Feudalisme - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
feodalisme is 'n politieke magstelsel wat tussen koning en edeles versprei en gebalanseerd is. Dit is 'n swak stelsel en dit verwys na 'n algemene stel wederkerige wettige en militêre verpligtinge onder die krygers-adel van Europa gedurende die Middeleeue, wat handel oor die drie sleutelbegrippe van here, vasale en fiefs.
Ander definisies van feodalisme bestaan ​​egter. Sedert ten minste die 1960's het baie Middeleeuse geskiedkundiges 'n breër sosiale aspek ingesluit, wat die boerderybande van manorialisme bygevoeg het, wat 'n 'feodale samelewing' genoem word. Nog ander het sedert die 1970's die getuienis heroorweeg en tot die gevolgtrekking gekom dat feudalisme 'n onuitvoerbare term is wat heeltemal van wetenskaplike en opvoedkundige bespreking verwyder moet word, of ten minste slegs met ernstige kwalifikasie en waarskuwing gebruik moet word. Buiten 'n Europese konteks word die konsep van feudalisme gewoonlik slegs op analogie gebruik ('semi-feodaal'), meestal in besprekings van Japan onder die shoguns, en soms Middeleeuse en Gondariese Ethiopië.
In die algemeen word feodalisme beskou as die struktuur van die Middeleeuse samelewing en die stadium van sosiale en ekonomiese ontwikkeling wat die Kapitalisme voorafgegaan het. As sodanig het feodalisme stabiliteit in samelewings gelewer, die openbare orde herstel en die monargie versterk. Namate die mensdom gevorder het, is hierdie stelsel egter afgebreek en die Industriële Revolusie het die struktuur van samelewings verander, wat die ontwikkeling van wetenskap en tegnologie in die moderne tyd moontlik gemaak het.
Die woord "feodalisme" was nie 'n Middeleeuse term nie, maar 'n uitvinding van sestiende-eeuse Franse en Engelse advokate om sekere tradisionele verpligtinge tussen lede van die krygsaristokrasie te beskryf. Danksy Montesquieu het dit eers in 1748 'n gewilde en wyd gebruikte woord geword De L'Esprit des Lois (Die Gees van die Wette).
Die vroegste gebruik van die term feodale was in die sewentiende eeu (1614),1 toe die stelsel wat dit voorgehou het om te beskryf, vinnig verdwyn of heeltemal verdwyn het. Geen skrywer in die tydperk waarin die feodalisme veronderstel was om te floreer het die woord self gebruik nie. Dit was 'n pejoratiewe woord wat gebruik is om enige wet of gewoonte te beskryf wat as onbillik of verouderd beskou is. Die meeste van hierdie wette en gebruike was op een of ander manier verwant aan die middeleeuse instelling van die fief (Latyn: Feodum, 'n woord wat eerste verskyn op 'n Frankiese handves gedateer 884), en dus saamgevoeg is onder hierdie enkele term. 'Feudalisme' kom van die Franse feodalisme, 'n woord wat tydens die Franse Revolusie geskep is.
Elke eienaardigheid van beleid, gewoonte en selfs temperament word na hierdie Feudale oorsprong herlei ... Ek verwag dat die gebruik van slang en botteragtige bier toegeskryf kan word aan die invloed van die feodale stelsel (Humphry Clinker, 1771).
Boere wat voor 'n kasteel ploeg, Franse manuskrip c. 1415.
Feodale samelewing is 'n soms gedebatteerde term wat gebruik word om die Middeleeuse sosiale orde van Wes- en Sentraal-Europa en soms Japan (veral in die veertiende tot sestiende eeu) te beskryf, gekenmerk deur die wettige onderworpenheid van 'n groot deel van die kleinboer aan 'n erflike landhoudende elite wat administratiewe en regterlike mag op grond van wederkerige private ondernemings. Sommige het egter die feodalisme-analogie verder gevoer en gesien op verskillende plekke soos Antieke Egipte, die Parthiese ryk, Indië en die Amerikaanse suide van die negentiende eeu.2
Die geldigheid van die term word bevraagteken deur baie Middeleeuse geskiedkundiges wat die beskrywing "feodaal" slegs van toepassing is op die spesifieke vrywillige en persoonlike bande van wedersydse beskerming, lojaliteit en ondersteuning onder lede van die administratiewe, militêre of kerklike elite, tot die uitsluiting van onwillekeurige verpligtinge verbonde aan die ampstermyn van 'onvrye' grond.
