Bisantynse Ryk - Inligting
Die Bisantynse Ryk, wat dikwels die Oos-Romeinse Ryk of bloot Bisantium genoem word, het bestaan ​​van 330 tot 1453. Met sy hoofstad wat in Konstantinopel gestig is deur Konstantyn I (r. 306-337), het die Ryk oor eeue heen in grootte verskil 'n ander, met gebiede in Italië, Griekeland, die Balkan, Levant, Klein -Asië en Noord -Afrika.
Name en datums
Die naam 'Bisantynse' is geskep deur 16de-eeuse historici, gegrond op die feit dat die voornaam van die hoofstad Bisantium was voordat dit verander het na Konstantinopel (moderne Istanbul). Dit was en is steeds 'n minder as perfekte, maar gerieflike etiket wat die Oos-Romeinse Ryk onderskei van die Wes-Romeinse Ryk, veral belangrik na die val van laasgenoemde in die 5de eeu. Om hierdie rede bestaan ​​daar onder die historici geen universele ooreenkoms oor watter tydperk die term 'Bisantynse Ryk' eintlik verwys nie. Sommige geleerdes kies 330 en die stigting van Konstantinopel, ander die val van die Wes-Romeinse Ryk in 476, en ander verkies dat die mislukking van Justinianus I (r. 527-565) om die twee ryke in 565 te verenig, en sommige selfs pruime vir c. . 650 en die Arabiese verowering van die oostelike provinsies van Bisantium. Die meeste historici is dit wel eens dat die Bisantynse Ryk op Dinsdag 29 Mei 1453 beëindig is toe die Ottomaanse sultan Mehmed II (r.1444-6 en 1451-81) Konstantinopel verower het.
Konstantinopel het die rykste, uitspattigste en belangrikste Christelike stad ter wêreld geword.
Die bespreking van datums beklemtoon ook die verskille in die etniese en kulturele mengsel tussen die twee helftes van die Romeinse wêreld en die onderskeid tussen die Middeleeuse staat en die vroeëre Romeinse erfenis. Die Bisantyne noem hulself 'Romeine', hulle keiser was basileon ton Rhomaion of 'Keiser van die Romeine' en hul hoofstad was 'New Rome'. Die mees algemene taal was egter Grieks, en dit is redelik om te sê dat die Bisantynse Ryk vir die oorgrote meerderheid van sy geskiedenis baie meer Grieks as Romeins was in kulturele terme.
Die begin van die Bisantynse Ryk lê in die besluit van die Romeinse keiser Konstantyn I om die hoofstad van die Romeinse Ryk op 11 Mei 330 van Rome na Bisantium te verskuif. Die gewilde naam Konstantinopel of 'Stad van Konstantyn' het die keiser se eie amptelike keuse van 'Nuwe Rome'. Die nuwe hoofstad het 'n uitstekende natuurlike hawe aan die inham van die Goue Horing en kon langs die grens tussen Europa en Asië die vaart van skepe deur die Bosporus van die Egeïese See na die Swart See beheer, wat winsgewende handel tussen wes en oos verbind. 'N Groot ketting het oor die ingang van die Goue Horing gestrek, en die bou van die massiewe Teodosiaanse mure tussen 410 en 413 het beteken dat die stad keer op keer weer aanvalle van see en land kon weerstaan. Deur die eeue, namate meer skouspelagtige geboue bygevoeg is, het die kosmopolitiese stad een van die beste van enige tydperk geword en beslis die rykste, uitbundigste en belangrikste Christelike stad ter wêreld.
Die Bisantynse keiser of basileus (of meer selde basilissa vir keiserin) woon in die wonderlike Groot Paleis van Konstantinopel en regeer as 'n absolute monarg oor 'n uitgestrekte ryk. As sodanig, die basileus het die hulp van 'n kundige regering en 'n wydverspreide en doeltreffende burokrasie nodig gehad. Alhoewel dit 'n absolute heerser was, moes 'n keiser - deur sy regering, mense en die Kerk - wys en regverdig regeer. Nog belangriker, 'n keiser moes militêre sukses behaal, aangesien die leër in werklike terme die magtigste instelling in Bisantium was. Die generaals in Konstantinopel en die provinsies kon - en het - 'n keiser verwyder wat nie daarin kon slaag om die grense van die ryk te verdedig nie of wat 'n ekonomiese katastrofe meegebring het. In die normale gang van sake was die keiser egter die opperbevelhebber van die weermag, die hoof van die kerk en die regering, hy het die staatsfinansies beheer en edeles na willekeur aangestel of ontslaan; min regeerders het voor of sedertdien sulke mag gehad.
