Deur RRV 24 Julie 2021 05:12
Een van die teksgedeeltes in die Bybel wat in die lig van hierdie vrae oordink kan word, is Jesaja 58. Hier lees ons die woorde van 'n profeet wat waarskynlik gerig is aan 'n gemeenskap waarvan 'n groot deel ná amper vyf dekades van traumatiese ballingskap vol hoop en vreugde na Juda teruggekeer het. Maar terug in Jerusalem is hulle gekonfronteer met die harde werklikheid van vernietiging en verval. En daar is tekens dat daar in die samelewing groeiende verdeeldheid en ongelykheid op sosiale en ekonomiese gebied heers, met onderdrukking en korrupsie aan die orde van die dag.
In so 'n konteks spreek die profeet die volk aan met die boodskap dat die Here nie behae in hul godsdienstige rituele het as daar nie geregtigheid uitgeleef word nie. As daar nie brood gegee word vir diegene wat honger is nie. As daar nie blyplek aan die armes en dakloses verskaf word nie. Saam met hierdie aksent op die herstel van geregtigheid, bied die profeet ook 'n verdere toekomsvisie van herstel en vernuwing: "Jou mense sal die ou puinhope herbou, die fondamente herstel wat al geslagte lank bestaan. Jy sal bekend staan as 'n volk wat sy afgebreekte mure herbou, wat sy strate herstel sodat daar weer mense kan woon" (vers 12).
Ons leef in 'n ander tyd en situasie as diegene aan wie hierdie belofte destyds gerig is, maar 'n hoopvolle visie kan ons ook vandag bemagtig om deel te neem aan die versterking van 'n kultuur van herstel. Of dalk is dit juis deur besig te wees met regmaak en doen wat reg is dat hoop ontspring.