Drie primêre elemente het feodalisme gekenmerk: here, vasale en fiefs; die struktuur van die feodalisme kan gesien word in hoe hierdie drie elemente bymekaar aansluit. 'N Heer was 'n edelman wat grond besit het, 'n vasaal was iemand wat die land deur die heer besit gekry het, en die land was bekend as 'n foefie. In ruil vir die fief sou die vasaal militêre diens aan die heer lewer. Die verpligtinge en verhoudings tussen heer, vasal en fief vorm die basis van feodalisme.
Heersers, vasale en fiewe
Voordat 'n heer grond ('n fooi) aan iemand kon toestaan, moes hy daardie persoon 'n vasaal maak. Dit is gedoen tydens 'n formele en simboliese seremonie genaamd 'n lofprysingseremonie wat bestaan ​​uit die tweedelige daad van hulde en eed van fealty. Tydens hulde het die heer en vasal 'n kontrak aangegaan waarin die vasaal belowe het om op sy bevel vir die heer te veg. getrouheid kom van die Latyn fidelitas en dui die getrouheid aan wat 'n vasal aan sy feodale heer verskuldig is. 'Fealty' verwys ook na 'n eed wat die verbintenisse van die vasal wat tydens hulde gebring word, meer eksplisiet versterk. So 'n eed volg op hulde. Nadat die lofprysing voltooi was, was die heer en die vasal nou in 'n feodale verhouding met ooreengekome onderlinge verpligtinge teenoor mekaar.
Die belangrikste verpligting van die heer was om die fassal of sy inkomste aan die vasaal toe te staan; die fief is die primêre rede waarom die vasal gekies het om die verhouding aan te gaan. Daarbenewens moes die heer soms ander verpligtinge ten opsigte van die vasal en die fok nakom. Een van hierdie verpligtinge was die instandhouding daarvan. Aangesien die heer die land nie weggegee het nie, dit slegs geleen het, was dit steeds die verantwoordelikheid van die heer om die land te onderhou, terwyl die vasaal die reg gehad het om inkomste daaruit te verdien. 'N Ander verpligting wat die heer moes nakom, was om die land en die vasaal teen skade te berokken.
Die belangrikste verpligting van die vasaal aan die heer was om 'hulp' of militêre diens te verleen. Met behulp van die toerusting wat die vasaal kon kry op grond van die inkomste uit die fief, was die vasaal verantwoordelik om oproepe na die militêre diens namens die heer te beantwoord. Hierdie sekuriteit van militêre hulp was die primêre rede waarom die heer die feodale verhouding aangegaan het. Boonop moes die vasaal soms ander verpligtinge teenoor die heer nakom. Een van hierdie verpligtinge was om aan die heer 'raad' te gee, sodat as die heer 'n groot besluit het, soos om oorlog toe te gaan of nie, hy al sy vasale sou oproep en 'n raad beklee. Daar is moontlik van die vasaal verwag om 'n sekere hoeveelheid van die plaas se produksie aan sy heer te lewer. Die vasaal is ook soms nodig om sy eie koring te maal en sy eie brood te bak in die meulens en oonde wat deur sy heer besit en belas is.
Die landhoudende verhoudings van feodalisme het om die fiëf gegaan. Afhangend van die bevoegdheid van die toekenningmeester, kan toelaes in grootte wissel van 'n klein plaas tot 'n baie groter gebied. Die grootte van die foefies is in onreëlmatige terme heel anders as die moderne gebiedsterme beskryf; sien Middeleeuse landterme. Die heer-vassale verhouding was nie beperk tot lede van die wese nie; biskoppe en abte, byvoorbeeld, kon ook as here optree.
Daar was dus verskillende "vlakke" van heerskappy en vasalage. Die Koning was 'n heer wat fooie aan aristokrate geleen het, wat sy vasale was. Intussen was die aristokrate op hul beurt heersers vir hul eie vasale, die kleinboere wat op hul land gewerk het. Uiteindelik was die keiser 'n heer wat fooie aan die Kings geleen het, wat sy vasale was. Dit vorm tradisioneel die basis van 'n 'universele monargie' as 'n imperiale alliansie en 'n wêreldorde.
Algemene kenmerke van feodale samelewings
Kenmerke wat algemeen voorkom onder feodale samelewings, maar wat dit nie noodwendig definieer nie, sluit die volgende in:
'N Oorweldigende agrariese ekonomie, met beperkte geldwisseling, wat die verspreiding van politieke gesag noodsaak en die vervanging van reëlings wat ekonomiese steun deur plaaslike hulpbronne behels.
