Briewe van majoor Anderson - Inligting
Briewe van majoor Anderson - Geskiedenis
BY ABNER DOUBLEDAY,
BREVET MAJOR-GENERAAL, U. S. A., UITGETREEK
As senior kaptein van die 1st Regiment of United States Artillery, was ek twee of drie jaar voor die uitbreek van 1861 in Fort Moultrie, Charleston Harbour, gestasioneer. Daar was twee ander forte in die hawe. Hiervan was Fort Sumter onbeset, in 'n onvoltooide toestand, terwyl Castle Pinckney in beheer was van 'n enkele sersant. Die garnisoen van Fort Moultrie het bestaan ​​uit 2 kompanie wat tot 65 man verminder is, wat saam met die groep die nommer in die pos tot 73 verhoog het. Fort Moultrie het geen krag gehad nie; dit was bloot 'n seebattery. Niemand het ooit gedink dit sou deur ons eie mense aangeval word nie; en as dit deur buitelanders aangeval word, was dit veronderstel dat 'n leër van burger-soldaat daar sou wees om dit te verdedig. Dit was baie laag, die mure was ongeveer die hoogte van 'n gewone kamer. Dit was eintlik weinig meer as die ou fort van die revolusionêre tyd, waarvan die vader van majoor Robert Anderson 'n verdediger was. Die sand het teen die muur uit die see gedryf, sodat koeie eintlik die skanse sou afskaal. In 1860 het ons aansoek gedoen om die vesting in orde te kry, maar die (kwartiermeester-generaal, daarna die beroemde Joseph E. Johnson, het gesê dat die aangeleentheid nie betrekking het op sy departement nie. Ons het toe probleme ondervind, want die tekens van die tye dui aan dat die Suide het na afstigting gedryf, alhoewel die Noordelike mense dit nie kon laat glo nie, en ons ons voorstelling hieroor as onsin beskou het. Ons was onder bevel van 'n noordelike man van hoë ouderdom, kolonel John L. Gardner, wat in die oorlog van 1812 gewond is en met krediet in Florida en Mexiko gedien het. Floyd, die sekretaris van die oorlog, het hom verlig en bevel gegee oor majoor Robert Anderson van Kentucky, wat 'n gereelde offisier was. met kennis van die program of 'n begeerte dat dit moet slaag. Hy het bloot bevele gehoorsaam; hy moes gehoorsaam of die weermag verlaat. Anderson was 'n vakbondman en was in die begin heeltemal bereid om Suid -Carolina te tugtig as sy revolusionêre maatreëls sou tref. Sy gevoel oor dwang het verander toe hy agterkom dat al die suidelike state by Suid -Carolina aangesluit het, want hy beskou die verowering van die Suide as hopeloos.
Kort na sy aankoms, wat op 21 November plaasgevind het, wou Anderson dat die sand van die mure van Moultrie verwyder word en dring daarop aan dat dit gedoen word. Skielik het die Secreary of War hierdie siening aanvaar. Hy maak asof daar 'n gevaar van oorlog met Engeland is, met verwysing na Mexiko, wat absurd was; en onder hierdie voorwendsel is met 'n skielike ywer beslag gelê om die hawe van Charleston in 'n toestand te plaas-om aan die Konfederale magte oorgedra te word. Hy bewillig $ 150,000 vir Moultrie en $ 80,000 om Sumter klaar te maak. Daar was nie veel uit Fort Moultrie te haal nie, met al ons moeite, want dit was skaars verdedigbaar; maar majoor Anderson het daarna gestreef om dit te versterk. Hy het swaar hekke opgesluit om te keer dat afskeidingslede van Charleston binnegaan, en 'n gat in 'n gat gemaak waardeur besoekers in en uit moes kruip.
Ons kon geen ekstra ammunisie kry nie, maar kolonel Gardner het daarin geslaag om 'n voorraad van ses maande uit die noorde te kry voordat die moeilikheid gekom het. Die oorlogsekretaris sou ons nie toelaat dat 'n man versterk word nie, met die pleidooi dat versterkings die mense sou irriteer. Die afskeidingslede kon beswaarlik weerhou word om ons aan te val, maar die leiers het hulle teruggehou, wetende dat ons werkers in hul belang werk, ten koste van die Verenigde State. Toe kaptein Truman Seymour saam met 'n partytjie na die Amerikaanse arsenaal in Charleston gestuur is om 'n paar wrywingstowwe en 'n bietjie ammunisie te kry, het 'n skare ingemeng en sy manne teruggery. Soos ek vir Anderson gesê het, het dit duidelik geword dat ons nie die fort kan verdedig nie, want die huise rondom ons op Sullivan's Island kyk af na Moultrie en kan deur ons vyande beset word. Uiteindelik word gerugte dat tweeduisend gewapende mans uiteengesit is om ons van die top van die huise af te skiet. Ek het voorgestel om die vyand in die vooruitsig te stel en die wonings te verbrand, maar Anderson sou nie so 'n besliste stap neem op 'n tydstip toe die Noorde nie geglo het dat daar oorlog sou wees nie. Dit was duidelik dat die enigste ding om te doen was om oor die water na Fort Sumter te gly, maar Anderson het gesê dat hy na Fort Moultrie gestuur is en dat hy daar moet bly. Ons was toe in 'n baie eienaardige posisie. Daar word algemeen geglo dat ons nie eens deur die Noorde ondersteun sou word nie, aangesien die Demokrate bitter gekant was teen die verkiesing van Lincoln; dat by die eerste teken van oorlog twintigduisend mans in simpatie met die Suide in New York sou opstaan. Boonop het die een vir wie soldate altyd opgekyk het na 'n vader-die minister van oorlog, reëlings beraam om ons mee weg te neem. Ons het geglo dat min van ons in die geval van 'n uitbraak uit Charleston sou oorleef; maar dit het ons nie veel bekommer nie, aangesien die risiko bloot 'n deel van ons besigheid was, en ons wou die beste stryd voer. Die beamptes, nadat hulle die saak bespreek het, het gedink dat hulle enige betoging in Charleston kan beheer deur skulpe in die stad te gooi vanaf Castle Pinckney. Maar met slegs vier en sestig soldate en 'n blaasorkes, kon ons geen krag in die rigting losmaak nie.
Uiteindelik het kaptein Foster, wat die hele situasie verkeerd verstaan ​​het, en beveel het om beide Moultrie en Sumter in perfekte orde te bring, honderde werkers uit Baltimore gebring. Ongelukkig was dit byna almal in simpatie met die Charlestonians, en baie het selfs afskeidingsmerke gedra.
Bande afskeidingslede patrolleer nou bedags en nag naby ons. Ons was so moeg om na hulle te kyk, dat my vrou en kaptein Seymour ons op 'n keer verlig het, en dit was net een wat nodig het om die alarm te gee as daar 'n poging was om in te breek. dat hy uit sy honderd werksmense 'n paar vakbondmanne kon kry om as 'n garnisoen in Castle Pinckney by die gewere te boor, maar hulle het in opstand gekom op die oomblik dat hulle sou verwag dat hulle as artilleriste sou optree, en het gesê dat hulle nie daar was as krygers nie . Daar is gesê dat toe die vyand die kasteel in besit neem, sommige van hierdie werkers onder beddens en ander wegkruipplekke gehaal is.
Die dag voor Kersfees het ek majoor Anderson vir draad gevra om 'n verstrikking voor my deel van die fort te maak, sodat elkeen wat sou laai, oor die drade sou tuimel en op ons gemak geskiet kon word. Ek het reeds veroorsaak dat 'n skuins stakingsheining oor die borsteling aan my kant van die werke geprojekteer word, sodat daar nie trappe teen ons opgehef kan word nie. Die bespreking in Charleston oor ons verrigtinge was van 'n amusante aard. Hierdie houtafval het die Charleston -burgermag en -redakteurs verbaas; een van laasgenoemde het gesê: 'Maak gereed vir u skerp spel, maar u sal nie vrymanne intimideer nie.'
Toe ek vir Anderson vir die draad vra, het hy gesê ek moet 'n kilometer daarvan aflê, met 'n eienaardige glimlag wat my vir die oomblik verbaas het. Hy het toe Hall, die poskwartiermeester, gebind tot geheimhouding en hom aangesê om drie skoenbote en 'n paar bakkies te neem wat vir die vroue en kinders en ses maande se voorraad van voorraad na Fort Johnson gebring is, oorkant Charleston. Hy het opdrag gekry wanneer die afskeidingspatrollies moes vra wat dit beteken, om vir hulle te sê dat ons die families van die offisiere en mans na die Noorde stuur omdat hulle in die pad was. Die verskoning was aanneemlik, en niemand het ingemeng nie. Ons is so noukeurig dopgehou dat ons geen beweging kon maak sonder dat eise aan die rede daarvoor gestel is nie. Op die dag dat ons weg is-die dag na Kersfees, het Anderson sy eie gemors prysgegee en by my as my gas kom woon. Die aand van die dag het ek die majoor gaan in kennis stel dat tee gereed is. Toe ek vir die doel na die parapet gaan, het ek al die beamptes daar gevind en iets vreemds opgemerk. Die probleem is opgelos toe Anderson na my toe kom en sê: "Kaptein, oor twintig minute vertrek u met u geselskap na Fort Sumter." Die bevel was verrassend en onverwags, en ek het gedink aan die onmiddellike vyandighede waarvan die beweging die geleentheid sou wees. Ek het na my onderneming se kwartiere gehaas en my manne daarvan in kennis gestel, sodat hulle hul rugsakke kon aantrek en alles gereed kon hê. Dit het ongeveer tien minute geneem. Toe gaan ek na my huis, sê vir my vrou dat daar moontlik bakleiery is en dat sy so gou as moontlik uit die fort moet kom en agter die sandheuwels moet skuil. Ek het haar stamme uit die sally-poort gesit, en sy het hulle gevolg. Toe begin ek met my geselskap om by kaptein Seymour en sy manne aan te sluit. Ons moes 'n kwartmyl deur die klein dorpie Moultrieville gaan om die punt van aanvang te bereik. Dit was omtrent sononder, die uur van die siesta, en gelukkig het die Charleston -burgermag hul middagslapie gevat. Ons het niemand gesien nie en het gou 'n laag seewand bereik waar die bote onder die drie ingenieurs weggesteek was, want luitenante Snyder en Meade is deur Floyd gestuur om kaptein Foster te help om die forte te doen. Die bote is gebruik om heen en weer te gaan in die bouwerk, beman deur gewone werkers, wat hulle nou vir ons gebruik ontruim het. Luitenant Snyder het op 'n lae toon vir my gesê: "Kaptein, die bote is vir u manne." So gesê, hy het begin met sy eie partytjie langs die kus. Toe my dertig mans begin, het ek reguit na Fort Sumter gegaan. Dit het skemer geword. Ek het traag gewerk om oor te kom, want my manne was nie kundige roeiers nie. Gou sien ek die ligte van die afskeidingswagboot op ons afkom. Ek het vir die mans gesê hulle moet hul jasse uittrek en hul muskiete bedek, en ek gooi my eie jas oop om my knope te verberg. Ek wou die indruk wek dat dit 'n offisier in beheer van arbeiders was. Die wagskip stop sy spane en inspekteer ons in die donkerte, maar kom tot die gevolgtrekking dat ons in orde is en het verder gegaan. My partytjie was die eerste wat Fort Sumter bereik het.
Ons het die trappe van die kaai opgegaan in die aangesig van 'n opgewonde groep afskeidingswerkers, van wie sommige met pistole gewapen was. Een of twee vakbondmanne onder hulle juig, maar sommige van die ander sê woedend: "Wat doen hierdie soldate hier? Wat beteken dit?" Toe ek my manne beveel om bajonette te laai, het ons die werkers in die middel van die fort ingery. Ek het die wagkamer wat by die hoofingang was, in besit geneem en wagte neergesit. Twintig minute daarna het Seymour saam met die res van die manne aangekom. Intussen het Anderson in een van die ingenieursbote gekruis. Sodra die troepe almal in was, het ons 'n kanon afgevuur om die kwartiermeester, wat by Fort Johnson geanker het met die skoeners wat die vroue en kinders dra, van ons aankoms kennis te gee. Hy vaar dadelik na die kaai en land sy passasiers en winkels. Daarna is die werkers van afskeidingsimpatie aan boord van die skoeners gestuur om aan wal geneem te word.
Luitenant Jefferson C. Davis van my geselskap het 'n agterhoede by Moultrie agtergelaat. Hulle, saam met kaptein Foster en assistent-chirurg Crawford, het tydens ons gang by gelaaide columbiades gestaan, met bevele om op die wagbote te skiet en dit te laat sink as hulle ons probeer afloop. Toe hy terugtrek, het die agterhoede die gewere van die fort gespits, die geweerkarre aan die voorkant verbrand en na Sumter gekyk en die vlagstaaf afgekap. Mevrou Doubleday het eers toevlug geneem by die huis van die post-sutler, en daarna by die familie van kapelaan Harris, by wie sy skuiling gesoek het agter die sandheuwels. Toe alles stil is, stap hulle langs die strand en kyk angstig na Fort Sumter. Omdat ons gevind het dat die Suid -Karoliërs nie weet wat gebeur het nie, het ons die bote teruggestuur om ekstra voorraad aan te skaf.
Die volgende oggend was Charleston woedend. Boodskappers is gestuur om elke deurklokkie te lui en die nuus aan elke gesin oor te dra. Die goewerneur het twee of drie van sy assistente gestuur om te eis dat ons na Moultrie terugkeer. Anderson het in my verhoor geantwoord dat hy 'n Suid -man was, maar dat hy vir die verdediging van Charleston Harbour aangewys was en bedoel het om dit te verdedig. .
