Vir die eerste 125-jaar van die Amerikaanse geskiedenis onder sy nuwe Grondwet, is ons gereël deur burger verteenwoordigers in die Kongres en in die Wit Huis. Tradisie, nie wetlike vereistes nie, hou hierdie toestand in stand.
Presidens het die voorbeeld van George Washington gevolg, wat twee termyne as president gedien het en toe huis toe gegaan, nie omdat hy gedwing was nie, maar omdat hy geglo het in "rotasie in die kantoor". Dit beteken dat verkose leiers nie altyd in die amp sal bly nie, maar op hul beurt weer die regerings, eerder as die heersers, sal wees.
In 1940 het president Franklin Delano Roosevelt die tradisie verbreek deur vir 'n derde termyn te wen en dan 'n vierde. Die nasie het gereageer deur die 22-wysiging in 1951 te aanvaar, met dien verstande dat geen persoon meer as twee termyne as president sal dien nie. Alle presidente is sedertdien deur die wet vereis, eerder as aangemoedig deur George Washington se voorbeeld, om beperkte terme te dien.
'N Soortgelyke, minder opgemerk verandering was op dieselfde tyd in die Kongres. Die tradisie was dat lede miskien twee terme in die Huis sou dien, een of dalk twee in die Senaat, en dan terugkeer na hul huise om te lewe onder die wette wat hulle geskryf het.
Vir ons eerste 125-jaar het ongeveer 35 persent van die lede van die Huis afgetree voor elke verkiesing. Hulle het gewoonlik nie gekonfronteer met moontlike nederlaag as hulle besluit het om weer te hardloop nie. Dit was "vrywillige ophou", lede wat huis toe gegaan het omdat hulle geglo het dit was goed vir hulle en goed vir die land.
Dit beteken nie dat suiwer altruïsme hier by die werk was nie. In die eerste eeu het kongreslede nog nie die kuns geleer om hul eie neste te vereer met salarisse van honderdduisends dollar, miljoene dollar pensioene, groot en onbeskaamde personeel, en al die voordele en voorregte waaraan mag behoort. Kortom, dit was nog nie so aantreklik as in die Kongres vir dekades nie.
Ook het die Kongres nog nie die massiewe komiteestruktuur en die streng senioriteitstelsel uitgevind om die leierskapsposisies te vul nie. As krag, eerder as luukse, die teken moes wees om lede terug te keer, termyn na kwartaal, wat ook in die eerste eeu ook te kort was.
Gemiddelde omset in die Huis vir die hele eerste eeu van ons regering was 43 persent in elke verkiesing. Daar was toe 'n paar oortuigings of uitsettings, soos nou, en daar was sterftes. Maar byna al hierdie massiewe omset was te danke aan "vrywillige ophou". Om daardie statistiek in perspektief te plaas, was die hoogste omset in enige verkiesing in die tweede eeu in 1932 tydens die Groot Depressie. Die grondverskuiwing wat FDR in die kantoor gebring het, het ook 'n omset in die Huis van 37.7 persent tot gevolg gehad, steeds aansienlik minder as die gemiddelde vir die vorige eeu.
Vandag, die pers en die politieke "kundiges" krities debatteer loopbaan in die Kongres. Onder die mense is die debat al lankal besluit. Daar is egter geen debat nie, die kongresbesit het in die laaste 70 jaar skerp toegeneem, veral onder die leiers van die Kongres.
Daar is 'n algemene fout oor waarom hierdie verandering plaasgevind het. Die meeste verslaggewers en "kenners" wys op stygende herverkiesingskoerse van bekleërs as die basiese rede. Dit is meer as die helfte verkeerd.
Herverkiesingskoerse het gestyg, maar nie skerp nie. In die eerste 102 jaar van ons geskiedenis wat in 1790 (die tweede verkiesing) begin het, was die herverkiesingskoers in die Huis 82.5 persent, algeheel. In die eerste 13-verkiesing, 1790 - 1812, was die gemiddelde herverkiesingsyfer 'n baie moderne getal 93.7 persent.
