Labiliteit - intellektuele, emosionele, geestelike - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Labiliteit is 'n konsep wat verwys na mobiliteit. Die omvang kan die semantiese eienskappe effens verander, wat beide die aantal senuwee impulse wat per eenheidstyd deur die sel oorgedra word, en die spoed van die begin en stop van verstandelike prosesse aandui.
Labiliteit karakteriseer die vloeitempo (vanaf die voorkoms van die reaksie op inhibisie) van elementêre prosesse, en word gemeet aan die hoogste impuls-voortplantingsfrekwensie sonder veranderinge in die werk van die weefsel en die hersteltyd van funksies. Hierdie aanwyser word nie as konstant beskou nie, aangesien dit van eksterne faktore (hitte, tyd van die dag, kragtige effekte) kan verskil, chemiese effekte (wat deur die liggaam of verbruik word) en emosionele toestande. Dit is dus moontlik om slegs die dinamika en predisposisie van die organisme, die heersende vlak, waar te neem. Dit is die verandering in die labiliteitsindekse wat sleutel in die diagnose van verskeie siektes en norme is.
Wat is labiliteit
In wetenskaplike toepassing word labiliteit sinoniem gebruik vir mobiliteit (normaal), onstabiliteit (in geval van patologie) en veranderlikheid (as eienskappe van die staat en prosesdinamika). Om die omvang van die gebruik van hierdie term te verstaan, kan ons voorbeelde oorweeg van die feit dat die liggaamstemperatuur, psige en fisiologie gemoedstoestand is en dienooreenkomstig van toepassing op alle prosesse wat in hul prestasie spoed, konsekwentheid, ritme, amplitude en ander dinamiese eienskappe het.
Die vloei van enige liggaamsprosesse word deur die senuweestelsel beheer. Daarom praat ons selfs oor die mate van labiliteit van die senuweestelsel (sentraal of vegetatief, afhangende van die lokalisering van onstabiliteit). Die vegetatiewe senuweestelsel reguleer die interne organe en sisteme, onderskeidelik, die algemene toestand van die liggaam hang af van sy werk, die vermoë om ritme en stabiliteit van prosesse te handhaaf.
Vegetatiewe labiliteit veroorsaak versteurings in die hart (manifestasies vind hulself in die vorm van aritmieë, drukprobleme en as vegetatiewe vaskulêre distosie), klierewerk (probleme met sweet of die ontwikkeling van stowwe wat nodig is vir hoëgehalte funksionering van die liggaam kan begin). Baie skynbaar sielkundige probleme of dié wat verband hou met die sentrale senuweestelsel word eintlik opgelos op die vlak van vegetatiewe labiliteitsvermindering, wat produktiewe slaap en assimilering van voordelige spoorelemente verseker. Terselfdertyd is dit die moeite werd om te onthou dat die aanduiding van die vlak van stres of 'n kritieke emosionele situasie nie hoofsaaklik die sentrale nie, maar die vegetatiewe stelsel is, wat die labiliteit verhoog. Meganismes wat die werk van alle orgaanstelsels aktiveer om ernstige of ekstreme situasies te oorkom, behels die liggaam se interne reserwes. Dit veroorsaak dat die hart die ritme versnel, die longe absorbeer meer lug, yster om oormaat adrenalien met sweet te verwyder, en dan word die sentrale senuweestelsel reaksies geaktiveer.
Die labiliteit van die senuweestelsel of verstandelike labiliteit word gekenmerk deur 'n patologiese toestand van gemoedsversteuring, uitgedruk in sy verskille en onstabiliteit. Die toestand kan die norm wees vir adolessensie, maar word getel onder die omvang van patologiese toestande vir volwassenes en vereis mediese hulp, sowel as die werk van 'n sielkundige, selfs sonder die voorskrif van dwelms.
Labiliteit in sielkunde
Psigiese labiliteit, wat in sielkunde beskou word, impliseer sy mobiliteit, en in sommige gevalle onstabiliteit, terwyl die wetenskap self slegs hierdie aspek van labiliteit bestudeer, sonder om in die fisiologie te gaan. In die meeste bronne word geestelike labiliteit beskou as 'n negatiewe kwaliteit wat regstelling vereis, maar dit gee nie te wyte aan die feit dat dit die vernaamste aanpasbare meganisme van die psige is nie. Dit was die spoed van reaksie en wissel tussen vinnig en dikwels onverwags afwisselende gebeure van die eksterne lewe wat die mensdom gehelp het om te oorleef. Die teenoorgestelde is die rigiditeit van die psige, wanneer 'n mens vir 'n lang tyd konstant bly en enige veranderinge klop hom uit die normale toestand. Enige van hierdie eienskappe in sy uiterste manifestasie is negatief, en met matige aanwysers gee sy voordele.