Van 26 Desember tot 12 April was ons besig om voor te berei op die verwagte aanval, en ons vyande het dieselfde aan alle kante van ons gedoen. Anderson wou blykbaar nie versterkings hê nie, en hy het van die burgeroorlog gekrimp. Hy het allerhande vyandige verrigtinge van die afskeidingslede verduur, in die hoop dat die Kongres 'n kompromie sou aangaan wat slawerny en die Unie saam sou red.
Kort na daglig op die 9de Januarie, met my glas, sien ek 'n groot stoomboot by die kroeg verby die Morris Island Channel kom. Dit was die Ster van die Weste, met versterkings en voorrade vir ons. Toe sy naby die boonste deel van die eiland kom, skiet die afskeidingslede 'n skoot op haar af. Ek het my na die kamer van majoor Anderson gehaas en is deur hom beveel om die lang rol te laat slaan en die mans by die barbette -gewere te plaas. Teen die tyd dat ons by die parapet kom, het die vervoer tot ons verligting so naby gekom dat Moultrie losgebrand het. Majoor Anderson sou ons nie toelaat om die vuur terug te keer nie, so die vervoer draai om en stoom see toe. Anderson het 'n verduideliking gevra oor die afvuur van goewerneur Pickens, en het aangekondig dat hy geen vaartuig binne die bereik van die gewere van Sumter sou laat verbygaan as die antwoord onbevredigend was nie. Goewerneur Pickens het geantwoord dat hy onder dieselfde omstandighede die vuur sou hernu. Ek dink majoor Anderson het 'n aanduiding gekry dat die Star of the West kom, maar het dit nie geglo nie. Hy het gedink dat generaal Scott 'n krygsman in plaas van 'n handelsskip sou stuur. Groot geheimhouding is waargeneem by die laai van haar, maar die doel van die ekspedisie het in die koerante gekom, en dit is natuurlik na Charleston getelegrafeer. Biskop Stevens van die Methodiste Kerk verklaar in 'n toespraak wat hy op Memorial Day in die Academy of Music, New York, gehou het dat hy die eerste geweer teen die Star of the West gerig het. Ek het die eerste geweer op ons kant gerig in antwoord op die aanval op Fort Sumter. .
Ons het nie die gewoonte gehad om die seindop uit Fort Johnson as die eerste geweer van die konflik te beskou nie, hoewel dit ongetwyfeld op Fort Sumter gemik was. Edmund Ruffin van Virginia word gewoonlik toegeskryf aan die opening van die aanval deur die eerste geweer uit die ysterbeklede battery op Morris Island te skiet. Die bal van die geweer tref die muur van die tydskrif waar ek lê, dring deur die messelwerk en bars baie naby my kop. Toe die rook deur hierdie ontploffing deur die ventilators van die tydskrif kom, en terwyl die vloer besaai is met poeier waar die flanelpatrone gevul is, het ek vir 'n oomblik gedink die plek brand.
Toe dit heeltemal lig was, het ons rustig ontbyt geneem voordat ons na die gewere gaan, ons kos bestaan ​​uit varkvleis en water.
Die eerste aand na die bombardement het ons verwag dat die vaartuie buite die duisternis sou benut om 'n vloot bote met versterkings van manne en voorraadvoorrade te stuur, en aangesien dit heel waarskynlik was dat die vyand ook 'n vloot klein sou improviseer bote om die van die vloot te ontmoet, het dit 'n interessante vraag geword, as partye op hierdie manier na ons toe kom om te besluit of ons vriende of vyande toelaat. Die nag het egter stilweg verbygegaan sonder om te betoog.
Toe die vuur uit alle rigtings teen ons kom, het 'n skoot van Sullivan's Island naby die slot van die tydskrif toegeslaan en die koperdeur gebuig, sodat alle toegang tot die paar patrone wat ons daar gehad het, afgesny is. Net hiervoor was die beamptes, te midde van 'n stort skulpe, besig om sterk houtwerk wat gevaarlik naby die tydskrif was, weg te sny.
Na die oorgawe is ons toegelaat om ons vlag met honderd gewere te salueer voor ons uitstap, maar dit was baie gevaarlik en moeilik om dit te doen; want weens die onlangse brand was daar vuur en vonke rondom die kanon, en dit was nie maklik om 'n veilige plek vir die patrone te vind nie. Dit gebeur dat 'n paar vuurvlokkies in die bek van een van die gewere ingekom het nadat dit gespons is. Toe die kanonnier probeer om die patroon neer te slaan, het dit natuurlik voortydig ontplof en privaat Daniel Hough onmiddellik doodgemaak en 'n hoop patrone daaronder aan die brand gesteek, wat ook ontplof het, en vyf mans ernstig gewond. Vyftig gewere is in die saluut afgevuur.
Met baniere wat vlieg en met tromme teen "Yankee Doodle", marsjeer ons aan boord van die vervoer wat ons na die stoomskip Bahic sou neem, wat te veel water getrek het om by die kroeg verby te kom en buite geanker was. Ons was gou op pad na New York.
Met die eerste skoot teen Sumter het die hele Noorde verenig geword. Mobs het na New York gegaan en elke twyfelagtige koerant en privaat huis die Stars and Stripes laat vertoon. Toe ons die stad bereik, het ons 'n koninklike onthaal gehad. Die strate was lewendig met baniere. Ons mans en offisiere is in beslag geneem en gedwing om met entoesiasme op die skouers van die skare te ry. Toe ons iets koop, het handelaars oor die algemeen alle vergoeding geweier.
Fort Hamilton, waar ons gestasioneer was, was beleër met besoekers, waarvan baie onder die hoogst onderskeidende in alle lewensterreine was. Die Kamer van Koophandel van New York het 'n bronsmedalje vir elke offisier en soldaat van die garnisoen gestem.
WIE IS EERSTE?'N RELATIEWE DATERINGSAKTIWITEIT
Onderrig oor die geskiedenis van die aarde is 'n uitdaging vir alle onderwysers. Tydfaktore van miljoene en miljarde jare is selfs vir volwassenes moeilik om te begryp. 'Relatiewe' afspraak of tyd kan egter 'n maklike begrip wees vir studente.
In hierdie aktiwiteit begin studente 'n opeenvolgingsaktiwiteit met bekende items en#151 letters op kaarte. Sodra hulle die kaarte in die regte volgorde kan manipuleer, word hulle gevra om 'n soortgelyke opeenvolgingsaktiwiteit te doen met behulp van fossielfoto's wat op 'rotslaag' -kaarte gedruk is. Die volgorde van die rotslae sal studente wys hoe paleontoloë fossiele gebruik om relatiewe datums aan gesteentelae te gee.
Sodra studente 'relatiewe' datering begin verstaan, kan hulle hul kennis van geologiese tyd uitbrei deur radiometriese datering te ondersoek en 'n tydlyn van die aarde se geskiedenis te ontwikkel. Hierdie hoofbegrippe is deel van die Denver Earth Science Project se module "Paleontology and Dinosaurs" wat vir studente in graad 7-10 geskryf is.Die module is 'n geïntegreerde eenheid wat die volgende National Science Education Standards aanspreek:
*Wetenskap as ondersoek: studente ontwikkel die vaardighede wat nodig is om wetenskaplike ondersoeke te doen — vrae te identifiseer, wetenskaplike ondersoeke te ontwerp en uit te voer, gepaste gereedskap en tegnologie te gebruik om data te versamel, te ontleed en te interpreteer, krities en logies te dink om die verwantskappe tussen bewyse en verduidelikings, kommunikeer resultate en gebruik wiskunde in alle aspekte van wetenskaplike ondersoek. *Lewenswetenskap: Fossiele dui aan dat baie organismes wat lank gelede geleef het, uitgesterf het. Uitsterwing van spesies kom algemeen voor, die meeste spesies wat op die aarde geleef het, bestaan ​​nie meer nie. *Aard- en ruimtewetenskap: Fossiele lewer belangrike bewyse van hoe lewens- en omgewingstoestande verander het.
Die volledige module "Paleontologie en dinosourusse" neem ongeveer vier weke om te onderrig. Die "Wie is eerste?" aktiwiteit is 'n inleiding van 30 minute tot geologiese tyd.
Hierdie katfiguur is een van die beste uit die ou Egipte en word tereg beskou as een van die grootste meesterwerke van die British Museum.
Marcel Marée, kurator van die Egiptiese beeldhougalery by die British Museum
Wetenskaplikes van die British Museum het die kat met behulp van röntgenfluoressensie ondersoek en ontdek dat die kat gemaak is van brons wat 84,7% koper, 13% tin, 2,1% arseen en 0,2% lood bevat.
Toe majoor Gayer-Anderson die kat in die dertigerjare besit, herstel hy 'n groot skeur aan sy lyf en maak 'n metaalsilinder in sy kop vas, miskien om die standbeeld in een stuk te hou. Die kat is toe bedek met groen verf, wat baie van die veranderinge vermom het totdat dit 'n X-straal was.
Twaalf geleerdes kritiseer die 1619 -projek en die New York Times Magazine Editor reageer
Redakteur se opmerking: Twaalf Burgeroorlog -historici en politieke wetenskaplikes wat die burgeroorlog ondersoek, het 'n brief saamgestel aan Die New York Times Magazine aangaande 'The 1619 Project. ' The NYTM redakteur, Jake Silverstein, reageer maar die NYTM wou nie die brief en sy reaksie publiseer nie. Die geleerdes het 'n antwoord gegee en Silverstein het geen beswaar daarteen gehad om die beurs op 'n ander plek te publiseer nie. Dit word hieronder gepubliseer.
Aan die redakteur van Die New York Times Magazine 12/30/2019
Ons skryf vandag aan u, tesame met talle ander, ons diep kommer oor die New York Times& rsquo -promosie van The 1619 Project, wat die eerste keer op die bladsye van die New York Times Magazine op 14 Augustus in die vorm van tien essays, gedigte en fiksie deur 'n verskeidenheid outeurs. Die doel van die projek is om die geskiedenis van slawerny te herstel na 'n sentrale plek in die Amerikaanse geheue en geskiedenis, en in samewerking met die New York Times, beplan die projek nou om skoolkurrikulums op te stel en te versprei wat hierdie her sentreer van die Amerikaanse ervaring sal bevat.
Dit is nie ons doel om die belangrikheid van slawerny in die Amerikaanse verlede te bevraagteken nie. Nie een van ons is onenig oor die noodsaaklikheid van Amerikaners om, volgens hul geskiedenis, te verstaan ​​dat die verlede bevolk is deur sondaars sowel as heiliges, deur gruwels sowel as met eerbewyse nie, en dit geld veral die littekens van slawerny .
As historici en studente van die tydperk van die stigting en die burgeroorlog, is ons bekommerd dat The 1619 Project 'n histories-beperkte siening van slawerny bied, veral omdat slawerny nie net (of selfs uitsluitlik) 'n Amerikaanse siekte was nie, en grootgeword het in 'n groter konteks van dwangarbeid en ras. Boonop kan die omvang van 400 jaar en 300 miljoen mense nog nie saamgevat word tot enkelvoudige interpretasies nie. & ldquoAmerica was 'n demokrasie totdat swart Amerikaners dit een gemaak het, en rdquo dring daarop aan dat die hoofopstel deur Nikole Hannah-Jones en ldquoAmerican Capitalism Brutal is. You Can Trace That to the Plantation, en rdquo beweer 'n ander deur Matthew Desmond. In sommige gevalle word die geskiedenis tot metafoor gereduseer: & ldquoHoe skeiding jou verkeersknoop veroorsaak het. & Rdquo
Ons is ook ontsteld oor die problematiese behandeling van groot kwessies en persoonlikhede van die stigtings- en burgeroorlogse tydperke. Byvoorbeeld: Die 1619-projek beskryf slawerny as 'n kapitalistiese onderneming, maar dit merk nie op hoe die suidelike slawehouers die kapitalisme verag het as 'n konglomerasie van vetterige meganika, klein operateurs, klein vuisboere en teoretici wat deur die maan getref is nie. & Rdquo  Hoewel die Project beweer dat New Orleans spog met 'n digter konsentrasie van bankkapitaal as New York City, en dat die frase & ldquobanking capital & rdquo die werklikheid ontwyk dat New York aan die vooraand van die Burgeroorlog meer banke (294) besit het as die hele toekomstige Konfederasie (208) , en dat Southern & ldquobanking capital & rdquo in 1858 minder as 80% beloop van die wat slegs deur banke in New York gehou word. 
Weereens: ons kry 'n beeld van Abraham Lincoln in 1862, wat 'n afvaardiging van gewaardeerde vrye swart mans in die Withuis in kennis stel, omdat swart Amerikaners 'n ongemaklike teenwoordigheid was, en sy oplossing was kolonisering - en swart mense stuur eens bevry, na 'n ander land. & rdquo Geen melding word egter gemaak dat die & ldquotroublesome aanwezigheid & rdquo -kommentaar Lincoln & rsquos se beskrywing in 1852 is van die sienings van Henry Clay,  of dat kolonisasie deur hom (in John Hay & rsquos dagboek) sou word afgeskakel as 'n & ldquobarbarous humbug, & rdquo  of dat Lincoln uiteindelik in 1865 deur 'n blanke supremacist vermoor sou word nadat hy swart stemreg gevra het, of dat dit die man was wat Frederick Douglass beskryf het as & ldquoemphatically the black man & rsquos president. & rdquo 
Ons glo nie dat die skrywers van The 1619 Project hierdie groter kontekste met voldoende erns oorweeg het nie, of 'n eerlike hersiening van die bewerings deur die groter gemeenskap van historici uitgenooi het. Ons is ook bekommerd dat hierdie materiaal nou die basis van die skoolkurrikulums moet word, met die onvoorsiene New York Times. Die oplossing vir historiese oorsigte uit die verlede is nie die vervanging daarvan deur moderne toesigte nie. Ons vra daarom met respek die New York Times om enige stappe om die 1619 -projek te publiseer en te versprei, te weerhou totdat hierdie bekommernisse deeglik en openlik hanteer kan word.
