Congress of Industrial Organisations: die CIO - Geskiedenis Podcasts - 2021
Een van die groot konflikte binne die arbeidersbeweging was tussen die vakbonde en die industriële vakbonde. Toe die Amerikaanse Federasie van Arbeid onwillig was om ongeskoolde werkers te organiseer, het John L. Lewis die komitee vir nywerheidsorganisasie in die AFL in 1935 gestig. , wat hulle twee jaar later in die Congress of Industrial Organisations georganiseer het. Lewis het die Committee for Industrial Organization gestig toe hy besef dat winste wat vir mynwerkers behaal kan word, as hy nie sulke "gevangene myne" organiseer soos dié wat die staalprodusente besit nie. `United States Steel Company, wat alleen 170 000 werknemers in diens gehad het. Dit het die skeuring in die AFL vererger, wat geweier het om die nuwe vakbonde te aanvaar omdat hulle op beide nywerheidswerkers en nywerheidsunies as ongeskoolde arbeiders neergesien het. Lewis sien geen toekoms vir industriële vakbonde binne die AFL -raamwerk nie, maar Lewis trek hulle terug en stig die kongres van nywerheidsorganisasies in 1938, waarvan hy die eerste president word. By die stigtingsbyeenkoms wat van 14-18 November 1938 in Pittsburgh, Pennsylvania, gehou is, erken Lewis die pogings van Samuel Gompers om arbeid in 'n vroeë stadium van die Amerikaanse ekonomie te organiseer, maar wys op die mislukking van die AFL om die massas te organiseer van die werkers in die groot nywerheidsmaatskappye. Terselfdertyd, minder as 'n jaar voor die uitbreek van die oorlog in Europa, herinner Lewis die finansiële en sakeleiers van Amerika daaraan dat Amerika, soos toe waarskynlik gelyk sou word, in 'n wêreld ingetrek word konflik, sou dit arbeid wees, nie die bestuur nie die eienaars wat die demokrasie deur hul diens sou behou. -gekies. Walter Reuther van die United Auto Workers het die laaste president van die CIO geword, voor sy historiese samesmelting met die AFL. Lidmaatskap in die CIO het gestyg van vier miljoen in 1938 tot ses miljoen in 1945. Hoewel daar byna 650 000 lede in die vakbonde was, baie het weer by die CIO aangesluit by vakbonde wat tot stand gebring is as alternatiewe vir die wat volgens hom as kommunisties gedomineer is. Die International Ladies Garment Workers Union (ILGWU) was een van die oorspronklike CIO -vakbonde, maar dit het gou teruggekeer na die AFL. Teen 1952, die jaar toe die presidente van beide die AFL en CIO sterf, het die AFL byna die helfte van sy lidmaatskap in industriële vakbonde. ekonomie.
Congress of Industrial Organisations: the CIO - History
Kongres van nywerheidsorganisasies
Konfrontasie met bloedbad
Vakbondspresidente, waaronder John L. Lewis van die United Mine Workers, stig die Komitee vir Nywerheidsorganisasie in November 1935. Moeg vir die weiering van die American Federation of Labor (AFL) om ongeskoolde en halfgeskoolde fabriekswerkers, Lewis en sy bondgenote, te reël. het die geld en organisatoriese raamwerk verskaf vir hul mobilisering en vakbond. Die komitee het sy breek met die AFL geformaliseer toe dit sy eerste byeenkoms in 1938 gehou het, en homself die kongres van nywerheidsorganisasies (CIO) hernoem. In 1955 het die CIO saamgesmelt met die AFL om die AFL-CIO te vorm.
