Mussolini kom aan die bewind - Geskiedenis Podcasts - 2022
In Oktober het tienduisende fascistiese ondersteuners van Mussolini na Rome opgeruk en mag gevra. Die regering van premier Facta het die implementering van krygswet versoek, maar koning Emmanuel het geweier om die bevel te onderteken, wat tot die bedanking van Facta gelei het. Emmanuel het Mussolini tot premier aangestel en hom diktatoriale magte gegee in 'n poging om die orde te herstel.
Benito Mussolini is in Dovia di Predappio gebore. Hy het na Switserland weggehardloop om militêre diens te vermy. In Switserland het hy aktief geword in die Italiaanse Sosialistiese Party. Toe Italië amnestie aan woestyne bied, keer Mussolini daar terug in 1904 en dien twee jaar in die weermag, wat 'n voorwaarde van vergifnis was. Hy was aktief in die sosialistiese party en het protesoptogte teen die Italiaanse oorlog in Libië gereël. Hy was 'n aktiewe joernalis en word die redakteur van die Socialist Party Newspaper Avanti, wie se lesers vinnig onder sy leiding groei.
Toe die Eerste Wêreldoorlog uitbreek, ondersteun Mussolini die oorlog. Dit het hom in konflik gebring met baie lede van die party wat die oorlog gekant was. Hy is spoedig uit die party geskors.
Hy het 'n nuwe koerant begin met die naam Il Popolo d'Italia wat die Italiaanse ingryping in die oorlog aktief ondersteun het. Hy het die sosialisme laat vaar, maar het begin om die sekere elite -samelewing te bepleit. Hy het as vrywilliger vir die weermag gewerk en aan gevegte deelgeneem waar hy beseer is. Nadat hy die weermag verlaat het, word hy 'n aktiewe voorstander van 'n Italiaanse vorm van fascisme wat die heerskappy van die elite kombineer met 'n buitelandse beleid wat belangrike ruimte vir Italië bepleit.
Sy ideologie het ondersteuners gelok. Mussolini het hulle op 'n Maart in Rome gelei. Gedurende die nag tussen 27 en 28 Oktober het 30 000 swarthemp -ondersteuners van Mussolini in Rome opgeruk en geëis dat hy as premier aangewys word. Toe premier Luigi Facta bedank, het koning Victor Emmanuel III Mussolini op 3 Oktober 1922 aangestel
Nasionale Fascistiese Party
Die Nasionale Fascistiese Party (Italiaans: Partito Nazionale Fascista, PNF) was 'n Italiaanse politieke party, gestig deur Benito Mussolini as die politieke uitdrukking van die Italiaanse fascisme en as 'n herorganisasie van die vorige Italiaanse Fases of Combat. Die party regeer die Koninkryk van Italië vanaf 1922 toe Fasciste die mag oorgeneem het met die Maart op Rome tot die val van die Fascistiese regime in 1943, toe Mussolini deur die Groot Raad van Fascisme afgesit is. Dit is opgevolg in die gebiede onder die beheer van die Italiaanse Sosiale Republiek, deur die Republikeinse Fascistiese Party, wat uiteindelik ontbind is aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog.
Die Nasionale Fascistiese Party was gewortel in Italiaanse nasionalisme en die begeerte om Italiaanse gebiede te herstel en uit te brei, wat Italiaanse fasciste nodig geag het vir 'n nasie om sy meerderwaardigheid en sterkte te beweer en om te vermy dat hulle in die steek gelaat het.  Italiaanse fasciste beweer dat die moderne Italië die erfgenaam van antieke Rome en sy nalatenskap was en histories die skepping van 'n Italiaanse ryk ondersteun het spazio vitale ("leefruimte") vir kolonisering deur Italiaanse setlaars en om beheer oor die Middellandse See te vestig. 
Fasciste het 'n korporatistiese ekonomiese stelsel bevorder, waardeur werkgewer- en werknemersindikate in verenigings verbind word om gesamentlik die ekonomiese produsente van die land te verteenwoordig en saam met die staat saam te werk om 'n nasionale ekonomiese beleid op te stel.  Hierdie ekonomiese stelsel was bedoel om klaskonflik op te los deur middel van samewerking tussen die klasse. 
Die Italiaanse fascisme was gekant teen liberalisme, maar het nie gesoek na 'n reaksionêre herstel van die voor-Franse Revolusionêre wêreld nie, wat volgens hom gebrekkig was, en nie in ooreenstemming was met 'n toekomsgerigte beleid nie.  Dit was gekant teen die marxistiese sosialisme vanweë die tipiese teenkanting daarvan teen nasionalisme , maar was ook gekant teen die reaksionêre konserwatisme wat deur Joseph de Maistre ontwikkel is.  Dit was van mening dat die sukses van die Italiaanse nasionalisme respek vir tradisie en 'n duidelike gevoel van 'n gedeelde verlede onder die Italiaanse volk vereis, asook 'n verbintenis tot 'n gemoderniseerde Italië, sowel as 'n vaste oortuiging dat Italië bestem was om die hegemoniese mag te word in Europa. 
Die National Fascist Party is saam met sy opvolger, die Republikeinse Fascistiese Party, die enigste partye wie se hervorming deur die Grondwet van Italië verbied is: "Dit is verbied om die ontbinde fascistiese party onder enige vorm te herorganiseer."
Benito Mussolini verklaar homself as diktator van Italië
Net soos Adolf Hitler, het die Italiaanse fascistiese leier Benito Mussolini nie oornag die diktator van 'n totalitêre regime geword nie. Vir 'n paar jaar het hy en sy bondgenote min of meer binne die perke van die Italiaanse grondwet gewerk om die mag op te bou en demokratiese instellings uit te roei totdat die oomblik aangebreek het dat hulle heeltemal weggedoen moes word. Daar word algemeen ooreengekom dat die oomblik in die toespraak gekom het wat Mussolini op 3 Januarie 1925 aan die Italiaanse parlement gehou het, waarin hy sy reg tot oppermag beweer het en effektief die diktator van Italië geword het.
Mussolini was 'n skoolonderwyser en 'n toegewyde sosialis, maar na die Eerste Wêreldoorlog het hy 'n leier van die ontluikende Fascistiese beweging geword. Soos in baie ander dele van Europa, was Italië vol sosiale onrus ná die oorlog, met paramilitêre groepe en straatbendes wat gereeld bots oor hul mededingende visioene vir die nuwe politieke bestel. 'N Nabye vertroueling van Mussolini het 'n Fascistiese paramilitêre groep gevorm, bekend as die Swartshirts of squadristi, terwyl Mussolini die politieke party gelei het, en hulle gevind het dat die regering se vrees vir 'n kommunistiese rewolusie hulle toelaat om sonder staatsinmenging op te tree. Teen 1921 is Mussolini verkies tot die parlement as die leier van die groeiende National Fascist Party.
Kort na die verkiesing in Mussolini en Aposs, marsjeer gewapende swart hemde na Rome en eis dat die koning Mussolini as premier moet installeer. In 'n besluit wat die gang van die Italiaanse en Europese geskiedenis heeltemal verander het, ignoreer koning Victor Emmanuel III premier Luigi Facta en pleit dat hy krygswet verklaar, wat daartoe lei dat Facta & aposs bedank en Emmanuel & aposs uitnodiging aan Mussolini om 'n nuwe regering te vorm. Die fasciste en hul gematigde bondgenote is van plan om Italië te ontmantel en demokratiese instellings te besit. Hy is 'n jaar lank tot diktator uitgeroep en het sy party en sy paramilitêre vleuel toenemend saamgesmelt met die staat en die amptelike weermag. Hy het ook 'n program van privatisering en anti-vakbondwetgewing onderneem om nyweraars en aristokrate te verseker dat fascisme hulle teen sosialisme sou beskerm.
Ondanks hierdie hervormings het baie fasciste gevoel dat Mussolini te stadig beweeg. In 1924 het sluipmoordenaars met bande met Mussolini die sosialistiese leier Giacomo Matteotti vermoor, wat die meeste parlementêre opposisie gelei het om Mussolini te boikot en die wetgewer te verwoes. Die fasciste het gevoel dat hul oomblik aangebreek het. Op 31 Desember stel hulle 'n ultimatum aan Mussolini. Drie dae later het hy die res van die parlement toegespreek en gesê: "En ek alleen neem die politieke, morele en historiese verantwoordelikheid vir alles wat gebeur het," en verwys skuins na die moord op Matteotti. Deur dit te doen, het Mussolini die aanklaers en die res van Italië gewaag en demokratiese instellings, sowel as die koning, om sy gesag te betwis. Nie een het gedoen nie. Vanaf 1925 kon Mussolini dus openlik as 'n diktator funksioneer en homself styl Il Duce en die staat en die Fascistiese Party versmelt. Twee dekades van onderdrukking en brutaliteit het gevolg, met 'n hoogtepunt in Mussolini en 'n alliansie met Nazi -Duitsland en die Tweede Wêreldoorlog.
Hoe Mussolini krag gekry het (en Italië vernietig het)
'N Bekommerde koning Victor Emmanuel bevraagteken die betroubaarheid van Benito Mussolini aan die vooraand van die Fascistiese optog oor Rome.
Op 23 Maart 1919, maar vier maande na die wapenstilstand wat die Groot Oorlog beëindig het, het 100 jong strydlustiges, oud-veterane van die Italiaanse weermag, voormalige sosialistiese politici en koerante mekaar ontmoet in Piazza San Sepolchro in die industriële Noord-Italië om 'n nuwe politieke partytjie. Teen die herfs van 1922 het die fasciste meer as 300 000 lede getel.
Ontevrede oor die territoriale winste wat verkry is uit die deelname van Liberaal Italië aan die oorlog aan die geallieerde kant gedurende 1915-1918, het hierdie woedende jong mans, getipeer deur die 39-jarige Benito Mussolini, die Fasci di Combattimento gevorm, wat hul leier [Il Duce] self gedefinieer as "The Bundles of Battle". Hy verwys na die antieke Romeinse keiserlike simbool van 'n byl omring deur stange wat aan mekaar vasgebind is, as hul vorige en huidige simbool van gesag en mag.
Mussolini het in die Eerste Wêreldoorlog gedien as 'n gevegsgewonde Bersaglieri, lid van een van die mees elite formasies in Italië. Ander lede van die nuwe Fascistiese Party sluit in die Alpini, bergtroepe, en ook die meer bekende Arditi -aanrandingsoldate, wat die beroemde Duitse stormtroepe van 1918 naboots.
Die Italiaanse weergawes van hierdie skoktroepe was egter veel meer kleurvol as hul Duitse neefs, wat na bewering gewapend was met dolk in hul gebalde tande en granate in albei hande op die hakke van artilleriebakke, om die niksvermoedende Austro te neem -Hongaarse vyand deur 'n totale verrassing. Meer as die helfte van die lede van die Arditi was taai boerseuns, terwyl die betekenis van die woord Ardito ''n vermetel man' was.
Hulle is in Junie 1917 as spesiale magte gevorm, maar het eerder op veldtog begin as om te marsjeer, en een van hul bevelvoerders het gesê: 'U is die eerste, die beste ... die toekomstige eienaars van Italië ... die nuwe Italiaanse generasie, vreesloos en briljant. U berei die groot toekoms van Italië voor! Die glimlag van die pragtige Italiaanse vrou is u beloning! "
Dit was 'n redelike onstuimige ding vir die jong soldate van daardie era. Die Arditi het die vreesaanjaende skedel en gekruisde bene op hul pette gedra, met styf gewapende Romeinse groete met onbedekte dolk gesing en gesing: 'Aan ons!' Nie net het Mussolini, toe die redakteur van die vurige koerant nie Il Popolo d'Italia (The People of Italy), neem al hierdie martial traps aan vir sy nuwe fasciste, maar 25 Arditi -soldate het sy kantore in Milaan bewaak, en vier keer het hulle dié van die mededingende sosialistiese koerant afgebrand Avanti! (Vooraf!).
Uit vrees vir hierdie soldate, het die tradisionele, liberale Italië die Arditi in Desember 1918, binne 'n maand na die einde van die oorlog, ontbind, maar Mussolini het hulle onmiddellik herorganiseer in Fascistiese groepe, met groepe mans wat swart hemde en broeke en rooi kappies gedra het, wat hul politieke teenstanders in die hele Italië met fisieke geweld geterroriseer het.
Die wraak op Italië se "verminkte oorwinning"
Hulle deel die angs van wat digter, oorlogsvlieënier en politieke aktivis Gabriele D'Annunzio beskryf het as die 'verminkte oorwinning' van Liberaal in die Eerste Wêreldoorlog wat dit die vrugte van die oorwinning ontken het. Een hiervan was die Adriatiese hawe -stad Fiume in die nuwe deelstaat Joego -Slawië, wat volgens alle Italianers tereg die buit van die oorwinnende Italië moes word.
Op 12 September 1919 het D'Annunzio 'n klein leër van voormalige Arditi gelei in 'n vinnige besetting van Fiume in teenstelling met die Italiaanse regering van koning Victor Emmanuel III, wat op die troon was sedert die moord op sy vader in 1900.
In die geheim was beide die koning en die gewone Italiaanse leër die besetting bevoordeel, maar dit het hulle ook in direkte konfrontasie geplaas met hul mede -geallieerde oorwinnaars van die Eerste Wêreldoorlog - Frankryk, Groot -Brittanje en die Verenigde State. 'Waar 'n Arditi is', spog die besetters, 'is daar 'n vlag. Geen vyand sal verbygaan nie. Die Arditi is die ware voorhoede van die land, "het hulle verkondig.
Dit was nietemin noodsaaklik dat die koning, wat 5 voet hoog was, minagtend as 'Klein swaard' die bynaam gekry het, sy gesag herbevestig, want onder die geledere van die Arditi en die ander fasciste was baie republikeine wat niks wou hê nie beter as om te sien hoe die verouderde, 900 jaar oue regerende Huis van Savoye eenkant toe gevee word, soos dit uiteindelik deur 'n gewilde stemming ná die Tweede Wêreldoorlog was. Die vurigste ondersteuners van die koning was die royalistiese offisiere van die Italiaanse leër, maar selfs baie hiervan het fascistiese simpatie gehad.
Benito Mussolini: Van sosialisties tot fascisties
Aanvanklik was die voormalige Sosialistiese Mussolini een van hierdie vurige republikeine en beweer: 'Die koning is niks anders as 'n nuttelose burger nie', en in 1912 het hy selfs die anti-nasionalistiese afkondiging gemaak: 'Die Italiaanse vlag is slegs geskik vir 'n mishoop! " Hy was ook gekant teen die imperialistiese aggressieoorlog van Libië in Libië teen die Turke in 1911, wat die eerste gebruik van vliegtuie in moderne oorlogvoering was.
Wat veroorsaak het dat Mussolini se politiek van links na hard regs afwyk, was die koms van die Eerste Wêreldoorlog in 1914, toe Italië hom nie by sy eerste stel bondgenote, die sentrale moondhede van Duitsland en Oostenryk-Hongarye, aangesluit het nie en eerder neutraliteit gekies het.
Dit was ook die standpunt van die sosialistiese Mussolini, wat toe redakteur was van Avanti! Sy latere kritici het beweer dat dit Franse goud is wat in omkoopgeld ontvang is, wat Mussolini in 1915 laat uitkom het vir Italiaanse ingryping in die oorlog aan die Geallieerde kant. Woedend het die sosialiste Mussolini uit hul party verdryf, en korporaal Bersaglieri Mussolini is aan die voorkant gewond toe 'n mortier ontplof het. Hy is veral twee keer deur die koning in die hospitaal besoek en was 'n politieke beroemdheid onder beide aangewese mans en hul offisiere. Hy het dus op die nasionale toneel aangekom as 'n oorlogsveteraan.
Lesse uit die Fiume -beroep
Gedurende D'Annunzio se Fiume -besetting het hy en die Duce, wat alle fasciste om sy persoon verenig het onder die betowering van sy vurige redevoering en ontstoke koerantredaksies, verskeie kere die moontlikheid bespreek van 'n gesamentlike optog na Rome om die politieke mag te gryp deur eenvoudig die kapitaal met geweld en skop die jarelange kabinet van die Liberale Party uit. Die belangrikste vraag was: Wat sou die koning, die weermag en die Carabinieri (militêre polisie) doen?
