Op Nuwejaarsdag lees ek graag ’n ou verhaal. Iets waarheen ek graag wil terugkeer. Vanjaar, op ’n stranddorp waar die meeste vakansiegangers wit en welgesteld is, was dit Abraham H. de Vries se “Die uur van die idiote”, oor ’n welvarende egpaar in ’n strandhuis vol weelderige besittings.
Die egpaar en hul gaste is vasgevang in hul eie “uur van die idiote”, die tyd wanneer die gevolge van materialisme, inhaligheid en ’n gebrek aan medemenslikheid in die helder lig sigbaar word.
Voor hulle groet, vra een van die besoekers: “Kan ons nie eers help opwas nie?” Die gasvrou antwoord: “Nee, nee, ons het al ’n bediendetjie.” Ná hul vertrek, sien die man voor sy geestesoog hoe ander inwoners van die dorp – die bouer, die huisvrou, die bankbestuurder, die tandarts, die aktrise en die prokureur – fiksheids-
oefeninge in ’n sauna doen. Hulle is gevangenes van die maniere waarop hulle geld en status najaag, selfs wanneer hulle met iets heeltemal anders besig is. Almal bevind hulle in ’n metaforiese tronk, met die see as simbool vir hul vryheidsdrang.