Ptolemeus I Soter (367/6-283 vC) - Inligting
Ptolemeus I Soter (367/6-283 vC)
Ptolemeus I Soter was die seun van Lagus, 'n generaal van Masedonië. Sy ma was moontlik Arsinoe, wat 'n minnares of neef van Philip II was. Wat dit ook al was, Ptolemeus was tydens sy jeug naby Alexander en het tydens die oorloë in Asië as een van sy lyfwagte gedien - effektief een van sy personeel. Na die dood van Permenion in 330 was Ptolemeus een van die klein manne wat die hoë amp in die leër van Alexander gemonopoliseer het.
Na die dood van Alexander in 323 vC het Ptolemeus 'n ander beleid as sy mededingers aanvaar. Terwyl ander 'n aanbod vir die hele Alexander se ryk gemaak het, het Ptolemeus gou besef dat die ryk eenvoudig te groot was vir een man om te regeer - selfs Alexander het teen die einde van sy lewe probleme ondervind. By die verspreiding van die satrapies in Babilon in 323 het Ptolemeus Egipte versoek en ontvang. Gedurende die stryd van die volgende veertig jaar sou Ptolemaeus daarop konsentreer om beheer oor Egipte te behou, en sou hy konsekwent teenstaan ​​teen almal wat lyk asof dit 'n bedreiging vir sy posisie kan wees.
Op baie maniere het hy die tradisionele beleid van die Farao's aangeneem. Die belangrikste onder hulle was die besit van Sirië, as 'n buffer vir Egipte. Hy het sy Griekse wortels nie heeltemal laat vaar nie en het 'n konstante belangstelling in die Egeïese See behou. Hy was oor die algemeen suksesvol - Egipte het die res van sy lewe in sy hande gebly, en sy gesin (Ptolemaïese of Lagid -dinastie) het die graafskap regeer tot by die laaste nederlaag van Cleopatra in 30 vC.
Gedurende die eerste twee jaar van sy bewind moes Ptolemeus 'n deel van sy mag deel met sy voorganger in Egipte, Cleomenese. Hy het sy mag uitgebrei deur die beheer oor die Griekse koninkryk Cyrenaica, aan die kus wes van Egipte, oor te neem.
Dit was 'n onseker tydperk. Die mag in die Ryk is onrustig verdeel tussen Alexander se generaals, met elkeen agterdogtig teenoor die ander. Een van die sterkste gesagsimbole in die ryk was die liggaam van Alexander. Na twee jaar se voorbereiding was sy begrafnisstoet gereed om Babilon te verlaat, óf na die tradisionele Masedoniese begraafplase, óf moontlik na die Oase van Siwah in die woestyn wes van die Nyl. Ptolemeus onderskep die optog, gryp Alexander se lyk en neem dit na Memphis.
Dit het die vyandigheid van die regent Perdiccas getrek. Hy het reeds 'n oorlog in Klein -Asië teëgekom teen Antipater en Craterus, maar het besluit om die oorlog in die hande van Eumenes van Cardia te laat en persoonlik met Ptolemaeus te doen. Die ekspedisie het met 'n ramp vir Perdiccas geëindig. Sy leër het ongevalle gely in 'n onsuksesvolle poging om die Nyl oor te steek. Dit lyk asof Ptolemeus probleme in die kamp van Perdiccas veroorsaak het. Perdiccas is deur sy eie offisiere vermoor, en Ptolemeus het die leër in besit geneem. Hy was uiters gelukkig hierin, want 'n paar dae later het nuus Egipte bereik van 'n groot oorwinning wat Eumenes behaal het, waarin Craterus vermoor is.
In die nedersetting Triparadisus het Ptolemeus Egipte bewaar. Die jaar daarna het hy sy eerste poging aangewend om na Sirië uit te brei. Dit is veroorsaak deur die dood van Antipater en sy plaasvervanger as regent deur Polyperchon, 'n obskure generaal. Hierdie eerste verowering van Sirië was van korte duur. Die grootste deel van die gebied is verlore vir Eumenes, wat besig was om sy ooste te beveg nadat hy deur die weermag veroordeel is, en daarna vir Antigonus, wat Eumenes agtervolg het, hoewel Ptolemaeus ten minste 'n paar jaar lank beheer oor Palestina behou het.
Antigonus het nou die grootste bedreiging vir Ptolemeus geword. Hy beveel 'n groot gebied, wat strek vanaf Klein -Asië, deur Sirië en tot in Iran. In 315 het hy Seleukus, die satrap van Babilon, afgesit wat na Ptolemeus gevlug het. Ptolemeus, Cassander en Lysimachus stel nou 'n ultimatum waarin hulle elkeen eis dat Antigonus grond aan hulle moet oorgee. Ptolemeus het Sirië geëis.
Hierdie Derde Diadoch -oorlog het sleg begin vir Ptolemeus. Antigonus het Joppa en Gaza in beslag geneem en Palestina beveilig. Daarna laat hy sy seun Demetrius in bevel in die gebied terwyl hy noordwaarts draai in 'n poging om Masedonië aan te val. Ptolemeus reageer traag. Uiteindelik het hy in 312 toegeslaan en Demetrius in Gaza verslaan. Hierdie oorwinning het Seleukus in staat gestel om na Babilon terug te keer, maar dit het Sirië nie vir Ptolemeus verseker nie. In die vrede van 311 is hy bevestig in sy posisie in Egipte, maar kry hy nie Sirië nie. Die Derde Diadoch -oorlog eindig met die belangrikste vegters terug waar hulle begin het.
