Die semiotiese benadering tot visuele kommunikasie stel dat beelde 'n versameling tekens is wat op 'n manier deur die waarnemer verbind word. Peirce vind dat 'n teken altyd verwys na 'n ander teken, en nooit na 'n voorwerp self nie. In strips en tekenverhale word hierdie tekens aangebied as 'n versameling abstrakte waardes wat vir die waarnemer 'n spesifieke waarde aanneem. Tekenprente as litirêre verskynsel word later ook bestudeer deur o.a. Roland Barthes en Umberto Eco, en word vandag beskou as 'n bousteen van semiotiese studie.
Die moderne strip en tekenprent vind sy ontstaan in karikature en sketse. Die genre vind Suid-Afrika alreeds tydens die Anglo-Boereoorlog, met grafiese uitbeeldings van die oorlog in Europese publikasies. Strips word 'n manier om die emosionele impak van oorlog en sosiale gruwels te verwerk.
In die volgende skets word Generaal Christiaan de Wet uitgebeeld as 'n mitologiese held, onaantasbaar op die gevleuelde perd Pegasus. Selfs die heuwels in die agtergrond herinner eerder aan die Griekse mitologie as aan die grasvelde en koppies van De Wet se wêreld.
Die oorsprong van Hergé se herkenbare "klare lijn"-tekenstyl is die gevolg van 'n opdrag van sy redakteur en mentor Wallez, redakteur van die koerant waarin Kuifie vir die eerste keer verskyn. Die opdrag was 'n strokie waarmee die jeug kon identifiseer en waarmee Wallez sy eie politieke opvattinge kon uitdra. Die opvattinge moes helder en ondubbelsinnig oorgedra kon word.
Kort na die einde van die Tweede Wêreldoorlog, tydens die bloeityd van die Afrikaanse nasionalistiese politiek, vind ons die geboorte van die Afrikaanse Jan Alleman. Daarmee saam verskyn 'n strokiesreeks in die Afrikaanse gesinstydskrif Die Brandwag, 'n verhaal van 'n bobbejaangesin van die Magaliesberge naby Pretoria, getiteld Adoons-hulle. Saam met die vroeëre karakters van Jakkels en Wolf, asook die latere Oom Kaspaas en Nefie, vang hierdie uitgebreide gallery van die kunstenaar T.O. Honiball 'n geslag Afrikaners vir ewig vas.
In die vorm van die Jan Alleman Adoons en sy deursnit Afrikaanse familie skep T.O. Honiball 'n simbool van die geïdealiseerde Afrikanergesin. Adoons is eerlik, werk hard en sorg goed vir sy uitgebreide familie. As inwoner van sy plattelandse dorpie geniet hy die respek van ander bobbejane in sy gemeenskap. Sy vrou is goedgemanierd en stemmig, dog sterk genoeg om haar man te kan staan; die kinders is ondeund maar op 'n gesonde manier, en nooit erg stout nie.
Ook België se eie Kuifje word in Afrikaans vertaal, met die Afrikaanse spelling F-I-E. Sedert die 1946 publikasie van Kuifje in Afrika het die jong verslaggewer altyd 'n koloniale voet in Afrika gehad. In hierdie uittreksel uit 1968 se Vlug 714 word die karakters se oorspronklike persoonlikhede direk oorgeneem in Afrikaans, tot 'n karakter met 'n Russiese van (Ezolanitov) met 'n Franse aksent.
Die jare tagtig in Suid-Afrika word gekenmerk deur protesteater en indringende selfondersoek, waaruit 'n kultuur van reaksionêre tekenprente en strips ontstaan. Dis 'n manier om protes aan te teken teen die status quo, en 'n manier om ou idees in 'n nuwe lig voor te stel. Die 1997 verwerking van Breytenbach se Finita la commedia deur Rikus Ferreira in Brein is 'n voorbeeld van die vernuwende gevoel van die Afrikaanse strip.
In Junie 1992 verskyn die eerste uitgawe van die stripblad Bitterkomix. Die formaat van die blad en die self-publikasie deur sy skrywers herinner sterk aan die Amerikaanse underground tydskrifte van die Sestigs, terwyl die algemene letterkundige impak soortgelyk is aan dié van Koos Prinsloo se roman Slagplaas.
Anton Kannemeyer beskryf sy tekste as eksperimenteel, met 'n tikkie surrealisme asook sosiale kommentaar. Die meerderheid van die verhale wentel om 'n outsider figuur wat teen die maatskappy en die heersende orde rebelleer.
Die werke wat in Bitterkomix verskyn toon sterk visuele ooreenkomste met die werke van Warhol en Liechtenstein in die Sestigs. Daar is egter 'n belangrike inheemse oorspronklikheid aan die temas.
'n Resensensie in die dagblad Die Burger wys daarop dat die verhale die gedrag van die blanke Afrikaner op 'n oordrewe en soms paranoïese wyse betrag. Die resensensie gaan verder om te beweer dat die redakteurs van Bitterkomix, indien hulle verder ontwikkel, "op die drumpel is om 'n belangrike deurbraak op die gebied van inheemse uitdrukking te maak."
Timo Smuts van Die Burger gaan verder en noem Bitterkomix 'n "deurbraak op in Suid-Afrika op die gebied van die strip as kunsvorm". Ander resensente was meestal sterk positief teenoor die nuwe genre in Suid-Afrika, 'n gevoel wat nie deur die breër gemeenskap gedeel is nie.
Die vernuwende Afrikaanse skryfster Antjie Krog reageer positief op die opkoms van underground strips in Afrikaans. Sy beskryf die impak hiervan op die Suid-Afrikaanse omgewing as volg: "Soos die massiewe vuis van 'n dikgespierde bokser teen die Christelik Nasionale onderwyser ontplof met 'n Vatso Barries! bliksem die twee ons strukture deurmekaar as inkteater."
Kannemeyer verwys na sy genre as 'n kunsvorm, en wys daarop dat in die postmodernisme die skeidslyn tussen hoë en populêre kunsvorms uitgewis word. In veral Europese strips is daar doelbewuste gebruik van pastiche ('n werk wat die styl van 'n vorige werk naboots; ook stilistiese nabootsing; 'n werk bestaande uit stukke van verskillende werke), parodie, ironiese spel, erotiese vryheid en nostalgiese verwysings na tydperke en style van die verlede.