Mussolini het ook ander ernstige kommer gehad. Eerstens was hy bang dat D'Annunzio sonder hom sou marsjeer en hom sodoende 'n tweede keer op die verhoog sou kry, soos hy vroeër in Fiume gedoen het. Hy was ook bekommerd dat sy jonger Fascistiese luitenant, die rooikop "Iron Beard" Italo Balbo, waarskynlik self sou verhuis.
Toe kom die donderklap van Bloody Christmas Eve, 24 Desember 1920, toe die koning die Italiaanse weermag en vloot beveel om die Arditi -magte in Fiume te verpletter. Teen 5 Januarie 1921 was die besetting van D'Annúzio verby. Hierdie ramp was die einde van die Arditi se steun aan die kleurvolle digtersoldaat en die massiewe begin van hul ware swaai na Mussolini en sy fasciste.
Mussolini, 'n stil, deurdagte, skrander politieke beplanner sowel as 'n revolusionêr, het verskeie gevolgtrekkings uit die Fiume -debakel getrek: Die polisie sou Fascistiese afvallighede dikwels miskyk ten gunste van die aanval op hul tradisionele linkse vyande, die sosialiste. Die polisie sou ook op teenstanders van die monargie vuur. Belangriker nog, het die Duce opgemerk, so ook die weermag. Daarom het hy besef dat hy die koning, die polisie en die gewapende magte moes oorwin deur 'n slim mengsel van publieke blaser en agter die skerms, outydse politieke maneuvering om 'n aangestelde of uitverkiesingsfunksie met regsmiddele te bereik.
"Na Rome! Na Rome! "
In die nasionale verkiesing van Mei 1921 is die Duce self verkies tot die Kamer van Afgevaardigdes in Rome om een ​​van 35 setels van die Fascistiese Party te beklee. Alhoewel hy selde die vergaderings bygewoon het omdat hy die kamer in minagting gehou het, het adjunk Mussolini nogtans die gepaardgaande gratis treinkaartjie op die spoorwegstelsel waardeer, wat hy later hervorm het en ook dat hy wettig immuun was vir vervolging terwyl hy in die amp was.
In 1921 verskyn sy party in die middel van die lys van afgevaardigdes. Voor die fasciste was 159 liberale demokrate, 146 sosialiste en 104 gewilde partylede, terwyl 26 agrariërs, 11 kommuniste, 10 republikeine en 12 lede van Duits-Italiaanse en Slawies-Italiaanse splintergroepe agter hulle was. Dit is duidelik dat die Duitse Fascistiese Party in die vierde plek in die koalisiekabinet met ander parlementêre partye en hul leiers moet ingaan om as premier te dien-die eerste doel van Mussolini.
Maar Mussolini het ook voor 'n unieke probleem te staan ​​gekom. Sy party was die enigste een wat georganiseerde en soms selfs gewapende groepe gewelddadige avonturiers wat toegewy was aan moord en chaos oor die land heen georganiseer het om die mag oor te neem. Sy grootste vrees, weereens, was dat sy planne vir geleidelike sukses ingehaal sou word deur beide die aktiwiteite van hierdie groepe en ander geleenthede en dat hy gedwing sou word om Rome in te neem. Dit is presies wat gebeur het.
Later het hy gesê dat sy basiese besluit om 'n Fascistiese "Maart oor Rome" te loods, op 12 Oktober 1922 alleen deur hom geneem is na 'n stormagtige byeenkoms op Cremona op 24 September, waarop sy massale ondersteuners gesing het: "Na Rome! Na Rome! " Hy het dit op 16 Oktober tydens 'n partytop van die Milan Fascios aan sy ondergeskiktes bekend gemaak, en hy het 'n vyfdelige plan opgestel om die optog by die 21ste in Florence uit te voer.
Die Italiaanse term fascismo is afgelei van fascio, wat 'bondel stokke' beteken, uiteindelik van die Latynse woord fasesse.  Dit was die naam wat gegee word aan politieke organisasies in Italië, bekend as fasci, groepe soortgelyk aan gildes of sindikate. Volgens die Italiaanse fascistiese diktator Benito Mussolini se eie weergawe, is die Fasces of Revolutionary Action in 1915 in Italië gestig.  In 1919 het Mussolini die Italiaanse Fasces of Combat in Milaan gestig, wat twee jaar later die Nasionale Fascistiese Party geword het. Die fasciste het die term met die ou Romeinse fasces of fascio littorio  - 'n bondel stokke wat om 'n byl vasgemaak is,  'n antieke Romeinse simbool van die gesag van die burgerlike landdros  wat deur sy liktore gedra word, wat op sy bevel vir lyfstraf en doodstraf gebruik kan word.  
Die simboliek van die fasces dui op krag deur eenheid: 'n enkele staaf word maklik gebreek, terwyl die bondel moeilik is om te breek.  Soortgelyke simbole is ontwikkel deur verskillende fascistiese bewegings: die Falange -simbool is byvoorbeeld vyf pyle wat deur 'n juk saamgevoeg is. 
Historici, politieke wetenskaplikes en ander geleerdes het lank gedebatteer oor die presiese aard van fascisme.  Inderdaad, historikus Ian Kershaw het eenkeer geskryf dat 'probeer om' fascisme 'te definieer, is soos om jellie aan die muur te spyker'.  Elke verskillende groep wat as fascisties beskryf word, het ten minste 'n paar unieke elemente, en baie definisies van fascisme is gekritiseer as óf te breed óf te eng.  
Volgens baie geleerdes het fascisme - veral eenmaal aan bewind - histories die kommunisme, konserwatisme en parlementêre liberalisme aangeval, en het dit veral steun van die uiterste regs gelok. 
Een algemene definisie van die term, wat gereeld deur betroubare bronne as 'n standaarddefinisie aangehaal word, is die van historikus Stanley G. Payne.  Hy fokus op drie konsepte:
die "fascistiese ontkennings": anti-liberalisme, anti-kommunisme en anti-konserwatisme
"fascistiese doelwitte": die skepping van 'n nasionalistiese diktatorskap om die ekonomiese struktuur te reguleer en om sosiale verhoudings binne 'n moderne, selfbepaalde kultuur te omskep, en die uitbreiding van die nasie in 'n ryk en
'fascistiese styl': 'n politieke estetika van romantiese simboliek, massamobilisering, 'n positiewe beskouing van geweld en die bevordering van manlikheid, jeug en charismatiese outoritêre leierskap.    
Professor Jason Stanley, in sy boek Hoe fascisme werk: die politiek van ons en hulle, het opgemerk dat "Die leier stel voor dat slegs hy dit kan oplos, en al sy politieke teenstanders is vyande of verraaiers." Stanley sê dat onlangse wêreldgebeure vanaf 2020 [update], insluitend die pandemie en die protesaksies, sy kommer gestaaf het oor hoe fascistiese retoriek in politiek en beleid oor die hele wêreld verskyn. 
Die historikus John Lukacs voer aan dat daar nie iets soos generiese fascisme bestaan ​​nie. Hy beweer dat Nazisme en kommunisme in wese manifestasies van populisme is en dat state soos Nazi -Duitsland en Fascistiese Italië meer anders is as soortgelyk. 
Roger Griffin beskryf fascisme as ''n genus van politieke ideologie waarvan die mitiese kern in sy verskillende permutasies 'n palingenetiese vorm van populistiese ultranasionalisme' is.  Griffin beskryf die ideologie as drie kernkomponente: "(i) die wedergeboorte-mite, (ii) populistiese ultra-nasionalisme en (iii) die mite van dekadensie".  Volgens Griffin is fascisme '' 'n werklik revolusionêre, trans-klas vorm van anti-liberale, en in die laaste analise, anti-konserwatiewe nasionalisme 'gebou op 'n komplekse reeks teoretiese en kulturele invloede. Hy onderskei 'n tussenoorlogse tydperk waarin dit manifesteer in 'n elite-geleide, maar populistiese 'gewapende party'-politiek wat sosialisme en liberalisme teenstaan ​​en radikale politiek belowe om die nasie van dekadensie te red.  In Teen die fascistiese kruip, Skryf Alexander Reid Ross aangaande Griffin se siening:
Na die Koue Oorlog en verskuiwings in fascistiese organiseringstegnieke, het 'n aantal geleerdes beweeg na die minimalistiese 'nuwe konsensus' wat deur Roger Griffin verfyn is: 'die mitiese kern' van fascisme is ''n populistiese vorm van palingenetiese ultranationalisme. Dit beteken dat fascisme 'n ideologie is wat gebruik maak van ou, antieke en selfs geheimsinnige mites van rasse-, kulturele, etniese en nasionale oorsprong om 'n plan vir die 'nuwe mens' te ontwikkel. 
Griffin self het inderdaad hierdie 'mitiese' of 'uitskakelbare' kern van fascisme ondersoek met sy konsep van post-fascisme om die voortsetting van Nazisme in die moderne era te ondersoek.  Boonop het ander historici hierdie minimalistiese kern toegepas om te ondersoek protofascisties bewegings. 
Cas Mudde en Cristóbal Rovira Kaltwasser voer aan dat hoewel fascisme "met populisme geflirt het" in 'n poging om massa -steun te genereer, dit beter as 'n elitistiese ideologie beskou word. Hulle noem veral die verheffing van die Leier, die ras en die staat, eerder as die mense. Hulle beskou populisme as 'n 'dungesentreerde ideologie' met 'n 'beperkte morfologie' wat noodwendig geheg word aan 'dikgesentreerde' ideologieë soos fascisme, liberalisme of sosialisme. Populisme kan dus gevind word as 'n aspek van baie spesifieke ideologieë, sonder dat dit noodwendig 'n bepalende kenmerk van daardie ideologieë is. Hulle verwys na die kombinasie van populisme, outoritarisme en ultranationalisme as ''n huwelik van gemak'. 
[Fascisme is] 'n vorm van politieke gedrag wat gekenmerk word deur obsessiewe beheptheid met agteruitgang van die gemeenskap, vernedering of slagoffers en deur kompenserende kultusse van eenheid, energie en suiwerheid, waarin 'n massa-gebaseerde party van toegewyde nasionalistiese militante werk in 'n ongemaklike, maar effektiewe samewerking met tradisionele elite, laat demokratiese vryhede af en streef met verlossende geweld en sonder etiese of wetlike beperkings doelwitte van interne reiniging en eksterne uitbreiding. 
Roger Eatwell definieer fascisme as ''n ideologie wat daarna streef om sosiale wedergeboorte te bewerkstellig op grond van 'n holisties-nasionale radikale Derde Weg', , terwyl Walter Laqueur die kernbeginsels van fascisme beskou as 'vanselfsprekend: nasionalisme Sosiale Darwinisme rassisme, die behoefte vir leierskap, 'n nuwe aristokrasie en gehoorsaamheid en die ontkenning van die ideale van die Verligting en die Franse Revolusie. " 
Rassisme was 'n belangrike kenmerk van die Duitse fascisme, waarvoor die Holocaust 'n hoë prioriteit was. Volgens die historiografie van volksmoord, "In die hantering van die Holocaust, is dit die konsensus van historici dat Nazi -Duitsland Jode as 'n ras geteiken het, nie as 'n godsdienstige groep nie."  Umberto Eco,  Kevin Passmore,  John Weiss,  Ian Adams,  en Moyra Grant  beklemtoon rassisme as 'n kenmerkende komponent van die Duitse fascisme. Geskiedskrywer Robert Soucy verklaar dat "Hitler die ideale Duitse samelewing as 'n Volksgemeinschaft, 'n ras -verenigde en hiërargies georganiseerde liggaam waarin die belange van individue streng ondergeskik sou wees aan die van die nasie, of Volk. " Fascistiese filosofieë wissel volgens toepassing, maar bly onderskei deur een teoretiese gemeenskaplikheid: almal val tradisioneel in die verregse sektor van enige politieke spektrum, gekataliseer deur geteisterde klasidentiteite bo konvensionele sosiale ongelykhede. 
Posisie in die politieke spektrum
Die meeste geleerdes plaas fascisme heel regs van die politieke spektrum.   Sodanige geleerdheid fokus op sy sosiale konserwatisme en sy outoritêre middele om egalitarisme teen te werk.   Roderick Stackelberg plaas fascisme - insluitend Nazisme, wat volgens hom '' 'n radikale variant van fascisme '' is - op die politieke reg deur te verduidelik: 'Hoe meer 'n persoon absolute gelykheid tussen alle mense as 'n wenslike toestand beskou, hoe verder links hy of sy op die ideologiese spektrum sal wees. Hoe meer 'n persoon ongelykheid as onvermydelik of selfs wenslik beskou, hoe verder regs sal hy of sy wees ". 
Die oorsprong van fascisme is egter kompleks en bevat baie skynbaar teenstrydige standpunte, wat uiteindelik gesentreer is rondom 'n mite van nasionale wedergeboorte uit dekadensie.  Fascisme is tydens die Eerste Wêreldoorlog gestig deur Italiaanse nasionale sindikaliste wat beide linkse organisatoriese taktiek en regse politieke sienings aangewend het. 
Die Italiaanse fascisme trek in die vroeë 1920's na regs.   'n Belangrike element van die fascistiese ideologie wat as verregs beskou word, is die verklaarde doelwit om die reg van 'n sogenaamd meerderwaardige volk om te oorheers te bevorder, terwyl die samelewing van sogenaamd minderwaardige elemente gesuiwer word. 
In die 1920's beskryf die Italiaanse fasciste hul ideologie as regs in die politieke program Die leer van die fascisme, met die opmerking: "Ons is vry om te glo dat dit die eeu van gesag is, 'n eeu wat na 'regs', 'n fascistiese eeu neig '.   Mussolini verklaar dat die fascisme se standpunt oor die politieke spektrum nie 'n ernstige saak vir fasciste was nie: "Fascisme, wat regs sit, kon ook op die berg van die sentrum sit. Hierdie woorde het in elk geval nie 'n vaste en onveranderde betekenis: hulle het 'n veranderlike onderhewig aan ligging, tyd en gees. 
Groot Italiaanse polisies aan die regterkant, veral ryk grondeienaars en groot ondernemings, was bang vir 'n opstand deur groepe aan die linkerkant, soos aandeelhouers en vakbonde.  Hulle verwelkom die fascisme en ondersteun die gewelddadige onderdrukking van teenstanders aan die linkerkant.  Die akkommodasie van die politieke reg in die Italiaanse Fascistiese beweging in die vroeë 1920's het interne faksies binne die beweging geskep. Die "Fascistiese linkses" het Michele Bianchi, Giuseppe Bottai, Angelo Oliviero Olivetti, Sergio Panunzio en Edmondo Rossoni ingesluit, wat hulle daartoe verbind het om nasionale sindikalisme te bevorder as 'n plaasvervanger van parlementêre liberalisme om die ekonomie te moderniseer en die belange van werkers en gewone mense.  Die "Fascistiese regs" het lede van die paramilitêr ingesluit Squadristi en voormalige lede van die Italian Nationalist Association (ANI).  Die Squadristi wou die fascisme as 'n volledige diktatuur vestig, terwyl die voormalige ANI -lede, insluitend Alfredo Rocco, 'n outoritêre korporatistiese staat wou instel om die liberale staat in Italië te vervang, terwyl hulle die bestaande elite behou.  By die akkommodering van die politieke reg ontstaan ​​daar 'n groep monargistiese fasciste wat fascisme wou gebruik om 'n absolute monargie te skep onder koning Victor Emmanuel III van Italië. 
Na die val van die Fascistiese regime in Italië, toe koning Victor Emmanuel III Mussolini gedwing het om as regeringshoof te bedank en hom in 1943 in hegtenis geneem het, is Mussolini gered deur Duitse magte. Terwyl Mussolini en die oorblywende lojale fasciste steeds op Duitsland staatgemaak het vir steun, het die Italiaanse Sosiale Republiek gestig met Mussolini as staatshoof. Mussolini wou die Italiaanse fascisme herradikaliseer en verklaar dat die Fascistiese staat omvergewerp is omdat die Italiaanse fascisme deur die Italiaanse konserwatiewes en die bourgeoisie ondermyn is.  Toe stel die nuwe Fascistiese regering voor om werkersrade op te stel en winsverdeling in die nywerheid te vestig, hoewel die Duitse owerhede, wat Noord-Italië op hierdie stadium effektief beheer het, hierdie maatreëls geïgnoreer het en dit nie wou toepas nie. 
