Pakistanse folklore - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Pakistanse folklore bestaan ​​uit volksliedjies, volksverhale, mites, legendes, gebruike, spreekwoorde en tradisies van die vier provinsies en talle stamgebiede wat die moderne land Pakistan vorm. In die grootste deel van die geskiedenis van die gebied was slegs geleerdes en administrateurs geletterd; poësie en letterkunde is mondeling oorgedra, en folklore en volksverhale het onderrig aangebied in godsdienstige voorskrifte en morele waardes, politieke begrip en geskiedenis behou en vermaak aangebied. Elke dorp het honderde verhale en tradisies gehad, wat ouers getrou herhaal het aan hul kinders en deur storievertellers tydens feeste en openbare geleenthede. Sommige folklore was 'n wesenlike aspek van godsdienstige praktyk, wat die kosmologie en die belangrikheid van plaaslike heiligdomme en gode verklaar. Pakistanse folklore word gevorm deur die tale en tradisies van die verskillende etniese groepe wat die bevolking uitmaak, en deur die godsdienstige oortuigings van die mense in elke streek. Pakistanse folklore bied waardevolle historiese bewyse van godsdienstige en etniese migrasies en van kulturele invloede.
Van die gewildste volksverhale is verskillende liefdes-tragedies waarin jong geliefdes deur gesinswaardes en sosiale konvensies gekniehalter word en konvensies uitgedaag word deur dade uit te voer ter wille van hul liefde, wat gewoonlik tot die dood van een of albei lei. Hierdie verhale weerspieël 'n dubbele standaard; die protagoniste word met die dood gestraf omdat hulle sosiale konvensie verswyg, maar vereer word as simbole van goddelike liefde en verlossing van lyding en onvervulde begeertes. Hierdie tema van buitengewone liefde wat deur sosiale struikelblokke gekniehalter word en uiteindelik verlos word deur een of ander tragiese gebeurtenis, is oorgedra in die kontemporêre films, radio en televisie wat storievertelling as populêre vermaak verbygesteek het.
Geskiedenis, streke en tale
Die streek wat die moderne Pakistan gevorm het, was die tuiste van die antieke Indusvallei beskawing en daarna, agtereenvolgens, die ontvanger van antieke Vediese, Persiese, Indo-Griekse en Islamitiese kulture. Die gebied het getuies van invalle en / of nedersettings deur die Ariërs, Perse, Grieke, Arabiere, Turke, Afghanen, Mongole en die Britte.1 Pakistanse folklore bevat elemente van al hierdie kulture. Die temas, karakters, helde en skurke van plaaslike folklore is dikwels 'n weerspieëling van plaaslike godsdienstige tradisies, en folklore dien as vermaak en 'n instrument vir die oordrag van morele en godsdienstige konsepte en waardes. Sommige folklore-optredes is 'n integrale deel van godsdienstige ritusse en feeste.
Folklore is hoofsaaklik 'n mondelinge tradisie. Elk van die tale wat in Pakistan gepraat word, het 'n unieke repertorium van gedigte, liedjies, verhale en spreekwoorde wat verband hou met die kulturele oorsprong daarvan. Poësie en literatuur is eeue lank mondelings bewaar voordat dit neergeskryf is, oorgedra van een generasie vertellers na die volgende. Verhale van individuele uitbuiting, heldedom en historiese gebeure is tot die repertoire gevoeg en getrou weergegee. Die bekendste Pakistaanse volksverhale is die heldhaftige liefdesverhale wat deur sangers, storievertellers en digters verewig is en wat moderne skrywers en filmmakers inspireer.
Die meeste Pakistanse verhale word in 'n bepaalde streek versprei, maar in sekere verhale is daar verskillende variante in ander streke van die land of in buurlande. Sommige verhale soos Shirin en Farhad word in Pakistan, Iran, Afghanistan, Turkye en byna al die lande van Sentraal-Asië en die Midde-Ooste vertel; elkeen beweer dat die verhaal in hul land ontstaan ​​het.
Provinsies en gebiede van Pakistan
Pakistan is 'n federasie van vier provinsies, 'n hoofstadgebied en federale administratiewe stamgebiede.
