Geestesgesondheid: Hoekom is ons almal siek onder neoliberalisme | Mighty Natural
Ons verstaan ​​nie geestelike gesondheid, die toekenning van die etiket net vir diegene wat sukkel. So 'n goeie geestelike gesondheid, en sy politieke oorsake, word onsigbare.
Jy is in die bed, sweet en bewing, gedoseer op 'n verskeidenheid pynstillers en kruie-kalmeringsmiddels. Geluide buite laat jou spring. Jou hart slaan vurig, woedend, onophoudelik. Jy slaap vir kort tydperke, twintig minute, tien minute. 'N Polisie sirene gaan verby en jy word wakker met 'n begin, geweek in die fisiese uitstorting van jou eie vrees. Die patroon herhaal.
Jy probeer om te fokus op asemhaling, maar jou maag is 'n draaiende, gekurfde bal van naarheid. Alles word ontwrig; voorwerpe word hiper-eintlik. Jy huil stil, probeer om nie iemand wakker te maak nie, dan onbeheerbaar, sonder om te weet waarom.
Geestesgesondheid is verkeerd genoem
Vir my is "geestelike gesondheid" verkeerd genoem. 'N Vermeende geestesiekte kan een van die fisiese ervarings wees wat daar is. Terwyl die oorsake dikwels (maar nie altyd nie) situasioneel, emosioneel, intellektueel is, word die effekte deur die liggaam gevoel. Die verstand woon in die maag, in die bors. U kan nie angs of depressie wy nie. Jy kan dit nie in die gedagte bring nie. Jy kan nie veg nie. Wie kan wen in 'n stryd teen hul eie gedagtes?
Geestelike ineenstorting. Dit is 'n argaïese term, moontlik nie 'n polities of medies korrekte een, maar dit is die enigste resonante termyn wat ek tot dusver gevind om te beskryf hoe ek voel aan die begin van 2013. Ek was selfmoord, en besluit ek wil myself doodmaak aan die einde van die maand as dinge nie verbeter het.
Volgens die Wêreldgesondheidsorganisasie het meer as 450 miljoen mense wêreldwyd 'n geestelike gesondheidsprobleem. In die Verenigde Koninkryk waar ek woon, het een uit elke vier volwassenes 'n diagnoseerbare geestesgesondheid "toestand" in die loop van 'n jaar. Dit is 25 persent van die bevolking. En tog is geestesgesondheid iets wat die meeste van ons nie verstaan ​​nie. Ons praat nie daaroor nie. In plaas daarvan hoop ons net dat dit nie met ons gebeur nie.
Almal het geestelike gesondheid
Ignoreer die feit dat elkeen geestesgesondheid, is die etiket toegeken slegs aan diegene wat sukkel. So 'n goeie geestesgesondheid raak onsigbaar: die oorsake - wat dalk te doen met emosionele, sosiale en materiële voorreg - gaan uninterrogated. In 1901 het Seebohm Rowntree armoede was nie die skuld van die armes nie. Neoliberale regerings sedertdien het alles behalwe daardie insig weggedoen.
Aangesien ongelykheid onder die laat kapitalistiese patriargie toeneem, mense in armoede, beledigende verhoudings of andersins hulpeloos toestande dryf - vryemark ideologie sê ons verdien dit. Niemand wat hard genoeg probeer, moet staatsondersteuning benodig nie.
Die enigste verrassing is dat meer van ons nie siek is nie.
Nooit-eindige werkloosheid, wat op £ 56.25 per week leef (ongeveer $ 95 US) Werkzoekende se toelae, Beweeg terug in met my ouers, gelaat word deur 'n vennoot, sukkel met geslagsidentiteit, ontbreek gemeenskap, voel hopeloos. Dit is ervarings wat baie ander mense gehad het, veral dié van 'Generasie Y', en baie ander het erger ervaar. Ek weet nou dat hierdie gebeure kataliste was vir die opkoms van dieper kwessies, eerder as om op sigself te veroorsaak. Maar om watter rede ook al, het ek neergestort.
Ek geleidelik opgehou om te kan funksioneer. Gedurende die laagste keer, kon ek nie hoor nie. Ek was so vasgevang in my eie ellende, stemme ander mense se het tot my gekom asof van ver af, net vaagweg verstaanbaar. Ek het opgehou om te kan eet. Ek gooi gedurig, maar met geen kos om te gaan haal.
Slaap het groot vrees gebring. Om vir 'n uur te ry, was nie die moeite werd vir die ellende om wakker te raak nie. Ek kon nie musiek lees of luister nie - terwyl woorde betekenisloos gedryf het, het geluide te pynlike emosionele konteks gedra. Selfs skryf was onmoontlik.
In plaas daarvan om enigiets anders te doen, het ek gedurig obsessief gery. In 'n geïsoleerde fantasie wêreld het ek op een of ander manier 18 geword. Die vorige vyf jaar van my lewe, tye van groot groei, gemeenskapsbou, identiteitsontleding, was skielik - in my gedagtes - uitgevee.
