My lewe was om ander mense te beïndruk of 'n beeld van sukses te kry wat ek by die samelewing geleen het. Maar wie was ek aan die binnekant? Wie was die regte ek? En wat het dit my werklik gemaak? regtig soek? Ek het lank geen idee gehad nie.
Vergelyking, kompetisie en gebrek
As u iets soos ek was, is u moeg om 'n lewe te lei gebaseer op vergelyking, kompetisie, vrees en gebrek. U soek 'n stelsel wat u help om u lewe te lei gebaseer op liefde, ondersteuning, geloof, oorvloed en egtheid. Miskien doen jy al die sogenaamde regte dinge om gelukkig en suksesvol te wees, maar iets ontbreek nog. Miskien is jy bang dat jy nie goed genoeg is nie. (Sluit aan by die klub!) Miskien voel jy asof jy ononderbroke gaan ... maar vir watter doel? Miskien vra jy jouself af, Is dit so goed soos dit word?
U sou uself selfs gevra het, Is daar nie 'n manier om my oormaat te vergiet nie? emosionele pond? Is daar nie 'n manier om geestelik fiks te word sodat ek uiteindelik selfversekerd, vervuld, vreedsaam, oorvloedig, liefdevol en vreugdevol voel nie?
Vandag is my lewe eeue ver van waar dit was toe ek gevul was met angs en selfvertroue. Nou besit ek my grootheid. Ek leef 'n vervullende, vreugdevolle lewe en ek het baie ander gehelp om dieselfde te doen. Ek moet nog daaraan werk, maar die werk wat ek aan my gees gedoen het, het in die buitekant tot meer seëninge vertaal. Elke dag is ek so dankbaar.
Ek het 'n stewige wekroep nodig om die manier waarop ek na myself en my lewe gekyk het, te verander. Dit gebeur op 'n middel Desember-dag toe ek vinnig deur Midtown Manhattan naby Times Square loop. (Snelwandeling is my gewone pas.) Ek was omring deur lawaaierige sirenes, spitsure en chaos, maar die chaos en onrus in my was nog meer oorweldigend.
Soos gestresde New Yorkers in alle rigtings verbygehaas het, het ek begin voel asof ek nie meer in my liggaam was nie. . . en uit my gedagtes. My asem word vinnig, en ek begin hiperventileer. Ek kon nie asemhaal nie. Ek het begin paniekerig raak.
Dit was net ses weke sedert 'n man wat ek as een van die groot liefdes in my lewe beskou het, dood is, amper 'n jaar nadat 'n ander vriend ook sy lewe geneem het. Soos baie selfmoorde, was dit almal wat ons liefgehad het, 'n groot skok. Daar was geen waarskuwingstekens nie, geen dwelms, geen aanduidings van geestesongesteldheid of selfs ongelukkigheid nie, wat nog te sê van depressie.
Bang en angstig gryp ek my foon en bel my broer, John, 'n dokter. Dit was niks minder as 'n wonderwerk wat hy opgetel het nie. My broer antwoord selde sy telefoon, veral nie gedurende kantoorure nie.
'Babe [soos ek hom noem], ek is bang. Ek kan nie. . . asemhaal. Ek dink.. . Ek het 'n ... paniekaanval of iets. Kan u ... asseblief 'n voorskrif inskakel ... vir Lexapro? Ek het dit al vantevore vir angs geneem. Ek is net ... 'n paar blokke van 'n apteek af. '
Ek het daarin geslaag om myself deur die massas in Sewende Laan na die apteek te sleep, vinnig asem te haal en die hele pad te snik. Die goeie ding van New York City is dat mense u alleen laat as u snikend in die straat afstap. Dit is ook die hartseer van New York City - mense laat jou alleen as jy snikkend in die straat afstap.
Toe ek na die toonbank kom, groet die apteker my so vriendelik dat ek in nog swaarder snikke uitbars. Ek stuur 'n SMS aan my vriendin Lily terwyl my voorskrif gevul word: 'Ek huil my oë uit na 'n apteek terwyl ek wag op medikasie teen angs. Ja, ek het geword Wat meisie."