2. Noordwes-Grensprovinsie (NWFP)
6. Federale beheerde stamgebiede
8. Noordelike gebiede Groot etniese groepe in Pakistan
Die belangrikste tale wat in Pakistan gepraat word, is:
Punjabi 44,68 persent
Pashto 15,42 persent
Sindhi 14,1 persent
Seraiki 8,38 persent
Urdu 7,57 persent
Balochi 3,57 persent
Ander 6,08 persent (insluitend Pothohari, Kashmiri, Persies, Dari, Hindko, Gujrati, Memoni, Makrani, Marwari, Bangali, Gojri en Dogri).2
Die godsdienstige tradisies van Pakistan is:
Islam 173.000.000 (97 persent) (byna 70 persent is Sunni-Moslems en 30 persent is Sji-Moslems).
Hindoeïsme 3.200.000 (1,85 persent)
Christendom 2.800.000 (1.6 persent)
Sikhs Ongeveer 20.000 (0,04 persent)
Hulle is baie kleiner getalle Parsis, Ahmadi's, Boeddhiste, Jode, Bahá'i's en Animiste (hoofsaaklik die Kalasha van Chitral).3
Die Baloch (بلوچ; alternatiewe transliterasies Baluch, Balouch, Bloach, Balooch, Balush, Balosh, Baloosh, Baloush) is 'n Iraanse volk en praat Balochi, wat 'n noordwestelike Iraanse taal is. Hulle is oorwegend Moslem en het tradisioneel bergagtige gebiede bewoon, waardeur hulle 'n duidelike kulturele identiteit kan handhaaf. Ongeveer 60 persent van die totale bevolking van Baloch woon in Pakistan in Sindh en suidelike Punjab.
Liefdesverhale soos verhale van Hani en Shah Murad Chakar, Shahdad en Mahnaz, Lallah en Granaz, Bebarg en Granaz, Mast en Sammo, is prominent in die folklore van Balochi. Daar is ook baie oproerige verhale van oorlog en heldhaftigheid op die slagveld. Baloch-dans, die chap, het 'n vreemde ritme met 'n traagheidswaartse draai by elke voorwaartse stap, en Baloch-musiek is uniek in Pakistan.
Die meeste van die ongeveer 105.000 sprekers van Kashmiri in Pakistan is immigrante uit die Kashmir-vallei en bevat slegs enkele sprekers wat in grensdorpies in die distrik Neelum woon. Kashmiri is ryk aan Persiese woorde4 en het 'n groot aantal spreekwoorde, raaisels en idiomatiese woorde wat gereeld in die alledaagse gesprek gebruik word. Volkshelde en verhale weerspieël die sosiale en politieke geskiedenis van die Kashmiriërs en hul soeke na 'n samelewing gebaseer op die beginsels van geregtigheid en gelykheid.5
Pukhtuns (Pashtuns (Sjabloon: Lang-ps "Paṣtūn", "Paxtūn", ook weergegee as "Pushtuns," Pakhtuns, "Pukhtuns"), ook 'Pathans' genoem (Urdu: "پٹھان", Hindi: पठान Pathan), "etniese Afghanen",6 is 'n etn-linguistiese groep in Oos-Iran, met bevolkings wat hoofsaaklik in Afghanistan en in die Noordwestelike Provinsie-provinsie is, federale bestuurde stamgebiede en die provinsies Balochistan in die weste van Pakistan. Hulle is die naasgrootste etniese groep in Pakistan en word tipies gekenmerk deur hul gebruik van die Pashto-taal en praktyk van Pashtunwali, wat 'n tradisionele gedragskode en eer is.7 Pukhtun-kultuur het oor baie eeue ontwikkel. Pre-Islamitiese tradisies, wat waarskynlik dateer uit die verowering van Alexander in 330 vC.E., het oorleef in die vorm van tradisionele danse, terwyl literêre style en musiek grootliks weerspieël het uit die Persiese tradisie en plaaslike musiekinstrumente versmelt met gelokaliseerde variante en interpretasie. Pashtun-kultuur is 'n unieke mengsel van inheemse gebruike en sterk invloede uit Sentraal-, Suid- en Wes-Asië. Baie Pukhtuns vertrou voortdurend op mondelinge tradisie vanweë relatief lae geletterdheidskoerse. Pukhtun-mans hou aan om bymekaar te kom chai khaanas (teekafees) om te luister en verskillende mondelinge verhale oor dapperheid en geskiedenis te vertel. Ondanks die algemene manlike oorheersing van die mondelinge verhaalvertelling van Pashto, word die samelewing van Pukhtun ook gekenmerk deur sommige matriargale neigings.8 Volksverhale wat eerbied vir Pukhtun-moeders en matriarge behels, kom gereeld voor en word oorgedra van ouer na kind, soos die meeste Pukhtun-erfenis, deur 'n ryk mondelinge tradisie.