'N Aantal fascistiese bewegings na die Tweede Wêreldoorlog beskryf hulself as 'n' derde posisie 'buite die tradisionele politieke spektrum.  Die Spaanse Falangistiese leier, José Antonio Primo de Rivera, het gesê: "[B] Asies staan ​​die regterkant vir die handhawing van 'n ekonomiese struktuur, al is dit 'n onregverdige, terwyl die linkerkant staan ​​vir die poging om die ekonomiese struktuur te ondermyn, alhoewel die ondergrawing daarvan sou die vernietiging van baie wat die moeite werd was, meebring ". 
'Fascisties' as 'n pejoratief
Die term "fascisties" is gebruik as 'n pejoratief  oor verskillende bewegings oor die uiterste regterkant van die politieke spektrum.  George Orwell het in 1944 geskryf dat "die woord 'fascisme' feitlik heeltemal betekenisloos is. Byna elke Engelse persoon sou 'boelie' as 'n sinoniem vir 'fascisties' aanvaar". 
Ondanks fascistiese bewegings se geskiedenis van antikommunisme, word daar soms na kommunistiese state verwys as 'fascisties', tipies as 'n belediging. Dit is byvoorbeeld toegepas op Marxisties-Leninistiese regimes in Kuba onder Fidel Castro en Viëtnam onder Ho Chi Minh.  Chinese marxiste het die term gebruik om die Sowjetunie tydens die Sino-Sowjet-skeuring aan die kaak te stel, en ook die Sowjette het die term gebruik om Chinese marxiste  en sosiale demokrasie aan die kaak te stel ('n nuwe term in 'sosialistiese fascisme').
In die Verenigde State het Herbert Matthews van Die New York Times vra in 1946: "Moet ons nou die Stalinistiese Rusland in dieselfde kategorie as Hitleritiese Duitsland plaas? Moet ons sê dat sy Fascisties is?".  J. Edgar Hoover, jarelange FBI-direkteur en vurige anti-kommunis, het breedvoerig geskryf oor "Rooi Fascisme".  Die Ku Klux Klan in die 1920's is soms 'fascisties' genoem. Historikus Peter Amann verklaar dat "die Klan ongetwyfeld 'n paar eienskappe gemeen het met die Europese fascisme - chauvinisme, rassisme, 'n mistiek van geweld, 'n bevestiging van 'n sekere soort argaïese tradisionalisme - maar hulle verskille was fundamenteel. [Die KKK] was nooit het 'n verandering in die politieke of ekonomiese stelsel voorgestel. " 
Professor Richard Griffiths van die Universiteit van Wallis  het in 2005 geskryf dat "fascisme" die "mees misbruikte en te veel gebruikte woord van ons tyd" is.  'Fascist' word soms toegepas op organisasies na die Tweede Wêreldoorlog en denkwyses wat akademici meer gereeld 'neo-fascisties' noem. 
Georges Valois, stigter van die eerste nie-Italiaanse fascistiese party Faisceau,  beweer dat die wortels van fascisme spruit uit die laat 18de-eeuse Jakobynse beweging, en in sy totalitêre aard 'n voorafskaduwing van die fascistiese staat sien.  Historikus George Mosse ontleed fascisme op dieselfde manier as 'n erfgenaam van die massa -ideologie en burgerlike godsdiens van die Franse Revolusie, asook as gevolg van die brutalisering van samelewings in 1914-1918. 
Geskiedkundiges soos Irene Collins en Howard C Payne beskou Napoleon III, wat 'n 'polisiestaat' bestuur het en die media onderdruk het, as 'n voorloper van fascisme.  Volgens David Thomson  het die Italiaanse Risorgimento van 1871 gelei tot die 'nemesis of fascism'. William L Shirer  sien 'n kontinuïteit van die sienings van Fichte en Hegel, deur Bismarck, tot Hitler Robert Gerwarth praat van 'n 'direkte lyn' van Bismarck tot Hitler.  Julian Dierkes beskou fascisme as 'n 'besonder gewelddadige vorm van imperialisme'. 
Fin de siècle era en die samesmelting van Maurrasisme met Sorelianisme (1880–1914)
Die historikus Zeev Sternhell het die ideologiese wortels van fascisme teruggevoer na die 1880's en veral na die fin de siècle tema van daardie tyd.   Die tema was gebaseer op 'n opstand teen materialisme, rasionalisme, positivisme, die burgerlike samelewing en demokrasie.  Die fin-de-siècle generasie ondersteun emosionalisme, irrasionalisme, subjektivisme en vitalisme.  Hulle beskou die beskawing as 'n krisis, wat 'n massiewe en totale oplossing vereis.  Hulle intellektuele skool beskou die individu as slegs een deel van die groter kollektiwiteit, wat nie as 'n numeriese som van verstuikte individue beskou moet word nie.  Hulle veroordeel die rasionalistiese individualisme van die liberale samelewing en die ontbinding van sosiale bande in die burgerlike samelewing. 
Die fin-de-siècle die uitkyk is beïnvloed deur verskillende intellektuele ontwikkelings, waaronder die Darwiniese biologie Wagneriese estetika Arthur de Gobineau se rassisme Gustave Le Bon se sielkunde en die filosofieë van Friedrich Nietzsche, Fyodor Dostoyevsky en Henri Bergson.  Sosiale Darwinisme, wat wyd aanvaar word, het geen onderskeid gemaak tussen fisiese en sosiale lewe nie en beskou die menslike toestand as 'n onophoudelike stryd om die sterkste te oorleef.  Sosiale Darwinisme het die positivisme se aanspraak op doelbewuste en rasionele keuse uitgedaag as die bepalende gedrag van mense, met sosiale Darwinisme wat fokus op oorerwing, ras en omgewing.  Die klem van Sosiale Darwinisme op die identiteit van die biogroep en die rol van organiese verhoudings binne samelewings het die legitimiteit en aantrekkingskrag van nasionalisme bevorder.  Nuwe teorieë oor sosiale en politieke sielkunde het ook die idee van menslike gedrag wat deur rasionele keuse beheer word, verwerp en in plaas daarvan beweer dat emosie meer invloed het op politieke kwessies as die rede.  Nietzsche se argument dat "God dood is" het saamgeval met sy aanval op die "kudde -mentaliteit" van die Christendom, demokrasie en moderne kollektivisme, sy konsep van die übermensch en sy voorspraak van die wil tot mag as 'n oorspronklike instink, was 'n groot invloed op baie van die fin-de-siècle generasie.  Bergson se aanspraak op die bestaan ​​van 'nélan lewensbelangrik"of 'n lewensbelangrike instink wat op vrye keuse gefokus is en die prosesse van materialisme en determinisme verwerp het, het dit die marxisme uitgedaag. 
Gaetano Mosca in sy werk Die Heersersklas (1896) het die teorie ontwikkel wat beweer dat 'n 'georganiseerde minderheid' in alle samelewings die 'ongeorganiseerde meerderheid' sal oorheers en heers.   Mosca beweer dat daar slegs twee klasse in die samelewing is, "die regerende" (die georganiseerde minderheid) en "die regeerde" (die ongeorganiseerde meerderheid).  Hy beweer dat die georganiseerde aard van die georganiseerde minderheid dit onweerstaanbaar maak vir enige individu van die ongeorganiseerde meerderheid. 
Die Franse nasionalistiese en reaksionêre monargis Charles Maurras het die fascisme beïnvloed.  Maurras bevorder wat hy integrale nasionalisme noem, wat die organiese eenheid van 'n nasie vereis, en dring daarop aan dat 'n magtige monarg 'n ideale leier van 'n nasie is. Maurras wantrou wat hy beskou as die demokratiese mistifikasie van die volkswil wat 'n onpersoonlike kollektiewe onderwerp geskep het.  Hy beweer dat 'n magtige monarg 'n verpersoonlikte soewerein is wat gesag kan uitoefen om die volk van 'n land te verenig.  Maurras se integrale nasionalisme is geïdealiseer deur fasciste, maar verander in 'n gemoderniseerde revolusionêre vorm wat sonder Maurras se monargisme was. 
Die Franse revolusionêre sindikalis Georges Sorel het die legitimiteit van politieke geweld in sy werk bevorder Refleksies oor geweld (1908) en ander werke waarin hy radikale sindikalistiese optrede bepleit om 'n rewolusie te bewerkstellig om kapitalisme en die bourgeoisie deur 'n algemene staking omver te werp.  In Refleksies oor geweld, Beklemtoon Sorel die behoefte aan 'n revolusionêre politieke godsdiens.  Ook in sy werk Die illusies van vooruitgang, Het Sorel demokrasie as reaksionêr veroordeel en gesê "niks is meer aristokraties as demokrasie nie".  Teen 1909 na die mislukking van 'n sindikalistiese algemene staking in Frankryk, het Sorel en sy ondersteuners die radikale links verlaat en na die radikale regs gegaan, waar hulle probeer het om militante katolisisme en Franse patriotisme met hul sienings saam te smelt-'n voorstander van anti-republikeinse Christen Franse patriotte as ideale revolusionêre.  Aanvanklik was Sorel amptelik 'n revisionis van die marxisme, maar teen 1910 kondig hy aan dat hy die sosialistiese literatuur laat vaar en beweer in 1914, met behulp van 'n aforisme van Benedetto Croce dat 'sosialisme dood' is as gevolg van die 'ontbinding van marxisme'.  Sorel word 'n voorstander van reaksionêre Maurassiaanse nasionalisme vanaf 1909 wat sy werke beïnvloed het.  Maurras was geïnteresseerd in die samesmelting van sy nasionalistiese ideale met Soreliese sindikalisme as 'n manier om demokrasie te konfronteer.  Maurras verklaar "'n sosialisme wat bevry is van die demokratiese en kosmopolitiese element pas goed by nasionalisme, en 'n goed gemaakte handskoen pas by 'n pragtige hand". 
Die samesmelting van Maurassiaanse nasionalisme en Soreliese sindikalisme het die radikale Italiaanse nasionalis Enrico Corradini beïnvloed.  Corradini het gepraat oor die noodsaaklikheid van 'n nasionalisties-sindikalistiese beweging, gelei deur elitistiese aristokrate en anti-demokrate wat 'n revolusionêre sindikalistiese verbintenis tot regstreekse optrede en 'n bereidwilligheid om te veg deel.  Corradini het van Italië gepraat as 'n 'proletariese nasie' wat imperialisme moes nastreef om die 'plutokratiese' Franse en Britte uit te daag.  Die standpunte van Corradini was deel van 'n wyer stel persepsies binne die regse Italiaanse Nasionalistiese Vereniging (ANI), wat beweer dat die ekonomiese agterstand van Italië veroorsaak word deur:
Die ANI het bande en invloed onder konserwatiewes, katolieke en die sakegemeenskap gehad. Italiaanse nasionale sindikaliste het 'n gemeenskaplike stel beginsels: die verwerping van burgerlike waardes, demokrasie, liberalisme, marxisme, internasionalisme en pasifisme en die bevordering van heroïsme, vitalisme en geweld.  Die ANI beweer dat liberale demokrasie nie meer verenigbaar is met die moderne wêreld nie, en bepleit 'n sterk staat en imperialisme. Hulle het geglo dat mense van nature roofsugtig is en dat nasies voortdurend in 'n stryd is waarin slegs die sterkstes sou oorleef. 
Futurisme was beide 'n artistiek-kulturele beweging en aanvanklik 'n politieke beweging in Italië onder leiding van Filippo Tommaso Marinetti wat die Futuristiese manifest (1908), wat die oorsake van modernisme, optrede en politieke geweld as noodsaaklike elemente van die politiek bepleit het, terwyl die liberalisme en parlementêre politiek aan die kaak gestel is. Marinetti verwerp konvensionele demokrasie gebaseer op meerderheidsregering en egalitarisme vir 'n nuwe vorm van demokrasie, en bevorder wat hy in sy werk "The Futurist Conception of Democracy" beskryf as die volgende:
Ons is dus in staat om die aanwysings te gee om getalle, hoeveelhede, massa te demonteer en af ​​te breek, want getal, hoeveelheid en massa sal by ons nooit wees - soos in Duitsland en Rusland - die getal, hoeveelheid en massa van middelmatige mans, onbekwaam en besluiteloos ". 
Futurisme het die fascisme beïnvloed deur sy nadruk op die erkenning van die viriele aard van gewelddadige optrede en oorlog as noodsaaklikhede van die moderne beskawing.  Marinetti het die behoefte aan fisieke opleiding van jong mans bevorder deur te sê dat gimnastiek in mansopleiding voorrang bo boeke moet geniet. Hy bepleit die skeiding van die geslagte, omdat vroulike sensitiwiteit nie die opvoeding van mans mag betree nie, wat volgens hom 'lewendig, strydlustig, gespierd en gewelddadig dinamies' moet wees. 
Eerste Wêreldoorlog en die gevolge daarvan (1914–1929)
By die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in Augustus 1914 het die Italiaanse politieke linkse erg verdeeld geraak oor sy standpunt oor die oorlog. Die Italiaanse Sosialistiese Party (PSI) het die oorlog gekant, maar 'n aantal Italiaanse revolusionêre sindikaliste ondersteun oorlog teen Duitsland en Oostenryk-Hongarye op grond daarvan dat hul reaksionêre regimes verslaan moes word om die sukses van sosialisme te verseker.  Angelo Oliviero Olivetti stig 'n pro-intervensionistiese fascio genaamd die Revolutionary Fasces of International Action in Oktober 1914.  Benito Mussolini nadat hy uit sy pos as hoofredakteur van die PSI se koerant geskors is Avanti! vir sy anti-Duitse standpunt, het hy by die intervensionistiese saak aangesluit in 'n aparte fascio.  Die term "fascisme" is die eerste keer in 1915 gebruik deur lede van Mussolini se beweging, die Fasces of Revolutionary Action. 
Die eerste vergadering van die Fasces of Revolutionary Action was op 24 Januarie 1915  toe Mussolini verklaar het dat dit nodig is dat Europa sy nasionale probleme - insluitend nasionale grense - van Italië en elders moet oplos "vir die ideale van geregtigheid en vryheid vir watter onderdrukte mense die reg moet verkry om aan die nasionale gemeenskappe te behoort waaruit hulle afstam ".  Pogings om massavergaderings te hou was ondoeltreffend en die organisasie is gereeld geteister deur regeringsowerhede en sosialiste. 
Soortgelyke politieke idees het na die uitbreek van die oorlog in Duitsland ontstaan. Die Duitse sosioloog Johann Plenge het gepraat van die opkoms van 'n 'nasionaal -sosialisme' in Duitsland binne wat hy die 'idees van 1914' genoem het, wat 'n oorlogsverklaring was teen die 'idees van 1789' (die Franse rewolusie).  Volgens Plenge word die 'idees van 1789' - soos die regte van die mens, demokrasie, individualisme en liberalisme - verwerp ten gunste van 'die idees van 1914' wat 'Duitse waardes' van plig, dissipline, wet en orde.  Plenge het geglo dat rassesolidariteit (Volksgemeinschaft) sou klasverdeling vervang en dat 'rassekamerade' sou verenig om 'n sosialistiese samelewing te skep in die stryd van 'proletariese' Duitsland teen 'kapitalistiese' Brittanje.  Hy het geglo dat die "Gees van 1914" hom manifesteer in die konsep van die "People's League of National Socialism".  Hierdie Nasionaal -Sosialisme was 'n vorm van staatsosialisme wat die 'idee van grenslose vryheid' verwerp en 'n ekonomie bevorder het wat die hele Duitsland onder leiding van die staat sou dien.  Hierdie Nasionaal -Sosialisme was gekant teen kapitalisme vanweë die komponente wat teen 'die nasionale belang' van Duitsland was, maar het daarop aangedring dat die nasionaal -sosialisme sou streef na groter doeltreffendheid in die ekonomie.   Plenge bepleit 'n outoritêre rasionele heersende elite om Nasionaal -Sosialisme deur 'n hiërargiese tegnokratiese staat te ontwikkel. 
Impak van die Eerste Wêreldoorlog
Fasciste het die Eerste Wêreldoorlog as revolusionêre veranderings in die aard van oorlog, die samelewing, die staat en tegnologie meegebring, aangesien die koms van totale oorlog en massamobilisasie die onderskeid tussen burger en vegter verbreek het, aangesien burgers 'n kritieke rol in die ekonomiese produksie vir die oorlogspoging en ontstaan ​​dus 'n 'militêre burgerskap' waarin alle burgers tydens die oorlog op 'n manier by die weermag betrokke was.   Die Eerste Wêreldoorlog het gelei tot die opkoms van 'n magtige staat wat miljoene mense kon mobiliseer om op die voorste linies te dien of om ekonomiese produksie en logistiek te voorsien om diegene in die voorste linies te ondersteun, asook om ongekende gesag te hê om in die lewens van die burgers in te gryp.   Fasciste beskou die tegnologiese ontwikkeling van wapens en die staat se totale mobilisering van sy bevolking in die oorlog as 'n simbool van die begin van 'n nuwe era wat staatsmag met massapolitiek, tegnologie en veral die mobiliserende mite wat hulle beweer het, seëvier. die mite van vooruitgang en die era van liberalisme. 
