Raritan ek - Inligting - 2022
Geskiedenis van Raritan I - Geskiedenis
(Fr: t. 1,726; Ibp. 174'10 "; b. 45 '; dr. 22'8"; dph. 14'4 "; a. 44 gewere)
Die eerste Raritan, 'n fregat wat by die Philadelphia T 'avy Yard gebou is, is in 1820 neergelê en op 13 Junie 1843 gelanseer, geborg deur Comdr. Frederick Engle.
Op 20 Februarie 1844 het die fregat, onder bevel van kapt. Franeis H. Gregory, die hawe van New York opgeruim en na die South At] antie geseil waar sy as vlagskip van kommando Daniel Turner gedien het totdat sy in November 1845 na die Verenigde State teruggekeer het.
Raritan, gebaseer op Pensaeola, werk toe saam met die Home Squadron, aangesien dit die ooskus van Mexiko versper en Armv -magte ondersteun tydens die oorlog met Mexiko. As Commodore David Connor se vlagskip, het sy by Potomac aangesluit om 500 man by Point Isabel te land om die militêre depot in Mei 1846 te versterk. Gedurende 1847 het sy in Maart aan die landings by Vera Cruz deelgeneem; op Tuxpan in April; en in Tabaseo in Junie.
Raritan het daarna teruggetrek na Norfolk, waar sy in 1848 gewoon was. In 1849 was sy weer vlagskip van die Wes -Indiese eskader, daarna as vlagskip vir die tuisskader, en in 1850 is sy na die Stille Oseaan oorgeplaas om tussen Panama te vaar. en Kaap Horn en so ver wes as die International Date Line. In Junie 1851 by Valparaiso aangekom, het sy uit die hawe gery tot Oktober 1852 toe sy aan die gang was om na die Verenigde State terug te keer. Met haar tuiskoms was sy gewoonlik in Norfolk gelê. Raritan het daar gebly totdat dit op 20 April 1861 deur die Unie -magte vernietig is toe hulle die vlootwerf ontruim het.
Geskiedenis onder River Road: die verdwene stad Raritan Landing
Getrou aan sy naam, was Raritan Landing 'n besige hawegemeenskap wat begin in die vroeë tot middel van die 1700's begin het. Die seuns van handelaars uit New York, wat gretig was om hul eie lot te bereik, het besef dat daar geld in die produktiewe lande van die Raritan -vallei was, as hulle die geld in die stad kon kry. Boere het baie graan, hout en vee om te verkoop, en die groeiende stadsbevolkings het 'n groot aptyt en krimpende hoeveelhede beskikbare grond waarop hulle kon boer. Versending per boot sou die vinnigste en produktiefste roete wees, wat hulle sou laat winkel op die verste binnelandse navigasiepunt op die Raritanrivier.
Raritan Landing, met vergunning van Rutgers Libraries
Pakhuise het op die noordelike oewer van die Raritanrivier, wes van New Brunswick, begin opduik namate boere geleer het van die nuwe geleentheid om hul gewasse te verkoop. Daar word gesê dat 50 of meer waens op 'n slag op die Great Road Up Raritan (nou River Road) in 'n ry staan ​​en wag vir hul geleentheid om hul ware af te laai. 'N Klein maar digte gemeenskap het gegroei rondom die handel met inwoners wat onder meer huise, winkels, stalle en 'n meule bou.
Waarom het Raritan Landing dan verdwyn? Sy afsterwe het in fases gekom. Eerstens het die Revolusionêre Oorlog 'n klopjag meegebring by die soek na Britte en Hessiërs wat eers eiendom gebuit en toe geboue afgebrand het, wat baie inwoners in die proses weggejaag het. Sommige inwoners het teruggekeer, maar baie het hul lot aan ryker handelaars verkoop, wat die karakter van die gemeenskap in die proses verander het. In die 1830's het nuwer, vinniger vervoer na die gebied gekom in die vorm van die Delaware- en Raritan -kanaal en die Camden- en Amboy -spoorweg, wat boere en handelaars in staat gestel het om hul goedere vinniger op die mark te bring. Raritan Landing het in wese uitgedien geraak.
Teen 1870 is baie van die geboue afgebreek, die grond is omskep in weiding. Sestig jaar later is sigbare spore van die dorp uitgewis, bedek met drie meter vulsel wat daar gestort is toe grond oorkant River Road opgegrawe is vir die bou van die Rutgers -stadion. Gelukkig het die plaaslike historikus Cornelius Vermeule 'n kaart van Raritan Landing gemaak op grond van sy eie kinderherinneringe en verhale van familielede.
Verskeie van die meer interessante artefakte uit die grawe word in East Jersey Olde Towne vertoon, maar frustrerend genoeg het DOT -argeoloë slegs 'n deel van die oorblyfsels van Raritan Landing opgegrawe. Die staat moes slegs gebiede ondersoek wat deur padbou versteur sou word, en baie meer van die ou dorpie onder die oppervlak sou laat. Selfs die fondamente wat hulle ontdek het, is nou onsigbaar vir die oog, nadat hulle weer bedek was. Sommige is selfs selfs verhard.
