ry ons van die Karoo terug huis toe. Ons kom terug oor Bainskloof en so ver soos ons ry, sien ons die verwoesting. Dit lyk verskriklik. Het hier ’n tornado deurgetrek? ’n Wolkbreuk? Wat kan soveel skade veroorsaak? ’n Tsoenami? Nêrens is ’n teken van groot reën nie, die aarde is droog, maar oral lê groot en ou bome wat omgewaai het, die hele wêreld lê vol los blare en takke. Boomstompe wat inderhaas van die padoppervlakte weggesleep is, los takke in groot, wanordelike hope opgestapel langs die pad, oopgeskeurde, rooi, rou grondhope soos die bome geknak en boomwortels uit die aarde geskeur het.
Ons stop langs die pad om uit te kyk oor die vallei. Ons stop nie om te kyk na die mooite van die weelderige vallei onder nie, maar om te kyk of ons kan agterkom wat gebeur het. Ons probeer sien of ons huis nog daar onder êrens is. Dit is tjoepstil, daar is nie ’n luggie wat beweeg nie. Maar iets, Iets, hét deur die vallei beweeg. ’n Reus met ’n swaar, argelose hand.
Dit voel asof ons die enigste mense op aarde is, nêrens is daar ’n ander motor op die pad nie, selfs nie eens mense wat langs die pad loop, op pad na êrens nie.
Eendag ná ’n swemles wat langer as gewoonlik duur. Ek gaan terug huis toe, en daar is niemand nie. Al die deure staan oop, al ons goed nog daar, want die Weggeraaptes neem niks saam hemel toe nie, maar niemand is tuis nie. Nie Salvina nie. Nie eens die kat nie. Net die stilte. En ek weet, dit het gebeur: van nou af is dit ek en die Stilte, tot in alle ewigheid.
Ek ry met my fiets tot aan die rand van die dorp en die son sak met ’n verblindende glans deur die groot, wit koepelwolke. Die hemel is aan die brand, die veld gloei in die vuurlig van son en ’n brandende, geopende hemel. Dit hét toe gebeur, dit gebeur nóú, hyg my asem deur my bors. En hier is ek, op my fiets, alleen in die veld en ek word nie opgeraap na waar die engele jubelend vir die uitverkorene wag nie. As ek by die huis kom, sal alles stil wees. Hoe lank sal ek kan oorleef met die kos wat daar in die huis is?
En nou ry ek en my man deur die oorblyfsels van die Wegraping. Maar alleen is ons nie in die wêreld nie, iemand was wel voor ons hier, godvrugtige manne wat op ’n Sondagoggend nie in die kerk of knus by hul families was nie, maar reeds vroegdag die noodwerk van opruiming gedoen het, die pad oor die berg begaanbaar gemaak het.
Ons ry al hoe vinniger, beangs oor dit wat tuis vir ons wag, ons huis in die vallei onder ons, ons huis met sy dik mure wat al ’n paar eeue staan, sy gewel wat met die vorige aardbewing getuimel het, sy oeroue bome wat van binne uitgehol en bros is, die werf met sy stilte en bome en wit afgewitte geboue.
Die werf is groen. En kaal. Die wynkelder en buitegeboue se dakke is niks meer as verwronge stukke staal en geskeurde sinkplaat nie, dit lê skuins gewaai oor bros mure en weerlose binneruimtes, die wynvate oop in die son. Die res van die wêreld is groen. Blare, takke, loof van boom en struik lê uitbundig, wanordelik oor die grasperk, die stoep, die hele werf. Ons kan nie by ons huis se deur inkom nie, want een van die eikebome lê met sy magtige stam en duisende takke bo-op die stoep, die deur verberg agter die waansinnige ruiker van gebreekte takke en blare.
’n Wind, nie ’n waaiwind nie, maar ’n magtige rukwind wat gewaai en nie opgehou het met waai en ruk nie, sê hulle.
By die huis staan my Katryntjie op die stukkie voorstoep wat nie toe onder die bome en stukke bas en takke lê nie. Sy is ’n klein, bruin, droefgeestige bondeltjie.
My hoenders het weggewaai, sê sy verwese. Hulle is in die hemel in op, sy het nog gestaan en kyk hoe dit gebeur, maar sy kon dit nie keer nie.
Ek hou haar klein Boesmanlyfie in my arms vas en is so bly, ek is so verskriklik bly ek en sy is nie saam met die goeie mense van die Wegraping weg nie.