Pukhtun-kunstenaars bly ywerige deelnemers aan verskillende fisieke vorme van uitdrukking, waaronder dans, swaardgeveg en ander fisieke optredes. Miskien is die mees algemene vorm van artistieke uitdrukking gesien in die verskillende vorme van Pukhtun-danse. Een van die prominentste danse is Attan, wat antieke heidense wortels het. Dit is later verander deur Islamitiese mistiek in sommige streke en het die nasionale dans van Afghanistan en verskillende distrikte in Pakistan geword. Attan is 'n streng oefening, terwyl musikante verskillende instrumente speel, waaronder die Dhol (dromme), Tablas (Perkussie), Rubab ('n geboorde snaarinstrument), en toola (houtfluit). Met 'n vinnige sirkelbeweging tree dansers op totdat niemand meer dans nie. Ander danse is verbonde aan verskillende stamme, waaronder die Khattak Wal Atanrh (vernoem na die Khattak-stam), Mahsood Wal Atanrh (wat in die moderne tyd die jongleren van gelaaide gewere behels), en Waziro Atanrh onder andere. 'N Subtipe van die Khattak Wal Atanrh bekend as die Braghoni behels die gebruik van tot drie swaarde en vereis baie vaardigheid. Alhoewel die meeste danse deur mans oorheers word, is sommige optredes soos Draai Takray vertoon vroulike dansers. Jong vroue en meisies vermaak gereeld tydens troues met die Tumbal (Tamboeryn).
Tradisionele Pukhtun-musiek hou verband met mekaar Klasik (tradisionele Afgaanse musiek wat sterk geïnspireer is deur klassieke Hindustani-musiek), Iraanse musiektradisies en ander vorme wat in Suid-Asië voorkom. Populêre vorme sluit in die ghazal (gesongen poësie) en Sufi qawwali-musiek. Temas sluit in liefde en godsdienstige introspeksie.
Yusuf Khan en Sherbano: Die verhaal, wat in vers geplaas word deur die Pashtun-digter Ali Haider Joshi (1914-2004), handel oor Yusuf Khan, 'n jagter wat verlief raak op die pragtige Sher Bano. Die jaloerse niggies van Yusuf Khan komplimenteer teen hom. Hulle ontneem hom van die nalatenskap van sy oorlede vader, en reël Sherbano se verloofde aan 'n ander man terwyl hy in die leër van koning Akbar dien. Yusuf Khan arriveer op haar troudag met 'n militêre kontingent, wreek homself en trou met sy geliefde. Hulle is gelukkig saam, maar as Sherbano hom stuur om te gaan jag, word hy deur sy bedrieglike niggies verraai en op 'n berg doodgemaak. Sherbano jaag na sy kant en neem haar eie lewe.