Dit het baie gevegte geverg - op die pikkelyne en op die winkelvloer, in die howe en die buurte - om die CIO te bou. Organiseerders het gesofistikeerde en koppige werkgewers gekonfronteer met 'n lang geskiedenis van veldtogte teen unie wat dikwels na geweld oorgegaan het. Ander dinge was egter bevorderlik vir die organisering: depressie-werkloosheid, wat werknemers en hul lojaliteit teenoor hul ondernemings ondermyn het, 'n sterk werkende Rooms-Katolieke Kerk, 'n werkersklas wat sy eie instellings en 'n gevoel van homself gehandhaaf het en die teenwoordigheid van baie radikale, dikwels kommuniste. , wat jare lank in die loopgrawe georganiseer het. Onder die belangrikste gebeurtenisse uit die periode 1935 tot 1942 wat die beginfase van die organisering en institusionalisering van die CIO was, was die Memorial Day Massacre, toe polisiebeamptes in Chicago op 30 Mei 1937 opvallende werkers van die Republiek Staal aangeval het op die Packinghouse Workers & apos massa -byeenkoms by die Coliseum op Op 16 Julie 1939, toe biskop Bernard Sheil en John L. Lewis hul goedkeuring uitspreek oor die vakbondwese, en vroeg in 1941 die plaasuitrustingswerkers en 'n suksesvolle staking teen International Harvester.
Staalwerkers, wat gemiddeld 100 000 tot 125 000 CIO-lede van die Chicago-gebied uitgemaak het, was die grootste deel van die geskiedenis. Pakhuiswerkers - gemiddeld ongeveer 40 000 lede - en plaastoerustingwerkers - ongeveer 25 000 - kom hierna. Ander CIO -lede het motorwerkers, klerewerkers, kleinhandel- en groothandelswerkers en elektriese werkers ingesluit.
Joseph Germano, direkteur van die staalwerkersdistrik 31 vanaf 1940 tot met sy aftrede in 1973, het die liberale, anti-kommunistiese vleuel van die CIO gelei. Germano, 'n virtuele diktator van sy distrik, die grootste in die staalwerkers, was baie antiradies, maar ook voorregtelik burgerregte en, indien nodig, 'n militante vakbondlid. Herbert March, van die United Packinghouse Workers, Grant Oakes, van die Farm Equipment Workers en Hilliard Ellis, van die United Automobile Workers, het die "kommunistiese" vleuel gelei. Sake kom by die CIO-byeenkoms in Illinois in 1947, wat herhaaldelike boosaardige aanvalle op 'kommuniste' gehad het, toe die vergadering wat deur Steelworker gedomineer is, van die linkerkant gesuiwer het. In die daaropvolgende jare het die staalwerkers die leidende rol gespeel in die CIO & aposs -vennootskap met die Demokratiese Party.
In die agteraf gesien deur jare van ontindustrialisering en aanvalle teen unie, lyk die CIO & aposs-suksesse (verhoogde waardigheid op die werk, bevordering van burgerregte, hoër lone en verbeterde voordele) op die oomblik indrukwekkend genoeg.
1935 - Kongres van nywerheidsorganisasies
Arbeidsonrus het gepaard gegaan met die opkoms van grootskaalse ondernemings, met konflik tussen geskoolde werkers en bestuurders 'n belangrike aspek. Ongeskoolde en halfgeskoolde fabriekshande het nie op die agtergrond teruggesak nie. Net soos hul eweknieë in 'n vroeë era van industriële ontwikkeling, protesteer hulle nie op die beheer van produksie nie, maar eerder oor die haglike omstandighede waaronder hulle werk.
Die 1920's was 'n bestuurs- en geregtelike aanslag op vakbondwese, maar steeds het tekstielhande in die ondernemingsdorpe in die suidelike Piemonte hul werk gewaag deur in die latere jare van daardie dekade te staak. Tussen 1880 en 1930 het fabrieksoperateurs geweier om stil te bly, maar min van hulle pogings het permanente arbeidsorganisasies of vakbondkontrakte meegebring. Massa -produksie -unionisme sou eers in die 1930's en 1940's 'n blywende kenmerk van die Amerikaanse vervaardiging word.
