November | 2011 | Bileam se Donkie
Oudword is nie vir sissies nie…
Posted on November 28, 2011 by Ewald Schmidt
Ek werk mos die afgelope paar maande saam met my gemeente die Predikerboek in ons weeklikse Bybelstudie deur. En die Prediker is nogal swaar leesstof om te verteer… alles is 'n gejaag na wind, dis beter om dood te wees as om te lewe, om te sterf eerder as om gebore te word… daardie tipe dinge. Moreoggend sluit ons gelukkig die Prediker af, met die laaste hoofstuk, hoofstuk 12.
Daar is nogal baie goeie raad in daardie hoofstuk. Dit begin met die bekende vers 1, wat ons herinner om aan ons Skepper te dink in die dae van ons jeug, want later word ons ouer, en dan word dit al hoe moeiliker om te verander.
Die oudword proses word so mooi beskryf in die Prediker. Ons sien al hoe swakker- vers 2 praat van die son, maan en sterre wat stadigaan begin verduister. Die wolke kom terug na die reën- dit word al hoe donkerder. Die wagters voor die huis begin bewe, seker 'n vermelding van eens sterk arms en bene wat net nie meer is wat dit was nie. Die malers staak hulle werk en word min- ons begin tande verloor. Die geruis van die meul verswak, ons hoor nie meer so mooi nie. Die lied van die voëltjies word al dowwer- die mooi dinge skuif stadig buite die bereik van ons sintuie.
Die Prediker het selfs my aftreedorpie geken! In vers 5 praat hy van die mense wat vinnig bang word vir hoogtes en verskriklike dinge aanvang op die pad! Die lentebloeisels van die amandeltak maak hom nie meer opgewonde nie, en die kapperkruid (stimulante?) werk nie meer nie… En uiteindelik word die silwerdraad afgebreek, die goue kruik val, en die lewe is verby soos 'n stukkende kruik by 'n put, waarvan die wiel van die katrol ingeval het…
Digterlike taal, en 'n mens lees met soveel deernis daarvan as jy gereeld met bejaarde mense werk. Ek het juis verlede week vir twee in die negentig jarige dames gaan kuier by ons ouetehuis. Die een se dogter het mooi gevra- gaan kuier, want sy is bang vir die einde… die ander een is al 96 en dink die Here het haar hier vergeet, sy wil ook graag gaan kyk waar is die res van haar gesin en vriende wat alreeds deur die Jordaan is…
Hoekom skryf ek oor hierdie onderwerp vandag? Die Bybelstudie van more het my seker geïnspireer. Maar ek dink ook daardie middeljare ding is nie aldag 'n man se vriend nie. Dit begin my regtig vang dat my eerste kind die huis oor ses weke gaan verlaat. Dinge gaan nooit weer dieselfde wees nie- van nou af is sy 'n kuiergas by my, nie meer 'n inwoner nie. Dis nie meer vanselfsprekend dat sy saamgaan as ek iets beplan vir die gesin nie.
Ek self is besig om ouer te word. Dit vat langer om fiks te word. Slaap is skielik weer 'n luukse, en glad nie vanselfsprekend nie. Vandat baie goeie vriende nou besig is om op te pak om Kaapstad toe te verhuis, sien ek skielik met nuwe oë dinge in die dorp waarin ek al 17 jaar bly. Skielik lyk almal vir my ouer- my huisdokter, die skoolhoof, die mense in my Bybelstudiegroep, my vrou, en ekself!
Ek het seker maar daardie Dylan Thomas gevoel van Rage against the Dying of the Light… Ek stry nog teen oudword. Ek stry teen die grys hare, en my pa se gesig wat ek al meer in die badkamerspieël sien. Ek stry teen die plooie, en die gravitasie wat van my borskas 'n hangkas begin maak.
Ek vermoed dat die enigste oplossing dalk 'n nuwe, groter motorfiets sal wees. Maar dis nie nou moontlik nie. Dalk moet ek maar net my leerkleertjies aantrek, en daar in Murphy se dorp gaan kuier met die Poison Rally hierdie naweek.
Ek hou nog altyd van die Harley leuse- Grow Old Disgracefully. Ja, dis nog steeds ek daardie. Ek wil eendag nog steeds die wille oom met die motorfiets in die ouetehuis wees, besig om onverantwoordelik op te tree en groot geraas te maak.
Op my motorfiets voel ek nog soos daardie 17 jarige seun, wie se Bobcat saam met die MBX'e in Newcastle rondgehardloop het, soos Jaco Kirsten ons beskryf het in die Weg se artikel- "Die Fifties van Newcastle…" Ja, ek was een van hulle, ek het net om die hoek van Jaco Kirsten gebly. Klein windgat…
Ek wil so graag weer eenkeer teen Panty Valley afjaag, voete ingehaak agter die flikkerligte, regterhand wat die fiets oopketel draai, en die wêreld wat verby skiet teen onverantwoordelike vaart…
Hoekom word die kindertyd herinneringe soveel meer soos ek ouer word? Hoekom begin 'n mens dit romantiseer? Hoekom vra ek so baie hoekoms deesdae?
