Hoe het nasionalisme en die verbrokkeling van die Oostenryk-Hongaarse Ryk tot die Eerste Wêreldoorlog gelei? - Artikels - 2022
Hierdie artikel is 'n geredigeerde transkripsie van The Causes of the First World War with Margaret MacMillan op Dan Snow's Our Site, die eerste keer uitgesaai op 17 Desember 2017. U kan gratis na die volledige episode hieronder luister of na die volledige podcast op Acast.
Teen die tyd van die Eerste Wêreldoorlog het Oostenryk-Hongarye baie lank oorleef as 'n reeks warboel en kompromieë.
Die Ryk was versprei oor 'n groot deel van Sentraal- en Oos-Europa, wat die hedendaagse state Oostenryk en Hongarye insluit, sowel as Tsjeggië, Slowakye, Slowenië, Bosnië, Kroasië en dele van die huidige Pole, Roemenië, Italië, Oekraïne , Moldawië, Serwië en Montenegro.
Die idee van 'n gedeelde nasionale identiteit sou altyd 'n probleem wees, gegewe die uiteenlopende aard van die vakbond en die aantal etniese groepe wat betrokke was - waarvan die meeste hul eie volk wou stig.
Margaret MacMillan gesels met haar neef Dan oor die pad na 1914. Hulle bespreek die rol wat manlike onsekerheid in die opbou van die oorlog gespeel het en ondersoek ook die konstruksie van en mites rondom nasionalistiese gevoel in die vooroorlogse jare.
Nietemin, tot die opkoms van nasionalisme in die jare voor die Eerste Wêreldoorlog, het die Ryk daarin geslaag om 'n mate van selfbestuur op te neem, met sekere vlakke van afwenteling saam met die sentrale regering.
Verskeie diëte-insluitend die dieet van Hongarye en die Kroaties-Slawiese dieet-en parlemente het die onderdane van die Ryk 'n gevoel van dubbele identiteit laat voel.
Ons sal dit nooit seker weet nie, maar sonder die gesamentlike kragte van nasionalisme in die Eerste Wêreldoorlog is Oostenryk-Hongarye moontlik in die 20ste en 21ste eeu 'n soort prototipe vir die Europese Unie.
Dit was moontlik om beide 'n goeie dienaar van die Kaiser te wees en trots op Oostenryk-Hongarye en identifiseer as 'n Tsjeggiese of 'n Pool.
Maar namate die Eerste Wêreldoorlog nader kom, begin nasionalistiese stemme daarop aandring dat julle nie albei kan wees nie. Pole moet 'n onafhanklike Pole wil hê, net soos elke ware Serwiër, Kroaat, Tsjeggiër of Slowaak onafhanklikheid moet eis. Nasionalisme het Oostenryk-Hongarye begin skeur.
Aan die vooraand van die Slag van die Somme het kameraman Geoffrey Malins die frontlinie naby Beaumont-Hamel besoek om beeldmateriaal van die troepe op te neem terwyl hulle voorberei op die veronderstelde, beslissende offensief. Hy het 'n paar van die mees ikoniese beeldmateriaal van die geveg verfilm. Hierdie kort drama volg in die voetspore van Malins daardie noodlottige oggend in 1916.
Die bedreiging van Serwiese nasionalisme
Belangrike besluitnemers in Oostenryk-Hongarye wou al geruime tyd met Serwië oorlog voer.
Die hoof van die Oostenrykse generale staf, Conrad von Hötzendorf, het 'n dosyn keer voor 1914 'n beroep gedoen op oorlog met Serwië. waarvan die meeste in Oostenryk-Hongarye gewoon het.
Conrad von Hötzendorf het 'n dosyn keer voor 1914 'n beroep gedoen op oorlog met Serwië.
Vir Oostenryk-Hongarye was Serwië 'n eksistensiële bedreiging. As Serwië sy gang gehad het en die Suid -Slawiërs begin vertrek het, was dit seker maar 'n kwessie van tyd voordat die Pole in die noorde sou wou uitkom.
Intussen het die Rutheniërs 'n nasionale bewussyn begin ontwikkel wat daartoe kan lei dat hulle by die Russiese Ryk wil aansluit, en die Tsjegge en die Slowake eis al hoe meer mag. Serwië moes gestop word as die Ryk sou oorleef.
Toe aartshertog Franz Ferdinand in Sarajevo vermoor word, het Oostenryk-Hongarye die perfekte verskoning gehad om oorlog te voer met Serwië.
Die moord op aartshertog Franz Ferdinand was die perfekte verskoning om met Serwië oorlog te voer.
Ondersteun deur Duitsland, stel die Oostenryk-Hongaarse leiers 'n lys eise-bekend as die Ultimatum van Julie-aan Serwië voor wat volgens hulle nooit aanvaar sou word nie. Natuurlik het die Serwiërs, wat net 48 uur tyd gehad het om te antwoord, nege van die voorstelle aanvaar, maar slegs een gedeeltelik. Oostenryk-Hongarye het oorlog verklaar.
Hoe het imperialisme en nasionalisme deur militarisme -alliansies tot ww1 gelei?
Militarisme dui op 'n styging in militêre uitgawes, 'n toename in militêre en vlootmagte, meer invloed van die militêre manne op die beleid van die burgerlike regering en 'n voorkeur vir geweld as oplossing vir probleme. Militarisme was een van die hoofoorsake van die Eerste Wêreld oorlog.
Weet u ook, hoe het militarisme tot ww1 -vasvra gelei? Militêre mag en wapenwedloop is tot vrees en agterdog. Het die M.A.I.N -oorsake veroorsaak, led vir beter militêre tegnologie en meer daarvan. Masjiengewere, artillerie, posgas, myne, tenks, vliegtuie, slagskepe en duikbote.
Net so kan 'n mens vra: hoe het nasionalisme en militêre opbou bygedra tot die uitbreek van die oorlog in 1914?
Hierdie groepe het gehoop om Oostenryk-Hongarye van die Balkan te verdryf en 'n 'Groter Serwië' te stig, 'n verenigde staat vir alle Slawiese mense. Dit was hierdie pan-Slawiese nasionalisme wat die moord op aartshertog Franz Ferdinand in Sarajevo in Junie geïnspireer het 1914, 'n gebeurtenis wat direk gelei het tot die uitbreking van Wêreld Oorlog Ek.
Wat is 'n voorbeeld van militarisme in ww1?
Die duidelikste en mees direkte voorbeeld van militarisme in die wêreldoorlog 1 is die Koninkryk Roemenië met 'n leër van 500 000 soldate. So 'n koninkryk van die grootte het 'n leër van 500 000 man geskep sonder werklike wins.
Hedendaagse ontleders was oortuig, en baie historici was dit eens dat die bevolking van Oostenryk-Hongarye uit nasies bestaan, en dat konflikte tussen hulle die belangrikste oorsaak van die uiteindelike ondergang was. Volgens hierdie siening het nasies onvermydelik die onafhanklikheid van die Eerste Wêreldoorlog aangemoedig om dit te bereik deur die magte wat die ryk bymekaar gehou het, noodlottig te verswak.
Onlangse navorsing het hierdie siening egter bevraagteken. Mense se identifikasies was nie net meer ingewikkeld nie en die uitwerking van nasionalismes was beperk, maar nasionalismes was ook selde in stryd met die Habsburgse staat. Inteendeel, die meeste nasionaliste wou hul doelwitte bereik binne die keiserlike raamwerk. Hierdie artikel sal die ontwikkeling van Habsburgse nasionalismes tydens die oorlog en die effek van oorlogstydse ontwikkelinge op nasionale identifikasies en die verhoudings tussen nasionaal uitgelese groepe toon.
Serwiese en Kroaties nasionalisme en die oorloë in Joego -Slawië
Die totstandkoming van Joegoslavië as deel van die herrangskikking van Europa na die eerste wêreldoorlog het baie sin gemaak. In geopolitieke terme het dit die ontbinding van die Oostenryk-Hongaarse Ryk gehelp om Kroasië, Slowenië, Bosnië en Hercegovina en Vojvodina uit Oostenrykse of Hongaarse beheer te verwyder. Terselfdertyd voldoen die oprigting van 'n Land van die Suid -Slawiërs, of Joego -Slawië (Jugoslavija, van kruik, suid, plus slavija, van Slawiërs) aan die eise van ten minste sommige van die dominante politieke figure onder die Suid -Slawiese volke, veral die Serwiërs, Kroate en Slowene. Hierdie mense en die Mekedoniërs praat nou verwante tale of dialekte van dieselfde tale of dialekte van dieselfde taal. Serwies en Kroaties is so nou verwant en onderling verstaanbaar as Brits-Engels en Amerikaans-Engels, terwyl die verhoudings van Sloweens en Masedonies tot Serbo-Kroaties ongeveer dieselfde is as dié van onderskeidelik Nederlands en Schweizerdeutsch met Duits. Die feit dat Kroate en Sloweens hoofsaaklik Katoliek is, terwyl Serwiërs en Masedoniërs hoofsaaklik Ortodokse Christene is, het hierdie mense blykbaar nie oorweldigend onderskei nie. Wat die kriteria van taal/dialek, godsdiens, tradisionele ekonomiese strukture en ander kulturele kenmerke betref, was en is daar waarskynlik minder verskille tussen Serwiërs en Kroate as tussen Beiere en Pruise. Die bestaan ​​van 'n aansienlike bevolking Serbo-Kroaties-sprekende Moslems in Bosnië en Hercegovina was 'n bykomende komplikasie, maar baie van die Moslems wat hulself as Turke geïdentifiseer het, het aan die einde van die oorlog Bosnië na Turkye verlaat, en die meeste van die oorblywende het hulself geïdentifiseer as Serwiërs of Kroate, al is dit Moslem -belydenis. Die groot Albanese bevolking van Masedonië en Kosovo was nog 'n moontlike probleem, maar is geïgnoreer onder die Serwiese drang om Kosovo te herstel, die plek waar die Serwiërs die legendariese nederlaag deur die Turke in 1389.
As 'n empiriese aangeleentheid was die Suid -Slawiese mense so nou verwant dat hulle in staat sou wees om saam te leef, sowel as die sprekers van die verskillende dialekte van Duits. As 'n praktiese saak was hulle territoriaal so verweef dat hulle dit moes doen. Honderdduisende Serwiërs het in Kroasië gewoon, hoofsaaklik as gevolg van migrasies daarheen in die sewentiende eeu, wat deur die Oostenryk-Hongaarse Ryk aangemoedig is, hoewel sommige Serwiërs lank voor hierdie tyd na Kroasië gemigreer het. Serwiërs, Kroate en Moslems het in die dorpe van Bosnië vermeng gebly, en hul afsonderlike dorpe was deurmekaar in die hele platteland. Vojvodina was en is 'n komplekse etniese mosaïek, met groot Serviese en Hongaarse bevolkings en kleiner groepe Kroate, Duitsers (tot 1945), Roemeniërs, Rutheniërs, Slowake en ander. Daar was geen manier om staatsgrense op nasionale grondslag te omskryf nie, tensy die Suid -Slawiërs as 'n nasie beskou kon word.
Die oproep om 'n gesamentlike toestand van hierdie nou verwante mense het in die middel van die 19de eeu in Kroasië ontstaan, en is op verskillende tye en met verskillende intensiteite deur politieke figure van al die Yogoslav-volke omhels. Hierdie idee van 'n gemeenskaplike Joegoslaviese identiteit het egter dwarsdeur die 19de eeu meegeding met die afsonderlike nasionalistiese ideologieë van Serwiërs, Kroate, Slowenië, Masedoniërs en Bosniese Moslems, wat terselfdertyd ontwikkel is. Hierdie afsonderlike nasionale ideologieë het die individuele nasies heeltemal anders geïdentifiseer en op maniere wat nie versoenbaar was nie. Die totstandkoming van Yogoslavia was deels 'n Wilsoniaanse reaksie op die politieke figure wat gevra het vir selfbeskikking van die Suid-Slawiërs in hul eie Yogoslav-staat. Hierdie besluit is ondersteun deur etologieë, veral die groot Serwiese wetenskaplike Jovan Cvijic, en die grense van Yogoslavia is getrek met inagneming van die taalkundige en kulturele kenmerke van die Yogoslav -volke.
Die politieke sukses van die Joego -Slawiese ideologie tydens die konferensie in Versailles het nie beteken dat die afsonderlike nasionalistiese ideologieë oorkom is nie; dit het Kroaties, Masedoniese en Sloveense nasionaliste tot vasberade opposisie teen die Joegoslaviese staat gedryf. Uit hul oogpunt ontken die skepping van Joegoslavië die reg op selfbeskikking aan die afsonderlike Joegoslaviese volke. Kroaties en Masedoniese nasionaliste het ter ondersteuning van die Joegoslaviese staat terroristebewegings geskep, met die steun van die fascistiese regering van Italië. In 1932 het hierdie terroriste daarin geslaag om die koning van Joego -Slawië te vermoor terwyl hy Frankryk besoek het.
Aangesien Joegoslavië gebaseer was op die naasbestaan ​​van die sprekers van Serbo-Kroaties, wat die groot meerderheid van die bevolking uitgemaak het, konsentreer ons op die Serwiese en Kroaties nasionalistiese ideologieë en programme. Die Serwiërs van Serwië was die eerste mense op die Balkan wat outonomie van die Ottomaanse Ryk verkry het, en die Serwiese nasionale ideologie het sy ontstaan ​​voor die ander. Hierdie Serwiese ideologie was geneig om inklusief te wees, en beskou die sprekers van die meeste dialekte van Serbo-Kroaties as Serwiërs. Die Joegoslaviese ideologie wat in die 1840's in Kroasië begin het, was ook allesomvattend, maar erken die diversiteit van die meeste Suid-Slawiërs. Die Kroaties ideologie wat in die 1850's ontwikkel is, was egter eksklusief, veral met betrekking tot Serwiërs. Waar die Serwiese taalideologie die meeste dialekte van Serbo-Kroaties as een taal beskou het, het die Kroaties ideologie moeite gedoen om hulle te onderskei, en 'n geloofsartikel gemaak uit die onderskeid tussen aparte tale Kroaties en Serwiese dialekte wat onderling verstaanbaar was en is.
Die Serwiese ideologie was verenigbaar met Joegoslavisme deurdat Serwiërs die meeste ander Joegoslaviese volke, behalwe die Slowenië, as Serwiërs en die grootste deel van Joego -Slawië, behalwe Slowenië, as Serwiese land kon beskou. Die Kroaties ideologie was egter absoluut onversoenbaar met 'n Joegoslaviese identiteit. Om die Kroate van die Serviërs te onderskei, was nie net die idee van 'n gemeenskaplike taal verwerp nie, maar ook die verwerping van die idee dat hierdie mense met mekaar verband hou. Die hoof stigter van die Kroaties ideologie in die middel van die 19de eeu, Ante Starcevic, was eerlikwaar rassisties oor Serwiërs en beskou dit as 'slawe' en 'die walglikste diere'. Terselfdertyd, en nogal inkonsekwent, was Starcevic inklusief ten opsigte van Moslems, wat hulle as 'die beste Kroate' beskou het, en het hy 'n aparte Sloveense identiteit afgemaak deur hulle 'Bergkroate' te noem. Op die oomblik was die nasionale identiteit duidelik nie uitsluitlik gebonde aan godsdienstige belydenis nie.
Die eerste Joego-Slawië (1919-1941) is duidelik oorheers deur die Serwiërs, onder 'n Serwiese koninklike familie. Die inklusiewe Serviese ideologie het gelei tot sentralistiese regeringsbeleid en 'n diktatuur na 1929, wat groter weerstand van ander nasionale groepe uitgelok het. Of Joegoslavië die veertigerjare sou oorleef het as die Tweede Wêreldoorlog nie plaasgevind het nie, is nie bekend nie. Die Serwies-beheerde regering het in 1939 aan die Kroate outonomie verleen wat virtuele onafhanklikheid betref, en die Joegoslaviese staat sou moontlik 'n paar jaar later geskei het. In April 1941 het die asmagte Belgrado egter gebombardeer en Joegoslavië binnegeval. Die Duitsers het die Versailles -gebiedsverdeling afgebreek deur 'n groot deel van Vojvodina na Hongarye en Masedonië terug te keer na Bulgarye, terwyl hulle Bosnië en Hercegovina verbind het aan 'n pas uitgeroepe "Onafhanklike Staat van Kroasië", bekend as die NDH na sy Kroaties naam: Nezavisna Drazava Hrvatska . Hierdie nuwe staat is onder die beheer van 'n Kroaties fascistiese party, die Ustasa, geplaas. 'N Baie verminderde Serwië is deur die Duitsers beset.
1941-45: Die eerste ronde etniese reiniging
Die Ustasa -regering van die NDH het 'n ambisieuse plan begin vir die skep van die suiwer Kroasië wat deur die eksklusivistiese ideologie beoog word. Hulle was van plan om dit te doen deur die "afwykende elemente" uit te skakel, naamlik die Serwiërs, Jode en sigeuners. Die laaste twee groepe sou heeltemal uitgeskakel word, volgens die leerstellings van die Nazi -beskermhere van die Ustasas. Die Serwiërs is egter behandel volgens die Ustasas se eie ideologie, wat 'n taamlik inkonsekwente mengsel van rassisme en politieke haat was. Soos geskiedskrywer Aleksa Djilas dit stel, beskou die Ustasas Serwiërs as 'n politieke vyand, maar beskryf dit in rassistiese terme en behandel hulle soos die Nazi's mense met 'rasse -minderwaardigheid' behandel het. Teen Julie en Augustus 1941 het die Ustasas begin met die implementering van hul agenda vir die hantering van die Serwiërs: 'n derde word doodgemaak, 'n derde uit Kroasië (Bosnië en Hercegovina ingesluit) en 'n derde bekeer tot Katolisisme, 'n stap wat sou hulle 'nasionale bewussyn' verwyder en hulle polities onskadelik maak.