"Wat? Is jy ernstig? Is jy OK? Kate, dis nie jy nie! Jy is een van die gelukkigste mense wat ek ken, 'het sy geantwoord.
Ek het myself ook nog nooit as 'daardie meisie' gesien nie, maar op daardie oomblik kon dit nie ontken word dat ek dit geword het nie.
Nadat ek die eerste dosis Lexapro geneem het, stuur ek 'n boodskap aan my broer: "Ek wil net die hele bottel neem en gaan slaap."
Hy stuur terug: 'Ek bel die polisie.'
"Nee! Ek grap."
'Jy grap nie oor sulke dinge nie, Kate!'
Laat die pyn verdwyn!
Die waarheid is dat ek nie regtig 'n grap gemaak het nie. Die pyn wat ek ervaar het, voel te veel om te verduur, en ek wou bitter graag hê dat dit moes verdwyn, wat ook al nodig was. Ek was nog nooit selfmoord nie, maar skielik het ek aan die slaap geraak vir die waarheid van wie ek was, en ek het 'n kykie gekry van wat my vriende Sam en Raf moes voel toe hulle besluit het om hul eie lewe te neem.
So naby ek aan albei was, het niemand my of iemand anders in sy vertroue geneem oor sy donkerste gevoelens nie. My reddende genade was dat ek bereid was om voor daardie apteker te snik, en dat ek bereid was om na my broer om hulp te gaan. Ander engele het die dag en daarna opgedaag - mense wat ek graag "God in drag" noem (dws God in menslike vorm). Toe ek my pyn aan elkeen bekend maak, begin hulle by my broer, het hulle my gehelp om die drang te weerstaan ​​om die bottel in my keel leeg te maak.
As ek egter soos Sam of Raf was, wat geleer is om hul pyn verborge en begrawe te hou, weet ek nie wat met my op daardie dag sou gebeur het nie.
Die Frantic Hamster Wheel
Gedurende die ses weke tussen Sam se dood en die oggend toe ek dit oorweeg het om die pille in te sluk, het ek op dieselfde woes hamsterwiel gegaan waarop Sam nog altyd gereis het. Ek het my skedule solied bespreek sonder om myself die regte selfversorging of ruimte te gee om die diepte van my pyn te laat verdwyn.
Ek het besef dat ek nie meer op die wiel kon hardloop nie. Ek was uitgeput. Dit was nie net die pyn om twee vriende aan selfmoord te verloor nie; dit was die gedurige gewoel om my waarde aan myself en die wêreld te probeer bewys deur 'n eindelose lys van prestasies, prestasies, toekennings en toekennings (wat ek die 'vier as' noem).
Ek moes nie net die verlies van my geliefde vriende tegemoet gaan nie, maar ook die vrees dat hul dood in my sou toeneem. Veral Sam was soos my manlike eweknie - soos 'n spieëlbeeld van my. Ons was albei bekend as die lewe van elke party en almal se beste vriend. Maar soos soveel, het ons ons waarde in die materiële wêreld geplaas. Ons het gedink sukses word gemeet aan hoe ons daar uitsien, hoeveel poste ons bespreek, hoeveel geld ons in die bank het, ensovoorts.
Soos ek, het Sam en Raf aan die buitewêreld voorgekom asof hulle al die dinge en meer het. Volgens die meeste mense wat hulle ontmoet het, was dit die oes van die oes - suksesvol en mooi met benydenswaardige lewens. Sedert Raf se dood het ek verneem dat hy 'n diep geheim koester en dat hy bekommerd was dat sy familie en vriende hom nie sou aanvaar as hulle dit weet nie. Met ander woorde, hy was bang en skaam om sy waarheid te leef. Sam het op 'n skarrelende gewoonte gewoon. 'N Enkele verwerping van 'n rolverdeling was genoeg om hom te laat val.