William B. Allen, emeritus -dekaan en professor, Michigan State University
Joseph R. Fornieri, professor in politieke wetenskap, Rochester Institute of Technology
Allen C. Guelzo, senior navorsingsgeleerde, Princeton Universiteit
Peter Kolchin, Henry Clay Reed -professor emeritus in geskiedenis, Universiteit van Delaware
Glenn W. LaFantasie, Frockt Family Professor in Burgeroorloggeskiedenis en direkteur van die Institute for Civil War Studies, Western Kentucky University
Lucas E. Morel, professor in politiek, Washington & Lee Universiteit
George C. Rable, emeritus -professor, Universiteit van Alabama
Diana J. Schaub, professor in politieke wetenskap, Loyola Universiteit
Colleen A. Sheehan, professor in politieke wetenskap en direkteur, The Matthew J. Ryan Center, Villanova Universiteit
Steven B. Smith, Alfred Cowles Professor in Politieke Wetenskap, Yale Universiteit.
Michael P. Zuckert, N. Reeves Dreux Professor in Politieke Wetenskap, Universiteit van Notre Dame
Van Jake Silverstein, redakteur, Die New York Times Magazine 1/10/2020
Weereens baie dankie vir u brief oor die 1619 -projek. Ons verwelkom alle moontlike terugvoer, en ons neem die taak ernstig om besware teenoor alles wat ons publiseer, na te gaan. Soos u weet, was die projek die afgelope paar weke aansienlik bespreek. Ek is seker dat u die brief van Sean Wilentz en ander gesien het, tesame met my reaksie, wat albei in ons uitgawe van 29 Desember gepubliseer is. Ek glo dat hierdie vorige brief, tesame met my reaksie, baie van dieselfde besware in u brief aanspreek.
Ek het ons navorsingsbank, wat alle versoeke om regstellings hersien, gevra om hierdie brief te lees en die vrae wat dit stel, te ondersoek. Hulle het dit gedoen en tot die gevolgtrekking gekom dat geen regstellings nodig is nie. U brief bring baie interessante punte aan die orde, wat nie verbasend is in die lig van die vername groep ondertekenaars nie, maar dit is nie punte wat onmiddellike regstelling vereis nie. U skryf byvoorbeeld dat & ldquoThe 1619-projek 'n histories-beperkte beeld van slawerny bied, veral omdat slawerny nie net (of selfs uitsluitlik) 'n Amerikaanse siekte was nie. & Rdquo Dit is 'n kritiek op die projek, nie 'n versoek om regstelling nie. Ek glo dat u 'n soortgelyke punt in u opstel gemaak het vir City Journal. Net so neem u brief krities op dat & ldquoThe 1619 -projek beweer dat elke aspek van die Amerikaanse lewe slegs een lens het om te kyk, die van slawerny en die uitval daarvan. interpretasie en bedoeling, nie feit nie.
Ek laat wel toe dat sommige van die navrae in u brief van 'n meer feitelike aard is. Hieronder is ons navorsingsbank se antwoorde op die aangeleenthede.
Notas van ons navorsingsbank:
1. In die brief word gesê dat die 1619-projek slawerny as 'n kapitalistiese onderneming beskou en nie opgemerk het hoe die suidelike slawehouers die kapitalisme as 'n konglomerasie van vetterige meganika, klein operateurs, klein vuisboere en maan getref teoretici verag het nie. & Rsquo
Hierdie aanhaling verskyn in James L. Huston's Die Britse Gentry, die Southern Planter en die Northern Family Farmer: Agriculture and Sectional Antagonism in North America (2016). Volledig lui dit: & quot Free Society, ons kry die naam kwyt, wat is dit behalwe 'n samekoms van vetterige werktuigkundiges, klein operateurs, klein vuisboere en teoretici wat deur die maan getref word. & Rsquo All the Northern, en veral die state van New England, is sonder 'n samelewing wat vir 'n heer geskik is. & quot Huston skryf hierdie aanhaling toe aan & quota Georgia-redakteur in 'n vuil humor. & quot In Hurston & rsquos woorde, dit gaan oor die & ldquoaristocratic distain & rdquo van die slawe.
2. Die brief lui dat alhoewel die 1619 -projek beweer dat New Orleans spog met 'n digter konsentrasie van bankkapitaal as New York, maar die frase & ldquobanking capital & rdquo die werklikheid laat ontstaan ​​dat New York aan die vooraand van die burgeroorlog meer banke gehad het (294 ) as die hele toekomstige Konfederasie (208), en dat die kapitaal van die suidelike en ldquobanking in 1858 minder as 80% beloop het van dit wat slegs deur banke in New York gehou word.
Die sin in Matthew Desmond & rsquos -opstel het te doen met New Orleans en New York. Die aanhaling het te doen met die hele state, en nie met die konsentrasie van bankkapitaal nie, maar met banke. Verskeie werke & mdashSven Beckert en Seth Rockman, red., Slawerny en rsquos Kapitalisme (2016) Seth Rockman, & ldquo The Unfree Origins of American Capitalism & rdquo in Die ekonomie van vroeë Amerika (2006) Calvin Schermerhorn, The Business of Slavery and the Rise of American Capitalism, 1815-1860& mdashdeal met die belangrikheid van finansies en bankwese in die Amerikaanse suide, veral met die opkoms van staatsgeoktrooieerde banke.
3. Die brief beweer dat Nikole Hannah-Jones nie genoeg konteks bied in haar opstel vir Lincoln & rsquos & quottroublesome presence & quot quote nie en dat dit slegs Lincoln se beskrywing was van die sienings van Henry Clay.
Hannah-Jones sê nie, soos die brief impliseer, dat Lincoln hierdie woorde aan die besoekende afvaardiging van vrye swart mans voorgedra het nie. Tweedens, hoewel die geleentheid vir Lincoln & rsquos-woorde inderdaad 'n lofrede vir Clay was, maak die volle konteks dit duidelik dat Lincoln die posisie van Clay & rsquos onderskryf: & ldquo die vrye negers, maar volgens hom was dit nog lank nie die volle verdienste daarvan nie. [Clay & rsquos] voorstel van die moontlike uiteindelike verlossing van die Afrika-ras en die vasteland van Afrika, is vyf en twintig jaar gelede gemaak. Elke daaropvolgende jaar het krag toegevoeg tot die hoop op die verwesenliking daarvan. Mag dit inderdaad besef word! & Rdquo Hay & rsquos dagboekinskrywings oor Lincoln en rsquos se uiteindelike staking van die kolonisasie skema, twee jaar nadat hy met die afvaardiging vergader het, verander nie die feit dat ons Lincoln & rsquos se sienings ten tyde van die vergadering in 1862 korrek beskryf nie. Die brief & rsquos ander kommer oor hoe Hannah-Jones en rsquos-opstel Lincoln kenmerk, is basies versoeke om bykomende inligting in te sluit-oor die skatting van Frederick Douglass en rsquos van Lincoln, of die omstandighede waaronder Lincoln vermoor is-eerder as foute wat reggestel moet word.
Van Allen C. Guelzo, Princeton Universiteit 1/11/2020
Dankie vir jou terugvoer. Dat ons brief beide aangeleenthede van algehele interpretasie en spesifieke feite aanspreek, was volgens ons vanselfsprekend. Dat die meningsverskil oor algehele interpretasie, en oor 'n onderwerp van so 'n gevolg, eenvoudig uit die hand gewys kan word, is ontstellend, maar ook die ontslag deur u & quotreference desk & quot van die spesifieke voorbeelde wat ons aangebied het.
Dit is ontwykend om te beweer dat die aanhaling in Georgië slegs oor aristokrasie handel en dus nie die hele punt is nie, nie net van die boek Huston & rsquos nie, maar ons brief, is dat die suidelike slawe -ekonomie was aristokraties, nie kapitalisties nie, in gees en praktyk. Aanhalings tot werke van tydelike outeurs, Noord en Suid, buitelandse en binnelandse, met dieselfde effek, kan maklik vermenigvuldig word;
Dit is ook ontwykend om te beweer dat die verklaring oor banke en bankkapitaal slegs van toepassing is op twee stede, die punt van ons beswaar was dat die slawe -besit -suid klein hoeveelhede kapitaal besit in vergelyking met die Noorde, en bloot vaagweg die werk van Beckert aanroep, Rockman en Schermerhorn (en sonder 'n spesifieke aanhaling) praat nie met die harde gegewens van 1859 nie. En as u kantoor en ldquoreference -lessenaar aandag gegee het aan die materiaal in ons brief, sou dit gesien het dat New York alleen het die hele toekomstige Konfederasie in terme van beide banke oortref en bankkapitaal ook.
Uiteindelik doen u antwoord niks om die verkeerde toeskrywing aan Lincoln van sienings wat Lincoln spesifiek aan Clay toegeskryf het, reg te stel nie. Lincoln was op sy beste ambivalent oor kolonisasie en iets wat blyk uit sy kommentaar op die onderwerp in 1854 en dit is nutteloos om te probeer om Lincoln & rsquos in Augustus 1862 te ontmoet met die swart afvaardiging van Hay & rsquos 1864 dagboekinskrywing, waar dit duidelik is dat Hay artikels oor Lincoln en rsquos. U reaksie neem ook geen kennis van die feit dat Lincoln & rsquos se beroep in 1862 vir vrywillige emigrasie was nie, dat hy die enigste tydelike eksperiment met sodanige emigrasie wat die federale regering in 1863 geborg het, afgeskakel het en dat Lincoln terselfdertyd pleit vir die werwing van swart soldate vir wie hy in 1864 reeds begin verklaar het, moet gelyke stemreg geniet. Dat die 1619 -projek nie oor hierdie aangeleenthede gepraat het nie, is 'n fout van weglating, maar 'n kolossale weglating, en steeds 'n fout.
Dit is my aanname, gegewe u reaksie, dat die New York Times Magazine is nie van plan om ons brief te publiseer nie. Ek hoop dat u in hierdie geval geen beswaar sal hê teen die publikasie daarvan op 'n ander plek nie.
Senior navorsingsgeleerde, die Raad vir Geesteswetenskappe
Direkteur, inisiatief in politiek en staatsmanskap, James Madison -program in American Ideals and Institutions
 James L. Huston, The British Gentry, the Southern Planter en die Northern Family Farmer: Agriculture and Sectional Antagonism in North America(Baton Rouge: Louisiana State University Press, 2015), 168-169.
Die Amerikaanse almanak en bewaarplek van nuttige kennis vir die jaar 1859(Boston: Crosby, Nichols, en Co., 1859), 218.
 & ldquoEulogy on Henry Clay & rdquo (6 Julie 1852), in Versamelde werke van Abraham Lincoln, red. R. P. Basler et al(New Brunswick, NJ: Rutgers University Press, 1953), 2: 132.
 John Hay, dagboekinskrywing vir 1 Julie 1864, in Binne Lincoln White House: Die volledige dagboek van die burgeroorlog van John Hay, reds. M. Burlingame & J.R.T. Ettlinger (Carbondale: Southern Illinois University Press, 1997), 217.
 & ldquoOrasie van Fred. Douglass, en rdquo New York Daily Herald(2 Junie 1865).
'N Gedeelte van die opbrengs gaan direk na 'n fantastiese niewinsorganisasie genaamd Pencils of Promise.
Elke kind in ons wêreld verdien die kans om te leer. Pencils of Promise help om skole te bou en in stand te hou in minderbevoorregte gemeenskappe regoor die wêreld. Leer meer.
& quot; Dit is soos om pos te ontvang wat deur die tyd gereis het & quot
& quot Hierdie briewe vervoer my na 'n ander tyd en plek. Ek sien uit na hulle! & Quot
Ek hou hiervan. Hulle is 'n maandelikse herinnering daaraan dat die wêreld groot is en net wag om verken te word. & Quot
& quot Uiteindelik. Iets waarvoor my kinders hou, is nie plastiek nie! & Quot
Fort Sumter -artikels
Lees artikels uit die History Net -argiewe oor die Slag van Fort Sumter
Tydens die afskeidingskrisis wat gevolg het op die verkiesing van president Abraham Lincoln in November 1860, is daar baie bedreigings teen die federale troepe wat forte in die suide beset het. Anderson, in bevel by die moeilik verdedigbare Fort Moultrie op Sullivan-eiland oorkant die hawe van Charleston, het die oorlogsdepartement begin versterk en planne beraam om sy manne na een van die vestings op veiliger eilande in die hawe te vervoer-Castle Pinckney nader aan Charleston of die onvoltooide Fort Sumter naby die ingang van die hawe.
Na die afstigting van South Carolina op 20 Desember 1860, is goewerneur Francis Pickens onder druk geplaas om iets aan Anderson en sy manne te doen, aangesien baie geglo het dat Anderson nie by Fort Moultrie sou bly nie, maar 'n beter posisie sou neem by 'n ander van die forte van die hawe. . Op 24 Desember het Pickens gevolmagtigdes na Washington gestuur om te onderhandel oor wat met die besette forte gedoen sou word en om te verseker dat Anderson by Fort Moultrie bly. Op 26 Desember het Anderson egter sy plan in werking gestel: hy het sy manne bymekaargemaak, hulle en hul gesinne op bote gelaai en na Fort Sumter geroei. Wat gevolg het, was basies 'n beleg van Fort Sumter, met voorraad en kommunikasie wat deur Pickens beheer is.
