Die Christendom is 'n religie wat bely dat Jesus Christus die Seun van God is en verlossing verkondig aan die volgelinge van hierdie geloof, wat as Christene bekend staan. 'n Belangrike onderdeel van die verlossing is die idee van versoening wat deur Jesus Christus bewerk is tussen God en mens en dit illustreer een van die kern karaktereienskappe van God, naamlik sy genade. Christene glo dat die toestand van die wêreld duidelik wys dat daar 'n skeiding tussen God en sy skepping bestaan. Die skeiding is veroorsaak deur sonde, oftewel eie belang, onder mense en 'n verlies aan 'n oop verhouding met hulle Skepper. Christene glo dat God as Jesus na mense uitreik sodat die skeiding tussen Hom en die mense verwyder kan word.
Die kern geloof van Christene word aangetref in die bekende vers, Johannes 3:16 - "Want so lief het God die wêreld gehad, dat Hy sy eniggebore Seun gegee het, sodat elkeen wat in Hom glo, nie verlore mag gaan nie, maar die ewige lewe kan hê." Die belangrikste deel van die Christelike geloof is die van redding, wat ook verlossing of wedergeboorte genoem word. Hierdie redding is redding uit en vergifnis van sonde, en ook verlossing van hel. Die Bybel stel dit duidelik dat alle mense as sondaars gebore word, en dat hulle die straf vir hul sonde verdien. Dit is waarom Jesus Christus moes sterf, om die straf van sonde namens ons te neem. Christene glo daarom volgens die Bybel dat verlossing verkry word as God iemand se sonde vergewe en hom aanneem as Sy kind, wanneer die persoon in Christus glo om hom te red en sy sonde erken en bely.Die Christendom is tans die religie met die grootste aantal volgelinge.
Die brief aan die Kolossense is die 12de boek in die Nuwe Testament van die Bybel. Die brief kom gedeeltelik ooreen met dié aan die Efesiërs. Daar is ooreenkoms in die omstandighede waarin dit geskryf is, in gevangeskap en ook in die inhoud. Dit blyk dat dwaalleraars die gemeente verwar het. Volgens hulle dwaalleer word daar 'n belangrike funksie toegeken aan geestelike magte en die mens moet hulle oorwin deur wettiese godsdienstige reëls na te kom. Die brief beklemtoon dat hulle nie die mens se sondige drifte beheers nie. Verlossing word alleen deur die kruisdood van God se Seun verkry. Die gelowiges is lede van een liggaam, die kerk, waarvan Christus die hoof is, en hulle moet mekaar liefhê. Die liefde bind hulle saam tot volmaakte eenheid.
Volgens Paul Williams (1989) was die ontwikkeling van die Mahayana 'n stadige, geleidelike proses en het dit nie uit 'n skeuring ontstaan nie. Mahayana- en nie-Mahayana-monnike kon sonder onenigheid in dieselfde klooster bly, solank hulle dieselfde kloosterreëls gevolg het. Volgens Ninian Smart (1989) het die Mahayana ontstaan vanweë die spanning oor die vraag of 'n individu wat homself met behulp van dhyana inspan om tot verligting te kom, nie eintlik 'n selfsugtige daad verrig nie. Die probleem is opgelos met die idee van bodhisattvas, wat uit meelewing hul eie verlossing uitstel om ander te help verlos.
Die fees Mariahemelvaart (Latyn: Assumptio Beatae Mariae Virginis, "Opname van die salige Maagd Maria") herdenk volgens die leerstellinge van die Rooms-Katolieke Kerk, die Oosters-Ortodokse Kerk en die Oriëntale Ortodoksie die liggaamlike opname van die Maagd Maria in die hiernamaals aan die einde van haar lewe op aarde. In die kerke wat hierdie herdenking hou, is Mariahemelvaart 'n hooffees en word algemeen op 15 Augustus gevier. In baie lande word die fees ook as 'n heilige dag van verpligting in die Rooms-Katolieke Kerk gehou.
Op Mariahemelvaart word Maria se unieke verbintenis met Jesus se verlossing en deelname aan Jesus se opstanding as "eerste opgeloste mens" herdenk. Saam met Mariahemelvaart het Pous Sergius I die Mariafeeste Mariaboodskap, Marialigmis en Mariageboorte ingestel. Tientalle kerke is aan die leerstelling van Mariahemelvaart gewy.