In die volgende 50-jare, wat in die 20-eeu strek, was dit 82.7-persentasie. In die jongste 52-jare was dit 90.5-persentasie. Vir die hele tweede 102-jaar was dit 86.7-persentasie. So, met die vergelyking van appels en appels, was die herverkiesingskoers in die tweede een-en-vyftig Huisverkiesings slegs 4.2 persent hoër as in die eerste een-en-vyftig verkiesings. Hierdie beskeie toename in die herverkiesingskoers kan nie rekening hou met die groot toename in gemiddelde ampstermyn van kongreslede nie.
Die ander faktor, wat gewoonlik oor die hoof gesien word, is die afname in "vrywillige ophou". Lede wat eenvoudig besluit het om huis toe te gaan, eerder as om weer te hardloop, het meer as twee derdes van die omset in elke verkiesing uitgemaak. Die gebrek aan "vrywillige afwykings" is verantwoordelik vir meer as twee-derdes van die drastiese toename in gemiddelde besit. Stygende herverkiesingskoerse en dalende vrywillige afsluitings is albei nodig om die huidige vlak van loopbaangeleenthede in die Kongres te skep.
Wat van die Senaat, sal waarskuwing lesers op hierdie punt sê? Eerstens, senatore is nie algemeen verkies tot nadat die 17th-wysiging in 1913 aanvaar is nie. Voorheen is hulle deur elke staatswetgewer gekies. Tweedens, verkiesings vir die Senaat is meer sigbaar, beter befonds vir uitdagers vir gevestigde amptenare, en meer mededingend as Huisreeks. Die probleem van loopbaan in die Senaat verskil sterk van dié in die Huis.
As gevolg van die filibuster en punte van persoonlike voorreg in die Senaat en die vermoë van enige senator om enige wysiging aan byna enige rekening op die vloer in te dien, het die Senaat se leiers veel minder beheer oor en invloed op die individuele senatore en veral oor die Inhoud van wetgewing as leiers van die Huis het oor hul kollegas en hul voorgestelde rekeninge. Net so het die voorsitters in die Senaat veel minder mag oor die inhoud van wetgewing, of oor die belangrikste punt, of wetgewing oor 'n bepaalde onderwerp ooit die Senaatvloer bereik.
In die Huis oefen die Speaker sterk beheer, soms diktatoriese beheer, oor wat sal slaag en wat nooit die vloer sal bereik nie. Komitee voorsitters het soortgelyke beheer in die vakgebiede van hul onderskeie komitees. Dus, die Huis is minder demokraties beide in die verkiesing van sy lede, en in die vermoë van sy rang en lêer lede om iets wetlik te bereik, sodra hulle by Washington kom.
Die Foley-magte was bly om te sê dat "hoë" omset in 1992 toon dat termynperke onnodig is. Die eerste fout in die bewering is dat die omsetkoers van 25.3 persentasie nie hoog is deur historiese standaarde nie. Slegs die buitengewoon lae omsetkoerse in die afgelope twee dekades maak dit "hoog". Die tweede fout is dat omsetkoerse altyd atypies is in jare wat eindig met 'n "2." Dit is as gevolg van die tienjaarsiklus van "gedeeltelike onbevoegdheid".
Die Grondwet vereis elke tien jaar 'n nasionale sensus, van 1790. Die huis is dus elke tien jaar, van 1792, herapporteer. Herbepaling veroorsaak dat bekleërs teen ander bekleërs loop. In vyf renne in 1992 het dit feitlik verseker dat vyf bekleërs sou wen en vyf sou verloor.