Die krag van die Kerk as bondgenoot en eweknie van die burgerlik-militêre struktuur, ondersteun deur die reg op 'n aandeel (tiende) van die samelewing se produksie, sowel as aansienlike grondbesittings, en toegerus met spesifieke gesag en verantwoordelikheid vir morele en materiële welsyn.
Die bestaan ​​van strukture en verskynsels nie uit hulself uitdruklik feodaal nie (stedelike en dorpsorganisasies, koninklike uitvoerende mag, vrye boerebesit, finansiële en kommersiële aktiwiteit), maar elkeen word in die geheel opgeneem.
Langs sulke breë ooreenkomste, is dit belangrik om kennis te neem van die verskille binne sowel as tussen die feodale samelewings (in vorme of kompleksiteit van die edele vereniging, die omvang van die afhanklikheid van die boer of die belangrikheid van geldbetalings), asook die veranderinge wat met verloop van tyd binne die algehele struktuur (soos in die karakterisering van Bloch van die elfde-eeuse aanvang van 'n "tweede feodale era").3
In die besonder moet 'n mens nie dink aan die sosiale orde in terme van 'n gereelde "feodale piramide" nie, met elke man gebonde aan een meerderwaardige heer en die rang van elke duidelik omskrewe, in 'n gereelde ketting van trou wat strek vanaf die koning bo die kleinboere onderaan: Afgesien van die kontras tussen vrye en onvrye verpligting, is daar dikwels meer as een heer troue gegee, terwyl 'n individu eienskappe van meer as een rang kon besit.
Die middeleeuse teorie van die 'drie landgoedere' of die 'drie ordes' van die feodale samelewing mag ook nie die geval wees nie - 'diegene wat oorlog voer' (myl, ridders), "diegene wat bid" (priesters, monnike) en "diegene wat arbei" (kleinboere, slawe) (bellatores, oratores, et laboratoresword beskou as 'n volledige beskrywing van die sosiale orde: Alhoewel diegene wat uitgesluit is van die eerste twee mettertyd onder die derde getel is, het edeles en geestelikes administratiewe funksies in die feodale staat aanvaar, terwyl finansiële steun toenemend op die staat se steun gekom het. vir direkte militêre diens. Edelaars is gedefinieër deur die beroep wat hulle verwerf het, en nie meer deur die geboortereg nie en word deur die belegging aan bewind geplaas.
Die waardes van mans wat onder die eerste van die 'drie ordes' geveg het, was eerstens sy perd, tweede, sy seun, en derde sy vrou. In die feodale samelewing word 'n perd van 'n soldaat beskou as die prys van twee en 'n half geslagte of twee mans en 'n seun. Die rol van vroue het bestaan ​​uit die handhawing van die huishoudelike ekonomie: beheerde kleinboere en die regulering van watter gewasse gekweek en verkoop gaan word.
'Diegene wat gebid het', het bestaan ​​uit priesters, monnike en ander owerhede van die kerk. Die kerk het die drie bevele gewillig ondersteun. 'Diegene wat werk,' kleinboere en slawe, bestaan ​​uit die meerderheid van die bevolking en het die meeste gely.
Alhoewel min mense sou ontken dat die meeste van Frankryk, Engeland, dele van Spanje en die Lae Lande, Wes- en Sentraal-Duitsland en (ten minste vir 'n tydjie) Noord- en Sentraal-Italië oor die grootste deel van die tydperk aan Bloch se kriteria voldoen, bly die konsep van die grootste nut as 'n interpretasie-instrument vir vergelykende bestudering van plaaslike verskynsels, eerder as 'n kombersdefinisie van die Middeleeuse sosiale orde.
Vroeë vorme van feodalisme in Europa
Die feodale samelewing het in sy ontwikkelde vorm ontwikkel in die Noord-Franse hartland van die Karolingiese monargie van die agste-tiende eeu, maar het ook sy voorvaders in die laat-Romeinse praktyk. Feudalisme het in die twaalfde en dertiende eeu sy mees ontwikkelde vorm bereik in die Latynse koninkryk van Jerusalem. Vassalage-ooreenkomste, soortgelyk aan wat later sou ontwikkel tot wettige middeleeuse feodalisme, het ontstaan ​​uit die vermenging van antieke Romeinse en Germaanse tradisies. Die Romeine het 'n gebruik van patronaatskap waardeur 'n sterker beskermheer 'n swakker kliënt beskerming sou bied in ruil vir geskenke, politieke ondersteuning en aansien. Op die platteland van die latere Ryk het die hervormings van Diocletianus en sy opvolgers gepoog om sekere werk, veral die boerdery, op erflike basis te plaas. Namate die owerheid afgeneem het en die wetteloosheid van landelike gebiede (soos dié van die Bagaudae) toegeneem het, is hierdie boere toenemend gedwing om op die beskerming van die plaaslike grondeienaar te vertrou, en 'n samesmelting van interafhanklikheid is geskep: Die grondeienaars was afhanklik van die boere vir arbeid, en die boere op die grondeienaars vir beskerming.