Hulle dood het my gedwing om 'n moeilike waarheid in die gesig te staar: wanneer ons toelaat dat ons selfwaarde deur mense en bronne buite onsself gedefinieer word, kan ons nooit genoeg hê of genoeg wees nie. Wanneer ons afhanklik is van die goedkeuring van ander, staan ​​ons op die rand van 'n krans, gereed om van selfs die kleinste terugslag te tuimel.
Was ek op 'n soortgelyke pad? 'N Deel van my was bang dat ek soos hulle sou eindig. Daar het ek immers 'n bottel pille gedrink asof dit my redder kon wees. Wie het ek geword?
Streef daarna om "genoeg" te word
My kinderjare het die toneel geskenk vir die vrou wat ek geword het, en wat soveel voorraad gesit het in wat ander dink. Soos die meeste van ons, het ek opgegroei met die oortuiging dat ander se opinies oor my die belangrikste is. As ons dink dat ons nie genoeg is nie, voel ons nie veilig en veilig in die gevoelens van ons geliefdes vir ons nie.
As ek net genoeg kon wees (mooi, slim, opgevoed), genoeg kon doen (bereik, bereik, presteer) en genoeg kon hê (geld, bekendheid, 'sukses'), sou my lewe 'perfek' en volledig wees. Ek sou die ewige liefde van my ouers en almal rondom my wen. Ek sou veilig wees omdat ek nie alleen sou wees nie.
Ek het veiliger gevoel as ek byvoorbeeld goeie punte behaal het, en mense het my teruggekeer dat ek 'n goeie meisie was. Ek het veiliger gevoel as ek myself mooi genoeg kon maak om aandag van seuns te kry en as ek snaaks genoeg kon wees om by meisies gewild te raak. Ek het veiliger gevoel toe ek 'n steratleet geword het, en my ouers trots gemaak toe ek rekords as mededingende swemmer gebreek het en 'n atletiekbeurs aan Penn State verwerf het. En toe ek by die beste joernalistieke skool beland en 'n skrywer en televisie-anker word.
Toe ek na New York verhuis vir 'n werksgeleentheid, het ek ontdek dat ek die regte liggaamlikheid het om 'n 'plus-size'-model te word (wat volgens die modelbedryf grootte 6 en hoër is). Daarom het ek myself herontdek deur by een van die grootste modelagentskappe ter wêreld te onderteken en het ek binnekort ook 'n internasionale TV-persoonlikheid geword.
Dit is interessant dat ek 'n loopbaan gekies het wat handel oor uiterlike voorkoms - 'n veld wat kwansuis die finale bevestiging is dat u pragtig is. Ten minste is dit wat die meeste vroue dink. As jy 'n model word, beteken dit dat jy mooi is genoegreg?
Modellering het elke onveiligheid wat ek ooit oor myself gehad het en sommige wat ek nie eens geweet het nie, na vore gebring. As gevolg hiervan het ek nog harder begin werk om beter, meer, 'perfek' te wees, sodat ek nie die voortdurende verwerpings hoef te trotseer wat my beroep meebring nie. Maar dit is nie asof daar sommige is nie perfekte bestemming wat die beslissingsverwerpings of die negatiewe aanlynopmerkings sal stop. Daar bestaan ​​eenvoudig nie so iets nie.
As ek nie so vasgevang wil raak in wat ander van my dink dat ek nie kan voortgaan om te lewe nie, moes ek ophou om buite my waarde te soek. Ek moes so desperaat ophou probeer bereik en bereik om die wêreld te wys dat ek die moeite werd is om te weet en lief te hê. Ek moes ophou streef na die een of ander ontwykende beeld van perfeksie en my toestemming gee om onvolmaakte, outentieke ek te wees.
Wat, Het ek ontdek, is ware volmaaktheid. Toe begin ek my strewe om alles wat ek is, te aanvaar - selfversekerde, kwesbare, intelligente, gebrekkige, vervelige, lawwe Kate. Ek het begin om my gees te verbind en te word geestelik fiks.