Impak van die Bolsjewistiese Revolusie
Die Oktoberrevolusie van 1917 - waarin Bolsjewistiese kommuniste onder leiding van Vladimir Lenin die mag in Rusland oorgeneem het - het 'n groot invloed op die ontwikkeling van fascisme gehad.  In 1917 het Mussolini, as leier van die Fasces of Revolutionary Action, die Oktoberrevolusie geprys, maar later het hy nie onder die indruk gekom van Lenin nie, en beskou hy hom as 'n nuwe weergawe van tsaar Nicholas.  Na die Eerste Wêreldoorlog het fasciste hulle gereeld beywer vir anti-marxistiese agendas. 
Liberale teenstanders van beide die fascisme en die Bolsjewiste beweer dat daar verskillende ooreenkomste tussen die twee is, insluitend dat hulle geglo het dat 'n voorhoede -leierskap noodsaaklik was, 'n minagting vir burgerlike waardes het en dat dit totalitêre ambisies het.  In die praktyk beklemtoon albei die revolusionêre optrede, proletariese volksteorieë, eenpartystate en party-leërs algemeen.  Beide maak egter duidelike onderskeid van mekaar, beide ten opsigte van doelwitte en taktiek, terwyl die Bolsjewiste die noodsaaklikheid van 'n georganiseerde deelnemende demokrasie en 'n egalitêre, internasionalistiese visie op die samelewing beklemtoon, terwyl die fasciste hiper-nasionalisme en openlike vyandigheid teenoor demokrasie beklemtoon, Die voorstelling van 'n hiërargiese sosiale struktuur as noodsaaklik vir hul doelwitte.
Met die teenkanting tussen anti-interventionistiese marxiste en pro-interventionistiese fasciste wat teen die einde van die oorlog voltooi was, het die twee partye onversoenbaar geraak. Die fasciste het hulself voorgestel as anti-marxiste en in teenstelling met die marxiste.  Mussolini het die beheer oor die Fascistiese beweging, bekend as Sansepolcrismo, in 1919 gekonsolideer met die stigting van die Italiaanse fases van bestryding.
Fascistiese manifestasie van 1919
In 1919 het Alceste De Ambris en die futuristiese bewegingsleier Filippo Tommaso Marinetti geskep Die manifes van die Italiaanse bestrydingsfases (die Fascistiese manifestasie).  Die Manifes is op 6 Junie 1919 in die Fascistiese koerant aangebied Il Popolo d'Italia. Die Manifes ondersteun die skepping van algemene stemreg vir mans en vroue (laasgenoemde word slegs gedeeltelik aan die einde van 1925 besef, met alle opposisiepartye verbied of ontbind)  proporsionele verteenwoordiging op 'n plaaslike basis regeringsverteenwoordiging deur 'n korporatistiese stelsel van "Nasionale Rade" van kundiges, gekies uit professionele persone en handelaars, gekies om wetgewende mag te verteenwoordig en te besit oor hul onderskeie gebiede, insluitend arbeid, nywerheid, vervoer, openbare gesondheid, kommunikasie, ens. en die afskaffing van die Italiaanse senaat.  Die Manifes ondersteun die oprigting van 'n werkdag van agt uur vir alle werkers, 'n minimum loon, verteenwoordiging van werknemers in industriële bestuur, gelyke vertroue in vakbonde as in industriële bestuurders en staatsamptenare, herorganisasie van die vervoersektor, hersiening van die wetsontwerp op ongeldigheid versekering, verlaging van die aftree -ouderdom van 65 na 55, 'n sterk progressiewe belasting op kapitaal, konfiskering van die eiendom van godsdienstige instellings en afskaffing van bisdom, en hersiening van militêre kontrakte sodat die regering 85% van die wins kan beslag lê.  Dit het ook 'n beroep gedoen op die vervulling van ekspansionistiese doelwitte op die Balkan en ander dele van die Middellandse See,  die oprigting van 'n kortdiens nasionale milisie om verdedigende pligte te vervul, die nasionalisering van die wapensbedryf en 'n buitelandse beleid om wees rustig, maar ook mededingend. 
Die volgende gebeure wat die fasciste in Italië beïnvloed het, was die aanval op Fiume deur die Italiaanse nasionalis Gabriele d'Annunzio en die stigting van die Handves van Carnaro in 1920.  D'Annunzio en De Ambris het die Handves ontwerp, wat nasionaal-sindikalisties bepleit het. korporatistiese produksionisme saam met D'Annunzio se politieke sienings.  Baie fasciste beskou die Handves van Carnaro as 'n ideale grondwet vir 'n Fascistiese Italië.  Hierdie gedrag van aggressie teenoor Joego -Slawië en Suid -Slawiërs is deur Italiaanse fasciste nagestreef met hul vervolging van Suid -Slawiërs - veral Slowenië en Kroate.
Italiaanse fasciste in 1920
In 1920 bereik militante stakingsaktiwiteite deur industriële werkers sy hoogtepunt in Italië en 1919 en 1920 staan ​​bekend as die 'Rooi Jare'.  Mussolini en die fasciste het voordeel getrek uit die situasie deur bondgenootskap met industriële ondernemings te maak en werkers en kleinboere aan te val in die naam van die behoud van orde en interne vrede in Italië. 
Fasciste het hul primêre teenstanders geïdentifiseer as die meerderheid sosialiste aan die linkerkant wat teen ingryping in die Eerste Wêreldoorlog gekant was.  Die fasciste en die Italiaanse politieke regs was gemeen: beide het die marxisme minag, die klasbewussyn verdiskonteer en in die reël geglo. van elite.  Die fasciste het die anti-sosialistiese veldtog bygestaan ​​deur bondgenootskap met die ander partye en die konserwatiewe reg in 'n wedersydse poging om die Italiaanse Sosialistiese Party en arbeidsorganisasies wat hulself tot klasidentiteit verbind het bo nasionale identiteit, te vernietig. 
Fascisme wou Italiaanse konserwatiewes akkommodeer deur groot veranderinge aan sy politieke agenda aan te bring - sy vorige populisme, republikanisme en antiklericalisme te laat vaar, beleid aan te neem ter ondersteuning van vrye onderneming en die aanvaarding van die Katolieke Kerk en die monargie as instellings in Italië.  Om 'n beroep op Italiaanse konserwatiewes te doen, het die fascisme beleide aangeneem soos die bevordering van gesinswaardes, insluitend beleid wat bedoel is om die aantal vroue in die arbeidsmag te verminder - wat die vrou se rol beperk tot die van 'n moeder. Die fasciste verbied lektuur oor geboortebeperking en verhoog die boetes vir aborsie in 1926, en verklaar beide misdade teen die staat. 
Alhoewel die fascisme 'n aantal anti-moderne standpunte ingeneem het om mense wat ontsteld is oor die nuwe neigings in seksualiteit en vroueregte-veral diegene met 'n reaksionêre standpunt-te beoefen, wou die fasciste die fascistiese revolusionêre karakter behou, terwyl Angelo Oliviero Olivetti sê: "Fascisme wil graag konserwatief wees, maar dit sal [wees] deur revolusionêr te wees".  Die fasciste het revolusionêre optrede ondersteun en hulle daartoe verbind om wet en orde te bewerkstellig om sowel konserwatiewes as sindikaliste te beroep. 
Voordat Fascisme by die politieke regs aangeneem het, was Fascisme 'n klein, stedelike, Noord -Italiaanse beweging met ongeveer duisend lede.  Na die fascisme se akkommodasie van die politieke reg, het die lidmaatskap van die Fascistiese beweging teen 1921 tot ongeveer 250 000 gestyg. 
Fascistiese geweld in 1922
Vanaf 1922 eskaleer Fascistiese paramilitaries hul strategie van een van die aanvalle van sosialistiese kantore en die huise van sosialistiese leiersfigure, tot een van gewelddadige besetting van stede. Die fasciste het weinig ernstige weerstand van die owerhede gekry en het verskeie Noord -Italiaanse stede oorgeneem.  Die fasciste het die hoofkwartier van sosialistiese en katolieke vakbonde in Cremona aangeval en gedwonge Italianisering opgelê op die Duitssprekende bevolking van Trent en Bolzano.  Nadat hulle hierdie stede ingeneem het, het die fasciste planne beraam om Rome in te neem. 
Op 24 Oktober 1922 het die Fascistiese party sy jaarlikse kongres in Napels gehou, waar Mussolini beveel het dat Swartshirts beheer oor openbare geboue en treine moet neem en op drie punte rondom Rome moet saamkom.  Die fasciste kon daarin slaag om beheer oor verskeie poskantore en treine in Noord-Italië te neem, terwyl die Italiaanse regering, onder leiding van 'n linkse koalisie, intern verdeeld was en nie in staat was om op die fascistiese vooruitgang te reageer nie.  Koning Victor Emmanuel III van Italië het die risiko van bloedvergieting in Rome waargeneem in reaksie op die poging om die fasciste te versprei om te hoog te wees.  Victor Emmanuel III besluit om Mussolini as premier van Italië aan te stel en Mussolini arriveer op 30 Oktober in Rome om die aanstelling te aanvaar.  Fascistiese propaganda het hierdie gebeurtenis, wat bekend staan ​​as 'Maart na Rome', as 'n 'beslaglegging' op mag vererger as gevolg van die heroïese eksploite van fasciste. 
Die historikus Stanley G. Payne sê:
[Fascisme in Italië was 'n] hoofsaaklik politieke diktatuur. . Die Fascistiese Party self het feitlik heeltemal gebeaukratiseer en onderdanig geword aan die staat self, nie oorheersend nie. Groot ondernemings, nywerhede en finansies het uitgebreide outonomie behou, veral in die beginjare. Die weermag het ook aansienlike outonomie geniet. . Die Fascistiese milisie is onder militêre beheer geplaas. . Die regstelsel is grotendeels ongeskonde gelaat en ook relatief outonoom. Die polisie word steeds deur staatsamptenare gelei en is nie deur partyleiers oorgeneem nie. daar is ook nie 'n groot nuwe polisie -elite geskep nie. . Daar was nooit sprake daarvan om die Kerk onder algehele onderdanigheid te bring nie. . Aansienlike sektore van die Italiaanse kultuurlewe het uitgebreide outonomie behou, en daar was geen groot staats propaganda-en-kultuurbediening nie. . Die Mussolini -regime was nie veral sanguinêr nie en ook nie besonder onderdrukkend nie. 
Mussolini aan bewind
Toe hy aangestel is as premier van Italië, moes Mussolini 'n koalisieregering vorm omdat die fasciste nie beheer oor die Italiaanse parlement gehad het nie.  Mussolini se koalisieregering het aanvanklik ekonomies liberale beleid gevoer onder leiding van die liberale minister van finansies, Alberto De Stefani, 'n lid van die Senterparty, insluitend die balansering van die begroting deur diep besnoeiings aan die staatsdiens.  Aanvanklik het daar min drastiese veranderinge in die regeringsbeleid plaasgevind en onderdrukkende polisie -optrede was beperk. 
Die fasciste het hul poging begin om die fascisme in Italië te vestig met die Acerbo -wet, wat 'n veelheid van die setels in die parlement aan enige party of koalisielys gewaarborg het in 'n verkiesing wat 25% of meer van die stemme gekry het.  Deur aansienlike fascistiese geweld en intimidasie het die lys 'n meerderheid van die stemme gekry, waardeur baie setels na die fasciste kon gaan.  Na die verkiesing het 'n krisis en politieke skandaal ontstaan ​​nadat die adjunk van die Sosialistiese Party, Giacomo Matteotti, ontvoer en vermoor is deur 'n fascist.  Die liberale en die linkse minderheid in die parlement het uit protes uitgestap in die sogenaamde Aventine Session.  Op 3 Januarie 1925 spreek Mussolini die Fascisties-gedomineerde Italiaanse parlement toe en verklaar dat hy persoonlik verantwoordelik is vir wat gebeur het, maar dring daarop aan dat hy niks verkeerd gedoen het nie. Mussolini het homself tot diktator van Italië uitgeroep, wat die volle verantwoordelikheid oor die regering aanvaar en die afdanking van die parlement aangekondig het.  Van 1925 tot 1929 het die fascisme geleidelik aan die bewind gekom: opposisie -afgevaardigdes is toegang tot die parlement geweier, sensuur is ingestel en 'n dekreet van Desember 1925 het Mussolini uitsluitlik aan die koning verantwoordelik gehou. 
In 1929 kry die Fascistiese regime kortliks 'n seën van die Katolieke Kerk nadat die regime 'n konkordaat met die Kerk onderteken het, bekend as die Lateraanse Verdrag, wat die pouslike staat soewereiniteit en finansiële vergoeding verleen het vir die beslaglegging op kerklande deur die liberale staat in die negentiende eeu, maar binne twee jaar het die kerk afstand gedoen van die fascisme in die ensikliese Nie Abbiamo Bisogno as 'n 'heidense afgod van die staat' wat 'haat, geweld en oneerbiedigheid' leer.  Nie lank nadat hy die ooreenkoms onderteken het nie, het die Kerk deur Mussolini se eie belydenis gedreig om hom te laat "ekskommunikeer", deels vanweë sy ondraaglike aard, maar ook omdat hy "meer besware van Katolieke koerante in die komende drie gekonfiskeer het" maande as in die vorige sewe jaar. " Teen die laat dertigerjare het Mussolini meer uitgespreek in sy anti-klerikale retoriek, herhaaldelik die Katolieke Kerk aan die kaak gestel en bespreek maniere om die pous af te sit. Hy het die standpunt ingeneem dat die" pousdom 'n kwaadaardige gewas in die liggaam van Italië en moet 'eens en vir altyd' uitgewis word ', want daar was geen plek in Rome vir beide die pous en homself nie'.  In haar boek uit 1974 verklaar die weduwee van Mussolini, Rachele, dat haar man tot aan die einde van sy lewe altyd 'n ateïs was en skryf dat haar man "basies irreligieus was tot die latere jare van sy lewe". 
Die Nazi's in Duitsland het soortgelyke anti-geestelike beleid gevolg. Die Gestapo het honderde kloosters in Oostenryk en Duitsland gekonfiskeer, geestelikes en leke uitgesit en kruise dikwels met hakekors vervang.  Met verwysing na die hakekors as die 'Duiwelskruis', het kerkleiers gevind dat hul jeugorganisasies verbied is, hul vergaderings beperk en verskillende Katolieke tydskrifte gesensor of verban is. Regeringsamptenare het dit uiteindelik nodig gevind om "Nazi's in redaksionele posisies in die Katolieke pers te plaas".  Tot 2 720 geestelikes, meestal katolieke, is deur die Gestapo gearresteer en in die Dachau -konsentrasiekamp in Duitsland opgesluit, wat tot meer as 1 000 sterftes gelei het. 
Korporatistiese ekonomiese stelsel
Die fascistiese regime het in 1925 'n korporatistiese ekonomiese stelsel geskep met die totstandkoming van die Palazzo Vidoni-verdrag, waarin die Italiaanse werkgewersvereniging Confindustria en Fascistiese vakbonde ooreengekom het om mekaar te erken as die enigste verteenwoordigers van die werkgewers en werknemers van Italië, uitgesluit nie-fascistiese handel vakbonde.  Die fascistiese regime het eers 'n ministerie van korporasies gestig wat die Italiaanse ekonomie in 22 sektorale korporasies georganiseer het, werkers se stakings en uitsluitings verbied het en in 1927 die Handves van Arbeid gestig het, wat die regte en pligte van werkers tot stand gebring het en arbeidsgerigte geskep het om geskille tussen werkgewer en werknemer te besleg.  In die praktyk het die sektorale korporasies min onafhanklikheid uitgeoefen en is dit grootliks deur die regime beheer, en die werknemersorganisasies is selde deur werknemers self gelei, maar in plaas daarvan deur aangestelde Fascistiese partylede. 
