Geskryf deur Mary-Anne Kate
Misdiagnosis is algemeen, aangesien simptome dit kan oorvleuel met die wat gereeld verband hou met ander probleme met geestesgesondheid. van www.shutterstock.com
Dissosiatiewe afwykings word dikwels gesê skaars. Maar ons binnekort gepubliseerde ontleding van internasionale studies stel voor dat dit 10-11% van die bevolking op 'n sekere punt van hul lewens beïnvloed. Dit maak hulle byna net so gereeld soos gemoedsversteuring (soos kliniese depressie).
Wat is dissosiatiewe afwykings, waarom is diagnose kontroversieel en hoe kan mense behandel word?
Wat is dissosiasie?
Dissosiasie vind plaas wanneer iemand ervaar dat hy van hulself ontkoppel word, insluitend hul herinneringe, gevoelens, optrede, gedagtes, liggaam en selfs hul identiteit.
Mense met dissosiatiewe afwykings het een of meer van die volgende simptome:
amnesie en ander geheue probleme
'n gevoel van losmaking of ontkoppeling van hul eie, bekende mense of omgewing
'n innerlike stryd oor hul gevoel van self en identiteit
soos 'n ander persoon optree (identiteitsverandering).
Vir sommige mense kan simptome dae of weke duur, maar vir ander kan hulle maande, jare of lewenslank voortduur.
Sommige mense voel so ontkoppel dat hulle hulself nie eers in die spieël herken nie. van www.shutterstock.com
Dissosiasie stel die persoon in staat om aspekte van traumatiese en uitdagende ervarings te kompartementeer en te ontkoppel wat andersins die vermoë om te hanteer, kan oorweldig.
'N Persoon wie se eggenoot oorlede is, kan emosioneel gevoelloos raak, sodat hy kan konsentreer op die begrafnis; 'n man wat van sy vrou geskei en kort daarna sy werk verloor het, kan so ontkoppel raak van sy identiteit dat hy homself nie meer in die spieël herken nie en voel dat sy lewe met iemand anders gebeur; en 'n jong vrou wat seksueel aangerand is, kan onthou dat haar aanvaller te vinnig na haar toe beweeg, en onthou dat sy veilig terug is in haar huis, maar nie die aanval kan onthou nie.
As die traumatiese en oorweldigende ervarings herhaaldelik oor 'n lang tyd plaasvind, is dit die persoon se persoonlikheid kan versplinter word. Die getraumatiseerde deel van die persoonlikheid wat emosies, gedagtes, gewaarwordinge en ervarings met betrekking tot die trauma bevat, word geskei van die deel van die persoonlikheid wat met die daaglikse lewe probeer aangaan.
dit stel jong kinders in staat om skrikwekkende en beledigende versorgers te hê hulle kan nie veg of vlug nie, aangesien hulle van hulle afhanklik is.
Die persoon het moontlik geen (of slegs 'n mate) bewuste bewustheid van die gekombineerde herinneringe, gedagtes, gevoelens en ervarings nie.
Dit kan egter die persoon se bewustheid binnedring. Byvoorbeeld, die persoon kan bewus wees van gedagtes, gevoelens en interne stemme wat nie aan hom behoort nie, of praat of optree op maniere wat heeltemal buite karakter is.
Die mees ekstreme vorm van strukturele dissosiasie is dissosiatiewe identiteitsversteuring, eens bekend as veelvuldige persoonlikheidsversteuring. Dit is waar die persoon ten minste twee afsonderlike persoonlikhede het wat onafhanklik van mekaar bestaan ​​en wat op verskillende tye na vore kom.
Die Australiese akteur Toni Collette speel Tara, wat dissosiatiewe identiteitsversteuring het, in die Amerikaanse komedie The United States of Tara. Maar die meeste dissosiatiewe afwykings is baie minder uiters.
Hierdie persoonlikheidsverskille is nie net sielkundig nie. Neuroimaging bevestig strukturele verskille in die brein van mense met dissosiatiewe identiteitsversteuring.
'N Omstrede diagnose
Daar is twee mededingende teorieë oor wat dissosiasie kan veroorsaak: trauma en fantasie.
Met die traumamodel, dissosiatiewe simptome spruit uit fisieke, seksuele en emosionele mishandeling; verwaarlosing, veral in die kinderjare; gehelpingsprobleme as 'n kind bang is vir die versorger of die versorger nie voldoende inpas by die emosionele of veiligheidsbehoeftes van die kind nie; en ander erge stres of trauma, soos huishoudelike geweld of ervaar.
Hierdie traumamodel word weerspieël in die World Health Organisation en Amerikaanse Psigiatriese Vereniging diagnostiese kriteria in die verlede.
