Hulle tel al slakke in die omgewing op en lewer dit teen betaling aan die fabriek; daarom sal ’n slakboerdery volgens Wally vir ’n volhoubare inkomste kan sorg.
“Ons vertrou die Here vir ’n goeie seisoen met die slakke as dit eers koel en nat is, want dan kan die mense en hul kinders eet. Ons kan saam met die slakke ook entrepreneurs kweek.”
“Hulle is aardemense; daarom het ek besluit om ’n projek daar te begin,” vertel Colin Marais (52), ’n chemiese ingenieur van Mosselbaai wat in 2016 ’n skeidingspakket aanvaar het. Hy wou iets doen om die gemeenskap te bemagtig. Toe hy van die slakfabriek hoor, het hy besef dit kan werkgeleenthede skep.
Toe die eerste slakke einde Augustus vanjaar by die fabriek aankom, was dit vir Wally die verwesenliking van ’n sewe jaar lange droom.
Wally het weens die droogte sy varkboerdery in Bloemfontein in die Vrystaat in Januarie verlede jaar prysgegee en Mosselbaai toe getrek.
Hy het agtergekom die wêreld het ’n tekort aan eetslakke, ’n goedkoop proteïenbron. Maar daar is reeds talle slakplase in Suid-Afrika en van hulle voer tonne lewende eetslakke uit na veral China en Europa. Omdat hy “iets anders” wou doen, het die idee van ’n verwerkingsaanleg posgevat.
Op Mosselbaai het sy pad gekruis met dié van Fanie Pretorius, ’n meganiese ingenieur wat ná 24 jaar in Nelspruit, Mpumalanga, sowat drie en ’n half jaar gelede Suid-Kaap toe getrek het.