Die ding is, dit is nog steeds daar en wag vir toekomstige geslagte om dit te vind. Wie weet wanneer dit opgegrawe sal word, of deur wie. Ons kan net hoop dat as ons afstammelinge kies om meer pad daar te bou, hulle genoeg sal omgee vir die skat van ons gedeelde verlede.
Dit is bekend dat dit moeilik is om 'n geskiedenis van die spioengenre aan te bied, deels as gevolg van die poreuse grense van die genre. Soos Donald McCormick en Katy Fletcher opgemerk het Spy -fiksie: 'n kenner se gids, die term '' spioenasieverhaal 'is op sigself 'n verkeerde benaming', want dit word nie net as 'n kombers gebruik vir die aktiwiteite van spioene in al hul vorme nie, maar ook teen-spioene, regeringsfunksionarisse wat spioene gebruik,
Daarbenewens is dit moontlik om enige avontuurverhaal of oorlogsverhaal te oorweeg wat 'n bietjie intelligensie -insameling insluit of 'n soort spioenasieverhaal interesseer, sodat diegene wat 'n begin soek, dikwels wys op Odysseus se ondersoek na die Trojaanse lyne in Homeros Ilias (maak die spioenasieverhaal so oud soos letterkunde).
Die spioenasieverhaal soos ons dit ken, het nietemin twee eienskappe wat dit onderskei. Een daarvan is dat dit in die hoedanigheid fokus op die spioen en sy aktiwiteite. Die ander is dat dit met die hedendaagse, werklike politiek handel, eerder as dié van 'n histories verre omgewing (soos James Fenimore Cooper se roman van die Revolusionêre Oorlog van 1821 The Spy: A Tale of the Neutral Ground, dikwels beskryf as die eerste Engelstalige spioenieroman), of 'n heeltemal fiktiewe roman (soos Ruritania, in Anthony Hope se 1894 Die gevangene van Zenda). Sulke fiksie is grotendeels 'n produk van die twintigste eeu, waartydens dit ontstaan ​​het uit die kruising van twee genres wat in die dekades daarvoor ontstaan ​​het.
Die eerste is die verhaal van misdaad en opsporing, 'n produk van die romantiek se fassinasie met gemarginaliseerdes en die ekstreme, en die koms van moderne polisiemagte en stedelike lewe soos ons dit ken. Hierdie genre floreer natuurlik teen die laat negentiende eeu, toe Arthur Conan Doyle Sherlock Holmes aan die wêreld voorlê in 'N Studie in Scarlet (1887).
Die tweede is die verhaal van die hedendaagse politiek, waarvan die nuwe gewildheid waarskynlik te wyte is aan die feit dat, soos Jan Bloch dit in sy klassieke uit 1899 gestel het. Die toekoms van die oorlog in sy tegniese, ekonomiese en politieke verhoudings,
In die eeu na die Franse Revolusie het die eens polities passiewe onderdane van Europa toenemend dienspligtiges en reserviste in die weermag van hul nasies geword. Hulle was toenemend lesers, sowel as die gevolg van nasionale onderwysstelsels en die groter beskikbaarheid en laer koste van boeke en koerante, terwyl telegrawe nuus meer onmiddellik gemaak het, en fotografie het 'n ongekende illustrasie van die dekking gegee. Teen die tyd van die Krimoorlog (1854-1855) speel die openbare mening iets soos sy hedendaagse rol in buitelandse beleid, en die neiging het voortgegaan deur die Amerikaanse burgeroorlog (1861-1865), "die eerste groot oorlog waarin 'n groot aantal geletterde mans veg as gewone soldate, 'soos Theodore Ropp opgemerk het Oorlog en die moderne wêreld. En natuurlik was hulle toenemend kiesers namate demokratisering versprei en verdiep het.
Gevolglik was daar nie net 'n gehoor om oor hierdie onderwerpe te skryf nie, maar 'n premie vir 'n beroep op die openbare mening, tuis en in die buiteland (openbare mening in die buiteland speel ook 'n toenemende rol in beleidsberekeninge). Fiksie was een van die komponente van so 'n skryfwerk, met 'n invasieverhaalgenre wat deur verhale soos die "The Battle of Dorking" van George Chesney geloods is, 'n besonder belangrike aspek daarvan. Daar was 'n duidelike plek vir spioene in hierdie scenario's, en van redelik vroeg af het hulle buitelandse agente uitgebeeld wat 'n geteikende land binnekom om geheime te steel, sabotasie te pleeg of om te lê totdat die skietery begin het voordat hulle by die geveg aangesluit het. Die spioenasie was egter slegs 'n klein deel van die verhaal, en die spioene was selde die regte karakters. In 1882's Hoe John Bull Londen verloor hetDit is byvoorbeeld Franse soldate wat as toeriste die land binnegedring het, wat die Britse einde van die tonnel wat Dover met die vasteland verbind, verower, wat die koms van hul kamerade vergemaklik. Die Franse kelner wat in Engeland werk, wat werklik deel uitmaak van 'n indringermag, het 'n cliché geword.