Op 9 Januarie 1861 het die Ster van die Weste, 'n sywielwiel-stoomboot wat uit New York gestuur is met voorraad en versterkings vir Anderson, kon Fort Sumter nie bereik nie, want Pickens het die hawe-verdediging opgebou en daarop geskiet. Anderson, onder bevel om slegs te verdedig, kon net kyk hoe die skip omgedraai word.
Kort daarna, op 11 Januarie, eis Pickens oorgawe en Anderson weier. Teen 20 Januarie het die voedseltekort skerp genoeg geword dat Pickens onder kritiek van gematigdes was en kos na die fort gestuur het, wat deur Anderson geweier is. Kort daarna het Pickens toegelaat dat die ontruiming van 45 vroue en kinders 'n mate van verligting bied.
Op 1 Maart het brigadier -generaal P. G. T. Beauregard in Charleston aangekom. Hy is deur die Konfederale president Jefferson Davis aangestel om die militêre situasie in Charleston te beheer. Beauregard was een van die artilleriestudente van Anderson by West Point, in die soort noodlot wat gereeld tydens die oorlog sou plaasvind. Beauregard het voortgegaan met die versterking van die hawe -verdediging en geweerplase wat Fort Sumter in die gesig staar.
Na sy inhuldiging op 4 Maart 1861 het Lincoln nie -amptelike afgevaardigdes gestuur om die situasie waar te neem en aan hom terug te rapporteer terwyl amptelike onderhandelinge met die Konfederale regering in Washington plaasgevind het. Hy het verneem dat Anderson teen middel April waarskynlik sonder kos sou wees. Anderson het aangedui dat hy voorrade en versterkings vroeg in Maart en weer op 3 April nodig het, maar het eers op 8 April nuus of verdere instruksies ontvang, toe hy 'n brief van Washington ontvang wat hom in kennis stel dat 'n noodlenigingsekspedisie gehou word. Die Lincoln -administrasie het die kwessie van oorlog aan die Konfederate oorgelaat, wat bepaal sou word of hulle op die Federale voorraadskip en die fort, wat die Federale nie wou opgee nie, afgevuur het.
Die Biden-administrasie het die verkoop van $ 735 miljoen aan presisie-geleide wapens aan Israel goedgekeur. Sulke transaksies is gedurende hierdie tyd nie gepas of nodig nie, aangesien Israel reeds sterk genoeg is en menseregteskendings deur sy leiers gepleeg is. Rep. Val Demings en Sens. Marco Rubio en Rick Scott behoort hierdie verkoop te beveg, sowel as al die ander toekomstige verkope wat die administrasie mag goedkeur, totdat Israel se leiers ophou om boelies te wees vir die Palestynse burgers.
Beide kante van die konflik moet stop, maar daar moet aanspreeklikheid wees as ons vriende met Israel wil wees, aangesien daar tye is wat verkeerd is - sulke tye wanneer Palestina deur aanvalle op Gaza verwoes word en Palestynse mense gedwing word uit hul huise.
Bryce Lomberk Orlando
190 (bywerking 214) teken generaals en admirale brief aan die kongres: Verwerp die gebrekkige ooreenkoms met Iran
Gister, 25 Augustus, is 'n brief (teks en ondertekenaars hieronder) aan die Republikeinse en Demokratiese Senaat en Huisleiding gelewer, onderteken deur 190 (update: 214) afgetrede generaals en admirale van die Verenigde State, wat 'n beroep op die Kongres gedoen het om die & quotdefective & quot Joint te verwerp Omvattende plan van aksie (die Iran -ooreenkoms) omdat dit die nasionale veiligheid en lewensbelange van die Verenigde State bedreig [.] & Quot
President Obama het verlede week uitbasuin dat hy 36 afgetrede vlagoffisiere kon vind wat sy ooreenkoms ondersteun om diplomasie 'n kans te gee. '
Ons het die leuen op die verskoning bewys. Vier tot vyf vrywilligers van regoor die land in minder as 'n week het 190 generaals en admirale gekry om 'n brief te onderteken waarin die Kongres aangemoedig word om die JCPOA te verwerp omdat hierdie ooreenkoms Iran in staat sal stel om baie gevaarliker te word, die Midde -Ooste nog meer onstabiel te maak en nuwe bedreigings vir Amerikaanse belange sowel as ons bondgenote. & quot
Die vlagbeamptes het gesê die verwydering van sanksies en die vrystelling van miljarde dollars aan die regime is onbetroubaar. des te dodeliker gemaak word, aangesien die JCPOA internasionale embargo op Iran se toegang tot gevorderde konvensionele wapens en ballistiese rakettegnologie sal ophef. laaste paar weke.
Die generaals en admirale weerspreek die bewering van die president dat die ooreenkoms elke pad vir Iran om kernwapens te bekom, sal afsny. Net soos die Israeliese premier, Benjamin Netanyahu, gesê het, kom die generaals en admirale tot die gevolgtrekking dat & quotit eintlik vir Iran 'n wettige weg bied om kernwapens te bekom net om die ooreenkoms na te kom. & Quot
Hierdie brief is ongelooflik belangrik. Dit verklaar duidelik dat die uitspraak as voormalige senior militêre offisiere deur die ondertekenaars van die ooreenkoms nie het die gevolg dat Iran verhinder word om kernwapens te ontwikkel.
Dit is onmoontlik om die uitstorting van militêre opposisie teen hierdie ooreenkoms deur so 'n groot groep voormalige generaals en admirale te ignoreer. En die opposisie is nie beperk tot hierdie 190 nie. Die name stroom steeds in en vra, soos luitenant -generaal Hubert Smith geskryf het, & quot vir die geleentheid om deel te neem aan hierdie belangrikste aksie [.]. Ek is baie gekant teen die voorgestelde kernkragooreenkoms met Iran en wil die brief onderteken. & Quot
By die dekking van die brief gaan Carol Morello van die Washington Post uit haar pad om vroeg reeds 'n negatiewe lig op die groep te werp:
Die ondertekenaars sluit afgetrede generaals en vlagbeamptes uit elke tak van diens in, insluitend 'n handjievol wat tydens hul loopbane by 'n paar openbare kontroversies betrokke was.
Een daarvan is William G. & ldquoJerry & rdquo Boykin, die voormalige sekretaris van verdediging vir intelligensie onder president George W. Bush en tans uitvoerende vise -president van die Family Research Council. Hy het 'n geskiedenis van omstrede toesprake, waaronder een waarin hy Amerikaanse militêre operasies teen Islamistiese ekstremistiese organisasies as 'n Christelike stryd teen Satan beskryf het.
Dit is ook onderteken deur John Poindexter en Richard Secord, wat betrokke was by die Iran Contra -aangeleentheid in die Reagan -administrasie, waarin wapens aan Iran verkoop is om die Contras in Nicaragua te finansier.
Morello noem nie hoe ongelooflik dit was dat 'n paar mense, meestal 'n vrou met die naam Marsha Halteman uit New Orleans, in 'n week 190 vlagoffisiere kon kry om 'n openbare brief te onderteken waarin gesê word dat die JCPOA die nasionale veiligheid en lewensbelange van die Verenigde State en moet dus deur die kongres afgekeur word. & Quot
Hier is die teks van die brief, met die ondertekenaars hieronder:
Geagte verteenwoordigers Boehner en Pelosi en senatore McConnell en Reid:
Soos u weet, het die Verenigde State en vyf ander lande op 14 Julie 2015 aangekondig dat 'n gesamentlike omvattende plan van aksie (JCPOA) met Iran bereik is om te keer dat dit kernwapens ontwikkel. Na ons oordeel as voormalige senior militêre offisiere, het die ooreenkoms nie die uitwerking nie. Die verwydering van sanksies teen Iran en die vrystelling van miljarde dollars aan sy regime in die komende tien jaar is ongeldig vir die veiligheid van Israel en die Midde -Ooste. Daar is geen geloofwaardigheid in die JCPOA- en rsquos -inspeksieproses of die moontlikheid om sanksies terug te trek nadat dit opgehef is nie, sou Iran die ooreenkoms oortree. In hierdie en ander opsigte sou die JCPOA die nasionale veiligheid en lewensbelange van die Verenigde State bedreig en daarom deur die kongres afgekeur moet word.
Die ooreenkoms soos opgestel, sluit nie elke pad af vir Iran om kernwapens te bekom nie. Inteendeel, dit bied Iran 'n wettige manier om dit te doen bloot deur die ooreenkoms na te kom. JCPOA laat toe dat al die infrastruktuur wat die Iraniërs benodig vir 'n atoombom behoue ​​bly en verbeter word. Iran word veral toegelaat om: voortgaan met die verryking van uraan te ontwikkel, om gevorderde sentrifuges te ontwikkel en te toets en voort te gaan met die werk aan sy Arak swaarwaterplutoniumreaktor. Gesamentlik bied hierdie toegewings die Iraniërs in die ergste geval 'n gereed uitbreekopsie en, ten beste, 'n aanvang van kernwapens oor 'n dekade van nou af.
Die ooreenkoms is nie verifieerbaar nie. Ingevolge die voorwaardes van die JCPOA en 'n geheime syooreenkoms (waartoe die Verenigde State nie geregtig is nie), is die Internasionale Atoomenergie -agentskap (IAEA) verantwoordelik vir inspeksies onder sulke ernstige beperkings dat dit verhinder dat hulle Iranse bedrog betroubaar opspoor. As Iran en die inspekteurs byvoorbeeld nie 'n verblyf kan bereik ten opsigte van 'n gegewe werf nie, kan dit 'n vertraging van 24 dae in IAEA se toegang tot gevolg hê. Die ooreenkoms vereis ook dat inspekteurs Iran skriftelik in kennis stel oor die rede vir hul kommer oor 'n swart webwerf, en sodoende die toegang verder vertraag. Die belangrikste is dat hierdie inspeksies nie toegang tot Iraanse militêre fasiliteite moontlik maak nie, die mees waarskynlike plek van hul pogings om kernwapens te ontwikkel. In die JCPOA -proses is daar 'n aansienlike risiko dat Amerikaanse intelligensie in die gedrang kom, aangesien die IAEA dikwels op ons sensitiewe data staatmaak met betrekking tot verdagte en/of verbode aktiwiteite.
Alhoewel die ooreenkoms nie die voorkoming van Iran en rsquos se ontwikkeling van kernwapens verseker nie, bied die ooreenkoms volgens skatting $ 150 miljard dollar of meer aan Iran in die vorm van sanksiehulp. As militêre offisiere vind ons dit ondenkbaar dat so 'n meevaller gegee kan word aan 'n regime wat selfs die Obama -administrasie erken het dat 'n deel van sulke fondse sal gebruik om terrorisme in Israel, in die Midde -Ooste en wêreldwyd te ondersteun, hetsy direk of deur gevolmagtigdes. Hierdie aksies sal des te dodeliker word, aangesien die JCPOA internasionale embargo's op Iran en die toegang tot gevorderde konvensionele wapens en ballistiese rakettegnologie sal ophef.
Samevattend sal hierdie ooreenkoms Iran in staat stel om baie gevaarliker te word, die Midde -Ooste nog meer onstabiel te maak en nuwe bedreigings vir Amerikaanse belange sowel as ons bondgenote in te stel. Na ons professionele mening, in plaas van 'n alternatief vir oorlog, maak die gesamentlike omvattende plan van aksie dit waarskynlik dat die oorlog wat die Iraanse regime sedert 1979 teen ons gevoer het, sal voortduur, met baie groter risiko's vir ons nasionale veiligheidsbelange. Gevolglik versoek ons ​​die Kongres om hierdie gebrekkige ooreenkoms te verwerp.