Die tegnieke van die Ustasa-veldtog teen die Serwiërs van Kroasië en Bosnië van 1941-45 sal almal ken wat die besonderhede van 'etniese suiwering' in Bosnië sedert 1992 gesien het. Sommige konsentrasiekampe is geskep, maar die grootste deel van die slagting het plaasgevind. in dorpe en dorpe. Die tegnieke van die veertigerjare was soos dié van die negentigerjare: 'n groep gewapende mans val af op 'n skikking van mense wat hulle as etnonasionale vyande gedefinieer het. Moord, verkragting en verbranding van die strukture sou volg.
Die getal dooies tydens die slagting van die veertigerjare is met toenemende intensiteit gedebatteer, terwyl sommige Serwiërs beweer dat meer as 'n miljoen Serwiërs geslag is, en sommige Kroate, waaronder die president van Kroasië, wat beweer dat die getalle nader aan 100,000 was. 'N Konserwatiewe skatting wat Aleska Djilas gegee het, is dat een uit ses van die ongeveer 1,900,000 Serwiërs in die NDH in 1941 teen 1945 dood is: 125,000 in Kroasië, of 17,4% van die Serwiese bevolking daar, en 209,000 in Bosnië en Hercegovina, of 16,7 % van die Serwiese bevolking daar. Baie meer is uit hul huise geskors. In wraak het Serwië terreurveldtogte teen hul vyande uitgevoer, veral teen Moslems in Bosnië. Dit sou egter billik wees om die slagting van die veertigerjare te beskryf as een waarin die belangrikste slagoffers Serwiërs was, uit die hande van Kroate en Moslems, in daardie volgorde.
1945-1991: Van "Broederskap en eenheid" tot vyandskap en verdeling
Die belangrikste nie-nasionalistiese mag in Joego-Slawië gedurende die oorlogsjare 1941-45 was Tito se kommunistiese leër, die Partisane. Teen die einde van die internasionale oorlog het die Partisane ook die burgeroorloë in Joego -Slawië gewen, wat die Ustasa -regime en die Serwiese koninklikes, die Cetniks, omvergewerp het. Die regime wat deur Tito ingestel is, was volstrek anti-nasionalisties, beide om die ideologie van kommunistiese internasionalisme en om die praktiese politieke rede dat die grootste potensiaal vir opposisie teen kommunistiese bewind in nasionalistiese partye lê. 'N Basiese beginsel van kommunistiese Joego -Slawië was die "broederskap en eenheid" (bratstvo - jedinstvo) van die Joego -Slawiese volke. Kommunistiese Joego -Slawië is gestig as 'n federasie van republieke, wat almal behalwe een die naam dra van een waarvan die naam van een van die samestellende volke van Joego -Slawië gedra het: Slowenië, Kroasië, Serwië, Montenegro, Masedonië. Die uitsondering was Bosnië en Hercegovina, die Moslems was die grootste groep, gevolg deur Serwiërs, dan Kroate, en ander. Tot die 1971 -sensus was "Moslem" nie een van die kategorieë wat geïdentifiseer is nie, en Serwiërs was die nominale meerderheid in Bosnië en Hercegovina. In 1971 kon Moslems hulself egter as sodanig op die sensusvorms identifiseer, en van toe af was Moslems die grootste nasionale groep in Bosnië en Hercegovina.
Die vyf-en-veertig jaar van kommunistiese Joegoslavië het nie 'broederskap en eenheid' opgelewer nie. In plaas daarvan het die land gefragmenteer tot 'n toenemend losse federale struktuur, met die republieke wat al hoe meer onafhanklik geword het van beheer deur die federale regering. Wat ook al die sentrale beheer was, het van die kommunistiese party afgehang, en toe dit in Januarie 1990 versplinter was, was daar geen sentrale gesag in die land meer nie. Tydens vrye verkiesings in 1990 was die boodskap wat in alle republieke gewen is, 'n boodskap van nasionalisme, 'n duidelik onwettige neiging.In elke geval het die wenparty belowe om die republiek te verander in die nasionale staat van die meerderheid 'nasie', etnies gedefinieer. In grondwetlike terme het die etniese nasie soewerein geword: die Slowene in Slowenië, die Kroate in Kroasië. Minderhede is daardeur uitgesluit onder die primêre draers van soewereiniteit. Die post-kommunistiese transformasie was dus van staatsosialisme, waarin die staat toegewy was aan die heerskappy van die deel van die bevolking wat die 'werkersklas' gevorm het, tot staatschauvinisme, waarin die staat toegewy was om te heers deur die deel van die die bevolking wat die meerderheidsvolk gevorm het, etnies gedefinieer. Ander is polities uitgesluit, en spoedig, in baie gevalle, fisies.
die uitgangspunt van die beweging na staatschauvinisme was dat die Joego -Slawiese volke nie so nou verwant was dat hulle in dieselfde staat kon woon nie, maar eerder so onversoenbaar was dat dit nie moontlik was om saam te lewe nie. Empiries was dit onsin, want oral waar Joego -Slawiese volke gemeng het, trou hulle in groot getalle, veral vanaf die 1960's tot laat in die 1980's. Die politieke retoriek van vyandskap en verdeling het egter vinnig dié van broederskap en eenheid oorwin. Wat polities daarin geslaag het in Joego-Slawië, was die boodskap dat die gesamentlike staat van Serwiërs, Kroate en ander in werklikheid nie moontlik is nie, en dat die verskillende nasies die reg het op 'selfbeskikking'. Toe die 'internasionale gemeenskap' hierdie boodskap aanvaar, was Joego -Slawië, 'n stigterslid van sowel die Verenigde Nasies as die Volkebond, gedoem.
Een verskil tussen die afsterwe van Joego -Slawië in 1991 en die ontstaan ​​daarvan in 1919 was 'n verandering in die dominante patrone van die Serviese nasionalisme. Waar die dominante Serwiese nasionale ideologie in 1919 alle sprekers van Serbo-Kroaties ingesluit het, het die Serviërs teen 1991 'n nasionalistiese ideologie aanvaar wat uitsluitlik die van die Kroate was. Die enigste onderskeidende kriterium van Serwiërs, Kroate en Moslems het godsdiens geword, as 'n oorerflike eienskap eerder as aktiewe geloof. Serwies betwis dus nie die identiteit van Kroate en Moslems as afsonderlike volke nie, en betwis ook nie die regte van die verskillende Joegoslaviese volke tot "selfbeskikking" nie. Wat hulle wel betwis het, was die reg van die Joego-Slawiese republieke op selfbeskikking. Uit hul oogpunt kan die Kroate hul Kroasië hê, maar dit kan nie gebiede met Serwiese meerderhede insluit nie. Net so, as die Moslems 'n onafhanklike Bosnië en Hercegovina wou hê, was dit goed, maar dit sou nie streke met 'n groot aantal Serwiërs insluit nie.
In die geval van Kroasië was die Serwies se vermoede miskien geregverdig. Die party van die Kroaties Demokratiese Unie, onder leiding van Franjo Tudjman, het die 1990 -verkiesing op 'n antiSerb -platform gewen. Dit het toe onmiddellik stappe geneem om te verseker dat die Serwiërs tweedeklasburgers word in 'n Kroasië wat grondwetlik gedefinieer word as die nasionale staat van die etnies Kroaties. Die verdeling van Kroasië begin in Augustus 1990, toe die Serwië in die Krajina -streek, wat 'n sterk plaaslike meerderheid daar gevorm het, die pogings van die nuwe nasionalistiese Kroaties -regering weerstaan ​​om hulle suiwer Kroaties staatsimbole op te lê, insluitend 'n vlag wat baie lyk soos die van die fascistiese staat wat so baie Serwiërs in 1941-45 geslag het. Toe Kroasië in Junie 1991 onafhanklikheid verklaar, het die Serwiërs in hierdie streek en in sommige ander dele van Kroasië hul eie begeerte aangekondig om in Joego -Slawië te bly. Die Joego -Slawiese leër, wat vinnig in 'n Serwiese leër verander het, ondersteun die Serwiërs. In die loop van die gevegte, van Augustus 1991 tot Januarie 1992, het die Serwiërs beheer oor ongeveer 'n derde van die gebied van Kroasië geneem. Sommige van hierdie streke het 'n Serwiese meerderheid gehad voor die oorlog begin het, maar ander nie.
Die patroon van die oorlog in Kroasië was die de facto -verdeling van die streke van die republiek wat die meeste etnies gemeng was. In werklikheid, in hierdie ses maande van oorlog, is die gemengde gebiede van Kroasië verdeel en die bevolkings gedwing om hulself te verdeel, net soos die Hindoe- en Moslem -bevolkings van Indië en Pakistan in 1947, hoewel op 'n baie kleiner skaal. Die gevolge van die bevolkingsoordragte was om honderde duisende mense dakloos, vlugtelinge te maak terwyl die bevolkings homogeniseer word. 'N Indeks van hierdie homogenisering is dat teen Maart 1994 slegs ongeveer 150 000 Serwiërs in dele van Kroasië onder die regering se beheer oorgebly het, van die meer as 300 000 in daardie streke voordat die oorlog begin het. Die ander het gevlug na Serwies-beheerde gebiede van Kroasië en Bosnië, of na Serwië self.
Die verdeling van Bosnië en Hercegovina
Die Bosniese situasie was meer ingewikkeld. Aangesien daar geen enkele meerderheidsvolk was nie, kon Bosnië en Hercegovina in onafhanklike nasie nie die nasiestaat van enige enkele groep wees nie, tensy die burgers verkies om hulself hoofsaaklik as Bosniërs te definieer eerder as as Moslems, Serwiërs en Kroate. Ongelukkig het hulle dit nie gedoen nie, en in die vrye verkiesings van 1990 het meer as 80% van die kiesers afsonderlike nasionalistiese partye gekies, een Moslem, een Serviër, een Kroaat. Hierdie politieke verdeling van en deur die kiesers was dodelik vir Bosnië, aangesien dit al hoe duideliker geword het dat Joegoslavië sou ontbind in die naam van die separatistiese selfbeskikking van die afsonderlike Joegoslaviese volke.
Die toenemende waarskynlikheid dat daar aparte, onafhanklike Serwiese en Kroatiese state sou wees, het 'n onafhanklike Bosnië en Hercegovina 'n onaantreklike opsie gemaak vir die meeste Serwiërs en Kroate wat in daardie republiek woon, ten minste buite Sarajevo. Deur by onderskeidelik Serwië en Kroasië aan te sluit, sou hulle lede word van regerende, soewereine meerderhede, eerder as van moontlik bedreigde minderhede. Verder was die anneksasie van groot gebiede van Bosnië en Hercegovina nog altyd elemente van die Serwiese en Kroaties nasionalistiese ideologieë.
As gevolg van hierdie oortuigings, het die presidente van Serwië en Kroasië in Maart 1991 op die grens van hul republieke vergader, terwyl Joego -Slawië nog bestaan ​​het, en het hulle ooreengekom oor die verdeling van Bosnië tussen Serwië en Kroasië oor die afbreek van Joegoslavië. Hierdie ooreenkoms is herbevestig deur die leiers van die Bosniese Serwiërs en Kroate tydens 'n vergadering in Oostenryk in Mei 1992. Die Serwiese en Kroaties politieke partye in Bosnië en Hercegovina het besluit oor hul planne om die republiek te verdeel. Namate Joegoslavië verbrokkel het, het hierdie partye hul eie mense bewapen en planne beraam vir die militêre verdeling van Bosnië en Hercegovina sodra Joegoslavië weg was.
Wat die openbare politiek betref, het die Serwiërs en Kroate verskil, aangesien die Kroate amptelik vir 'n onafhanklike Bosnië en Hercegovina gestaan ​​het. Soos destyds opgemerk deur Lord Carrington, die bemiddelaar van die Europese Gemeenskap in Joego -Slawië, het die Kroate hierdie amptelike standpunt, ten gunste van 'n onafhanklike Bosnië en Hercegovina, gekombineer met praktiese politiek wat daarop gemik was om te verseker dat hierdie 'republiek' letterlik geen sentrale gesag van enige aard. Dit het dit 'n leë dop gelaat, net soos die voormalige Joego-Slawië na 1990. Die posisie van Kroatië was dus 'n voorsprong op die afstigting van Bosnië uit Joego-Slawië, wat dit makliker gemaak het om Kroaties wat oorheers is deur Kroas te annekseer.
Bosnië het vreedsaam gebly, indien uiters gespanne, terwyl Serwiërs en Kroate van Augustus 1991 tot Januarie 1992 in Kroasië geveg het. Toe die skietstilstand in Kroasië plaasgevind het, het Bosnië se Serwiërs en Kroate hul planne vir die verdeling van die republiek begin implementeer en "outonome" Serviërs uitgeroep en Kroaties gebiede. 'N Referendum oor onafhanklikheid einde Februarie 1992 het soos 'n etniese sensus gelyk, met 63% van die kiesers, meer as 99% ten gunste van die skeiding. Die Serwiërs, 33% van die bevolking, het die stemming geboikot en gesê dat hulle hul gebiede sal verdedig teen enige poging om hulle te skei van wat oor is van Joego -Slawië.
Maart het toenemende spanning en uitbrake van geweld beleef. Op 1 April 1992 val Serviese magte, sommige uit Serwië, Moslems in Oos -Bosnië aan. Kroatiese magte, sommige van Kroasië, het Serwiese nedersettings in die noorde van Bosnië en in Hercegovina aangeval. Gevegte het vinnig versprei. In 'n poging om die geveg te stop, erken die EG en die VSA die onafhanklikheid van Bosnië op 6 April 1992. Aangesien soveel van die vermeende burgers van hierdie vermeende staat verkies om Serwiërs in 'n groter Serwië of Kroate in 'n groter Kroasië te wees eerder as 'Bosniërs' in 'n onafhanklike Bosnië, het erkenning slegs verseker dat die oorlog sou toeneem. Nadat hulle meegedeel is dat hulle Bosnië en Hercegovina nie deur onderhandelinge kan verdeel nie, het die Serwiërs en Kroate dit in die veld gedoen, met bloedvergieting. Die Bosnies -Serwiese magte het enorme steun van die voormalige Joego -Slawiese leër ontvang, terwyl die Bosniese Kroaties deur die Kroaties leër ondersteun is.
Die verloop van die oorlog het die verdeling van Bosnië en Hercegovina tot gevolg gehad. Die veldtog van 'etniese suiwering' daar sedert 1992, soos dié in Kroasië in 1941-45, was daarop gemik om homogene nasiestate te skep. Die verskil is dat terwyl die primêre slagoffers in die veertigerjare Serwiërs was uit die hand van Kroate en Moslems, in die negentigerjare die belangrikste slagoffers Moslems was van die Serwiërs en Kroate. Ongeveer 200 000 mense is tot dusver dood. Hoewel hul etniese uiteensetting onbekend is, het die UNHCR syfers (September 1994) bekend gemaak oor sommige van die byna 1 000 000 ontheemdes in Bosnië en Hercegovina. Hiervan is 765 000 Moslems en Kroate verplaas uit gebiede onder Serwiese beheer, terwyl 189 000 Serwiërs verplaas is uit gebiede onder Moslems onder Kroatiese beheer.
Syfers oor Moslems wat ontheem is in gebiede onder beheer van Kroate, of van Kroate wat verplaas is in gebiede onder Moslembeheer, is nie aangemeld nie, alhoewel hierdie twee groepe in Hercegovina en Sentraal -Bosnië geveg het, en elkeen lede van die ander verplaas het in gebiede waarin hulle beheer verkry het. Die Kroate en Moslems van Bosnië, onder baie sterk Amerikaanse druk, het egter in Maart 1994 ooreengekom om 'n 'Federasie' tussen hulle te stig. Hierdie 'Federasie' bestaan ​​blykbaar hoofsaaklik in die gedagtes van die Amerikaanse diplomate wat dit geskep het, aangesien daar feitlik geen stappe gedoen is om dit ter plaatse te implementeer nie, en die Grondwet daarvan geen struktuur bied vir 'n werkbare regering nie. Kroaties en Moslemvlugtelinge kan selfs binne hierdie 'Federasie' nie huis toe keer nie.
