Gedagtes na die Egiptiese opstand - Diverse
Met al die praatjies oor militêre juntas, meen Nick Rowlands dat mense 'n deurslaggewende detail van die Egiptiese opstand vergeet.
Op 11 Februarie 2011 tree Hosni Mubarak uit as vierde president van Egipte en laat die weermagraad in beheer van die staatsake.
Ek het honderde kilometers ver in 'n kafee in Brixton, Londen, in trane uitgebars. Hulle het dit gedoen! Mubarak het die Egiptiese volk dertig jaar lank gefarao, maar hulle het hom in minder as drie weke van betogings verdryf.
Ek was nie die enigste wat sukkel om my emosies te beheer nie. Die paartjie oorkant my, wat ook gebeure op hul skootrekenaar volg, het begin juig. 'N Goeie jong vrou dring daarop aan om my 'n groot drukkie te gee.
'Maar mama,' het een van haar dogters uitgeroep, 'jy kan nie daardie man koester nie, jy ken hom nie!'
'Dit is in orde, skat,' antwoord sy, 'dit is Brixton. Ons almal omhels mekaar hier. " Ek vee my oë af, en huil nog meer.
Nou is dit vyf dae later, en ek voel asof ek van 'n baie trippy pil afkom. Golwe van euforie wat teen die harde oewers van die werklikheid neerstort; die serotonien van revolusie spandeer. Plat. Skakerings van grys. U wonder wat waar was, wat werklik gebeur; draai en draai en draai legkaartagtige fragmente van insig, en kyk na hul magie vervaag.
Die opperste raad van die gewapende magte van Egipte het so goed begin. Groet die martelare, belowe oorgang na 'n burgerlike regering wat vrylik en redelik verkies is, die parlement ontbind en die grondwet opgeskort word.
Maar nou is daar kommer dat die leër die rewolusie gekaap het. Dat dit immers 'n militêre staatsgreep was. Dat die ontkenners met 'n harde neus - nie weggevee deur die begeerte om die onmoontlike te bereik nie - deurgaans reg was, en dat die weermag op geen manier regtig die mag aan die mense sal oorhandig nie.
Die voorganger (hoewel grotendeels geïgnoreer) bly, en die gehate noodwet is nog steeds in plek. Daar is voortdurende betogings en stakings van die werkers, en baie politieke gevangenes is nog nie vrygelaat nie, en is ook nie daarvoor verantwoordelik nie.
Alhoewel 'n koalisie van menseregte-organisasies 'n plan vir oorgang voorgelê het, is die opposisiegroepe van Egipte gefragmenteer en praat hulle nie met een stem nie. Dat die opstand "leierloos" was, lyk nou meer as 'n sterkpunt.
Die weermag het die mense in wese gesê om stil te hou en terug te gaan werk, en te vertrou dat die Egiptenare reg sal wees. Daar lyk tot dusver nie veel vordering nie, buiten die eensydige aanstelling van 'n liberale Islamitiese regter aan die hoof van 'n paneel wat aangekla is van wysiging (nie skeur en van voor af begin nie) die grondwet.
En om die bekende woordsmid, Donald Rumsfeld, te parafraseer, is daar baie kak wat ons nie ken nie, waarvan sommige ons nie eens ken nie weet ons weet nie. Vrae bly nie net oor die leër en die oorblyfsels van die ou regime nie, en hoe maklik dit sal wees om mededingende politieke instellings op te bou nie, maar ook oor die invloed agter die skerms van talle plaaslike en internasionale gevestigde belange.
En tog is daar 'n gevoel van selfvoldaanheid en selfgeregtigheid sinisme in sommige van die dekking, asof kommentators nie kan wag om uit te gaan en die Arabies te leer nie, "Jammer om jou vuurvuur ​​te pis, maar ..." Om nie te vergeet nie, Mubarak het gegaan. Laat my dit herhaal: Muhammad Hosni Sayyid Mubarak - die brutale diktator van Egipte vir 30 jaar - is nie meer president nie. Dit is enorm.
Mubarak hang op die Tahrir-plein
Mubarak is weg. Omdat miljoene gewone Egiptenare gesê het khalaas, genoeg is genoeg. Mense van alle ouderdomme en van alle vlakke van die samelewing het opgestaan ​​om getel te word, en hul lewens op die lyn geplaas om 'n polisiestaat op die gesig te staar, wat niemand geglo het dat hy kan tart nie. En hulle het gewen. Vreedsaam en met 'n gevoel van solidariteit en selforganisasie wat inspirerend en nederig was om waar te neem.
Om te sê dat niks regtig verander het nie, omdat die weermag nog aan bewind is, mis die punt. Verandering sal nie vinnig of maklik plaasvind nie - die land is nog steeds deur ekonomiese en demografiese probleme belemmer, en 'n kultuur van onderdrukking kan nie oornag uitmekaar gehaal word nie - maar dit maak nie saak wat die komende maande gebeur nie, die vreesversperring is verbreek. Demokrasie, vryheid, menseregte, hoop op die toekoms ... dit is konsepte wat die ryk verander het van die "Nie moontlik in my leeftyd nie" na die "Ons veg daarvoor nou. " Dit sal interessant wees om te sien wat gebeur tydens die massa-saamtrek wat beplan is vir die 18de Maart van die oorwinning.
Mubarak, president van Egipte, het gegaan. Lees hierdie wonderlike plasing oor The Black Iris om te verstaan ​​hoe belangrik dit vir die breër Arabiese wêreld is.
En dit versprei. Kyk wat in Iran, Bahrein, die Jemen en Libië aan die gang is. Betogings in Algerië het die regering gedwing om te belowe om die noodwet uit te wis. Koning Abdullah II van Jordanië het sy regering afgesit. Daar was klein betogings in Sirië, en protesoptrede word beplan vir Marokko. Daar is sprake dat Saoedi-Arabië kwesbaarder kan wees as wat dit lyk.
Al is die politiek 'The Great Game', is dit nie 'n domino-spel nie. Ek twyfel of 'n hele aantal outokratiese regimes skielik in duie gaan stort. Maar sulke grootskaalse protesoptogte sal waarskynlik nie net verdwyn en weggaan nie. Daar sal ongetwyfeld baie afhang van die gebeure in Tunisië en Egipte, sowel as van die groter geopolitieke oorwegings, en die kruising tussen internasionale media en die openbare mening.
Toe Mohamed Bouazizi homself op 17 Desember 2010 in Sidi Bouzid aan die brand steek, het hy die genie uit die bottel laat gaan. Hopelik sal dit nie so maklik wees om in te dwing nie.
Hoe dink u sal daar gebeure in Egipte en oor die res van Noord-Afrika en die Midde-Ooste afspeel?
Volg die Guardian News-blog, die Arabist-blog en Global Voices aanlyn vir 'n volledige dekking van alles wat in die streek aangaan.