Mag julle berge klein wees, en julle bakens vas staan. Mag julle voete vastrap en julle maklik loop. Mag jy die kruin bereik van JOU jaar, en mag jy die krag kry wat jy nodig het vir jou berg.
So…ons elkeen voel soms maar soos ‘n Lappop. My bynaam was vir lank Poplap, in ‘n mate oor die woordspeling. Ons voel verstoot deur die lewe, weggegooi deur die mense om ons, vuil en verslete. Ons is omring deur mense wat so voel…vrot pampoene en stukkende skoene (niks op iemand persoonlik gemik nie). Maar wat sou ons doen oor Lappop as ons die goeters op die ashoop was? Ek sien al ou Koerant sy bladsye swaai terwyl hy vies sê “Ja toe, gaan soek vir jou ‘n ander ashoop, ons het nie ‘n kla-kous nodig nie, ons het klaar vir Kous-Sonder-Maat”. Maar hulle verwerp haar nie verder nie, en jaag haar nie weg nie. Hulle doen alles in hulle vermoë om haar daar te hou – hulle stel haar hoër as hulself.
Teen ek by die werk kom het ek niks verder op die CD gehoor nie. Prentjies van die Lappop met haar kroontjie en haar ashoop-onderdane agtervolg my heeldag, soos ek deur my werksdag gaan. Ek sê dankie Here vir hierdie beeld. Ek maak my oë oop, begin soek vir die Lappoppe, en bekroon hulle met glimlaggies. Ek sien my mede-ashoop goeters raak, en ons vat hande, en word onderdane, want dit is die beste ashoop dié wat mens dan ooit sal kry.