Die konvergensie tussen die twee genres was reeds duidelik in die Sherlock Holmes-verhale, veral in 1894 se "The Adventure of the Naval Treaty", waarin Holmes ingeroep word om 'n ontbrekende kopie op te spoor van 'n geheime Anglo-Italiaanse vlootverdrag, wat die protagoniste was angstig, sou sy weg in die hande kon kry van die Russiese en Franse ambassadeurs. Dit was slegs die eerste van Holmes se uitstappies in sulke aangeleenthede, en Arthur Conan Doyle was verre van die enigste skrywer wat so belang gestel het. William Le Queux's Die Groot Oorlog in Engeland in 1897 (1894) het 'n buitelandse spioen prominent in die plot verskyn, die boosaardige "graaf Von Beilstein", 'n kosmopolitiese avonturier wat in Rusland gearresteer is weens sy kriminele gedrag (Russiese note vervals en dit gebruik het om juwele van twintigduisend pond te bekom), en het 'n Russiese agent geword om sy vryheid te herwin. Nie lank daarna nie, behaal Edward Phillips Oppenheim 'n noemenswaardige sukses in Die geheimsinnige meneer Sabin (1898), die titelfiguur waarin 'n Franse aktrise 'n "Richelieu van sy dae" was - teen Engeland.
Tog weerspieël die destydse heersende neiging om die handelaar van die spioen as 'ongekunsteld' te beskou, en was oorwegend buitelandse booswigte (of as hulle landgenote, verraaiers was), met die rol van die gewoonlik amateur-protagonis meestal die frustrasie van hul planne (soos in die verhale hierbo bespreek). Cooper-agtige verhale waarin 'n spioen die held was, het eers na die eeuwisseling verskyn met boeke soos Max Pemberton se Pro Patria (1901), Rudyard Kipling se avontuur in Indië Kim (1901) en Erskine Childers ' Riddle of the Sands (1903).
Die romans van Pemberton en Childers beeld Britte uit wat op geheimsinnige buitelandse dinge te doen kom - in die geval van Pemberton, 'n geheime Franse plan om 'n Kanaaltunnel te bou, in Childers, die avonture van 'n paar Britte wat die Friese kus vaar wat op geheimsinnige doen en late beland het in die area. Deur dit te ondersoek, leer hulle van Duitse voorbereidings om die gebied te gebruik as 'n verhoog vir 'n inval in Brittanje. In Kipling se roman word die titulêre protagonis, 'n Anglo-Ierse weeskind, vasgevang in die Groot Spel tussen Brittanje en Rusland. Vandag identifiseer historici van die genre ook algemeen Kim of Raaisel as die eerste moderne spioenieroman.
Natuurlik kan dit aangevoer word Kim is in wese 'n pikareske wat die vroeë deel van 'n spioen se loopbaan volg, en Raaisel 'n seilverhaal wat spioenasie behels. Dit was egter nie lank nie, voordat skrywers begin het met die vervaardiging van meer volledig gefokusde werke op hierdie tema, en in die proses die rowwe grense van die veld vasgestel het en die kerntemas, bekommernisse en plotformules daarvan - sowel as die omvang van die standpunte binne wat daaropvolgende skrywers oor die algemeen gewerk het.
William Le Queux het sy vroeë uitstappies in hierdie gebied verbygegaan as skrywer van invalsverhale in Spies of the Kaiser: Plan van die ondergang van Engeland (1909) bied 'n versameling losweg verbonde verhale aan wat gerig is op Duitse planne teen Engeland (veral bekend as diefstal van tegniese geheime as basis vir 'n spioenasieverhaal). Edward Phillips Oppenheim het dieselfde gedoen, die boek waarvoor hy vandag die beste onthou word, Die Groot Nabootsing (1920) opvallend as 'n vroeë behandeling van die idee van die driedubbele agent en diepgaande mol. Van John Buchan Die nege en dertig stappe (1915) het ons 'n onskuldige man gegee wat gedwing is om op vlug te gaan deur skurke wat hy byna eenhandig moet opneem om sy naam skoon te maak en die dag te red (en het die spioengenre sy eerste hoofreeks in Richard Hannay gegee), terwyl HC "Sapper" McNeile's Bulldog Drummond (1920) was 'n uiters invloedryke proto-James Bond-avontuur.
Intussen behandel Joseph Conrad spioenasie reeds as 'n onderwerp van ernstige drama en bied hy 'n meer kritiese beskouing van die spel self in Die geheime agent (1907) en Onder Westerse oë (1911). Verhale van lomp mannetjies wat slegte speletjies speel wat menselewens vernietig, terrorisme en terrorisme, agentprovokate en valse vlagaanvalle - sowel as hoe die spel lyk vanuit 'n dubbelagent, en 'n voorsmakie van latere verhale oor verdorwenheid van die orde kragte. W. Somerset Maugham het ironie en humor na die genre gebring Ashenden (1928), sowel as 'n sterk spioenasiegevoel as 'n kwessie van vervelige roetine, 'n bewustheid van die omvang en organisasie van moderne intelligensie -operasies, en 'n onvergeetlike spymaster in 'R' ('n generasie voordat Ian Fleming ons 'M' gegee het) ).