Deur 'n noukeurig georkestreerde kontinuïteit van dinastieë, rituele, kostuums en name, kon die instelling van die Bisantynse keiser 12 eeue lank bestaan.
Die beeld van die keiser verskyn op Bisantynse munte, wat ook gebruik is om 'n gekose opvolger, dikwels die oudste seun, te wys, maar nie altyd nie, aangesien daar geen vaste reëls vir opvolging was nie. Daar word vermoed dat keisers deur God gekies is om te regeer, maar 'n manjifieke kroon en klere van Tiriaanse pers het die reg op heerskappy verder versterk. 'N Ander bemarkingstrategie was om die heerskappy name van roemryke voorgangers te kopieer, en Konstantyn was veral 'n gunsteling. Selfs usurpators, tipies militêre manne van mag en sukses, het baie keer probeer om hul posisie te legitimeer deur met 'n lid van hul voorgangersfamilie te trou. Deur 'n noukeurig georkestreerde kontinuïteit van dinastieë, rituele, kostuums en name, kon die instelling van die keiser dus 12 eeue duur.
Die Bisantynse regering volg die patrone wat in die keiserlike Rome gevestig is. Die keiser was almagtig, maar daar word steeds van hom verwag om sulke belangrike liggame soos die Senaat te raadpleeg. Die senaat in Konstantinopel, anders as in Rome, was saamgestel uit mans wat deur die geledere van die militêre diens gestyg het, en daar was dus geen senatoriale klas as sodanig nie. Sonder verkiesings het Bisantynse senatore, ministers en plaaslike raadslede hul posisie grotendeels verkry deur keiserlike beskerming of as gevolg van hul status as groot grondeienaars.
Die elite senatore bestaan ​​uit die klein sakrum consistorium wat die keiser in teorie veronderstel was om te raadpleeg oor aangeleenthede van groot belang. Boonop kan die keiser lede van sy persoonlike gevolg by die hof raadpleeg. Die hofdienaar was ook die hofdienaar (cubicularii) wat die keiser in verskillende persoonlike pligte gedien het, maar wat ook toegang tot hom kon beheer. Eunuchs beklee self verantwoordelikhede, onder meer die houer van die beurs van die keiser, die sakellarios, wie se magte aansienlik sou toeneem vanaf die 7de eeu. Ander belangrike regeringsamptenare was die kwestor of regshoof; die kom sacrarum largitionum wat die staatsmunt beheer het; die magister officiorum wat na die algemene administrasie van die paleis, die weermag en sy voorrade, sowel as buitelandse sake omgesien het; en 'n span keiserlike inspekteurs wat sake in plaaslike rade regoor die ryk dopgehou het.
Die hoogste amptenaar in Bisantium was egter die Praetoriaanse prefek van die Ooste aan wie alle streekgoewerneurs van die ryk aanspreeklik was. Die streekgoewerneurs het toesig gehou oor die individuele stadsrade of curae. Plaaslike raadslede was verantwoordelik vir alle openbare dienste en die invordering van belasting in hul stad en die omliggende lande. Hierdie rade was geografies georganiseer in ongeveer 100 provinsies wat self in 12 bisdomme ingedeel was, drie in elk van die vier prefekture van die ryk. Vanaf die 7de eeu het die streekbestuurders van die bisdomme, oftewel temas soos hulle bekend geword het nadat 'n herstrukturering in werklikheid provinsiale militêre bevelvoerders geword het (strategoi) wat direk verantwoordelik was teenoor die keiser self, en die prefektuur van Praetorië is afgeskaf. Na die 8ste eeu het die administrasie van die ryk, weens die toenemende militêre bedreiging van bure en interne burgeroorloë, baie meer vereenvoudig as voorheen.
