Geen instrument besing hierdie leed beter nie, as die kitaar. Terwyl ons deur die voetheuwels van die Sierra Nevada suid van Granada ry, speel die Romero-broers Joaquin Rodrigo se Concerto vir Vier Kitare en in die akkoorde – om die beurt uitbundig en introspektief – eggo Uys Krige se lieflike verwerking van Lorca se gedig Kitaar: Uiterlike, liggaamlike sakramente word op die lede van ’n godsdiensgroep toegepas, soos bv. die besnydenis in die Ou Testament of die doop in die Nuwe Testament. Derrida (1978:10), algemeen bekend vir sy ontbloting van die onmoontlikheid van self-teenwoordigheid, verwys in “Force and Signification” ironies juis op die nodigheid van “an absolute subject” as hy skryf: “To write is not only to conceive the Leibnizian book as an impossible possibility” nie, maar ook om te weet dat ““all books contain the amalgamation of a certain number of age-old truths” en dat daar gevolglik, soos Verlaine (ibid.) dit gestel het, ““actually (…) only one book on earth”” is, naamlik ‘“the law of the earth, the earth’s true Bible,”” wat wel ook beteken dat daar “forever” net “books” is, en waaroor hy dan ook stel, waarteen “the meaning of the world” verpletter (“shattered”) sal word indien “not conceived by an absolute subject.”