Sommige gewoontes is moeilik om by te hou. David Brewster / Star Tribune via Getty Images)
State begin om hul ekonomieë oop te maak na die verspreiding suksesvol te vertraag van die coronavirus. Baie van die krediet daarvoor gaan Amerikaners pligsgetrou na voorgeskrewe gedrag.
Mense was was hul hande gereeld, fisiese afstand van ander te handhaaf, gesigmaskers dra, ontslae van deurknoppe en selfs voedsel en pakkies wat in die huis gebring word, ontsmet.
Maar om voort te gaan om die verspreiding van die virus te bevat, moet ons hierdie gedrag steeds vir weke en miskien maande aanhou. Sal mense mettertyd hul waaksaamheid kan handhaaf?
As geleerdes wat studeer Gesondheidsverwante gedragsverandering, ons is skepties. Alhoewel u aanhou om u hande te was en ses voet van ander af weg te bly, lyk dit nie vir 'n individu nie, maar die probleem is dat mense nie die voordele van hul optrede kan “sien” nie - en daarom dikwels nie besef hoe belangrik dit is nie hulle is.
As gevolg hiervan, kan die nakoming van hierdie beskermende gedrag mettertyd verswak sonder dat beleid ontwerp is om dit te onderhou.
Dit is vir ons opvallend dat die pogings om higiëne-maatreëls te bevorder net so suksesvol was as wat hulle gedoen het. Dit is omdat dit byna die verpersoonliking is van die tipe beskermingsmaatreëls wat mense is veral sleg om te neem.
Die mees voor die hand liggende redes is dat die handhawing van fisieke afstande en die voortdurende was van hande ongemaklik is en dat dit konstant waaksaamheid verg. Die koste van hierdie gedrag is onmiddellik, maar die voordele word vertraag.
'N Meer subtiele en ewe belangrike rede is egter dat die voordele daaraan verbonde is ontasbare: U kan nie die voordele verbonde aan, deur die deurknop af te vee, aanraak, proe, voel of sien nie.
Een rede waarom die voordele ontasbaar is, is dat mense geneig is om te wees ongevoelig vir selfs dramatiese veranderinge in waarskynlikhede - soos van een-in-'n duisend kans tot een-in-'n-miljoen-kans - as dit kom by klein waarskynlikheidsgebeurtenisse soos die kans op die opdoen van coronavirus.
Dit is waar, tensy die waarskynlikheidsverandering tot sekerheid lei dat die gebeurtenis nie sal plaasvind nie, en daarom is mense nie gretig om aan voorkomende gedrag deel te neem nie, tensy dit die risiko heeltemal uitskakel, soos navorsing deur sielkundiges bewys het.
Byvoorbeeld, 'n studie het bevind dat mense bereid was om veel meer te betaal om 'n plaagdoderrisiko te verminder van 5 in 10,000 tot 0 in 10,000 as van 15 in 10,000 tot 10 in 10,000, selfs al was die werklike vermindering in risiko identies. 'N Soortgelyke studie het tot die gevolgtrekking gekom dat mense meer aangetrokke was tot 'n entstof wat gesê het dat hulle 'n 10% -risiko vir 'n siekte heeltemal uitskakel as die een wat die risiko van 20% tot 10% verminder. En 'n derde een het gevind dat 'n entstof wat 100% effektief is om 70% van die bekende gevalle van 'n siekte te voorkom, aantrekliker is as een wat 70% effektief was om alle gevalle te voorkom, alhoewel albei dieselfde netto effek sou hê.
Selfs as ons alle aanbevelings rakende beskutting op die plek, hande was, maskers dra en kruideniersware aflewer, kan ons die kans op COVID-19 slegs verminder en nie uitskakel nie.
Sal mense aanhou voel dat dit regtig die moeite werd is om al die plastieksakke uit die supermark te ontsmet as die enigste effek is om die kans te verminder van, byvoorbeeld, 1 op 2,000 tot 1 op 3,000?
Nog 'n rede waarom die voordele van voorkoming ontasbaar is, is dat ons nie nuttige terugvoer kry oor die gevolge van ons optrede nie.
