Hurst het dit uitgesluit dat Pratt die daad gepleeg het binne die konteks van ’n epileptiese aanval, maar het gemeen “the intention to maim was formed under the sway of a delusional trend, [which] in my opinion, absolves Pratt from criminal responsibility.”140 Hy het voorgestel dat regter Rumpff vir Pratt vir observasie na ’n psigiatriese kliniek stuur soos die wet voorskryf voordat ’n finale beslissing gevel word.
In sy eie toespraak kom sy desperaatheid oor sy huwelikslewe en die toespitsing van die konflik in Suid-Afrika ook duidelik na vore. Hy het dit verweef met sy skuldgevoelens dat hy nie gehoor gegee het aan die “boodskappe” van 1954 nie. Nadat die noodtoestand op 30 Maart 1960 afgekondig is, het hy en ene mnr. Zulman van die Durban Confectionary gesien hoe verskeie persone in vangwaens gestop is en in hegtenis geneem is. Dit het sy skuldgevoelens verhoog.
Hy het ook vertel dat hy dikwels ’n wapen gedra het weens die onsekere tye, veral as hy geweet het dat hy saans laat sou tuiskom. Baie mense het dit op daardie stadium gedoen. Daar was twee jong seuns oor die Paasnaweek by hom. Een van hulle was sy suster se seun wat op ’n elite-kosskool in Natal was. Hulle het besluit om die Saterdag na die skou toe te gaan, en omdat hy nie seker was hoe laat hulle sou terugkeer plaas toe nie, het hy versigtigheidshalwe sy rewolwer in sy sak gesteek.142
Hy konstateer duidelik dat hy definitief nie beplan het om Verwoerd te skiet nie, en dat hy eers ’n paar uur tevore gehoor het dat Verwoerd die openingsrede sou hou. Pratt vertel hoedat hy na die finale beoordeling van die stoetbeeste in die arena gekyk het. Op daardie stadium was die Eerste Minister en sy geselskap ook daar. Dit moes net na Verwoerd se openingsrede gewees het. Hy skilder die voorloop tot die aanval: