Om vir die oomblik te leef | Oudtshoorn Courant
Om vir die oomblik te leef
Hannes Visser | 19 December 2019
Saterdagmiddag gaan ons honde aan die blaf. Honde het mos hulle eie blaftaal. Soms laat hulle net weet hulle is bewus van die vrou op die hoek wat met haar twee reusehonde verbystap. Ander kere blaf hulle net so tussenposerig in erkenning vir 'n kameraad wat iewers op 'n ander plek wil weet wie is nog halftwee in die oggend wakker.
Of, hulle blaf by die onderste deur as ek etenstyd vergeet het. Maar, hierdie is hulle hekblaf. Dit is onophoudelik en, vir die persoon wat buite staan, onvriendelik en waarskuwend.
Die toets om te bevestig of daar werklik iemand by die hek is, is om hulle te roep. As hulle my ignoreer en aanhou blaf, weet ek daar is 'n besoeker.
Dié Saterdagbesoeker is 'n buitemens wat al baie lewensgrondpaaie geloop, en waarskynlik daardie dag geslinger het, want hy lyk en ruik nie helder en sober nie. Met die hek se oopskuif kyk hy verby my na 'n plek iewers tussen die honde en die Swartberge in die verte en hy vra vir brood, want hy is al die hele dag op die pad en het nog nie nat of droog oor sy lippe gehad nie.
Toe ek met hom verskil oor die nat oor sy lippe en hom vaderlik daarop wys dat mens darem jou prioriteite moet regkry en nie kan kla as jy honger is terwyl jy eerder iets nats genuttig het nie, is sy antwoord baie eenvoudig.
"Ek was mos eerste dors en toe het ek mos eers later honger geword."
Terwyl ek nie weet hoe om met sulke logika te stry nie, onthou ek 'n oom wat eenkeer vir my gesê het, "remember planning is everything and it doesn't work in reverse".
Daar is vir my nie 'n vreeslike verskil tussen die mense wat besig is om ons staatskaste leeg te spandeer en die bedelaar wat eers dors en toe honger geword het nie. Hulle begeerte om hulle mag te gebruik en dan sommer op die koop toe hulself te bevoordeel en verryk is so oorweldigend dat dit alle redelikheid en gesonde beplanning oortref.
Ek wil nou nie uit my beurt praat nie, maar ek kan nie aan een nuwe staatsinstelling dink wat die afgelope paar dekades suksesvol op die been gebring is nie, maar ek kan 'n hele lys van hulle noem wat op die randjie van bankrotskap staan. Van hulle is Eskom, SAA, SABC en die weermag maar net die wat duidelik sigbaar is.
Ek staan verstom as ek sien hoe ander lande se leiers treinry, gewone klein motortjies koop, veel minder as HUB's van maatskappye verdien en hulle werk doen voordat hulle vir hulself sorg. Dit is vir Suid-Afrika tans 'n vreemde verskynsel as 'n minister met 'n middelslag motor ry of sonder 'n string amptenare by plekke opdaag.
Ons land ly op die oomblik dors en daarmee saam kom honger en 'n hele swetterjoel ander uitdagings wat ons in ons maai kan stuur, maar nêrens sien ek amptenare en ministers wat afskaal en 'n voorbeeld stel nie.
Hier op my eie dorp is die politici en die amptenary so verstrengel in hulle eie agendas dat geen mens meer weet wie om te vertrou nie en die provinsiale ministers en amptenary hou vir veiligheid eerder net bek toe.
Hierdie "entitlement" van mense is besig om soos 'n plaag deur ons samelewing te ploeg en enige poging om iets weer op die been te bring word daardeur gekniehalter want elke tweede siel stel net belang in "wat is in dit vir my".
Ek weet nie of ek my verbeel nie, maar ek hoor weer my honde blaf. Dis 'n nuwe blaf, dalk een wat my waarsku teen onbekwame mense wat besig is om die land se toekoms te beduiwel omdat hulle nie kan of wil beplan nie, en glo alles kom hulle toe.