Politieke kompromieë in die aanloop tot die Amerikaanse Burgeroorlog - Daarbenewens - 2022
Terwyl menslike slawerny sedert die begin van die Verenigde State 'n enorme saak in die Verenigde State was, het die land daarin geslaag om bykans honderd jaar te duur sonder om die kwessie op te los, óf deur die afskaffing of die wettige aanvaarding van slawerny. In werklikheid, tot die uitbreek van die oorlog, het Amerikaanse politici in byna elke binnelandse kwessie van die dag vaardighede oor onderhandelinge onderhandel om te verhoed dat slawerny 'n wig tussen die state kon dryf. Alhoewel konflik in retrospek onvermydelik was, het politici vir bykans 'n eeu die rede gehad om anders te glo.
Vroeë kompromieë: die Grondwet
Baie vroeë politieke kompromieë rondom slawerny het gehandel oor die groter belang van Suidelike state in die vroeë Amerikaanse ekonomie. Slawerny was grootliks in die Suide gekonsentreer, maar die Suide was ook 'n belangrike ekonomiese mag wat die groei-enjin in die nuwe land was. Noordelikes wou slawerny afskaf, maar kon niks insluit wat die Suide kan verhoed om die Grondwet aan te neem en die nuwe Unie in die gedrang te bring nie.
Twee belangrike kompromieë rakende slawerny is in die Grondwet ingesluit. Die eerste, die berugte "drie-vyfdes-kompromie", het politieke verteenwoordiging gehad. Sitplekke in die Kongres is volgens bevolking toegewys, en die suidelike state wou hê dat hulle slawe onder die bevolking moes tel om meer setels te gee. Noordelike state het aangevoer dat dit onregverdig was, aangesien hierdie slawe nie in staat was om te stem of andersins aan die politieke lewe deel te neem nie. Die Suide het teengestaan ​​dat hulle sonder die addisionele setels in die Kongres oortref sou word en weier om te beweeg. Die eindresultaat was om die slawe as deel van die bevolking te tel, maar slegs as ⅗ van 'n vry persoon.
Die tweede slawerny-debat rondom die Grondwet het gehandel oor die invoer van nuwe slawe. Terwyl die hele land nog nie aanvaar het dat slawerny self barbaars was nie, het die nuus van die skeepslawe oor die oseaan versprei. As gevolg hiervan het verskeie state nie slawerny verbied nie, maar het die invoer van nuwe slawe van oorsee verbied. Met 'n nuwe Grondwet was slawe-state bekommerd dat die Kongres die mag sou hê om die invoer van slawe te verbied, die eerste stap om slawerny as geheel te verbied. Eerder as om 'n manier te vind om albei partye gelukkig te maak, het die deelnemers aan die Grondwetlike Konvensie eenvoudig besluit om die vraag op 'n latere datum te stel. Die Grondwet verleen aan die Kongres die mag om die invoer van slawe te verbied as dit so verkies, maar eers na 1808, byna dertig jaar na die aanvaarding daarvan.
Verbasend genoeg is die Grondwet met hierdie twee bepalings in beide die Suide bekragtig, waar bekragtigers beweer het dat dit slawerny behou, en in die Noorde, waar sommige beweer dat dit die grondslag lê vir die uiteindelike afskaffing daarvan. Vanweë die belangrikheid van die saak, is byna elke bepaling in die Grondwet met slawerny in gedagte, hoewel min so eksplisiet soos die twee hierbo. Na bekragtiging het slegs ses van dertien state slawerny toegestaan.
Spanning groei: Amerikaanse uitbreiding en slawerny
Kort na die bekragtiging van die Grondwet, is die katoenvin uitgevind en het die belangrikheid van slawe vir die Suid-Afrikaanse ekonomie geweldig gegroei. Die drastiese toename in die aantal slawe en die ontmenslikende behandeling wat hulle ondergaan het, het die saak weer in die nasionale kollig geplaas. Terselfdertyd word die delikate kompromieë van die Grondwet bedreig deur 'n nuwe probleem: die toelating van nuwe state tot die Unie.
Toe nuwe state bygevoeg is, het hulle twee setels in die Senaat gekry en proporsionele setels in die Huis. Elke nuwe staat wat bygevoeg is, het dus gedreig om die balans te skuif, hetsy teen afskaffing of tot permanente slawerny. In die jare nadat die Grondwet bekragtig is, was die Kongres versigtig om die totstandkoming van nuwe state toe te laat op 'n manier wat die balans sou behou. Nuwe slawestate soos Kentucky, Tennessee of Louisiana is teëgewerk met nuwe afskaffingsstate, soos Vermont, Ohio en Indiana. Terwyl die bevolkings van hierdie state uiteenlopend was, is elke staat geregtig op dieselfde aantal setels in die Senaat, wat 'n dooiepunt oor slawerny verseker.
