Dit is einde van die jaar, en tyd vir die Kersuitvoerings by die onderskeie kerke. Vir weke oefen ons Gesange en Psalms, Panis Angelicus en Jingle Bells. Jy droom dit later! Die wit en swart klere word gestryk en die koek-skoene skoongemaak. Ek is geweldig beїndruk, want my skoolbaadjie pas nog na al die jare!
Nou as jy in die orkes speel, dan staan jy voor in die kerk, en die gemeente kyk vir jou. As jy die driehoekie speel, dan staan jy nog boonop regop, so die gemeente kyk regtig vir JOU! So ek ruk my toe vinnig reg, glimlag mooi, en staan doodstil gevries met die driehoekie deur al die verse. Dit voel soos ‘n ewigheid. Die dominee se seëngebed aan die einde is selfs NOG langer, en ek probeer desperaat onthou wat my versekering se SOS nommer is.
En toe ek om die draai kom, toe sien ek die oorsaak van die rokie. My bure sit luilekker op die balkon en braai, waai nogals ewe vir my toe ek verby jaag.
Skeef geparkeer spring ek uit die kar, en hardloop daai trappe uit soos die personal trainer in my blok dit nie kan doen nie. Driehoekie het maar in die kar gebly. Ek ruk die deur oop, gereed vir die ergste, net om verwelkom te word deur die wonderlikste geur, vars brood.
Ek het maar die volgende dag die dirigent gebel om jammer te sê vir die vinnig verdwyn, en om te verduidelik dat ek nie anders kon nie, ek het immers ‘n broodjie in die oond gehad…