In die volgende dekade het Eric Ambler die konvensies van Oppenheim, Buchan en geselskap op hul kop gestaan ​​- en 'n linkse blik op hulle gebied - in romans soos Die Dark Frontier (1936), asook Agtergrond vir gevaar (1937), Oorsaak vir alarm (1938) en 'N Kis vir Dimitrios (1939). Die Dark Frontier was 'n reguit parodie op die konvensies van die genre (wat 'n protagonis aangebied het wat nie sy ware identiteit onthou nie en eerder dink dat hy 'n legendariese superoperasie was Die Bourne -identiteit, en die tema om kernwapens uit die hande van 'skelm' state te hou), terwyl die buitestaanders in romans soos die Agtergrond vir gevaar gee nie 'n heldhaftige weergawe van hulself op die manier van Buchan se Richard Hannay nie, maar is bloot gewone mense wat om hul lewens veg. Graham Greene, wat ongeveer dieselfde tyd in die genre begin het, het 'n soortgelyke kursus in boeke gevolg Hierdie geweer vir huur (1936), wat 'n bedrywige voorstel wat boosaardige werkgewers op die been bring nadat hulle hom verraai het. Die verhale van Ambler en Greene is ook opmerklik vanweë die uitbeelding van die bedreiging omdat dit nie afkomstig is van buitelanders of inheemse radikale nie (bv. Agtergrond vir gevaar en Oorsaak vir alarmof nyweraars wat oorlog verwelkom, of selfs uitlok, vir die wins wat dit hulle sal inhou Hierdie geweer vir huur) en heldhaftigheid wat nie in 'ons' mense is nie, maar diegene wat gewoonlik as skurke beskou word (soos Ambler se Sowjet -superspy Andreas P. Zaleshoff).
As ons na hierdie lys werke kyk, lyk dit asof daar later nie meer later skrywers sou kon byvoeg nie, behalwe die duidelike aanpassing van die genre by veranderings in die internasionale politiek (die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog of die Koue Oorlog), tegnologie (soos vliegtuigreise, kommunikasiesatelliete en rekenaars) en houdings teenoor ras, geslag en geslag (een manier waarop Drummond was nie soos Bond), die aanvaarding van 'moeilike', modernistiese verteltegnieke (wat elke genre in die loop van die twintigste eeu aangeraak het) en die neiging van boeke om te verleng ('n kwessie van tendense in die uitgewersbedryf as geheel). Die genre het nietemin oor die daaropvolgende dekades op drie noemenswaardige maniere ontwikkel.
Die eerste is die veranderende aard van die protagoniste. In die vroeë romans hierbo genoem (die eienaardige werke van Conrad opsy), was die helde tipies mans met openbare skoolopleiding, onafhanklike inkomste en dienende here-sportlui tuis in klubs in Londen en op landelike landgoedere. Hulle het gereeld lewens gelei deur rykdom te erf (soos Everard Dominey in Die Groot Nabootsing, Sapper's Drummond, en die naamlose protagonis van Geoffrey Household se 1939 Skelm Mannetjie), of dit reeds opgehoop het (soos Buchan se Hannay, wat aan die begin van Die nege en dertig stappe het reeds in die suide van Afrika sy fortuin verdien voordat hy na Brittanje gekom het). Sulke werksgeleenthede wat hulle wel beklee het, was gewoonlik van die aard waarteen die hoër klas gewoonlik aangetrokke was, en wat waarskynlik 'n lang verlof sou toelaat (soos Childers 'Carruthers in Die raaisel van die sand, 'n amptenaar van die buitelandse kantoor kan 'n maand verlof neem net om te gaan seil en te skiet in die Baltiese Oseaan, of vir die saak, Ambler -helde hou daarvan Kis vir Dimitriosse Charles Latimer). Hulle was geneig om konserwatiewe uitkykpunte te hê en het by die politieke en sosiale ortodoksie van hul tyd gehou, waaronder 'n simplistiese nasionalisme. En hulle het gewoonlik op eie inisiatief die avontuur aangegaan, dikwels na 'n toevallige ontmoeting, met 'n rustelose geaardheid en 'n smaak vir avontuurlike faktore in hul besluit (laasgenoemde het in die geval van Drummond die duidelikste behandel).
Later was protagoniste minder geneig om sulke voorbeelde van hoogmoedigheid te wees, soos met die naamlose held van Len Deighton Die IPCRESS -lêer (1961) en die opvolgers daarvan, en Adam Hall's Quiller, wat die leser opmerksaam vertel dat 'Ons is nie gentlemen' terwyl hy kyk hoe 'n lid van die opposisie in 'n motor doodbrand nadat hy besluit het om hom nie in te red nie Die Berlynse memorandum (1966) .1 Hulle was nie net meer geneig om ambivalent oor die spel te wees nie, maar hulle was dikwels sinies oor nasionalisme en politieke ideologie. Dit was nie net die geval toe hulle buitestaanders ongelukkig genoeg was om deurmekaar te raak in die onderneming nie, soos die joernalis Thomas Fowler in Graham Greene se Die Stil Amerikaner (1955), maar ook toe hulle professionele intelligensiepersoneel was, soos John le Carré -karakters soos Alec Leamas in Die spioen wat uit die koue ingekom het (1963). Soms het dit selfs tot vyandigheid of minagting van die establishment gegaan, en nie net linkses nie, maar ook regse skrywers en sulke gevoelens (soos in William Haggard se eiesoortige kolonel Russell -romans). Boonop het die professionele persone al hoe meer pittige amateurs soos Bulldog Drummond uitgedruk, beslis wat die reekskarakters betref.
