Waarom ingeënte mense deurbraakinfeksies kry | Magtige Natuurlike
Diegene in die eerste golf van die Britse inentingsprogram het dalk hul eerste dosis meer as agt maande gelede gehad. Melinda Nagy/Shutterstock
Twee weke na jou tweede COVID-19-entstofdosis, die beskermende uitwerking van inenting op hul hoogste sal wees. Op hierdie stadium is jy ten volle ingeënt. As jy ná hierdie stadium steeds COVID-19 kry, het jy 'n "deurbraak"-infeksie opgedoen. In die breë is deurbraakinfeksies soortgelyk aan gereelde COVID-19-infeksies by mense wat nie ingeënt is nie – maar daar is 'n paar verskille. Hier is waarna om op te let as jy albei steekplekke gehad het.
Volgens die COVID simptoomstudie, die vyf mees algemene simptome van 'n deurbraakinfeksie is 'n hoofpyn, 'n loopneus, nies, 'n seer keel en verlies aan reuk. Sommige hiervan is dieselfde simptome as wat mense ervaar wat nie 'n entstof gehad het nie. As jy nie ingeënt is nie, is drie van die mees algemene simptome ook hoofpyn, seer keel en loopneus.
Die twee ander mees algemene simptome by die ongeënte is egter koors en 'n aanhoudende hoes. Hierdie twee 'Klassiek' COVID-19-simptome word baie minder algemeen sodra jy jou prikkels gehad het. Een studie het bevind dat mense met deurbraakinfeksies 58% minder geneig is om koors te hê in vergelyking met mense wat nie ingeënt is nie. Inteendeel, COVID-19 na inenting is beskryf soos 'n koue kop vir baie.
Ingeënte mense is ook minder geneig as ongeënte mense gehospitaliseer te word as hulle COVID-19 ontwikkel. Hulle sal waarskynlik ook minder simptome hê tydens die aanvanklike stadiums van die siekte en is minder geneig om langdurige COVID te ontwikkel.
Die redes waarom die siekte milder is by mense wat ingeënt is, kan wees omdat entstowwe, as hulle nie infeksie blokkeer nie, blykbaar daartoe lei dat besmette mense minder virusdeeltjies in hul liggaam. Dit moet egter nog bevestig word.
Wat verhoog die risiko van deurbraak infeksie?
In die UK, navorsing het bevind dat 0.2% van die bevolking – of een persoon uit elke 500 – 'n deurbraakinfeksie ervaar sodra hulle volledig ingeënt is. Maar nie almal loop dieselfde risiko nie. Vier dinge blyk by te dra tot hoe goed jy deur inenting beskerm word.
1. Entstof tipe
Die eerste is die spesifieke tipe entstof wat jy ontvang het en die relatiewe risikovermindering wat elke tipe bied. Relatiewe risikovermindering is 'n maatstaf van hoeveel 'n entstof die risiko verminder dat iemand COVID-19 ontwikkel in vergelyking met iemand wat nie ingeënt is nie.
Kliniese proewe het bevind dat die Moderna-entstof 'n persoon se risiko om simptomatiese COVID-19 te ontwikkel verminder deur 94%, terwyl die Pfizer-entstof hierdie risiko verminder het met 95%. Die Johnson & Johnson- en AstraZeneca-entstowwe het minder goed gevaar, wat hierdie risiko met ongeveer verminder het 66% en 70% onderskeidelik (alhoewel beskerming deur die AstraZeneca-entstof geblyk het styg tot 81% as 'n langer gaping tussen dosisse gelaat is).
2. Tyd sedert inenting
Maar hierdie syfers skets nie die volledige prentjie nie. Dit word al hoe duideliker dat die tyd sedert inenting ook belangrik is en is een van die redes waarom die debat oor booster-inentings in intensiteit toeneem.
Vroeë navorsing, nog in Preprint (en dus nog deur ander wetenskaplikes hersien moet word), dui daarop dat die Pfizer-entstof se beskerming oor die ses maande na inenting afneem. Nog een Preprint uit Israel suggereer ook dat dit die geval is. Dit is te gou om te weet wat gebeur met die doeltreffendheid van die entstof na ses maande in die dubbel-entstof, maar dit is sal waarskynlik verder verminder.
Nog 'n belangrike faktor is die variant van die virus wat u in die gesig staar. Die verlagings in risiko hierbo is grootliks bereken deur entstowwe teen die oorspronklike vorm van die koronavirus te toets.
Maar wanneer jy die alfa-variant in die gesig staar, data van Openbare Gesondheid Engeland dui daarop dat twee dosisse van die Pfizer-entstof effens minder beskermend is, wat die risiko om COVID-19-simptome te kry met 93% verminder. Teen delta daal die vlak van beskerming selfs verder, tot 88%. Die AstraZeneca-entstof word ook so geraak.
Die COVID-simptoomstudie ondersteun dit alles. Sy data dui daarop dat in die twee tot vier weke nadat jy jou tweede Pfizer-steekproef ontvang het, jy ongeveer 87% minder geneig is om COVID-19-simptome te kry wanneer jy delta in die gesig staar. Ná vier tot vyf maande daal dié syfer tot 77%.
4. Jou immuunstelsel
Dit is belangrik om te onthou dat die bogenoemde syfers verwys na gemiddelde risikovermindering oor 'n bevolking. Jou eie risiko sal afhang van jou eie vlakke van immuniteit en ander persoonspesifieke faktore (soos hoe blootgestel jy aan die virus is, wat deur jou werk bepaal kan word).
Immuniteitsfiksheid verminder gewoonlik met ouderdom. Langtermyn mediese toestande kan ook ons reaksie op inenting benadeel. Ouer mense of mense met gekompromitteerde immuunstelsels kan dus laer vlakke van entstofgeïnduseerde beskerming teen COVID-19 hê, of kan sien hoe hul beskerming vinniger afneem.
Dit is ook die moeite werd om te onthou dat die mees klinies kwesbares hul entstowwe eerste ontvang het, moontlik meer as agt maande gelede, wat hul risiko kan verhoog om 'n deurbraakinfeksie te ervaar as gevolg van beskerming wat afneem.
Moet jy bekommerd wees oor 'n deurbraak infeksie?
Entstowwe steeds aansienlik verminder jou kanse om COVID-19 te kry. Hulle ook in 'n nog groter mate beskerm teen hospitalisasie en dood.
Dit gaan egter oor die sien van deurbraakinfeksies, en die bekommernis is dat dit kan toeneem as entstofbeskerming, soos vermoed, mettertyd daal. Daarom is die Britse regering beplanning om 'n skraagdosis aan diegene wat die kwesbaarste is te gee, en oorweeg ook of boosters wyer gegee moet word. Ander lande, insluitend Frankryk en Duitsland, beplan reeds om boosters aan te bied aan groepe wat beskou word as 'n groter risiko van COVID-19.
Maar selfs boosters word uiteindelik gebruik, dit moet nie geïnterpreteer word as entstowwe wat nie werk nie. En intussen is dit noodsaaklik om inenting te bevorder aan almal wat in aanmerking kom wat nog nie ingeënt is nie.
Vassilios Vassiliou, Senior Kliniese Lektor in Kardiovaskulêre Geneeskunde, Universiteit van East Anglia; Ciaran Grafton-Clarke, NIHR Akademiese Kliniese Genoot, Norwich Mediese Skool, Universiteit van East Anglia, en Ranu Baral, Besoekende Navorser (Akademiese Stigting Doktor FY2), Universiteit van East Anglia