Posted in Die Donkie het wel probeer dink!, Motorfiets stories
Die weerlig was toe raak….
Posted on November 20, 2011 by Ewald Schmidt
Iemand se vloeke oor my uitgespreek het toe gewerk. Ek het inderdaad (goeie domineewoord) in interessante tye geleef hierdie week.
Nie alleen het ek die eerste klagte in my bediening teen my gekry nie- vorige blog se link. Die weerlig het ook gisteraand my huis raakgeslaan. Behalwe vir die skottel het my router die straal netjies na my desktop toe gelei. En ek het regtig nie nou geld oor om alles te vervang nie.
Ek kan glad nie met die Blackberry op litnet inkom nie, en weet ook nie meer of ek wil nie.
Die weerlig is die rede hoekom ek vir 'n ruk dalk stil gaan wees. Die bliksem het my hard geslaan….
Wanneer kom daardie briefie…
Posted on November 10, 2011 by Ewald Schmidt
Hierdie foto en idee het ek gesteel by 'n Amerikaanse vriendin se blog:
Haar blog het net gegaan oor geleenthede om mense te vertel van die Here se liefde.
Ek wil so bietjie anders vanaand dink oor geleenthede.
Miskien dink ekke vanaand weer net te diep, en miskien gebeur dit wanneer die Swart Hond my bekruip. Ek het weer hierdie week baie gesukkel om te slaap, en in die dag was ek redelik nutteloos. Soveel so dat ek more maar vir die kerkkantoor gaan vra om vandag as 'n dag verlof aan te teken. Ek het net by niks en niemand uitgekom nie, behalwe een bruid.
Maar weet julle, dit wat my gevang het, was 'n baie lekker gesprek gistermiddag met 'n gemeentedame wat vandag vir 'n groot rugoperasie moes ingaan. Ons het baie lekker gesels oor baie dinge, en sy was in 'n vorige lewe met 'n dominee getroud, dit het nie so goed geëindig nie…
Die een vraag wat sy my gevra het, en wat my nou redelik aan die dink het is eenvoudig: Hoe lank is ek al waar ek nou is? Die antwoord is redelik eenvoudig. Of is dit?
Ons het in onse dorpie ingetrek presies op die dag wat Nelson Mandela president van Suid-Afrika geword het. 10 Mei 1994. Toe ons so om Pretoria ry, was daar groot weermag en polisieteenwoordigheid oral langs die pad.
Ek en vroulief het een klein rooikopdogtertjie saam met ons gehad, tien maande oud.
Ons is verwelkom op die Platteland, soos seker net Plattelandse gemeentes nog kan doen- ek kan nie uit 'n stadskonteks uit praat nie, want ek weet nie.
1994 was my eerste jaar in die bediening. Dit was 'n fantastiese jaar- ek het dit so geniet met die groot plaaswyke wat aan my toegeken is, en om ver te kan ry om mense te gaan ontmoet- toe was dit vir my baie opwindend! Maar dit was 'n stormagtige jaar! Daar was soveel politieke emosie in daardie dae. En dan nog in die gemeente ook- twee buiteposte se dienste is afgeskaf- as mense koöperasie toe kan ry Saterdag, kan hulle kerk toe ry sondag ook (ek het nog altyd gedink dit was 'n dom besluit, en het dit so baie geniet om by die boere te gaan preek by die ou skoolsaaltjie 50 km van die dorp af…) Daar is in hierdie tyd ook 'n grenswysiging tussen die twee gemeentes in die dorp gewees, en in daardie warm politieke jaar is besluit om 1/3 van die gemeente met 'n predikantspos aan die sukkelende buurgemeente te gee. Lyne is getrek, mense is ingelig, en die dominee wat beroep word, moet gaan. Die beplanning van die sturende gemeente was- een van die ouer kollegas is gereed om te skuif. Die besluit van die ontvangende gemeente was: ek is die goedkoopste een. Ek het nie 'n keuse gehad nie, ek moes gaan.
Ek was maar 11 maande in my eerste gemeente gewees. Dit het 67 aansoeke en 7 onderhoude geneem om daar uit te kom. Dit het drie maande se onderhandelings en twee kerkrade se vergaderings gekos om my te dwing in my tweede beroep in. En ek het getreur oor daardie vinnige losmaak van 'n gemeente vir wie ek baie lief geword het. Daar was twee baie intens persoonlike krisisse in daardie tyd in ons huis, wat ek steeds nie graag oor wil gesels nie.