Volgens die Rooms-Katolieke dogma is die Maagd Maria, nadat "die loop van haar aardse lewe voltooi is, haar liggaam en siel in heerlikheid in die hemel opgeneem". Hierdie leerstelling is op 1 November 1950 deur Pous Pius XII ex cathedra, dit wil sê deur middel van die pouslike onfeilbaarheid, in die apostoliese grondwet Munificentissimus Deus dogmaties gedefinieer. Terwyl die Rooms-Katolieke en die Oosters-Ortodokse Kerk aan die ontslaping van die Moeder van God glo, is die vraagstuk van Maria se liggaamlike dood dogmaties nie verder gespesifiseer nie. In Munificentissimus Deus (onderwerp 39) verwys Pous Pius XII as skriftuurlike ondersteuning na Beresjiet/Genesis (3,15) vir die dogma van die Maagd Maria se oorwinning oor beide die sonde en dood deur haar intieme verbintenis met "die nuwe Adam" (Jesus Christus), soos dit ook in 1 Korintiërs 15,54 weerspieël word: "En wanneer hierdie verganklike liggaam met die onverganklike beklee is, en hierdie sterflike liggaam met die onsterflike, dan sal die woord wat geskrywe staan, vervul word: "Die dood is vernietig, die oorwinning is behaal.""Die Nuwe Testament bevat nóg 'n eksplisiete verhaal oor die dood of onslaping nóg oor die opname van Maria in die Hemel, maar verskeie skrifgedeeltes beskryf volgens teologiese interpretasies die uiteindelike lot in hierdie en die wêreld ná die moeder van Jesus se afsterwe.
Die doel van Ortodokse Christene van hul doop af is om deur hul hele lewe nader aan God te groei. Dié proses word "teose" of "vergoddeliking" genoem en is 'n spirituele pelgrimstog waarin elke mens daarna streef om deur Jesus Christus heiliger en meer "soos Christus" te word.Die Bybelse teks wat deur die Ortodokse Kerk gebruik word, sluit in die Septuagint (die antieke Griekse vertaling van die Hebreeuse Bybel) en die Nuwe Testament. Dit sluit in die deuterokanonieke boeke (boeke van die Ou Testament wat nie deel is van die Hebreeuse Bybel nie) wat gewoonlik deur die Protestante verwerp word en 'n klein aantal ander boeke wat nie deel is van die Westerse kanonieke boeke nie. Ortodokse Christene gebruik die woord "Anagignoskomena" ('n Griekse woord wat "leesbaar" of "leeswaardig" beteken) vir die tien boeke wat hulle aanvaar maar nie deel is van die Protestantse Ou Testament van 39 boeke nie. Hulle word beskou as eerbiedwaardig, maar nie op dieselfde vlak as die Hebreeuse kanonieke boeke nie.Ortodokse Christene glo die Skrif is deur die Heilige Gees aan die menslike skrywers daarvan geopenbaar. Die Skrif is egter nie die bron van die kerk se tradisies nie, maar eerder die teenoorgestelde: Die Bybelse teks het uit die kerktradisies ontstaan.
Die Afrikaanse woord verligting is die Westerse vertaling van die Boeddhistiese term bodhi, "ontwaking". Die Westerse konnotasie is van 'n skielike insig in 'n bosintuiglike waarheid.
Die woord word ook gebruik om ander Boeddhistiese terme en konsepte te vertaal wat dui op insig (soos prajna, kensho en satori), kennis (vidhya), die "uitwerping" (nirwana) van ontstigtende emosies en begeertes, die gevolglike vryheid of verlossing en die bereiking van boeddhaskap, soos versinnebeeld deur Siddhartha Gautama.
In die Westerse wêreld het die konsep van (geestelike) verligting 'n romantiese betekenis aangeneem. Dit het sinoniem geword met selfbesef en die ware self.
Baie Boeddhistiese onderwysers hou dié waarhede voor as die essensie van Boeddhistiese leringe, maar hul belangrikheid het mettertyd ontwikkel en ander, ouer leringe vervang oor prajna (wysheid) of bevrydende insig.