Die Hadic Aeon, die begin van alles. Die oudste periode op aarde. | Netwerk meteorologie
Claudi casals | | Divulgasie, meteorologie
Die haïse eon, ook bekend as Hadean of Hadean, is die oudste tydperk op aarde. Verstaan vanaf die vorming van die Aarde ongeveer 4.550 miljard jaar gelede tot ongeveer 4.000 / 3.800 miljard jaar gelede. Die tydperk is nie heeltemal presies nie, maar eerder 'n informele tydperk omdat hierdie perke nie amptelik vasgestel of erken is nie. Die kommissie wat verantwoordelik is vir die vasstelling van die perke en die bestudering van stratigrafie, geologie en geochronologie op wêreldskaal is die Internasionale Kommissie vir Stratigrafie.
Prekambrium Proterozoïese 2.500 die 540
Prekambrium Argaïese 3.800 die 2.500
Prekambrium Hadic 4.550 tot 3.800
Hierdie tydperk, so onbekend, is op dieselfde tyd die beginpunt van ons planeet. Daar word beraam dat die hele sonnestelsel waarskynlik in die middel van 'n groot wolk van gas en stof gevorm het. Die haic aeon is ook die tydperk waarin Aarde ondergaan groot veranderinge. As gevolg van groot vulkaniese uitbarstings, en selfs die tyd toe die aarde en baie innerlike planete van die sonnestelsel groot impak van groot asteroïdes gekry het. Een daarvan was die maan teen die aarde (waarvan ons onlangs gepraat het nuuskierighede van die Aarde, punt 5).
1 Bewyse van die Hadic Aeon
2 Die oorsprong van die lewe op aarde
3 Die begin van die water
3.1 Die katalitiese effek daarvan op die lewe
Bewyse van die Hadic Aeon
Suprakortikale gordel van Isua. Die oudste mikrobiese fossiel van almal is ontdek en dateer uit 3.480 miljard jaar
soek die oudste rotse, ons gaan na Groenland, Kanada en Australië. Hulle is 4.400 miljard jaar oud. Hadiese gesteentes, wat in die laaste dekades van die XNUMXste eeu gevind is, is individuele sirkon kristal minerale. Alhoewel dit die oudste minerale is en baie diep weggesteek is onder sedimente in die weste van Kanada en die Jack Hills-streek in Wes-Australië, behoort dit nie tot rotsformasies nie.
Die oudste rotsformasies wat bekend is dateer van gelede 3.800 miljoene jare. Die oudste bekende in Groenland, bekend as die "Suprakortikale gordel van Isua". Hulle word ietwat verander deur vulkaniese dike wat die rotse binnegedring het nadat hulle neergelê is. In die boek "Concepts about the origin of life" van Diego Sebastián González en Maricel Ciela Gutiérrez, vind ons tegniese, maar baie magiese gegewens, een van die vrae wat ons ons altyd afgevra het. Waar begin die lewe? En daar is hulle, die eerste vroeëre bewyse, in die suprakortikale gordel van Isua, in die Hadic Aeon.
Die oorsprong van die lewe op aarde
Groenlandse sedimente bevat gebande ysterformasies. Aanvanklik is geglo dat hulle moontlik organiese koolstof bevat, wat sou aandui dat heel moontlik die eerste selfrepliserende molekules begin bestaan ​​het. Nou daar is vroeë bewyse dat die lewe van die Isua suprakortikale gordel kom, van Wes-Groenland, en ook van die Akilia-eilande, uit dieselfde omgewing. Daar moet in gedagte gehou word dat, hoewel wetenskaplike bewyse in daardie gebied gevind is, ons dit nog nie in die verlede kon uitwys nie. Onthou dat die aarde nie net so pas gevorm het nie, maar dat die beweging van die kontinentale plate na byna sy vorming voortgegaan het.
Die rotsformasies wat dit saamstel, het 'n konsentrasie van -5,5 koolstof (C) 13, C13. Dit is te wyte aan die biotiese omgewing wat die ligter C12-isotoop verkies. Die C13 in biomassa bevat konsentrasies van -20 en -30, baie laer as die konsentrasies wat in rotsformasies voorkom. Van hierdie tegnieke daar word bespiegel dat die lewe op ons planeet 3.850 miljoen gelede sou kon begin jaar, aan die einde van die Hadic-eon.
Die begin van die water
Daar word van mening dat daar onder die deeltjies waarmee die planeet gevorm is, 'n sekere hoeveelheid water moes gewees het. Hierdie molekules moes nie aan swaartekrag toegegee het nie, en as hulle van die middelpunt af wegbeweeg, het dit op die oppervlak gebly. Nadat die planeet 40% van sy vorming bereik hetHierdie watermolekules, tesame met ander uiters vlugtige, moes ook in die groot hoeveelhede op die oppervlak gevind word. Die gebrek aan baie edelgasse wat moes ontsnap, soos helium of waterstof, is opvallend. Dit het gelei tot die oortuiging dat iets katastrofies moes gebeur het in die eerste atmosfeer. Onder die hipoteses het ons die teorie van Theia, wat ons daarin bespreek het laaste artikel (punt 5), verduidelik waarom die Maan as sodanig bestaan.
Die katalitiese effek daarvan op die lewe
Die voorstelle oor hoe die water as 'n katalisator opgetree het, is in 1994 deur Lazcano en Miller gegee. Die skakel, het hulle verduidelik, word gegee deur die sirkulasie van die waters deur die oseaniese duikbootfumaroles. Die totale hersirkulasietyd sou 10 miljoen jaar duur, maar enige organiese verbinding kan vernietig word by temperature bo 300 ° C. Dus, na die geleidelike afkoeling, 'n primitiewe organisme DNA-proteïen heterotrof met 'n genoom van 100 kilobase, dit sal ongeveer 7 miljoen jaar neem om uiteindelik te ontwikkel na 'n sianobakteriële genoom met 7.000 XNUMX gene.
En daar is iets wat ons nog nie gesê het nie, wat miskien eendag 'n antwoord sal kry. Vandag is nog steeds die groot vraag om te beantwoord. Lewe, sover bekend, kan slegs in die vorm van koolstof of silikon bestaan. Op ons planeet bestaan ​​dit as koolstof, nie as silikon nie, wie weet of dit miskien elders is. Maar die vraag is hoe die lewe kan ontwikkel as die waarskynlikheid dat dit gebeur prakties nul is?
Dit is onvermydelik dat as ons snags daaraan dink, ons na die sterre opkyk. Laat ons binnegedring word deur die groot gedagtes wat ontstaan.
Na die Hadic-aeon het die Argaïese eon. As u belangstel om te weet hoe dit voortgegaan het, klik hier.