Die Bisantyne het groot waarde gegee aan die familienaam, die erflike rykdom en die respekvolle geboorte van 'n individu. Die individue op die hoër vlakke van die samelewing het hierdie drie dinge. Rykdom het gekom uit grondbesit of die administrasie van grond onder die jurisdiksie van 'n individuele administrateur. Daar was egter geen aristokrasie van bloed as sodanig in die Bisantynse samelewing nie, en beide beskerming en opvoeding was 'n manier om die sosiale leer te klim. Boonop het die uitdeel van gunste, gronde en titels deur keisers, sowel as onoordeelkundige demosies en die gevare van buitelandse invalle en oorloë alles beteken dat die individuele komponente van die adel nie staties was nie en gesinne deur die eeue opgestaan ​​en geval het. Rang was vir alle lede van die samelewing sigbaar deur die gebruik van titels, seëls, kentekens, spesifieke klere en persoonlike juweliersware.
Die meeste in die laer klasse sou die beroep van hul ouers gevolg het, maar erfenis, die opbou van rykdom en 'n gebrek aan enige formele verbod vir een klas om na 'n ander te verhuis, bied ten minste 'n klein moontlikheid vir 'n persoon om sy sosiale status te verbeter posisie. Daar was werkers met beter werk, soos diegene wat in regsake, administrasie en handel gewerk het (nie 'n baie gewaardeerde manier om 'n bestaan ​​vir die Bisantyne te maak nie). Op die volgende punt was ambagsmanne, dan boere wat hul eie klein pakkies grond besit het, dan die grootste groep - diegene wat die land van ander bewerk het, en laastens, slawe wat tipies krygsgevangenes was, maar nie naastenby so veel as vry arbeiders was nie .
Die rol van Bisantynse vroue, net soos by die mans, hang af van hul sosiale rang. Daar word van aristokratiese vroue verwag om die huis en die sorg vir die kinders te bestuur. Alhoewel hulle eiendom kon besit, kon hulle nie 'n openbare amp beklee nie en het hulle hul vrye tyd bestee aan weef, inkopies doen, kerk toe gaan of lees (hoewel hulle geen formele opleiding gehad het nie). Weduwees het die voog van hul kinders geword en kon net so met hul broers erf. Baie vroue het as mans in die landbou en in die verskillende vervaardigingsbedrywe en voedseldienste gewerk. Vroue kon hul eie grond en besighede besit, en sommige sou hul sosiale posisie deur huwelik verbeter het. Die beroepe wat die minste gerespekteer is, was, soos elders, prostitute en aktrises.
Gebiede van die Bisantynse Ryk
Die geografiese omvang van die Bisantynse Ryk het deur die eeue verander namate die militêre suksesse en mislukkings van individuele keisers gewissel het. Gebiede wat in die vroeëre deel van die ryk se geskiedenis gehou is, sluit in Egipte, Sirië, Jordanië, Libanon en Palestina. Griekeland was prakties minder belangrik as 'n simbool van die Bisantynse siening van hulself as die ware erfgename van die Grieks-Romeinse kultuur. Italië en Sicilië moes uiteindelik tevergeefs verdedig word teen die ambisies van die pouse en die Normanders. Die Balkan tot by die Donau was deurgaans belangrik, en Klein -Asië tot by die Swartsee -kus in die noorde en Armenië in die ooste was 'n groot bron van rykdom, maar beide hierdie streke sou gereelde en kragtige verdediging teen verskillende meerjarige vyande verg.
Aangesien die politieke kaart voortdurend herontwerp is met die opkoms en val van naburige ryke, het Anastasios I (491-518) noemenswaardige gebeurtenisse suksesvol verdedig teen die Perse en Bulgare. Justinianus I, bygestaan ​​deur sy begaafde generaal Belisarius (ongeveer 500-565), het gebiede in Noord-Afrika, Spanje en Italië teruggee wat deur die westelike keisers verlore gegaan het. Die Lombarde in Italië en die Slawiërs op die Balkan het gedurende die tweede helfte van die 6de eeu die Ryk binnegedring, 'n situasie wat uiteindelik omgekeer is deur Heraclius (r. 610-641), wat die Persiese Sasaniese Ryk effektief tot 'n einde gebring het met sy oorwinning in Nineve in 627.