Selfbeskikking en etniese reiniging
Dit sou vertroostend maar onverantwoordelik wees om die Joego -Slawiese tragedie te beskou as die gevolg van 'irrasionele hartstogte' of die misdaad van sommige individuele politici. Die verloop van die oorloë van die Joegoslaviese afskeidings en opvolging is egter gedryf deur 'n baie vaste logika, die selfbeskikking van die betrokke nasies. Volgens hierdie logika dien state die belang van die nasie, etnies gedefinieer, nie van alle burgers nie. Minderhede het inderdaad min regte in die nuwe state. Staatschauvinisme is, net soos staatsosialisme, 'n totaliserende ideologie. Minderhede word dus altyd bedreig, daarom verwerp hulle die staat wat hulle uitsluit. In gebiede waar 'n algehele minderheid 'n plaaslike meerderheid vorm, is oorlog waarskynlik. Maar 'n moeiliker probleem volg ook: 'n staat kan slegs bestaan ​​as hy 'n nasie het om te dien, en as die bevolking homself nie as 'n nasie definieer nie, kan die staat nie bestaan ​​nie. Toe die bevolking van Joego -Slawië in Serwiërs, Kroate en ander verdeel is, was Joego -Slawië gedoem. Op dieselfde manier, toe die bevolking van Bosnië en Hercegovina homself verdeel het in Serwiërs, Kroate en ander, is die vermeende staat doodgebore.
Joegoslavië het in duie gestort toe afsonderlike, eksklusivistiese Serwiese en Kroaties -nasionalisme polities seëvier, wat die gesamentlike staat nie lewensvatbaar gemaak het nie. Dieselfde triomf van nasionalisme, wat internasionaal bekragtig is deur die diplomatieke erkenning van die selfbeskikking van die republieke in die voormalige Joegoslavië, het ook die gesamentlike staat Bosnië en Hercegovina nie lewensvatbaar gemaak nie. Die tragedie is dat die voormalige Joego -Slawië, wat gebou is op die veronderstelling van die naasbestaan ​​van die Joegoslaviese volke, die enigste raamwerk was om gewapende konflik tussen hulle te vermy. Toe dit ontbind is as gevolg van nasionalistiese bewegings op grond van hul vermeende onverbiddelike vyandigheid, was 'etniese suiwering' die logiese gevolg.
Kopiereg van artikel Cultural Survival, Inc.
Hoe het nasionalisme bygedra tot die Eerste Wêreldoorlog?
In die Eerste Wêreldoorlog het nasionalisme gelei tot die begeerte van lande met 'n sterk selfidentiteit om ander lande te verenig en aan te val. Nasionalisme is saam met militarisme en imperialisme 'n bydraende faktor tot die Eerste Wêreldoorlog
Die term 'nasie' verwys na 'n groep mense wat dieselfde taal, geskiedenis en tradisies deel. In die politiek is 'n nasie soortgelyk aan 'n etniese groep. Nasies word soms gelykgestel aan lande of state, maar nasies het moontlik nie politieke beheer nie. Lande het moontlik verskeie nasies binne hul grense. Nasionalisme ontstaan ​​wanneer 'n nasie invloed en dominansie oor 'n ander groep wil uitoefen. Dit kan 'n poging insluit om sy grense na 'n ander land of land uit te brei. In die Eerste Wêreldoorlog het nasionalistiese ywer gelei tot 'n groeiende mededinging tussen die leidende magte van Europa om hul oorheersing te bevestig. Nasionalisme is nou verweef met patriotisme, wat die liefde van 'n mens se land is. Die leidende Europese moondhede, aangevuur deur hul burgers, het strategiese militêre blokke gevorm en uiteindelik oorlog gevoer.
Die opkoms van nasionalisme
Die sade van nasionalisme is voor die oorlog gesaai. In die 19de eeu was daar baie klein Europese nasies onder die beheer van een dominante nasie. Nasionalisme het daartoe gelei dat die grense van baie Europese lande uitgebrei is om soortgelyke groepe in buurlande in te sluit. Die Oostenryk-Hongaarse ryk het byvoorbeeld wat ons nou ken as 13 verskillende nasies, 16 tale en vyf godsdienste in sy bloeitydperk ingesluit. Nasionalistiese neigings is ook versterk tydens die Verligting, wat die konsep van gemeenskaplike mag in Europa bekend gestel het. Verligtingsfilosowe het vryheid en demokrasie aangemoedig en mag gegee aan mense wat voorheen aan aristokratiese bewind onderwerp was. In plaas daarvan om met hul konings en ander leiers te identifiseer, het burgers 'n sterk identiteit met ander in hul land gevorm. Hierdie nuwe eenheid het politieke grense oorskry en die grense van bestaande landlyne getoets.
Nasionalisme se uitwerking op die Eerste Wêreldoorlog
Politieke onrus op die Balkan, grootliks aangevuur deur nasionalisme, het jare gegroei voordat die Eerste Wêreldoorlog uitgebreek het. Uiteindelik het dit tot die uitbreek van die oorlog gelei nadat aartshertog Franz Ferdinand, die erfgenaam van die Oostenryk-Hongaarse ryk, deur 'n Serviese nasionalis vermoor is. Die leiers van die ryk het die aanval op die Serwiese regering die skuld gegee, met verwysing na nasionalisme as die motief vir die skietery. Wêreldleiers het vinnig gemobiliseer. Duitsland ondersteun die Oostenryk-Hongaarse ryk, terwyl Rusland hom met Frankryk en Brittanje verbind nadat Oostenryk-Hongarye oorlog teen Serwië verklaar het.
Militarisme, nog 'n faktor in die Eerste Wêreldoorlog, hou nou verband met nasionalisme. Militarisme verwys na die vermoë van 'n land om 'n staande weermag te ontwikkel en dit met gevorderde wapens te versterk. Die doel van militarisme is om 'n sterk en kragtige leër op te bou wat vinnig ontplooi kan word indien nodig. In die jare voor die Eerste Wêreldoorlog het Europese lande, wat deur die Industriële Revolusie veroorsaak is, teen mekaar meegeding om die sterkste leërs en ekonomieë te bou. Toe die oorlog uitbreek, was baie lande gewapen om hulself te verdedig. Militarisme gekombineer met patriotisme in die Eerste Wêreldoorlog as burgers het hul lande se rol in gevegte ondersteun. Uiteindelik eindig die Eerste Wêreldoorlog met die herorganisasie van die Europese vasteland, aangesien baie van die ou ryke geval het, waaronder Turkye, Oostenryk-Hongarye en Rusland.
Hoe het 'n enkele gebeurtenis 'n kettingreaksie veroorsaak wat die Eerste Wêreldoorlog veroorsaak het? Die sluipmoord op aartshertog Francis Ferdinand het die Eerste Wêreldoorlog veroorsaak. Dit het 'n kettinggebeurtenis veroorsaak wat buite beheer geraak het omdat lande gedryf is deur die alliansiestelsel, militarisme en nasionalisme.
Hulle het gehoop op nuwe markte om aan te verkoop en wou maklike toegang tot natuurlike hulpbronne hê. Waarom was die Westerse Imperialisme so suksesvol? Europeërs het 'n sterk ekonomie, 'n kragtige militêre, verbeterde mediese tegnologie, goed georganiseerde regerings.
Hoe het imperialisme tot die Eerste Wêreldoorlog gelei?
Die voortgesette imperialistiese aspirasies van die groot Europese moondhede in die negentiende eeu en die vroeë twintigste eeu word dikwels as een van die vier langtermynoorsake van die Eerste Wêreldoorlog genoem.
Alhoewel dit waar is dat imperiale wedywerings in die paar jaar onmiddellik voor die oorlog ietwat verbeter het, is daar geen twyfel oor die rol wat imperialisme speel om die nasionalisme en militarisme van al die betrokke lande aan te moedig nie.
In hierdie artikel gaan ons probeer definieer wat imperialisme in die konteks van die negentiende en twintigste eeu was, en kyk hoe imperialisme bygedra het tot die begin van die Eerste Wêreldoorlog.
Imperialisme is 'n nasie se beleid of ideologie om die mag en invloed van die land uit te brei, hetsy deur politieke en ekonomiese beheer oor 'n ander gebied te verkry, óf deur direkte territoriale verkryging, hetsy met diplomatieke of militêre geweld.
Die belangrikste Europese keiserlike magte
Soos u hieronder sal sien, het die redes vir imperialisme deur die groot Europese moondhede van land tot land gewissel, sommige het baie vanuit 'n ekonomiese oogpunt begin, terwyl ander lande en uitbreidings meer uit politieke en selfs nasionalistiese doelwitte gekom het.
Die Britse Ryk
Teen 1914 was die Britse Ryk sowel die grootste as die rykste keiserlike mag ter wêreld. Alhoewel die bekende gesegde, "Die Ryk waarop die son nooit ondergaan nie "Dit was miskien nie heeltemal akkuraat nie, maar dit was steeds die grootste ryk wat die wêreld nog ooit gesien het - op sy hoogte wat meer as 22% van die aarde se oppervlakte beslaan.
Britse imperialistiese ambisies dateer reeds in die sestiende eeu, en in die volgende paar eeue vestig Brittanje kolonies in die Amerikas, die Karibiese Eilande en Indië.
Die Britse Ryk was oorspronklik gebaseer op merkantilisme, hoewel die nasionalistiese beleid van Brittanje ook duidelik blyk met die totstandkoming van 'n gemenebes van lande, soos Kanada en Australië, wat 'n gedeelde nasionale identiteit en gemeenskaplike taal gehad het.
Na die Amerikaanse rewolusie en die verlies van die Amerikaanse kolonies in 1776, het Brittanje in die negentiende eeu haar aandag op Asië, Afrika en die Stille Oseaan gevestig, en na die nederlaag van Napoleon in 1815 geniet dit 'n eeu van byna onbetwiste oorheersing, wat uitbrei haar keiserlike gebiede regoor die wêreld.
Kaart van die Britse Ryk
By die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het die Britse Ryk Indië, Kanada, Australië, Nieu -Seeland, Suid -Afrika, dele van Noord -Afrika, eilande in die Stille Oseaan en die Karibiese Eilande, Hong Kong en toegewings in China ingesluit.
Die Franse Ryk
Teen 1914 was die Franse Ryk die tweede grootste koloniale ryk ter wêreld, agter slegs die Britse Ryk.
Die keiserlike ambisies van Frankryk in die negentiende eeu het begin met die verowering van Algiers, in 1830, maar dit was eers in die tweede helfte van die eeu toe sy 'n ernstige ingang na Noord- en Wes -Afrika begin maak het.
Voor die Eerste Wêreldoorlog het Frankryk, benewens haar Afrika -kolonies, ook kolonies onderhou in die huidige Viëtnam, Laos en Kambodja, dele van Indië en eilande in die Stille Oseaan en die Karibiese Eilande.
Frankryk het dit as hul morele plig beskou om die Franse beskawing en katolisisme na die wêreld te bring, maar in ruil daarvoor het die land baat by 'n voorraad grondstowwe en belangrike mannekrag tydens die oorlog.
'N Plakkaat met die kolonisering van Madagaskar, na die nederlaag oor die Marina-koninkryk in die Franco-Hova-oorloë.
Die Russiese Ryk
Nadat sy ryk in die eerste helfte van die negentiende eeu suidwaarts uitgebrei het, het Rusland in die tweede helfte van die eeu haar aandag suidweswaarts na die Ottomaanse Ryk gerig.
Oorwinning oor die Ottomane in die Russies-Turkse Oorlog (1877–1878) het daartoe gelei dat Rusland suksesvol provinsies in die Kaukasus opgeëis het, asook om nuwe onafhanklike state op die Balkan te bevry.
Teen 1914 regeer Rusland ook oor die Oekraïne, Georgië, Finland, Estland, Letland, Litaue en Pole.
Nadat dit eens met die grootste ryk ter wêreld gespog het, het die Ottomaanse Ryk 'n skaduwee geword van sy formele self, na swaar nederlae in 'n reeks oorloë die afgelope sestig jaar, veral Rusland.
Dit het gesê dat die Ottomaanse Ryk by die uitbreek van die oorlog nog die grootste deel van sy ou ryk insluit, waaronder Turkye, Sirië, Palestina en Egipte.
Die Duitse Ryk
Nadat dit eers in 1871 as 'n nuwe land gestig is, was Duitsland natuurlik 'n laatkomer vir die bou van ryke in die buiteland.
Bismarck is bly dat ander nasies daar besig is.
En selfs na die eenwording van Duitsland, om te begin met die Duitse kanselier, het Otto von Bismarck veel meer daarin belanggestel om 'n magsbasis in Europa te vestig, eerder as om kolonies in die uithoeke van die wêreld te versamel.
Dit was egter nie 'n siening wat deur baie ander in die regering gedeel is nie, en ook nie deur die Duitse volk nie, wat almal vir die Duitse keiserlike uitbreiding was.
Bismarck het van ongeveer 1884 af teësinnig tot die idee van koloniale uitbreiding gekom, toe die regering die privaat verkrygde eiendomme van Duitse koloniseerders onder die beskerming van die Duitse Ryk begin plaas het.
Na Wilhelm II se troonbestyging en Bismarck se bedanking as kanselier kort daarna, is 'n meer aggressiewe beleid teenoor imperialisme aangeneem, genaamd Weltpolitik.
Die hoofdoel van Weltpolitik (wat wêreldpolitiek beteken) was om Duitsland in 'n wêreldmoondheid te verander. Deur hierdie aggressiewe keiserlike beleid het Duitsland daartoe gelei dat sommige van die meer gevestigde keiserlike moondhede op die tone getrap het.
Die Italiaanse Ryk
As 'n betreklik nuwe land (die koninkryk van Italië wat eers in 1871 voltooi is), was Italië laat vir die koloniale spel en het sy op die groter Europese moondhede staatgemaak om te help met haar pogings tot bou van ryk.
Die Italiaanse nasionalistiese vereniging, wat die gevoel van nasionalisme wat aan die begin van die twintigste eeu deur die land vloei, beliggaam het, het die regering hard gedruk vir die uitbreiding van die ryk van Italië. Teen 1914 bestaan ​​die Italiaanse Ryk egter uit slegs 'n paar gebiede in Noord -Afrika en 'n klein toegewing in China.
Die Oostenryk-Hongaarse Ryk
Na die Oostenryk-Pruisiese Oorlog van 1866, en daarna die vereniging van Duitsland in 1871, was die Oostenryk-Hongaarse Ryk nie meer die dominante mag in Sentraal-Europa wat dit eens was nie.
Ten spyte hiervan, en ondanks die feit dat hulle geen kolonies buite Europa besit nie, het Oostenryk-Hongarye nog voor die Eerste Wêreldoorlog oor verskeie verskillende nasiestate geheers, waaronder Bohemen, Morawië, Slowakye, Galicië, Silezië en Transsylvanië, sowel as die nuut verworwe Bosnië en Herzegovina.
Ander keiserlike magte
Ander Europese lande met kolonies in die buiteland sluit België, Holland, Portugal en Spanje in (alhoewel met 'n ryk wat 'n breukdeel van die grootte was wat dit eens was).
Buite Europa was die twee nasies met noemenswaardige keiserlike ambisies Japan en die Verenigde State, wat teen 1914 daarin geslaag het om beheer oor die Filippyne, Puerto Rico en 'n aantal eilande in die Stille Oseaan te verkry.
Teen die einde van die negentiende eeu het al die groot Europese moondhede imperialiste geword en hul ryke uitgebrei tot kolonies oor die hele wêreld. Miskien is dit verbasend dat die imperialistiese beleid wat die regerings van hierdie lande geneem het, soms tot hewige wedywering gelei het, aangesien die ambisies van die een land in direkte konflik was met 'n ander.
Die tweede helfte van die negentiende eeu het die keiserlike beleid van die groot Europese moondhede in die wiele gery, aangesien elkeen om ekonomiese, politieke en strategiese redes meer grond probeer bekom het. Dit is teen die einde van die eeu verder verskerp toe Italië en veral Duitsland by die spel van die bou van ryk aangesluit het, uit vrees dat hulle moontlik al die beste geleenthede sou misgeloop het.
Hierdie haas om nuwe lande in die buiteland te bekom, het natuurlik gelei tot konfrontasies tussen die groot moondhede, met veral Duitsland wat op 'n paar tone gestaan ​​het, toe die nuwe beleid van die Kaiser ' van Weltpolitik in volle gang was. En nêrens ter wêreld was wedywerings meer hewig tussen die groot Europese moondhede, in hierdie era van 'Nuwe imperialisme ' as op die vasteland van Afrika nie.
The Scramble for Africa (ook bekend as die verkragting van Afrika), was die naam wat die Europese moondhede aan die einde van die negentiende eeu en die begin van die twintigste eeu deur die Europese moondhede deur die Europese moondhede deur die Europese moondhede beset, verdeeld en gekoloniseer het.
In 1884 organiseer Otto von Bismarck die Berlynse konferensie, wat in werklikheid die Scramble for Africa geformaliseer het en deur hom bedoel was om die Europese moondhede 'n manier te bied om uit te brei in die lig van die stygende imperiale ambisies van Rusland, Japan en die Verenigde State . Bismarck het ook gehoop dat deur konstruktiewe dialoog aan te gaan, dit toekomstige moontlike vyandighede tussen die betrokke Europese lande kan beperk.
Dinge het uiteindelik nie so glad verloop as wat Bismarck beplan het nie, en in die daaropvolgende jare het die Scramble for Africa 'n aantal konflikte tussen die groot Europese moondheid beleef, waarvan sommige amper tot oorlog gelei het.
Die Tangier -krisis
Op 31 Maart 1905 het Kaiser Wilhelm II van Duitsland na Tanger, Marokko, gegaan om met verteenwoordigers van die Sultan Abdelaziz te praat. Terwyl hy daar was, het die Kaiser berug deur die stad getoer op die rug van 'n wit perd en verklaar dat hy die soewereiniteit van die Sultan kom ondersteun het.
