Die uitvinding van die kanon (1313) - Nuut - 2022
Die Kanon soos ons weet was dit 'n uitvinding wat in 1313 in Europa ontwikkel is Berthold Schwarz ('n Duitse monnik), drie eeue na die uitvinding van poeier deur die Chinese. Later sou 'n sekere Bonaparte die vermetelheid hê om die kanon as 'n mobiele ondersteuningsmag vir infanteriaanvalle uit te buit en dit een van sy middelpunte in sy verowering van Europa te maak.
Die uitvinding van die kanon
Die vroegste kanonne het poeierlading gebruik om klippe of metaalballe te skiet. Tot in die 19de eeu was dit gladde metaalbuise wat deur die strop (14 tot 15 eeu) gelaai is, en dan deur die mond, met die hand gerig! die terugslag is opgeneem deur die agterste beweging van die uitkykpunt. Moderne vate, gelaai deur die sitstuk (aan die agterkant van die loop), bestaan ​​uit 'n geweer gesmede staalbuis, dit wil sê met spiraalvormige groewe om die projektiel 'n draai-beweging te gee wat verbeter presisie en reikwydte. Die berg is toegerus met terugslagabsorpsie en terugkeer na skietposisie-meganismes. Hoogte- en verplasingstoestelle maak dit moontlik om handmatig of elektries, of soms volledig outomaties, te mik met die ligging en opsporing van teikens per radar.
Ammunisie bevat skulpe met 'n hoë plofstof, tenkskutte, rook-, lig- of seindoppe, skulpe wat chemiese middels bevat en kernkopdoppe. Kanonne kan ook projektiele afvuur wat propagandabrosjures dra of lewensreddende medisyne aan geïsoleerde troepe lewer. Ander ammunisie word gebruik om mynteppe of antipersone te laat val.
In die 18de eeu het die Franse ingenieur Gribeauval 'n volledige stelsel van mobiele en kragtige artillerie ontwikkel, geproduseer in gestandaardiseerde reekse (1765), wat grootliks bygedra het tot die oorwinnings van die Revolusie en die Ryk. Artillerie, 'koningin van gevegte', het toe 'n prominente plek in die leërs ingeneem. Dit word gebruik in batterye van verskeie gewere en is gebruik om vyandelike aanvalformasies te vernietig of om die verdediging van die vyand te ontwrig voordat hulle aanval.
Tot in die 19de eeu het die loop min verander, ondanks pogings om die wapen se omvang, presisie en vernietigende werking te verbeter. Die swart poeier beperk die verbeterings omdat dit die meganismes verstop. In 1884 het die Franse chemikus Paul Vieille rooklose poeier ontwikkel. Dit is die begin van 'n nuwe era in die geskiedenis van wapens en oorlogvoering: die dik rook wat die slagveld bedek het, het amper verdwyn. Daarbenewens verhoog die gebruik van plofstof gebaseer op pikriensuur by die laai van skulpe hul doeltreffendheid. Aan die einde van die 19de eeu het Franse artilleriste die 75 mm-veldgeweer ontwikkel, die eerste wat vinnig gevuur het, en die probleem van die terugslag tydens die ontploffing van die dryfmiddel met 'n hidropneumatiese rem opgelos.
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het verwoestende artillerievuur elke kant belet om te maneuver, wat loopgraafoorlog gedwing het. Die oplossing was die tenk, die eerste keer die aanvalsgeweer genoem (1917). Die Tweede Wêreldoorlog het weer begin beweeg met duisende tenks en personeeldraers. Die artillerie het egter 'n deurslaggewende rol gespeel, veral aan die Russiese front.