Agressiewe buitelandse beleid
In die 1920's het Fascistiese Italië 'n aggressiewe buitelandse beleid gevoer wat 'n aanval op die Griekse eiland Korfu insluit, ambisies om die Italiaanse gebied op die Balkan uit te brei, planne om oorlog te voer teen Turkye en Joegoslavië, pogings om Joegoslavië in 'n burgeroorlog te bring deur Kroaat te ondersteun en Masedoniese separatiste om Italiaanse ingryping te legitimeer en Albanië 'n de facto protektoraat van Italië, wat teen 1927 op diplomatieke wyse bereik is.  In reaksie op die opstand in die Italiaanse kolonie Libië, het Fascistiese Italië die vorige koloniale beleid van die liberale era van samewerking met plaaslike leiers laat vaar. Deur te beweer dat die Italianers 'n beter ras as Afrika -rasse was en daardeur die reg gehad het om die 'minderwaardige' Afrikaners te koloniseer, wou hy 10 tot 15 miljoen Italianers in Libië vestig.  Dit het gelei tot 'n aggressiewe militêre veldtog wat bekend staan ​​as die Pasifikasie van Libië teen inboorlinge in Libië, insluitend massamoorde, die gebruik van konsentrasiekampe en die gedwonge hongersnood van duisende mense.  Italiaanse owerhede het etniese suiwering gepleeg deur 100.000 Bedoeïene Cyrenaicans, die helfte van die bevolking van Cyrenaica in Libië, met geweld te verdryf uit hul nedersettings wat beplan was om aan Italiaanse setlaars gegee te word.  
Hitler neem 'n Italiaanse model aan
Die optog oor Rome het Fascisme internasionale aandag gebring. Een vroeë bewonderaar van die Italiaanse fasciste was Adolf Hitler, wat minder as 'n maand nadat die Maart begin het om homself en die Nazi -party te modelleer vir Mussolini en die fasciste.  Die Nazi's, onder leiding van Hitler en die Duitse oorlogsheld Erich Ludendorff, het 'n "Maart na Berlyn" probeer, volgens die Mars op Rome, wat gelei het tot die mislukte Beer Hall Putsch in München in November 1923. 
Internasionale impak van die Groot Depressie en die opbou tot die Tweede Wêreldoorlog
Die toestande van ekonomiese ontbering wat deur die Groot Depressie veroorsaak is, het 'n internasionale toename in sosiale onrus meegebring. Volgens historikus Philip Morgan was "die aanvang van die Groot Depressie ... die grootste stimulus tot die verspreiding en uitbreiding van fascisme buite Italië".  Fascistiese propaganda blameer die probleme van die lang depressie van die dertigerjare op minderhede en sondebokke: "Judeo-Masonic-bolsjewistiese" sameswerings, linkse internasionalisme en die teenwoordigheid van immigrante.
In Duitsland het dit bygedra tot die opkoms van die Nasionaal -Sosialistiese Duitse Arbeidersparty, wat gelei het tot die afsterwe van die Weimarrepubliek en die totstandkoming van die fascistiese regime, Nazi -Duitsland, onder leiding van Adolf Hitler. Met die opkoms van Hitler en die Nazi's in 1933, is die liberale demokrasie in Duitsland ontbind en die Nazi's het die land gemobiliseer vir oorlog, met ekspansionistiese territoriale oogmerke teen verskeie lande. In die dertigerjare het die Nazi's rassewette geïmplementeer wat Jode en ander rasse- en minderheidsgroepe doelbewus gediskrimineer, ontregt het en vervolg het.
Fascistiese bewegings het elders in Europa sterk geword. Die Hongaarse fascis Gyula Gömbös het in 1932 as premier van Hongarye aan bewind gekom en probeer om sy Party van Nasionale Eenheid in die hele land te vestig. Hy het 'n werkdag van agt uur en 'n werkweek van agt-en-veertig uur geskep om 'n korporatistiese ekonomie te vestig en het irredentistiese aansprake op die bure van Hongarye nagestreef.  Die fascistiese ysterwagbeweging in Roemenië het na 1933 politieke steun toegeneem en verteenwoordiging in die Roemeense regering verkry, en 'n lid van die Ystergarde vermoor die Roemeense premier Ion Duca.  Tydens die krisis van 6 Februarie 1934 het Frankryk die grootste binnelandse politieke onrus beleef sedert die Dreyfus-aangeleentheid toe die fascistiese Francistiese Beweging en verskeie verregse bewegings oproerig was in hul massas in Parys teen die Franse regering wat groot politieke geweld tot gevolg gehad het.  'n Verskeidenheid van para-fascisties regerings wat elemente van fascisme geleen het, is gevorm tydens die Groot Depressie, insluitend dié van Griekeland, Litaue, Pole en Joegoslavië. 
In Amerika het die Brasiliaanse integraliste onder leiding van Plínio Salgado tot 200 000 lede geëis, hoewel dit na staatsgreppogings in 1937 'n ineenstorting van die Estado Novo van Getúlio Vargas ondergaan het.  In die 1930's het die Nasionaal -Sosialistiese Beweging van Chili setels gekry in die parlement van Chili en 'n staatsgreep probeer, wat gelei het tot die slagting van Seguro Obrero in 1938. 
Tydens die Groot Depressie het Mussolini aktiewe staatsinmenging in die ekonomie bevorder. Hy veroordeel die hedendaagse 'superkapitalisme' wat volgens hom in 1914 as 'n mislukking begin het vanweë die beweerde dekadensie, die steun vir onbeperkte verbruikerisme en die bedoeling om die 'standaardisering van die mensdom' te bewerkstellig.  Fascistiese Italië het die Institute for Industrial Reconstruction (IRI) gestig, 'n reuse-staatsbeheerde onderneming en beheermaatskappy wat staatsbefondsing aan mislukte private ondernemings verskaf het.  Die IRI is in 1937 'n permanente instelling in Fascistiese Italië, het Fascistiese beleid gevolg om nasionale outarkie te skep en het die mag gehad om private ondernemings oor te neem om oorlogsproduksie te maksimeer.  Terwyl Hitler se regime eers in die vroeë veertigerjare slegs 500 ondernemings in sleutelbedrywe genasionaliseer het,  verklaar Mussolini in 1934 dat "drie kwartale van die Italiaanse ekonomie, nywerheid en landbou, in die staat se hande is".  As gevolg van die wêreldwye depressie kon die regering van Mussolini die meeste van Italië se grootste bank wat misluk, wat 'n beherende belang in baie Italiaanse ondernemings gehad het, oorneem. Die Institute for Industrial Reconstruction, 'n staatsbeheerde beheermaatskappy wat verantwoordelik was vir bankrot banke en maatskappye, het vroeg in 1934 berig dat hulle bates van "48,5 persent van die aandelekapitaal van Italië" het, wat later die kapitaal van die banke self insluit.  Politieke historikus Martin Blinkhorn het beraam dat Italië se omvang van staatsinmenging en eienaarskap "dit in Nazi -Duitsland aansienlik oortref het, wat Italië 'n openbare sektor gee wat die tweede is as dié van Stalin se Rusland".  In die laat dertigerjare het Italië vervaardigingskartelle, tariefhindernisse, valutabeperkings en massiewe regulering van die ekonomie uitgevaardig om betalings te balanseer.  Italië se beleid van outarkie kon nie effektiewe ekonomiese outonomie bereik nie.  Nazi-Duitsland het eweneens 'n ekonomiese agenda nagestreef met die doel van outarkie en herbewapening en 'n proteksionistiese beleid ingestel, waaronder die Duitse staalbedryf genoodsaak om Duitse ystererts van laer kwaliteit te gebruik eerder as ingevoerde yster van hoë gehalte. 
Tweede Wêreldoorlog (1939–1945)
In Fascistiese Italië en Nazi -Duitsland het beide Mussolini en Hitler territoriale ekspansionistiese en intervensionistiese buitelandse beleidsagenda uit die 1930's tot en met die 1940's gevolg met 'n hoogtepunt in die Tweede Wêreldoorlog. Mussolini het gevra dat Irredentistiese Italiaanse aansprake teruggeëis word, om die Italiaanse oorheersing van die Middellandse See tot stand te bring en Italiaanse toegang tot die Atlantiese Oseaan te verseker en die skepping van Italiaanse spazio vitale ("vitale ruimte") in die Middellandse See- en Rooi See -streke.  Hitler het gevra dat Irredentistiese Duitse aansprake saam met die skepping van Duits herwin word Lebensraum ("leefruimte") in Oos -Europa, insluitend gebiede wat in besit was van die Sowjetunie, wat deur Duitsers gekoloniseer sou word. 
Van 1935 tot 1939 het Duitsland en Italië hul eise vir territoriale aansprake en groter invloed op wêreldsake verhoog. Italië het Ethiopië in 1935 binnegeval, wat gelei het tot die veroordeling deur die Volkebond en sy wydverspreide diplomatieke isolasie. In 1936 het Duitsland die industriële Rynland hergemilitariseer, 'n gebied wat deur die Verdrag van Versailles gedemilitariseer is. In 1938 het Duitsland Oostenryk geannekseer en Italië het Duitsland gehelp om die diplomatieke krisis tussen Duitsland teenoor Brittanje en Frankryk op te los oor eise op Tsjeggo -Slowakye deur die München -ooreenkoms te reël wat aan Duitsland die Sudetenland gegee het en destyds as 'n Europese oorlog afgeweer is. Hierdie hoop het verdwyn toe Tsjeggo -Slowakye ontbind is deur die proklamasie van die Duitse kliëntstaat Slowakye, gevolg deur die volgende dag van die besetting van die oorblywende Tsjeggiese lande en die afkondiging van die Duitse protektoraat Bohemen en Morawië. Terselfdertyd, tussen 1938 en 1939, eis Italië territoriale en koloniale toegewings van Frankryk en Brittanje.  In 1939 het Duitsland hom voorberei op oorlog met Pole, maar probeer om diplomatieke toegewings van Pole te verkry.  ​​Die Poolse regering vertrou nie Hitler se beloftes nie en weier om Duitsland se eise te aanvaar. 
Die inval in Duitsland deur Duitsland is deur Brittanje, Frankryk en hul bondgenote as onaanvaarbaar geag, wat gelei het tot hul onderlinge oorlogsverklaring teen Duitsland wat as die aggressor in die oorlog in Pole beskou is, wat die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog tot gevolg gehad het. In 1940 het Mussolini Italië aan die kant van die as in die Tweede Wêreldoorlog gelei. Mussolini was bewus daarvan dat Italië nie die militêre vermoë gehad het om 'n lang oorlog met Frankryk of die Verenigde Koninkryk te voer nie, en het gewag totdat Frankryk op die punt was om binnekort in duie te stort en oor te gee aan die Duitse inval voordat hy oorlog teen Frankryk en die Verenigde Koninkryk verklaar het. 10 Junie 1940 met die veronderstelling dat die oorlog van korte duur sou wees ná die ineenstorting van Frankryk.  Mussolini was van mening dat Italië na 'n kort toetrede tot Italië in 'n oorlog met Frankryk, gevolg deur die naderende Franse oorgawe, 'n paar territoriale toegewings van Frankryk kon kry en dan sy magte kon konsentreer op 'n groot offensief in Egipte waar die Britse en Statebondsmagte in die minderheid was. deur Italiaanse magte.  Planne deur Duitsland om die Verenigde Koninkryk in 1940 binne te val, het misluk nadat Duitsland die lugoorlogsveldtog in die Slag van Brittanje verloor het. In 1941 het die Axis -veldtog na die Sowjetunie versprei nadat Hitler Operasie Barbarossa geloods het. Asmagte het op die hoogte van hul krag byna die hele vasteland van Europa beheer. Die oorlog het verleng geraak - in teenstelling met Mussolini se planne - wat daartoe gelei het dat Italië op verskeie fronte gevegte verloor het en Duitse hulp nodig gehad het.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Asmoondhede in Europa onder leiding van Nazi -Duitsland deelgeneem aan die uitwissing van miljoene Pole, Jode, Sigeuners en ander in die volksmoord, bekend as die Holocaust.
Na 1942 het die as -magte begin wankel. In 1943, nadat Italië verskeie militêre mislukkings ondervind het, die volledige afhanklikheid en ondergeskiktheid van Italië aan Duitsland, die geallieerde inval in Italië en die ooreenstemmende internasionale vernedering, is Mussolini as regeringshoof verwyder en gearresteer op bevel van koning Victor Emmanuel III, wat gaan voort om die Fascistiese staat te ontmantel en verklaar Italië se oorgang van trou aan die geallieerde kant. Mussolini is gered uit arrestasie deur Duitse magte en het die Duitse kliëntstaat, die Italiaanse Sosiale Republiek, van 1943 tot 1945 gelei. Nazi -Duitsland het verskeie verliese en bestendige Sowjet- en Wes -geallieerde offensiewe van 1943 tot 1945 beleef.
Op 28 April 1945 is Mussolini gevange geneem en tereggestel deur Italiaanse kommunistiese partisane. Op 30 April 1945 pleeg Hitler selfmoord. Kort daarna het Duitsland oorgegee en die Nazi -regime is stelselmatig deur die beset Geallieerde magte afgebreek. 'N Internasionale Militêre Tribunaal is daarna in Neurenberg belê. Vanaf November 1945 en tot 1949, is talle Nazi -politieke, militêre en ekonomiese leiers verhoor en skuldig bevind aan oorlogsmisdade, met baie van die ergste oortreders ter dood veroordeel en tereggestel.
Na-Tweede Wêreldoorlog (1945-hede)
Die oorwinning van die Geallieerdes oor die asmagte in die Tweede Wêreldoorlog het gelei tot die ineenstorting van baie fascistiese regimes in Europa. Die Neurenberg -verhore het verskeie Nazi -leiers skuldig bevind aan misdade teen die mensdom waarby die Holocaust betrokke was. Daar was egter verskeie bewegings en regerings wat ideologies verband hou met fascisme.
Die Falangistiese eenpartystaat van Francisco Franco in Spanje was tydens die Tweede Wêreldoorlog amptelik neutraal en het die ineenstorting van die asmoondhede oorleef. Franco se styging aan bewind is tydens die Spaanse burgeroorlog regstreeks bygestaan ​​deur die militaries van Fascistiese Italië en Nazi -Duitsland en Franco het vrywilligers gestuur om aan die kant van Nazi -Duitsland teen die Sowjetunie te veg tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die eerste jare is gekenmerk deur 'n onderdrukking van die anti-fascistiese ideologieë, diepe sensuur en die onderdrukking van demokratiese instellings (verkose parlement, grondwet van 1931, regionale statute van outonomie). Na die Tweede Wêreldoorlog en 'n tydperk van internasionale isolasie het Franco se regime die betrekkinge met die Westerse moondhede genormaliseer tydens die Koue Oorlog, tot Franco se dood in 1975 en die transformasie van Spanje in 'n liberale demokrasie.
Die historikus Robert Paxton merk op dat een van die belangrikste probleme by die definisie van fascisme is dat dit wyd naboots word. Paxton sê: "In die bloeityd van die fascisme, in die dertigerjare, het baie regimes wat nie funksioneel fascisties was nie, elemente van fascistiese dekor geleen om hulself 'n aura van krag, lewenskrag en massamobilisasie te verleen". Hy sien verder dat Salazar "Portugese fascisme verpletter het nadat hy 'n paar van die tegnieke van populêre mobilisering gekopieer het".  Paxton sê dat:
Waar Franco die fascistiese party van Spanje aan sy persoonlike beheer onderwerp het, het Salazar in Julie 1934 die naaste ding wat Portugal aan 'n outentieke fascistiese beweging, Rolão Preto, se blouhemp Nasionale Syndikaliste, heeltemal afgeskaf het. Salazar het verkies om sy bevolking te beheer deur middel van sulke 'organiese' instellings wat tradisioneel magtig was in Portugal soos die kerk. Salazar se regime was nie net nie-fascisties, maar 'vrywillig nie-totalitêr', en verkies om die burgers wat buite die politiek was, te laat 'gewoon'. 
Geskiedkundiges beskou die Estado Novo as para-fascisties van aard,  met minimale fascistiese neigings.  Ander historici, waaronder Fernando Rosas en Manuel Villaverde Cabral, meen dat die Estado Novo as fascisties beskou moet word.  In Argentinië is Peronisme, wat verband hou met die regime van Juan Perón van 1946 tot 1955 en 1973 tot 1974, beïnvloed deur fascisme.  Tussen 1939 en 1941, voordat hy aan die bewind gekom het, het Perón 'n diepe bewondering vir die Italiaanse fascisme ontwikkel en sy ekonomiese beleid gemodelleer op die Italiaanse fascistiese beleid. 