Die tweede is 'n toenemende erkenning van, en reaksie op, wat nuttig die 'klein klinknagel' probleem genoem kan word. Soos Maugham dit gestel het Ashenden,
In die roman werk Maugham binne die raamwerk wat hy beskryf het om ons 'n protagonis te gee wat nie voltooide aksies sien nie (die drama in sy helde se avonture wat gewoonlik deur ander gebeurtenisse en faktore verskaf word), maar dit was 'n rariteit, en ander skrywers het dit hanteer op twee verskillende maniere.
Een groep het dit eenvoudig geïgnoreer of daaraan gewerk, met helde wat gelukkig meer deelgeneem het, byvoorbeeld omdat sommige onwaarskynlike omstandighede hulle gedwing het om op hul eie te werk (soos in die verhale deur Buchan en Ambler hierbo genoem). Die ander groep bestee toenemend aandag aan die 'uitgebreide en ingewikkelde masjien' en beskryf sy werksaamhede breedvoerig, sowel burokraties as tegnologies. Ian Fleming se romans het James Bond byvoorbeeld as deel van 'n groot organisasie voorgestel en die leser baie bewus gemaak van die feit in romans soos Moonraker (1955) en Donderbal (1961) (selfs al het sy lidmaatskap in die spesiale dubbel-o-afdeling hom in die soorte uitsonderlike posisies geplaas wat hierbo genoem is). Ander, latere skrywers het verder gegaan en nie hul vertelling gekonsentreer op een karakter of 'n paar karakters nie, maar eerder 'n groot aantal standpuntkarakters gebruik om te wys, asook om meer aspekte van die werking van die masjien te vertel, sodat die plot werklik die kern van die verhaal, en die nasionale veiligheid stel die ware protagonis, met die oënskynlike karakters eintlik net 'klinknaels' daarin. (Hoogstens kan een van die karakters as 'n protagonis herken word omdat hy 'n plek in die masjien inneem waarmee hy 'n groter beeld van die prentjie kan kry as die ander.)
Frederick Forsyth was 'n deurslaggewende ontwikkelaar van laasgenoemde benadering, met romans soos sy klassieke Die Dag van die Jakkals (1971), waarin die titulêre sluipmoordenaar die verhaal as 'n kode begin en eindig, en die opposisie is nie soseer Claude Lebel (wat eers halfpad in die verhaal ingevoer word nie), maar die Franse veiligheidsstaat waaroor Lebel uitsonderlike magte uitoefen vir 'n kort tydjie. Sewe jaar later het Forsyth die benadering aansienlik uitgebrei Die Devil's Alternative (1978), net soos Larry Collins en Dominique LaPierre Die vyfde ruiter (1980). Daar kan egter gesê word dat Tom Clancy hierdie 'epiese' benadering tot die verhaal van die internasionale veiligheidskrisis, sy held, Jack Ryan, toon (wat die eerste keer in 1984 bekendgestel is) Die jag vir rooi Oktober) nie 'n veldoperateur nie, maar 'n intelligensie -ontleder, wat in die vervolgverhale posisies van agtereenvolgens groter verantwoordelikheid beklee het - tot aan die einde van die presidentskap self Ere -skuld (1994).
Die derde is 'n laat, maar beduidende Amerikanisering van die genre uit die sewentigerjare. Daar was beslis 'n paar Amerikaners wat voorheen 'n mate van sukses in die genre gekry het, soos Edward Aarons, skrywer van die Sam Durrell -romans, Donald Hamilton, wat die Matt Helm -reeks geskryf het, en Richard Condon met die klassieke Die Manchuriaanse kandidaat (1959), maar byna al die belangrike vernuwers op hierdie gebied voor 1970, waarvan almal die skrywers onthou en gelees het, is Britte. In sy geskiedenis van die misdaadverhaal uit 1972, Sterflike gevolge, Het Julian Symons bespiegel dat dit te wyte was aan
Daar lyk iets in hierdie analise, veral as die Amerikaanse skrywers wat in hierdie tyd 'n plons gemaak het, soos Robert Ludlum in Die erfenis van Scarlatti (1971) en Die Matareesirkel (1979), Trevanian in Die Eiger -sanksie (1972), James Grady in Ses dae van die Condor (1973) en Charles McCarry in Die Miernik -dossier (1973) en Die trane van die herfs (1975), bied meer gevarieerde en genuanseerde sienings oor sulke aangeleenthede. Daar is geen twyfel dat baie Amerikaanse skrywers groot kommersiële sukses geniet het (soos Ludlum en Clancy gedoen het), en hoewel dit moeilik sou wees om te wys op 'n Amerikaner met die status van 'n Greene of 'n le Carré, was daar egter iets meer gelykheid aan die status van latere Amerikaanse en Britse skrywers op die gebied.