Antieke Duitsers het 'n gewoonte van gelykheid onder krygers gehad, 'n verkose leier wat die meerderheid van die rykdom (land) behou het en dit aan lede van die groep versprei het in ruil vir lojaliteit.
Die Europa van die vroeë Middeleeue is gekenmerk deur ekonomiese en bevolkingsagteruitgang en deur eksterne bedreiging. Feudalisme het ontwikkel as 'n manier om 'n stabiele bevolking wat in die boerdery betrokke is, te handhaaf (dorpe was sedert die einde van die Westerse Ryk besig om agteruit te gaan) en om te verseker dat heffings verhoog kon word om bedreigings uit die gesig te staar.
Afname van feodalisme
Feudalisme het begin as 'n kontrak, die uitruil van grondbesit vir militêre diens. Met verloop van tyd, aangesien here nie meer nuwe lande aan hul vasale kon voorsien nie, en ook nie hul reg op die toewysing van lande wat weer geword het, afgedwing het nie de facto oorerflike eiendom, het feodalisme as werkverhouding minder gehandhaaf geraak. Teen die dertiende eeu was die ekonomie van Europa betrokke by 'n transformasie van 'n meestal agrariese stelsel na 'n toenemende geldgebaseerde en gemengde verhouding. Die Honderdjarige Oorlog het hierdie geleidelike transformasie aangepak omdat soldaatbetalings goud in plaas van land geword het. Daarom was dit baie makliker vir 'n monarg om lae-klas burgers aan minerale rykdom te betaal, en baie meer is gewerf en opgelei, wat meer goud in omloop gebring het, en sodoende die feodalisme op die land ondermyn. Grondeienaarskap was steeds 'n belangrike bron van inkomste en het steeds die sosiale status omskryf, maar selfs ryk edeles wou meer likiede bates hê, hetsy vir luukse goedere of om voorsiening te maak vir oorloë. Daar word dikwels na hierdie korrupsie van die vorm verwys as "basterfeodalisme." Daar word verwag dat 'n edele vasal die meeste plaaslike aangeleenthede sou hanteer en kon nie altyd hulp van 'n verre koning verwag nie. Die edeles was onafhanklik en was dikwels nie bereid om saam te werk vir 'n groter saak nie (militêre diens). Aan die einde van die Middeleeue het die konings 'n manier gesoek om onafhanklik te wees van opsetlike edeles, veral vir militêre steun. Die konings het eers huursoldate gehuur en later staande nasionale leërs opgerig.
Die Swart Dood van die veertiende eeu het die bevolking van Europa verwoes, maar ook die ekonomiese basis van die samelewing destabiliseer. In Engeland was die skurke byvoorbeeld baie meer geneig om die grondgebied te verlaat wat beter betaalde werk soek in stede wat deur 'n tekort aan arbeid getref is, terwyl die kroon op die ekonomiese krisis gereageer het deur 'n belastingheffing in te stel. Die gevolglike sosiale krisis het hom tot uiting gebring in die opstand van die kleinboere.
Voorbeelde van feodalisme
Feudalisme is op baie verskillende maniere beoefen, afhangend van die ligging en die periode, en 'n hoë vlak wat konseptuele definisie bevat, gee die leser nie altyd 'n intieme begrip wat die historiese voorbeeld bied nie.
In die agttiende eeu het skrywers van die Verligting oor feodalisme geskryf om die verouderde stelsel van die Ancien Régime, of Franse monargie. Dit was die Verligtingstydperk toe die rede koning was en die Middeleeue as die "Donker Eeue" geskilder is. Verligtingskrywers het oor die algemeen 'bespot en bespot' van die 'Donker Eeue', insluitend die Feudalisme, en projekteer die negatiewe kenmerke daarvan op die huidige Franse monargie as 'n middel tot politieke gewin.
Karl Marx het ook die term vir politieke doeleindes gebruik. In die negentiende eeu het Marx feodalisme beskryf as die ekonomiese situasie voor die onvermydelike opkoms van kapitalisme. Wat Marx feodalisme definieer, was dat die mag van die regerende klas (die aristokrasie) berus op hul beheer oor bewerkbare grond, wat gelei het tot 'n klasgenootskap wat gebaseer is op die ontginning van die kleinboere wat hierdie lande boer, tipies onder erns. "Die handfabriek gee jou die samelewing met die feodale heer; die stoommeule, die samelewing met die industriële kapitalis "Die armoede van filosofie (1847), hoofstuk 2). Marx beskou dus feodalisme binne 'n suiwer ekonomiese model.
