06MIV is 'n virus. Virusse is mikroskopiese kieme wat, as gevolg van hul onvermoë om self te herhaal (te herhaal), 'n sel moet infekteer wat dien as gasheer vir die produksie van nuwe virusse.
Buite die sel staan ​​MIV bekend as 'n virion en word dit omring deur 'n beskermende omhulsel, wat ook 'n sekere hoeveelheid virale proteïene en 'n mate van genetiese materiaal omring, 'n 'plan' wat al die inligting bevat wat nodig is vir die skepping van nuwe virusse.
Virusse kan in twee klasse verdeel word: dié waarvan die genetiese materiaal uit DNA bestaan, en diegene waarvan die genetiese materiaal uit RNA bestaan, soos MIV. RNA-virusse word retrovirusse genoem en hul voortplantingsproses is 'n bietjie ingewikkelder as dié van virusse wat uit DNA bestaan.
Virusse is dikwels geneig om sekere selle in mense-, dier- en plantgashere te besmet. MIV besmet hoofsaaklik selle wat die CD4-molekuul bevat op hul oppervlaktes. CD4 kom voor in immuun selle, hoofsaaklik in T-helper selle wat verantwoordelik is vir die funksionering van die immuunstelsel, en ook in makrofage, selle wat deur die liggaam beweeg om bakterieë en ander kieme te beveg.
Om selle deur te dring bind MIV aan die CD4-reseptor via die gp120-molekule wat op die oppervlak daarvan voorkom. Sodra dit aan CD4 geheg is, aktiveer MIV ander proteïene op die oppervlak van die menslike sel, bekend as CCR5 en CXCR4, en voltooi die samesmelting.
Anti-MIV-middels wat die virus in hierdie stadium van hul lewensiklus aanval, word fusie-inhibeerders genoem. Die T-20-remmer (enfuvirtude, Fuzeon), gekombineer met ander antiretrovirale middels, het positiewe resultate in eksperimente getoon, omdat T-20 om virus te blokkeer, by die virus aansluit, terwyl ander fusie-inhibeerders kan aansluit by CCR5- of CXCR4-proteïene.
Sodra fusie plaasgevind het, word die binneste deel van die virus, wat bestaan ​​uit RNA en belangrike ensieme, deur die menslike sel geabsorbeer. Vervolgens dekodeer die virale ensiem genaamd omgekeerde transkriptase die genetiese materiaal van MIV, dit wil sê RNA na DNA.
Drie klasse anti-MIV-middels val die virus in hierdie stadium aan: die nukleoside-analoë (AZT / zidovudine, ddI / didanosine, 3TC / lamivudine, d4T / lamivudine, ddC / zalcibatin en abacavir); nie-nukleosied-omgekeerde transkriptase-inhibeerders (efavirenz, neviparine, delavirdine); en nukleotiedanaloge (tenofovir).
Die nuut gevormde virale DNA integreer met die DNA van die menslike gasheersel deur middel van 'n virale ensiem genaamd integrase, wat MIV moontlik maak om die menslike sel te "herprogrammeer" om meer virusse te skep. Terwyl dit nog in die vroeë stadiums van ontwikkeling is, vertraag integrase-remmers hierdie stadium van die MIV-lewensiklus.
Op hierdie stadium verdeel die twee variasies van die DNA, wat 'n nuwe variasie vorm van die virale RNA, bekend as messenger RNA.
Dan word die boustene van die proteïene wat die nuwe MIV-deeltjie sal vorm, in die menslike sel gegroepeer en hulself georganiseer deur die inligting in die boodskapper RNA te dekodeer.
Die virale ensiem genaamd protease sny die boustene van proteïene in kleiner stukke en vorm die struktuur van die nuwe MIV-deeltjie wat al die ensieme en proteïene bevat wat nodig is vir die herhaling van die voortplantingsproses. Vervolgens ontwikkel die nuwe virale deeltjie in die menslike sel en betree die bloedstroom, wat sodoende ander selle kan besmet. Daar word beraam dat ongeveer 10,3 miljard nuwe virions daagliks ontstaan ​​by mense wat nie HAART gebruik nie (baie kragtige antiretrovirale terapie).
Protease-inhibeerders (indinavir, ritonavir, saquinavir, nelfinavir, amprenavir, lopinavir, atazanavir, tripanavir) val hierdie stadium van die MIV-lewensiklus aan.