Hierdie stelling word deur die Franse beskou as 'n uitdagende uitdaging vir hul invloed in Marokko, waar Frankryk 'n protektoraat wou stig, en het gelei tot die Tangier -krisis (ook bekend as die eerste Marokkaanse krisis).
[Links] Die gevreesde gas, [Regs] Daar is altyd probleme as ek reis
Duitsland wou hê dat die Franse in Marokko in ag geneem moet word en het 'n multilaterale konferensie gevra. Aanvanklik het Frankryk so 'n konferensie geweier, maar uiteindelik ingestem om een ​​by te woon, wat uiteindelik vanaf Januarie 1906 sou plaasvind.
Die spanning tussen Frankryk en Duitsland duur voort in die halfjaar voor die konferensie in Algeciras, met 'n stadium dat Duitsland reserwe -eenhede oproep en dat Frankryk selfs troepe na die Duitse grens mobiliseer.
Uiteindelik is Frankryk oorweldigend ondersteun deur die 13 lande wat tydens die konferensie teenwoordig was, en slegs Oostenryk-Hongarye het Duitsland ondersteun. Die gebeure van die krisis het ook daartoe gelei dat Frankryk en Brittanje in hul bondgenootskap nader gekom het, wat uiteindelik in die daaropvolgende jaar tot die Triple Entente gelei het.
Die Agadir -krisis
'N Satiriese blik op die Agadir -krisis
In 1911 het 'n tweede krisis in Marokko uitgebreek. Die Agadir -krisis (ook bekend as die Tweede Marokkaanse krisis) het ontstaan ​​in 'n tyd toe die Franse probeer het om 'n opstand teen die sultan, Abdelhafid, te onderdruk.
Sonder enige waarskuwing of voor die hand liggende rede, het die Duitse kanonboot SMS Panther by die hawe van Agadir geland, vermoedelik onder die voorwendsel om die Duitse handelsbelange te beskerm.
Frankryk was woedend hieroor, en vir 'n rukkie het dit weer gelyk of Frankryk en Duitsland moontlik op die rand van oorlog is.
Brittanje was ook bekommerd oor die feit dat Duitsland probeer om Agadir in 'n vlootbasis aan die Atlantiese Oseaan te verander vir sy steeds versterkende vloot.
Uiteindelik is die krisis afgeweer en in November daardie jaar is die Frans-Duitse ooreenkoms onderteken, waaronder Duitsland Frankryk se posisie in Marokko aanvaar het, in ruil vir die gebied in die Franse kolonie Middel-Kongo.
Die Agadir -krisis het egter weer gelei tot die versterking van die bande tussen Brittanje en Frankryk, wat Duitsland nog kwesbaarder laat voel van hul voortdurende entente cordiale.
Die spoorweg tussen Berlyn en Bagdad
Die spoorlyn Berlyn - Bagdad, wat in 1910 begin bou is, was 'n spoorlyn wat Berlyn verbind met die destydse Ottomaanse stad Bagdad. Daar word gedink dat die spoorweg Duitsland beter toegang tot haar kolonies sou gee vanuit 'n hawe aan die Persiese Golf.
Rusland, Frankryk en Brittanje het sedert die begin van die eeu almal bekommerd geraak oor die spoorlyn, en het bespiegel dat dit moontlik die Ottomaanse Ryk sou versterk, sowel as die bande met Duitsland, wat op sy beurt weer sou kon verander het. die magsbalans in die streek. Brittanje was ook bekommerd oor haar eie belange verder.
In die onmiddellike nasleep van die oorlog word die spoorlyn Berlyn - Bagdad deur baie beskou as 'n belangrike oorsaak van die Eerste Wêreldoorlog op sigself, maar ons weet dit nou uit diplomatieke rekords wat deur die betrokke partye in die negentien- en dertigerjare vrygestel is, dat die belangrikste geskille oor die spoorlyn teen die somer van 1914 opgelos is.
Terug nader aan die huis, het die verval van 'n eens groot ryk begin om die alarmklokke onder die groot moondhede in Europa te laat lui. Die Ottomaanse Ryk, bekend as die 'Sick Man of Europe ', het 'n skaduwee geword van sy vorige self, wat weer 'n krisissituasie op die Balkan tot gevolg gehad het.
Onder die keiserlike onstabiliteit, tydens die ontbinding van die Ottomaanse Ryk, het voormalige state internasionale erkenning as onafhanklike lande gesoek en ontvang. Intussen sluit Oostenryk-Hongarye en Rusland in met die bedoeling om hul eie ryke uit te brei ten koste van die Ottomane.
Brittanje en Frankryk het ook hul eie handelsbelange in die gebied en Duitsland was vasbeslote om haar spoorlyn Berlyn-tot-Bagdad te voltooi, wat deur die streek sou loop.
Die " Oosterse vraag ", oor die kwessie van die politieke en ekonomiese onstabiliteit van die Ottomaanse Ryk, het verskerp. Meer spesifiek, die moeilikheid op die Balkan, wat in die jare voor die oorlog gedreig het om te kook, het uiteindelik presies dit gedoen.
Probleme op die Balkan
The Boiling Point – Gepubliseer in Punch, Oktober 1912
Hoewel daar ongetwyfeld imperialisme een van die vier hoofoorsake van oorlog was, veral met betrekking tot die verbrokkeling van die Ottomaanse Ryk en die gevolglike imperiale aspirasies in Europa van beide die Oostenryk-Hongaarse Ryk en die Russiese Ryk, is dit belangrik om nie oordryf die rol wat imperialisme gespeel het.
Die oorheersende keiserlike wedywering van daardie tydperk, tussen Brittanje en Duitsland, het immers in die twee jaar voor die oorlog ietwat afgekoel, met beide kante wat skynbaar bereid was om 'n kompromie aan te gaan om die spanning tussen die twee lande te verlig.
Die Oostenryk-Hongaarse kompromie van 1867 (die Ausgleich in Duits en die Kiegyezés in Hongaars), wat die dubbele struktuur van die ryk ingehuldig het in die plek van die voormalige Oostenrykse ryk (1804-1867), het ontstaan ​​in 'n tyd toe Oostenryk sterk en sterk agteruitgegaan het - beide op die Italiaanse skiereiland (as gevolg van die tweede Italiaanse Onafhanklikheidsoorlog van 1859) en onder die state van die Duitse Konfederasie (dit is deur Pruise oortref as die dominante Duitssprekende mag na die Oostenryk-Pruisiese Oorlog van 1866).  Die kompromie hervestig  die volle soewereiniteit van die Koninkryk Hongarye, wat verlore gegaan het ná die Hongaarse rewolusie van 1848.
Ander faktore by die grondwetlike veranderinge was voortgesette Hongaarse ontevredenheid oor die heerskappy uit Wene en die toenemende nasionale bewussyn van ander nasionaliteite (of etnisiteite) van die Oostenrykse Ryk. Hongaarse ontevredenheid het deels ontstaan ​​uit die onderdrukking van Oostenryk met Russiese ondersteuning van die Hongaarse liberale revolusie van 1848–49. Ontevredenheid oor die Oostenrykse bewind het egter vir baie jare in Hongarye toegeneem en het baie ander oorsake gehad.
Teen die laat 1850's was 'n groot aantal Hongare wat die rewolusie van 1848–49 gesteun het, bereid om die Habsburgse monargie te aanvaar. Hulle het aangevoer dat terwyl Hongarye die reg op volle interne onafhanklikheid het, onder die Pragmatiese Sanksie van 1713, buitelandse sake en verdediging 'algemeen' was vir sowel Oostenryk as Hongarye. 
Na die Oostenrykse nederlaag by Königgrätz, besef die regering dat dit met Hongarye moet versoen om die status van 'n grootmoondheid te herwin. Die nuwe minister van buitelandse sake, graaf Friedrich Ferdinand von Beust, wou die gestremde onderhandelinge met die Hongare afsluit. Om die monargie te beveilig, het keiser Franz Joseph begin onderhandel vir 'n kompromie met die Hongaarse adel, onder leiding van Ferenc Deák. Op 20 Maart 1867 het die hervestigde Hongaarse parlement by Pest begin onderhandel oor die nuwe wette wat op 30 Maart aanvaar moet word. Hongaarse leiers het egter die kroning van die keiser as koning van Hongarye op 8 Junie ontvang as 'n noodsaaklikheid dat die wette in die lande van die Heilige Kroon van Hongarye uitgevaardig moet word.  Op 28 Julie het Franz Joseph, in sy nuwe hoedanigheid as koning van Hongarye, die nuwe wette goedgekeur en afgekondig, wat amptelik geboorte gegee het aan die dubbele monargie.
Die ryk se amptelike naam was in Duits: Österreichisch-Ungarische Monarchie en in Hongaars: Osztrák – Magyar Monarchia (Engels: Austro-Hungarian Monarchy),  hoewel in internasionale betrekkinge Oostenryk - Hongarye gebruik is (Duits: Österreich-Ungarn Hongaars: Ausztria-Magyarország). Die Oostenrykers het ook die name gebruik k. u. k. Monargie (Engels: k. U. K. Monargie)  (in detail Duits: Kaiserliche en königliche Monarchie Österreich-Ungarn Hongaars: Császári és Királyi Osztrák – Magyar Monarchia)  en Danubiese monargie (Duits: Donaumonarchie Hongaars: Dunai Monarchia) of Dubbele monargie (Duits: Doppel-Monarchie Hongaars: Dual-Monarchia) en Die Dubbelarend (Duits: Der Doppel-Adler Hongaars: Kétsas), maar nie een hiervan het wydverspreid geraak in Hongarye of elders nie.
Die ryk se volle naam wat in die interne administrasie gebruik is, was Die koninkryke en lande verteenwoordig in die keiserlike raad en die lande van die Heilige Hongaarse kroon van St Stephen.
Vanaf 1867 weerspieël die afkortings onder die name van amptelike instellings in Oostenryk - Hongarye hul verantwoordelikheid:
k. u. k. (kaiserlich en königlich of keiserlik en koninklik) was die etiket vir instellings wat in beide dele van die monargie gemeen is, bv k.u.k. Kriegsmarine (Oorlogsvloot) en, tydens die oorlog, die k.u.k. Armee (Weermag). Die gewone leër het sy etiket verander van k.k. aan k.u.k. eers in 1889 op versoek van die Hongaarse regering.
K. k. (kaiserlich-königlich) of Imperial-Royal was die term vir instellings van Cisleithania (Oostenryk) "koninklik" in hierdie etiket wat na die Kroon van Bohemen verwys het.
K. u. (königlich-ungarisch) of M. k. (Magyar királyi) ("Royal Hungarian") verwys na Transleithania, die lande van die Hongaarse kroon. In die Koninkryk Kroasië en Slavonië het sy outonome instellings k. (kraljevski) ('Koninklik'), volgens die Kroaties -Hongaarse nedersetting, was die enigste amptelike taal in Kroasië en Slavonië Kroaties, en die instellings was 'slegs' Kroaties.
Na 'n besluit van Franz Joseph I in 1868, het die koninkryk die amptelike naam gedra Oostenryk-Hongaarse monargie/koninkryk (Duits: Österreichisch-Ungarische Monarchie/Reich Hongaars: Osztrák – Magyar Monarchia/Birodalom) in sy internasionale betrekkinge. Dit is gereeld by die Dubbele monargie in Engels of bloot na verwys as Oostenryk. 
Die kompromie het die Habsburgse domeine in 'n werklike unie gemaak tussen die Oostenrykse Ryk ("Lands Represented in the Imperial Council", of Cisleithania)  in die westelike en noordelike helfte en die Koninkryk van Hongarye ("Lands of the Crown of Saint Stephen ", of Transleithania).  in die oostelike helfte. Die twee helftes het 'n gemeenskaplike monarg gedeel, wat as keiser van Oostenryk  regeer het oor die westelike en noordelike helfte en as koning van Hongarye  oor die oostelike deel.  Buitelandse betrekkinge en verdediging is gesamentlik bestuur, en die twee lande het ook 'n doeane -unie gevorm.  Alle ander staatsfunksies moes afsonderlik deur elkeen van die twee state hanteer word.
Sekere streke, soos Pools Galicië in Cisleithania en Kroasië in Transleithania, het outonome status geniet, elk met sy eie unieke regeringstrukture (sien: Poolse outonomie in Galicië en Kroaties -Hongaarse nedersetting).
Die skeiding tussen Oostenryk en Hongarye was so duidelik dat daar geen gemeenskaplike burgerskap was nie: een was óf 'n Oostenrykse burger óf 'n Hongaarse burger, nooit albei nie.   Dit het ook beteken dat daar altyd aparte Oostenrykse en Hongaarse paspoorte was, nooit 'n algemene paspoort nie.   In die Koninkryk Kroasië-Slawonië is egter nie Oostenrykse of Hongaarse paspoorte gebruik nie.In plaas daarvan het die Koninkryk sy eie paspoorte uitgereik, wat in Kroaties en Frans geskryf was, en die wapen van die Koninkryk Kroasië-Slavonië-Dalmatië daarop aangebring.  Kroasië-Slawië het ook uitvoerende outonomie met betrekking tot naturalisasie en burgerskap, omskryf as 'Hongaars-Kroaties burgerskap' vir die burgers van die koninkryk.  Dit is nie bekend watter soort paspoorte in Bosnië-Herzegowina gebruik is nie, wat onder beheer was van sowel Oostenryk as Hongarye. [ aanhaling nodig ]
Die Koninkryk Hongarye het altyd 'n aparte parlement, die dieet van Hongarye, gehandhaaf, selfs nadat die Oostenrykse ryk in 1804 geskep is. die regeringstruktuur van die oorkoepelende Oostenrykse Ryk. Die sentrale regeringstrukture van Hongarye was goed geskei van die Oostenrykse keiserlike regering. Die land word beheer deur die Raad van Luitenant van Hongarye (die Gubernium) - geleë in Pressburg en later in Pest - en deur die Hongaarse Kanselarij van die Koninklike Hof in Wene.  Die Hongaarse regering en die Hongaarse parlement is ná die Hongaarse revolusie van 1848 opgeskort en ná die Oostenryk-Hongaarse kompromie in 1867 weer ingestel.
Ondanks dat Oostenryk en Hongarye 'n gemeenskaplike geldeenheid gedeel het, was hulle fiskaal soewereine en onafhanklike entiteite.  Sedert die aanvang van die persoonlike vakbond (vanaf 1527) kon die regering van die Koninkryk Hongarye sy aparte en onafhanklike begroting bewaar. Na die rewolusie van 1848-1849 is die Hongaarse begroting saamgevoeg met die Oostenrykse, en dit was eers na die kompromie van 1867 dat Hongarye 'n aparte begroting gekry het.  Vanaf 1527 (die totstandkoming van die monargiese persoonlike unie) tot 1851 het die Koninkryk Hongarye sy eie doeane-kontrole gehandhaaf, wat haar van die ander dele van die gebiede wat deur Habsburg beheer was, geskei het.  Na 1867 moes die Oostenrykse en Hongaarse doeane -unie -ooreenkoms elke tien jaar heronderhandel en bepaal word. Die ooreenkomste is aan die einde van elke dekade deur Wene en Boedapest hernu en onderteken omdat beide lande gehoop het om wedersydse ekonomiese voordeel uit die doeane -unie te put. Die Oostenrykse Ryk en die Koninkryk van Hongarye het hul buitelandse handelsverdrae onafhanklik van mekaar gesluit. 
Wene was die hoofstad van die monargie. Die Cisleithanian (Oostenrykse) deel bevat ongeveer 57 persent van die totale bevolking en die grootste deel van sy ekonomiese hulpbronne, vergeleke met die Hongaarse deel.
Daar was drie dele van die heerskappy van die Oostenryk-Hongaarse Ryk: 
die gemeenskaplike buitelandse, militêre en 'n gesamentlike finansiële beleid (slegs vir diplomatieke, militêre en vlootuitgawes) onder die monarg
die "Oostenrykse" of Cisleithaniese regering (lande verteenwoordig in die keiserlike raad)
die "Hongaarse" of Transleithaanse regering (Lands of the Crown of Saint Stephen)
Gesamentlike regering Redigeer
Die gemeenskaplike regering is gelei deur 'n Ministeriële Raad (Ministerrat für Gemeinsame Angelegenheiten), wat verantwoordelik was vir die gemeenskaplike leër, vloot, buitelandse beleid en die doeane -unie.  Dit het bestaan ​​uit drie keiserlike en koninklike gesamentlike ministeries (k.u.k. gemeinsame Ministerien [de] ):
, bekend as die keiserlike kanselaar voor 1869, bekend as die keiserlike ministerie van oorlog voor 1911
Imperial and Royal Ministry of Finance, bekend as die Imperial Ministry of Finance voor 1908, slegs verantwoordelik vir die finansies van die ander twee gesamentlike ministeries. 
Benewens die drie ministers, bevat die Ministeriële Raad ook die premier van Hongarye, die eerste minister van Cisleithania, 'n paar aartshertogte en die monarg.  Die hoof van die algemene staf het gewoonlik ook dit bygewoon. Die minister was gewoonlik onder voorsitterskap van die minister van huishoudelike en buitelandse sake, behalwe as die monarg teenwoordig was. Benewens die raad het die Oostenrykse en Hongaarse parlemente elk 'n afvaardiging van 60 lede verkies, wat afsonderlik vergader het en oor die uitgawes van die Ministeriële Raad gestem het, wat die twee regerings invloed in die gemeenskaplike administrasie gegee het. Die ministers het egter uiteindelik slegs geantwoord op die monarg, wat die finale besluit geneem het oor aangeleenthede van buitelandse en militêre beleid. 
