Robby Krieger is 'n veelsydige kitaarspeler. Hy het begin op sy sestiende verjaarsdag te speel op 'n Spaanse kitaar en het later les van Ravi Shankar op die sitar en die sarod ontvang. Nadat hy 'n optrede van Chuck Berry sien kies hy 'n wynrooi Gibson SG kitaar. Deur sy voorkeur vir blues, die glykitaar en die met die vingers speel van die snare in plaas van met 'n plektrum, beskik Robby Krieger oor 'n kenmerkende speel styl.
Die harmonieë word grotendeels bepaal deur die lae stem van Morrison wat afsteek teen die skelle klanke van die Hammondorrel van Manzarek. Dikwels word 'n ostinato ('n reeds herhaalde kort motief) gebruik. Tydens hul improvisasies het hulle gebruik van die ommekeer (turnaround), 'n oorspronklike jazz akkoordstruktuur wat herhaal word. Hierdeur word eindelose improvisasies moontlik. In die besondere aanbieding van The Doors is dikwels van 'n harmoniese of melodiese mineurtoonleer. Ook kom daar nie-akkoorde, pentatoniek en soms selfs dodecafonie voor. Al hierdie middele lewer 'n verskeidenheid van moontlikhede. In die lang liedjies word hulle veelvuldig gebruik, waardeur daar 'n groot spanningsboog ontstaan.
In die vier jaar dat die groep met sy oorspronklike lede bestaan het, het die styl onder invloed van die algehele tydgees van acid rock na 'n meer bluesagtige klank verander. Met opname van L.A. Woman val hierdie verskil op. Daar is ook 'n verandering in die stem van Morrison, wat deur sy verslawing rouer, meer onstabiel en laer geword het. Ook maak die groep toe gereeld gebruik van 'n baskitaar-speler.
Deur die charisma van Jim Morrison was die groep baie invloedryk onder die jeug. Dit was tot groot ongenoegdoening onder baie volwassenes, wat Morrison as 'n provokateur, 'n dandy en onruststoker gesien het. Sy vroeëre afsterwe het van Morrison 'n ikoon gemaak, waardeur die musiek gewild was onder meerdere generasies en in sommige kringe nog steeds hoogs gewaardeerd word.