Daar is so baie kere in die lewe dat ’n mens jou kind ruimte gee vir eie besluite. Elke een daarvan kom met vreugde of pyn. ’n Mens gee geboorte en dan word jou kind uit die veiligheid van die baarmoeder gehaal – as hulle asemhaal, sukses, as hulle nie asemhaal nie, groot hartseer.
Dan kyk ’n mens hoe sy kruip en wanneer sy wil begin loop, hou jy haar hand vas, maar jy moet ook laat los en haar aanmoedig: “Mooi so, Ousus, nog ’n treetjie vorentoe.” Die lewe gaan sy gang, dis vinnig en voor jy weet, het Hilma ’n babasussie en sy leer haar, terwyl ek met trotse mamma-oë toekyk: “Dis oukei, Sumi, ek val ook nog partykeer – nog een treetjie vorentoe.”
En hier is ek nou besig met ’n stryd teen kanker en ek kyk nog ’n keer toe hoe my kind haar eie besluit neem, hoe sy haar lewe vir Jesus gee. Ek wonder of sy benoud is terwyl sy vir die gemeente en kerkraad kyk en ek wil vir haar sê: “Ousus, dis oukei – Mamma is by jou, soos God altyd by jou is – nog een treetjie vorentoe!” Mamma