Probleme met labiliteit, wanneer 'n persoon by 'n sielkundige kom, word geassosieer met 'n gereelde verandering van bui, terwyl al die spektra nie oppervlakkig nie, maar regtig diep (dit wil sê as dit hartseer raak voordat jy oor die oop vensters dink, en as jy pret het, dan wil jy dans werkplek en gee lekkergoed aan verbygangers - en dit alles binne een uur). Dit is moeilik om hul emosies te hanteer en misverstand hoe dit reggestel kan word, bring baie en nie net geestelike lyding nie, maar die volgende veranderinge in gesondheid, omdat die vegetatiewe stelsel onderhewig is aan emosionele toestande ook die vlak van labiliteit verhoog.
Sulke verskynsels kan geregverdig word deur die soort organisasie van die senuweestelsel, dus by mense met 'n choleriese tipe temperament is die spoed van reaksies alreeds deur die natuur vasgestel, en daarom is die groter labiliteit tot 'n patologiese toestand meer waarskynlik. Wees ook aanloklike buikwisselings kan dikwels neurose, psigotrauma wat op 'n vroeë ouderdom verkry word, tans in traumatiese situasies is. Maar ons moet nie die fisiologiese oorsake wat die sielkundige toestand van 'n persoon beïnvloed, uitsluit nie: breingewasse, TBI, vaskulêre siektes.
Korreksie van sulke onaangename toestande begin met die diagnose en uitsluiting van fisiologiese oorsake. Indien nodig, is regstelling met stemmingsstabiliserende middels (antidepressante en kalmeringsmiddels) moontlik, vergesel van 'n kursus van psigoterapie. Met erge kan toepaslike behandeling in die hospitaal wees, met die maklikste, kan jy 'n sielkundige besoek sonder om af te gaan van die gewone lewe.
Labiliteit in fisiologie
In fisiologie word labiliteit beskou as 'n eienskap van die weefsel, wat die verandering daarvan kenmerk tydens langdurige opwinding. Reaksies op langdurige opwinding kan uit drie tipes reaksie uitgedruk word: die reaksie op elke pols, die transformasie van die oorspronklike ritme in 'n seldsame een (byvoorbeeld die reaksie op elke derde pols) of die beëindiging van die respons. Vir elke sel van die liggaam is hierdie ritme anders, en dit kan verskil van die ritme van die orgaan wat bestaan ​​uit hierdie selle, sowel as van die ritme van die hele orgaanstelsel. Hoe vinniger die weefsel reageer op irritasie, hoe hoër word die labiliteit daarvan oorweeg, maar terselfdertyd is daar min aanwysers van hierdie tyd. Dit is noodsaaklik om die tyd wat nodig is vir herstel te neem, in ag. Die reaksie kan dus redelik vinnig wees, maar as gevolg van die lang hersteltyd, sal die algehele labiliteit redelik laag wees.
Die labiliteit styg of daal afhangende van die behoeftes van die organisme (die variant van die norm word oorweeg, sonder siektes), dus kan dit toeneem uit die metaboliese tempo wat veroorsaak dat alle stelsels die ritme van werk versnel. 'N Verhoging in labiliteit is waargeneem, dat wanneer die liggaam aktief is, dws Die leeftyd van jou weefsels is baie hoër as jy hardloop, as as jy lees lê en die aanwysers bly 'n verhoogde waarde vir 'n geruime tyd na die staking van kragtige aktiwiteit. Sulke reaksies word geassosieer met die assimilasie van ritme wat voldoen aan huidige omgewingstoestande en aktiwiteitsbehoeftes.
Die aanpassing van fisiologiese labiliteit kan ook aangespreek word in die geval van oortredings van die sielkundige spektrum, aangesien baie lande as hoof oorsaak nie fisiologiese afwykings of emosionele ervarings het nie, maar fisiologiese afwykings. Byvoorbeeld, fisiologiese effekte kan probleme met slaap verwyder, wat outomaties die vlak van aandag verhoog en irritasie verminder, die behandeling waarvan sonder fisiologiese parameters ondoeltreffend sou wees.
Intellektuele labiliteit is een van die komponente van die labiliteit van die senuweestelsel en is verantwoordelik vir die prosesse om oor te skakel tussen die prosesse van aktivering en inhibisie. In die lewe lyk dit soos 'n redelike hoë vlak van geestelike ontwikkeling en die vermoë om inkomende inligting logies te analiseer. Aangesien 'n kritiese hoeveelheid inligtingblokke wat perceptie vereis, elke sekonde kom, word dit so gou as moontlik (op die onderbewuste outomatiese vlak) betyds en nie-betekenisvol uitgespel.