Oorvleuelende verantwoordelikhede tussen die gesamentlike ministeries en die ministeries van die twee helftes het wrywing en ondoeltreffendheid veroorsaak.  Die gewapende magte het veral gely onder die oorvleueling. Alhoewel die verenigde regering die algehele militêre rigting bepaal, bly die Oostenrykse en Hongaarse regerings elkeen verantwoordelik vir werwing, voorraad en opleiding. Elke regering kan 'n sterk invloed uitoefen op gemeenskaplike regeringsverantwoordelikhede. Elke helfte van die dubbele monargie was redelik bereid om gemeenskaplike operasies te ontwrig om sy eie belange te bevorder. 
Verhoudings gedurende die halfeeu na 1867 tussen die twee dele van die tweeledige monargie het herhaaldelike geskille behels oor gedeelde eksterne tariefreëlings en oor die finansiële bydrae van elke regering tot die gemeenskaplike tesourie. Hierdie aangeleenthede is bepaal deur die Oostenryk-Hongaarse kompromie van 1867, waarin algemene uitgawes 70% aan Oostenryk en 30% aan Hongarye toegeken is. Hierdie afdeling moes elke tien jaar heronderhandel word. Daar was politieke onrus tydens die opbou van elke hernuwing van die ooreenkoms. Teen 1907 het die Hongaarse aandeel tot 36,4%gestyg.  Die geskille het in die vroeë 1900's uitgeloop op 'n langdurige grondwetlike krisis. Dit is veroorsaak deur onenigheid oor watter taal vir bevel in die Hongaarse weermag -eenhede gebruik moet word, en verdiep deur die koms aan die bewind in Boedapest in April 1906 van 'n Hongaarse nasionalistiese koalisie. Voorlopige hernuwings van die algemene reëlings het in Oktober 1907 en in November 1917 plaasgevind op grond van die status quo. Die onderhandelinge in 1917 eindig met die ontbinding van die dubbele monargie. 
Hongarye en Oostenryk handhaaf aparte parlemente, elk met sy eie premier: die dieet van Hongarye (algemeen bekend as die Nasionale Vergadering) en die Imperial Council (Duits: Reichsrat) in Cisleithania. Elke parlement het sy eie uitvoerende regering, aangestel deur die monarg. In hierdie sin het Oostenryk-Hongarye onder 'n outokratiese regering gebly, aangesien die keiser-koning sowel Oostenrykse as Hongaarse eerste ministers saam met hul onderskeie kabinette aangestel het. Dit het beide regerings verantwoordelik gemaak teenoor die keiser-koning, aangesien geen helfte 'n regering kon hê met 'n program wat in stryd was met die standpunt van die monarg nie. Die keiser-koning kan byvoorbeeld nie-parlementêre regerings aanstel, of 'n regering wat nie 'n parlementêre meerderheid gehad het nie, aanhou om die vorming van 'n ander regering wat hy nie goedkeur nie, te blokkeer.
Die Imperial Council was 'n tweekamerliggaam: die boonste huis was die House of Lords (Duits: Herrenhaus), en die laerhuis was die Huis van Afgevaardigdes (Duits: Abgeordnetenhaus). Lede van die Huis van Afgevaardigdes is verkies deur middel van 'n stelsel van 'curiae' wat die verteenwoordiging ten gunste van die rykes weeg, maar geleidelik hervorm is totdat universele stemreg in 1906 ingestel is.   Om wet te word, moes wetsontwerpe deur albei huise verbygegaan, onderteken deur die verantwoordelike minister en daarna deur die keiser koninklike toestemming verleen.
Die dieet van Hongarye was ook tweekamer: die boonste huis was die Huis van Magnate (Hongaars: Főrendiház), en die laerhuis was die Huis van Verteenwoordigers (Hongaars: Képviselőház). Die "curia" -stelsel is ook gebruik om lede van die Huis van Verteenwoordigers te kies. Die franchise was baie beperk, met ongeveer 5% van die manne wat in 1874 stemgeregtig was, wat aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog gestyg het tot 8%  Die Hongaarse parlement het die mag gehad om wetgewing te gee oor alle aangeleenthede rakende Hongarye, maar vir Kroasië- Slawië slegs oor sake wat hy met Hongarye gedeel het. Aangeleenthede rakende Kroasië-Slawonië alleen val op die Kroaties-Slawiese dieet (algemeen bekend as die Kroaties parlement). Die monarg het die reg om veto te stel voordat dit aan die nasionale vergadering voorgelê word, die reg om veto te maak teen alle wetgewing wat deur die nasionale vergadering goedgekeur is, en die bevoegdheid om die vergadering voor te skryf of te ontbind en om nuwe verkiesings te vra. In die praktyk is hierdie magte selde gebruik.
Openbare administrasie en plaaslike regerings Redigeer
Ryk van Oostenryk (Cisleithania) Redigeer
Die administratiewe stelsel in die Oostenrykse Ryk het op drie vlakke bestaan: die sentrale staatsadministrasie, die gebiede (Lande), en die plaaslike kommunale administrasie. Die staatsadministrasie bestaan ​​uit alle aangeleenthede met betrekking tot regte, pligte en belange "wat vir alle gebiede gemeen is", en alle ander administratiewe take is aan die gebiede oorgelaat. Uiteindelik het die gemeentes selfregering op hul eie gebied.
Die sentrale owerhede staan ​​bekend as die 'Ministerie' (Ministerium). In 1867 het die ministerium uit sewe ministeries bestaan ​​(landbou, godsdiens en onderwys, finansies, binneland, justisie, handel en openbare werke, verdediging). 'N Ministerie van spoorweë is in 1896 gestig en die ministerie van openbare werke is in 1908 van die handel geskei. Ministeries van openbare gesondheid [de] en maatskaplike welsyn is in 1917 gestig om kwessies uit die Eerste Wêreldoorlog te hanteer. Die ministeries het almal die titel kk ("Imperial-Royal"), met verwysing na die Imperial Crown of Austria en die Royal Crown of Bohemia.
Elkeen van die sewentien gebiede het sy eie regering onder leiding van 'n goewerneur [de] (amptelik Landeschef, maar algemeen genoem Statthalter of Landespräsident), aangestel deur die keiser, om as sy verteenwoordiger te dien. Gewoonlik was 'n gebied gelykstaande aan 'n kroongebied (Kronland), maar die groot variasies in oppervlakte van die Kroongebiede het beteken dat daar enkele uitsonderings was.  Elke gebied het sy eie territoriale vergadering gehad (Landtag) en uitvoerende (Landesausschuss [de] ). Die territoriale vergadering en uitvoerende gesag is gelei deur die Landeshauptmann (d.w.s. territoriale premier), aangestel deur die keiser uit die lede van die territoriale vergadering. Baie takke van die territoriale administrasies het groot ooreenkomste met dié van die staat, sodat hul werksfere gereeld oorvleuel en in botsing kom. Hierdie administratiewe "dubbelspoor", soos dit genoem is, was grootliks die gevolg van die oorsprong van die staat - meestal deur 'n vrywillige unie van lande wat 'n sterk gevoel van hul eie individualiteit gehad het.
Onder die gebied was die distrik (Bezirk) onder 'n distrikshoof (Bezirkshauptmann), aangestel deur die staatsregering. Hierdie distrikshoofde verenig byna al die administratiewe funksies wat onder die verskillende ministeries verdeel is. Elke distrik is verdeel in 'n aantal munisipaliteite (Ortsgemeinden), elk met sy eie verkose burgemeester (Bürgermeister). Die nege statutêre stede was outonome eenhede op distriksvlak.
Die kompleksiteit van hierdie stelsel, veral die oorvleueling tussen staats- en territoriale administrasie, het gelei tot administratiewe hervormings. Reeds in 1904 het premier Ernest von Koerber verklaar dat 'n volledige verandering van die beginsels van administrasie noodsaaklik sou wees as die staatsmasjinerie sou aanhou werk. Richard von Bienerth se laaste daad as Oostenrykse premier in Mei 1911 was die aanstelling van 'n kommissie wat deur die keiser benoem is om 'n skema vir administratiewe hervorming op te stel. Die keiserlike reskripsie het nie dringend hervormings voorgestel of 'n algemene filosofie daarvoor uiteengesit nie. Die voortdurende vooruitgang van die samelewing stel meer eise aan die administrasie, dit wil sê, daar word aangeneem dat hervorming nodig is weens die veranderende tye, nie onderliggende probleme met die administratiewe struktuur nie. Die hervormingskommissie het hom eers besig gehou met hervormings waaroor daar geen twis was nie. In 1912 publiseer dit "Voorstelle vir die opleiding van staatsamptenare". Die kommissie het verskeie verdere verslae opgestel voordat sy werk onderbreek is deur die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in 1914. Eers in Maart 1918 besluit die Seidler -regering op 'n program van nasionale outonomie as basis vir administratiewe hervorming, wat egter nooit in werking getree het nie. 
Koninkryk van Hongarye (Transleithania) Redigeer
Die uitvoerende gesag in Transleithania was gevestig in 'n kabinet wat verantwoordelik was vir die Nasionale Vergadering, bestaande uit tien ministers, waaronder: die Eerste Minister, die Minister van Kroasië-Slawië, 'n Minister behalwe die Koning, en die Ministers van Binnelandse Sake, Nasionale Verdediging, Godsdiens en openbare onderwys, finansies, landbou, nywerheid en handel, openbare werke en vervoer, en justisie. Die minister was, behalwe die koning, verantwoordelik vir die koördinering met Oostenryk en die keiserlike en koninklike hof in Wene. In 1889 is die Ministerie van Landbou, Nywerheid en Handel verdeel in afsonderlike ministeries van Landbou en Handel. Die Ministerie van Openbare Werke en Vervoer is ingelyf in die nuwe Ministerie van Handel.
Sedert 1867 is die administratiewe en politieke afdelings van die lande wat aan die Hongaarse kroon behoort, herbou weens 'n paar herstelwerk en ander veranderinge. In 1868 is Transsylvanië beslis herenig met die regte Hongarye, en die stad en distrik Fiume het sy status as 'n Corpus separatum ("aparte liggaam"). Die "Militêre Grens" is tussen 1871 en 1881 in fases afgeskaf, met Banat en Šajkaška wat by die regte Hongarye opgeneem is en die Kroaties en Slawiese militêre grense by Kroasië-Slawonië aangesluit het.
Wat die plaaslike regering betref, was Hongarye tradisioneel verdeel in ongeveer sewentig provinsies (Hongaars: megyék, enkelvoud megye Kroaties: Kroaties: županija) en 'n verskeidenheid distrikte en stede met spesiale status. Hierdie stelsel is in twee fases hervorm. In 1870 is die meeste historiese voorregte van territoriale onderafdelings afgeskaf, maar die bestaande name en gebiede is behou. Op hierdie stadium was daar 'n totaal van 175 territoriale onderafdelings: 65 graafskappe (49 in die regte Hongarye, 8 in Transsilvanië en 8 in Kroasië), 89 stede met munisipale regte en 21 ander tipes munisipaliteite (3 in die regte Hongarye en 18 in Transsilvanië). In 'n verdere hervorming in 1876 is die meeste stede en ander munisipaliteite in die provinsies opgeneem. Die provinsies in Hongarye is in sewe kringe gegroepeer,  wat geen administratiewe funksie gehad het nie. Die laagste vlak onderverdeling was die distrik of proses (Hongaars: szolgabírói járás).
Na 1876 het sommige stedelike munisipaliteite onafhanklik gebly van die provinsies waarin hulle geleë was. Daar was 26 van hierdie stedelike munisipaliteite in Hongarye: Arad, Baja, Debreczen, Győr, Hódmezővásárhely, Kassa, Kecskemét, Kolozsvár, Komárom, Marosvásárhely, Nagyvárad, Pancsova, Pécs, Pozsony, Selmecz- és Bélabanya, , Székesfehervár, Temesvár, Újvidék, Versecz, Zombor en Boedapest, die hoofstad van die land.  In Kroasië-Slawië was daar vier: Osijek, Varaždin en Zagreb en Zemun.  Fiume het voortgegaan om 'n aparte afdeling te vorm.
Die administrasie van die munisipaliteite is uitgevoer deur 'n amptenaar wat deur die koning aangestel is. Hierdie munisipaliteite het elk 'n raad van twintig lede gehad. Die provinsies is gelei deur 'n provinsiale hoof (Hongaars: Ispán of Kroaties: župan) aangestel deur die koning en onder die beheer van die Ministerie van Binnelandse Sake. Elke provinsie het 'n munisipale komitee van 20 lede,  bestaande uit 50% viriliste (persone wat die hoogste direkte belasting betaal) en 50% verkose persone wat aan die voorgeskrewe sensus voldoen en ex officio lede (adjunkhoof, hoofnotaris en ander). Die bevoegdhede en verantwoordelikhede van die graafskappe is voortdurend verminder en is oorgedra na streeksagentskappe van die ministeries van die koninkryk.
Bosnië en Herzegovina Redigeer
In 1878 het die Kongres van Berlyn die Bosnië Vilayet van die Ottomaanse Ryk onder Oostenryk-Hongaarse besetting geplaas. Die streek is formeel in 1908 geannekseer en word gesamentlik deur Oostenryk en Hongarye beheer deur die Bosniese kantoor van die keiserlike en koninklike ministerie van finansies (Duits: Bosnische Amt). Die regering van Bosnië en Herzegowina was onder leiding van 'n goewerneur (Duits: Landsschef), wat ook die bevelvoerder van die militêre magte in Bosnië en Herzegowina was. Die hoof van die uitvoerende gesag was onder leiding van 'n nasionale raad, onder voorsitterskap van die goewerneur en die adjunk van die goewerneur en departementshoofde. Aanvanklik het die regering slegs drie departemente gehad, administratief, finansieel en wetgewend. Later is ook ander departemente, waaronder konstruksie, ekonomie, onderwys, godsdiens en tegnies, gestig. 
Die dieet van Bosnië, wat in 1910 geskep is, het baie beperkte wetgewende bevoegdhede. Die belangrikste wetgewende gesag was in die hande van die keiser, die parlemente in Wene en Boedapest, en die gesamentlike minister van finansies. Die dieet van Bosnië kon voorstelle maak, maar dit moes deur beide parlemente in Wene en Boedapest goedgekeur word. Die dieet kon slegs beraadslaag oor aangeleenthede wat Bosnië en Herzegovina geraak het, uitsluitlik besluite oor gewapende magte, handels- en verkeersverbindings, gebruike en soortgelyke aangeleenthede is deur die parlemente in Wene en Boedapest geneem. Die dieet het ook geen beheer oor die Nasionale Raad of die munisipale rade gehad nie. 
Die Oostenryk-Hongaarse owerhede het die Ottomaanse afdeling van Bosnië en Herzegovina onaangeraak gelaat en slegs die name van afdelingseenhede verander. So is die Bosnie Vilayet herdoop Reichsland, sanjaks is hernoem Kreise (Stroombane), kazas is hernoem Bezirke (Distrikte), en nahiyahs het geword Exposituren.  Daar was ses Kreise en 54 Bezirke.  ​​Die hoofde van die Kreises was Kreiseleiters, en die koppe van die Bezirke was Bezirkesleiters. 
Ryk van Oostenryk Redigeer
Die Desember Grondwet van 1867 herstel die oppergesag van die reg, onafhanklikheid van die regbank en openbare jurieverhore in Oostenryk. Die stelsel van algemene howe het dieselfde vier poste gehad as wat dit vandag nog bestaan:
Hoër streekshowe (Oberlandesgerichte)
Hooggeregshof (Oberster Gerichts- und Kassationshof).
Onderdane uit Habsburg sou die staat voortaan hof toe kon neem as dit hul fundamentele regte skend.  Aangesien gewone howe nog steeds nie die burokrasie, en nog minder die wetgewer, kon oorheers nie, het hierdie waarborge die oprigting van spesialishowe genoodsaak wat: 
Die administratiewe hof (Verwaltungsgerichtshof), bepaal deur die Basiese Wet op Geregtelike Mag van 1867 (Staatsgrundgesetz über die richterliche Gewalt) en in 1876 geïmplementeer, het die bevoegdheid om die wettigheid van administratiewe handelinge te hersien, om te verseker dat die uitvoerende gesag getrou bly aan die beginsel van die oppergesag van die reg.
Die keiserlike hof (Reichsgericht), bepaal deur die Basiese Wet op die Oprigting van 'n Keiserlike Hof (Staatsgrundgesetz über die Einrichtung eines Reichsgerichtes) in 1867 en in 1869 geïmplementeer, het afbakeningskonflikte tussen howe en die burokrasie, tussen sy grondgebiede en tussen individuele gebiede en die Ryk beslis.   Die keiserlike hof het ook klagtes aangehoor van burgers wat beweer is geskend in hul grondwetlike regte, hoewel die bevoegdhede daarvan nie kassatories was nie: dit kon die klaer slegs bevestig deur verklaar die regering verkeerd moet wees, nie deur eintlik sy onregmatige besluite te vernietig nie.  