Adam Khan en Durkhanai: Durkhanai is 'n pragtige en opgeleide meisie wat verlief raak op Adam Khan, 'n luitspeler (rabab), wanneer sy sy musiek hoor. Adam Khan kry 'n blik op haar skoonheid en is ewe lief. Durkhanai is reeds verloof aan 'n ander oppasser en is verplig om deur te gaan met die huwelik, maar sy kan nie haar liefde vir Adam Khan prysgee nie. Albei die liefhebbers word kwaad van hul liefde en word genees deur sommige yogi's. Uiteindelik stel Durkhanai se man haar vry, maar Adam Khan sterf voordat hulle weer herenig kan word. Sy pyn weg en hulle word langs mekaar begrawe.9
Die Punjab-streek, bevolk deur Indo-Ariese sprekende volke, is deur baie verskillende ryke en etniese groepe regeer, waaronder Hindoes, Jains, Boeddhiste, antieke Macedoniërs, Perse, Arabiere, Turke, Mughals, Afghanen, Balochis, Sikhs en Britte. Die belangrikste godsdienste in die Punjab-streek is Sikhisme, Islam en Hindoeïsme.
Die heldinne van die volksverhale van Punjabi verdwyn nie, maar rebelleer teen die konvensionele norme van die samelewing en offer alles op vir liefde. Daar is vier gewilde tragiese romanse van die Punjab: Heer Ranjha, Mirza Sahiba, Sassi Punnun, en Sohni Mahiwal. Hierdie volksverhale verewig en verheerlik sterflike liefde as die gees van goddelike liefde. Die digter Waris Shah, wat die verhaal van Heer Ranjha verwoord het, het sterflike liefde tot dieselfde vlak verhef as geestelike liefde vir God.10 Die verhale beeld ook 'n dubbele standaard aan van morele en sosiale oortuigings en die oppergesag van liefde en lojaliteit. Die protagoniste word met die dood gestraf omdat hulle sosiale konvensies verdraai en hul ouers ongehoorsaam was, maar tog word hul sterftes verheerlik en offers gebring by die grafte van diegene wat seëninge en verlossing van lyding en onvervulde begeertes soek.
Heer Ranjha (Punjabi: ਹੀਰ ਰਾਂਝਾ, ہیر رانجھا, hīr rāñjhā): Heer is die pragtige dogter van 'n welgestelde Jatt-gesin in Jhang. Ranjha, die jongste van vier broers, is die gunsteling seun van sy vader en lei 'n gemak van lewe aan die fluit ('Wanjhli' / 'Bansuri'). Ranjha vertrek die huis na 'n rusie met sy broers oor die land en reis na die dorpie van Heer waar hy 'n werk aangebied word as opsigter van haar vader se vee. Heer word betower deur die fluitspel van Ranjha; die twee raak verlief en ontmoet baie jare in die geheim totdat hulle deur die jaloerse oom Kaido, en haar ouers van Heer, betrap word. Heer is verloof om met 'n ander man te trou, en die hartgebroke Ranjha word 'n Jogi. sy ore deurboor en die materiële wêreld verloën. Op sy reise rondom die Punjab word Ranjha uiteindelik met Heer herenig, en haar ouers stem in tot hul huwelik. Op die troudag vergiftig Heer se jaloerse oom haar kos; Ranjha jaag na haar kant, neem die vergiftigde Laddu (soet) wat Heer geëet het en sterf langs haar. Daar word geglo dat die volksverhaal oorspronklik 'n gelukkige einde gehad het, maar dat die digter Waris Shah (1706-1798) dit 'n tragedie gemaak het. Heer en Ranjha word begrawe in 'n Punjabi-stad in Pakistan genaamd Jhang, Punjab, waar liefhebbers gereeld hul mausoleum besoek.
Mirza Sahiba (Punjabi: ਿਮਰਜ਼ਾ ਸਾਹਿਬਾਂ, مرزا صاحباں, mirzā sāhibāṁ): Mirza en Sahiban is niggies wat verlief raak as Mirza na die stad van Sahiban gestuur word om te studeer. Sahiban se ouers keur die wedstryd nie af nie en reël haar huwelik met Tahar Khan. Sahiban stuur 'n tergende boodskap aan Mirza in sy dorp, Danabad, "Jy moet kom om die hand van Sahiban met die huwelikshenna te versier." Mirza arriveer die aand voor die troue op sy perd, Bakki, en bring in die geheim Sahiba weg en beplan om te vlug. Sahiba se broers volg en haal hulle aan terwyl Mirza in die skadu van 'n boom rus. Met die wete dat Mirza 'n goeie man is wat haar broers sekerlik sal doodmaak, en die vertroue dat haar broers hom sal vergewe en aanvaar as hulle haar sien, breek Sahiba al die pyle van Mirza voordat sy hom wakker maak. Haar broers val Mirza aan en maak hom dood, en Sahiban neem 'n swaard en maak haar dood.