Die elfde eeu Frankryk
Onder die kompleksiteite van feodale reëlings was daar geen waarborg dat kontrakte tussen heer en vasal sou nagekom word nie, en feodale kontrakte het min handhawing van diegene met groter gesag gehad. Dit het daartoe gelei dat die ryker en magtiger party die swakkeres benut het. Dit was (na bewering) die geval van Hugh de Lusignan en sy verhoudings met sy heer William V van Aquitaine. Tussen 1020 en 1025 het Hugh 'n klag teen William en sy fassale geskryf, of miskien gedikteer, waarin hy die onregverdige behandeling wat hy albei ontvang het, beskryf. Hugh beskryf 'n omvattende vermenging van lojaliteite wat kenmerkend was van die tydperk en wat bydra tot die ontwikkeling van spanning tussen edeles wat tot mededinging om mekaar se grond gelei het. Volgens Hugh se berigte het William hom verskeie kere onreg aangedoen, dikwels tot voordeel van William se vasale. Baie van sy eiendomme het soortgelyke lot gehad: deur teenstanders beslag gelê en hulle tussen William en William verdeel. William het blykbaar versuim om militêre hulp na Hugh toe te stuur, waar nodig, en het die onregverdigste optrede gehandel met die uitruil van gyselaars. Elke keer as Hugh een van sy eiendomme herwin, het William hom beveel om dit terug te gee aan elkeen wat dit onlangs van hom geneem het. William het verskeie opeenvolgende ede agtereenvolgens verbreek, maar Hugh het voortgegaan om die woord van sy heer, tot sy eie ondergang, te vertrou. In sy laaste kontrak met William, oor die besit van die kasteel van sy oom by Chizes, het Hugh in geen onduidelikheid en met openhartige taal gehandel nie:
Hugh: U is my heer, ek aanvaar geen pand van u nie, maar ek vertrou eenvoudig op die genade van God en uself.
William: Gee al die aansprake waaroor u in die verlede met my gestry het, en sweer getrouheid aan my en my seun, en ek sal u eer van u oom gee Chises of iets anders van dieselfde waarde in ruil daarvoor.
Hugh: My heer, ek smeek u deur God en hierdie geseënde kruisiging wat in die figuur van Christus gemaak is, dat u my nie daartoe sal laat doen as u en u seun my van plan sou maak om te dreig nie.
William: Op my eer en my seun sal ek dit sonder probleme doen.
Hugh: En as ek u getrou sal sweer, sal u die kasteel van my van Chize eis, en as ek dit nie aan u oorgee nie, sal u sê dat dit nie reg is dat ek u die kasteel wat ek van u besit, verloën nie, en as ek dit aan u sou oorgee, sal u en u seun dit aangryp, omdat u niks as belofte gegee het behalwe die genade van God en uself nie.
William: Ons sal dit nie doen nie, maar as ons dit van u eis, moet u dit nie aan ons oorgee nie.
Terwyl dit miskien 'n versiering van die waarheid is ter wille van Hugh se saak, en nie noodwendig 'n mikrokosmos van die feodale stelsel oral is nie, Ooreenkoms tussen Lord en Vassal is ten minste bewys van korrupsie in feodale bewind.
Twaalfde eeu Engeland
Feudalisme in die twaalfde eeuse Engeland was destyds een van die beter gestruktureerde en gevestigde in Europa. Dit kan egter struktureel ingewikkeld wees, wat geïllustreer word deur die voorbeeld van die baronie Stafford soos beskryf in 'n opname van riddergelde Die Black Book Exchequer (1166).
Feudalisme is die uitruil van grond vir militêre diens, dus was alles gebaseer op wat die riddergeld genoem is, dit was die bedrag geld en / of militêre diens wat 'n fooi moes betaal om een ​​ridder te ondersteun. Dus kan 'n fief die diens van 'n ridder lewer, óf 'n gelykwaardige hoeveelheid geld om 'n heer 'n ridder te huur.