Die Islamitiese verowerings van die 7de en 8ste eeu het die Ryk van sy gebiede in die Levant (insluitend Jerusalem in 637), Noord -Afrika en Oos -Klein -Asië beroof. Tog het die Ryk ten minste as 'n skans teen die Arabiese uitbreiding na Europa gestaan, terwyl Konstantinopel twee keer vasbeslote Arabiese beleëringe weerstaan ​​het (674-8 en 717-18). Die Bisantynse Ryk is egter tot in sy fondamente geskud. In die 9de eeu het die Bulgars aansienlike invalle in die noordelike gebiede van die Ryk gemaak. 'N Herlewing in die Bisantynse lotgevalle het gekom met die (onvanpas genoemde) Masedoniese dinastie (867-1057). Die stigter van die dinastie, Basil I (r. 867-886), herower Suid-Italië, hanteer die lastige Kretaanse seerowers en behaal oorwinnings teen die Arabiere op Ciprus, Griekeland en in Dalmatië. Die volgende keiser, Leo VI (r. 886-912) het die meeste winste verloor, maar in die middel van die 10de eeu was daar oorwinnings in Moslem-beheerde Mesopotamië.
Basil II (r. 976-1025), bekend as die 'Bulgaar-moordenaar' vir sy oorwinnings op die Balkan, het toesig gehou oor nog 'n verrassende oplewing in die Bisantynse lotgevalle. Basil, gehelp deur 'n leër van vurige krygers van Viking -afkoms uit Kiev, het ook oorwinnings behaal in Griekeland, Armenië, Georgië en Sirië, wat die grootte van die Ryk verdubbel het. Dit was egter die laaste groot hurra as 'n geleidelike agteruitgang ingestel het. Na die skokkende nederlaag teen die Seljuks in die Slag van Manzikert in Armenië in 1071, het 'n kort herlewing plaasgevind onder Alexios I Komnenos (r. 1081-1118) met oorwinnings teen die Normandië in Dalmatië, die Pechenegs in Thracië en die Seljuks in Palestina en Sirië (met die hulp van die Eerste Kruisvaarders), maar dit lyk asof daar te veel vyande in te veel streke is sodat die Bisantyne onbepaald kan floreer.
In die 12de en 13de eeu het die Sultanaat Rum die helfte van Klein -Asië ingeneem, en toe het 'n ramp toegeslaan toe die leërs van die Vierde Kruistog Konstantinopel in 1204 afgedank het. Gesny tussen Venesië en sy bondgenote. 1261. Teen die 14de eeu het die Ryk bestaan ​​uit 'n klein gebied in die punt van Suid -Griekeland en 'n stuk grond rondom die hoofstad. Die laaste hou kom, soos reeds genoem, met die Ottomaanse sak Konstantinopel in 1453.
Die Bisantynse Kerk
Heidendom word eeue lank steeds beoefen na die stigting van Bisantium, maar dit was die Christendom wat die kenmerkende kenmerk van die Bisantynse kultuur geword het, wat sy politiek, buitelandse betrekkinge en kuns en argitektuur diep beïnvloed het. Onder leiding van die kerk was die aartsvader of biskop van Konstantinopel, wat deur die keiser aangestel of verwyder is. Plaaslike biskoppe, wat voorsitter was vir groter dorpe en hul omliggende gebiede en wat beide die kerk en die keiser verteenwoordig het, het aansienlike rykdom en magte in hul plaaslike gemeenskappe gehad. Die Christendom het dus 'n belangrike gemene deler geword wat gehelp het om verskillende kulture saam te voeg tot 'n enkele ryk wat Christelike Grieke, Armeniërs, Slawiërs, Georgiërs en vele ander minderhede insluit, en dié van ander gelowe soos Jode en Moslems wat vryelik toegelaat is hul godsdiens beoefen.
Die verskille in die oostelike en westelike kerk was een van die redes waarom die Bisantynse Ryk so 'n swak verteenwoordiging in die Westerse middeleeuse geskiedenis gekry het. Bisantyne word gereeld as dekadent en wisselvallig uitgebeeld, hul kultuur stagneer en hul godsdiens is 'n gevaarlike kettery. Die kerke van die ooste en weste was dit nie eens oor wie die voorrang moet geniet nie, die pous of die aartsvader van Konstantinopel. Leerstellings is ook betwis, soos het Jesus Christus een menslike en een goddelike natuur saam of net 'n goddelike natuur gehad. Kerklike selibaatheid, die gebruik van gesuurde of ongesuurde brood, die taal van diens en die gebruik van beeldspraak was alles verskille, wat, met die brandstof van politieke en territoriale ambisies wat by die onbestendige mengsel van emosies gevoeg is, tot die skeuring van die kerk gelei het van 1054.