Die term neo-fascisme verwys na fascistiese bewegings na die Tweede Wêreldoorlog. In Italië was die Italiaanse sosiale beweging onder leiding van Giorgio Almirante 'n groot neo-fascistiese beweging wat homself omskep het in 'n selfbeskrywe 'post-fascistiese' beweging genaamd die National Alliance (AN), wat 'n bondgenoot was van Silvio Berlusconi se Forza Italia vir 'n dekade lank. In 2008 het AN by Forza Italia aangesluit in Berlusconi se nuwe party The People of Freedom, maar in 2012 het 'n groep politici hulle van The People of Freedom geskei en die party hernoem met die naam Brothers of Italy. In Duitsland is verskillende neo-Nazi-bewegings gevorm en verbied in ooreenstemming met die Duitse grondwet wat Nazisme verbied. Die National Democratic Party of Germany (NPD) word algemeen beskou as 'n neo-Nazi-party, hoewel die party homself nie in die openbaar as sodanig identifiseer nie.
Na die aanvang van die Groot Resessie en ekonomiese krisis in Griekeland, het 'n beweging, bekend as die Goue Dagbreek, wat algemeen as 'n neo-Nazi-party beskou word, uit steun verdwyn en sitplekke in die Griekse parlement verower, wat 'n onwettige vyandigheid teenoor minderhede voorstaan, onwettig immigrante en vlugtelinge. In 2013, na die moord op 'n anti-fascistiese musikant deur 'n persoon wat verband hou met Golden Dawn, het die Griekse regering beveel dat die leier van Golden Dawn Nikolaos Michaloliakos en ander Golden Dawn-lede gearresteer word op aanklagte wat verband hou met die verbintenis met 'n kriminele organisasie.   Op 7 Oktober 2020 het die appèlhof in Athene uitsprake aangekondig vir 68 beskuldigdes, insluitend die politieke leierskap van die party. Nikolaos Michaloliakos en ses ander prominente lede en voormalige parlementslede is skuldig bevind aan die bestuur van 'n kriminele organisasie.  Skuldige uitsprake op aanklagte van moord, poging tot moord en gewelddadige aanvalle op immigrante en linkse politieke opponente is gelewer. 
Robert O. Paxton vind uit dat, alhoewel fascisme 'die bestaande eiendomsregime en sosiale hiërargie behou het', dit nie as 'net 'n meer gespierde vorm van konserwatisme' beskou kan word nie, omdat 'fascisme aan bewind 'n paar groot veranderings aan die gang gehad het om genoem te word 'revolusionêr' ".  Hierdie transformasies het "fasciste dikwels in konflik gebring met konserwatiewes wat in gesinne, kerke, sosiale rang en eiendom gegrond is." Paxton voer aan:
[F] ascisme het die grense tussen privaat en publiek hernu, en dit wat vroeër onaantasbaar privaat was, sterk verminder. Dit het die praktyk van burgerskap verander van die genieting van grondwetlike regte en pligte tot deelname aan massaplegtighede van bevestiging en ooreenstemming. Dit het die verhouding tussen die individu en die kollektiwiteit herkonfigureer, sodat 'n individu geen regte buite gemeenskapsbelang het nie. Dit het die bevoegdhede van die uitvoerende gesag - party en staat - uitgebrei in 'n poging tot totale beheer. Uiteindelik het dit aggressiewe emosies wat tot dusver in Europa bekend was slegs tydens oorlog of sosiale revolusie losgemaak. 
Nasionalisme met of sonder ekspansionisme
Ultranasionalisme, gekombineer met die mite van nasionale wedergeboorte, is 'n belangrike grondslag van fascisme.  Robert Paxton voer aan dat ''n hartstogtelike nasionalisme' die basis is van fascisme, gekombineer met ''n sameswering en 'n Manichese geskiedenisbeskouing' wat beweer dat 'die uitverkore volk verswak is deur politieke partye, sosiale klasse, onassimileerbare minderhede, bederf huurders en rasionalistiese denkers ".  Roger Griffin identifiseer die kern van fascisme as 'n palingenetiese ultranationalisme. 
Die fascistiese siening van 'n nasie is van 'n enkele organiese entiteit wat mense deur hul afkoms saambind en 'n natuurlike verenigende krag van mense is. Fascisme poog om ekonomiese, politieke en sosiale probleme op te los deur 'n duisendjarige nasionale wedergeboorte te bereik, die nasie of ras bo alles te verhef en kultusse van eenheid, krag en reinheid te bevorder.      Europese fascistiese bewegings ondersteun tipies 'n rassistiese opvatting dat nie-Europeërs minderwaardig is as Europeërs.  Daarbenewens het fasciste in Europa nie 'n verenigde stel rassebeskouings gehad nie.  Histories bevorder die meeste fasciste imperialisme, hoewel daar verskeie fascistiese bewegings was wat nie geïnteresseerd was in die strewe na nuwe imperiale ambisies nie.  Nazisme en Italiaanse fascisme was byvoorbeeld ekspansionisties en irredentisties. Falangisme in Spanje het die wêreldwye eenwording van Spaanssprekende mense (Hispanidad) voorgestel. Die Britse fascisme was nie-intervensionisties, hoewel dit wel die Britse Ryk omhels het.
Fascisme bevorder die totstandkoming van 'n totalitêre staat.  Dit is gekant teen die liberale demokrasie, verwerp veelpartystelsels en kan 'n eenpartystaat ondersteun sodat dit met die nasie kan sintetiseer.  Mussolini's Die leer van die fascisme (1932) - gedeeltelik spookgeskryf deur die filosoof Giovanni Gentile,  wat Mussolini beskryf as "die filosoof van die fascisme" - verklaar:
Die fascistiese opvatting van die staat is allesomvattend daarbuite dat daar geen menslike of geestelike waardes kan bestaan ​​nie, nog minder waarde. So verstaan, is fascisme totalitêr, en die fascistiese staat - 'n sintese en 'n eenheid wat alle waardes insluit - interpreteer, ontwikkel en versterk die hele lewe van 'n volk ". 
In Die regsgrondslag van die totale staat, Beskryf die Nazi -politieke teoretikus Carl Schmitt die Nazi se voorneme om 'n 'sterk staat te vorm wat 'n totale politieke eenheid waarborg wat alle diversiteit oorskry' om te voorkom dat 'n 'rampspoedige pluralisme die Duitse volk verskeur'. 
Fascistiese state het beleid van sosiale indoktrinasie gevolg deur propaganda in die onderwys en die media, en die regulering van die produksie van opvoedkundige en mediamateriaal.   Onderwys was ontwerp om die fascistiese beweging te verheerlik en studente in te lig oor die historiese en politieke belangrikheid daarvan vir die land. Dit het gepoog om idees wat nie in ooreenstemming was met die oortuigings van die fascistiese beweging nie, te suiwer en studente te leer om aan die staat gehoorsaam te wees. 
Fascisme was 'n alternatief vir beide internasionale sosialisme en vryemarkkapitalisme.  Terwyl fascisme die hoofstroom -sosialisme gekant was, het dit homself soms as 'n tipe nasionalistiese 'sosialisme' beskou om hul verbintenis tot nasionale solidariteit en eenheid te beklemtoon.   Fasciste was gekant teen internasionale vryemarkkapitalisme, maar ondersteun 'n soort produktiewe kapitalisme.   Ekonomiese selfvoorsiening, bekend as outarkie, was 'n belangrike doelwit van die meeste fascistiese regerings. 
Fascistiese regerings het gepleit vir die oplossing van binnelandse klas konflik binne 'n land om nasionale solidariteit te verseker.  Dit sou gedoen word deur die staat wat die betrekkinge tussen die klasse bemiddel (in teenstelling met die standpunte van klassiek-liberaal-geïnspireerde kapitaliste).  Terwyl fascisme gekant was teen huishoudelike klassekonflik, is dit geglo dat bourgeois-proletariese konflik hoofsaaklik bestaan ​​in nasionale konflik tussen proletariese nasies versus burgerlike nasies.  Fascisme veroordeel wat hy beskou as wydverspreide karaktertrekke wat dit as die tipiese burgerlike mentaliteit waarteen hy gekant was, veroordeel, soos: materialisme, wreedheid, lafhartigheid en die onvermoë om die heroïese ideaal van die fascistiese "vegter" en assosiasies met liberalisme te begryp , individualisme en parlementarisme.  In 1918 definieer Mussolini wat hy as die proletariese karakter beskou, en beskryf proletarium as een en dieselfde met produsente, 'n produktiwistiese perspektief wat alle mense wat produktief geag word, insluitend entrepreneurs, tegnici, werkers en soldate as proletariese verbind.  Hy erken die historiese bestaan ​​van beide bourgeois en proletariese produsente, maar verklaar die behoefte aan bourgeois produsente om saam te smelt met proletariese produsente. 
Terwyl fascisme die hoofstroom internasionalistiese en marxistiese sosialisme veroordeel het, het dit beweer dat dit 'n soort nasionalistiese produktiwistiese sosialisme ekonomies verteenwoordig, maar dat dit bereid was om produktiwistiese kapitalisme daarin te akkommodeer.  Dit is afgelei van Henri de Saint Simon, wie se idees die skepping van utopiese sosialisme geïnspireer het en ander ideologieë beïnvloed het, wat solidariteit eerder as klasoorlog beklemtoon het en waarvan die opvatting van produktiewe mense in die ekonomie produktiewe werkers sowel as produktiewe base insluit die invloed van die aristokrasie en onproduktiewe finansiële spekulante.  Saint Simon se visie kombineer die tradisionalistiese regse kritiek op die Franse Revolusie met 'n linkse geloof in die behoefte aan assosiasie of samewerking van produktiewe mense in die samelewing.  Terwyl die marxisme kapitalisme as 'n stelsel van uitbuitende eiendomsverhoudinge veroordeel het, het fascisme die aard van die beheer van krediet en geld in die hedendaagse kapitalistiese stelsel as beledigend beskou.  Anders as die marxisme, het die fascisme nie die klassekonflik tussen die Marxisties gedefinieerde proletariaat en die bourgeoisie as 'n gegewe of as 'n motor van historiese materialisme beskou nie.  In plaas daarvan beskou dit werkers en produktiewe kapitaliste in die algemeen as produktiewe mense wat in konflik is met parasitiese elemente in die samelewing, waaronder: korrupte politieke partye, korrupte finansiële kapitaal en swak mense.  Fascistiese leiers soos Mussolini en Hitler het gepraat oor die noodsaaklikheid om 'n nuwe bestuurselite te skep onder leiding van ingenieurs en kapteins van die industrie - maar vry van die parasitiese leierskap van nywerhede.  Hitler verklaar dat die Nazi Party ondersteun bodenständigen Kapitalismus ('produktiewe kapitalisme') wat gebaseer was op wins uit eie arbeid, maar onproduktiewe kapitalisme of leningskapitalisme veroordeel het, wat wins uit spekulasie verkry het. 
Fascistiese ekonomie ondersteun 'n staatsbeheerde ekonomie wat 'n mengsel van private en openbare eienaarskap oor produksiemiddele aanvaar het.  Ekonomiese beplanning is toegepas op sowel die openbare as die private sektor, en die welvaart van die private onderneming was afhanklik van die aanvaarding daarvan om homself met die ekonomiese doelwitte van die staat te sinchroniseer.  Fascistiese ekonomiese ideologie ondersteun die winsmotief, maar beklemtoon dat nywerhede die nasionale belang moet handhaaf as hoër as private wins. 
Alhoewel fascisme die belangrikheid van materiële rykdom en mag aanvaar, veroordeel dit materialisme wat in kommunisme en kapitalisme teenwoordig was, en kritiek op materialisme omdat dit nie die rol van die gees erken nie.  In die besonder het fasciste kapitalisme gekritiseer, nie vanweë die mededingende aard daarvan of die ondersteuning van privaat eiendom wat fasciste ondersteun nie - maar as gevolg van sy materialisme, individualisme, beweerde burgerlike dekadensie en beweerde onverskilligheid teenoor die nasie.  Fascisme veroordeel die marxisme vanweë sy voorspraak vir materialistiese internasionalistiese klasidentiteit, wat fasciste beskou as 'n aanval op die emosionele en geestelike bande van die nasie en 'n bedreiging vir die bereiking van ware nasionale solidariteit. 
In die bespreking van die verspreiding van fascisme buite Italië, sê historikus Philip Morgan:
Aangesien die depressie 'n krisis was van laissez-faire-kapitalisme en sy politieke eweknie, parlementêre demokrasie, kan fascisme die 'alternatief' tussen kapitalisme en bolsjewisme, die model van 'n nuwe Europese 'beskawing', wees. Soos Mussolini dit tipies in die vroeë 1934 gestel het, "vanaf 1929 het fascisme 'n universele verskynsel geword. Die dominante magte van die 19de eeu, demokrasie, sosialisme, [en] liberalisme is uitgeput. Die nuwe politieke en ekonomiese vorme van die twintigste- eeu is fascisties '(Mussolini 1935: 32). 
Fasciste het egalitarisme gekritiseer as die behoud van die swakkes, en hulle het eerder sosiale Darwinistiese sienings en beleid bevorder.   Hulle was in beginsel gekant teen die idee van maatskaplike welsyn en het aangevoer dat dit 'die behoud van die ontaardes en die swakes' aangemoedig het.  Die Nazi -party het die welsynsstelsel van die Weimar -republiek, sowel as private liefdadigheid en filantropie, veroordeel vir die ondersteuning van mense wat hulle as rasse -minderwaardig en swak beskou het, en wat in die proses van natuurlike seleksie moes gewees het.  Tog, in die gesig gestaar deur die massale werkloosheid en armoede van die Groot Depressie, het die Nazi's dit nodig gevind om liefdadigheidsinstellings op te rig om ras-suiwer Duitsers te help om volksondersteuning te behou, terwyl hulle beweer dat dit 'rasse-selfhulp' verteenwoordig. "en nie onoordeelkundige liefdadigheid of universele sosiale welsyn nie.  Nazi-programme soos die Winterhulp van die Duitse Volk en die breër Nasionaal-Sosialistiese Volkswelsyn (NSV) is dus georganiseer as kwasi-privaat instellings, wat amptelik staatmaak op privaat skenkings van Duitsers om ander van hul ras te help-alhoewel in Diegene wat geweier het om te skenk, kan ernstige gevolge inhou.  Anders as die maatskaplike welsynsinstellings van die Weimar -republiek en die Christelike liefdadigheidsorganisasies, het die NSV hulp verleen op uitdruklike rassegronde. Dit het slegs ondersteuning verleen aan diegene wat "rasgesonde, bekwame en bereidwillige werkers was, polities betroubaar en bereid was om te reproduseer." Nie-Ariërs is uitgesluit, sowel as die 'werk-skaam', 'asosiaal' en 'oorerflik siek'.  Onder hierdie omstandighede, teen 1939, het meer as 17 miljoen Duitsers hulp van die NSV gekry, en die agentskap het ''n kragtige beeld van omgee en ondersteuning geprojekteer' vir 'diegene wat na bewering in die moeilikheid beland het eie. "  Tog was die organisasie 'gevrees en het 'n hekel aan die armstes van die samelewing' omdat dit tot indringende ondervraging en monitering oorgegaan het om te oordeel wie die steun werd is. 
Fascisme beklemtoon direkte optrede, insluitend die ondersteuning van die legitimiteit van politieke geweld, as 'n kerndeel van sy politiek.   Fascisme beskou gewelddadige optrede as 'n noodsaaklikheid in die politiek wat fascisme identifiseer as 'n 'eindelose stryd'.  Hierdie klem op die gebruik van politieke geweld beteken dat die meeste fascistiese partye ook hul eie privaat milisies (byvoorbeeld die Nazi -party se bruin hemde en Fascistiese Italië se swart hemde) geskep het.
Die basis van fascisme se steun aan gewelddadige optrede in die politiek hou verband met sosiale Darwinisme.  Fascistiese bewegings het algemeen sosiale Darwinistiese sienings van nasies, rasse en samelewings.  Hulle sê dat nasies en rasse hulself moet suiwer van sosiaal en biologies swak of ontaard, terwyl hulle terselfdertyd die skepping van sterk mense bevorder, om te kan oorleef in 'n wêreld wat gedefinieer word deur voortdurende nasionale en rassekonflik. 
