Gedig: SlaapArgieffoto (Foto: dagon/Pixabay) DF Malherbe (1881 – 1969) Wat is die slaap ŉ wondersoete ding! Sag op haar bloue oë daal die vaak soos maneskyn diep waterkuile raak om daar te droom in silwer skemering. Vir laas beef oor haar lippe ŉ fluistering: “Nag, Pappie.” Ek merk hoe langsaam hy genaak, wat drome soet tot werklikhede maak: in vaderarms rus my lieweling. Sluit so my oë, God, wanneer vir my u Engel wenk ter laaste, lange rus en ek van wilde woeling hier moet skei; dat my dan stille drome huis toe sus en sterke Hand deur duisternisse lei. Sluit so my oë, God, as ek gaan rus.