Die Bisantynse kerk het ook sy eie interne geskille gehad, veral die ikonoklasma of 'vernietiging van beelde' van 726-787 en 814-843. Die pouse en baie Bisantyne ondersteun die gebruik van ikone - voorstellings van heilige figure, maar veral Jesus Christus. Diegene wat teen ikone was, het geglo dat hulle afgode geword het, en dit was godslasterlik om te dink dat God in kuns verteenwoordig kan word. Die kwessie het ook weer die debat aangegaan oor die vraag of Christus twee nature of een het en of 'n ikoon dus slegs die mens verteenwoordig. Die verdedigers van ikone het gesê dat dit bloot 'n kunstenaar se indruk was en het die ongeletterdes gehelp om die goddelike beter te verstaan. Tydens die golf van ikonoklasma is baie kosbare kunswerke vernietig, veral tydens die bewind van Leo III (r. 717-741) en sy opvolger Konstantyn V (r. 741-775) toe selfs mense wat ikone vereer het (ikonofiele) vervolg is. Die kwessie is opgelos ten gunste van ikone in 843, 'n gebeurtenis wat bekend staan ​​as die 'triomf van die ortodoksie'.
Monastiek was 'n besondere kenmerk van die Bisantynse godsdienstige lewe. Mans en vroue het teruggetrek na kloosters waar hulle hul lewens aan Christus gewy het en armes en siekes gehelp het. Daar het hulle 'n eenvoudige lewe gelei volgens reëls wat deur belangrike kerkfigure soos Basil die Grote (ongeveer 330 - ongeveer 379) uiteengesit is. Baie monnike was ook geleerdes, veral die beroemde Saint Cyril († 867) wat die Glagolitiese alfabet uitgevind het. 'N Opvallende vrou wat haar tyd van toevlug goed gebruik het, was Anna Komnene (1083-1153), wat haar Alexiad oor die lewe en bewind van haar vader Alexios I Komnenos (r. 1081-1118). Kloosters het dus 'n waardevolle bewaarplek van tekste en kennis geword, terwyl hul wynproduksie en ikoonwerkswinkels ook baie waardeer is. Een van die mees gevierde kloosterplekke is die berg Athos naby Thessalonika, waar monnike hulself vanaf die 9de eeu gevestig het, en uiteindelik 46 kloosters daar gebou het, waarvan baie vandag oorleef.
Die gunstigste boumateriaal was groot stene met mortel en beton vir die versteekte mure. Ashlar -klipblokke is in meer gesogte openbare geboue gebruik, terwyl marmer, wat meer spaarsaam gebruik is as in die vroeëre Romeinse tyd, gewoonlik vir kolomme, deur- en vensterrame en ander dekoratiewe elemente gereserveer is. Die dakke was van hout, terwyl die binnemure gereeld bedek was met gips, pleisterwerk, dun marmerplate, skilderye en mosaïek.
Die grootste, belangrikste en nog steeds die bekendste Bisantynse gebou is die Hagia Sophia van Konstantinopel, gewy aan die heilige wysheid (hagia sophia) van God. Opnuut gebou in 532-537, die basiese reghoekige vorm is 74,6 x 69,7 meter (245 x 229 voet) en die groot koepelvormige plafon is 55 meter bo die vloer, wat 31,8 meter in deursnee strek. Die koepel, wat op vier massiewe boë met vier ondersteunende hangpunte rus, was 'n skouspelagtige argitektoniese prestasie vir die tydperk. Die Hagia Sophia het tot die 16de eeu die grootste kerk ter wêreld gebly en was een van die mees versierde met uitstekende glinsterende mosaïek en muurskilderye.
Christelike kerke was in die algemeen een van die Bisantynse grootste bydraes tot die argitektuur, veral die gebruik van die koepel. Die kruis-in-vierkante plan het die algemeenste geword met die koepel wat oor vier ondersteunende boë gebou is. Die vierkantige basis van die gebou vertak dan na baaie wat self 'n halwe of volle koepelplafon kan hê. 'N Ander algemene kenmerk is 'n sentrale apsis met twee sy-apsies aan die oostelike punt van die kerk. Mettertyd word die sentrale koepel steeds hoër op 'n veelhoekige trom, wat in sommige kerke so hoog is dat dit 'n toring het. Baie kerke, veral basilieke, het saam met hulle 'n doop (gewoonlik agthoekig) en soms 'n mausoleum gehad vir die stigter van die kerk en hul nageslag. Sulke Bisantynse ontwerpeienskappe sal die Ortodokse Christelike argitektuur beïnvloed, en dit word vandag nog steeds in kerke wêreldwyd gesien.