1. Admiraal David Architzel, Amerikaanse vloot, afgetree
2. Admiraal Stanley R. Arthur, Amerikaanse vloot, afgetree
3. Generaal William Begert, Amerikaanse lugmag, afgetree
4. Generaal J.B. Davis, Amerikaanse lugmag, afgetree
5. Admiraal William A. Doughert, Amerikaanse vloot, afgetree
6. Admiraal Leon A. & ldquoBud & rdquo Edney, Amerikaanse vloot, afgetree
7. Generaal Alfred G. Hansen US Air Force, afgetree
8. Admiraal Thomas Hayward, Amerikaanse vloot, afgetree
9. Admiraal James Hogg, Amerikaanse vloot, afgetree
10. Admiraal Jerome Johnson, Amerikaanse vloot, afgetree
11. Admiraal Timothy J. Keating, Amerikaanse vloot, afgetree
12. Admiraal Robert J. Kelly, Amerikaanse vloot, afgetree
13. Admiraal Thomas Joseph Lopez, Amerikaanse vloot, afgetree
14. Admiraal James A. & ldquoAce & rdquo Lyons, Amerikaanse vloot, afgetree
15. Admiraal Richard Macke, Amerikaanse vloot, afgetree
16. Admiraal Henry Mauz, Amerikaanse vloot, afgetree
17. Generaal Lance Smith, Amerikaanse lugmag, afgetree
18. Admiraal Leighton Smith, Amerikaanse vloot, afgetree
19. Admiraal William D. Smith, Amerikaanse vloot, afgetree
20. Generaal Louis C. Wagner, jr., Amerikaanse weermag, afgetree
21. Admiraal Steve White, Amerikaanse vloot, afgetree
22. Generaal Ronald W. Yates, Amerikaanse lugmag, afgetree
23. Luitenant -generaal Teddy G. Allen, Amerikaanse weermag, afgetree
24. Luitenant -generaal Edward G. Anderson, III, Amerikaanse weermag, afgetree
25. Luitenant -generaal Marcus A. Anderson, Amerikaanse lugmag, afgetree
26. Luitenant -generaal Spence M. Armstrong, Amerikaanse lugmag, afgetree
27. Luitenant -generaal Harold W. Blot, US Marine Corps, afgetree
28. Viseadmiraal Michael Bowman, Amerikaanse vloot, afgetree
29. Luitenant -generaal William G. & ldquoJerry & rdquo Boykin, Amerikaanse weermag, afgetree
30. Viseadmiraal Edward S. Briggs, Amerikaanse vloot, afgetree
31. Luitenant -generaal Richard E. & ldquoTex & rdquo Brown III, Amerikaanse lugmag, afgetree
32. Luitenant -generaal William J. Campbell, Amerikaanse lugmag, afgetree
33. Viseadmiraal Edward Clexton, Amerikaanse vloot, afgetree
34. Viseadmiraal Daniel L. Cooper, Amerikaanse vloot, afgetree
35. Viseadmiraal William A. Dougherty, Amerikaanse vloot, afgetree
36. Luitenant -generaal Brett Dula, Amerikaanse lugmag, afgetree
37. Luitenant -generaal Gordon E. Fornell, Amerikaanse lugmag, afgetree
38. Luitenant -generaal Thomas B. Goslin, Amerikaanse lugmag, afgetree
39. Luitenant -generaal Earl Hailston, US Marine Corps, afgetree
40. Viseadmiraal Bernard M. Kauderer, Amerikaanse vloot, afgetree
41. Luitenant -generaal Timothy A. Kinnan, Amerikaanse lugmag, afgetree
42. Viseadmiraal J. B. LaPlante, Amerikaanse vloot, afgetree
43. Viseadmiraal Tony Less, Amerikaanse vloot, afgetree
44. Luitenant -generaal Bennett L. Lewis, Amerikaanse weermag, afgetree
45. Viseadmiraal Michael Malone, Amerikaanse vloot, afgetree
46. ​​Viseadmiraal John Mazach, Amerikaanse vloot, afgetree
47. Luitenant -generaal Thomas McInerney, Amerikaanse lugmag, afgetree
48. Luitenant -generaal Fred McCorkle, US Marine Corps, afgetree
49. Viseadmiraal Robert Monroe, Amerikaanse vloot, afgetree
50. Viseadmiraal Jimmy Pappas, Amerikaanse vloot, afgetree
51. Viseadmiraal J. Theodore Parker, Amerikaanse vloot, afgetree
52. Luitenant -generaal Garry L. Parks, US Marine Corps, afgetree
53. Luitenant -generaal Everett Pratt, Amerikaanse lugmag, afgetree
54. Viseadmiraal John Poindexter, Amerikaanse vloot, afgetree
55. Luitenant -generaal Clifford & quotTed & quot Rees, Jr., US Air Force, afgetree
56. Viseadmiraal William Rowden, Amerikaanse vloot, afgetree
57. Viseadmiraal Robert F. Schoultz, Amerikaanse vloot, afgetree
58. Luitenant -generaal E.G. & ldquoBuck & rdquo Shuler, Jr., US Air Force, afgetree
59. Luitenant -generaal Hubert 'Hugh & quot G. Smith, Amerikaanse weermag, afgetree
60. Viseadmiraal Edward M. Straw, Amerikaanse vloot, afgetree
61. Luitenant -generaal David J. Teal, Amerikaanse lugmag, afgetree
62. Viseadmiraal D.C. & quotDeese & quot Thompson, Amerikaanse kuswag, afgetree
63. Luitenant -generaal William E. Thurman, Amerikaanse lugmag, afgetree
64. Luitenant -generaal Billy Tomas, Amerikaanse weermag, afgetree
65. Viseadmiraal John Totushek, Amerikaanse vloot, afgetree
66. Viseadmiraal Jerry Tuttle, Amerikaanse vloot, afgetree
67. Viseadmiraal Jerry Unruh, Amerikaanse vloot, afgetree
68. Viseadmiraal Timothy W. Wright, Amerikaanse vloot, afgetree
69. Admiraal William V. Alford, Jr., Amerikaanse vloot, afgetree
70. Generaal -majoor Thurman E. Anderson, Amerikaanse weermag, afgetree
71. Generaal -majoor Joseph T. Anderson, US Marine Corps, afgetree
72. Admiraal Philip Anselmo, Amerikaanse vloot, afgetree
73. Generaal -majoor Joe Arbuckle, Amerikaanse weermag, afgetree
74. Admiraal James W. Austin, Amerikaanse vloot, afgetree
75. Admiraal John R. Batzler, Amerikaanse vloot, afgetree
76. Admiraal John Bayless, Amerikaanse vloot, afgetree
77. Generaal -majoor John Bianchi, Amerikaanse weermag, afgetree
78. Admiraal Donald Vaux Boecker, Amerikaanse vloot, afgetree
79. Admiraal Jerry C. Breast, Amerikaanse vloot, afgetree
80. Admiraal Bruce B. Bremner, Amerikaanse vloot, afgetree
81. Generaal -majoor Edward M. Browne, Amerikaanse weermag, afgetree
82. Admiraal Thomas F. Brown III, Amerikaanse vloot, afgetree
83. Admiraal Lyle Bull, Amerikaanse vloot, afgetree
84. Generaal -majoor Bobby G. Butcher, US Marine Corps, afgetree
85. Admiraal Jay A. Campbell, Amerikaanse vloot, afgetree
86. Generaal -majoor Henry D. Canterbury, Amerikaanse lugmag, afgetree
87. Generaal -majoor Carroll D. Childers, Amerikaanse weermag, afgetree
88. Admiraal Ronald L. Christenson, Amerikaanse vloot, afgetree
89. Generaal -majoor John R.D. Cleland, Amerikaanse weermag, afgetree
90. Generaal -majoor Richard L. Comer, Amerikaanse lugmag, afgetree
91. Admiraal Jack Dantone, Amerikaanse vloot, afgetree
92. Generaal -majoor William B. Davitte, Amerikaanse lugmag, afgetree
93. Generaal -majoor James D. Delk, Amerikaanse weermag, afgetree
94. Generaal -majoor Felix Dupre, Amerikaanse lugmag, afgetree
95. Admiraal Philip A. Dur, Amerikaanse vloot, afgetree
96. Generaal -majoor Neil L. Eddins, Amerikaanse lugmag, afgetree
97. Admiraal Paul Engel, Amerikaanse vloot, afgetree
98. Generaal -majoor Vince Falter, Amerikaanse weermag, afgetree
99. Admiraal James H. Flatley, Amerikaanse vloot, afgetree
100. Generaal -majoor Bobby O. Floyd, Amerikaanse lugmag, afgetree
101. Generaal -majoor Paul Fratarangelo, US Marine Corps, afgetree
102. Admiraal Veronica & quotRonne & quot Froman, Amerikaanse vloot, afgetree
103. Admiraal R. Byron Fuller, Amerikaanse vloot, afgetree
104. Admiraal Frank Gallo, Amerikaanse vloot, afgetree
105. Admiraal Albert A. Gallotta jr., Amerikaanse vloot, afgetree
106. Admiraal James Mac Gleim, Amerikaanse vloot, afgetree
107. Admiraal Robert H. Gormley, Amerikaanse vloot, afgetree
108. Admiraal William Gureck, Amerikaanse vloot, afgetree
109. Generaal -majoor Gary L. Harrell, Amerikaanse weermag, afgetree
110. Admiraal Donald Hickman, Amerikaanse vloot, afgetree
111. Generaal -majoor Geoffrey Higginbotham, US Marine Corps, afgetree
112. Generaal -majoor Kent H. Hillhouse, Amerikaanse weermag, afgetree
113. Admiraal Tim Hinkle, Amerikaanse vloot, afgetree
114. Generaal -majoor Victor Joseph Hugo, Amerikaanse weermag, afgetree
115. Generaal -majoor James P. Hunt, Amerikaanse lugmag, afgetree
116. Admiraal Grady L. Jackson, Amerikaanse vloot, afgetree
117. Generaal -majoor William K. James, Amerikaanse lugmag, afgetree
118. Admiraal John M. & ldquoCarlos & rdquo Johnson, Amerikaanse vloot, afgetree
119. Admiraal Pierce J. Johnson, Amerikaanse vloot, afgetree
120. Admiraal Steven B. Kantrowitz, Amerikaanse vloot, afgetree
121. Generaal -majoor Maurice W. Kendall, Amerikaanse weermag, afgetree
122. Admiraal Charles R. Kubic, Amerikaanse vloot, afgetree
123. Admiraal Frederick L. Lewis, Amerikaanse vloot, afgetree
124. Generaal -majoor John D. Logeman, jr., Amerikaanse lugmag, afgetree
125. Generaal -majoor Homer S. Long, Jr., Amerikaanse weermag, afgetree
126. Generaal -majoor Robert M. Marquette, Amerikaanse lugmag, afgetree
127. Admiraal Robert B. McClinton, Amerikaanse vloot, afgetree
128. Admiraal W. J. McDaniel, besturende direkteur, Amerikaanse vloot, afgetree
129. Generaal -majoor Keith W. Meurlin, Amerikaanse lugmag, afgetree
130. Admiraal Terrence McKnight, Amerikaanse vloot, afgetree
131. Generaal -majoor John F. Miller, jr., Amerikaanse lugmag, afgetree
132. Generaal -majoor Burton R. Moore, Amerikaanse lugmag, afgetree
133. Admiraal David R. Morris, Amerikaanse vloot, afgetree
134. Admiraal Ed Nelson, jr., Amerikaanse kuswag, afgetree
135. Generaal -majoor George W. & quotNordie & quot Norwood, US Air Force, afgetree
136. Generaal -majoor Everett G. Odgers, Amerikaanse lugmag, afgetree
137. Admiraal Phillip R. Olson, Amerikaanse vloot, afgetree
138. Admiraal Robert S. Owens, Amerikaanse vloot, afgetree
139. Admiraal Robert O. Passmore, Amerikaanse vloot, afgetree
140. Generaal -majoor Richard E. Perraut, jr., Amerikaanse lugmag, afgetree
141. Admiraal W.W. Pickavance, Jr., Amerikaanse vloot, afgetree
142. Admiraal L.F. Picotte, Amerikaanse vloot, afgetree
143. Admiraal Thomas J.Porter, Amerikaanse vloot, afgetree
144. Generaal -majoor H. Douglas Robertson, Amerikaanse weermag, afgetree
145. Admiraal W.J. Ryan, Amerikaanse vloot, afgetree
146. Admiraal Norman Saunders, Amerikaanse kuswag, afgetree
147. Generaal -majoor John P. Schoeppner, jr., Amerikaanse lugmag, afgetree
148. Generaal -majoor Edison E. Scholes, Amerikaanse weermag, afgetree
149. Admiraal Hugh P. Scott, Amerikaanse vloot, afgetree
150. Generaal -majoor Richard Secord, Amerikaanse lugmag, afgetree
151. Admiraal James M. Seely, Amerikaanse vloot, afgetree
152. Generaal -majoor Sidney Shachnow, Amerikaanse weermag, afgetree
153. Admiraal William H. Shawcross, Amerikaanse vloot, afgetree
154. Admiraal Bob Shumaker, Amerikaanse vloot, afgetree
155. Generaal -majoor Willie Studer, Amerikaanse lugmag, afgetree
156. Generaal -majoor Larry Taylor, US Marine Corps, afgetree
157. Admiraal Jeremy Taylor, Amerikaanse vloot, afgetree
158. Generaal -majoor Richard L. Testa, Amerikaanse lugmag, afgetree
159. Admiraal Robert P. Tiernan, Amerikaanse vloot, afgetree
160. Generaal -majoor Paul E. Vallely, Amerikaanse weermag, afgetree
161. Generaal -majoor Kenneth W. Weir, US Marine Corps, afgetree
162. Generaal -majoor John Welde, Amerikaanse lugmag, afgetree
163. Admiraal James B. Whittaker, Amerikaanse vloot, afgetree
164. Generaal -majoor Geoffrey P. Wiedeman, jr., Besturende direkteur, Amerikaanse lugmag, afgetree
165. Admiraal H. Denny Wisely, Amerikaanse vloot, afgetree
166. Brigadier -generaal John R. Allen, jr., Amerikaanse lugmag, afgetree
167. Brigadier -generaal John C. Arick, US Marine Corps, afgetree
168. Brigadier -generaal Loring R. Astorino, Amerikaanse lugmag, afgetree
169. Admiraal Robert E. Besal, Amerikaanse vloot, afgetree
170. Brigadier -generaal William Bloomer, US Marine Corps, afgetree
171. Brigadier -generaal George P. Cole, jr., Amerikaanse lugmag, afgetree
172. Brigadier -generaal Richard A. Coleman, Amerikaanse lugmag, afgetree
173. Brigadier -generaal James L. Crouch, Amerikaanse lugmag, afgetree
174. Admiraal Marianne B. Drew, Amerikaanse vloot, afgetree
175. Brigadier -generaal Philip M. Drew, Amerikaanse lugmag, afgetree
176. Brigadier -generaal Larry K. Grundhauser, Amerikaanse lugmag, afgetree
177. Brigadier -generaal Thomas W. Honeywill, Amerikaanse lugmag, afgetree
178. Brigadier -generaal Gary M. Jones, Amerikaanse weermag, afgetree
179. Brigadier -generaal Stephen Lanning, Amerikaanse lugmag, afgetree
180. Brigadier -generaal Thomas J. Lennon, Amerikaanse lugmag, afgetree
181. Admiraal Bobby C. Lee, Amerikaanse vloot, afgetree
182. Brigadier -generaal Robert F. Peksens, Amerikaanse lugmag, afgetree
183. Brigadier -generaal Joe Shaefer, Amerikaanse lugmag, afgetree
184. Brigadier -generaal Graham E. Shirley, Amerikaanse lugmag, afgetree
185. Brigadier -generaal Stanley O. Smith, Amerikaanse lugmag, afgetree
186. Brigadier -generaal Hugh B. Tant III, Amerikaanse weermag, afgetree
187. Brigadier -generaal Michael Joseph Tashjian, Amerikaanse lugmag, afgetree
188. Brigadier -generaal William Tiernan, US Marine Corps, afgetree
189. Brigadier -generaal Roger W. Scearce, Amerikaanse weermag, afgetree
190. Brigadier -generaal Robert V. Woods, Amerikaanse lugmag, afgetree
Wat het Benjamin Franklin vir byna twee dekades geleef om van sy vrou te lewe?