Meer gereeld, herapportionment voeg gebiede toe aan gevestigde distrikte wat hulle nooit voorheen verteenwoordig het nie. Hulle word gekies vir kiesers wat hulle nie van Adam ken nie. In daardie gebiede? soms 'n aansienlike gedeelte van die nuwe distrik? die posbekleër ontbreek die voordele van onbevoegdheid en is net nog 'n naam op die stemming. Kortliks, elke tien jaar wanneer huisdistrikte as gevolg van nasionale bevolkingsgroei toeneem, word gevestigde persone gedeeltelike bekleërs.
Dit dra weer meer en sterker uitdagers in die wedrenne. Die doel van gerrymandering, of dit deur Republikeine of Demokrate gedoen word, is om sitplekke sterker te maak vir die meer invloedryke bekleërs, wat diegene met die meeste senioriteit en klagtes beteken. So, langtermyn-bekleërs kry distrikte met hoër proporsies van kiesers in hul party. Dit maak hulle veiliger in die algemene verkiesing. Maar in die redistricting jaar alleen, maak dit hulle meer kwesbaar in partyprimaries.
Geskiedenis toon die besondere aard van hierdie jare. In elke dekade sedert 1932, is meer bekleërs in hul partypremies in redistricting jaar verslaan as by enige ander verkiesing. Soos voorheen genoem, was 1932 'n waterskeidingsjaar in die Amerikaanse politiek toe FDR in die kantoor geslinger het. 'N Algehele rekord van 42-bekleërs is renominasie geweier. Maar die patroon het in normale redistricting jare voortgeduur. In 1942 het 20-bekleërs in hul voorrang verloor. In 1952 het 9 verlore gegaan. In 1962 het 12 verlore gegaan. In 1972 was dit weer 12. In 1982 het 10 in primaries verloor.
Die aantal bekleërs wat in hul eie voorrang in 1992 verslaan is, was 19. Laag alhoewel dit volgens historiese standaarde is, sal dit waarskynlik die hoogste koers wees vir hierdie dekade.
Redistricting het 'n ander effek, wat ook van toepassing is in alle jare wat eindig in 'n "2". Dit veroorsaak dat sommige posbekleërs hul posisies beoordeel en besluit om af te tree of te hardloop vir ander kantore, eerder as om herverkiesing na die Huis te soek. Keuse-nederlaag is nie nou, en nooit die hoofoorsaak van omset in die Huis nie. Die primêre rede is vrywillig ophou.
Tot 1900 was daar slegs twee jaar waarin die vrywillige afsluitkoers onder 15 persent (1808 en 1870) was. Sedert 1902, was daar net een jaar waarin die vrywillige afsluitkoers hoër as 15 persent (1912) gestyg het. Die effek het die meeste uitgespreek in die 27-verkiesings wat in 1938 begin het. In albei vyf van dié is die vrywillige afsluitkoers minder as 10 persentasie. (Die uitsonderings is 1952 en 1972-78.). Hierdie een groot verandering, dalende vrywillige ophou, is die sleutel tot die buitengewoon lae omsetkoerse in die Huis in die 20e eeu.
So, hierdie kategorie haal dood en uitsettings, sowel as keuses wat nie uitloop nie. Die ander faktore is nie 'n belangrike deel van die statistiek nie, behalwe in 1988, toe sewe bekleërs gesterf het en sewe is verslaan. Tog het 26-beamptes gekies om nie weer te hardloop nie. Vrywillige afsluitings het in 1988 die hoofoorsaak van die omset van die huis gebly, alhoewel dit op sy alledaagse laagtepunt van 7.6 persentasie gedaal het.
Die konsentrasie van mag in die hande van die Speaker van die Huis, die meerderheidsleier, die meerderheidsweep en die voorsitters van die komitee, wat almal onder die mees senior lede van die meerderheidsparty (tans die Republikeine) is, het 'n tweede uitwerking. ? die bevordering van hoë karriere en lae omset. Die meeste spesiale belange in Washington, veral dié wat die meeste geld op kongres verkiesings opdoen en bestee, word georganiseer volgens die ekonomiese belange wat hulle verteenwoordig.