Die Staatshof (Staatsgerichtshof) die ministers van die keiser aanspreeklik gehou vir politieke wangedrag wat in die amp gepleeg is.   Alhoewel die keiser nie hof toe geneem kon word nie, was baie van sy bevele nou afhanklik van die betrokke minister om dit te onderteken. Die dubbele benadering om die keiser afhanklik te maak van sy predikante en om ook ministers strafregtelik aanspreeklik te maak vir slegte gevolge, sou eerstens die ministers in staat stel om die druk op die monarg te plaas. 
Koninkryk van Hongarye Redigeer
Regterlike mag was ook onafhanklik van die uitvoerende gesag in Hongarye. Na die Kroaties-Hongaarse vestiging van 1868 het Kroasië-Slawië sy eie onafhanklike regstelsel gehad (die tabel van sewe was die hof van laaste instansie vir Kroasië-Slawië met die laaste burgerlike en kriminele jurisdiksie). Die geregtelike owerhede in Hongarye was:
die distrikshowe met enkele regters (458 in 1905)
die landhowe met kollegiale regters (76 in getal) hieraan is 15 juriehowe vir persmisdrywe aangeheg. Dit was howe van eerste instansie. In Kroasië-Slawië was dit na 1874 die hooftafels
Royal Tables (12 in getal), wat howe van tweede instansie was, gevestig te Boedapest, Debrecen, Győr, Kassa, Kolozsvár, Marosvásárhely, Nagyvárad, Pécs, Pressburg, Szeged, Temesvár en Ban's Table in Zagreb.
Die Koninklike Hooggeregshof in Boedapest, en die Hooggeregshof, of Tafel van Sewe, in Zagreb, wat die hoogste geregtelike owerhede was. Daar was ook 'n spesiale handelshof in Boedapest, 'n vloothof by Fiume en spesiale weermaghowe. 
Die eerste premier van Hongarye na die kompromie was graaf Gyula Andrássy (1867–1871). Die ou Hongaarse grondwet is herstel, en Franz Joseph is as koning van Hongarye gekroon. Andrássy dien daarna as minister van buitelandse sake van Oostenryk - Hongarye (1871-1879).
Die Ryk maak toenemend staat op 'n kosmopolitiese burokrasie - waarin Tsjeggies 'n belangrike rol gespeel het - ondersteun deur lojale elemente, waaronder 'n groot deel van die Duitse, Hongaarse, Poolse en Kroatiese aristokrasie. 
Politieke stryd in die Empire Edit
Die tradisionele aristokrasie en land-gebaseerde heersersklas het geleidelik te kampe met al hoe ryker manne van die stede, wat rykdom bereik het deur handel en industrialisasie. Die stedelike middel- en hoërklas was geneig om hul eie mag te soek en ondersteun progressiewe bewegings na die revolusies in Europa.
Soos in die Duitse Ryk, het die Oostenryk-Hongaarse Ryk gereeld liberale ekonomiese beleid en praktyke gebruik. Vanaf die 1860's het sakelui daarin geslaag om dele van die Ryk te industrialiseer. Pas vooruitgangsryke lede van die bourgeoisie het groot huise opgerig en prominente rolle begin vervul in die stedelike lewe wat teenoor die aristokrasie was. In die vroeë tydperk het hulle die regering aangemoedig om buitelandse beleggings te soek om infrastruktuur, soos spoorweë, op te bou ten bate van industrialisasie, vervoer en kommunikasie en ontwikkeling.
Die invloed van liberale in Oostenryk, die meeste etniese Duitsers, verswak onder leiding van graaf Eduard von Taaffe, die Oostenrykse premier van 1879 tot 1893. Taaffe gebruik 'n koalisie van geestelikes, konserwatiewes en Slawiese partye om die liberale te verswak. In Boheme, byvoorbeeld, het hy Tsjeggies as amptelike taal van die burokrasie en skoolstelsel gemagtig, en sodoende die Duitse sprekers se monopolie op die amp verbreek. Sulke hervormings het ander etniese groepe aangemoedig om ook groter outonomie aan te dring. Deur mekaar nasionaliteite af te weer, het die regering die sentrale rol van die monargie verseker om mededingende belangegroepe bymekaar te hou in 'n era van vinnige verandering.
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het stygende nasionale sentimente en arbeidsbewegings bygedra tot stakings, protesoptredes en burgerlike onrus in die Ryk. Na die oorlog het republikeinse, nasionale partye bygedra tot die verbrokkeling en ineenstorting van die monargie in Oostenryk en Hongarye. Republieke is gestig in Wene en Boedapest. 
Wetgewing om die werkersklas te help, kom uit Katolieke konserwatiewes. Hulle wend hulle tot maatskaplike hervorming deur Switserse en Duitse modelle te gebruik en tussenbeide te tree in die private bedryf. In Duitsland het kanselier Otto von Bismarck sulke beleide gebruik om sosialistiese beloftes te neutraliseer. Die Katolieke het die Switserse fabriekswet van 1877 bestudeer, wat werkure vir almal beperk en bevallingsvoordele gebied het, en Duitse wette wat werkers verseker teen industriële risiko's wat inherent is aan die werkplek. Dit het gedien as die basis vir die wysiging van die handelswet van 1885 in Oostenryk. 
Die Oostenryk-Hongaarse kompromie en sy ondersteuners was bitter ongewild onder die etniese Hongaarse kiesers, en die voortdurende verkiesingsukses van die kompromisvrye Liberale Party het baie Hongaarse kiesers gefrustreer. Terwyl die kompromislose liberale partye die gewildste was onder kiesers van etniese minderhede, was die Slowaakse, Serwiese en Roemeense minderheidspartye ongewild onder die etniese minderhede. Die nasionalistiese Hongaarse partye, wat deur die oorgrote meerderheid etniese Hongaarse kiesers gesteun is, bly in die opposisie, behalwe van 1906 tot 1910 waar die nasionalistiese Hongaarse partye die regering kon vorm. 
Etniese verhoudings Redigeer
In Julie 1849 het die Hongaarse Revolusionêre Parlement etniese en minderheidsregte verkondig en uitgevaardig (die volgende sodanige wette was in Switserland), maar dit is omvergewerp nadat die Russiese en Oostenrykse leërs die Hongaarse Revolusie verpletter het. Nadat die koninkryk Hongarye in 1867 die kompromie met die Habsburg -dinastie bereik het, was een van die eerste besluite van sy herstelde parlement om 'n wet op nasionaliteite uit te voer (Wet nommer XLIV van 1868). Dit was 'n liberale wetgewing en het uitgebreide taal- en kulturele regte gebied. Dit het nie-Hongare erken dat hulle regte het om state te vorm met 'n territoriale outonomie. 
Die "Oostenryk-Hongaarse kompromie van 1867" het die persoonlike unie van die onafhanklike state van Hongarye en Oostenryk tot stand gebring, gekoppel aan 'n gemeenskaplike monarg wat ook gesamentlike instellings het. Die Hongaarse meerderheid beweer meer van hul identiteit in die Koninkryk Hongarye, en dit het in konflik gekom met sommige van haar eie minderhede. Die imperiale mag van Duitssprekendes wat die Oostenrykse helfte beheer het, het ander gegrief. Boonop het die opkoms van nasionalisme in die nuut onafhanklike Roemenië en Serwië ook bygedra tot etniese kwessies in die ryk.
Artikel 19 van die 1867 "Wet op die Basiese Staat" (Staatsgrundgesetz), slegs geldig vir die Cisleithanian (Oostenrykse) deel van Oostenryk – Hongarye, :
Alle rasse van die ryk het gelyke regte, en elke ras het 'n onaantasbare reg op die behoud en gebruik van sy eie nasionaliteit en taal. Die gelykheid van alle gebruiklike tale ("landesübliche Sprachen") op skool, in die kantoor en in die openbare lewe, word deur die staat erken. Op die gebiede waarin verskeie rasse woon, moet die openbare en opvoedkundige instellings so ingerig word dat, sonder om dwang te neem om 'n tweede landstaal te leer ("Landessprache"), ontvang elkeen van die rasse die nodige onderwysmiddele in sy eie taal. 
Die implementering van hierdie beginsel het tot verskeie geskille gelei, aangesien dit nie duidelik was watter tale as 'gewoon' beskou kan word nie. Die Duitsers, die tradisionele burokratiese, kapitalistiese en kulturele elite, eis die erkenning van hul taal as 'n gebruiklike taal in elke deel van die ryk. Duitse nasionaliste, veral in die Sudetenland (deel van Bohemen), kyk na Berlyn in die nuwe Duitse Ryk.  Daar was 'n Duitssprekende element in Oostenryk (wes van Wene), maar dit het nie veel gevoel vir Duitse nasionalisme nie. Dit wil sê, dit het nie 'n onafhanklike staat vereis nie, maar het floreer deur die meeste van die hoë militêre en diplomatieke ampte in die Ryk te beklee.
Italiaans word beskou as 'n ou 'kultuurtaal' (Kultursprache) deur Duitse intellektuele en is altyd gelyke regte as amptelike taal van die Ryk verleen, maar die Duitsers het gesukkel om die Slawiese tale as hul eie te aanvaar. By een geleentheid het graaf A. Auersperg (Anastasius Grün) die dieet van Carniola binnegegaan, met die hele korpus van die Sloveense letterkunde onder sy arm, om te demonstreer dat die Sloveense taal nie deur Duits as die taal van hoër onderwys.
Die daaropvolgende jare het verskeie tale amptelik erken, ten minste in Oostenryk. Vanaf 1867 verleen wette Kroaties dieselfde status as Italiaans in Dalmatië. Vanaf 1882 was daar 'n Sloveense meerderheid in die dieet van Carniola en in die hoofstad Laibach (Ljubljana) vervang hulle Duits met Sloveens as hul primêre amptelike taal. Galisië het in 1869 Pools in plaas van Duits as die gebruiklike regeringstaal aangewys.
In Istrië het die Istro-Roemeniërs, 'n klein etniese groep wat in die 1880's deur ongeveer 2600 mense bestaan ​​het, ernstige diskriminasie ondergaan. Die Kroate van die streek, wat die meerderheid gevorm het, het probeer om hulle te assimileer, terwyl die Italiaanse minderheid hulle ondersteun het in hul versoeke om selfbeskikking.   In 1888 is die moontlikheid om die eerste skool vir die Istro-Roemeniërs in die Roemeense taal te open, bespreek in die dieet van Istrië. Die voorstel was baie gewild onder hulle. Die Italiaanse afgevaardigdes het hul steun getoon, maar die Kroate het dit gekant en probeer aantoon dat die Istro-Roemeniërs in werklikheid Slawiërs was.  Tydens die Oostenryk-Hongaarse bewind het die Istro-Roemeniërs onder armoedeomstandighede geleef,  en diegene wat op die eiland Krk woon, is teen 1875 volledig geassimileer. 
Die taalgeskille is die hewigste geveg in Bohemen, waar die Tsjeggiese sprekers 'n meerderheid gevorm het en gelyke status vir hul taal as Duits gesoek het. Die Tsjegge het sedert die 6de eeu hoofsaaklik in Boheme gewoon, en Duitse immigrante het in die 13de eeu die Boheemse periferie begin vestig. Die grondwet van 1627 het die Duitse taal 'n tweede amptelike taal gemaak en gelyk aan Tsjeggies. Duitssprekendes verloor hul meerderheid in die Boheemse dieet in 1880 en word 'n minderheid vir Tsjeggiese sprekers in die stede Praag en Pilsen (terwyl hulle 'n geringe numeriese meerderheid in die stad Brno (Brünn) behou). Die ou Charles-universiteit in Praag, wat tot dusver deur Duitssprekendes oorheers is, is in 1882 in Duits- en Tsjeggiessprekende fakulteite verdeel.
Terselfdertyd het Hongaarse oorheersing te kampe gehad met uitdagings van die plaaslike meerderheid Roemeniërs in Transsilvanië en in die oostelike Banat, Slowake in die huidige Slowakye, en Kroate en Serwiërs in die kroonlande van Kroasië en Dalmatië (vandag Kroasië), in Bosnië en Herzegovina , en in die provinsies bekend as die Vojvodina (vandag se noordelike Serwië). Die Roemeniërs en die Serwiërs het begin roer vir vereniging met hul mede -nasionaliste en taalsprekers in die nuutgestigte state van Roemenië (1859–1878) en Serwië.
Die leiers van Hongarye was oor die algemeen minder gewillig as hul Oostenrykse eweknieë om die mag met hul onderdane minderhede te deel, maar hulle verleen in 1868 'n groot mate van outonomie aan Kroasië. vorige jaar. Ondanks die nominale outonomie was die Kroaties -regering 'n ekonomiese en administratiewe deel van Hongarye, wat die Kroate kwaad was. In die Koninkryk Kroasië-Slavonië en Bosnië en Herzegovina het baie die idee van 'n proefdokter Oostenryk-Hongarije-Kroatiese monargie voorgestaan ​​onder die ondersteuners van die idee: aartshertog Leopold Salvator, aartshertog Franz Ferdinand en keiser en koning Charles I wat tydens sy kort bewind gesteun het die idee van die proefpersoon om slegs veto gemaak te word deur die Hongaarse regering en graaf Istvan Tisza. Die graaf het uiteindelik op 23 Oktober 1918 die proefproklamasie onderteken na die druk van die koning. 
Taal was een van die mees omstrede kwessies in die Oostenryk-Hongaarse politiek. Alle regerings het moeilike en verdelende struikelblokke in die gesig gestaar om te besluit oor die tale van regering en onderrig. Die minderhede soek die grootste geleenthede vir onderwys in hul eie tale, sowel as in die 'dominante' tale - Hongaars en Duits. Deur die "Ordonnansie van 5 April 1897" het die Oostenrykse premier graaf Kasimir Felix Badeni Tsjeggies gelyk gestel aan Duits in die interne regering van Boheme, wat gelei het tot 'n krisis as gevolg van nasionalistiese Duitse agitasie in die hele ryk. Die kroon het Badeni ontslaan.
Die Hongaarse minderheidswet van 1868 het die minderhede (Slowake, Roemeniërs, Serwiërs, et al.) Individuele (maar nie ook gemeenskaplike) regte gegee om hul taal in kantore en skole te gebruik (hoewel dit in die praktyk dikwels slegs in die deur hulle gestig is en nie deur die staat), howe en munisipaliteite (as 20% van die afgevaardigdes dit vereis). Sedert die 1879 Wet op Laerskool Onderwys en die Wet op Sekondêre Onderwys van 1883, het die Hongaarse staat meer pogings aangewend om die gebruik van tale wat nie Magyar was nie, te verminder, in stryd met die nasionaliteitswet van 1868.  Na 1875 is alle Slowaakse taalskole hoër as laerskole gesluit, waaronder die enigste drie hoërskole (gimnasiums) in Revúca (Nagyrőce), Turčiansky Svätý Martin (Turócszentmárton) en Kláštor pod Znievom (Znióváralja). Vanaf Junie 1907 was alle openbare en privaatskole in Hongarye verplig om na die vierde graad te verseker dat die leerlinge hulself vlot in Hongaars kon uitdruk. Dit het gelei tot die verdere sluiting van minderheidskole, meestal gewy aan die Slowaakse en Rusyn -tale.
Die twee koninkryke het soms hul invloedsfere verdeel. Volgens Misha Glenny in sy boek, Die Balkan, 1804–1999, het die Oostenrykers gereageer op die Hongaarse ondersteuning van Tsjeggies deur die Kroaties nasionale beweging in Zagreb te ondersteun.
In erkenning dat hy in 'n multi-etniese land regeer het, het keiser Franz Joseph Duits, Hongaars en Tsjeggies vlot gepraat (en gebruik) en Kroaties, Serwies, Pools en Italiaans tot 'n mate.
Omstreeks 1900 was Jode ongeveer twee miljoen op die hele gebied van die Oostenryk-Hongaarse Ryk , hul posisie was dubbelsinnig. Die populistiese en antisemitiese politiek van die Christelike Sosiale Party word soms beskou as 'n model vir Adolf Hitler se Nazisme.  Antisemitiese partye en bewegings het bestaan, maar die regerings van Wene en Boedapest het nie pogrom begin of amptelike antisemitiese beleid uitgevoer nie. [ aanhaling nodig ] Hulle was bang dat sulke etniese geweld ander etniese minderhede kan aansteek en buite beheer kan eskaleer. Die antisemitiese partye het aan die periferie van die politieke sfeer gebly vanweë hul lae gewildheid onder kiesers tydens die parlementsverkiesings. [ aanhaling nodig ]
In daardie tydperk het die meerderheid Jode in Oostenryk - Hongarye in klein dorpies gewoon (stetels) in Galicië en landelike gebiede in Hongarye en Bohemen het hulle egter groot gemeenskappe en selfs plaaslike meerderhede in die middestad van Wene, Boedapest en Praag gehad. Van die voor-Eerste Wêreldoorlog militêre magte van die groot Europese moondhede was die Oostenryk-Hongaarse weermag byna alleen in die gereelde bevordering van Jode tot kommandoposisies.  Terwyl die Joodse bevolking van die lande van die Dual Monarchy ongeveer vyf persent was, het Jode byna agtien persent van die reserwe -offisierkorps uitgemaak.  Danksy die moderniteit van die grondwet en die welwillendheid van keiser Franz Joseph, het die Oostenrykse Jode die era van Oostenryk -Hongarye as 'n goue era van hul geskiedenis beskou.  Teen 1910 het ongeveer 900 000 godsdienstige Jode ongeveer 5% van die bevolking van Hongarye en ongeveer 23% van die burgers van Boedapest uitgemaak. Jode was verantwoordelik vir 54% van die kommersiële sake -eienaars, 85% van die direkteure van die finansiële instellings en eienaars in die bankwese, en 62% van alle werknemers in die handel,  20% van alle algemene grammatikastudente en 37% van alle kommersiële wetenskaplike grammatika skoolstudente, 31,9% van alle ingenieursstudente en 34,1% van alle studente in menslike fakulteite van die universiteite. Jode was verantwoordelik vir 48,5% van alle dokters,  en 49,4% van alle advokate/regsgeleerdes in Hongarye.  Let wel: die getal Jode is gerekonstrueer uit godsdienstige tellings. Hulle het nie die mense van Joodse herkoms wat tot die Christendom bekeer het, of die aantal ateïste ingesluit nie. [ aanhaling nodig ] Onder die vele Hongaarse parlementslede van Joodse afkoms was Vilmos Vázsonyi as minister van justisie die bekendste Joodse lede in die Hongaarse politieke lewe, Samu Hazai as minister van oorlog, János Teleszky as minister van finansies en János Harkányi as minister van handel en József Szterényi as minister van handel.