Sassui Punnun (of Sassui Panhu of Sassui Punhun) (Urdu: سسی پنوں; Sindhi: سسئي پنھون; Hindi: सस्सी-पुन्हू; Punjabi Gurmukhi: ਸੱਸੀ ਪੁੰਨ੍ਹੂੰ) is een van die sewe gewilde tragiese romanse van die Sindh, sowel as een van die vier gewildste in Punjab. Toe Sassui, die dogter van die koning van Bhambour, gebore word, het astroloë voorspel dat sy 'n vloek vir die koninklike familie sal wees. Die koningin beveel dat die kind in 'n houtkissie gesit en in die Indusrivier gegooi word. 'N Washerman van die Bhambour-dorpie vind die houtkas en neem die kind aan. Punnun is die seun van koning Mir Hoth Khan, Khan van Kicham (Kech). Stories van Sassui se skoonheid bereik Punnun en hy raak desperaat om haar te ontmoet. Hy reis na Bhambour en stuur sy klere na die pa van Sassui om gewas te word sodat hy 'n blik op haar kan kry. Sassui en Punnun raak op die eerste oogopslag verlief. Sassui se vader stem in tot die huwelik, maar Punnun se pa en broers is gekant. Punnun se broers reis na Bhambhor, ontvoer Punnun op sy huweliksnag en keer terug na hul geboortestad Kicham. Die volgende oggend hardloop Sassui, kwaad van die hartseer oor die skeiding van haar geliefde, kaalvoet oor die woestyn in die rigting van die stad Kicham. Op pad word sy deur 'n herder gedreig en bid sy God om haar weg te steek. Die berge gaan oop en sluk haar in. Punnun hardloop terug na Bhambhor en hoor die verhaal van die herder en lewer dieselfde gebed. Die land verdeel weer en hy word begrawe in dieselfde bergvallei as Sassui. Die legendariese graf bestaan ​​nog in hierdie vallei. Shah Abdul Latif Bhittai (1689-1752) vertel hierdie verhaal in sy Sufi-poësie as voorbeeld van ewige liefde en vereniging met die Goddelike.
Sohni Mahiwal (Urdu / Punjabi: سوہنی مہیوال Sindhi: सोहनी महीवाल) is ook gewild in Sindh en dwarsoor Suid-Asië. Dit is een van die prominentste voorbeelde van Middeleeuse digterlike legendes in die Punjabi- en Sindhi-tale. Sohni is die dogter van 'n pottebakker met die naam Tula, wat in Gujrat op die karavaanroete tussen Bukhara en Delhi woon.11Sy teken blomme-ontwerpe op die sururi's (waterkruikers) van haar vader en bekers en omskep dit in meesterstukke van kuns. Izzat Baig, 'n welgestelde handelaar uit Bukhara (Oesbekistan), is heeltemal betower toe hy die pragtige Sohni sien en sy makkers sonder hom wegstuur. Hy neem werk in die huis van Tula, en Sohni raak verlief op hom. As hulle gerugte hoor oor die liefde van Sohni en Mahiwal, reël Sohni se ouers haar huwelik met 'n ander pottebakker sonder haar medewete. Sy 'barat' (huweliksparty) arriveer onaangekondig by haar huis en haar ouers bundel haar in die doli (palanquin). Izzat Baig verloën die wêreld en leef soos 'n "faqir" (kluisenaar) in 'n klein hut oorkant die rivier. Sohni kom elke nag aan die rivier en Izzat Baig swem oor die rivier om haar te ontmoet. As hy beseer is en nie kan swem nie, begin Sohni elke aand oor die rivier swem met behulp van 'n groot erdekruik as sweef. Haar man se suster volg haar en ontdek die skuilplek waar Sohni haar erdekruik tussen die bosse hou. Die volgende dag vervang die skoonsuster die kruik met 'n ongebakte een wat in die water oplos. Sohni verdrink in die rivier; as Mahiwal dit van die oorkant van die rivier af sien, spring hy in die rivier en verdrink saam met haar. Volgens die legende is die lyke van Sohni en Mahiwal van die Indusrivier naby Shahdapur teruggevind en daar begrawe.