John L. Lewis, 'n hoë figuur in die geskiedenis van Amerikaanse arbeid, het talle bydraes gelewer tot nasionale ekonomiese en politieke aangeleenthede. Tussen 1934 en 1960 was die beplanningsentrum en ontmoetingsplek vir sommige van Lewis se dapperste inisiatiewe die hoofkwartier van die vakbond in Washington, DC. In 1934 was die hoofkwartier geleë in die Tower Building op die hoek van 14th en K Streets op Franklin Square. In 1936 verhuis die UMW na die Universiteitsklubgebou in 900 15th Street NW, wat toe bekend staan ​​as die United Mine Workers -gebou. Die hoofkwartier is uit Indianapolis na Washington verplaas, wat die toenemende afstand tussen die voorste leiers van die organisasie en die ranglêer aandui. Na alles, 'n konvensionele stedelike kantoorgebou, dra die struktuur kulturele konserwatisme oor.
Deur die keuse van hierdie gebou, het Lewis, wat drie stukke gedra het en 'n Cadillac gery het, 'n eerbiedwaardige beeld van vakbond geproduseer. In hierdie verband het die UMW-president in die middel van die 20ste eeu 'n neiging verpersoonlik binne die nasionale leierskap van Amerikaanse vakbonde en binne die werkersklas as geheel.
In die bitumineuse segment van die bedryf het Lewis 'n strategie van markunie uitgevoer wat nie net daarop gemik was om die prys van arbeid te verhoog nie, maar veral om die bedryf self te rasionaliseer. Sy aandrang op hoë, eenvormige arbeidskoerse het sagte-steenkooloperateurs gedryf om meganisasie te versnel. Sy eensgesinde toewyding aan hoë loon, kapitaalintensiewe produksie het werkgewersorganisasie in die chaotiese bitumineuse velde bevorder. Met die opeenvolging van hoofooreenkomste tussen die UMW en die sagte-steenkool-operateurs wat in 1933 begin is, is Lewis se visie van 'n stabiele, gemoderniseerde, vakbondbedryf geleidelik bereik. Dat hierdie ooreenkoms die verlies van honderdduisende werkgeleenthede en 'n skerp agteruitgang in die werksomstandighede vereis, was vir die hardnekkige Lewis die prys van vordering.
Maar hierdie konserwatiewe kan 'n militante organiseerder wees. Die UMW-president het al hoe meer ontsteld geraak oor die onwilligheid van die American Federation of Labor (AFL) om die massaproduksiebedrywe te organiseer. Die weiering van die AFL -konvensie van 1935 om beslissend te gaan om minder geskoolde industriële arbeid te werf, het 'n historiese inisiatief tot gevolg gehad. Op 9 November 1935 het Lewis by die UMW -hoofkwartier met 'n klein groepie ander dissidente arbeidsleiers vergader om die Committee for Industrial Organization te stig. Na drie jaar van woes organisering en rusies met die ou garde, breek hierdie komitee weg om die Congress of Industrial Organisations (CIO) te word, met 'n totale lidmaatskap van meer as drie miljoen. Sowel die argitek as die bouer van die CIO, John L. Lewis, is tot sy eerste president verkies. Basiese bedrywe wat vakbonde al dekades lank ontwyk het, is grootliks georganiseer teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog. Blouboordjiewerkers het uiteindelik beide 'n gesamentlike stem en 'n mate van kompenserende krag teenoor die reusekorporasies wat die diensvoorwaardes bepaal het.
Dissidente eis dat die hoofstroomvereniging begin om die miljoene fabriekshande in die land se massaproduksiebedrywe te organiseer wat buite die vakbondvak van die AFL gebly het. Toe die rebelle in 1935 uit die federasie verdryf word, het Lewis en sy bondgenote 'n aantal vakbondveldtogte onder die vaandel van hul nuwe CIO begin.
Hulle het eers die staalbedryf gekies en nie minder nie as die reus in die veld, U.S. Steel. Sonder 'n geveg het die bestuurders van die maatskappy vroeg in 1937 ooreengekom om die CIO se staalunie te erken en 'n kontrak onderteken wat gunstige lone en voordele vir werknemers van US Steel bevorder het. Volgende was General Motors. Hier het 'n dramatiese konfrontasie ontvou met die beroemde aanvalle van die winter 1937, die mees kritieke wat plaasgevind het in 'n motorversamelingsaanleg in Flint, Michigan, in die Chevrolet. Werkers het die skakelaars gestamp, die vervoerbande toegesluit en die gebou beset. Teenoor 'n verenigde front het GM -amptenare in Maart ingestem om die vakbond United Automobile Workers (UAW) van die CIO te erken.
Aangemoedig deur hierdie vroeë oorwinnings, het CIO -organiseerders ander staal- en motorvervaardigers en ander rubber-, elektronika-, vleisverpakking- en lugvaartbedrywe gerig. Hulle het teëgestaan. Kleiner ondernemings met minder hak as U.S. Steel in die staalbedryf het die stryd aangesê teen die CIO. Daar sou 'n aantal gewelddadige konfrontasies plaasvind tydens die organisering van ritte, soos die sogenaamde Memorial Day Massacre in 1937, toe die polisie in Chicago 'n betoging van werkers van die Republic Steel Company verbreek het. In die motorbedryf het Chrysler GM gevolg in die erkenning van die UAW, maar die knapperige Henry Ford het tot 1941 geen weerstand met die vakbond gehad nie.
Die stryd met Ford sou hewige gevegte insluit buite die reuse -aanleg in die rivier die Rouge in Detroit, gebou deur Ford in die laat 1920's. 'N Aanval deur Ford -wagte op die leier van die UAW, Walter Reuther, op 'n deurpad by die aanleg het nasionale aandag gekry. Tog het die CIO voortgegaan en teen die middel van die Tweede Wêreldoorlog het die nuwe federasie 'n groter vakbond van die land se massaproduksiebedrywe tot stand gebring.
Die buitengewone sukses van die CIO word dikwels toegeskryf aan die federale beskerming wat die vakbond in die National Labour Relations Act in 1935 verleen het. Die federale regering se hulp aan arbeid het 'n belangrike rol gespeel, maar daar is ander belangrike faktore.
Die veranderende houding van sommige korporatiewe bestuurders is een oorweging. Gekonfronteer met moeilike besigheids tye gedurende die dertigerjare, het hulle verkies om geen markvoordeel met verlammende stakings in te boet nie. Deur op 'n totale fabrieksbasis met die CIO te handel, het stabiliteit op die winkelvloer gelei, en korporatiewe bestuurders was deeglik daarvan bewus dat hulle, met politici wat simpatiek was vir arbeid in nasionale en plaaslike kantore, nie kon staatmaak op hulp van die regering om onrus te onderdruk nie.
'N Jong groep arbeidsleiers wat gretig was om te ontsnap aan die invloed van hul konserwatiewe oudstes in die AFL, het 'n geleentheid gevind om geskiedenis te maak en hul eie loopbane te verhoog in nuwe organisatoriese dryfvere. Onder hulle was 'n groep bekwame organiseerders van die winkelvloere, baie van hulle sosialiste en kommuniste, wie se politieke oortuigings hul toewyding en werk aangewakker het. By hulle was miljoene massaproduksiewerkers wat deur die Groot Depressie opgevoed en verpolitiseer is. Baie was tweede- en derde-generasie immigrante wat, anders as hul ouers en grootouers, nooit die idee gehad het om terug te keer na hul tuislande nie. Hulle was in die VSA om te bly, burgers wat wou hê dat hul gesinne 'n behoorlike Amerikaanse lewenstandaard moet geniet, wat die byvoordele insluit wat tydens die depressie verloor is (voordele wat deur vakbondkontrak gewaarborg word, eerder as beskikbaar gestel deur die goeie genade van hul werkgewers).
Hierdie werkers kon etniese en rasse -verdeeldheid oorkom wat vakbondveldtogte in die verlede gestuit het. Gedurende en na die Eerste Wêreldoorlog het Afro -Amerikaners uit die Suide gestroom om werk in die noordelike nywerheid te soek, dikwels om die fabriekshekke vir hulle gesluit te vind, of posisies wat beskikbaar gestel is deur werkgewers wat hul werkmagte doelbewus verdeel om vakbonde te voorkom. CIO -vakbondbestuurders het in die 1930's en 1940's geslaag. Radikale organiseerders en leiers van die CIO het swart werkers georganiseer om hul vermoedens van 'n arbeidersbeweging wat voorheen in die pad van vooruitgang gestaan ​​het, te oorkom, en wit werkers het eenheid aanvaar, al was dit in baie gevalle gruwelik.
Van 1935 tot 1945 het georganiseerde arbeid die grootste groei in die Amerikaanse geskiedenis geniet. Die lidmaatskap onder nie-plaaswerkers het nasionaal gestyg van 3,6 tot 14,3 miljoen (38,5 persent van die nie-plaaswerkers). Vakbondlidmaatskap het in die Suide gegroei, maar deur die 1960's was die deel van die georganiseerde werkers in die streek die helfte van die koers vir die res van die land. Tekstiel, die grootste en belangrikste vervaardigingsbedryf in die streek, bly grootliks nie -eenheid. Die algehele resultaat was 'n kritieke swakheid in die Suide vir georganiseerde arbeid, wat weer aansienlike gevolge vir die nasionale ekonomie en die suidelike politiek gehad het.
In die veertigerjare het die Suide na vore gekom as 'n toevlugsoord vir nywerhede wat op soek is na lae-loon, nie-vakbond, ongeskoolde arbeid. Suidelike politici, wat gretig was om die nodige werkgeleenthede te bring aan gemeenskappe wat aan die voortgesette landboukrisis ly, het belastingaansporings, subsidies en ander vorme van hulp aangebied aan ondernemings wat vervaardigingsaanlegte in die Suide gevind het. Die kruistog vir suidelike nywerheidsontwikkeling, algemeen bekend as 'die verkoop van die Suide', is grootliks moontlik omdat suidelike werkers min belangstelling in organisasie getoon het.
Om die sukses van die CIO te verstaan, is om weg te kom van sulke lae antwoorde. Tog is niks verseker nie. Bestuurs- en konserwatiewe politieke terugslae in die winste wat die CIO voor en tydens die Tweede Wêreldoorlog behaal het, sou wetgewing meebring, spesifiek die Taft-Hartley-wet van 1947 wat georganiseerde arbeid se krag en mag beperk. Die suiwering van radikale organiseerders met die Red Scare van die Koue Oorlog aan die einde van die veertiger- en vyftigerjare het verdere energie uit die beweging gebring. Die groei van vakbondburokrasieë en die verwydering van konflik van die winkelvloer en na onderhandelingskamers met vakbond- en bestuurspersoneel, regeringsbemiddelaars, federale agentskappe en howe het die plaaslike werkers se opstand en betrokkenheid gedemp. Verwoesting in industriële vakbondwese sou gedurende die 1950's ontstaan.
Die geboorte van die CIO
Bill Roberts verduidelik hoe die diep terugslae vir die Amerikaanse arbeidersbeweging in die twintigerjare slegs die voorspel was vir die massa -vakbondstryd van die dertigerjare.
DIE GEBOORTE van die Congress of Industrial Organisations (CIO) het 'n tydperk van arbeidsmilitansie ingelui wat die Amerikaanse arbeidersbeweging verander het.
Vir 'n tydperk van 10 jaar, tussen 1936 en 1946, was die stryd van Amerikaanse werkers een van die mees dinamiese van enige industrieel gevorderde lande.
Die plofbare aard van hierdie groei in arbeidsaksie kan gesien word in die aantal stakings. Tussen 1923-32 was daar 9 658 stakings waarby 3 952 000 werkers betrokke was. Tussen 1936-45 was daar 35 519 stakings waarby 15 856 000 stakers betrokke was.
Voor hierdie dramatiese ommeswaai was die Amerikaanse arbeidersbeweging in die steek. Die vakbonde van die American Federation of Labor (AFL) het teen 1931 nie net 7 000 lede per week verloor nie, maar die loon van werknemers het ook afgeneem. Gemiddelde loonverlagings in die vervaardiging was in 1931 9,4 persent.
