Die belangrikste infrastruktuur wat benodig word vir vloeibare aardgas vervaardiging en vervoer is 'n vervloeiingsaanleg wat bestaan uit een of meer treine wat elk onafhanklik die aardgas kan vervloei. Die grootste aardgas vervloeiingstrein wat tans in bedryf is, is in Qatar geleë. Tot onlangs toe was dit Trein 4 van Atlantic LNG se aanleg in Trinidad en Tobago met 'n produksievermoë van 5,2 miljoen metrieke ton per jaar (mmtpj), gevolg deur die SEGAS LNG aanleg in Egipte met 'n produksievermoë van 5 mmtpj. Die Qatargas II aanleg wat in aanbou is by QP en ExxonMobil sal 'n produksievermoë van 7,8 mmtpj vir elkeen van sy twee treine hê. Vloeibare aardgas word vanaf die aanleg dan op skepe gelaai en na 'n verdampingsterminaal vervoer, waar die aardgas weer verhit word en na gas omgeskakel word. Verdampingsterminale word gewoonlik verbind aan 'n opgaar- en verspreidingsnetwerk om die aardgas na plaaslike verspreiders en kragsentrales te versprei.
In die vroeë 2000's het die boukostes van vervloeiingsaanlegte en terminale en houers gedaal vanweë nuwe tegnologieë en het dit vloeibare aardgas meer mededingend in die energiemarkte gemaak. Die verhoogde aanvraag en vraag na kontrakteurs om die aanlegte te bou het die daling egter tot 'n mate teengewerk.
Kommer oor moontlike energie tekorte het daartoe gelei dat baie nuwe vloeibare aardgas terminale in die V.S.A gebou is. Die kommer oor die veiligheid van sulke fasiliteite het egter baie omstredenheid veroorsaak in die gebiede waar sulke fasiliteite beplan is en is daar in van die streke groot weerstand ondervind teen die bou van hierdie fasiliteite.
Vloeibare aardgas word rondom die wêreld vervoer in spesiaal vervaardigde aardgastenkskepe. Transaksies in vloeibare aardgas word gewoonlik voltrek deur die ondertekening van 'n verkoop en aankoop ooreenkoms tussen die verskaffer en die ontvangende terminaal en deur die ondertekening van 'n gas verkoopsooreenkoms tussen die ontvangende terminaal en hulle eindgebruikers. Voorheen het die kontrakte bepaal dat die verkoper verantwoordelik was vir die vervoer. Maar met die laer skeepsboukostes en voorkeur van kopers vir 'n betroubare en stabiele verskaffing is meer kontrakte onderteken met 'n vry aan boord (Free on board) bepaling waar die koper verantwoordelik is vir die vervoer wat gewoonlik beteken dat die koper die vaartuig besit of 'n langtermyn huurooreenkoms met onafhanklike skeepsmaatskappye aangegaan het.
Die ooreenkomste vir die verhandeling van vloeibare aardgas was voorheen baie langtermyn ooreenkomste wat baie onbuigbaar was ten opsigte van prys en volume. Die ooreenkomste het gewoonlik bepaal dat die koper sou betaal vir die ooreengekome hoeveelhede hetsy hy dit in ontvangs geneem het aldan nie. In teenstelling met vloeibare aardgas wat na Noord-Amerika ingevoer is, waar die prys vasgestel word volgens die Henry Hubb, word die prys van die meeste vloeibare aardgas wat na Asië ingevoer word vasgestel volgens 'n formule wat bestaan uit 'n indeks wat die Japan Crude Cocktail (JCC) genoem word.