Die teenwoordigheid van 'n groot kennisbasis in geheue word irrelevant en dui nie op intelligensie nie, maar uitleef, die vermoë om oor te skakel tussen verskillende inligtingsbronne, tussen verskillende inligting in betekenis en ook in die kortste tyd om na die volgende oplossing te beweeg (al is die teenoorgestelde ) take. Met hierdie wisselspoed is die belangrikste ding om die vermoë om die belangrikste ding vir die taak op die gegewe tydstip te beklemtoon, te behou. Dit is hierdie proses van intellektuele werk wat hoë intellektuele labiliteit verseker.
Voorheen het hulle nie van so 'n eiendom geweet nie, maar hulle sê selde maar nou, wanneer die tempo van die lewe versnel, groei die hoeveelheid inligting wat verbruik word, teen so 'n koers dat 'n persoon wat twee honderd jaar gelede geleef het, 'n maand nodig het om te besef dat ons binne 'n uur verwerk , word dit die bepalende faktor van sukses. Dit gee die vermoë om in voldoende omstandighede en so doeltreffend as moontlik te reageer, en maak dit moontlik om baie faktore te analiseer, waardeur die moontlikheid van foute verminder word.
Daarbenewens bied die vinnige oorskakeling tussen verskillende onderwerpe en perspektiewe 'n nie-standaard denke, nuwe maniere om ou probleme op te los. Daar is 'n vinnige assimilasie van kennis en vaardighede, en dit gebeur op 'n dieper vlak. Byvoorbeeld, historiese data oor dieselfde gebeurtenis, getrek uit verskillende bronne (dit is nie meer moontlik sonder die vermoëns van die moderne wêreld te gebruik nie) gee 'n meer objektiewe en grootskaalse begrip as om die handboek se skrywer se standpunt te noem. Die vermoë om vinnig te leer as gevolg van die feit dat daar nie nodig is om aan te pas by die ontvangs van materiaal nie - 'n tien minute se lees van 'n artikel in 'n minibus, vergesel van nuwe musiek of 'n diploma met pouses om die opleidingsvideo's te kyk, word 'n bekende manier van funksionering, wat nuwe geleenthede bied.
Die gemoedstoestand, wat die hoofrefleksie van emosionele labiliteit is, is die veranderlikheid van die houdingspaal, dikwels sonder enige ooglopende redes. Die senuweestelsel is verantwoordelik vir ons emosionele toestand, en wanneer dit verswak word, word dit supersensitief, wat die onmiddellike en sterk reaksie, selfs aan klein stimuli, verduidelik. Kleur kan enige wees - beide geluk en depressie, aggressiewe gevolge en apatiese verdriet ontstaan ​​met gelyke gemak.
Simptome kan spontaanheid van aksies, impulsiwiteit, gebrek aan selfbeheersing en die vermoë om die gevolge van hul eie aksies te voorspel, insluit. Die voorkoms van affektiewe uitbrake en onbeheerde toestande vir minderjarige of afwesige redes het veroorsaak dat emosionele onstabiliteit ingesluit word in die lyste van psigiatriese afwykings wat stabilisering onder mediese toesig vereis. Dit kan ook nie 'n aparte siekte wees nie, maar 'n simptoom van gevaarliker en kompleks (erge gewasse, drukprobleme, verborge gevolge van craniocerebrale beserings, ens.). Dit is moeilik om in die kinderjare te diagnoseer, omdat dit min bestudeer word en dikwels verwar word met hiperaktiwiteit en aandagstekensindroom. Daarom is 'n span psigiater, sielkundige en neuropatoloog nodig om te diagnoseer.
Emosionele onstabiliteit manifesteer hom in rusteloosheid, gebrek aan geduld en 'n skerp reaksie op kritiek of hindernisse, probleme met die vestiging van logiese kettings, sowel as gemoedswisselings. Hierdie verskille verskil van maniese depressiewe versteuring en word gekenmerk deur 'n vinnige verandering van state met dieselfde diep ervaring van die emosionele spektrum.
Dra by tot hierdie ontwikkeling van die emosionele sfeer van enige oorlading van die senuweestelsel: emosionele stres, psigotrauma of hul aktualisering, hiper- of hipovo-opname uit die samelewing, hormonale veranderinge (adolessente en menopouse-ouderdom, swangerskap). Van die fisiologiese oorsake: somatiese siektes, vitamientekorte (veral groep B, wat nodig is vir die instandhouding van die NS), sowel as ernstige fisiese toestande.
As emosionele labiliteit as 'n diagnose gemaak word, moet die psigiater sy aanpassing hanteer, indien die toestand nie so betreurenswaardig is nie, dan word 'n kursus van voorkoming en selfregulering deur 'n sielkundige voorgeskryf. In elk geval is dit nie die moeite werd om sulke manifestasies opvallend te behandel nie, en dit te verklaar dat dit 'n slegte een is.