Al drie hierdie veranderinge was teen die einde van die sewentigerjare goed gevestig, teen die tyd dat die spioengenre weer 'n bietjie verslete begin lyk het. In die lig daarvan herinner ek my nogmaals aan die argument van John Barnes in die opstel "Reading for the Undead" dat genres geneig is om 'n lewensiklus van drie generasies te volg, terwyl die eerste generasie iets nuuts ontdek, 'n tweede generasie wat 'n gevestigde veld vind en gaan voort om sy steeds onbenutte potensiaal te ontwikkel ('n proses wat waarskynlik gelei sal word deur 'n kritiese herbeoordeling van vorige werk) en die derde minder besorg oor innovasie as om 'goed te doen', soos dit verander
Dit is maklik om in die strik te val om feite by teorieë te pas. Tog lyk dit asof die spioenasieverhaal (baie soos die raaisel en wetenskapfiksie) na hierdie kursus gegaan het, met skrywers soos Childers, Le Queux en Oppenheim wat eerste generasie vroeë innoveerders was, en Ambler en Greene vroeë tweede generasie skrywers wat nuwe idees (polities sowel as esteties) en groter vaardigheid na 'n genre bring wat reeds dreig om muf te word voor hul verskyning.
In die derde generasie, duidelik aan die gang in die sewentigerjare, was daar 'n groter neiging om terug te kyk, blykbaar uit die feit dat die genre so oorbeklemtoon is dat parodie nie herken word nie, soos gebeur het met Trevanian se Jonathan Hemlock-romans en Shibumi (1979), wat bykans universeel deur kritici sowel as die algemene gehore gelees is as regstreekse rillers (tot groot frustrasie van die skrywer). Daar is ook 'n toenemende prominensie van verhale in die Tweede Wêreldoorlog (en ander vroeëre tydperke) in die produksie van nuwe skrywers soos Robert Ludlum en Ken Follett, en die opstanding van James Bond deur John Gardner en Glidrose Publications in 1981 met Lisensie hernu.3
Dit lyk asof generiese grense in hierdie stadium van die lewensiklus vaag word, en hierdie neiging was ook duidelik in die lewe van die spioenasieverhaal, en word toenemend gehidreer met elemente uit ander genres wat die belangrikste belang bied, sowel as met die spioenasie van Craig Thomas. avonture "soos Firefox (1977), militêre techno-rillers soos Tom Clancy se Jack Ryan-boeke, Dale Brown s'n Dag van die Cheetah (1989) of Payne Harrison's Stormloos onversetlik (1989), en die Dirk Pitt -romans van Clive Cussler, soos Verhoog die Titanic! (1976) en Deep Six (1984), wat spioenasie en militêre optrede kombineer met historiese raaisel en maritieme avontuur (op 'n manier terugkeer na Childers).
Ontwikkelings binne die genre eenkant, blyk dit dat wêreldgebeure so 'n wending aangemoedig het. Die neiging om terug te kyk, kan gesien word as ten minste gedeeltelik 'n weerspieëling van die kulturele stemming van die sewentigerjare en 'n gevoel van nasionale agteruitgang (namate die naoorlogse oplewing eindig, die energiekrisis toeslaan en die agteruitgang van koloniale moondhede soos Brittanje en Frankryk het sy gang geloop), en van ambivalensie oor die huidige politiek (in reaksie op Viëtnam, Watergate en dies meer) wat vroeër tydperke gemaak het waarin aansprake op nasionale grootheid meer geloofwaardig en duidelik "goeie ouens" en "slegte ouens" was "makliker om aantrekliker te identifiseer (soos die Tweede Wêreldoorlog) .4
Dit is ook die moeite werd om te onthou dat die spioenasieverhaal ontstaan ​​het in 'n era van diepgaande internasionale spanning, waaroor die gevaar van sistemiese oorlog met groot mag voortdurend hang en groot ideologiese spanning, terwyl die liberale samelewing uit die negentiende eeu uitdagings van links en reg. Die koms van détente en die gedeeltelike afname van die spanning in die Koue Oorlog, wat dit moontlik meegebring het, het dit miskien vir sommige 'n bietjie minder oortuigend laat lyk en vroeëre konflikte was aantreklik aantrekliker. 'N Dekade later het die einde van die Koue Oorlog 'n groot deel van die oorblywende stoom uit die genre geneem. (Om dit reguit te sê, industriële spioenasie, terrorisme, internasionale misdaad, skelm state en die swak moontlikheid van Westerse konflik met Rusland of China was geen plaasvervanger vir die Sowjets nie.) Spioenasieromanse is daarna voortgegaan deur nuwe skrywers en soos#8211 Charles Cumming, Henry Porter, Barry Eisler en Daniel Silva - sowel as die ouer skrywers wat so gevestig is dat hulle byna immuun is vir sulke skommelinge in die mark - soos Forsyth, Clancy en le Carré (almal publiseer steeds). Hulle boekverkope en algehele kulturele impak was egter minder indrukwekkend as voorheen (hoewel Clancy nog steeds een van die topverkopers van die 90's was), en noemenswaardige innovasie skaarser, en die neiging om agteruit te kyk, groei net meer 5 In die 2000's was die meer suksesvolle verhale oor internasionale intrige meer geneig om histories-godsdienstig-vrymesselaars se raaisels in die manier van Dan Brown se Robert Langdon-romans (of Matthew Reilly se Jack West-romans) as konvensionele politieke intrige. Ek sien min tekens dat die genre 'n terugkeer gaan maak, maar om die term van John Barnes te gebruik, is die 'hiernamaals' ten minste 'n teenwoordigheid in die kulturele landskap.