Punjabis geniet dit om raaisels en metaforiese vrae te stel as vermaak en as maatstaf vir die persoon se verstand en intellektuele vermoë. Raaiselkompetisies word in baie volksverhale in Punjab genoem. Dit was eens 'n algemene praktyk tydens troues om die intellek van die bruidegom te beoordeel deur raaisels te stel.12
Sindhi word as 'n eerste taal deur 14 persent van die Pakistani's, in Sindh en dele van Balochistan, gepraat. Sindh is in 712 C.E. deur Muhammad bin Qasim verower en het 150 jaar onder Arabiese bewind gebly. Sindhi bevat Arabiese woorde en word beïnvloed deur die Arabiese taal, en die folklore bevat elemente van Arabiese legendes. Shah Abdul Latif Bhittai (1689-1752) (Sindhi: شاھ عبدالطيف ڀٽائيِ), 'n Sofi-geleerde en heilige, word beskou as een van die grootste digters van die Sindhi-taal. Sy bekendste werk, die Shah Jo Risalo, is 'n samestelling van volksverhale en legendes in vers. Die oorspronklike werk is mondeling oorgedra en het gewild geword in die volkskultuur van Sindh.
Die vroue van Shah Abdul Latif se poësie staan ​​bekend as die Seven Queens (Sindhi: ست مورميون), heldinne uit Sindhi-folklore wat die status van koninklikes in die Shah Jo Risalo gekry het. Dit verskyn in die verhale Umar Marvi (Marvi), Moeder Rano (Moeder) en Sohni Mahiwal (Sohni), Laila Chanesar (Laila), Sorath Rai Diyach (Heer), Sassui Punnun (Sassui), en Noori Jam Tamachi (Noori). Die Sewe Queens is dwarsdeur Sindh gevier vir hul positiewe eienskappe: eerlikheid, integriteit, vroomheid en lojaliteit. Hulle is ook waardeer vir hul dapperheid en hul bereidwilligheid om hul lewens in die naam van liefde te waag. Shah Abdul Latif Bhitai het hulle miskien as geïdealiseerde vroulikheid beskou, maar die Seven Queens het alle Sindh-vroue geïnspireer om die moed te hê om liefde en vryheid te kies bo tirannie en onderdrukking. Die lyne van die Risalo wat hul proewe beskryf, word by Sufi-heiligdomme oral in Sindh gesing.
Noori Jam Tamachi (Sindhi: نوري ڄام تماچي) is die tragiese verhaal van die liefde tussen koning Jam Tamachi van Unar, en Noori dogter van 'n visserman (Muhana). Volgens die legende is Noori in die Kalri-meer begrawe. Daar word daagliks 'n mausoleum in die middel van die meer wat aan Noori gewy is, daagliks deur honderde toegewydes besoek. Die legende is talle kere hervertel en word deur Sufis dikwels as metafoor vir goddelike liefde aangebied.
Seraiki in die suide is ewe ryk aan folklore. Seraiki is verwant aan Punjabi en Sindhi en word as 'n eerste taal gepraat deur 11 persent van die Pakistani's, meestal in die suidelike distrikte van Punjab. Oor die eeue heen is die gebied beset en bevolk van die Weste en die Noorde deur Ariërs, Perse, Grieke, Parthiërs, Hunne, Turke en Mongole, waarvan die kulturele en taalkundige tradisies opgeneem is en ontwikkel het tot 'n unieke taal ryk aan woordeskat. Seraiki is ryk aan idiome, idiomatiese frases, wiegeliedjies, volksverhale, volksliedere en volksliteratuur. Folklore vir kinders is ook volop.13 Die Seraiki-taal het 'n eiesoortige simboliek wat gewortel is in die oortuigings en leringe van die Hindoe Bhakti-heiliges en Moslem-heiliges. Legendariese verhale vind plaas in die droë vlaktes en skraal landskappe van die Thar-woestyn. Seraiki deel baie van die Sindh- en Punjabi-legendes en volksverhale, soos "Sassui Punnun" en "Umar Marvi," van jong liefhebbers wat deur valse familie- en sosiale waardes gekniehalter word.14
Die Moslem-hoë kultuur van Pakistan en die res van Suid-Asië het Arabiese, Persiese en Turkse kultuur beklemtoon. Islamitiese mitologie en Persiese mitologie vorm deel van Pakistanse folklore. Die Shahnameh, Thousand and One Nights en Sinbad the Sailor was deel van die opvoeding van Moslemkinders in Pakistan voordat die Britte gedurende die 1800's deur Engelse onderwys opgedra is.