In Oktober 1765 stuur Deborah Franklin 'n oorweldigende brief aan haar man, wat in Londen was vir die Pennsylvania wetgewer. Ek was so bly dat ek binne 'n paar dae 'n paar van u dierbare briewe ontvang het, en sy het begin en bygevoeg dat sy 'n brief gelees het. " " Ek noem dit 'n man se liefdesbrief, " skryf sy, opgewonde asof dit haar eerste ervaring is met iets van die aard.
Miskien was dit. Benjamin Franklin het meer as 35 jaar van huwelik indirek lof vir Deborah se werksetiek en gesonde verstand gehad deur sy vrouens karakters in sy Pennsylvania Gazette en Arme Richard 's Almanak. Hy het haar getrouheid, deernis en bekwaamheid as huishoudster en gasvrou gevier in 'n vers getiteld "I Sing My Plain Country Joan. Of die betrokke brief werklik as sy eerste gekwalifiseer het, is onbekend, aangesien dit verlore gegaan het. Maar dit is waarskynlik dat Deborah die brief se romantiese aspekte oordryf het omdat sy wou glo dat haar man van haar hou en na haar sou terugkeer.
Daardie Februarie het Franklin, pas in Londen aangekom, voorspel dat hy oor 'n paar maande tuis sou wees, maar nou was hy 11 jaar lank weg, sonder om te weet wanneer hy sou terugkom. Deborah kon vir haarself sê dat 'n man wat so 'n brief sou skryf, nie sy vorige verblyf in Engeland, wat in 1757 begin het, sou herhaal met 'n belofte om binnekort tuis te wees en vir vyf jaar voort te gaan nie, waartydens gerugte terugkeer na Philadelphia dat hy geniet die geselskap van ander vroue. (Franklin ontken dit en skryf dat hy niks onwaardigs sou doen as die karakter van 'n eerlike man en iemand wat sy familie liefhet nie. dat die geskiedenis homself herhaal.
Hierdie keer sou Franklin tien jaar lank weg wees en byna elke lente of somer sy dreigende terugkeer plaag en dan op die laaste minuut en sonder verduideliking kanselleer. Jaar na jaar het Deborah stoïs gekruip, selfs nadat sy vroeg in die lente van 1769 'n beroerte gehad het. Maar namate haar gesondheid agteruitgegaan het, het sy haar gelofte prysgegee om hom nie 'n oomblik probleme te gee nie. is dit in u vermoë om huis toe te kom? " vra sy in Augustus 1770. 'n Paar maande later druk sy op hom: "Ek hoop dat u nie langer as hierdie herfs sal bly nie. "
Hy ignoreer haar beroepe tot Julie 1771, toe hy vir haar skryf: Ek beoog [sy terugkeer] stewig na nog 'n winter hier. " Die volgende somer kanselleer hy weer. In Maart en April 1773 skryf hy vaagweg oor die tuiskoms, en dan in Oktober het hy uitgevind wat sy voorraadverskoning geword het, dat die wintergang te gevaarlik was. In Februarie 1774 skryf Benjamin dat hy hoop om in Mei terug te keer huis toe. In April en Julie het hy haar verseker dat hy binnekort sou vaar. Maar hy het nooit gekom nie. Deborah Franklin het op 14 Desember 1774 weer 'n beroerte gekry en is vyf dae later dood.
Ons is geneig om ons stigters te idealiseer. So, wat moet ons van Benjamin Franklin maak? 'N Gewilde beeld is dat hy 'n vrye en maklike libertyn was en dat ons ons 'n playboy was. Maar hy was 44 jaar getroud. Biograwe en historici is geneig om weg te skram van sy huwelikslewe, miskien omdat dit idealisering weerstaan. John en Abigail Adams het 'n vakbondvereniging gehad wat 'n halfeeu strek. Benjamin en Deborah Franklin het hul laaste 17 jaar uitmekaar, behalwe twee, deurgebring. Hoekom?
Die konvensionele wysheid is dat hul huwelik van die begin af gedoem was deur verskille in intellek en ambisie, en deur die klem op praktiesheid bo liefde Franklin 'n genie was en vryheid nodig het van konvensionele beperkings Deborah se vrees vir seereis het haar weerhou om by haar aan te sluit man in Engeland en het dit onvermydelik gemaak dat hulle uitmekaar sou dryf. Die dinge is waar tot op 'n punt. Maar om 'n dekade lank weg te bly, jaar na jaar te dink oor sy terugkeer en dan te weier om huis toe te kom, selfs al weet hy dat sy vrou agteruitgaan en binnekort kan sterf, dui op iets wat vervelig is.
Benjamin Franklin: 'n Amerikaanse lewe
In hierdie kleurryke en intieme vertelling bied Isaacson die volledige uiteensetting van die wonderlike lewe van Franklin, wat wys hoe hy gehelp het om die Amerikaanse nasionale identiteit te smee en waarom hy 'n besondere resonansie in die een-en-twintigste eeu het.
Franklin was 'n groot wetenskaplike, uitgewer, politieke teoretikus, diplomaat. Maar ons kan hom nie ten volle verstaan ​​sonder om na te dink waarom hy sy vrou aan die einde van haar lewe so skaam behandel het nie. Die antwoord is nie eenvoudig nie. Maar 'n noukeurige lees van Franklin se briewe en gepubliseerde werke, en 'n her-ondersoek van gebeure rondom sy huwelik, dui op 'n nuwe en eerlik resonerende verduideliking. Dit behels hul enigste seun, 'n dodelike siekte en 'n meningsverskil oor inenting.
Soos elke leser van Franklin 's Outobiografie weet, Deborah Read het die eerste keer die oog op Benjamin Franklin gevestig die dag toe hy in Oktober 1723 in Philadelphia aankom, nadat hy weggeloop het by 'n drukkerleerling by sy broer in Boston. Die vyftienjarige Deborah, wat by die deur van haar gesin se huis in Marketstraat gestaan ​​het, het gelag oor die belaglike voorkoms van die bedrieglike 17-jarige vreemdeling wat met 'n brood in die straat afgedwaal het. elke arm en sy sakke vol sokkies en hemde. Maar 'n paar weke later het die vreemdeling 'n koshuis in die Read -huis geword. Na ses maande was hy en die jong vrou verlief.
Intussen het die goewerneur van Pennsylvania, William Keith, op 'n brief afgekom wat Franklin geskryf het en besluit het dat hy 'n jong man van belowende onderdele is, wat belowe dat hy aanbied om Franklin se geld te begin om sy eie drukkery op te rig. en beloof om baie werk sy kant toe te stuur. Die motiewe van Keith was miskien meer polities as vaderskant, maar daarmee het die egpaar 'n paar beloftes, en in Franklin vertel, en hy vertrek na Londen. Sy bedoeling was om 'n drukpers te koop en te tik en so vinnig as moontlik terug te keer. Dit was November 1724.
Niks het verloop soos beplan nie. In Londen het Franklin ontdek dat die goewerneur vir hom gelieg het. Daar het geen geld gewag nie, nie op toerusting nie, selfs nie op sy terugreis nie. Gestrand het hy 'n enkele brief aan Deborah geskryf en gesê dat hy onbepaald sou weg wees. Hy sou later erken dat hy deur middel van grade en verhoudings met juffrou Read vergeet het.Hy verklaar dat hy 'n goeie Erratum van sy lewe is, en hy neem verantwoordelikheid vir Deborah se troue huwelik met 'n pottebakker met die naam John Rogers.
Maar die feite is meer ingewikkeld. Benjamin moes vermoed het dat Sarah Sarah, 'n weduwee -moeder van Deborah, verneem dat hy nie 'n pers of gewaarborgde werk het nie, 'n ander vryer vir haar dogter sou soek. Mevrou Read het presies dit gedoen en later toegee aan Franklin, soos hy geskryf het, dat sy die ander wedstryd in my afwesigheid oorgehaal het. , en sy is teen die laat somer getroud. Ook Benjamin was deurmekaar.
Net 'n paar weke na die huwelik van Deborah, het Philadelphia 'n boodskap gekry dat Rogers nog 'n vrou in Engeland gehad het. Deborah het hom verlaat en by haar ma ingetrek. Rogers het Deborah se bruidskat vermors en groot skuld opgemaak voordat hy verdwyn het. En tog het sy wettiglik met hom getroud gebly, 'n vrou kon self skei, soos Deborah gedoen het toe sy teruggekeer het na haar ma se huis, maar sy kon nie weer trou met die kerklike sanksie nie. Op 'n stadium is daar vir haar gesê dat Rogers in die Wes -Indiese Eilande gesterf het, maar dat sy dood bewys het dat Deborah sou vrygemaak het om formeel weer te trou, en ook 'n lang afstand.
Franklin keer terug na Philadelphia in Oktober 1726. In die Outobiografie hy het geskryf dat hy sou gewees het. asham 'd by die sien van Miss Read, het nie haar vriende nie. haar oorreed om met 'n ander te trou. " As hy hom nie skaam nie, wat was hy dan? Op klassieke Franklin -manier sê hy nie. Moontlik is hy verlig. Maar dit lyk waarskynlik, gegewe sy begrip dat Deborah en haar ma hom vinnig neergegooi het, dat hy ten minste 'n tikkie wrok gevoel het. Terselfdertyd het hy ook 'n ongelukkige situasie. "Jammer 'd 'd " Deborah ' Hy het opgemerk dat sy in die algemeen neerslagtig was, selde vrolik, en vermy Company, en#8221 vermoedelik syne ingesluit. As hy nog gevoelens vir haar gehad het, het hy ook geweet dat haar bruidskat weg is en dat sy tegnies ongetroud was.
Intussen het hy teen die jaar meer in aanmerking gekom. In Junie 1728 begin hy 'n drukkery met 'n vennoot, Hugh Meredith. 'N Jaar later het hy die stad se tweede koerantbedryf gekoop, dit hernoem en herwerk, en 'n sukses van die Pennsylvania Gazette. In 1730 is hy en Meredith aangewys as die amptelike drukkers van Pennsylvania. Dit het gelyk asof Franklin elke keer as hy besluit om hom te vestig, 'n vrou sou kies.
Toe het hy sy eie romantiese ramp gehad: Hy het verneem dat 'n jong vrou van sy kennis swanger was met sy kind. Franklin het ingestem om die bewussyn van die baba so bewonderenswaardig as wat dit ongewoon was, te neem, maar die besluit het sy behoefte aan 'n vrou dringend gemaak en een daarvan problematies gevind. (Wie die vrou was en waarom hy nie met haar sou kon trou of sou trou nie, bly tot vandag toe geheimsinnig)
Maar Deborah Read Rogers sou.
Soos Franklin later geskryf het, is die voormalige egpaar se wedersydse liefde herleef, en hulle is op 1 September 1730 in 'n gemeenregtelike huwelik aangesluit. Daar was geen seremonie nie. Deborah het eenvoudig by Franklin se huis en drukkery ingetrek in die huidige markstraat 139. Gou het sy die babaseun opgeneem wat haar nuwe man by 'n ander vrou gehad het en 'n klein skryfbehoeftewinkel op die eerste verdieping begin bestuur.
Benjamin aanvaar die vorm en funksie van die huwelikslewe, selfs al skryf hy (skepties) daaroor in sy koerant, maar hou sy vrou op armlengte. Sy houding word weerspieël in sy "Rules and Maxims for Promoting Matrimonial Happiness, en#8221 wat hy gepubliseer het 'n maand nadat hy en Deborah begin saamwoon het. Vermy alle gedagtes oor die bestuur van u man, voor en na die huwelik, en hy adviseer vroue. Probeer nooit om sy verstand te mislei of af te dwing nie: gee hom ook nie onrustigheid (soos sommige baie dom doen) om sy humeur te beproef, maar behandel hom altyd vooraf met opregtheid, daarna met toegeneentheid en respek."
Of hy op hierdie stadium van Deborah lief was, is moeilik om te sê ondanks sy reputasie as 'n flirt en 'n sjarmant, maar hy het hom selde emosioneel aan iemand beskikbaar gestel. Die beroemde humeur van Deborah is moontlik te wyte aan haar frustrasie met hom, sowel as die algemene onbillikheid van haar situasie. (Franklin het sy vrou se vurige persoonlikheid verewig in verskillende fiktiewe eweknieë, waaronder Bridget Saunders, die vrou van die arme Richard. Maar daar is ook baie anekdotes uit die werklike lewe. 'N Besoeker aan die Franklin-huis in 1755 sien Deborah haarself op die vloer neerwerp in 'n vlaag van pique het hy later geskryf dat sy in die slegste terme wat ek nog ooit van 'n saggeaarde vrou gehoor het, inleiding kan lewer, maar haar korrespondensie laat geen twyfel bestaan ​​dat sy Benjamin liefgehad het en altyd sou hou nie. Hoe verlang ek na u, en sy skryf aan hom in 1770, na 40 jaar se huwelik en vyf jaar na sy tweede reis na Londen.As u jig het. Ek wens ek was naby genoeg om dit met 'n ligte hand te vryf. "
"Ons het saam gekuier, " Franklin het oor sy vrou (regs) geskryf in sy outobiografie, wat hy op 65 -jarige ouderdom begin het. Maar hy het nie die geboorte van hul seun, Francis (links), genoem nie. (Links: Kunsversameling / Alamy Stock foto regs: Public Domain)
Deborah Franklin wou 'n regte huwelik hê. En toe sy aan die begin van 1732 swanger raak met hul eerste kind, het sy rede gehad om te hoop dat sy een sou hê. Haar man was opgewonde. 'N Skip onder seil en 'n vrou met 'n groot buik, / Is die mooiste twee dinge wat algemeen voorkom, Benjamin skryf in Junie 1735. Hy was nog nooit baie geïnteresseerd in kinders nie, maar na die geboorte van Francis Folger Franklin, op 20 Oktober 1732, het hy geskryf dat hulle die mooiste sorg in die wêreld is. Franklin as wat hy die wêreld toegelaat het om te sien. Hy het ook meer empaties geword en dit is moeilik om hom voor te stel dat hy 'n opstel soos 'On the Death of Infants' sou geskryf het, wat geïnspireer is deur die dood van 'n kennis van 'n kind, as hy nie deur sy sy eie seun en bang dat 'n soortgelyke lot hom nie sou tref nie.