Ouderdoms- en geslagsrolle
Fascisme beklemtoon die jeug in 'n fisiese ouderdom en in 'n geestelike sin wat verband hou met viriliteit en toewyding tot aksie.  Die politieke lied van die Italiaanse fasciste is genoem Giovinezza ("Die jeug").  Fascisme identifiseer die fisieke ouderdom van die jeug as 'n kritieke tyd vir die morele ontwikkeling van mense wat die samelewing sal beïnvloed. 
Walter Laqueur voer aan dat:
Die ooreenkomste van die kultus van oorlog en fisiese gevaar was die kultus van brutaliteit, krag en seksualiteit ... [fascisme is] 'n ware teen-beskawing: die gesofistikeerde rasionalistiese humanisme van Ou Europa verwerp, en fascisme stel die primitiewe instinkte as ideaal primêre emosies van die barbaar. 
Die Italiaanse fascisme het die morele higiëne van die jeug nagestreef, veral wat seksualiteit betref.  Fascistiese Italië bevorder wat dit as normale seksuele gedrag in die jeug beskou het, terwyl dit verwerp het wat dit as afwykende seksuele gedrag beskou het.  Dit veroordeel pornografie, die meeste vorme van geboortebeperking en voorbehoedmiddels (met die uitsondering van die kondoom), homoseksualiteit en prostitusie as afwykende seksuele gedrag, alhoewel die handhawing van wette wat teen sulke praktyke gekant was, wisselvallig was en die owerheid dikwels die oë toemaak.  Fascistiese Italië beskou die bevordering van manlike seksuele opwinding voor puberteit as die oorsaak van kriminaliteit onder manlike jeug, verklaar homoseksualiteit as 'n sosiale siekte en voer 'n aggressiewe veldtog om prostitusie van jong vroue te verminder. 
Mussolini beskou vroue se primêre rol as hoofsaaklik kinderdraers en mans, krygers - eenkeer gesê: "Oorlog is vir die mens wat moederskap vir die vrou is".  In 'n poging om die geboortesyfers te verhoog, het die Italiaanse Fascistiese regering finansiële aansporings gegee aan vroue wat groot gesinne grootgemaak het en beleid begin om die aantal vroue in diens te verminder.  Italiaanse fascisme het gevra dat vroue vereer word as "reprodusente van die nasie" en die Italiaanse fascistiese regering het rituele seremonies gehou om die rol van vroue in die Italiaanse nasie te eerbiedig.  In 1934 verklaar Mussolini dat die aanstelling van vroue 'n 'groot aspek van die netelige probleem van werkloosheid' is en dat werk vir vroue 'onverenigbaar met vrugbaarheid' is. Mussolini het verder gesê dat die oplossing vir werkloosheid vir mans die "uittog van vroue uit die arbeidsmag" is. 
Die Duitse Nazi -regering het vroue sterk aangemoedig om tuis te bly om kinders te baar en huis te hou.  Hierdie beleid is versterk deur die erekruis van die Duitse moeder te verleen aan vroue wat vier of meer kinders baar. Die werkloosheidsyfer is aansienlik verlaag, meestal deur wapenproduksie en deur vroue huis toe te stuur sodat mans hul werk kon neem. Nazi -propaganda het soms voorhuwelikse en buite -egtelike seksuele omgang, ongehuwde moederskap en egskeiding bevorder, maar ander kere het die Nazi's sulke gedrag gekant. 
Die Nazi's het aborsie gedekriminaliseer in gevalle waar fetusse oorerflike gebreke gehad het of van 'n ras was waarvan die regering dit nie goedgekeur het nie, terwyl die aborsie van gesonde suiwer Duitse, Ariese fetusse streng verbied gebly het.  Vir nie-Ariërs was aborsie dikwels verpligtend. Hulle eugenetiese program spruit ook uit die 'progressiewe biomediese model' van Weimar Duitsland.  In 1935 het Nazi -Duitsland die wettigheid van aborsie uitgebrei deur die wet op eugenetika te verander om aborsie vir vroue met oorerflike afwykings te bevorder.  Die wet laat aborsie toe as 'n vrou haar toestemming gee en die fetus nog nie lewensvatbaar is nie   en vir sogenaamde rassehigiëne.  
Die Nazi's het gesê dat homoseksualiteit ontaard, vroulik, pervers is en manlikheid ondermyn omdat dit nie kinders voortbring nie.  Hulle beskou homoseksualiteit as geneesbaar deur terapie, met verwysing na moderne wetenskaplikheid en die studie van seksologie, wat sê dat homoseksualiteit deur 'normale' mense gevoel kan word en nie net deur 'n abnormale minderheid nie.  Oop homoseksuele is in Nazi -konsentrasiekampe geïnterneer. 
Fascisme beklemtoon beide palingenese (nasionale wedergeboorte of herskepping) en modernisme.  In die besonder is die nasionalisme van fascisme geïdentifiseer as 'n palingenetiese karakter.  Fascisme bevorder die wedergeboorte van die nasie en suiwer dit van dekadensie.  Fascisme aanvaar vorme van modernisme wat volgens hom nasionale wedergeboorte bevorder, terwyl vorms van modernisme verwerp word wat as teenoorgesteld teenoor nasionale wedergeboorte beskou word.  Fascisme het moderne tegnologie en die assosiasie daarvan met spoed, mag en geweld ver estetiseer.  Fascisme bewonder die vooruitgang in die ekonomie in die vroeë 20ste eeu, veral Fordisme en wetenskaplike bestuur.  Fascistiese modernisme word erken as geïnspireer of ontwikkel deur verskillende figure-soos Filippo Tommaso Marinetti, Ernst Jünger, Gottfried Benn, Louis-Ferdinand Céline, Knut Hamsun, Ezra Pound en Wyndham Lewis. 
In Italië is so 'n modernistiese invloed toegelig deur Marinetti wat 'n palingenetiese modernistiese samelewing voorstaan ​​wat liberaal-burgerlike waardes van tradisie en sielkunde veroordeel, terwyl hy 'n tegnologiese krygsgodsdiens van nasionale vernuwing bevorder wat militante nasionalisme beklemtoon.  In Duitsland was dit 'n voorbeeld van Jünger, wat beïnvloed is deur sy waarneming van die tegnologiese oorlogvoering tydens die Eerste Wêreldoorlog en beweer dat 'n nuwe sosiale klas geskep is wat hy as die 'vegter-werker' beskryf het.  Jünger, net soos Marinetti, beklemtoon die revolusionêre vermoëns van tegnologie. Hy beklemtoon 'n 'organiese konstruksie' tussen mens en masjien as 'n bevrydende en regeneratiewe krag wat die liberale demokrasie, opvattings oor individuele outonomie, burgerlike nihilisme en dekadensie uitdaag.  Hy dink aan 'n samelewing wat gebaseer is op 'n totalitêre konsep van 'totale mobilisering' van sulke gedissiplineerde krygswerkers. 
Volgens kultuurkritikus Susan Sontag:
Fascistiese estetika ... vloei voort uit (en regverdig) 'n beheptheid met situasies van beheer, onderdanige gedrag, oordadige inspanning en die volharding van pyn, dit onderskryf twee oënskynlik teenoorgestelde toestande, egomanie en diensbaarheid. Die verhoudings van oorheersing en slawerny neem die vorm aan van 'n kenmerkende voorkoms: die massering van groepe mense, die omskakeling van mense in dinge die vermenigvuldiging of replikasie van dinge en die groepering van mense/dinge rondom 'n almagtige, hipnotiese leiersfiguur of krag. Die fascistiese dramaturgie fokus op die orgiastiese transaksies tussen magtige magte en hul marionette, uniform geklee en getoon in steeds swelende getalle. Die choreografie wissel van onophoudelike beweging en 'n gestolde, statiese, 'viriele' pose. Fascistiese kuns verheerlik oorgawe, dit verhef sinneloosheid, verheerlik die dood. 
Sontag noem ook 'n paar ooreenkomste tussen fascistiese kuns en die amptelike kuns van kommunistiese lande, soos die gehoorsaamheid van die massas aan die held, en 'n voorkeur vir die monumentale en 'grandiose en rigiede' choreografie van massa -liggame. Maar hoewel amptelike kommunistiese kuns 'daarop gemik is om 'n utopiese moraliteit uit te lig en te versterk', toon die kuns van fascistiese lande soos Nazi -Duitsland ''n utopiese estetika - die van fisiese volmaaktheid', op 'n manier wat 'voortdurend en idealiserend' is. 
'Fascistiese estetika', volgens Sontag, 'is gebaseer op die beperking van lewenskragte, bewegings word beperk, vasgehou, ingehou.' En die aantrekkingskrag daarvan is nie noodwendig beperk tot diegene wat die fascistiese politieke ideologie deel nie, want "fascisme. Staan vir 'n ideaal of liewer ideale wat vandag volhard onder die ander baniere: die lewensideaal as kuns, die kultus van skoonheid, die fetisjisme van moed, die ontbinding van vervreemding in ekstatiese gemeenskapsgevoelens, die verwerping van die intellek van die familie van die mens (onder die ouerskap van leiers). " 
Fascisme is in die moderne tyd wyd gekritiseer en veroordeel sedert die nederlaag van die asmoondhede in die Tweede Wêreldoorlog.
Antidemokraties en tirannies
Een van die algemeenste en sterkste kritiek op fascisme is dat dit 'n tirannie is.  Fascisme is doelbewus en heeltemal nie-demokraties en anti-demokraties.   
Sommige kritici van die Italiaanse fascisme het gesê dat 'n groot deel van die ideologie bloot 'n byproduk was van die beginselvrye opportunisme deur Mussolini en dat hy sy politieke standpunte verander het net om sy persoonlike ambisies te versterk terwyl hy dit as doelgerig vir die publiek gedink het.  Richard Washburn Child, die Amerikaanse ambassadeur in Italië wat saam met Mussolini gewerk het en sy vriend en bewonderaar geword het, het Mussolini se opportunistiese gedrag verdedig deur te skryf: "Opportunist is 'n term van smaad wat gebruik word om mans te merk wat hulself by omstandighede pas om die redes van Mussolini, soos ek geleer het om hom te ken, is 'n opportunis in die sin dat hy geglo het dat die mensdom self meer moet aanpas by veranderende toestande as by vaste teorieë, ongeag hoeveel hoop en gebede op teorieë gebring is en programme ".  Kind het Mussolini aangehaal: "Die heiligheid van 'n isme is nie in die isme nie, dit het geen heiligheid buite sy vermoë om te doen, te werk, om in die praktyk te slaag nie. Dit het moontlik gister geslaag en kan nie môre misluk nie. Misluk gister en slaag môre. Die masjien moet in die eerste plek werk! " 
Sommiges het Mussolini se optrede tydens die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog gekritiseer as opportunisties omdat dit skynbaar skynbaar die marxistiese egalitêre internasionalisme vir nie-egalitêre nasionalisme laat vaar het, en het in hierdie opsig daarop gewys dat Mussolini die ingryping van Italië in die oorlog teen Duitsland en Oostenryk-Hongarye onderskryf, hy en die nuwe fascistiese beweging het finansiële steun ontvang van buitelandse bronne, soos Ansaldo ('n wapensfirma) en ander maatskappye  sowel as die Britse Veiligheidsdiens MI5.  Sommige, insluitend die destydse sosialistiese teenstanders van Mussolini, het opgemerk dat Mussolini, ongeag die finansiële steun wat hy vir sy intervensionistiese standpunt aanvaar het, vry is om te skryf wat hy wil in sy koerant Il Popolo d'Italia sonder vooraf toestemming van sy finansiële ondersteuners.  Verder was die belangrikste bron van finansiële steun wat Mussolini en die fascistiese beweging in die Eerste Wêreldoorlog ontvang het, Frankryk, en daar word algemeen geglo dat dit Franse sosialiste was wat die oorlog van die Franse regering teen Duitsland ondersteun het en wat steun aan Italiaanse sosialiste gestuur het. wou Italiaanse ingryping aan Frankryk se kant hê. 
Mussolini se transformasie weg van marxisme in wat uiteindelik fascisme geword het, het voor die Eerste Wêreldoorlog begin, aangesien Mussolini toenemend pessimisties geraak het oor marxisme en egalitarisme, terwyl hy toenemend steun verleen het aan figure wat egalitarisme teëgestaan ​​het, soos Friedrich Nietzsche.  Teen 1902 studeer Mussolini Georges Sorel, Nietzsche en Vilfredo Pareto.  Sorel se klem op die noodsaaklikheid van die omverwerping van dekadente liberale demokrasie en kapitalisme deur die gebruik van geweld, direkte optrede, algemene stakings en neo-Machiavelliaanse beroep op emosie het Mussolini diep beïndruk.  Mussolini se gebruik van Nietzsche het van hom 'n hoogs onortodokse sosialis gemaak vanweë Nietzsche se bevordering van elitisme en anti-egalitêre sienings.  Voor die Eerste Wêreldoorlog het Mussolini se geskrifte mettertyd aangedui dat hy die marxisme en egalitarisme wat hy voorheen gesteun het, laat vaar het ten gunste van Nietzsche übermensch konsep en anti-egalitarisme.  In 1908 skryf Mussolini 'n kort opstel genaamd "Philosophy of Strength" op grond van sy Nietzschean -invloed, waarin Mussolini openlik met graagte praat oor die gevolge van 'n dreigende oorlog in Europa om godsdiens en nihilisme uit te daag: "[A] new 'n soort vrye gees sal kom, versterk deur die oorlog. 
Fascisme is gekritiseer omdat dit ideologies oneerlik is. Belangrike voorbeelde van ideologiese oneerlikheid is geïdentifiseer in die veranderende verhouding van die Italiaanse fascisme met die Duitse Nazisme.   Dit was bekend dat die amptelike posisies van Fascistiese Italië in buitelandse beleid gereeld retoriese ideologiese hiperbole gebruik om sy optrede te regverdig, hoewel Dino Grandi in die ampstermyn as minister van buitelandse sake in Italië betrokke was realpolitik vry van so 'n fascistiese hiperbool.  Die standpunt van die Italiaanse fascisme teenoor die Duitse Nazisme het gewissel van ondersteuning van die laat 1920's tot 1934, toe dit Hitler se bewind aan bewind vier en Mussolini se eerste ontmoeting met Hitler in 1934 tot opposisie van 1934 tot 1936 na die moord op die geallieerde leier van Italië in Oostenryk, Engelbert Dollfuss, deur Oostenrykse Nazi's en weer ondersteunend na 1936, toe Duitsland die enigste belangrike mag was wat nie Italië se inval en besetting van Ethiopië aan die kaak gestel het nie.
Nadat antagonisme tussen Nazi -Duitsland en Fascistiese Italië ontplof het oor die sluipmoord op die Oostenrykse kanselier Dollfuss in 1934, het Mussolini en Italiaanse fasciste die rasseteorieë van Nazisme aan die kaak gestel en bespot, veral deur die nordisme daarvan aan die kaak te stel, terwyl hulle Middellandse See bevorder.  Mussolini self reageer op die bewerings van Nordiciste dat Italië in die Noordse en Middellandse See -rasse ingedeel is as gevolg van Germaanse invalle in Noord -Italië deur te beweer dat terwyl Germaanse stamme soos die Langobarde beheer van Italië oorgeneem het na die val van antieke Rome, hulle aangekom het in klein getalle (ongeveer 8 000) en vinnig geassimileer in die Romeinse kultuur en het die Latynse taal binne vyftig jaar gepraat.  Die Italiaanse fascisme is beïnvloed deur die tradisie van Italiaanse nasionaliste wat minagtend op die aansprake van Nordiciste neersien en trots is op die vergelyking van die ouderdom en gesofistikeerdheid van die antieke Romeinse beskawing sowel as die klassieke herlewing in die Renaissance met dié van die Nordiese samelewings wat Italiaanse nasionaliste in vergelyking beskryf as 'nuwelinge' in die beskawing.  Op die hoogtepunt van antagonisme tussen die Nazi's en Italiaanse fasciste oor ras, beweer Mussolini dat die Duitsers self nie 'n suiwer ras was nie en merk ironies op dat die Nazi-teorie van Duitse rasse-meerderwaardigheid gebaseer was op die teorieë van nie-Duitse buitelanders , soos die Fransman Arthur de Gobineau.  Nadat die spanning in die Duits-Italiaanse betrekkinge aan die einde van die dertigerjare verminder het, wou die Italiaanse fascisme sy ideologie met die Duitse nazisme harmoniseer en kombineer Nordistiese en Mediterreense rasseteorieë, en merk op dat Italianers lid is van die Ariese ras, saamgestel uit 'n gemengde Nordiese -Mediterreense subtipe. 