Gedurende die halwe eeu voor die burgeroorlog het die Amerikaanse gebied teen 'n fantastiese tempo oor die kontinent uitgebrei. Burgers van hierdie gebiede wou die beskerming en politieke verteenwoordiging wat met staatskaping gepaardgaan, versoek en het die Kongres gereeld versoek om hul gebiede as nuwe state toe te laat. Vanweë die slawernykwessie het die Kongres hierdie gebiede gereeld in verskillende state verdeel en nuwe grense getrek om te keer dat een faksie te veel mag verkry.
Die Missouri-kompromie van 1820 is die bekendste voorbeeld van die dooiepunt en die stryd om dit te bewaar. Amerika het die Louisiana-gebied gekoop uit Frankryk, 'n groot blok grond in die suide van die Verenigde State langs Texas. Missouri, 'n pakkie binne die gebied, het om staatskaping aansoek gedoen. Die wetsontwerp om die staat tot die Unie toe te voeg, het vinnig 'n wysiging bygevoeg wat vereis het dat Missouri en die hele Louisiana-gebied slawerny moes verbied voordat hulle toegelaat word. Die wetsontwerp is breedvoerig bespreek en toelating vir Missouri het hopeloos gelyk totdat Maine, 'n gebied in die Noordoostelike Verenigde State, ook aansoek gedoen het om staatskaping as 'n nie-slawe-staat. Speaker van die Huis Henry Clay het 'n kompromie bemiddel om beide aansoeke saam te oorweeg. Met die pro-slawerny Missouri wat deur anti-slawerny Maine gebalanseer is om die dooiepunt in die Kongres te bewaar, is die voorstel goedgekeur.
Terwyl die hoofgeveg oor die beheer van die Senaat was, was daar ander gevegte en kompromieë oor slawerny. In 'n federale regeringsvorm verander botsings oor binnelandse sake gereeld in botsings oor die relatiewe mag van plaaslike en federale regering. Dit was ook die geval met slawerny: die federale regering wou slawerny afskaf, daarom het slawestate daarop aangedring dat dit nie onder die mag van die federale regering was om dit te doen nie.
Alhoewel hulle soewereiniteit het, vereis die Grondwet dat individuele state die wette deur die Kongres aanvaar. Dit strek nie in die ander rigting nie: individuele state het geen gesag oor die Amerikaanse Kongres nie. Slawe-state was bekommerd dat die Kongres maatreëls sou tref om slawerny te beperk, en het daarom besluit om gesag oor die Kongres uit te vind. Dit word 'nietigmaking' genoem, die teorie dat 'n individuele staat 'n wet kan aanneem wat 'n Kongreswet ongeldig binne hul grense verklaar.
Die grootste botsing oor nietigverklaring het oor 'n tarief gespeel, hoewel alle kante geweet het dat die tarief 'n toetsveld was om die federale slawernywette te vernietig. Die deelstaat Suid-Carolina het verklaar dat die tariefwette van 1828 en 1832 ongrondwetlik en ongeldig binne die staat was. Terwyl tariewe kragtens die Grondwet toegelaat word omdat die Kongres die mag het om die handel te reguleer, het Suid-Carolina aangevoer dat hulle té proteksionisties is en dus die omvang van die Grondwet oortree het.
Beide die Federale regering en Suid-Carolina het voorberei op militêre konflik om hul besluite af te dwing. Eerder as om oorlog te voer, het president Jackson egter 'n kompromie met Suid-Carolina onderhandel. Die Kongres sou die tarief verlaag as Suid-Carolina toegee aan die meerderwaardigheid van die Federale wetgewing. Noordelike state sou ook later probeer om wette wat hulle vereis om te help om ontsnapte slawe op te spoor en terug te keer, met dieselfde uitkoms te vernietig.
The Dam Breaks: Session en the End of Compromise
Namate meer nie-slawe-state tot die Unie toegelaat is en die volksmening teen slawerny gedraai het, het die einde van die kompromie onvermydelik geword. Die Suide het nie meer die politieke bedingingsmag gehad om die Noorde te pas nie. Gebeure het in die verkiesing van 1860 op die voorgrond getree, toe Abraham Lincoln op 'n eksplisiete platform van slawerny wat oorskry het, gehardloop het. Nadat hy verkies is, is die moontlikheid van verdere kompromie gesluit en die Suidelike state afgesonder.
Die ontluikende republiek het meer as 80 jaar daarin geslaag om ongeskonde te bly ondanks die groeiende politieke splitsing, deur 'n reeks kompromieë wat verseker het dat geen enkele kant in die slawerny-debat 'n beslissende voordeel kon kry om die praktyk te verbied óf om te verseker dat die saak geplaas sou word nie. bed toe. Na die oorlog het die 13de wysiging van die Grondwet slawerny verbied en die kompromie van drie vyfdes uitgeskakel. Die 14de wysiging het beperkings op die mag van individuele state om burgerregte te skend, beëindig, wat 'n einde maak aan die kompromie oor die regte van state.