Oor tweede kanse | Boendoe se blog argief
Oor tweede kanse
Hoe het Roer altyd haar postings begin? Die inskrywing Belydenis hou verband…
Ek kan nie die storie vertel as ek nie iets van myself verduidelik nie. Jammer as ek iemand se bubble bars…maar oulik en cute is ek nie. Om die waarheid te sê, tot my ma – wat baie lief is vir my – is gou om my 'n bitch te noem. My man weet dit, my kinders weet dit, dis 'n welbekende feit. Ek het 'n baie harde kop. As ek voel dat ek te na gekom is, word my nek styf. En ek budge gewoonlik nie. Sad, but true. Ek het nie vlerkies wat wag om uit te kom nie.
My tweede oudste broer, Hubert, is in 2005 met kanker gediagnoseer. (Eintlik het ek al oor hom geblog, maar vandag het dit my weer aan die dink gesit.) Dit was 'n 'klein dingetjie' op een van sy ribbes. Hy was regtig 'n dinamiese mens. Voorsitter van die skool se beheerraad. President van die Rotariërs. Op plaaslike en nasionale vlak het hy gedien op komitees van die Jagtersvereniging. Hoof-ouderling by die kerk. Ag, en dis net waarvan ek weet. Op sy begrafnis het iemand 'n grappie gemaak en gesê nou gaan die hemel reggeruk word. Toe kanker by hom opgetel is, het hy afgeskaal om sy aandag daaraan te gee. Omdat dit Hubert was, was ek nie vreeslik bekommerd nie. Hy was mos altyd in charge. Die man om dinge te fix. Hy het chemo gehad, en ek dink vir 'n rukkie was hy 'skoon'.
In elk geval, Hubert kon my baie vies maak. Hy het goed gesê soos "komaan, maag in, tieties uit" en "hel, maar jy word nou lekker dik." Sondae het ons gewoonlik by my ma gaan eet. My ma kan altyd so met oorgawe seën vra. Dan sou Hubert iets sê soos "is Ma nou klaar?" of "ek dog Ma gaan nooit ophou nie." Eintlik maar net snaaksigheid, maar na 'n rukkie het dit my nerwe klaargemaak. Toe strip ek eendag my moer vir hom – oor 'n stupid kas. Dit was simpel, maar daardie tyd het ek gekrenk in my eer gevoel. So erg, dat ek hom en sy vrou soos die pes vermy het.
In Januarie 2006 is ek Angola toe. Ek sou sowaar gewaai het sonder om hom te gaan groet, maar daardie laaste aand het hy gekom om koebaai te sê. (Dis nou een ding van my boeties – jy kan hulle nie uitvang dat hulle nie die ordentlike ding doen nie!) Ek onthou ek het hom stywerig 'n druk gegee. Hy was groot en sterk, en dis die laaste keer dat ek hom so gesien het.
Ek was die volgende 5 maande in Angola. Ons paspoorte is ingestuur sodat die visums hernu kon word, maar dit het net nooit weer teruggekom nie. Ek was nie baie bekommerd daaroor nie. Solank die paspoorte by die Angolese was, kon ek in die land bly. In daardie tyd het ek gehoor die tumor het weer opgevlam. Ek gehoor Hubert was vir 'n operasie. As ek – uit blote plig – gevra het na sy gesondheid, het almal gesê dit gaan goed. Een dag, uit die bloute, het Hubert gebel. Ek was te bang om te antwoord. Ons het nooit op die telefoon gekuier nie, en eintlik het ek 'n uitk%k-sessie verwag. Tot my verstomming het hy net gekuier. Later het my ander broer gebel en gesê Hubert was vir nog 'n operasie en 'hy lyk nie goed nie.' Maar nog later het dit geklink of alles weer onder beheer was.
Een Saterdagmiddag het ek gaan slaap. Ek het 'n droom gehad wat ek tot vandag so helder kan onthou. Ek en Hubert was in 'n bootjie op die blou-groen see. Die golwe was meters hoog, maar ons het nooit nat geword nie. Dit was 'n vredige, heerlike droom, maar…toe ek daar wakkerword, het ek begin huil. Ek het geweet my broer is besig om dood te gaan.
Toe begin die gesukkel om ons paspoorte terug te kry. Ons het seker nog 'n maand lank gewag, en uiteindelik kon ons vlieg. Die dag toe ons in Johannesburg land, is my broer uit die hospitaal ontslaan. Toe ons in Richardsbaai land, het ons dadelik gery om hom te gaan groet. Ek het geskrik toe ek hom sien. Hy was so wit soos sy lakens. Niemand wou praat van doodgaan nie, maar ek kon sien sy tyd het uitgeloop. Die kanker het versprei na sy longe en rug. Hy kon nie meer loop nie, het nie gevoel in sy onderlyf gehad nie. My groot, sterk broer was bedlêend, hulpeloos soos 'n baba.
Daar het my tweede kans met Hubert gekom. Hy het nog 'n maand gelewe. Hy was baie trots en onafhanklik, en dit was vir hom 'n bitter pil dat almal hom kon ruk en pluk soos hulle wil. Ek het hom begin versorg. Toe hy later weer in die hospitaal opgeneem is vir beter pynverligting, het ek saans in die stoel langs sy bed geslaap. Hy sou soms wakker word, sy klein wekkertjie op sy bedkassie optel om te kyk hoe laat dit is, lip ice aansmeer en water drink. Ek het hom lekker gespot oor sy wakkerword-ritueeltjies. In die aande was dit net ons twee. Vir die eerste keer het ons gesels. Oor alles en almal en wat nog. Ek moet bysê, dit was ook die eerste keer dat hy my nie as die lawwe, dom sussie gesien het nie.
Ek is dankbaar dat ek 'n kans gekry het om dinge met hom reg te maak. Ek is dankbaar dat ek vir 'n maand lank na hom kon kyk. Dit was regtig heilige tye.
Die lewe is te kort vir onbenullighede. Sodra ek genoeg moed bymekaar geskraap het, sal ek my ander boet bel en vrede maak.