Oor die volgende paar weke op Transformasie sal ons artikels voer wat die skakels tussen die geestelike en die politieke vraagstukke van sosiale en persoonlike transformasie bevraagteken. Geestesgesondheid is nie 'n raaisel nie, en dit is ook nie iets wat met ander mense gebeur nie: dit is so struktureel soos dit individueel is.
Die Stilte en Sosiale Stigma rondom Geestesgesondheid
Die stilte en sosiale stigma rondom geestesgesondheid is doelbewus, die produk van 'n institusionele weiering om te praat oor die affektiewe impak van sosio-politieke toestande. Sommige mense word depressief, of psigoties, dink ons, weens chemiese wanbalanse of individuele traumatiese ervarings. Hulle is net lui of maak dit op. Ons praat nie oor soberheid, armoede, demonisering van werkloses nie - die politiek-gedrewe stigmatisering van die minst bevoorregte groepe mense - maar is dit wonder ons is ongelukkig?
Natuurlik voel dit as kak wanneer jy drie hou nul-ure kontrakte, want dit is alles wat jy kan vind, om twee derdes van jou loon te betaal om in 'n gematigde lokaal te bly. In 'n desperate scrabble om institusioneel-gesanctioneerde nadeel te ontken, samel maatskappye, media en politici om 'n omgekeerde werklikheid te promulgeer. Hul voorreg is geregverdig, hulle sê: die geestesongeluk is net skivers, hulle trek hul gordyne die hele dag in die bed, die meeste siektes of gestremdhede is 'n voorspelling wat gebruik word om dwelmgewoontes te finansier.
Ons skaamte is dat ons in hierdie paradigma koop: die "hardwerkende gesinne" wat in die mite vasgeklep het dat ongeluk voortspruit uit 'n gebrek aan harde werk, kan geregverdig voel om teen die minder goed af te skop.
My Geestelike Onderbreking beklemtoon alles wat verkeerd is
My geestelike ineenstorting was 'n dislocating, dysphoric tyd. Tog besoeke aan die Jobcentre om aan te meld vir my £ 56 n week geëts bly in my hart. Dit versinnebeeld alles wat verkeerd is. Toue van miserabel, stemlose mense met gate in hul skoene. Vroue baklei. Verveeld gefrustreerd werkers, neerbuigend verveeld gefrustreerd tieners. En die sin burokrasie van dit alles - gaan deur die blokkie oefeninge om die persoon agter die toonbank wat jy verdien om in staat wees om hierdie week eet oortuig.
Dit is 'n politiek waarin potensiële arbeidsmark is alles wat 'n mens die moeite werd maak. Miskien grootste sukses neoliberale regering se is om "werk" hersaamstel - maar aards, drudging of onwaardige - as 'n onbetwisbaar openbare belang, in die plek van gemeenskap, deernis, of ondersteuning.
En onder hierdie regime is geestesgesondheid bloot 'n ekonomiese funksie. Die Britse NHS (Nasionale Gesondheidsdiens) is besig om te help om probleme aan te spreek, maar op die medisyne sneller gelukkig. Ons benodig tog meer produktiewe werkers. Meds kan 'n lewensredder wees, maar min lyk asof dit 'n vraag is om pille as 'n politieke standaard te verval. Soos die reeks bydraer Michael Richmond wys daarop, is dit opmerklik dat NHS-voorsien terapie die vorm van 'n kort kursus van Kognitiewe gedragsterapie, Ook baie gewild in besighede wat wil 'n besadigde arbeidsmag, gelukkig inhoud te oorwerk en onderbetaal.
Terwyl dit dikwels behulpsaam is, kan praatterapieë ook as 'n proses om pyn te depolitiseer, optree. Breër politiek word uitgesluit van die koel blou beradingskamer. In terapie, soos met neoliberale ideologie, word gesinne die probleem; Ons ignoreer die maniere waarop strukturele onderdrukkings - kapitalisme, patriargie, wit oppergesag - ellende skep. Familie word skadelik binne 'n politieke konteks; strukture is oor individue.
Deur dwelms of terapie te vervang vir die aanpak van onderliggende sosiale hiërargieë, kan regerings en globale farmaseutiese maatskappye die kollektiewe empatie maklik vermy of afbreek, wat hulle reël terselfdertyd kan ondermyn.
Die waarheid is dat meer vervullende lewe sal kom uit radikale politieke en sosiale verandering, beide in hoe ons regeer en in die manier waarop ons leer om met mekaar verband hou.
Ray Filar is 'n vryskutjoernalis en 'n redakteur by openDemocracy, wat op die Transformasie-afdeling werk. Ray se skryfwerk is gepubliseer in The Guardian, The Times, En die New Statesman, onder andere. Ray is geïnteresseerd in feministiese en kwaai politiek, (sub) kultuur en ander politieke stryd. Ray tweets @rayfilar, en skryf op eie webwerf hier afgelaai word.