Arbeidsleiers van die AFL het tydens die depressie nie 'n ander rol gespeel as vandag nie. Bowenal beskou hulle hul taak as 'n minimalisering van die gevolge van die roete, maar het niks gedoen om die rigting daarvan te verander nie.
So het John L. Lewis, hoof van die United Mine Workers (UMW), byvoorbeeld na die mynstreke gereis om werkers te raadpleeg om besnoeiings te neem en nie te staak nie.
Lewis was 'n tipiese vakbondlid wat sy vakbond met 'n ystervuis bestuur het. In die tradisie van die voormalige AFL-hoof, Samuel Gompers, het hy niks gedoen om die lede op te voed nie, sodat hulle hulself beter kon verteenwoordig op die werksplekke wat hy sterk anti-kommunisties was en die Republikeinse Party ondersteun het.
In 1922, by die afsluiting van 'n suksesvolle staking, het Lewis 100,000 ongeorganiseerde stakers in Pennsylvania en Wes -Virginia laat vaar wat nie gedek is deur die ooreenkoms wat die werkgewers onderteken het nie.
Hierdie houding het groot sektore van die bedryf ongeorganiseerd gelaat en die UMW aan die einde van die 1920's erg lamgelê. Teen 1931 was daar slegs 60 000 lede oor in die UMW -afname van 400 000 op die hoogtepunt in 1920.
Teen 1933 word Lewis gedwing om ratte te skakel. In die gevaar dat hy sy vertroue sou verloor, besluit Lewis dat sy strategie om wetgewing te soek wat die steenkoolbedryf bevoordeel, te murg is, en daarom het hy saamgewerk met wat nou 'n geskreeu van die nyweraars en bankiers was vir 'n wyer benadering tot die oplossing van die probleme van die Amerikaanse kapitalisme. -regeringsintervensie.
In 1933 het Lewis sy plan om die Amerikaanse kapitalisme te laat herleef aan 'n senaatskomitee voorgelê. Ingesluit in die plan was 'n vermindering van die werksdag om sommige van die werkloses te help absorbeer, 'n minimum loon en veral die reg om te organiseer en gesamentlik te onderhandel met werkgewers.
Dit was die bydrae van vakbonde tot die National Recovery Act (NRA) en is ingevolge artikel 7 (a) opgeneem.
DIE MITE wat rondom die NRA gegroei het, erken president Franklin Delano Roosevelt en die Demokratiese Party as vriende van die arbeid.
Werkers het eintlik reeds die wettige reg gehad om te organiseer ingevolge die Norris-LaGuardia-wet van 1932, en die feit dat vakbonde reeds werkers georganiseer het, het hierdie afdeling niks anders gemaak as 'n skakelwerk nie.
Soos Roosevelt se sekretaris van arbeid, Frances Perkins, toegegee het: "In algemene terme was 7 (a) 'n probleem in die semantiek. Dit was 'n stel woorde wat by arbeidsleiers pas."
Lewis self het erken dat "Roosevelt nie te vriendelik was teenoor afdeling 7 (a) nie." Die slagspreuk "U president wil hê dat u by 'n vakbond aansluit" is egter deur vakbondorganiseerders in die steenkoolvelde en kledingdistrikte gebruik met dramatiese resultate.
Twee maande nadat die UMW -organisasie begin het, is 300 000 nuwe lede aangemeld. Die International Ladies Garment Workers het 150,000 aangemeld en die Amalgamated Clothing Workers 50,000.
Die effek van die NRA was elektries. Alhoewel die belangrikste doelwit van die wetgewing was om besigheidsbelange te red, het miljoene werkers gelyk asof die groen lig vir hulle aangesluit het om by die regering aan te sluit.
Selfs as artikel 7 (a) gehelp het om die organisasie van sommige werkers aan te spoor, kon dit hulle nie teen werkgewer se vergelding beskerm nie. Werkgewers het hul uiterste bes gedoen om 7 (a) te oortree.
Soms het dit stakings veroorsaak ten spyte van die opposisie van vakbondleiers, maar dit het ook gelei tot demoralisering onder werkers wat gestaak is weens hul organiseringspogings.