Die minister van buitelandse sake het die buitelandse betrekkinge van die tweeledige monargie gevoer en verdragte beding. 
Die tweeledige monargie is tot stand gebring in die nasleep van 'n verlore oorlog in 1866 met Pruise en Italië. Om die aansien van Habsburg te herbou en wraak te neem op Pruise, word graaf Friedrich Ferdinand von Beust sekretaris van buitelandse sake. Hy haat die Preuse se diplomaat, Otto von Bismarck, wat hom herhaaldelik uitoorlê het.Beust kyk na Frankryk en onderhandel met keiser Napoleon III en Italië vir 'n anti-Pruisiese alliansie. Geen terme kon bereik word nie. Die beslissende oorwinning van die Pruis-Duitse leërs in die oorlog van 1870 met Frankryk en die stigting van die Duitse Ryk het alle hoop op wraak beëindig en Beust het afgetree. 
Nadat hulle uit Duitsland en Italië gedwing is, wend die Tweeledige Monargie hulle tot die Balkan, wat in oproer was toe nasionalistiese pogings die heerskappy van die Ottomane probeer beëindig. Sowel Rusland as Oostenryk - Hongarye het 'n geleentheid gesien om in hierdie streek uit te brei. Rusland het veral die rol aangeneem as die beskermer van Slawiërs en Ortodokse Christene. Oostenryk het 'n multi-etniese, godsdienstig uiteenlopende ryk onder die beheer van Wene voorgestel. Graaf Gyula Andrássy, 'n Hongaar wat minister van buitelandse sake was (1871 tot 1879), het die middelpunt van sy beleid een van verset teen Russiese uitbreiding op die Balkan gemaak en Serwiese ambisies om 'n nuwe Suid -Slawiese federasie te oorheers, geblokkeer. Hy wou hê dat Duitsland 'n bondgenootskap met Oostenryk moet hê, nie Rusland nie. 
Toe Rusland Turkye in 'n oorlog verslaan, word die gevolglike verdrag van San Stefano in Oostenryk as te gunstig beskou vir Rusland en sy Ortodoks-Slawiese doelwitte. Die kongres van Berlyn in 1878 laat Oostenryk die provinsie Bosnië en Herzegowina, 'n oorwegend Slawiese gebied, beset (maar nie bylae nie). In 1914 verwerp Slawiese militante in Bosnië die plan van Oostenryk om die gebied waarin hulle die Oostenrykse erfgenaam vermoor het, volledig te absorbeer en die Eerste Wêreldoorlog te laat neerkom 
Teen die einde van die 19de eeu het die Oostenrykse helfte van die dubbele monargie na konstitusionalisme begin beweeg. 'N Konstitusionele stelsel met 'n parlement, die Reichsrat is geskep, en 'n handves van regte is ook in 1867 uitgevaardig. Die stemreg op die laerhuis van die Reichstag is geleidelik uitgebrei tot 1907, toe gelyke stemreg vir alle manlike burgers ingestel is.
Die wetgewende verkiesing in 1907 in Cisleithan was die eerste verkiesing wat onder algemene stemreg by mans gehou is, nadat 'n verkiesingshervorming wat die belastingbetalingsvereistes vir kiesers afskaf, deur die raad aanvaar is en vroeër die jaar deur keiser Franz Joseph onderskryf is.  Die toekenning van sitplekke was egter gebaseer op belastinginkomste uit die state. 
Die volgende gegewens is gebaseer op die amptelike Oostenryk-Hongaarse sensus wat in 1910 gedoen is.
Bevolking en gebied Redigeer
Ryk van Oostenryk 300,005 (≈48% van Oostenryk – Hongarye) 28.571.934 (≈57.8% van Oostenryk – Hongarye)
Koninkryk van Hongarye 325.411 (≈52% van Oostenryk – Hongarye) 20 886 487 (≈ 42,2% van Oostenryk – Hongarye)
Bosnië en Herzegowina 51,027 1,931,802
Sandžak (beset tot 1909) 8,403 135,000
In Oostenryk (Cisleithania) is die sensus van 1910 aangeteken Umgangssprache, alledaagse taal. Jode en diegene wat Duits in hul kantore gebruik, het Duits dikwels as hulself verklaar Umgangssprache, selfs as u 'n ander een het Muttersprache. 36,8% van die totale bevolking praat Duits as moedertaal, en meer as 71% van die inwoners praat Duits.
In Hongarye (Transleithania) was die sensus hoofsaaklik gebaseer op moedertaal,   48,1% van die totale bevolking het Hongaars as moedertaal gepraat. Behalwe die outonome Kroasië-Slavonië, was meer as 54,4% van die inwoners van die Koninkryk Hongarye moedertaalsprekers van Hongaars (dit was ook die Jode-ongeveer 5% van die bevolking-aangesien dit meestal Hongaarssprekend was).  
Let daarop dat sommige tale as dialekte van meer gesproke tale beskou word. Byvoorbeeld: in die sensus is Rhaeto-Romaanse tale as 'Italiaans' gereken, terwyl Istro-Roemeens as 'Roemeens' gereken is. Jiddisj is in beide Oostenryk en Hongarye as 'Duits' gereken.
van Oostenryk – Hongarye as geheel
Duits 12,006,521 23.36
Hongaars 10,056,315 19.57
Tsjeggies 6,442,133 12.54
Serbo-Kroaties 5,621,797 10.94
Pools 4,976,804 9.68
Roemeens 3,224,147 6.27
Slowaaks 1,967,970 3.83
Sloweens 1,255,620 2.44
Italiaans 768,422 1.50
Ander 1,072,663 2.09
Totaal 51,390,223 100.00
Gesproke tale in Cisleithania (Oostenryk) (1910 -sensus)
Mees algemene taal
Ander tale (meer as 2%)
Boheme 63.2% Tsjeggies 36.45% (2,467,724) Duits
Dalmatië 96.2% Serbo-Kroaties 2.8% Italiaans
Galicië 58.6% Pools 40.2% Ruthenian 1.1% Duits
Neder -Oostenryk 95.9% Duits 3.8% Tsjeggies
Opper -Oostenryk 99.7% Duits 0.2% Tsjeggies
Bukovina 38.4% Ruthenian 34.4% Roemeens 21.2% Duits 4.6% Pools
Karinthië 78.6% Duits 21.2% Sloweens
Carniola 94.4% Sloweens 5.4% Duits
Salzburg 99.7% Duits 0.1% Tsjeggies
Silesië 43.9% Duits 31.7% Pools 24.3% Tsjeggies
Steiermark 70.5% Duits 29.4% Sloweens
Morawië 71.8% Tsjeggies 27.6% Duits 0.6% Pools
Gorizia en Gradisca 59.3% Sloweens 34.5% Italiaans 1.7% Duits
Trieste 51.9% Italiaans 24.8% Sloweens 5.2% Duits 1.0% Serbo-Kroaties
Istrië 41.6% Serbo-Kroaties 36.5% Italiaans 13.7% Sloweens 3.3% Duits
Tirol 57.3% Duits 38.9% Italiaans
Vorarlberg 95.4% Duits 4.4% Italiaans
Moedertale in Transleithania (Hongarye) (1910 -sensus)
Hongaars 9,944,627 54.5% 105,948 4.1%
Roemeens 2,948,186 16.0% 846 & lt 0,1%
Slowaaks 1,946,357 10.7% 21,613 0.8%
Duits 1,903,657 10.4% 134, 078 5.1%
Servies 461,516 2.5% 644,955 24.6%
Kroaties 194,808 1.1% 1,638,354 62.5%
Ander en ongespesifiseerd 401,412 2.2% 65,843 2.6%
Totaal 18,264,533 100% 2,621,954 100%
Godsdiens in Oostenryk – Hongarye 1910 
Oostenryk - Hongarye
Katolieke (beide Romeins en Oosters) 76.6% 90.9% 61.8% 22.9%
Protestante 8.9% 2.1% 19.0% 0%
Oos -Ortodoks 8.7% 2.3% 14.3% 43.5%
Jode 4.4% 4.7% 4.9% 0.6%
Moslems 1.3% 0% 0% 32.7%
Alleen in die Ryk van Oostenryk: 
Latyns -Katoliek 79.1% (20,661,000)
Oos -Katoliek 12% (3,134,000)
Joods 4.7% (1,225,000)
Oos -Ortodoks 2.3% (607,000)
Lutherse 1.9% (491,000)
Ander of geen godsdiens nie 14,000
Alleen in die Koninkryk van Hongarye: 
Hongarye behoorlik en Fiume
Kroasië en Slavonië
Latyns -Katoliek 49.3% (9,010,305) 71.6% (1,877,833)
Calvinisties 14.3% (2,603,381) 0.7% (17,948)
Oos -Ortodoks 12.8% (2,333,979) 24.9% (653,184)
Oos -Katoliek 11.0% (2,007,916) 0.7% (17,592)
Lutherse 7.1% (1,306,384) 1.3% (33,759)
Joods 5.0% (911,227) 0.8% (21,231)
Unitêr 0.4% (74,275) 0.0% (21)
Ander of geen godsdiens nie 0.1% (17,066) 0.0 (386)
Hedendaagse amptelike naam 
Die huidige land
Die huidige bevolking
1. Wene Wien Bécs, Beč, Dunaj Oostenryk 2,031,498 (stad sonder die voorstad 1,481,970) 1.840.573 (Metro: 2.600.000)
2. Praag Prag, Praha Prága Tsjeggiese Republiek 668,000 (stad sonder die voorstad 223,741) 1.301.132 (Metro: 2.620.000)
3. Trieste Probeer Trieszt, Trst Italië 229,510 204,420
4. Lviv Lemberg, Lwów Ilyvó, Львів, Lvov, Львов Oekraïne 206,113 728,545
5. Krakau Krakau, Krakau Krakkó, Krakow Pole 151,886 762,508
6. Graz Grác, Gradec Oostenryk 151,781 328,276
7. Brno Brünn, Brno Berén, Börön, Börénvásár Tsjeggiese Republiek 125,737 377,028
8. Chernivtsi Czernowitz Csernyivci, Cernăuți, Чернівці Oekraïne 87,128 242,300
9. Asb Pilsen, Plzeň Pilzen Tsjeggiese Republiek 80,343 169,858
10. Linz Linec Oostenryk 67,817 200,841
Koninkryk van Hongarye
1. Boedapest Budimpešta Hongarye 1,232,026 (stad sonder die voorstad 880,371) 1.735.711 (Metro: 3.303.786)
2. Szeged Szegedin, Segedin Hongarye 118,328 170,285
3. Subotika Szabadka Суботица Serwië 94,610 105,681
4. Debrecen Hongarye 92,729 208,016
5. Zagreb Zágráb, Agram Kroasië 79,038 803,000 (Metro: 1,228,941)
6. Bratislava Pozsony Pressburg, Prešporok Slowakye 78,223 425,167
7. Timișoara Temesvár Temeswar Roemenië 72,555 319,279
8. Kecskemét Hongarye 66,834 111,411
9. Oradea Nagyvárad Großwardein Roemenië 64,169 196,367
10. Arad Arad Roemenië 63,166 159,074
11. Hódmezővásárhely Hongarye 62,445 46,047
12. Cluj-Napoca Kolozsvár Klausenburg Roemenië 60,808 324,576
13. Újpest Hongarye 55,197 100,694
14. Miskolc Hongarye 51,459 157,177
15. Pécs Hongarye 49,852 145,347
Oostenrykse Ryk Wysig
Laerskole en hoërskole
Die organisasie van die Oostenrykse laerskole was gebaseer op die beginsel van verpligte skoolbywoning, gratis onderrig en die gee van openbare onderrig in die kind se eie taal. Saam met hierdie bestaan ​​private skole. Die verhouding van kinders wat privaatskole bywoon in vergelyking met diegene wat die openbare laerskole in 1912 besoek het, was 144 000 tot 4,5 miljoen, oftewel 'n dertigste deel. Daarom moet die beskuldiging dat kinders deur die Schulvereine denationaliseer word, met omsigtigheid aanvaar word. Die uitgawes van onderwys is soos volg verdeel: die gemeentes het die skoolhuise gebou, die politieke subdistrikte (Bezirke) het die onderwysers betaal, die Crown-gebied het 'n toelae gegee en die staat het die inspekteurs aangestel. Aangesien die staat toesig gehou het oor die skole sonder om dit te onderhou, kon hy sy eise verhoog sonder om deur finansiële oorwegings belemmer te word. Dit is opmerklik dat die verskil tussen die staat se opvoedkundige ramings in Oostenryk en in Hongarye een was van 9,3 miljoen in eersgenoemde, teenoor 67,6 in laasgenoemde. Onder Oostenryk was daar in 'n radius van 5 km oral 40 geleerdes van een nasionaliteit. 'n skool moes gestig word waarin hul taal gebruik word, nasionale skole is selfs vir taalkundige minderhede verseker. Dit is waar dat dit meestal ten koste van die Duitse nywerheidsgemeenskappe gebeur het, aangesien die Slawiese arbeiders as immigrante skole in hul eie taal bekom het. Die aantal laerskole het toegeneem van 19 016 in 1900 tot 24 713 in 1913 die aantal skoliere van 3 490 000 in 1900 tot 4 630 000 in 1913. 
Universiteite in die Oostenrykse Ryk
Die eerste Universiteit in die Oostenrykse helfte van die Ryk (Charles Universiteit) is gestig deur H.R. Keiser Karel IV in Praag in 1347. Die tweede oudste universiteit (Universiteit van Wene) is in 1365 deur hertog Rudolph IV gestig. 
Die hoëronderwysinstellings was oorwegend Duits, maar vanaf die 1870's het taalverskuiwings begin plaasvind.  Hierdie ondernemings, wat in die middel van die 19de eeu 'n oorwegend Duitse karakter gehad het, ondergaan in Galicië 'n omskakeling in Poolse nasionale instellings, in Bohemen en Morawië 'n skeiding in Duitse en Tsjeggiese. So is voorsiening gemaak vir Duitsers, Tsjeggies en Pole. Maar nou het die kleiner nasies ook hul stem laat hoor: die Rutheniërs, Sloweniërs en Italianers. Die Rutheniërs eis aanvanklik, in die lig van die oorwegend Rutheniese karakter van Oos -Galisië, 'n nasionale verdeling van die Poolse universiteit wat daar bestaan. Aangesien die Pole aanvanklik onwrikbaar was, het Rutheniese betogings en stakings van studente ontstaan, en die Rutheniërs was nie meer tevrede met die omkering van 'n paar aparte professorstoele nie en met parallelle kursusse. Deur 'n verdrag wat op 28 Januarie 1914 gesluit is, het die Pole 'n Ruthense universiteit belowe, maar as gevolg van die oorlog het die vraag verval. Die Italianers kon kwalik aanspraak maak op 'n eie universiteit op grond van bevolking (in 1910 was dit 783,000), maar hulle beweer dit des te meer op grond van hul antieke kultuur. Alle partye was dit eens dat 'n Italiaanse regsfakulteit geskep moet word, maar die moeilikheid lê by die keuse van die plek. Die Italianers het Trieste geëis, maar die regering was bang om hierdie Adriatiese hawe die middelpunt van 'n irredenta te laat maak, en die Suid -Slawiërs van die stad wou hê dat dit vry was van 'n Italiaanse opvoedkundige instelling. Bienerth het in 1910 'n kompromie bewerkstellig, naamlik dat dit onmiddellik gefundeer moet word, dat die situasie voorlopig in Wene moet wees en binne vier jaar na die Italiaanse nasionale gebied oorgeplaas moet word. Die Duitse National Union (Nationalverband) het ingestem om tydelike gasvryheid aan die Italiaanse universiteit in Wene uit te brei, maar die Southern Slav Hochschule Club eis 'n waarborg dat nie later na die kusprovinsies oorgeplaas moet word nie, tesame met die gelyktydige oprigting van Sloveense professorstoele in Praag en Krakow, en voorlopige stappe in die rigting van die stigting van 'n Suid -Slawiese universiteit in Laibach. Maar ondanks die voortdurende hernuwing van die onderhandelinge oor 'n kompromis, was dit onmoontlik om tot 'n ooreenkoms te kom, totdat die uitbreek van die oorlog al die projekte vir 'n Rutheniaanse universiteit in Lemberg, 'n Sloveense in Laibach en 'n tweede Tsjeggiese in Moravië gelaat het. , ongerealiseer.