Die fooiwaarde van 'n ridder van 'n ridder het gewissel op grond van die grootte en hulpbronne van 'n spesifieke fief. Die heer van Stafford, Robert van Stafford, was verantwoordelik vir 60 riddergelde vir sy Stafford-fief. Robert het 51 van daardie 60 riddergelde in die vorm van 26 subfiefs laat ondertrek; die grootste foefie het 6 fooie opgelewer, terwyl die kleinste 2/3 van die fooi was. In totaal het die 26 subfiefs 51 fooie betaal. Verder het sommige van hierdie subfiewe onderhewige fooie met hul eie gelde, en soms het dit 'n laag daaronder geloop. Altesaam 78 fiewe was deel van die Stafford-landgoed, waarvan 26 direk aan Robert gerapporteer het en die res hieronder. Dit was 'n stelsel van huurders en huurkontrakte en onderhuurders en onderverhurings, ensovoorts, en elke laag het vassalage na die volgende laag aangemeld. Die riddergeld was die algemene basiseenheid van denominasie. Heersers was dikwels nie soveel here wat oor 'n groot landgoed gewoon het nie, maar wel bestuurders van 'n netwerk van huurders en onderverhurings.
Sommige van die Stafford-huurders was self here, en dit illustreer hoe ingewikkeld die verhoudings tussen heer en vasaal kon word. Henry d'Oilly, wat 3 fooie van Robert van Stafford gehou het, het ook meer as 30 fooie elders gehou wat direk deur die koning aan hom verleen is. Terwyl Henry dus die vasal van sy heer Robert was, was Henry self 'n heer en het hy baie subfiewe gehad wat hy ook bestuur het. Dit sou ook moontlik gewees het en nie ongewoon vir 'n situasie waar Robert van Stafford elders 'n vasal van Henry was nie, wat 'n voorwaarde vir onderlinge heerskappy / vasassage tussen die twee geskep het. Hierdie komplekse verhoudings het altyd lojaliteitsprobleme geskep deur botsing van belange; om dit op te los, is die konsep van 'n luikse heer geskep, wat beteken dat die vasal lojaal teenoor sy lui heer bo alle ander was, maak nie saak wat nie. Maar selfs dit het soms gebreek toe 'n vasal hom aan meer as een luikse heer sou verpand.
Vanuit die kleinste grondeienaar se perspektief, was daar verskeie netwerke van heerskappy op dieselfde klein stuk grond. In die kroniek van die tyd lui: "verskillende heerskappe lê in verskillende opsigte op die land." Elke heer het aanspraak gemaak op 'n sekere aspek van die land se diens.
Die Sweedse variant van feodalisme het bestaan ​​uit grondeienaars wat vindingryk genoeg was om die soldaat met 'n perd in die leër se leër te onderhou; as vergoeding het hulle vrystelling van grondbelasting verkry (sg frälse, seën). Dit het gelei tot 'n bekamping van die relatiewe plaaslike demokrasie in die Viking-era, ten gunste van plaaslike here wat daarin geslaag het om administratiewe en regsmag uit te oefen oor hul minder magtige bure. Die koning was ook meer afhanklik van sulke vasale en hul hulpbronne.
Voorbeelde van semi-feodalisme
Buiten 'n Middeleeuse Europese historiese konteks word die konsep van feodalisme gewoonlik slegs op analogie gebruik (genoem semi-feodale), meestal tydens besprekings van Japan onder die shoguns. Boonop het sommige moderne state nog steeds oorblyfsels van historiese feodalisme.
Daar word dikwels na die Zamindari-stelsel verwys as 'n feodale stelsel. Oorspronklik is die Zamindari-stelsel in die pre-koloniale tydperk ingestel om belasting van kleinboere in te vorder, en dit is voortgesit tydens die Britse koloniale regering. Na onafhanklikheid is Zamindari in Indië en Oos-Pakistan (vandag Bangladesh) afgeskaf, maar dit is steeds die huidige dag in Pakistan. In die moderne tyd het geskiedkundiges baie huiwerig geword om ander samelewings in Europese modelle te klassifiseer, en dit is vandag selde dat Zamindari deur akademici as feodaal beskryf word; dit word egter steeds in die volksmond gebruik, maar slegs om meelewende redes om onguns uit te spreek, tipies deur kritici van die Zamindari-stelsel.
In 1264 word die feodale heerskappy oor Tibet aan Drogön Chögyal Phagpa, die vyfde leier van die Sakya-skool van Tibetaanse Boeddhisme, gegee deur die Mongoolse keiser, Kublai Khan.