In 1992 was die tien grootste Politieke Aksiekomitees (PAC's) in totale dollars wat aan kandidate vir die Huis gegee is: Realtors, teen $ 2.95 miljoen; American Medical Assoc., $ 2.94; Teamsters, $ 2.44; Proefprokureurs, $ 2.37; Nat'l Onderwys Assoc. (onderwysersunie), $ 2.32; United Auto Workers, $ 2.23; AFSCME (openbare werknemersvereniging), $ 1.95; Nat'l Automobile Dealers, $ 1.78; Nat'l Rifle Assoc., $ 1.74; en die Briefdraers, $ 1.71 miljoen.
Met behulp van 'n grafiek van huiskomitees, sien mens die komitees wat hierdie PAC's noukeurig kyk na wetgewing ten gunste van hulle of vir die verstopping van wetgewing wat hulle kan benadeel. Die Realtors kyk na die bank en handel, die dokters aan alle komitees wat handel oor gesondheidsorg, die spanwerkers vir arbeid en handel. Die spanmaats wen die ma-vlag-en-appeltaart-toekenning vir hul PAC-naam. Dit noem nie "Teamsters" nie. Dit is die "Demokratiese, Republikeinse, Onafhanklike Kiesersonderwyskomitee".
Waar konsentreer hierdie spesiale belange hul geld, en hoekom? Hulle gee oorheersend aan gevestigde kongreslede wat op hul komitees van belang dien. Plus, hulle gee swaar aan die top leiers, Speaker, Meerderheid Leier, en Majority Whip.
Spesiale belange gee ook sterk aan "leierskap-PAC's" wat deur sulke amptenare georganiseer word. 'N Leierskap-PAC is 'n kontantlaaier wat deur 'n leier beheer word om veel meer geld te aanvaar as wat die persoon moontlik vir herverkiesing benodig. Die leier pak dan die geld uit en rangskik lede van sy party wat dit nodig het. Die ontvangers word dan lojale ondersteuners van wat die leier in die toekoms wil hê.
Kortom, PAC's weet watter kant hulle brood gebot is en hulle gee geld op daardie basis. PAC'e het 71.7-persentasie aan inbrekers in 1992 gegee (slegs 11.7 persent aan uitdagers). Hulle het ook nie die minderheidsleier en minderheidsweep verwaarloos nie.
Weereens is die logika van die spesiale belange duidelik. Die minderheidspartytjie kan die meerderheid ná die verkiesing kry en as hulle dit doen, sal hulle onderskeidelik Sneaker en Majority Whip wees.
PAC's verstaan ​​dat die meeste belangrike wetgewing vandag nie verloop sonder 'n mate van minderheidsondersteuning nie. Ondersteunende leiers van die minderheidsparty is goeie besigheid? nie so goed soos ondersteunende meerderheidsleiers nie? maar wel 'n versekeringspolis.
Dus, die oorweging van loopbaan in die Huis moet fokus op sy leierskap, afgesien van sy rang en lede van die lêer. Die komitee voorsitters besluit gewoonlik of 'n wetsontwerp op enige onderwerp die vloer bereik en so ja, wat is die belangrikste bepalings daarvan? en watter bepalings sal op die snykamervloer gelaat word. Die Speaker stel die lede van die reëlskomitee aan, en die komitee skryf die voorwaardes waaronder enige wetsontwerp die vloer bereik. Dikwels skryf dit 'n "geslote reël", wat beteken dat, behalwe gekose en gewysigde wysigings, geen veranderinge deur enigiemand op die vloer van die Huis aangebied kan word nie.