Die algemene staking van San Francisco van 1934 is die beste voorbeeld van hoe werkers gereageer het op reaksionêre werkgewers wat vasbeslote was om langwerkers 'n lewende loon of 'n vakbond te weier. Ten spyte van massiewe polisie-brutaliteit en onwillige AFL-leierskap, het 'n golf van solidariteit van die werkers die stad effektief vir 'n kort tydjie in die hande van die werkers gelê.
Dit het dit moontlik gemaak vir langwerkers om uit die stryd te kom met beter omstandighede, lone en 'n erkende vakbond.
Aan die ander kant het rubberwerkers bevind dat die AFL nie in staat was om die NRA te gebruik om hulle te help nie. Teen 1934 het 70 000 werkers by die AFL se federale vakbonde aangesluit ('n struktuur wat ontwerp is om werkers na die verskillende ambagsafdelings van die AFL te bring nadat 'n spesifieke bedryf georganiseer is).
Hierdie afdelings het natuurlik in die hande van die werkgewers gespeel in hul pogings om nie met die vakbonde te onderhandel nie.
SOOS ANDER nywerheidswerkers, wou die rubberwerkers hê dat vakbonde die base moet aanvat.
Werkers by General Tyre and Rubber het ongeduldig geraak met spoedversnelling en lae lone. Hulle het in Junie 1934 'n staking gevra tot groot ontsteltenis van die AFL-aangestelde leier, Coleman Claherty.
Die maatskappy het geweier om die vakbond te erken, en deur allerhande regsmaneuvers het hulle die verkiesings gesaboteer wat die hele vakbond erkenning sou gee. In plaas daarvan om 'n staking in die hele bedryf op te roep-die enigste manier om die ondernemings te onderhandel-het die AFL in April 1935 'n ooreenkoms in Washington aangegaan en die maatskappye heeltemal ingegee.
Die rubberwerkers is heeltemal gedemoraliseer, en die vakbondlidmaatskap het teen die somer tot minder as 3 000 gestop.
John L. Lewis, die president van die kledingbedryf vir mans, Sidney Hillman, en die president van die kledingwerkers, David Dubinsky, is een van die vakbondleiers wat die Amerikaanse vakbondwese herleef het.
Hulle bydraes kom meer uit pragmatiese oorwegings as uit enige teoretiese of visioenêre perspektief.
Met hul eie posisies bedreig deur die ekonomiese krisis, het hulle 'n pad vorentoe gevind deur werknemers op 'n bedryfsbasis te organiseer.
Soos Daniel Guérin in sy 100 jaar arbeid in die VSA:
hierdie innoveerders het een verpletterende argument in hul guns gehad: tegniese vooruitgang. Terwyl die industriële produktiwiteit tussen 1899 en 1914 met minder as 10 persent gestyg het, het dit van 1920 tot 1930 jaarliks ​​7 persent toegeneem.
In die basiese nywerheid vervang die halfgeskoolde vakmanne, en in baie gevalle oorheers ongeskoolde werkers. Vyf-en-tagtig persent van Ford-werkers kan opgelei word om hul werk binne minder as twee weke te doen.
Die struktuur van die organisering van werkers deur kunsvlyt was 'n fokker in die vakbondbeweging, en Lewis en die ander wat hom ondersteun het, het dit erken.
Die stryd tussen die 'nyweraars' en die 'handwerkers' binne die AFL breek oop tydens die 1934 -byeenkoms in San Francisco. Die verdedigers van die ou orde het toegegee tot die stigting van industriële vakbonde in motor, sement en aluminium, maar hulle het steeds aangedring op die voorrang van die vakbonde.
Daniel Tobin van die Teamsters herhaal Gompers se ou belediging deur na die onlangs georganiseerde ongeskoolde werkers as 'vullis' te verwys.
By die byeenkoms van 1935 het die geveg voortgegaan. Op hierdie byeenkoms is Lewis mondelings aangerand deur die president van die timmerman, William Hutcheson, en daarna aan die lapels gegryp. Lewis gee 'n harde linkerhand na Hutcheson se kakebeen-'n simbool van die breek wat sou volg.
