John Rambo (en ons) het gedink sy dae van oorlog maak is verby. Hy voer iewers in Thailand 'n bestaan - natuurlik in die woud en nie Bangkok nie. Dit is hier waar hy weer die geleentheid kry om 'n paar slegte ouens af te ransel.
Wat volg is 'n bloedbad waarin 'n paar stukkies vrot dialoog opduik. Oudergewoonte is Sylvester Stallone se gesig strak en waag hy selde meer as een gesigsuitdrukking.
So dis alles sleg? Glad nie. Ek het respek vir Stallone as regisseur wat daarin slaag om 20 jaar na die laaste fliek in die reeks, Rambo III (1988), dieselfde ouderwetse atmosfeer te skep. Dit is ook moeiliker indien die akteur in die hoofrol meer verouder het as die karakter (en plastiese snykunde ondergaan het?).
Waarskynlik sou ek nooit hierdie fliek gaan kyk het as ek nie geskool was in die tradisie van Rambo flieks nie. Ek raai hierdie is die beste van die vier, maar ek sal eers die eerste twee weer moet sien om finaal te kan besluit. In die lig hiervan moes ek dit sien, hoewel dit nie lank geneem het om te besef dat die film nooit op sy eie bene kan staan nie. Dalk net die manewales van 'n ou oom wat al moes aftree.