In 1953 was die grootste deel van die landelike bevolking - ongeveer 700.000 van 'n geskatte totale bevolking van 1.250.000 - slawe. Hulle is aan die land vasgemaak en slegs 'n klein pakkie toegeken om hul eie voedsel te verbou. Serwiërs en ander kleinboere het meestal sonder skoolopleiding of mediese sorg gegaan. Hulle het die grootste deel van hul tyd spandeer aan arbeid vir die kloosters en individuele hooggeplaastes, of vir 'n sekulêre aristokrasie wat nie meer as 200 gesinne getel het nie. Hulle is in werklikheid deur hul meesters besit wat aan hulle gesê het watter gewasse om te groei en watter diere om te verbou. Hulle kon nie trou sonder die toestemming van hul heer of lama nie. 'N Serf kan maklik van sy gesin geskei word as die eienaar hom op 'n verre plek werk toe stuur. Serfs kan deur hul meesters verkoop word, of aan marteling en dood onderwerp word.
Saam met die boonste geestelikes het sekulêre leiers goed gevaar. 'N Opvallende voorbeeld was die opperbevelvoerder van die Tibetaanse leër, wat 4.000 vierkante kilometer grond en 3.500 serwe besit het. Hy was ook lid van die Dalai Lama se leke-kabinet.
In die Volksrepubliek China is amptelike sienings van die geskiedenis gebaseer op Marxisme, en daar is gepoog om Chinese historiese periodes in die Marxistiese terminologie te beskryf. Die Chinese geskiedenis van die Zhou-dinastie tot die Qing-dinastie word dus beskryf as die 'feodale periode'. Om dit te kan doen, moes nuwe konsepte uitgevind word soos burokratiese feodalisme, wat die meeste Westerse historici in terme van 'n teenstrydigheid sou beskou.
As gevolg van hierdie Marxistiese definisie, feodale, soos dit in 'n Chinese konteks gebruik word, is dit gewoonlik 'n pejoratiewe term wat "oud onwetenskaplik" beteken. Hierdie gebruik kom algemeen voor by sowel akademiese as gewilde skrywers uit China, selfs diegene wat anti-marxisties is. Die gebruik van die term feodaal om 'n periode in die Chinese geskiedenis te beskryf, was ook algemeen onder Westerse historici van China in die 1950's en 1960's, maar het in die 1970's toenemend skaars geword. Die huidige heersende konsensus onder Westerse geskiedkundiges is dat die gebruik van die term 'feodale' om die Chinese geskiedenis te beskryf, meer verwar word as wat dit duidelik word, aangesien dit aanvaar dat daar 'n sterk gemeenskaplikheid tussen Chinese en Europese geskiedenis is wat nie bestaan ​​nie.
Die Tokugawa-shogunaat was 'n feodale militêre diktatorskap van Japan wat in die sewentiende eeu tot 1868 gestig is. Dit is 'n periode wat dikwels losweg verwys word as 'feodale Japan', ook bekend as die Edo-periode. Terwyl moderne geskiedkundiges baie huiwerig geraak het om ander samelewings in Europese modelle te klassifiseer, is die stelsel van grondbesit en 'n vasale ampstermyn in Japan in ruil vir 'n eed van vervalsing baie naby aan wat in dele van die Middeleeuse Europa gebeur het, en dus die term word soms in verband met Japan gebruik.
Die stelsel van grondbesit in Skotland was tot onlangs oorweldigend feodaal van aard. In teorie het dit beteken dat die land onder die kroon gehou is as die uiteindelike feodale meerderheid. Histories sou die kroon grond verleen in ruil vir militêre of ander dienste, en die begunstigdes sou op hul beurt subtoelaes verleen vir ander dienste en so aan. Diegene wat toelaes verleen - die 'meerderwaardiges' - het 'n wettige belang in die land ('dominium directum') behou, en dus is 'n hiërargiese struktuur geskep waar elke eiendom 'n aantal eienaars het wat gelyktydig bestaan. Slegs een hiervan, die vasaal, het wat in die normale taal beskou sou word as die besit van die eiendom ("dominium utile").
Die Wet op die afskaffing van Feudal Tenure ens. (Skotland), Wet 2000, het die feodale stelsel van grondbesit in Skotland afgeskaf en vervang met 'n stelsel van regstreekse eienaarskap van grond.4 Sedert die wet op 28 November 2004 ten volle van krag geword het, besit die vasaal die grondregte en verdwyn meerderwaardigheidsbelange. Die reg van feodale meerderes om voorwaardes af te dwing, is beëindig, onderhewig aan sekere besparingsbepalings van 'n beperkte aard. Feu-belasting is afgeskaf, hoewel vergoeding moontlik betaalbaar is. Die vertraging tussen die instemming van die koninklike regering en die inwerkingtreding daarvan was die gevolg van die groot aantal oorgangsmaatreëls wat getref moes word voordat die finale afskaffing plaasgevind het, en vanweë die noue verband tussen die 2000-wet en die titelvoorwaardeswet 2003.