Maar, die fantasiemodel is gebaseer op die idee dat dissosiatiewe afwykings nie “eg” is nie. In plaas daarvan is dit die misleiding van mense wat ontsteld (en dikwels getraumatiseerd), suggestief, fantasie-geneig is en deur slaap ontneem is.
Fantasiemodelteoretikus Joel Parys beskryf dissosiatiewe afwykings as 'n Noord-Amerikaanse “gier” wat amper uitgesterf het.
nog my ontleding van 98-studies gevind koerse daal nie. Ek het gevind dat dissosiasie 'n internasionale verskynsel is wat baie meer gereeld voorkom in lande wat relatief onveilig is. Dit word ondersteun deur ander navorsing wat dissosiasie meer algemeen vind by mense wat trauma ervaar het, soos vlugtelinge.
Altesaam dui die getuienis daarop dat dissosiatiewe afwykings werklik is (nie verbeel nie) en wat veroorsaak word deur trauma (nie fantasie nie).
Dissosiatiewe afwykings word onderdiagnoseer en verkeerd gediagnoseer
Alhoewel daar akkurate maniere is om dissosiatiewe afwykings te diagnoseer, sal die meeste mense dit doen moet nooit gediagnoseer word nie. Dit is te wyte aan die gebrek aan opleiding in die gesondheidsberoep en opleiding oor dissosiasie, omdat die simptome minder opvallend is vir waarnemers, en skeptisisme dat die versteuring selfs bestaan.
Die persoon besef moontlik nie dat hulle dissosiatiewe simptome het nie. Selfs al is dit so, sal dit hulle moontlik nie blootlê as gevolg van vrees of verleentheid nie, of vind hulle dit moeilik om in woorde te stel.
Ten minste driekwart van mense met 'n dissosiatiewe afwyking sal ook een of meer ander geestesversteurings hê. Hulle kan gediagnoseer word en behandel word vir ander geestesgesondheidsprobleme, soos post-traumatiese stresversteuring, gemoedsversteurings, angsversteurings, slaapstoornisse, persoonlikheidsversteuring van die grens of psigose. Dit kan ook behandel word vir verslawing, selfbeskadiging en / of selfmoordgedagtes (2% van diegene wat gediagnoseer is, het selfmoord gedoen).
Hulle kan ook verkeerd gediagnoseer word met skisofrenie omdat stemme is vir albei algemeen.
Maar hul dissosiatiewe versteuring bly meestal ongediagnoseer. Die behandeling van ander probleme met geestesgesondheid is waarskynlik nie effektief nie, tensy die onderliggende dissosiasie aangespreek word.
Hoe om te behandel? Wat sê die getuienis werk?
Die geestesgesondheid en lewensgehalte van mense met 'n dissosiatiewe afwyking verbeter aansienlik met psigoterapie ('n soort praatterapie) wat die impak van trauma erken is fisiologies (wat die brein en liggaam beïnvloed) sowel as sielkundig.
In terapie in ooreenstemming met internasionale behandeling riglyne, kan mense vaardighede aanleer om ondraaglike emosies, gedagtes en liggaamlike sensasies die hoof te bied. Sodra mense stabiel is en oor konstruktiewe hanteringstrategieë beskik, kan terapeute mense help om traumatiese en gedissosieerde herinneringe te verwerk. Dissosiatief, post-traumaties en depressief simptome verbeter. En hospitalisasies, selfbeskadiging, dwelmgebruik en fisiese pyn neem af.
Daar is geen medikasie wat spesifiek dissosiasie behandel nie.
Dissosiatiewe afwykings is een van die mees algemene, maar tog onherkenbare, geestesversteurings. Simptome is dikwels knellend, maar beduidende verbeterings is moontlik as die dissosiasie gediagnoseer en korrek behandel word.
As u bekommerd is, kan u met u huisdokter spreek en vra vir 'n terapeut wat kundig is oor trauma en dissosiasie. 'N Lys met terapeute met hierdie kundigheid in Australië is beskikbaar by die Blue Knot Foundation en wêreldwyd van die International Society for the Study of Trauma and Dissociation.
As hierdie artikel probleme vir u opgewek het, of u besorgd is oor iemand wat u ken, skakel Lifeline op 13 11 14 of die Blue Knot-hulplyn op 1300 657 380.
Mary-Anne Kate, Aanvullende mededosent, Universiteit van Nieu-Engeland
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Siektes en voorwaardes > Dissosiatiewe afwykings is byna so gereeld soos depressie
Oorgesienste het algemene persoonlikheidseienskappe en ...