In 1938 verklaar Mussolini by Italië se aanvaarding van antisemitiese wette dat Italiaanse fascisme nog altyd antisemities was,  In werklikheid het Italiaanse fascisme eers teen die laat dertigerjare antisemitisme onderskryf toe Mussolini bang was vir vervreemding van antisemitiese Nazi -Duitsland, wie se mag en invloed toeneem Europa. Voor die tydperk was daar noemenswaardige Joodse Italianers wat senior Italiaanse fascistiese amptenare was, waaronder Margherita Sarfatti, wat ook die minnares van Mussolini was.  Ook in teenstelling met Mussolini se bewering in 1938, was slegs 'n klein aantal Italiaanse fasciste sterk antisemities (soos Roberto Farinacci en Giuseppe Preziosi), terwyl ander soos Italo Balbo, afkomstig van Ferrara, wat een van die grootste Joodse gemeenskappe in Italië het, was. , was gewalg deur die antisemitiese wette en het hulle daarteen gekant.  Fascisme -geleerde Mark Neocleous merk op dat hoewel Italiaanse fascisme nie 'n duidelike toewyding tot antisemitisme gehad het nie, daar af en toe antisemitiese verklarings voor 1938 uitgereik is, soos Mussolini in 1919 waarin verklaar word dat die Joodse bankiers in Londen en New York met ras verbind is aan die Russiese bolsjewiste en dat agt persent van die Russiese bolsjewiste Jode was. 
Die ineenstorting van die aandelemark van 1929 was nie die enigste oorsaak van die Groot Depressie nie, maar dit het wel daartoe gelei dat die wêreldwye ekonomiese ineenstorting ook 'n simptoom was. Teen 1933 het byna die helfte van die Amerikaanse banke misluk, en werkloosheid nader 15 miljoen mense, oftewel 30 persent van die arbeidsmag.
Vorige ineenstortings op die aandelemark: voorbeelde uit die geskiedenis van die groot depressie (1929): In 'n paar dae het die DJIA met 24,8%gedaal. Die Coronavirus-ongeluk: In Maart 2020 het die COVID-19-pandemie die vinnigste wêreldwye ongeluk in die finansiële geskiedenis veroorsaak.
Mussolini se pad na 'n diktatuur het baie langer geneem as die van Hitler in 1933. Hitler is op 30 Januarie 1933 as kanselier aangestel. Teen 1 April 1933 was sy mag sodanig dat Hitler na die Magtigingswet slegs as die diktator van Nazi -Duitsland beskou kon word, ongeag van Hindenburg se presidentskap. Mussolini se openbare houding en roem het nie lojaliteit in Italië gewaarborg nie - daarom was dit vir hom so belangrik om 'n verhouding met die Rooms -Katolieke Kerk te vestig. Hy het eers ná die Lateraanse Verdrag wat wat as diktatoriale magte beskryf kan word, verkry, waardeur hy lojaliteit kan waarborg van die Katolieke wat moontlik nie ondersteuners van die fascistiese staat in Italië was nie.
Mussolini het jare geneem om te bereik wat as 'n diktatuur gedefinieer kan word. Hy het 'n mate van mag verkry na die Maart op Rome in 1922 toe hy as premier van Italië aangestel is. Maar sy regering bevat 'n mengsel van mans met verskillende politieke oortuigings - soortgelyk aan Hitler se posisie in Januarie 1933.
Maar sy tyd aan bewind het amper in duie gestort ná die moord op Matteotti toe groot woede oor Italië gryp. As hy in 1922 'n ware diktator was, sou so 'n opskudding nooit plaasgevind het nie, aangesien sy vyande en die Italiaanse volk in die algemeen onderdanig sou wees.
Mussolini het sy bewindstyd begin deur ondersteuning te koop by sowel die werkersklas as die industriële base.
Die werkers is 'n dag van agt uur belowe terwyl 'n ondersoek na die wins wat die nyweraars tydens die Eerste Wêreldoorlog gemaak het, laat vaar is. Die rykes het baat by 'n verlaging van sterftes - nou, onder Mussolini, het meer van wat iemand gedurende hul leeftyd verdien het, na hul familie gegaan en nie aan die regering nie. Om ondersteuning van die Rooms -Katolieke Kerk te kry, is godsdiensonderrig in alle laerskole verpligtend gemaak.
Hierdie beleide kan gesien word as 'n poging om ondersteuning te 'koop'. As 'n voorbeeld het Hitler in 1933 werkersvakansies in Duitsland ingebring (soortgelyk aan 'n vakansiedag). Dit was baie gewild. Hy verbied toe byna onmiddellik vakbonde wat werkers se regte beskerm. Enige protesoptredes hieroor is verbied as gevolg van die Magtigingswet - Hitler het met niemand onderhandel nie. Mussolini was nie in staat om sy gesag te laat geld nie, en dit is waarskynlik dat die omvang van sy diktatoriale magte nooit gelyk was aan die wat Hitler verkry het nie.
Mussolini was nooit van plan om die mag te deel met die liberale wat in die regering was nie. Hy het 'n fascistiese groot raad ingestel wat die beleid vir Italië sou besluit sonder om eers die nie-fasciste in die regering te raadpleeg.
In Februarie 1923 stel Mussolini en die Fascistiese Grootraad die Acerbo wet. Hierdie wet het verkiesingsuitslae verander. Nou as een party net 25% (of meer) van die stemme wat tydens 'n verkiesing uitgebring word, sou hulle kry 66%van die setels in die parlement.
Toe die parlement moes stem oor die Acerbo -wet, het baie politici ingestem tot 'n wet wat hul politieke loopbane byna beslis sou beëindig as hulle nie fasciste was nie. Waarom het hulle dit gedoen?
Die galery in die saal waarin die politici gestem het, was gevul met gewapende fascistiese boewe wat 'n goeie blik op almal gehad het wat hulle teen die wet uitgespreek het. Die bedreiging was duidelik en werklik. As jy vir die wet gestem het, sal dit goed gaan. As u dit nie gedoen het nie, was u beslis in gevaar deur fascistiese boewe.
Mussolini het wel in die lente van 1924 gesê dat ''n goeie pak slae niemand skade berokken nie'.
Hitler het baie soortgelyke taktieke gebruik toe die stemming vir die bemagtigingswet by die Kroll -operahuis in Berlyn plaasgevind het - SA boewe het buite die operahuis vergader terwyl die SS die gange in die hoofsaal waar die stemming sou plaasvind, gevoer het. Weereens was die bedreiging duidelik vir enige politikus wat dapper genoeg was om teen die wet te protesteer.
In die Maart -verkiesing wat gevolg het op die Acerbo -wet, het die Fascistiese Party 65% ​​van die stemme uitgebring en dus maklik die 2/3 parlementêre setels gekry - 'n duidelike meerderheid. Dat mense geïntimideer is om vir die fasciste te stem of dat die fasciste stembriewe geneem het van diegene wat moontlik teen Mussolini gestem het, word opsy geskuif. Die Fasciste wat gekies is, sou Mussolini moes ondersteun. In hierdie opsig was die Acerbo -wet 'n belangrike stap na diktatuur in Italië.
Anders as Hitler, het Mussolini egter nog steeds oop kritiek in Italië gehad, selfs nadat die Acerbo -wet aangeneem is. Die vreeselement wat Hitler teen April 1933 in Nazi -Duitsland geskep het, was nog steeds nie in Italië nie.
Swartehempe het kritici wel geslaan, maar dit het Giacomo Matteotti nie gekeer om Mussolini in die openbaar te veroordeel nie. Matteotti is byna seker vermoor deur fasciste en Mussolini is hiervoor verantwoordelik gehou. Daar was 'n oorweldigende openbare woede oor die moord, aangesien Matteotti die belangrikste sosialistiese parlementslid van Italië was. Koerante en muurplakkate het Mussolini veroordeel en in die somer van 1924 was daar 'n werklike moontlikheid dat Mussolini sou moes bedank.
'N Aantal nie-fascistiese politici het uit die parlement gestap uit protes teen die moord. Hierdie gebaar het net in Mussolini se hande gespeel omdat dit van meer parlementêre opposisie ontslae geraak het. Die betogers - die Aventine -betogers genoem - het 'n beroep op die koning, Victor Emmanuel, gedoen om Mussolini te ontslaan, maar die koning hou nie meer van die betogers as van Mussolini nie, omdat hulle leen teenoor republikanisme en hy weier om op te tree.
Met hierdie koninklike ondersteuning voel Mussolini sterk genoeg om sy teenstanders aan te pak. Enige kritici van Mussolini is geslaan en koerante wat die Fasciste nie ondersteun nie, is gesluit. In Januarie 1925 het Mussolini die volgende gesê:
'Ek verklaar ... voor die Italiaanse volk ... dat ek alleen die politieke, morele en historiese verantwoordelikheid aanvaar vir alles wat gebeur het. Italië wil rus en vrede, werk en kalmte hê. Ek sal hierdie dinge met liefde gee, indien moontlik, en met krag indien nodig. "
Nadat hy die Matteotti -aangeleentheid oorleef het, het Mussolini stadigaan die klassieke kenmerke van 'n diktatuur bekendgestel. Maar dit was nou byna drie jaar na die Maart op Rome.
In 1927 is 'n geheime polisiemag gestig genaamd die OVRA en dit is gelei deur Arturo Bocchini. Die doodstraf is weer ingestel vir 'ernstige politieke oortredings'. Teen 1940 het die OVRA 4000 verdagtes gearresteer, maar slegs 10 mense van 1927 tot 1940 is ooit ter dood veroordeel - baie kleiner as in Nazi -Duitsland.
Mussolini het ook die grondwet van Italië verander. Hy het 'n diargie. Dit is 'n stelsel waarvolgens 'n land twee politieke hoofde het. In Italië se geval was dit Mussolini en die koning, Victor Emmanuel. Hierdie stelsel het Mussolini in beheer van Italië gebring bloot omdat Victor Emmanuel nie die sterkste man was nie en selde in staat was om homself te laat geld. Alhoewel hy nie daarvan gehou het dat Mussolini hom by elke geleentheid omseil nie, het hy min gedoen om dit uit te daag.
Mussolini het lede in die Fascistiese Grootraad aangestel en vanaf 1928 moes die Groot Raad oor alle grondwetlike aangeleenthede geraadpleeg word. Namate Mussolini mense in die Raad aangestel het, sou logika bepaal dat hierdie mense sou doen wat Mussolini wou hê hulle moes doen.
Die kiesstelsel is weer verander in 1928. Mussolini het na die verandering gesê:
'Elke moontlikheid van keuse word uitgeskakel ... .. ek het nooit gedroom van 'n kamer soos joune nie.'
Werkers- en werkgewersvakbonde (nou bekend as korporasies) was daarop geregtig om die name op te stel van 1000 mense wat hulle vir die parlement wou oorweeg. Die Groot Raad het 400 van hierdie name gekies, dit wil sê mense wat hulle sou goedkeur. Die lys met 400 name is aan die kiesers voorgelê vir goedkeuring. Hulle kon slegs vir of teen die hele lys stem - nie die individuele kandidate nie. In 1929 het 90% van die kiesers vir die lys gestem en in 1934 het hierdie syfer tot 97% gestyg. Almal wat op die lys was, is egter goedgekeur deur die Groot Raad, sodat dit nie meer as 'skoothonde' was vir Mussolini sonder 'n werklike politieke mag nie. In 1939 is die parlement eenvoudig afgeskaf.
Die mag van die fasciste is selfs op streeks- en plaaslike vlak gevoel, waar burgemeesters, wat op plaaslike vlak baie magtig was, vervang is deur landdroste wat in Rome aangestel is en alleen op Rome verantwoordelik was.
Die Italiaanse weermag en polisie kon maklik die Swartshirts, wat ongewapen was, versprei het. Hulle is egter toegelaat om in Rome te vergader en hulle dwing die regering aan bewind en Mussolini word premier van Italië.  Baie het destyds aangevoer en sedertdien was dit deel van 'n strategie van die Italiaanse monargie, weermag, grondeienaars, nyweraars en die Katolieke Kerk om Mussolini toe te laat om die mag oor te neem. Hulle was so bang vir 'n dreigende rewolusie onder leiding van sosialiste of kommuniste dat hulle die Fasciste toegelaat het om die mag oor te neem. Baie in die konserwatiewe elite was van mening dat Mussolini die enigste alternatief vir 'n 'Rooi Revolusie' was.  Hulle het nie regtig van Mussolini gehou nie, maar het geglo dat hy hul belange kon beveilig en die land van 'n rewolusie in die Sowjet-styl kon verhinder. Hulle het egter geglo dat hulle hom kan bestuur en dat hy sal instem om nie hul voorregte in te meng nie. Toe Mussolini premier word, was hy van plan om 'n eenpartystaat te stig. Hy het egter nie probeer om die belange van die monargie, weermag, kerk en ander lede van die elite in te meng nie, wat hom toegelaat het om die mag oor te neem. Dit was hul beloning daarvoor dat Mussolini die onbetwiste leier van Italië 'Il Duce' kon word. 
Nadat verkiesings gehou is, het Mussolini genoeg setels in die parlement beheer om homself aan te stel Il Duce ("die leier") van Italië. Op 3 Januarie 1925, met die steun van sy Fascistiese meerderheid, verklaar Mussolini homself as diktator van Italië.
Vir 'n dekade lank het Italië in vrede vooruitgegaan. Mussolini was egter van plan om Italië in 'n ryk te verander en om dit te doen, het die land 'n kolonie nodig. In Oktober 1935 het Italië Ethiopië binnegeval. Die verowering was wreed. Ander Europese lande het Italië gekritiseer, veral oor die gebruik van mosterdgas deur die land. In Mei 1936 het Ethiopië oorgegee en Mussolini het sy ryk gehad. Dit was die hoogtepunt van Mussolini se gewildheid.
Die belangrikste faktore wat Mussolini in staat gestel het om aan bewind te kom, en sy posisie in Italië tussen 1918 en 1929 te konsolideer.
Fascisme is gebore met 'n dubbelsinnige gesig, afkomstig van sosialistiese idees wat op 'n sterk nasionalistiese manier ontwikkel is, wat monargie en vryhandel omhels, en het ook ekspansionistiese beleid. Mussolini self was in werklikheid sosialisties, maar omdat sy party nie soveel stemme kry as wat hy verwag het nie, verskuif hy na fascisme, maar breek sy bande met sosialisme teësinnig. Die opkoms en konsolidasie van mag is op 'n oppervlakkige wettige manier gedoen, maar 'n party onder leiding van 'n diktator het 'n streng reël nodig om aan bewind te bly en tot 'n mate genadeloos te wees om orde te bring - iets wat Europa nodig het, veral na die gemors wat deur Eerste Wêreldoorlog.
Teen 1900 was die verenigingsproses in Italië, die Risorgimento, grotendeels territoriaal voltooi, maar in geen ander opsig nie. Die oorgrote meerderheid van die bevolking het nog steeds geen werklike verbintenis met Italië nie, as gevolg van "Italië se voortdurende swakheid as kulturele, industriële, militêre en koloniale mag in vergelyking met ouer Europese state". Dit het gelei tot 'n verdieping van die nasionale minderwaardigheidskompleks en het gelei tot verskillende projekte vir die vernuwing van nasionalisme, van links en van die uiterste regs. Italië is in die oorlog grond beloof en het aan die kant van die Geallieerdes aangesluit, maar uiteindelik het dit nie behaal wat beloof is nie, en dit staan ​​bekend as die 'verminkte oorwinning'. Die politieke sfeer het aangedui dat die heersende regering kwesbaar is; die Italianers blameer die regering omdat dit nie 'n sterker standpunt ingeneem het nie. Ekonomies was daar 'n groot oplewing in Italië (omdat dit geglo het dat dit op die punt was om in duie te stort). Dit lyk asof die noorde meer bloei as die suide.
Die vrees vir 'n kommunistiese rewolusie het Mussolini blykbaar 'n toenemende aantal ondersteuners gegee, soos die rykes (wat bang was vir die einde van private eiendom), die 'agrari' -fasciste, ryker kleinboere, boedelbestuurders en stedelike professionele persone wat by die kommuniste aangesluit het. 'n stryd teen die rewolusie. Fascisme het die krisis van 1919 oorleef weens die hulp van die welgestelde Milanese.