En in die ander gemeente was dit 'n Bumpy ride gewees… Hulle was nog die baie tradisionele gemeente, wat wou gehad het die nuwe kerkraadslede moet almal dadelik swart pakke en wit dasse gaan koop. En toe ek dit heftig teenstaan, is ek dadelik gebrandmerk as 'n rebel. Die eerste twee jaar in die gemeente was nag. Daar was baie wantroue, en baie partyskappe gewees. Maar stadigaan het alles rustig geraak.
In die nuwe gemeente is mettertyd nog drie seuns gebore. Die jaarlikse siklusse van gemeentekalenders wat deurgewerk word, het so getrou soos die aarde se reis om die son plaasgevind. Daar was baie goeie dae, en baie slegte dae. Daar was uitstekende jare, en daar was 'n keer wat ek met my 9mm in die hand gesit en wonder het hoekom ek nie die sneller moet trek nie…
Oor die jare het ons verhoudinge met so baie mense gebou. So baie mense het so baie dinge vir ons beteken. En party het ons soms diep teleurgestel en in die rug gesteek. Ons het baie goeie vriende gemaak. En dit is die een ding wat ek my hele lewe lank al mee sukkel. Ek sukkel regtig om diep en blywende verhoudings te bou. Dit gaan nou baie beter, op skool was ek altyd die stil eenkant outjie met die raserige bike…
Geestelike vaders het gekom en gegaan. Party, vir wie ek baie respek het, het sommer net die gemeente verlaat. Sonder om 'n woord te sê. Daar was ook al die normale kwota Plattelandse interne politiek- spanning tussen kerke, spanning tussen skole, spanning tussen ryk ouers.
Al hierdie goed kan ons nou al in ons stride hanteer. Maar net soms…
Van ons beste vriende gaan nou Kaap toe trek. Sal hulle darem jaarliks sien met die Argus. Verlede jaar het van ons beste vriende Betlehem toe getrek. Ons sukkel om mekaar gereeld te sien. En nou is van my beste vriende in die kerk ook besig om hulle poste stadigaan te begin verloor as gevolg van ekonomiese tye en die ontvolking van die Platteland.
Ek vat regtig lank om diep vriendskappe te bou, dit gebeur nie oornag nie. En ek is besig om stadig uit die mense die naaste aan my (behalwe nou my gesin natuurlik) te hardloop- hulle raak al hoe verder weg van my.
Ek kom met 'n skok ook agter dat klein Rooikoppie nou 'n vrou is, besig met haar laaste eksamen, ses weke weg van die einde van haar permanente verblyf in my huis. En al wys ek dit nie, is dit eintlik so glad nie lekker nie!
Ons het verlede week volgende jaar se beplanning gedoen. Ek wil nie 'n negatiewe mens wees nie. Maar dis asof ek so verskriklik opsien na nog 'n jaar van dieselfde dinge doen, by dieselfde plek. Dieselfde ou stories oor en oor hoor van dieselfde mense. Dieselfde moeilikheid wat ek nie kan uitsorteer nie- dit sit nie in my om 'n wonderlike sendingbediening te hê nie.
Ek is vanaand hartseer oor goeie vriende wat nie meer 'n oproep ver na 'n bottel rooiwyn toe is nie. Ek verlang na goeie vriende wat al lankal elders bly, en met wie ek min kontak op die oomblik het.
Ek kyk na die advertensies in die Kerkbode. Ek stuur soms my CV weg. Ek wonder soms: is dit nog in my om te skuif, en nuwe mense te ontmoet, en oor te begin? Ek is soms so lus vir nuwe uitdagings en nuwe horisonne, ander dae is ek so verskriklik skytbang dat ek vasgeroes het in my eie groef, en nie meer die uitdaging kan aanvaar nie.
Met elke gemeente wat nee sê, voel die droom al hoe verder. Van my klasmaats sit al in hulle vierde of vyfde dorp, ek sit nog steeds waar ek al my foute as dominee gemaak het, ek kyk vir altyd in dieselfde gesigte vas, en ek sien in 'n Ringsgemeente hoe dit lyk as die gemeente hulle dominee begin wegwens… ek wil nie so hier weggaan nie…
Soms wens ek ook net vir daardie boodskap in die bottel. 'n Uitnodiging na 'n totaal nuwe lewe. Soms wens ek ek kan beleef wat my goeie vriend nou beleef- 'n ander maatskappy wat gretig is om jou by hulle te hê, die soek na 'n nuwe huis. Soms wens ek ek kan ook trek na 'n plek waar ek op 'n Vrydagaand die son kan sien sak oor die Atlantiese oseaan…
Soms, net soms, voel ek of die Hemelse Personeelbestuurkantoor van my vergeet het…
Move to trash? Of Publiseer? Ek is nie seker nie. Ek kan dit vir niemand op my eie naam blog vertel nie. Ek is verseker nie meer lus vir die snotty aanmerkings op litnet nie. Die vriende vir wie ek hierdie dinge kan sê, is al hoe verder weg…