Die dorpie Laxton in Nottinghamshire, uniek in Engeland, behou steeds 'n paar oorblyfsels van die feodale stelsel, waar die land steeds met die oop veldstelsel geboer word. Die feodale hof vergader nou slegs jaarliks, met sy gesag beperk tot die bestuur van die plaasgrond.
Die piepklein eiland Sark op die Kanaaleilande het tot die begin van die een-en-twintigste eeu as 'n feodale staat gebly. Die eiland is 'n tuisveld van die groter nabygeleë eiland Guernsey en word onafhanklik geadministreer deur 'n Seigneur, wat 'n vasal is vir die eienaar van die land - die Koningin van die Verenigde Koninkryk. Sark was die laaste oorblywende feodale staat in Europa.
Die regerende liggaam van Sark het op 4 Oktober 2006 gestem om die orige setels in Chief Pleas te vervang met 'n ten volle verkose demokratiese regering, wat die Seigneur, die wysiging wat teen die somer van 2007 geïmplementeer moet word, afskaf.5
Gebruik en definisie van die term
Geestelikes, ridder en boer
Onder die middeleeërs is die term feodalisme is een van die mees betwiste konsepte. Die volgende is historiese voorbeelde wat die tradisionele gebruik van die term feudalisme bevraagteken.
Uit bronne wat bekend is, blyk dat die vroeë Karolingiërs vasale gehad het, net soos ander vooraanstaande mans in die koninkryk. Hierdie verhouding het in die volgende twee eeue al hoe meer gestandaardiseer, maar daar was verskillende funksies en praktyk op verskillende plekke. Byvoorbeeld, in die Duitse koninkryke wat die koninkryk van Oos-Francia vervang het, sowel as in sommige Slawiese koninkryke, is die feodale verhouding waarskynlik beter verbind met die opkoms van Serfdom, 'n stelsel wat kleinboere aan die land gekoppel het.
Toe Rollo van Normandië kniel om hulde te bring aan Karel die Eenvoudige in ruil vir die Hertogdom Normandië, slaan hy die koning op sy kruis terwyl hy opstaan, en demonstreer sy opvatting dat die band net so sterk soos die heer was. Dit is duidelik dat "vassale" feodale verhoudings openlik kon verteer.
Ondanks enige wettige "feodale" verhoudings het die Normanders outonoom regeer. In die geval van hul eie leierskap het die Normanders egter die feodale verhouding gebruik om hul volgelinge aan hulle te bind. Dit was die invloed van die Normandiese indringers wat die feodale verhouding in Engeland na die Normandiese Verowering versterk en tot 'n sekere mate geïnstitusionaliseer het.
Feudalisme word soms onoordeelkundig gebruik om alle wederkerige verpligtinge van ondersteuning en lojaliteit in die plek van onvoorwaardelike ampstermyn van posisie, jurisdiksie of grond te omvat. Die term word dikwels deur die meeste geskiedkundiges beperk tot die uitruil van spesifiek vrywillige en persoonlike ondernemings tot die uitsluiting van onwillekeurige verpligtinge verbonde aan verblyfreg van 'onvrye' grond: Laasgenoemde word eerder beskou as 'n aspek van Manorialisme, 'n element van die feodale samelewing. maar nie van feodalisme nie.
Waarskuwings teen gebruik van feodalisme
Vanweë die verskeidenheid betekenisse wat hulle het, feodalisme en verwante terme moet met aansienlike sorg benader en gebruik word. 'N Oorsigtelike historikus soos Fernand Braudel stel feodalisme in aanhalings wanneer dit in wyer sosiale en ekonomiese kontekste toegepas word, soos "die sewentiende eeu, toe 'n groot deel van Amerika 'feodaliseer' as die grootste haciendas verskyn "(Die perspektief van die wêreld, 1984, p. 403).
Middeleeuse samelewings het hulself nooit beskryf nie feodale. Gewone parlance gebruik die term meestal óf vir alle vrywillige of gebruiklike bande in die Middeleeuse samelewing óf vir 'n sosiale orde waarin burgerlike en militêre mag uitgeoefen word kragtens privaat kontraktuele reëlings. Maar feodale word slegs die beste gebruik om die vrywillige, persoonlike ondernemings wat leiers en vrymanne bind, aan te dui in ruil vir ondersteuning wat die administratiewe en militêre orde gekenmerk het.
Other feudal-like land tenure systems have existed, and continue to exist, in different parts of the world, including Medieval Japan.6