Een van die eerste maatreëls van die nuutgestigte Hongaarse regering was om aanvullende skole van nie-konfessionele aard aan te bied. Deur 'n wet wat in 1868 aangeneem is, was skoolbywoning verpligtend vir alle kinders tussen die ouderdomme van 6 en 12 jaar. Die gemeentes of gemeentes was verplig om laerskole te onderhou, en hulle was geregtig om 'n bykomende belasting van 5% op die staatsbelasting te hef vir hul onderhoud. Maar die aantal staatsondersteunde laerskole het voortdurend toegeneem, aangesien die verspreiding van die Magyar-taal na die ander rasse deur middel van die laerskole een van die belangrikste bekommernisse van die Hongaarse regering was, en dit is kragtig nagestreef. In 1902 was daar in Hongarye 18.729 laerskole met 32.020 onderwysers, bygewoon deur 2 573 377 leerlinge, syfers wat gunstig vergelyk met dié van 1877, toe daar 15 486 skole met 20 717 onderwysers was, bygewoon deur 1 559 636 leerlinge. In ongeveer 61% van hierdie skole was die taal uitsluitlik Magyar, in ongeveer 6 20% was dit gemeng, en in die res was 'n paar nie-Magyar-taal gebruik. In 1902 het 80,56% van die kinders van skoolgaande ouderdom eintlik skoolgegaan. Sedert 1891 word babaskole, vir kinders tussen die ouderdomme van 3 en 6 jaar, deur die gemeentes of deur die staat onderhou.
Die openbare onderrig van Hongarye bevat drie ander groepe opvoedkundige instellings: middel- of hoërskole, "hoërskole" en tegniese skole. Die middelskole bestaan ​​uit klassieke skole (gymnasia) wat voorberei het vir die universiteite en ander "hoërskole", en moderne skole (Realschulen) wat voorberei vir die tegniese skole. Hulle studie was oor die algemeen agt jaar, en hulle is meestal deur die staat onderhou. Die gimnasium wat deur die staat onderhou is, het meestal 'n onlangse stigting gehad, maar sommige skole wat deur die verskillende kerke onderhou is, bestaan ​​al drie of soms vier eeue lank. Die aantal middelbare skole in 1902 was 243 met 4705 onderwysers, wat in 1880 deur 71.788 leerlinge bygewoon is; hulle was 185, bygewoon deur 40.747 leerlinge.
Universiteite in Koninkryk Hongarye
In die jaar 1276 is die universiteit van Veszprém vernietig deur die troepe van Péter Csák en dit is nooit herbou nie. 'N Universiteit is gestig deur Louis I van Hongarye in Pécs in 1367. Sigismund het in 1395 'n universiteit in Óbuda gestig.' N Ander, Universitas Istropolitana, is 1465 in Pozsony (nou Bratislava in Slowakye) gestig deur Mattias Corvinus. Nie een van hierdie Middeleeuse universiteite het die Ottomaanse oorloë oorleef nie. Nagyszombat Universiteit is in 1635 gestig en het in 1777 na Buda verhuis en word vandag die Eötvös Loránd Universiteit genoem. Die wêreld se eerste instituut vir tegnologie is gestig in Selmecbánya, Koninkryk Hongarye (sedert 1920 Banská Štiavnica, nou Slowakye) in 1735. Die wettige opvolger daarvan is die Universiteit van Miskolc in Hongarye. Die Budapest University of Technology and Economics (BME) word beskou as die oudste instituut vir tegnologie ter wêreld met 'n universiteitsrang en -struktuur. Sy wettige voorganger, die Institutum Geometrico-Hydrotechnicum, is in 1782 gestig deur keiser Joseph II.
Die hoërskole het die universiteite ingesluit, waarvan Hongarye vyf besit het, wat almal deur die staat onderhou is: in Boedapest (gestig in 1635), by Kolozsvár (gestig in 1872) en in Zagreb (gestig in 1874). Nuwer universiteite is in 1912 in Debrecen gestig, en die Pozsony -universiteit is ná 'n half millennium in 1912 weer gevestig. Hulle het vier fakulteite: teologie, regte, filosofie en geneeskunde (die universiteit in Zagreb was sonder 'n mediese fakulteit). Daar was ook tien hoërskole, akademies genoem, wat in 1900 deur 1569 leerlinge bygewoon is. Die Polytechnicum in Boedapest, gestig in 1844, wat vier fakulteite bevat en in 1900 deur 1772 leerlinge bygewoon is, word ook as 'n hoërskool beskou. Daar was in 1900 in Hongarye nege en veertig teologiese kolleges, nege en twintig Katolieke, vyf Griekse Uniat, vier Grieks Ortodokse, tien Protestante en een Jood. Onder die spesiale skole was die belangrikste mynskole in Selmeczbánya, Nagyág en Felsőbánya die belangrikste landboukolleges by Debreczen en Kolozsvár en daar was 'n skool vir bosbou in Selmeczbánya, militêre kolleges in Boedapest, Kassa, Déva en Zagreb, en 'n vlootskool in Fiume. Daar was ook 'n aantal opleidingsinstitute vir onderwysers en 'n groot aantal handelsskole, verskeie kunsskole - vir ontwerp, skildery, beeldhouwerk, musiek.
Hoe het imperialisme en militarisme van nasionalisme bygedra tot die ww1?
Hoe het nasionalisme, imperialisme en militarisme help om die toneel vir Wêreld oorlog 1? Nasionalisme kan as 'n verenigende mag in 'n land dien. Imperialisme in hul gevoel van wedywering en wantroue teenoor mekaar verdiep. Militarisme het militêre mag en hou 'n leër voorbereid op oorlog.
Hoe het militarisme ook 'n rol gespeel in ww1? Militarisme dui op 'n styging in militêre uitgawes, 'n toename in militêre en vlootmagte, meer invloed van die militêre manne op die beleid van die burgerlike regering en 'n voorkeur vir geweld as oplossing vir probleme. Militarisme was een van die hoofoorsake van die Eerste Wêreldoorlog.
Weet u ook, hoe hou militarisme verband met nasionalisme?
Nasionalisme, imperialisme en militarisme het 'n groot rol in die oorlog gespeel. Nasionalisme, byvoorbeeld, kan toelaat dat lande verenig en sterk word. Om hierdie lande op groot aanvraag te kry, was kragtige leërs nodig, wat uiteindelik gelei het tot militarisme, verheerlik militêre mag en het te alle tye 'n staande leër.
Hoe het imperialisme en militarisme van nasionalisme gehelp om spanning in Europa te verhoog?
Terme in hierdie stel (13) is van mening dat die lojaliteit van mense nie teenoor 'n koning of ryk moet wees nie, maar teenoor hul eie nasie. Hoe het nasionalisme die spanning verhoog? onder Europees nasies? Dit het die krag onder die Europees nasies. Europees kolonies het meegeding om kolonies in Asië en Afrika.
Die waarskynlikste opstel oor Oostenryk-Hongarye sal handel oor die kwessie van nasionalisme binne die Ryk. Hierdie aantekeninge handel oor hierdie kwessie. Daar is inligting oor buitelandse beleid wat ook belangrik is, veral om die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog te verstaan.
Oostenryk-Hongarye was 'n multi-nasionale ryk wat deur die Ausgleich of kompromie van 1867. Voor 1867 is die Ryk oorheers deur die Oostenrykse Duitsers.Na 'n nederlaag in die sewe weke oorlog was die Duitsers verplig om die mag met die ander groot groep in die Ryk, die Hongare, te deel.
Die Ausgleich het die Hongare (Magyars) op gelyke voet met die Duitsers geplaas. Elke helfte van die ryk het sy eie regering en beheer oor binnelandse sake gehad. Daar was drie algemene bedienings: oorlog, finansies en buitelandse betrekkinge.
Dit is die & quotDual Monarchy & quot. Die keiser van Oostenryk was ook koning van Hongarye. Die keiser van 1848 tot 1916 was Francis Joseph I uit die Hapsburg -familie, die tradisionele heersers van Oostenryk. Francis Joseph se persoonlike lewe was baie tragies. Sy broer is tydens 'n opstand in Mexiko in 1867 (waar hy keiser was) geskiet. Sy enigste seun en erfgenaam, Rudolf, het in 1889 in Mayerling selfmoord gepleeg in 'n minnaarsverdrag. Sy vrou Elizabeth is in 1898 vermoor. Sy erfgenaam en neef Francis Ferdinand is in 1914 in Sarajevo vermoor.
Die reëling van die Dual Monarchy het tot 1918 goed gewerk, alhoewel daar spanning tussen die twee lande was. Byvoorbeeld 1903 en 1906 was daar 'n ernstige twis oor die Hongaarse eise vir groter beheer oor Hongaarse eenhede van die leër. Hulle wou Duits as bevelstaal in hierdie regimente vervang.
Die belangrikste faktore wat die Ryk bymekaar gehou het, was:
lojaliteit aan die keiser: Francis Joseph was persoonlik baie gewild in die hele ryk. Hy was veeltalig en het byna al die tale van die Ryk gepraat.
die Katolieke godsdiens: - 90% van die bevolking van die Oostenrykse helfte van die Ryk was Katoliek en 60% van die Hongaarse helfte.
die staatsdiens en die weermag, wat albei deur Duitsers oorheers is.
wedersydse agterdog onder die onderdane mense.
Die belangrikste etniese groepe in Oostenryk-Hongarye
Duitsers 24% * Kroate 5%
Magiërs (Hongare) 20% *Serviërs 4%
*Tsjegge 13% *Slowake 4%
*Pole 10% *Slowene 3%
*Ruthenians (Oekraïners) 8% Italianers 3%.
Roemeniërs 6% * Hierdie mense is Slawies
Die belangrikste kwessie wat die Ryk in die gesig gestaar het, was nasionalisme. Dit het die vorm aanneem van eise vir politieke en kulturele gelykheid vir al die verskillende nasionale groepe in die Ryk. Die reaksie van die Duitsers en Hongare op hierdie eise was baie anders.
In die Oostenrykse helfte van die Ryk is die parlement se mag beperk deurdat die regering verantwoordelik was teenoor die keiser. Hy het ook beheer oor buitelandse sake gehad. Die parlement is verkies met 'n beperkte konsessie.
Die Oostenrykers het probeer om hul onderdane nasionaliteite 'n aandeel in die regering van hul helfte van die ryk te gee. Die mense wat deur die Oostenrykers beheer is, was die Pole (wat beter behandel is as in Rusland of Duitsland), die Tsjegge, die Slowenië, die Rutheniërs en die Italianers.
Die probleem vir die regering was dat, toe dit hervormings ingestel het om minderheidstaal of kulturele regte te verbeter, dit die opposisie van die Duitsers ontlok het en omgekeerd. Dit het hervorming baie moeilik gemaak. Daar was ook 'n beweging onder baie Duitsers wat die skepping van 'n groter Duitsland wou sien.
Die belangrikste oorsaak van probleme vir die Oostenrykse helfte van die ryk was die betrekkinge tussen die Tsjeggies en die Duitsers in Boheme. Die geïndustrialiseerde en welvarende Tsjegge het 'n afkeer gehad van die Duitse oorheersing, bv. op taalgebied. Hulle het gehoop dat hulle posisie tot gelykheid met die Duitsers en die Hongare verhef sou word. Hulle eis dat 'n drievoudige monargie tot stand moet kom.
Die premier van 1879 tot 1893 was graaf Eduard Taaffe (van Ierse afkoms). Hy regeer met die steun van 'n koalisie van Duitse, Poolse en Tsjeggiese katolieke en grondeienaars. Dit word die " Iron Ring " genoem.
Die regering van Taaffe het die taal- en kulturele gelykheid tussen die Tsjeggies en Duitsers in Boheme verbeter. Alhoewel dit op kort termyn suksesvol was, het sy hervormings woedendheid veroorsaak onder die Duitsers wat sien dat hul posisie van politieke oppergesag ondermyn word. Nasionalistiese wedywering tussen die Tsjegge en die Duitsers het intens geword.
Graaf Badeni, 'n Poolse grondeienaar (Eerste Minister van 1895 tot 1897) het 'n hervorming voorgestel waarin voorgestel word dat elke staatsamptenaar in Bohemen Duits en Tsjeggies magtig moet wees. Terwyl die meeste opgeleide Tsjegge (en die ander vak nasionaliteite) Duits kon praat, kon baie min Duitsers Tsjeggies (of enige ander taal) praat. Hierdie maatreël het verontwaardiging, betogings en onluste veroorsaak onder Duitsers in die hele Oostenryk. Badeni is uit sy amp gedwing. In 1913 is die grondwet van Boheme opgeskort te midde van hernieude inter-etniese spanning.
Daar was ook wedywering tussen Slowenië en Duitsers in Stiermark en Carniola. 'N Geskil oor die finansiering van Sloveense taalklasse in 'n oorwegend Duitse stad het gelei tot die bedanking van die Eerste Minister in 1895. Baie Italianers wou veral met Italië aansluit, veral in die stad Trieste, een van die grootste stede in die Ryk.
Universele stemreg vir mans is in 1907 in die Oostenrykse helfte van die ryk ingevoer, deels as gevolg van druk van die groeiende Sosiaal -Demokratiese Party. Die keiser het gehoop dat die uitbreiding van die stemreg die steun sal verhoog vir partye wat die Ryk ondersteun en nasionalistiese partye verswak.
In die Hongaarse helfte het die Magiere die politieke mag meer gemonopoliseer as die Duitsers in Oostenryk. Nasionaliteite in Hongarye- Roemeniërs, Serwiërs en Slowake- is gedwing om 'n beleid van Magyarisasie te verduur. Die Hongaarse taal is verpligtend gemaak in die regering, onderwys, die wet en die spoorweë. Onderwysers kan ontslaan word as hul leerlinge Maygar nie ken nie.
Byna alle dorpe en dorpe het Hongaarse name gekry, selfs in gebiede waar daar min Hongare was. Meer as 90% van die amptelike poste was gereserveer vir Hongare.
Die Hongaarse adel het die parlement in Boedapest beheer. Uit die 400 parlementslede in 1913 was slegs 18 nie-Magyar. Die spanning tussen die Hongare en die Kroate was veral sterk.
Teen die begin van die 20ste eeu was 'n verdere bron van kommer vir die Ryk die groei van die Suid -Slawiese nasionalisme onder die Slowene, Kroate en veral die Serwiërs. Hierdie beweging is Yugoslvism genoem. Die groei van Serwiese mag op die Balkan het hierdie beweging aangemoedig. Baie het gehoop op Suid -Slawiese eenheid met Serwië, terwyl ander gehoop het op groter politieke beheer binne die monargie.
Hierdie beweging en die groei van Serwië word deur beide die Hongare en Oostenrykers beskou as die grootste bedreiging vir die eenheid van die Ryk. Daar is ooreengekom dat Serwiese mag vernietig moet word. Toe aartshertog Francis Ferdinand in 1914 in Sarajevo deur 'n Serviër geskiet is, was dit die voorwendsel wat nodig was om Serwië te verpletter. Dit het die Eerste Wêreldoorlog en die uiteindelike einde van die Ryk ontketen.
Vir al die spanning tussen die verskillende nasionaliteite was die vernietiging van die ryk nie ernstig deur enige van die groot nasionale groepe voor 1914 nie. Imperiale heerskappy is as 'n beskerming vir baie teen 'n erger onderdrukking beskou. Geskiedkundiges debatteer of die ryk sou neergestort het sonder 'n nederlaag in die Eerste Wêreldoorlog.
Om grond op die Balkan te bekom ten koste van Turkye (dit word die & quotDrang nach Osten & quot of die rit na die Ooste genoem) bv. anneksasie van Bosnië.
Om te verhoed dat die groei van die Suid -Slawiese nasionalisme (Joegoslavisme) haar ryk ondermyn. Sy beskou die groei van Serwiese mag op die Balkan met groot onrus. Serwië word beskou as die grootste bedreiging vir die eenheid van die Ryk, aangesien daar 'n groot Serwiese minderheid in die Ryk was.
Om te verhoed dat die Russiese invloed op die Balkan of in die Middellandse See versprei, bv. Kongres van Berlyn.
'N Mag wat agteruitgaan sedert haar nederlaag in Pruise in 1866. In die meeste Europese krisisse voor 1914 was Rusland en Oostenryk aan weerskante te vinde. Die Duits-Oostenrykse betrekkinge was veral na 1905 baie nou. Oostenryk se betrekkinge met die ander lid van die Triple Alliance was egter swak. Dit was as gevolg van die teenwoordigheid van 'n Italiaanse minderheid in die Oostenrykse ryk (Trento, Istrië en Triëst)
Kyk die video: Croatia. Did Operation Storm break international law? (Julie 2022).
Copyright 2022 \ Hoe het nasionalisme en die verbrokkeling van die Oostenryk-Hongaarse Ryk tot die Eerste Wêreldoorlog gelei?...