Daar was nou 'n gaping van vier jaar voor die aanvaarde aanvang van die Vierde Diadochoorlog in 307. Dit wil nie sê dat vrede op die Griekse wêreld neergedaal het nie. Die belangrikste strydveld was nou Griekeland en die Egeïese See. Ptolemeus het Ciprus in 312 besoek om sy beheer oor die eiland te verseker en hom 'n uitstekende vlootbasis te gee. Teen 306 het hy ook Rhodes as bondgenoot verkry. In 308 stuur hy eintlik 'n groot ekspedisie na die Peloponnesos gedurende 'n kort tydjie van ongemaklike bondgenootskap met Antigonus. In 315 het albei mans bevele uitgevaardig om die vryheid van die Griekse stede te ondersteun, Antigonus eerste en Ptolemaeus in reaksie. Die ekspedisie van 308, gemik op Cassander, die heerser van Masedonië, kon nie steun in Griekeland wen nie, en Ptolemaeus het spoedig teruggetrek.
Ptolemeus het 'n tydelike terugslag beleef tydens die Vierde Diadoch-oorlog (306-301 vC). Dit het begin met 'n aanval op Ciprus deur Antigonus se seun Demetrius, wat veroorsaak het dat Ptolemeus beheer oor die eiland verloor het en sy vloot verslaan het in 'n vlootgeveg by Salamis buite Ciprus. Demetrius het daarna oorgegaan na die belegering van Rhodes (305-4). Ptolemeus het op hierdie tydstip 'n aansienlike vloot behou, want ondanks die teenwoordigheid van 'n groot Antigonid -vloot kon hy die stad voorsien, en in 304 eindig die beleg met 'n kompromie. Rhodes het ingestem om Antigonus teen almal behalwe Ptolemeus te ondersteun.
In hierdie tydperk het die opvolgers uiteindelik die titel van koning aangeneem. Antigonus en Demetrius was eerste na hul triomf op Ciprus. Hierdie stap het hul belangrikste mededingers gedwing om dieselfde te doen. Ptolemaeus het sy kans gekry om die titel in 305 te eis nadat Antigonus 'n inval in Egipte moes laat vaar.
Ptolemeus was deel van die alliansie wat Antigonus uiteindelik verslaan het, saam met Lysimachus, Cassander en Seleucus. Hy het egter nie sy ooreengekome rol gespeel in die veldtog wat in 301 vC by Ipsus geëindig het nie. In plaas daarvan om troepe na die geveg te stuur, verower hy die suidelike deel van Sirië, tot by die noordelike grens van die moderne Libanon (die rivier Eleutherus, nou die Nehr el-Kebir). Hierdie suidelike gebied het nou bekend gestaan ​​as Coele-Sirië (die term kan gebruik word vir die hele gebied van Gaza tot by die Eleutherus, of net vir die noordelike deel van die gebied).
In die nadraai van die geveg was die status van Coele-Sirië onduidelik. Seleucus het nooit sy amptelike aanspraak op die gebied laat vaar nie, maar het besef hoe belangrik Ptolemeus se hulp was om Babilon te herwin, en het hom dus toegelaat om die gebied te behou. Die aangeleentheid sou in die slaap bly terwyl die twee mans nog lewe, maar daar sou binnekort gevegte ontstaan ​​tussen hul erfgename (Eerste Siriese Oorlog, 276-272 v.C.) en 'n totaal van ses Siriese oorloë, ten minste gedeeltelik oor die gebied.
Ptolemeus het nou teruggekeer na sy standaardbeleid om te verhoed dat enige ander opvolger genoeg mag kry om hom te bedreig. Dit het hom gehelp om Pyrrhus in 298-8 sy koninkryk Epirus te herwin, waar hy as 'n westelike buffer van Masedonië sou dien. Teen 294 het hy weer beheer oor Ciprus gekry en dit oorgeneem van Demetrius, wat hom daarop toespits om sy posisie in Griekeland te herstel. In 288/7 het hy die Fenisiese stede Sidon en Tirus oorgeneem, en teen 287 het hy die beskerming van die Konfederaat van die Nesiotes, 'n belangrike federasie van die Griekse eilande, oorgeneem.
Hy was nou in die vroeë 80's. Terwyl verskeie van sy mede -opvolgers ook tot op ouderdom oorleef het (veral Seleucus en Lysimachus), het Ptolemeus die eerste geword sedert Antipater vreedsaam gesterf het in sy dotage. In 285 onttrek hy hom aan die aktiewe regering en gee die mag aan sy seun Ptolemeus II oor. Hy sterf in 283 vC.
Ptolemeus was 'n skrywer sowel as 'n generaal en 'n monarg. Ons weet dat hy 'n gerespekteerde en waarskynlik akkurate biografie van Alexander die Grote geskryf het, blykbaar in reaksie op sommige van die meer verregaande mites wat rondom die veroweraar begin ontstaan ​​het. Ongelukkig is Ptolemeus se werk nou verlore.