Teen 1736 het Franklin die mees vervullende tydperk van sy lewe tot dusver betree. Sy liefde vir Franky het hom nader aan Deborah gebring. Franklin het hartseer verduur oor die dood van sy broer James, die man wat hom geleer het om te druk en met wie hy pas onlangs versoen was en 'n ernstige gesondheidsangs, sy tweede ernstige aanval van pleuritis. Maar hy het oorleef, en op 30 -jarige ouderdom, soos sy biograaf J.A. Leo Lemay het daarop gewys dat dit finansieel en sosiaal beter was as enige van sy broers en susters en byna al die vakmanne in Philadelphia. 8217's se politiek vir die eerste keer.
Op 29 September was 'n kontingent van die Indiese leiers wat die Sesnasies verteenwoordig, op pad na Philadelphia om 'n verdrag te heronderhandel toe regeringsamptenare hulle 'n paar kilometer van hul bestemming stilhou en hulle aanraai om nie verder te gaan nie. Die notule van die wetgewer, wat by Franklin afgelewer is om dit te druk, gee 'n uiteensetting van die rede: pokke het in die hart of naby die middel van die stad uitgebreek. "
Pokke was die mees gevreesde siekte in koloniale Amerika. Niemand het nog verstaan ​​dat dit versprei het toe mense 'n onsigbare virus ingeasem het nie. Die siekte was in meer as 30 persent van alle gevalle dodelik en selfs meer dodelik vir kinders. Oorlewendes was dikwels blind, liggaamlik of verstandelik gestremd en verskriklik misvormd.
In 1730 het Franklin 's Pennsylvania Gazette het breedvoerig berig oor 'n uitbraak in Boston. Maar eerder as om te fokus op die verwoesting wat deur die siekte veroorsaak is, het die dekking van Franklin hoofsaaklik gehandel oor die sukses van klein pokke -inenting.
Die prosedure was 'n voorloper van hedendaagse inenting. 'N Dokter het 'n skalpel en 'n veerpen gebruik om vloeistof uit die pokke op die vel van 'n persoon te neem tydens die siekte. Hy het hierdie materiaal in 'n fles gebêre en dit na die huis gebring van die persoon wat ingeënt moet word. Daar het hy 'n vlak insnyding in die pasiënt se arm gemaak en materiaal uit die fles gebêre. Gewoonlik het ingeënt pasiënte effens siek geword, by 'n paar klein pokkies uitgebreek en vinnig herstel, immuun teen die siekte vir die res van hul lewens. Soms het hulle egter pokke of ander komplikasies opgedoen en gesterf.
Franklin se entoesiasme vir pokke -inenting dateer uit 1721, toe hy 'n drukkerleerling by James in Boston was. 'N Uitbraak in die stad daardie jaar het gelei tot die eerste wydverspreide inentingsproef in Westerse medisyne en bittere omstredenheid. Ondersteuners beweer dat inenting 'n seën van God was, teenstanders dat dit 'n vloek was, onbesonne, goddeloos en gelykstaande aan poging tot moord. Franklin was verplig om aanvalle daarteen in sy broer se koerant te help druk, maar die sukses van die prosedure het hom gewen. In 1730, toe Boston nog 'n uitbraak het, gebruik hy sy eie koerant om inenting in Philadelphia te bevorder omdat hy vermoed dat die siekte suid sou versprei.
Die Koerant berig dat van die "Verskeie honderde en#8221 mense wat daardie jaar in die Boston -gebied ingeënt is, " oor vier " gesterf het. Selfs met die sterftes wat dokters toegeskryf het aan pokke wat voor inenting opgedoen is, was die inentingssterftesyfer onbeduidend in vergelyking met die sterftesyfer van natuurlike pokke. Twee weke na die verslag het die Koerant herdruk 'n gedetailleerde beskrywing van die prosedure van die gesaghebbende Chambers 's Cyclopaedia.
En toe Philadelphians in Februarie 1731 met pokke begin afkom, word die steun van Franklin nog dringender. Die praktyk van inenting vir die pokke begin onder ons groei, en hy skryf die volgende maand en voeg by dat die eerste pasiënt van aantekening 'n man met die naam 8220J. Growdon, Esq, " is sonder voorval ingeënt. Hy het dit gerapporteer, het hy gesê, om te wys hoe ongegrond al die buitensporige verslae is wat teenoor die ander deur die provinsie versprei is. Koerant hy het die inenting weer ingeprop en 'n prominente Engelse wetenskaplike tydskrif uitgetrek. Teen die tyd dat die Philadelphia -epidemie in Julie geëindig het, was 288 mense dood, maar die totaal het slegs een van die ongeveer 50 mense wat ingeënt is, ingesluit.
Of Franklin self op 'n stadium ingeënt is of 'n geval van natuurlike pokke oorleef het, is onbekend. Daar is geen bewyse nie. Maar hy het na vore gekom as een van die mees uitgesproke voorstanders van inenting in die kolonies. Toe pokke in September 1736 na Philadelphia terugkeer, kon hy nie die logika van die Engelse minister Edmund Massey, wat beroemd verklaar het dat hy die inwywing van die Duiwel se werk verklaar het, weerhou nie, met verwysing na Job 2: 7: "So het Satan van die teenwoordigheid uitgegaan van die Here en Job met seer swere van die voetsool tot by sy kroon geslaan. " Naby die voorkant van die nuwe Arme Richard 's Almanak, wat hy voorberei het om te druk, het Franklin daarteen geantwoord:
God bied redding aan die Jode aan
En die helfte van die nasie het geweier:
Dus (dit is die wonderlike bewaring van hierdie lewe en#8217),
Baie is teen inenting.
Ons word vertel deur een van die swart kleed,
Die duiwel het Job ingeënt:
Gestel dit is waar, wat hy wel vertel
Bid, bure, het Job nie goed gevaar nie?
Dit is opmerklik dat hierdie vers slegs deur Franklin kommentaar gelewer het oor pokke of inenting gedurende die eerste vier maande van die nuwe uitbraak. Eers op 30 Desember breek hy sy stilte aan die einde van daardie week in 'n pragtige noot van 137 woorde Koerant. Dit is 'n huidige verslag, en dit het begin, en my seun Francis, wat die afgelope tyd aan die pokke gesterf het, het dit deur inenting gehad. "
Franky is op 21 November, 'n maand na sy 4de verjaardag, dood en sy pa wou die gerug verdryf dat 'n pokkel -inenting verantwoordelik was. "Aangesien sommige mense is. weerhou my daarvan om die operasie vir hul kinders te laat uitvoer, ek verklaar hiermee opreg dat hy nie ingeënt is nie, maar dat hy die distemper op die algemene manier van infeksie ontvang het, en dat hy geskryf het. Hy het bedoel om my kind te laat inent, sodra hy genoegsame sterkte moes herstel het van 'n vloei waarmee hy lank gely het. "
Franklin sou sy seun onthou as die vreugde van alles wat hom geken het. " (Tim O 'Brien)
Baie jare later erken Franklin in 'n brief aan sy suster Jane dat Franky se dood hom verwoes het. En ons kan ons voorstel dat dit vir Deborah nog erger was. Miskien uit medelye het min van die tydgenote van Franklin sy vrae verduidelik waarom hy Franky nie ingeënt het nie, of gevra waarom hy so stil geword het oor die prosedure in die maande voor sy seun se dood. Baie biograwe en historici het die voorbeeld gevolg en aanvaar op sigself dat Franky eenvoudig te siek was vir inenting. Lemay, een van Franklin se beste biograwe, is verteenwoordigend. Hy het geskryf dat Franklin ten volle van plan was om die seuntjie in te ent, maar dat Franky se siekte voortduur en dat hy hom voor sy herstel geneem het. 8220siek baba " en 'n "siek kind. " Ook dit het aanvaarde wysheid geword. Maar Franklin self het gesinspeel dat iets anders sy optrede vertraag het en Franky miskien sy lewe gekos het. Heel waarskynlik was dit 'n meningsverskil met Deborah oor inenting.
Die argument dat Franky siek was, is hoofsaaklik op een feit gebaseer: Byna 'n jaar het verloop tussen sy geboorte en sy doop. Meer inhoudelike bewyse dui daarop dat die vertraging te wyte was aan Franklin se dikwels uitgesproke antipatie teenoor georganiseerde godsdiens. Toe Franky uiteindelik gedoop is, was sy pa toevallig op 'n lang reis na New England. Dit blyk dat Deborah, wat moeg was om met haar man te stry oor die noodsaaklikheid om hul seun te doop, dit laat doen het terwyl hy buite die stad was.
Wat Franky se algemene gesondheid betref, is die beste bewyse in Franklin se 1733 stuk in die Koerant vier 'n skel vrou. As Deborah die model vir hierdie fiktiewe vrou was, soos sy blyk te wees, is dit die moeite werd om die skrywer se rede vir die voorkeur van haar tipe op te let. Sulke vroue, het hy geskryf, het 'n gesonde en gesonde grondwet, produseer kragtige nageslag, is aktief in die besigheid van die gesin, spesiale goeie huisvroue en is baie versigtig vir hul man se belang. " Dit is onwaarskynlik dat hy ingesluit & produseer sterk nageslag as sy seun, toe 9 maande oud, siek was.
Franky was dus waarskynlik nie 'n besonder sieklike kind nie. Maar hy het moontlik, soos Franklin beweer het, gedurende September, Oktober en vroeg in November 1736 'n ongelukkige tydelike (en ongewoon uitgerekte) geval van disenterie gehad. . Het dit die seuntjie te siek gemaak om ingeënt te word?
Van die begin af het sy pa anders gesinspeel. Franklin het nooit gesê dat sy seun siek is nie, maar dat hy nie voldoende krag gekry het nie. Dit is moontlik dat Franky siek was, maar nie meer simptome van disenterie toon nie. Dit sou beteken dat, in teenstelling met wat sommige biograwe en historici aangeneem het, die inenting van Franky nie buite die kwessie was nie. Franklin het soveel jare later gesê. Spreek Franky se dood toe in die Outobiografie, het hy geskryf: " Ek het lank bitter spyt gehad en nog steeds spyt dat ek dit nie [pokke] aan hom gegee het deur inenting nie. " As hy spyt was nie in staat is nie om sy seun pokke te gee deur inenting, sou hy dit gesê het. Dit is duidelik dat Franklin geglo het dat hy 'n keuse gehad het en verkeerd gekies het.
Hoe het 'n man wat die relatiewe veiligheid en doeltreffendheid van inenting beter as die meeste verstaan, verkeerd gekies? Moontlik het hy net sy senuwee verloor. Ander mans het. In 1721 het Cotton Mather die man wat die idee van inenting teëgekom het en dit toe op die dokters van Boston gestamp het, verklaar dat dit onfeilbaar was en twee weke lank gestop het voordat hy sy tiener se inenting goedgekeur het, terwyl hy al die tyd geweet het dat Sammy Mather & #8217s Harvard se kamermaat was siek met pokke.
Dit is egter meer waarskynlik dat Benjamin en Deborah nie saamstem oor inenting vir hul seun nie. Franky was nog steeds die enigste kind van Deborah (die Franklins '-dogter, Sarah, sou nog sewe jaar nie gebore word nie) en die legitimerende krag in haar gemeenregtelike huwelik. Ses jaar in die huwelik vorder haar man so vinnig in die wêreld dat sy dalk begin bekommer het dat hy eendag sy gewone, swak opgevoede vrou kan ontgroei. As sy oorspronklik geglo het dat Franky haar nader aan Benjamin sou bring, nou het sy net gehoop die seun sou haar help om hom vas te hou. Volgens hierdie logika was dit onaanvaarbaar om haar seun inenting te waag.
