In hierdie hoofstuk fokus Petrus op ‘n verdere aspek van hulle leer en lewe – hulle lering oor die wederkoms van die Here Jesus Christus en hulle lewenshouding daaroor. Hy wil die geloofsgemeenskap daarteen waarsku, hulle nie net help om reg daaroor te dink nie aan die hand van die geskrifte van die OT profete en die prediking van die NT apostels nie, maar hulle ook motiveer tot ‘n lewende verwagting daarvan.
Verloëning in vers 4-9, waarin hy ook die losbandigheid daarvan beklemtoon soos in die verlede geïllustreer in die tyd van Noag en Lot;
Pseudepigrafiese werke is Joodse werke uit dié tyd wat toegeskryf is aan historiese persoonlikhede om daaraan gesag te verleen, maar nie deur hulle geskryf is nie. Die woord pseudepigrafies beteken letterlik “valse geskrifte”, wat egter nie beteken dat die inhoud vals is nie, maar dat die titel daarvan misleidend is.
Petrus begin sy brief in vers 1 met ‘n baie belangrike beskrywing van homself – dienskneg en apostel – waarna hy twee belangrike temas van die inhoud van sy brief aankondig. Hy skryf eerstens oor die kosbare geloof wat hulle van die Here ontvang het en tweedens oor die feit dat hulle in hulle kennis van Hom moet toeneem – vers 2. Dit is die boustene van ware geestelike groei wat hulle in staat stel om aan die ware evangelie vas te hou.