1. Fleming's Bond kan beskou word as halfpad tussen hierdie en 'n latere generasie aksiehelde. Soos die ouer protagonisstyl, het hy na Eton gegaan, 'n onafhanklike inkomste geniet en 'n huishoudster het na sy woonstel omgesien. Hy is egter ook 'n jarelange professionele intelligensie-werker in die Britse Geheime Diens (en een met 'n "lisensie om dood te maak"), verwerp Victoriaanse sedes in sy houding teenoor dobbel en seks, en dit is nie onbekend om ambivalensie uit te spreek oor sy beroep en die doelwitte wat dit dien.
2. Symons skryf hierdie verskil toe aan die "direkte betrokkenheid van die Verenigde State by verskillende oorloë". Dit is egter nie oortuigend nie, aangesien Brittanje langer en meer betrokke was by beide die Wêreldoorloë as die Verenigde State (en baie meer daarin gely het), baie nader aan die "frontlinie" in die Koue Oorlog en in die dekades na 1945, betrokke by tientalle konflikte toe dit van sy ryk losgemaak is, nie almal klein nie (soos met die Maleisiese noodgeval). Die konteks waarin hulle die oorloë gevoer het, lyk eerder relevant. Die spioengenre verskyn in Brittanje tydens 'n tydperk van kommer oor die agteruitgang van die land in vergelyking met ander, stygende moondhede (soos Duitsland), vrese wat in die loop van die eeu werklik geword het. In die sewentigerjare, toe die verandering plaasgevind het vir Amerikaanse spioenasiefiksie, was daar 'n soortgelyke stemming in die Verenigde State (te midde van die Viëtnam -oorlog, die einde van die ekonomiese orde in Bretton Woods, die oliekrisis en ander sulke uitdagings). Hieruit kan 'n mens die gevolgtrekking maak dat die genre floreer in 'n tydperk waarin die vroom eenvoud van jingoïsme en nasionale eksepsionalisme verskyn, en die openbare mening in ag neem met die meer ingewikkelde realiteite van die lewe.
3. Ludlum se eerste boek, Die erfenis van Scarlatti (1971), gebruik 'n voorval in die Tweede Wêreldoorlog as 'n raam vir 'n verhaal van die opkoms van die Nazi's in die 20's en die Die Rhinemann Exchange (1974) was tydens die Tweede Wêreldoorlog geheel en al 'n belangrike deel van Die Tweeling -aanspraakmakers (1976), en die opening van Die Holcroft -verbond (1978), wat as tema die naoorlogse nalatenskap van die Derde Ryk gehad het. Ken Follett het sy naam gemaak as 'n riller met 'n verhaal uit die Tweede Wêreldoorlog, Die oog van die naald (1978), net soos Jack Higgins met die verhaal van die spioene en kommando's Die arend het geland (1975). Frederick Forsyth se eerste twee rillers, Die Dag van die Jakkals en Die Odessa -lêer (1973), was albei in die vroeë 1960's, tydens die afgelope tydperke van politieke krisis. Oor die algemeen het die belangrikste werke van die 1950's en 1960's nie vroeër tydperke gebruik nie.
4. Sommige Britse skrywers het beslis vergoed vir die vermindering van Brittanje deur die land se 'spesiale verhouding' met die Verenigde State te beklemtoon, soos Fleming in romans soos 1953 gedoen het Casino Royale (waar die kombinasie van Amerikaanse kontant en Britse vaardigheid Le Chiffre verslaan het), en soos ander tot op hede bly doen het. Teen die 1960's en 1970's was baie skrywers egter meer ironies, soos le Carré in Die kykglasoorlog (1965), 'N Klein stad in Duitsland (1968), en Tinker, kleermaker, soldaat, spioen (1974), en Joseph Hone in Die Privaatsektor (1971) – in al die boeke, die onvermoë of onwilligheid van Britse amptenare om by die agteruitgang van hul land aan te pas, was 'n prominente tema.
