Pa en ma het onlangs afgetree, maar die jaarlikse ritueel bly dieselfde. Ons is volbloedwoonwamense; nie halfgebaktes nie. Nie ’n boswaentjie met ’n slaapplek wat jy net met ’n leertjie kan bereik of ’n paar tente wat in 15 sekondes opslaan en ’n halfdag vat om af te slaan vir ons nie, dankie.
Pa het ’n ekstragroot, stewige kampeerstoel waaruit hy hom orent worstel om te skree en beduie wanneer die Bulls ’n kans op punte verbrou. Ma bly liefs binne. As ’n mens soveel gewig saamdra, verkies jy die lugverkoelde woonwa.
Ek het ook ’n goeie stoel. Terloops, ek hou nie daarvan om saam met ma die groot bakke kos te berei nie. Ek bepaal my by die eet daarvan.
Hy vra my altyd om saam met hom rugby te kyk. Tuis gaan ek gereeld saam Loftus toe. Dan kyk ek daardie aantreklike, groot, sterk, gespierde Bulls-manne so en ek wens . . .
My pa is ’n Bulls-man en klaar. Die res hol glo ongeorganiseerd agter die bôl aan; hulle kan nie speel nie. Ons was in die Wildtuin toe die Bulls teen die Stormers verloor. My pa was baie rooi in die gesig en hy het swaar asemgehaal.
Ná die sukkelende vertoning teen die Cheetahs moes ma die medisynetrommel uithaal. Pa het regtig nie goed gelyk nie. Hy het ook nie die volgende dag gaan ry om die Groot Vyf te sien nie.
My helde het voete van klei gehad. En net daar neem ek toe ’n besluit. Blou is nie die enigste mooi kleur nie. Daar is ’n hele groot, groen lewe in die veld, ’n groter lewe as die Bulls se kleedkamer.
Ek het pa ingelig ek is klaar met rugby. Hy was nie geskok of verbaas nie en het sy aandag by sy steak bepaal. Dit was ’n grote, dik en sappig – trooskos.
Die volgende oggend is ek na die inligtingstoonbank voor by ontvangs. Ek het al die aktiwiteite in die park bekyk, en gedagtig aan die baie voëls wat ek raaksien terwyl ek eintlik op soek is na die Groot Vyf, besluit ek op voëlkyk as die nuwe uitdaging in my lewe.
Gewapen met ’n lywige voëlboek, pen en lekker sterk verkyker is ek saam met ander beginners op my eerste uitstappie. Die veldwagter wat ons vergesel, sluit vir my ’n nuwe wêreld oop, ’n wêreld sonder skrums en lynstane, sonder bevooroordeelde keurders, verouderde afrigting en swak skeidsregters.
Ek stap baie en leer die afgeleë voëlparadyse van my land te voet ken. Ek maak baie nuwe vriende en die mense by die werk en kerk sê ek het baie verander. Pa gaan soek voor rugbywedstryde nou maar self peuselgoed.
April gaan ek op my tweede voëlkyk-uitstappie in die Drakensberge. Ons klim en stap en ek sien vergesigte en skaars voëls. Ek verluister my aan die gids se voortreflike voëlkennis. Sy geesdrif oor die pragtige oranjeborsberglyster is aansteeklik. Hy loop gereeld in bome vas terwyl hy fokus op ’n skaars gevleuelde maatjie wat iewers bo ons kop skelm sit en koggel.
Ek lag nie saam met die ander vir hom nie. Eers later besef ek hy kom stap ál meer langs mý en kyk mý in die oë wanneer hy vertel en dat ek nooit meer aan die Bulls dink wanneer ek saans my kop neerlê nie.
Dalk is dit net vriendskap. Watter regdenkende man sal aangetrokke voel tot ’n lywige vrou in haar laat 30’s, ’n gesette karavaner wat nog jaarliks saam met haar ouers kampeer? So breek die koffiedag toe aan.
Vroegaand hoor ek die getjier van ’n naguiltjie. Dis darem ’n aanknopingspunt: om hom te vra presies watter soort dit is. Dis immers hoekom hy kom kuier: om oor voëls te gesels.
Ag nee. Hy is vroeg, baie vroeg. Ek moes pa en ma voorberei het op die kuiertjie. Maar voor ek iets in die gang af skree, hoor ek weer pa se stem uit die voorportaal: “Beskryf vir my die vrou wat jy soek; dalk woon sy hier naby!”
Ek hou my kamerdeur op ’n spleet en druk my oor daarteen om beter te kan hoor. “Nee, oom, dis nou moeilik vir ’n man. Hoe sal ek sê? H’m, sy is lank, oom, so lank soos ek, maar nie so erg maer soos ek nie. Sy het, ek bedoel, sy is ’n mooi vol, vollerige vrou. Haar oë is groot en blougroen soos die poele daar bo in die Drakensberge, daar waar die Tugela afstort. H’m . . .”
Ek voel ’n gloed in my nek. Nou ja, ek sal hom wys. Maar toe ek voor my kas staan, word my hart sag, tot in my knieë, want iewers koggel die piet-my-vrou: “Oë groen-blou . . . ’k hou van jou . . .”
Ek huiwer ’n oomblik – dis net ’n koffie-by-jou-huis-afspraak – maar toe haal ek tog die styfpassende turkoois nommertjie uit, die een wat ek na die werkgeleentheid gedra het nadat almal gesê het ek het so baie verander.
Ma klop sag en loer om die deur. “Hier is ’n jong man wat glo by jou kom koffie drink. Oe, my kind, jy lyk pragtig. So, so mooi.”
Ma se sagte, hees stem daal ’n paar note. Dan styg dit weer jubelend, soos dié van die vleiloerie in die tuin: “Maak gou; hy wag vir jou.”
“O, hierdie jong man is ’n voël van ander vere. Hy vra nog ’n pa of hy by sy dogter mag kuier en ons het toe saam gaan rugb . . .”