"Ons? Eida toe?" Dié voorstel het Oususter kennelik nie verwag nie. Dit was kompleet of Coenraad vir haar vra hoekom gaan kyk hulle nie hoe lyk Tristan da Cunha nie. "Ja toe, dis 'n plan". Almal om die tafel het in 'n koor saamgesstem. "Ons ry sommer môre. Ons pak 'n mandjie en ons gaan vir die dag. Ons wil almal graag sien hoe Eida gelyk het." Die volgende dag was 'n mistige dag op Foggy Valley, en ons het uit die mis uit gery die berge oor en afgesak Eida toe. Oususter het heelpad vertel hoe min sy die vorige nag geslaap het, en ek het gewonder hoekom; maar oom Coen het gelag en stilgebly. Hy het toe al, soos ek vandag eers, verstaan. Later was ons op grondpaadjies, op uitdraaipaadtjies, op tweespoorpaadjies. Ons is deur ou, verroeste hekke, deur toegerankte konsertinahekke. Ons het 'n paar keer verdwaal en omgedraai en pad gevra. En oplaas was daar 'n lang skuinste oorkant 'n spruit. Die pad het duskant die spruit in vergroeide kweekgras opgehou, maar Oususter en oom Coenraad het na 'n paar sipresse en bloekoms teen die oorkanste skuinste gewys en gesê: "Daar lê Eida..."
Oususter en oom Coenraad het niks meer gepraat nie. Die eerste waarop ons afgekom het, verlore tussen die lang tamboekies, was 'n vervalle kripkraal. Eida se beeskraal. Hier agter hierdie muur het oom Coenraad en sy twee jonger broers, Koos en Jan, skelm gerook. Daar binnekant in daardie hoek waar die boompie nou staan, nou daar het Witlies die aand die melkemmer tussen Coen se knieë uitgeskop. Toe was daar twee sipresse, 'n ent verder. En tussen die gras was 'n paar los klippe. Oususter en oom Coenraad het net 'n rukkie staan en kyk en toe omgedraai en geloop en ons moes net sterk aanstryk om hulle in te haal. Dit was Oorgrootmoeder se graf, byna sestig jaar lank vergete tussen die onkruid. Ons het die dammetjie gekry waar oom Coenraad die kwaai gans bokveld toe gemoker het. Daar was nog 'n effense walletjie en biesies en slyk. en langsaan was die gladde wasklip tussen die gras, bruin van mos en baie wind. Toe stap ons af na die bloekoms toe. Ek het begin voel iets is hier aan die gang sonder om te weet presies wat. As jy tien jaar oud is, besef jy nog nie hoe treurig die verlate reste van 'n verlede 'n mens kan stem nie. Jy dink nog nie in terme van gister nie - selfs môre maak nog nie deel uit van jou werklikheid nie. Dis nog net vandag vir jou. Vandag duur vir ewig. Vandag is alle tye. Die besoek aan Eida het my begin verveel. Ek wou nie meer saam die die ander stap nie. Ek het vooruit gehardloop na die bloekoms toe en daar was 'n sooimurasie, die mure plek-plek omgeval, plek-plek nog staande. Vier vertrekke.
Eers nou die dag het ek gehoor hoekom almal die môre die hoofslaapkamer so vermy het, en hoekom groot oom Coen se gemoed so vol was toe hy daar uitkom. Miskien is dit die treurigste storie wat ek ken. Coen was as kind glo maar 'n rakker. Hy't daarvan gehou om sy broers te karnuffel. Speels, miskien, maar tog. Kleinboet Jan, die jongste van almal, was 'n laatlammetjie en hy moes maar altoos deurloop onder sy groter broer se kwajongstreke. Maar kleinboet Jan was g'n papbroek nie - hy't alles soos 'n man getrotseer. Hy't nooit by Pa of Ma loop nuus aandra nie, al het hy ook hoe deurgeloop. Miskien het hy geweet hulle sal iets agterna skree, iets soos "Oppas vir die duwweltjies", soos kinders maak maak as iemand gaan nuus aandra. Die nag toe Oorgrootmoeder dood is, is al die kinders wakker gemaak behalwe kleinboet Jan. Hy was immers maar vyf en sou niks van die verlies verstaan nie. Selfs die groter broers het min begryp. Net Oususter was al groot genoeg om te weet wat dood beteken. Daardie volgende oggend het die boers op die werf gespeel, byna soos gewoonlik. En kleinboet Jan het weer deurgeloop. Maar dié oggend (hoekom juis die oggend - was daar iets in die lug?) kon hy die plaery nie verder verdra nie. Nie meer alleen nie. En hy het gaan kla. Ouster het hom in daardie slaapkamer gekry, by sy ma. Hy't langs die bed gestaan, sy mond naby haar stil kop, en huilend alles vir haar vertel.