↑ Info Pakistan, asseblief. 5 Februarie 2009 herwin.
↑ Regering van Pakistan - Nasionale databasis en registrasie-owerheid (NADRA), NADRA het 2,15 miljoen Afgaanse vlugtelinge geregistreer, 15 Februarie 2007. 4 Februarie 2009 herwin.
↑ Robert Ayres, Draaipunt: die einde van die groei-paradigma, (James & James / Earthscan, 1998, ISBN 1853834394), 63.
↑ Krishna, Gopi (1967). Kundalini: The Evolutionary Energy in Man. Boston: Shambhala. ISBN 9781570622809. Onthaal 5 Februarie 2009.
↑ Kashmir: 'n folklore wat BILAL AHAMAD fassineer. 4 Februarie 2009 herwin.
↑ Banuazizi, Ali en Myron Weiner (red.). 1994, Die politiek van sosiale transformasie in Afghanistan, Iran en Pakistan (kontemporêre kwessies in die Midde-Ooste), (Syracuse University Press. ISBN 0815626088).
↑ Olivier Roy, 2006, Globaliseerde Islam: Die soeke na 'n nuwe Ummah, (Columbia University Press. ISBN 9780231134996), 261.
↑ Die verhaal van die Pashtunse digteres, Leela Jacinto, Die Boston Globe, 22 Mei 2005. Ontsluit 4 Februarie 2009.
↑ Adam Khan en Durkhanai. 4 Februarie 2009 herwin.
↑ LIEFDE legendes van PUNJAB Ontsluit op 4 Februarie 2009.
↑ Folk Tales of Pakistan: Sohni Mahiwal Pakistaniat.com Ontsluit op 4 Februarie 2009.
↑ Literatuur en poësie Ontsluit op 4 Februarie 2009.
↑ Seraiki Ontsluit 4 Februarie 2009.
Language Seraiki-taal Onttrek 4 Februarie 2009.
Abbasi, Muhammad Yusuf. 1992. Pakistanse kultuur: 'n profiel. Historiese studies (Pakistan) reeks, 7. Islamabad: National Inst. van historiese en kulturele navorsing. ISBN 9789694150239
Abbas, Zainab Ghulam. 1960. Volksverhale van Pakistan. Karachi: Pakistan-publikasies.
Banuazizi, Ali en Myron Weiner (red.). 1994. Die politiek van sosiale transformasie in Afghanistan, Iran en Pakistan (kontemporêre kwessies in die Midde-Ooste), Syracuse University Press. ISBN 0815626088
Hanaway, William L., en Wilma Louise Heston. 1996. Studies in Pakistanse Populêre Kultuur. Lahore: Sang-e-Meel Publications, Lok Virsa Pub. Huis.
Kamalu, Lachman, en Susan Harmer. 1990. Volksverhale van Pakistan. Basingstoke: Macmillan Education. ISBN 9780333545263
Knowles, James Hinton. 1981. Kashmiri volksverhale. Islamabad: National Institute of Folk Heritage.
Korom, Frank J. 1988. Pakistanse volkskultuur: 'n geselekteerde geannoteerde bibliografie. Islamabad: Lok Virsa-navorsingsentrum.
Kyk die video: Karma Walay by Braadri Broadcast. Best Pakistani Folk Song of 2017 (Junie 2020).
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Pakistanse folklore