in hierdie tesis ondersoek ek die kunsaankoopbeleid van die unisa kunsgalery (ukg) tydens en ná apartheid. die kunsaankoopbeleid van die unisa kunsgalery (kabukg) word volgens die nasionale transformasiebeleid oor kuns en kultuur beoordeel. kunsaankope staan na my mening nie los van die sosiopolitieke diskoers nie. ofskoon hierdie tesis onder die vak kunsgeskiedenis ingeskryf is, word ŉ multidissiplinêre benadering gevolg aangesien die navorsing die terrein van die visuele kunste en dié van kultuurbeleid bestryk. om die navorsingsdoelwitte te behaal, is ŉ kombinasie van metodologieë dus nodig. die studie berus op die hipotese dat die versameling van kunswerke en die aankoopbeleid steeds eurosentries gerig is en nie getransformeer het nie. ek neem afrosentrisiteit en dekolonialiteit as teoretiese ontledingsraamwerke. universiteitsmuseums is openbare kultuurinstellings en die suid--afrikaanse grondwet waarborg burgers die reg op kultuur. openbare instellings se onwilligheid om die opdragte uit te voer, dui op ŉ weerstand teen transformasie. ek verken die omstandighede wat bepaal hoe die kabukg ná apartheid op die sosioëkonomiese en politieke opdragte reageer. die dataontleding toon dat daar tussen die witskrif oor kuns, kultuur en erfenis (wkke) (dac 1996) en die kabukg geen verband bestaan nie. voorts is bevind dat kunswerke wat in die verlede aangekoop is, oorwegend eurosentries was. buitendien het swart mense tans weinig of geen seggenskap in universiteite se museumbeleide. ten slotte is die tempo waarteen universiteite se aankoopbeleide transformeer volgens kunspraktisyns uiters traag. daarom word op grond van die bevindings aanbeveel dat die regering sy armlengtebenadering (deacon 2019) tot die transformasie van kunsinstellings laat vaar, en ingryp. as witskrifte nie wet gemaak word nie, sal openbare instellings aanhou om hulle te ignoreer.