Die mikrobes is onsigbaar, so ons weet nie of ons dit gehad het voordat ons ons hande gewas het of daarvan ontslae geraak het nie.
Daarbenewens kry ons geen terugvoer oor hoe 'n spesifieke beskermingsaksie ons waarskynlikheid om besmet te raak, verander het nie. As al ons aksies werk, is die resultaat dat ons nie siek word nie. Maar om nie siek te wees nie, was die toestand waarin ons was voordat ons die stappe gedoen het. Dit wil voorkom asof die voorkomende optrede veroorsaak dat niks gebeur nie, want ons kan nie die negatiewe uitkoms sien wat sou kon gebeur het as ons nie so waaksaam was nie.
Om so 'n patroon te dokumenteer, studies van behandeling vir depressie het gevind dat baie pasiënte antidepressante oorkom of staak sodra hul simptome verbeter, wat lei tot terugval.
Dieselfde is op sosiale vlak waar. As al die opofferings wat mense verdien in die vorm van laer besmettingsyfers, wys mense op daardie lae tariewe as bewys dat die offers was eintlik nie nodig nie. So 'n patroon is gedokumenteer onder anti-vaxxers, wat beweer dat lae dosisse siektes waarteen ingeënt word, 'n bewys is dat die entstof in die eerste plek nie nodig was nie.
As 'n mens gesond is, dit is baie moeilik om jou voor te stel dat jy siek is - selfs as iemand in die verlede siek was. Dit het waarskynlik iets te doen met die lae dosisse om lewensreddende medikasie te hou.
Byvoorbeeld, een jaar na die hospitalisasie vir 'n hartaanval het amper die helfte van pasiënte statiene voorgeskryf hou op om hulle te neem. En Die tempo van medikasie vir akute diabete is baie sleg.
In albei gevalle lyk dit asof mense wat gesond is - of selfs diegene wat siek is, maar nie onmiddellike simptome ondervind nie - die risiko's waardeer dat hulle nie hulself beskerm nie.
So, hoe kan ons waaksaamheid handhaaf te midde van deurdringende ontasbaarheid?
Ons kan onsself daaraan herinner dat die lewe selde sekerheid bied, en dat gedrag wat die risiko aansienlik verminder, die moeite werd is om voort te gaan, selfs as hulle dit nie heeltemal uitskakel nie. Of ons kan probeer om diegene wat deur COVID-19 in die hospitaal opgeneem is of selfs vermoor is, in gedagte te hou - 'n lot wat enigeen van ons kan tref.
Realisties genoeg is daar egter waarskynlik dat nie een van hierdie benaderings baie traksie sal hê as gevolg van die ontasbaarheid van die gevolge van voorkomende gedrag nie. Die beste beleidsrigtings is dus diegene wat die behoefte aan individuele besluitneming geheel en al uitskakel, soos wanneer winkels sorg dat kruidenierswinkels en openbare ruimtes goed gesuiwer word.
Wat beleidmakers betref, kan hulle maatskappye dwing om hierdie maatreëls in stand te hou as 'n voorwaarde dat hulle oop is. En hulle kan regulasies ontwerp wat vereis dat mense moet voortgaan om gesigmaskers in die openbaar te dra of handskoene aan te trek as hulle in openbare geboue instap, terwyl hulle diegene wat nie daaraan voldoen nie, maklik straf. Klein boetes kan 'n groot invloed op gedrag hê.
Hoe langer hierdie gedrag gehandhaaf word, hoe waarskynliker is dit hulle sal gewoonte word, om die probleem dat hul voordele ontasbaar is, te oorkom. En die samelewing sal in staat wees om terug te keer na 'n sekere vorm van normaal, terwyl die deksel op die koronavirus gehou word.
Gretchen Chapman, professor in sielkunde, Carnegie Mellon Universiteit en George Loewenstein, professor in ekonomie en sielkunde, Carnegie Mellon Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Waarom Amerikaners moeg is vir sosiale distansie en handewas