Hy verstil. “Vandag se vliegtuig is vol, maar ek gaan die bruid môreoggend haal, as jy dan wil saamgaan. Of … jy kan bly vir die makietie …
Darian se hand gly onder haar hare in en sy duim kom tot rus in die holte agter haar oor, sy voorarm teen haar lyf. “Gaan jy darem so ’n bietjie verlang, Sproetjies?”
Dis die hitte van sy nabyheid, en die heesheid in sy stem, wat haar hart in tandem laat skop met die polsing in sy kuiltjie. Die deksel waaronder sy haar emosies ingedwing het, gee mee. Haar gesonde hand vou om die arm teen haar lyf, die fyn haartjies syig onder haar vingerpunte. Die nuutheid van die aanraking versplinter die laaste weerstand, en sy weet dat sy nou weer instorm waar engele nie eens sluip nie.
Sy hande kam deur haar hare, hou haar kop vas. “Ek kan demonstreer dat jy ’n soenbare mond het,” sê hy op haar lippe voor sy mond dieper druk.
“Dat ek die bokkie is wat jy vir jouself gevang …” Die woorde sterf voor die grimtrek om sy mond en Chiara steier onvas toe sy hande wegval. “Wat is fout, Darian?
“Nou laat ek dit vir jou uitspel, Chiara.” Hy stap na die lessenaar. “Word groot! Moenie elke keer as jy ’n man se bloeddruk opjaag, ’n huweliksaanbod verwag nie.”
“Sê my liefs wat soek advokaat Basson tienuur op ’n Vrydagoggend in die deel van Bosbaai?” vra die man met die oliebesmeerde klere in die middel van die moddernat grondpad, en Sianka skrik.
Die vreemdeling se diep lag galm deur die motorkajuit en vibreer in haar binneste. Op snare wat sy nie geweet het bestaan nie. Doer agter haar naeltjie.
Hugo hou haar blou blik. Blou soos die hart van ’n vlam. Hierdie herontmoeting het te gou plaasgevind. ’n Leeftyd te gou. Hy het nog nie verleer om op daardie vlam te reageer nie.
“Ek sal terugkom wanneer die pad begaanbaar is,” deel sy hom uit die hoogte mee. Die Porsche se enjin begin weer grom. “En, meneer Durandt, ek is nie ’n moordenaar nie. Ek het nie slagoffers nie.”
“Nee, advokaat, jy is nes die res van jou spesie. Julle word ryk uit julle regsgeleerdheid, maar geregtigheid is ’n vloekwoord in julle boek.”
Sianka het lankal die morsige pad agtergelaat, toe stoei sy steeds teen die begeerte om die vent se strot te gaan toedruk. Sy werk hard en sy is trots op haar reputasie as ’n advokaat wat haar tarief werd is. Waar kom hierdie Neanderdaller vandaan?
Haar vingernaels ratel in ’n taptoe teen die stuurwiel. Hoe is dit moontlik dat haar geheue vir gesigte haar vandag so skreiend in die steek gelaat het?
Die oneweredige huppel in haar hartritme ignoreer sy. Net soos sy destyds gedoen het. Die donker man, met sy donker hare, donker pak en ewe donker kyk, het sy opsetlik op die vergeet-werf gerangeer!
Sianka ontspan doelbewus haar doodsgreep op die stuurwiel en die Porsche skiet vorentoe toe die grondpad plekmaak vir die teerpad.
Gelukkig sal hulle mekaar nooit weer sien nie. Sodra sy vasgestel het wié Lenie van Bosbaai is, is sy terug in die stad. Daar kan sy ten minste vrylik asemhaal.