Elkeen hoor Ingrid Jonker ­anders. Gee vir ’n uiteen­lopende groep musikante die geleentheid om Jonker te laat sing, en jy kry soveel hoofde, soveel sinne.
Die album begin gepas met ­Simone wat “Toemaar die donker man” voorlees. Dan volg onder andere Anton Goosen (“ ’n Hemel vol blou akkers” ná “Plant vir my ’n boom, André”) en Jennifer Ferguson se “Windliedjie” in die pas met die styl waarvoor hulle bekend is. Maak jou dan reg vir name wat dalk nie oorbekend is nie, maar wat die stemming van ’n gekose gedig vaardig vasvat.
Op die eerste CD wil ’n mens oor en oor luister na Terminatryx se “Ontvlugting” wat jou intrek met ’n klank wat herinner aan die Lorelei wat ’n skip op die rotse lok. Verwoesting kom dan in met die metal-klanke wat na die afloop van Jonker se profetiese woorde lei.
Vir my is die hoogtepunt van die eerste album egter “Drawing” (gebaseer op die gedig “Tekening – Vir Jack”) van The Sighs of Monsters – ’n Britse groep met ’n Suid-Afrikaanse konneksie in die persoon van Brett Lock. Van hierdie lied is daar ’n pragtige video op You­Tube wat in ’n historiese 14de-eeuse kerkie in Kent in Engeland tydens kunstefees daar opgeneem is. Treffer staan dubbel en dwars oor hierdie liedjie geskryf.
Klanke bly jou by lank nadat jy hierdie album in sy atmosferiese omslag gebêre het. Maar daarvan is dit die melancholiese woorde van Jonker wat die langste in jou gedagtes huiwer.