Buiten die tegniese inhoud, is 'n poging nodig om die kennis te verander vir vaardighede - verhoudings, organisatories, motiverend, ens. - en vaardighede. Sedert die middel van die 16de eeu het ‘n nuwe siening oor die vervulling Bybelse profesieë posgevat, nl. postmillennialisme. Hieraan weet ons dat ons in Hom is” (2:5). ’n Christen ken reeds God se reddende liefde, maar hierdie liefde word volmaak in hom wanneer hy God ten volle ken en ook sy gebooie bewaar. Hierdie name is reeds in die derde eeu v.C. in die Septuagint gebruik, wat n Griekse vertaling van die Ou Testament is. Maar nou is ek al byna agt jaar terug in Suid-Afrika en ek bly steeds tjoepstil oor sekere situasies wat heftige innerlike konflik tot gevolg het. [En ek vermoed verskeie ander wit Afrikaanse (en Engelse) digters doen dieselfde.] Die implikasie van hierdie reeks gebeure wat moet afspeel alvorens ’n teks deel van ’n kanon word, is dat resensering deur die dag- en/of weekbladpers ’n eerste hekkie voorstel (met die resensent as hekwagter) wat die teks moet “oorkom” ten einde die verdere institusionele prosesse in die rigting van kanonisering te kan meemaak. Indien daar slegs een besluitnemer is wat tekste vir resensering (en resensente) kies, is die kans kleiner dat ’n bepaalde teks – veral dalk van ’n minder bekende skrywer of digter – hoegenaamd in aanmerking sal kom vir resensering. Indien nie, is die arme teks gestuit in sy poging om deel van die kanon te word.