Ek en Chris het baie maande lank oor die Botswana-trippie gedroom en saam planne gemaak en was baie opgewonde om hier te wees.
Die Three-Lane Highway het sy naam gekry omdat daar drie tweespoorpaaie langs mekaar gelê het. Die linkerkantste spore was vir die ou Landies van die ’80’s met hulle smal wielsporing.
Dan was daar ’n derde ry, wat baie wyd was. Dié was vir ente gegruis, maar daai dele was meer gat as pad. Dit was waar die beeslorries, wat beeste van die Ghanzi-plase na die Botswana Meat Commission (BMC) op Lobatse vervoer het, gery het. En bewaar jou siel as jy in ’n verkeerde spoor ry en iemand van Botswana sien jou! Want jy befoeter die spoor so met die sandwalletjie wat jou wiele gooi dat die ou wat ná jou kom baie sal sukkel om lekker te ry.
Die spore was op talle plekke so diep uitgery dat jy die stuurwiel vir lang ente kon los en die voertuig sou self in die spoor bly.
George en Tarina het daai jare die enigste winkel op Kang bedryf. George het ál sy voorraad met ’n groot lorrie van Lobatse en Zeerust af aangery, insluitende petrol en diesel in 210 liter-dromme. Dit was egter nooit ’n uitgemaakte saak dat jy brandstof daar sou kry nie.
Tarina was ’n opgeleide verpleegsuster wat baie van Kang se babas in die wêreld help bring het. George was op sy beurt deur die regering aangestel as die opsigter en onderhouer van Kang se aanloopbaan.
Wanneer daar ’n vliegtuig sou kom land, moes George en sy manne sorg dat daar nie beeste, donkies, bokke of mense op die aanloopbaan is nie.
Totdat ’n ouerige omie, wat naby Ghanzi geboer het, my van agter af ingery en laat stilhou het. “Jong, jy skop net sinkplaat,” het hy gesê. My wiele is te hard, het hy beduie, en summier begin om die naaste band af te blaas.
Daardie nag het ons sommer so langs die pad op ’n oop kol sand kamp gemaak en almal in ’n ry langs die voertuie geslaap.
Die volgende dag het ons die Drotskygrotte anderkant Ghanzi besoek. Daar was net ’n tweespoorpaadjie na die grotte met ’n omdraaiplek, verder niks.
Die grotte was ’n absolute belewenis en baie groter as wat ons gedink het. Ons was ook goed voorbereid – Daantjie het ’n rol lyn saamgebring, wat ons aan ’n boom by die grot se bek vasgemaak het en afgerol het soos wat ons dieper in die grot in beweeg het.
Op sommige plekke moes ons op ons mae deurseil, terwyl ander plekke groot kamers was. Al lig wat ons gehad het, was ’n 12 volt-battery en ’n skietlamp. Dié het ons ook gebruik om video te skiet, want wanneer ons die lig afgesit het, was dit soos die Egiptiese duisternis uit die Bybel se tien plae.
Vandaar het ons na die Aha-heuwels gery, maar op pad het Daantjie vir ’n paar stoppe twak veewagters langs die pad gekry om vir ons ’n krip vol silwerskoon boorgatwater te pomp. Dié het hulle met die murgbene van ’n springbok gerook, terwyl ons heerlik gebad het. Ai, dit was hemels om die stof van die grotkruipery en stink vlermuismis af te was!
Ek onthou ook Daantjie het iewers langs die pad, sommer so in die ry van die Landie se dak af, ’n fisant met sy kettie geskiet. Ons het die dingetjie daai aand gebraai, maar nie geëet nie. Die vleis was net te taai.
Gelukkig was die kamp toe nie meer te ver nie en het ons vir twee lekker dae by Tsodilo oorgestaan. Van daar af is ons na die Shakawe Fishing Camp waar ons weer vir twee dae oorgestaan het.
Maar die sinkplaatpaaie het hulle tol geëis. Op ’n keer wou ek ’n boks uit die Safari laai, maar toe ek dit optel, staan ek net met die buitekante in my hande. Die boks se boom en die inhoud het net so bly staan – die onderkant was deurgeskaaf van die sinkplaatpad.
Van Drotsky’s af is ons by Shakawe deur die grens en het ons twee dae by die Popa-valle gekamp en ’n draai deur die Mahango-wildtuin gery. Ons is ook verder aan deur die Caprivi tot by Katima Mulilo en het net buite Katima onder ’n reuse-jakkalsbessieboom kamp gemaak.
Ons het daar by so ’n klein kantoortjie gereël om met ’n motorboot na Guns Camp, ’n lodge op een van die eilande iewers in die Delta, te vaar. Daar het ons weer vir twee dae gekamp.
Die lodge se mense het vir ons ’n mokoro-rit gereël, wat ’n belewenis was, veral vir my vrou. Ons groep het twee-twee opgedeel en elkeen ’n mokoro met sy eie poler gekry. Ek en Hettie se bootjie het gelek en ek het gras onderin gegooi om droër te kan sit.
Die heel droogste plek was egter heel voor. Ek is mos ’n jintelman en sê vir Hettie sy moet daar gaan sit, en daar gaat ons, gelaai met koeldranke en kameras. Maar kort voor lank was daar ’n bloedstollende gil soos seker nog nooit in die Okavango gehoor is nie.
’n Groot spinnekop het op Hettie se skoot beland. Sy nie kon uitspring nie en sy moes maar net bly sit, gril en gil. Dit was nie lank nie of dit het gewemel rondom Hettie. Ek het nie besef die spinnekoppe span hulle webbe tussen die biesies nie en dat die persoon voor in die boot hulle eerste gaan vang nie.
Ons kon darem ook die Okavango uit die lug sien en ek onthou nog hoe die vlieënier ’n lang draai met ons oor Chiefs Island gemaak het.
En saans het elkeen in die groep sy drinkgoed vir die volgende dag op die grond gesit sodat dit in die nag koud kon word. Die volgende oggend vroeg is dit dan in ons beddegoed toegedraai en dit het vir die hele dag yskoud gebly.
* Hierdie artikel het oorspronklik in WegRy #94 (Junie 2017) verskyn. Ons probeer nuwe inligting bywerk, maar feite en geite kon sedertdien verander het - laat weet gerus as jy so iets raaksien.
’n Verdagte, wat vroeër vandeesmaand in hegtenis geneem is nadat hy op kringtelevisie saam met die kind gesien is, het Maandag vir die eerste keer sedert sy inhegtenisneming in die landdroshof in Durban verskyn.
Sy sê Raylene, Miguel se verpletterde ma, het Maandag in die hof baie emosioneel geraak toe sy die verdagte in die saak vir die eerste keer sedert haar seun se verdwyning gekonfronteer het.
Sy sê die hele Sydenham-gemeenskap, waar Miguel saam met sy ouers woon, is in rou en “bid konstant vir goeie nuus”. “Baie van die gemeenskapslede kom na ons toe en sê hulle was nog nooit so ten gronde soos hulle tans is nie. Miguel en sy sussie, wat ons nie te veel in die media wil blootstel nie, het ’n ongelooflike sterk band. Dit is vir haar ewe erg – ons weet nie wat om haar te antwoord op vrae of haar boetie ooit weer terugkom nie.”
Kol. Thembeka Mbhele, provinsiale polisiewoordvoerder, sê die verdagte sal weer volgende week in die hof verskyn. Sy kon nie onmiddellik ’n nuwe datum vir sy hofverskyning bevestig nie.