Ferdinand van Stiermark - Volke, nasies, gebeure - 2021
Ferdinand van Stiermark is gebore in 1578. Ferdinand is opgevoed aan die Jesuitekollege in Ingolstadt. Toe hy aartshertog van Stiermark geword het, het Ferdinand die Protestante wat daar gewoon het genadeloos vervolg. Enige vorm van ontevredenheid is onderdruk.
Vir die Katolieke was hy 'n pligsgetroue en welwillende heerser en een van sy groot oorwinnings was om skema's vir die versorging van siekes te vestig.
Sy twee groot liefdes was Katolisisme en jag. Hy het minstens drie keer per week gejag.
'Die groot aantal van sy tydgenote het hom afgeskryf as 'n goedhartige enkelvoud onder beheer van sy hoofminister Ulrich von Eggenberg .... (nog) was hy een van die dapperste en eensydige politici wat die Habsburgse dinastie nog ooit opgelewer het. "(Wedgwood) Hy het sy beleid van katolieke hervorming en die vooruitgang van Habsburg genadeloos nagevolg. Hy vertrou Eggenberg, maar die beleid wat hy uitgevoer het, was syne.
In Bohemië het hy baie van sy onderdane daar ontstel deur sy beleid van harde Katolisisme en sentralisasie. Vanaf 1618 was daar groeiende onrus in Bohemia. Sy Spaanse niggies stel groot eise aan hom om geen vorm van swakheid te toon wat ander in die Heilige Romeinse Ryk kan aanmoedig om in opstand te kom nie. Die Spaanse Habsburgers het hom geld en troepe gegee en in ruil daarvoor het Ferdinand ingestem om hulle Elsas te gee.
In Augustus 1619 word Ferdinand tot die Romeinse keiser verkies. Hy was nou keiser en koning van Bohemia. Die Bohemiërs het hom as koning verwerp en Frederick van die Palts aangestel om hulle koning te wees. Dit was 'n oop geval van verset. Die Boheemse rebellie is genadeloos onderdruk in 1620 en Bohemia het 'n dekade van agteruitgang deurgemaak.
Waarom het Ferdinand Bohemia so genadeloos behandel? Historici verskil oor sy voornemens. Dit kan bloot wees omdat hy kwaad was vir hul weersin en gevoel het dat 'n gepaste straf nodig is. Sy liefde vir Katolisisme en haat vir Protestantisme het moontlik sy besluite laat verdwyn. Wedgwood is van mening dat "absolute mag sy doel was" en daarom sou enige opstand of wenk daarvan in die Ryk nie geduld word nie. Die Boheemse voorval was vir hom 'n geleentheid om die mag van die keiser wat al 'n paar dekades agteruitgaan, weer op te stel.
Ander geskiedkundiges is van mening dat Ferdinand 'n realis was en dat hy geweet het dat sy mag in Duitsland op dreef was en nooit weer herstel sou word nie. Hy het ook geweet dat selfs Katolieke Duitse vorste soos die Hertog van Beiere hul onafhanklikheid voor die lojaliteit aan Wene sou stel. Hy het geweet dat sy oorblywende invloedsfeer in die oostelike sektor van sy ryk was, en daarom kon hy geen verdeeldheid van die Bohemiërs verdra nie. Hy moes toesien dat sy magsbasis - die oostelike sektor van die ryk - totaal lojaal bly. Hierdie siening dat Ferdinand 'n realis is, word deur geskiedkundiges soos dr Hughes gehuldig.
Sy posisie in Europa gedurende die dertigjarige oorlog was afhanklik van sy eie militêre posisie. Vir die Edict of Restitution was hy in 'n sterk posisie. Nog 'n jaar later is sy posisie deur Regensberg verswak. Tydens die gevegte van Lutzen en Nordlingen het hy die oorwinning behaal en sommige meen dat die hoogte van sy mag in Europa bereik is tydens die Vrede van Praag wat in 1635 onderteken is. Op hierdie vergadering het die Duitse vorste ooreengekom om sy gesag te aanvaar en hulself aan hom te verbind. veg teen die vyande van die Oostenrykse Habsburgers. In 1636 word sy seun tot koning van die Romeine verkies. In hierdie tyd was sy lande vry van kettery (hoewel nie die ryk nie) en het hy 'n leër gehad wat gevrees is.