Veels geluk aan Wim Vorster van Johannesburg. Jy is aangewys as die gelukkige wenner van die R1000-prys wat beskikbaar gestel is deur die Stigting vir die bemagtiging van Afrikaans.
Ons het weer deur die briewe gelees, het ook mooi gaan kyk na daardie briewe wat nie noodwendig hulleself aangemeld het as kompetisiebriewe nie, en het, na baie e-posse wat heen en weer gevlieg het, gevoel dat Wim dalk die gemoed van die briefskrywers die beste vasgevat het.
Dit is dus nie noodwendig die boodskap wat die literatorre (sic) op die redaksie die heel graagste wou hoor nie, maar dit is beslis wat ons telkens gelees het. Wim het dit gewoon uitgedruk op 'n manier wat ons opgeval het.
Daar was kwaai briewe ook — hulle is deeglik beloer. En uiteindelik, so wil dit voorkom, l� die heil van Afrikaans by diegene wat dit praat en interessante maniere vind om dit aan soveel moontlik Suid-Afrikaners oor te dra.
Trompie, soos Langenhoven en vele "bekende" skrywers, beteken nie veel vir die voetsoolsprekers nie. Ons kan kla daaroor, maar dis dalk iets wat skrywers en taalbemagtigers ter harte moet neem. Afrikaans bestaan daar waar gepraat, ge�et en geskrik word, so het die briefskrywers laat weet.