Bepalings soos die geslote reël word veral waardeer deur besondere belange wat weet hoe om die mure in Washington te bestuur, maar weet dat hul belange nie gewild by die mense is nie. 'N geslote reël beteken geen grandstanding freshman kongreslid kan 'n wysiging op die vloer wat sal gut-skiet die ooreenkoms wat hulle het versigtig uitgewerk.
Na die verkiesing van 1992 het lede van die Kongres geneig om hul politieke filosofieë redelik goed gevestig te hê teen die tyd dat hulle hardloop en sitplekke in die Huis wen. Die gemiddelde lid is eers verkies toe president George Bush in 1988 verkies is. In teenstelling hiermee is die gemiddelde Huisleier eerste verkies toe president Richard Nixon in 1968 se kantoor gekom het. Om dit in perspektief te stel, was die gemiddelde Huisleier in diens sedert die oorspronklike Woodstock Kuns en Musiekfees in New York, 'n kwart eeu gelede, plaasgevind het.
Dit is die leierskap en die senioriteitstelsel wat die oudste lede in die posisies van die grootste mag plaas, wat die grootste gevaar vir die werking van die Huis inhou. Die mate waartoe die leierskap, en dus die wetgewende uitset van die Huis, buite kontak met die Amerikaanse volk is, kom uit hoe lank gelede het enige van die leiers 'n werklik mededingende verkiesing gekonfronteer. Afwesige mededinging, die leiers hoef slegs betaallippediens te hê, nie noukeurig nie, na die standpunte van hul kiesers.
Selfs vandag, wanneer ontevredenheid met die Kongres op sy hoogte is en 'n anti-gevestigde koors ook hoog is, is dit volgens alle nasionale openbare meningspeilings nog steeds waar in November 2000 dat ongeveer 25 persent van alle bekleërs sonder groot party uitdagers sal hardloop. .
Die kritieke vraag egter? die tweejaarlikse misleiding waar die pers 'n belangrike rol speel? is die verskil tussen 'n naam op die stemming en 'n teenstander wat enige werklike kans op sukses het. Elke posbekleër wat 'n papieruitdager in 'n primêre of algemene verkiesing het, sal herhaaldelik kommentaar lewer dat "Smith 'n ernstige uitdager is. Hy / sy voer 'n goeie wedloop."
Die waarheid is, ervaar gevestigde bekleërs ken die verskil tussen 'n uitdager wat 'n werklike bedreiging verteenwoordig en diegene wat net op betekenislose stembriewe verbykom, goed ken. Alle bekleërs in sulke deurloop-verkiesings gebruik die Lou Holtz Bluff.
Alle ervare gevestigde persone ken 'n vuil klein waarheid? Die meeste Huisverkiesings is meer as ses maande tot 'n jaar voordat hulle gehou word. Ervare persone van die pers weet dieselfde ding, maar hulle durf dit nie aanmeld nie. Konflik verkoop koerante en kry mense om TV te kyk. En dit verkoop op sy beurt motors, bier en onderarm deodorant. As daar geen werklike konflik in kongreswedrenne is nie, sal vals konflik net so lank duur as wat die publiek nie betrap het nie. Dit is dapper kostes. Hulle kan bewys word.
Hierdie artikel is uitgeteken met toestemming.
Hoekom termyn limiete? Omdat hulle dit het
deur John C. Armor
John C. Armor is 'n prokureur wat spesialiseer in grondwetlike reg, 'n voormalige professor in politieke wetenskap, en 'n skrywer. Dit is sy vyfde boek. Hy studeer aan die Yale Universiteit en Maryland Law School. Sy betrokkenheid by politieke regsake het voortgeduur sedert sy eerste Amerikaanse Hooggeregshof in 1976 namens Eugene McCarthy, onafhanklike kandidaat vir president, gewen het. Hy was ook regsadviseur van John Anderson wat in 1980 gehardloop het. Hy het die navorsing begin wat gelei het tot hierdie boek in 1990, in die Ph.D. Program in Politieke Wetenskap aan die Amerikaanse Universiteit.