DIE "INDUSTRIALISTE" is tydens die byeenkoms verslaan en onmiddellik byeengeroep om 'n komitee vir nywerheidsorganisasie op die been te bring.
Oorspronklik bedoel om 'n komitee in die AFL te wees, was die CIO spoedig verplig om sy eie gang te gaan toe die AFL 10 Internasionaal wat meer as 'n miljoen werkers verteenwoordig, uit die veld gesit het omdat hulle daarby aangesluit het.
Die 'nyweraars' staan ​​nou voor die enorme taak om die ongeorganiseerdes te organiseer. Lewis het besef dat om die werklikheid te laat werk, hy die hulp van enigeen wat hy in vorige interne gevegte geslaan het, sou moes inroep.
John Brophy was sy gevaarlikste mededinger. Hy het geveg om die UMW tussen 1924-28 te hervorm, deur Lewis se uitverkopings aan die kaak te stel, 'n beroep op die organisering van die ongeorganiseerde, die nasionalisering van die myne, die einde van die alliansie met die Republikeine en die stigting van 'n arbeidersparty.
By die byeenkoms van 1926 is Brophy tot president verkies, maar Lewis het die prosedure opgestel en daarin geslaag om hom te verdryf.
In 1935 maak Lewis sy arms oop vir Brophy en vir ander wat hy langs die pad teëgestaan ​​het.
Soos hy aan Powers Hapgood, 'n ander dissident, gesê het: "Jy en Brophy het baie idees gehad, maar dit was te vroeg. 'N Generaal wat sy leër vooruitloop, is vir niemand tot nut nie. Maar nou is ek gereed om sommige hiervan oor te neem. idees. Kom ons gaan Powers. " Brophy het die pos van organiserende direkteur gekry.
Miskien was Lewis se mees opportunistiese ommeswaai egter sy benadering tot die kommuniste. Niemand was meer anti-kommunisties as Lewis in die 1920's nie.
Hy het in 1923 'n pamflet uitgegee met die titel "Kommunistiese pogings om die Amerikaanse arbeidersbeweging vas te vang", wat aangevoer het dat die kommuniste daarop uit was om die vakbonde in industriële vakbonde te omskep. Hy het gespog dat hy elke kommunis in die UMW kon verdryf.
In 1935 het hy van plan verander. By die byeenkoms in Atlantic City het hy gekant teen 'n resolusie wat deur kommuniste onder leiding van vakbonde kon verhinder het om aan konvensies deel te neem. Hy het aangevoer dat anti-kommunisme 'n voorwendsel was om niks te doen om die saak van die arbeid te help nie.
In die CIO het hy die kommuniste verwelkom en erkenning gegee dat dit nuttig was as organiseerders vir sy nuwe onderneming.
Wat ook al die invloed en organisatoriese vaardighede van die verskillende radikale binne die vakbonde was, dit was die oplewing van onder wat Lewis se CIO tot 'n massapoging gedryf het.
Wat ook al die illusies van werkers rakende Roosevelt se programme, die indruk dat die kandidaat van arbeid in 1936 gewen het, het vertroue gewek in wat reeds 'n massabeweging was.
BEGIN IN die rubberbedryf het werkers by Firestone in Januarie 1936 gestaak deur hul fabriek te beset.
Hierdie nuwe taktiek is ontwerp om te voorkom dat skurke werk aanpak, en dit lyk asof 'n Hongaarse drukker dit aan hulle voorgestel het in 1914.
Dit word die sit-strike genoem, en dit het binne twee dae 'n oorwinning behaal.
Die taktiek is 'n paar dae later by die Goodyear- en Goodrich -fabrieke in Akron gebruik. Die Goodyear-sitplek is gebruik om afleggings te protesteer. Die owerhede dreig om die National Guard in te stuur. The unions responded with a citywide meeting representing 104 unions and 35,000 workers. A general strike was threatened and after 33 days, the strike was successful.