Beantwoord die wekroep
Die selfmoord van my geliefde Raf en Sam, tesame met die dag in die apteek, het my tot in my diepste wese geskud. Om hierdie gebeure 'n wekroep te noem, is 'n understatement, en ek het geweet dat my lewe daarvan afhang. Daarom duik ek eerste in studie, mediteer, skryf, bid en hard werk om die sleutels tot 'n beter lewenswyse te vind wat my in staat stel om selfbeeld en tevredenheid van binne te genereer.
As 'n vroom student van A Course in Miracles, 'n metafisiese selfstudieboek en kurrikulum, het ek geleer hoe om my gedagtes op te lei om anders te dink. Ek het my ingeteken op die wêreld se denkstelsel wat gebaseer is op vrees en eerder in die kern oortuigings gegrond op liefde. Ek het geleer hoe om my ego oor te gee. En ek het geleer hoe om emosionele vlakke te werp en my innerlike gees te verbind. Ek het stadigaan 'n proses begin ontwikkel wat baie soos 'n fisieke oefensessie gevoel het, net vir my binnekant! En met verloop van tyd het dit gewerk.
Ek kan nou eerder in geloof as in vrees lewe. En ek voel nie meer dat ek Lexapro of ander farmaseutiese middels moet inneem nie. Terwyl ek pleit vir almal met 'n ernstige geestesongesteldheid wat hierdie medisyne benodig, glo ek dat die meeste van ons ook in staat is om van die hamsterwiel af te klim.
Ek werk nou vanuit hierdie kern oortuiging: Ek is volledig. Natuurlik is ek nog besig om te werk, maar my lewe gaan nie meer oor wat ek doen of om my waarde te probeer bewys nie. In plaas daarvan gaan dit oor wie ek is. En ek is dit alles te danke aan die werk aan my geestelike fiksheid.
Stel jou 'n lewe voor wat nie gaan oor hoe om 'dit te kry' of 'dit doen' nie, maar in plaas daarvan wat die persoon wat natuurlik alles trek wat u hart begeer. Jy moet net glo hoe kragtig jy is! Verhoogde prestasie en veerkragtigheid, meer betekenisvolle verhoudings, nuutgevonde vertroue en welstand, ware vervulling en plesier is beskikbaar vir u as u u gees in vorm kry.
Die volledige gees-oefensessie: 'n Tien-stap-stelsel om u twyfel te werp, u geestelike kern te versterk en 'n prettige en vervullende lewe te skep
deur Kate Eckman
Ons verstaan ​​almal die basiese beginsels van fisieke fiksheid, en baie hulpbronne leer bewustheid, sakevaardighede en entrepreneuriese chutzpah. Maar die ondermyning van hierdie doelwitte is dikwels minder tasbare padversperrings - geestelike en emosionele bagasie, diepgaande onsekerheid, selfoordeel en oorweldigende spanning en angs. In Die volle gees-oefensessieKate Eckman put uit haar veelsydige opleiding (as atleet, uitvoerende leierskapsafrigter en meditasie-onderwyser) om 'n program aan te bied wat u in staat sal stel om hierdie blokke deur te breek en u doelwitte te bereik. Dit is 'n lonende oefensessie wat bestaan ​​uit daaglikse gees-liggaam-gees-oefeninge en neurowetenskap-gebaseerde praktyke wat weerbaarheid en innerlike krag versterk.
Kate Eckman behaal haar BA in kommunikasie aan die Penn State University, waar sy 'n akademiese All-American swemmer was. Sy het haar meestersgraad in uitsaajoernalistiek aan die Medill School of Journalism van die Noordwes-Universiteit verwerf. Sy studeer op die hoogste vlak af aan die Universiteit van Columbia se uitvoerende en organisatoriese afrigtingsprogram. Kate is ook 'n gesertifiseerde ICF-afrigter (ACC) en 'n gelisensieerde NBI-konsultant.