Bit By Bit - Skep massasamewerking - 5.5.6 Finale ontwerp advies
Benewens hierdie vyf algemene ontwerpbeginsels, wil ek graag twee ander stukke raad aanbied. Eerstens, die onmiddellike reaksie wat u mag ondervind wanneer u 'n massamewerkingsprojek voorstel, is: "Niemand sal deelneem nie." Dit kan natuurlik waar wees. Trouens, gebrek aan deelname is die grootste risiko wat massamewerkingsprojekte in die gesig staar. Hierdie beswaar kom egter gewoonlik uit om te dink aan die situasie op die verkeerde manier. Baie mense begin met hulself en werk uit: "Ek is besig; Ek sal dit nie doen nie. En ek ken niemand wat dit sou doen nie. So, niemand sal dit doen nie. "In plaas daarvan om met jouself te begin en uit te werk, moet jy egter begin met die hele bevolking van mense wat aan die internet verbind is en werk. As net een uit 'n miljoen van hierdie mense deelneem, sal jou projek kan 'n sukses wees. Maar as slegs een in 'n miljard mense deelneem, sal u projek waarskynlik 'n mislukking wees. Aangesien ons intuïsie nie goed is om tussen een-in-'n-miljoen en een-in-'n-biljoen te onderskei nie, moet ons erken dat dit baie moeilik is om te weet of projekte voldoende deelname sal genereer.
Om dit 'n bietjie meer konkreet te maak, kom ons terug na die Galaxy Zoo. Stel jou voor Kevin Schawinski en Chris Linton, twee sterrekundiges wat in 'n kroeg in Oxford sit, dink aan Galaxy Zoo. Hulle sou nooit raai nie - en nooit kon raai nie - dat Aida Berges, 'n tuis-moeder van 2 wat in Puerto Rico woon, uiteindelik honderde sterrestelsels per week (Masters 2009) sal klassifiseer. Of dink aan die geval van David Baker, die biochemikus wat in Seattle ontwikkel Foldit. Hy kon nooit verwag het dat iemand van McKinney, Texas genaamd Scott "Boots" Zaccanelli, wat daagliks as 'n koper vir 'n klepfabriek gewerk het, sy aandjies vouproteë sal spandeer nie, wat uiteindelik op 'n nommer ses posisie op Foldit sal styg. Zaccaenlli sal deur die spel 'n ontwerp vir 'n meer stabiele variant fibronektien indien, wat Baker en sy groep so belowend gevind het dat hulle besluit het om dit in hul laboratorium te sintetiseer (Hand 2010) . Natuurlik is Aida Berges en Scott Zaccanelli atypies, maar dit is die krag van die internet: met miljarde mense is dit tipies om die atypiese te vind.
Tweedens, aangesien hierdie moeilikheid met deelname voorspel word, wil ek u daaraan herinner dat die skep van 'n massasamewerkingsprojek riskant kan wees. Jy kan baie moeite doen om 'n stelsel te bou wat niemand sal wil gebruik nie. Byvoorbeeld, Edward Castronova, 'n toonaangewende navorser op die gebied van ekonomie van virtuele wêrelde, gewapen met 'n toekenning van $ 250,000 van die MacArthur Foundation, en ondersteun deur 'n span ontwikkelaars, het amper twee jaar lank probeer om 'n virtuele wêreld te bou waarin hy kan ekonomiese eksperimente uitvoer. Op die ou end was die hele poging 'n mislukking omdat niemand in Castonova se virtuele wêreld wou speel nie; dit was net nie baie pret nie (Baker 2008) .
Gegewe die onsekerheid oor deelname, wat moeilik is om uit te skakel, stel ek voor dat jy probeer om leun opstart tegnieke te gebruik (Blank 2013) : bou eenvoudige prototipes met behulp van die rak sagteware en kyk of jy lewensvatbaarheid kan demonstreer voordat jy in baie partye belê van persoonlike sagteware-ontwikkeling. Met ander woorde, as jy begin met toetstoetse, sal jou projek nie-en moet nie lyk soos gepoleer as Galaxy Zoo of eBird nie. Hierdie projekte, soos hulle nou is, is die resultaat van jare se moeite deur groot spanne. As jou projek gaan misluk, en dit is 'n werklike moontlikheid, dan wil jy vinnig misluk.