Dit scenario en ouers wat nie oor inenting vir hul kind kon saamstem nie, was presies die een wat Ben Franklin twee dekades na sy seun se dood vasgestel het toe hy geskryf het oor belemmerings vir die aanvaarding van die prosedure. As 'n ouer of 'n nabye verhouding daarteen gekant is, " het hy in 1759 opgemerk, en die ander wil nie 'n kind inent sonder vrye toestemming van alle partye nie; . " Hy het die dilemma weer in 1788 na vore gebring. Nadat hy spyt was oor die feit dat hy nie Franky kon ent nie, het hy bygevoeg: " as 'n kind daaronder gesterf het, is my voorbeeld wat toon dat die spyt in elk geval dieselfde kan wees, en daarom moet die veiliger gekies word. "
Franklin het die skuld gekry omdat hy Franky nie ingeënt het nie, net soos hy die skuld gekry het vir die rampspoedige eerste huwelik van Deborah. Maar soos in die vorige geval, het sy openbare ridderlikheid waarskynlik sy private oortuigings vermom. Of hy Deborah die skuld gegee het, of homself die skuld gegee het dat hy na haar geluister het, die harde gevoelens wat verband hou met die dood van hul geliefde seun — " die vreugde van alles wat hom geken het, " volgens die grafskrif op sy grafsteen hul verhouding. Wat daarna gevolg het, was byna 40 jaar van wat Franklin na verwys as " ewige skuld. "
Dit het in verskillende vorme verskyn. 'N Herhalende tema was die oortuiging van Benjamin dat Deborah onverantwoordelik was. In Augustus 1737, minder as 'n jaar na die dood van Franky, het hy haar aangeval omdat sy 'n verkoop in hul winkel verkeerd hanteer het. 'N Kliënt het papier op krediet gekoop, en Deborah het vergeet om op te let watter papier hy gekoop het. Teoreties kan die kliënt beweer dat hy 'n laer graad gekoop het en te min betaal het wat hy skuld. Dit was 'n klein saak, maar Benjamin was ontstoke. Die geskokte verontwaardiging van Deborah blyk duidelik uit die inskrywing wat sy later in die winkelboek gemaak het, op die plek waar sy die besonderhede oor die papiervoorraad moes ingevoer het. Sy skryf haar man oor en skryf: 'n Vraestel papier wat my sorgelose vrou vergeet het om te sit en nou weet die sorgelose ding nie die pryse nie, so ek moet jou vertrou. "
Benjamin het Deborah se fiksheid as moeder ook opvallend oor die hoof gesien of selfs afgemaak. Sy ballade uit 1742 ter lof van haar, soos Lemay aantoon, het elke aspek van haar huishoudelike vaardighede aangeraak, behalwe moederskap, alhoewel sy William Franklin van kleins af geboorte gegee het en kort na Franky se dood die jong James Franklin Jr. , die seun van die oorlede broer van Ben '. En toe Franklin in 1757 na Londen seil, maak hy geen geheim van sy ambivalensie dat hy sy 14-jarige dogter by Deborah nagelaat het nie. Nadat hy daarop aangedring het dat hy die huis vrolik sou verlaat vir sy vertroue in die vermoë van Deborah om sy aangeleenthede en Sarah se opvoeding te bestuur, het hy bygevoeg: 'En nogtans kan ek dit nie weerhou om haar by 'n vader aan te beveel nie. #8217 se teerste kommer. "
Skrywers van 'n pamflet uit 1722 oor inenting in Boston bevat 'n antwoord op die besware wat daarteen gemaak is om die#8220Heats and Animosities " die prosedure te weerstaan. (Harvard College -biblioteek)
Op 'n stadium in die jaar na Franky se dood, het Benjamin 'n portret van die seuntjie in opdrag gegee. Was dit 'n poging om Deborah uit die verlammende hartseer te verwyder? Gegewe die berugte spaarsaamheid van Franklin, was die kommissie 'n buitengewone toegewing en die meeste handelaars het nie portrette van hulself gemaak nie, wat nog te sê van hul kinders. In 'n sekere sin was dit ook 'n portret van Franklin: ook sonder 'n gelykenis van Franky, het die kunstenaar Benjamin daarvoor laat sit.
Die eindproduk wat die volwasse gesig van Franklin op 'n seuntjie se liggaam wys, is onrusbarend, maar ook ontroerend. Dit lyk asof Deborah dit sonder twyfel aanvaar het en dit mettertyd blykbaar as 'n surrogaat vir haar seun aanvaar het. In 1758, aan die begin van die eerste verlengde verblyf van Franklin in Londen, het sy die portret of 'n afskrif daarvan na hom gestuur, miskien in die hoop dat dit hom aan haar sou bind op dieselfde manier as wat sy gedink het sy onderwerp ooit was.
Terug na Philadelphia, het die skildery 'n dekade later 'n byna magiese betekenis gekry, toe familielede 'n ongelooflike ooreenkoms opgemerk het tussen Sarah Franklin se 1-jarige seun, Benjamin Franklin Bache, en die Franky van die portret. In 'n brief van Junie 1770 skryf 'n opgewekte Deborah aan haar man dat William Franklin glo dat Benny Bache soos Frankey Folger is. Ek het ook so gedink. " " Almal, ", skryf sy, " dink soveel asof dit vir hom getrek is. gefokus op die gesondheid, sjarme en deugde van die kleinseun wat op haar dooie seun lyk. Opsetlik of per ongeluk, as 'n newe -effek van haar beroerte, het sy die twee soms verwar, met verwysing na Franklin se kleinseun as " u seun " en " u kind. "
Franklin se aanvanklike antwoord, in Junie 1770, was losgemaak, selfs afwysend: Ek is baie bly oor die plesier wat u blykbaar in hom aanneem. Dit moet vir u gesondheid van nut wees, met so 'n vermaak. " Soms het hy ongeduldig gelyk met Deborah: "Ek is bly dat u kleinseun so gou herstel het van sy siekte, aangesien ek sien dat u redelik verlief is op hom, en jou Geluk toegedraai in syne sedert jou hele lang Brief bestaan ​​uit die Geskiedenis van sy mooi Actions. " Het hy gegrief oor die manier waarop sy vir Benny die nuwe Franky gesalf het? Het hy dit beny?
Of was hy bang dat hulle hierdie nuwe Franky ook sou verloor? In Mei 1771, op 'n vriendelike noot, skryf hy: "Ik is baie tevrede met die klein geskiedenis wat jy my van jou goeie Seun gee. Ek hoop dat hy gespaar sal bly en dieselfde plesier en vertroosting vir u sal voortgaan, en dat ek lank hieraan sal deelneem. "
Met verloop van tyd het Benjamin ook die kleinseun waarop hy nog moes kyk, beskou as 'n soort reïnkarnasie van sy dooie seun. In 'n brief aan sy suster Jane in Januarie 1772, deel hy die emosies wat die seuntjie in hom opgewek het en die emosies wat hy vir sy vrou weggesteek het.Almal, wat my kleinseun gesien het, stem saam met u in hul weergawes van die feit dat hy 'n buitengewoon goeie seun is, en wat hy geskryf het, wat die idee van my seun Franky gereeld weer in my gedagtes bring dood 36 jaar, wat ek selde in alles gelyk gesien het, en aan wie ek tot vandag toe nie kan dink sonder 'n sug nie. "
Franklin het uiteindelik Londen verlaat huis toe drie maande nadat Deborah dood is. Toe hy sy kleinseun ontmoet, het hy ook verlief geraak op die seun, sodat hy Benny effektief vir sy eie geëis het. In 1776 het hy daarop aangedring dat die 7-jarige hom op sy diplomatieke sending na Frankryk vergesel. Franklin het Benny Bache nege jaar lank nie aan sy ouers teruggegee nie.
Hierdie artikel is 'n keur uit die September -uitgawe van die tydskrif Smithsonian
Oor Brevet -majoor -generaal Robert Anderson (VSA)
Robert Anderson (14 Junie 1805 – 26 Oktober 1871) was 'n Amerikaanse militêre leier. Hy dien as 'n offisier van die Unie -leër in die Amerikaanse burgeroorlog, bekend vir sy bevel oor Fort Sumter aan die begin van die oorlog. Daar word gereeld na hom verwys as majoor Robert Anderson, met verwysing na sy rang in Fort Sumter. Later, in 1871, sterf hy in Frankryk op 66 -jarige ouderdom.
Anderson is gebore in 'Soldier's Retreat' naby Louisville, Kentucky. Hy studeer in 1825 aan die United States Military Academy (West Point) en ontvang 'n kommissie as tweede luitenant in die 2de Regiment of Artillery. Hy het in die Black Hawk War van 1832 gedien as 'n kolonel van vrywilligers in Illinois, waar hy onderskeid gehad het deur twee maal kaptein Abraham Lincoln in en uit diens te neem. Nadat hy in 1833 as eerste luitenant teruggekeer het na die weermag, dien hy in die Tweede Seminole-oorlog as assistent-adjudant-generaal in die personeel van Winfield Scott, en in die Mexiko-Amerikaanse oorlog, waar hy ernstig gewond is by Molino del Rey, en vir wat hy 'n promosie -promosie tot majoor ontvang het. Uiteindelik ontvang hy 'n permanente bevordering tot majoor van die 1st Regiment of Artillery in die Regular Army op 5 Oktober 1857. Hy is die skrywer van Instruction for Field Artillery, Horse and Foot in 1839. 
Toe die suidelike state begin afskei, het majoor Anderson, 'n voor-slawerny, voormalige slawe-eienaar van Kentucky, getrou gebly aan die Unie. Hy was die bevelvoerder van Fort Sumter by die Charleston Harbour in Charleston, Suid -Carolina, toe dit destyds gebombardeer is deur magte van die Konfederale State van Amerika. Die artillerie -aanval is onder bevel van brig. Genl P. G. T. Beauregard, wat Anderson se student by West Point was. Die aanval begin op 12 April 1861 en duur voort totdat Anderson, op 14 April, erg in die minderheid en in die buitekans die fort oorgegee het. Die geveg het begin met die Amerikaanse burgeroorlog. Niemand is in die geveg aan weerskante dood nie, maar een vakbond-soldaat, Daniel Hough, is tydens 'n saluut van 100 kanonne dood.
Anderson se optrede by Fort Sumter het van hom 'n onmiddellike nasionale held gemaak. Hy is bevorder tot brigadier-generaal, effektief op 15 Mei. Anderson het die fort van 33 sterre saamgeneem na New York, waar hy deelgeneem het aan 'n patriotiese saamtrek van Union Square wat vermoedelik die grootste openbare byeenkoms in Noord-Amerika was daardie tyd. Anderson het toe 'n hoogs suksesvolle werwingstoer deur die Noorde onderneem. Sy volgende opdrag plaas hom in 'n ander sensitiewe politieke posisie, bevelvoerder van die departement van Kentucky (later hernoem tot die departement van die Cumberland), in 'n grensstaat wat amptelik neutraliteit verklaar het tussen die strydende partye. Hy het in die pos gedien vanaf 28 Mei 1861 totdat swak gesondheid deur sy brigade vervang moes word. Genl William T. Sherman, op 6 Oktober 1861.
Generaal Anderson se laaste toewysing van sy militêre loopbaan was as bevelvoerder van Fort Adams in Newport, Rhode Island, in Augustus 1863. Deur 'n toeval was Fort Adams generaal Beauregard se eerste opdrag na sy afstuderen aan West Point. Anderson tree op 27 Oktober 1863 amptelik uit die weermag en tree nie verder op nie.
Dae na die oorgawe van Robert E. Lee by Appomattox en die effektiewe afsluiting van die oorlog, keer Anderson terug na Charleston in die uniform van 'n brevet-majoor-generaal (posisie op 3 Februarie 1865) en, vier jaar nadat hy die 33-ster-vlag in oorgawe, het dit met triomf oor die herowerde, maar erg geslaan Fort Sumter tydens seremonies daar verhoog. (Dieselfde aand, 14 April 1865, is president Abraham Lincoln vermoor). 'N Opmerklike na-oorlogse prestasie van Anderson vind plaas in Braintree, Massachusetts, in 1869, toe hy Braintree besoek om die toekoms van die Amerikaanse weermag te bespreek met die & quotfather of the United States Military Academy, & quot-generaal-majoor Sylvanus Thayer. 'N Gevolg van die besoek was die stigting van die Militêre Akademie se Vereniging van Gegradueerdes (AoG). 
Graf by die West Point -begraafplaas Anderson sterf in Nice, Frankryk, en word begrawe op die West Point -begraafplaas.
Anderson se ma Sarah Marshall was die eerste neef van hoofregter John Marshall. Anderson se broer, Charles Anderson, het van 1865 tot 1866 as goewerneur van Ohio gedien. 'N Ander broer, William Marshall Anderson, was 'n Westerse ontdekkingsreisiger en advokaat in Ohio. Hy was 'n ywerige Katolieke en Konfederale simpatiseerder en verhuis kortliks na Mexiko tydens die bewind van keiser Maximilian in die hoop om 'n Konfederale kolonie daar te vestig. W. Marshall Anderson se seun, Thomas M. Anderson, was 'n brigadier-generaal wat in die Spaans-Amerikaanse oorlog en die Filippyns-Amerikaanse oorlog geveg het.
Anderson was die oom van ambassadeur Larz Anderson, 'n sosiale persoon in Washington, DC, wat sy huis geskenk het om as die hoofkwartier van die Society of the Cincinnati te dien. Hy was ook die oupagrootjie van die akteur Montgomery Clift  (slegs as die verhaal van Clift se ma oor haar aanneming en gesinslyn korrek is - sien Montgomery Clift) en die eerste neef wat twee keer van William Clark en George Rogers Clark verwyder is.
Robert Anderson (14 Junie 1805 – 26 Oktober 1871) was 'n Amerikaanse militêre leier. Hy dien as 'n offisier van die leër in die Amerikaanse burgeroorlog, bekend vir sy bevel oor Fort Sumter aan die begin van die oorlog. Daar word gereeld na hom verwys as majoor Robert Anderson, met verwysing na sy rang in Fort Sumter.
Dae na die oorgawe van Robert E. Lee by Appomattox en die effektiewe afsluiting van die oorlog, keer Anderson terug na Charleston in die uniform van 'n brevet-generaal (posisie op 3 Februarie 1865) en, vier jaar nadat hy die 33-ster-vlag in oorgawe, het dit met triomf oor die herowerde, maar erg geslaan Fort Sumter tydens seremonies daar verhoog. (Dieselfde aand, 14 April 1865, is president Abraham Lincoln vermoor).