbeter. EEG biofeedback het effektiwiteit getoon in die behandeling van slapeloosheid met die ontwikkeling van die duur sowel as die kwaliteit van slaap. Selfhelp-terapie (gedefinieer as ‘n sielkundige terapie wat op eie gebruik kan word) kan die slaapkwaliteit vir volwassenes met slapeloosheid tot ‘n klein of matige mate verbeter. Stimulus beheerterapie is ‘n praktyk om pasiënte aan te spreek wat hulle gewoond of onbewustelik oplei om die bed te slaap of in die algemeen te slaap, met ‘n negatiewe reaksie. Aangesien stimulusbeheerterapie behels die stappe om die slaapomgewing te beheer, word dit soms verwissel met die konsep van slaaphigiëne. Voorbeelde van sulke omgewingsveranderinge sluit in die gebruik van die bed alleen vir slaap of geslag, nie vir oefeninge soos lees of kyk televisie nie; elke oggend, sowel as oor naweke, op dieselfde tyd wakker word; gaan net bed toe en wanneer daar ‘n hoë moontlikheid is dat slaap sal plaasvind; verlaat die bed en begin ‘n aktiwiteit op ‘n ander plek as slaap nie in ‘n redelike kort tydperk na bed inkom nie (gewoonlik ~ 20 min); verminder die subjektiewe poging en energie wat aangewend word om aan die slaap te raak; omseil blootstelling aan helder lig gedurende die nag, en die uitskakeling van dagblaaie. ‘N Komponent van stimulusbeheerterapie is slaapbeperking, ‘n tegniek wat daarop gemik is om die tyd wat in die bed spandeer word, te pas met die werklike tyd wat aan die slaap is. Hierdie tegniek behels die behoud van ‘n streng slaapwakkerskedule, slegs op sekere tye van die dag en net vir ‘n bepaalde hoeveelheid tyd om sag slaaploosheid te veroorsaak. Voltooi behandeling duur gewoonlik tot 3 weke en behels dat jy net vir ‘n minimum hoeveelheid tyd slaap wat hulle regtig in staat is om gemiddeld te wees, en dan, indien dit in staat is (dws wanneer die doeltreffendheid van slaap verbeter), verhoog hierdie hoeveelheid stadig (~ 15 min ) vroeër gaan slaap as die liggaam sy interne slaapklok probeer herstel. Helder ligterapie, wat dikwels gebruik word om vroegoggend wakers te help, herstel hul gereelde slaapsiklus, kan ook gebruik word met slaapbeperking terapie om ‘n nuwe wakker skedule te versterk. Alhoewel die toepassing van hierdie tegniek met konsekwentheid moeilik is, kan dit ‘n besliste uitwerking op slapeloosheid by gemotiveerde pasiënte hê. Paradoksale bedoeling is ‘n kognitiewe reframing tegniek waar die slaaploosheid, in plaas van om in die nag te gaan slaap, alles in die werk stel om wakker te bly. Een hipotese wat die effektiwiteit van hierdie metode kan verduidelik, is dat dit nie vrywillig veroorsaak dat jy gaan slaap nie, dit verlig die prestasiespanning wat voortspruit uit die behoefte of vereiste om in te val, wat bedoel is om ‘n bedanking te wees. Hierdie metode is getoon om slaappoging en prestasieangs te verminder en ook laer subjektiewe assessering van die vertraagde vertraging en die oorskatting van die slaaptekort (‘n kwaliteit wat in baie insomniacs voorkom). →