5. Een van le Carré se best ontvangde romans na die Koue Oorlog, 1995's Die kleermaker van Panama, was 'n huldeblyk aan Greene's Ons man in Havana (1958). 'N Ander voorbeeld hiervan is die besluit van die uitgewers van die post-Fleming James Bond-romans om 007 na die 1960's terug te keer, soos gebeur het in Sebastian Faulks se Duiwel mag omgee (2008). 'N Aantal outeurs het sulke huldeblyke ook gekombineer met elemente van wetenskapfiksie en fantasie, soos Charles Stross in sy' Bob Howard 'romans en verhale, en Tim Powers in Verklaar (2001).
(Hierdie opstel is voorheen gepubliseer as twee afsonderlike poste, "A History of the Spy Story, Part I: The Birth of a Genre" op 1 Februarie 2012 en "A History of the Spy Story, Part II: The Life of a Genre "op 6 Februarie 2012.)
(62,5 x 50,5 x 2,75 duim), 1957
Geskenk van Seymour H. Knox Jr.
© Boedel van William Baziotes
Foto: Albright-Knox Art Gallery/
Frontispice Winter 2021
..die manier waarop 'n broer deernis vir 'n broer voel..so lyk 'n vredelose koninkryk vir my: nie 'n geknaagde lamsboud in 'n tierhok onder 'n vers van Jesaja nie, maar eerder twee mede-lyers wat aan mekaar gebind is teen hul wil.
Winter 2021, bladsy 71
Welkom by Raritaan-'n tydskrif van uitgebreide ondersoek. In die tradisie van onafhanklike tydskrifte van die Spectator tot Partisan Review, Raritaan bied skrywers en lesers die geleentheid vir volgehoue ​​nadenke en estetiese plesier, ongekunsteld deur akademiese jargon. Gestig in 1981 deur die vooraanstaande literêre kritikus Richard Poirier, en ondersteun deur Rutgers Universiteit, Raritaan is daarop gemik om die algemene leser by almal te bereik en om 'n besondere leeservaring te bied, wat 'n betrokke en bevraagtekenende benadering tot allerhande kulturele tekste koester: literêr, artistiek, politiek, histories, sosiologies, selfs wetenskaplik.
Ons bydraers is enkele van die mees prominente denkers van ons tyd - David Bromwich, Adam Phillips, Jacqueline Rose, Pankaj Mishra - sowel as talentvolle jonger skrywers wie se stemme ons pas begin hoor het - Corey Robin, Elizabeth Samet, Timothy Parrish, Kate Northrop, Jennifer Burns. In fiksie, poësie en vertalings sowel as reflekterende opstelle, Raritaan toon aan dat ondersoekende ondersoeke volkome versoenbaar is met persoonlike styl, en dat intellektuele lewe op sy beste 'n vorm van ernstige spel is. Ons nooi u uit om te verken Raritaan en as u hou van wat u sien, teken in op ons tydskrif.
Jackson Lears: honderd sekondes
Redakteursnota - Somer 2020
Op 'n apokaliptiese oomblik voel die volk wat altyd beweer het dat dit 'n unieke verlossingsrol in die wêreldgeskiedenis speel, skielik in 'n ander vorm oorgedra. In die rykste land op aarde het die gevolge van die COVID-19-pandemie besonders katastrofies geblyk te wees. Lees meer.
Keuses uit ons Winter 2021 -uitgawe ...
Seisoenale brande waar hulle ons ook al mag vind,
hier aan die rand van die noordelike woud,
aangesteek by oorsprong deur wolk, ongeluk,
of 'n hoëspanningskabel brand hulle 'n pad
'N Geskiedenis van vuur
BBC News Online, Maandag, 12 November 2018. Die nuus van vandag is swart van as. 'N Veldbrand brand in Malibu, die stad Paradise word platgeslaan en die lug in Kalifornië is donker van rook.
En nou, laat ons almal speel "Wat is my lyn?"
Op 9 Mei 1961, aan die begin van sy twee jaar lange termyn as voorsitter van die Federal Communications Commission, het Newton Minow 'n toespraak gehou by die National Association of Broadcasters. Een klein frase daarvan kom in die nasionale bewussyn en het sedertdien weerklink, hoewel dit gewoonlik uit verband geruk is.
Die geboorte van 'n kanaal
Gedurende die vroeë negentiende eeu was die industriële en vervoerrevolusies in hul kinderskoene, maar die verwagtinge van innovasie, doeltreffendheid, groei en rykdom wat hulle beloof het, sou die Amerikaanse verbeelding binnekort inhaal en die samelewing verander namate die eeu vorder. One such grand transportation achievement was the opening of the Erie Canal in 1825. Its instant success ignited "canal fever" across the young country – canal projects reaching inland markets exploded across the eastern seaboard. These man-made waterways opened grand possibilities of expansion, development and untapped western markets. They were the new exciting internal improvement discussed by many – efficient transportation routes that could link resources, manufacturing centers and markets. And yet, while canals were new to the United States, they were well established and used across Europe and Asia. New Jersey's Delaware and Raritan Canal was envisioned as just such an improvement. An inland waterway that reached across central New Jersey to provide a direct, quick and safe transportation route for the movement of freight between Philadelphia and New York. The idea had success written all over it.