Psalm 16:8 Ons leef in biddende afhanklikheid van God ~ Jaco se Bybelkoerant
Ons het na aanleiding van ’n reeks oor die boek Handelinge, veral die eerste gemeente in Jerusalem, drie waardes geïdentifiseer waarvolgens ons voor God en met mekaar wil leef:
∙ ons sien mense raak
∙ ons leef in biddende afhanklikheid van God
∙ ons deel wat ons het, met mekaar en ander
Vanoggend kom die tweede waarde aan die beurt: ’n gemeente wat in biddende afhanklikheid leef. Ek die afgelope tyd baie gedink oor dié waarde wat ons as gemeente self geïdentifiseer het as een waarby ons gemeente wil wees. Leef ons werklik nog biddend? Leef jý in biddende afhanklikheid van God? Wat beteken dit? Hoe lyk dit as iemand, as ’n gemeente in biddende afhanklikheid leef? Hoe doen ’n mens dit?
Maar dít is mos die evangelie! Ons het Donderdag Hemelvaart gevier, en dít is presies waarvan Christus ons verseker in sy laaste woorde in Matt 28:20, net voor Hy hemel toe is: “Onthou, Ek is by julle al die dae tot aan die voleinding van die wêreld.” Hy is by ons om ons te leer, om ons die pad te wys, die koers aan te dui, rigting te gee, soos Dawid in vs 11 sê: “U leer my hoe om te lewe.”
Wat was Dawid se geheim? Kom ons kyk weer na ons teks: “Ek het die Here altyd by my,” sê Dawid in vers 8. Die ou vertaling druk dit beter uit wat hy hier wil sê: “Ek stel die Here altyddeur voor my …” Met ander woorde, die feit dat Dawid bewus is van die sorgende en leidende teenwoordigheid van die lewende God het nie sommer vanself gekom nie, dit het gekom deur ’n doelbewuste inspanning: Ek stel die Here altyd voor my. Ek dink altyd aan Hom, ek roep Hom altyd voor my geestesoog, ek fokus op Hom, ek “rig my gedagtes op die dinge daarbo” (Kol 3:2).
Mag dit van jou en my, en van Toringkerk waar wees!