Komplekse grotkuns - Geskiedenis Podcasts - 2022
Sheila ondersoek die gesofistikeerdheid van prehistoriese grotskilders. Lees meer oor die tegnieke en pigmente wat hulle gebruik het, en hoeveel moeite is gedoen om die regte kleur te kry!
As u van ons video's hou, ondersteun ons asseblief deur lid te word of aan ons niewinsgewende onderneming te skenk:
Toer deur die wonderlikste prehistoriese grotskilderye ter wêreld
Prehistoriese grotskilderye is die oudste kunsvorm wat bekend is, maar min is daaroor bekend. Die verskillende uitbeeldings van mans, diere en simbole spreek vanself. Maar wat hulle ook al sê, dit is nie veel nie. Ten minste in 'n moderne konteks.
Dit beteken nie dat kenners nie pret het om te probeer uitvind wat hulle bedoel of hoe dit ontstaan ​​het nie. Aanvanklik was Europa vermoedelik die broeiplek van grotskilderye en figuurlike, dus verteenwoordigende en#8211 kuns. Mense het eers in Spanje hierdie ou vorm van uitdrukking raakgeloop.
Die grot van Altamira het in die laat 19de eeu sy geheime skildery opgelewer. Amateur -argeoloog Don Marcelino Sanz de Sautuola het weergawes van bison ontdek wat deur die Magdaleniaanse mense gemaak is en wat blykbaar tussen 11 en 19 000 jaar gelede dateer. Trouens, sy dogtertjie Maria was verantwoordelik daarvoor om hulle uit te wys!
Bisonkuns in die Altamira -grot
'N Vark uit die plafon van die Altamira -grot. Anthropos Instituut van die Morawiese museum in Brno, Tsjeggië. (Foto deur VCG Wilson/Corbis via Getty Images)
Beacon Learning Center sê: 'Baie van die bison word geteken en dan geverf met die rotsblokke vir die dier se skouers. Dit het hulle driedimensioneel laat lyk. " Dit voeg by: 'Hierdie skilderye word soms' The Sixtine Chapel of Paleolithic Art 'genoem.
Altamira grotkuns bisons. Foto deur Thomas Quine CC deur 2.0
Reproduksie van die grot van Altamira in "Deutsches Museum " München. Foto deur Matthias Kabel CC deur 2.5
Soortgelyke vondste en dié by die Lascaux -grotkompleks in Frankryk (weer deur kinders in 1940) bevestig die idee dat Europa die eerste kunstenaars ter wêreld aanbied, onbewustelik of andersins. Picasso het na die rotsagtige doeke gegaan en hom verwonder oor die oorsprong van sy werk in die sogenaamde primitiewe tye. Meer as 600 skilderye is op hierdie plek opgeneem en is na berig word 17.000 jaar oud.
Skildery van die reusehert uit die Lascaux -grot.
Die skildery, bekend as die Chinese perd, plus sy metgeselle vir perde, is slegs een van die buitengewone besienswaardighede wat by Lascaux te sien is. Die webwerf Ancient Digger skryf oor die 'Derde Chinese perd' en noem dat 'Die Chinese perd meer 'n mite is wat met die Samurai verband hou as 'n werklike ras. Daar is Chinese perde soos die Mongoolse ponies, wat ooreenstem met die derde Chinese perd in die Lascaux -grot, maar die evolusionêre tydsraamwerk is heeltemal onakkuraat.
Lascaux -perde (Foto deur Sabine Glaubitz/picture alliance via Getty Images)
Gee die feit dat die dier lyk soos 'n sebra, inheems aan Afrika, en die prentjie raak verward. As moderne interpretasie toegepas word op werk wat duisende jare teruggaan, gaan dinge so te sê sketsmatig word!
Lascaux grotperd skildery. Foto deur patrick janicek CC deur 2.0
Headstuff.org skryf: 'Die gewone hulpmiddels van die ondersoek van die kunshistorikus - geskrewe dokumentasie, kennis van die sosiale en politieke klimaat van die tydperk en ander kuns en artefakte om as vergelyking te gebruik - bestaan ​​nie in prehistoriese, ongeletterde samelewings nie of is uiters uiters skaars en ook nie verstaan ​​nie. "
Wat geletterdheid betref, is daar gedink dat visuele voorstellings bestaan ​​voor die uitvinding van taal. Sou antieke mense dus gedink het toe hulle die rotswande ontwrig het?
Grotskilderye en rotstekeninge wat koeie uitbeeld, Woqooyi Galbeed, Laas Geel, Somaliland. (Foto deur Eric Lafforgue/Art in All of Us/Corbis via Getty Images)
Vergelykings word gereeld gemaak met hedendaagse jagter-versamelaars wat hul lewens volgens ou tradisies leef. Hierdie gedagtegang bring natuurlik geloofstelsels in die mengsel. Is daar geen rede waarom godsdiens 'n rol speel by die beoordeling van prehistoriese grotskilderye nie?
Bhimbetka grot skilderye. Foto deur Raveesh Vyas CC deur 2.0
Headstuff sê: "Dit is moontlik dat grotkuns 'n soort rekord was van die mitologieë en geskiedenis van stamme, hul rituele ... Die figuurlike beelde het moontlik 'n vertelling opgeteken, terwyl die abstrakte simbole rekords van 'n meer simboliese aard kon aandui. "
Prehistoriese rupestrale tekeninge in die grotte van Noord -Spanje.
Die geval van houtskool -illustrasies wat by die Chauvet -grot in Frankryk gevind is, beklemtoon nie net die uitdagings om te bepaal wat hierdie kunstenaars bedoel het nie, maar ook wanneer hulle die skilderye gemaak het. "Radiokoolstofdatering, die soort wat gebruik word om die ouderdom van die houtskoolskilderye by Chauvet te bepaal, is gebaseer op die verval van die radioaktiewe isotoop koolstof-14 en werk slegs op organiese oorblyfsels," sê Smithsonian.com. "Dit is nie goed om anorganiese pigmente soos oker te bestudeer nie, 'n vorm van ysteroksied wat gereeld in antieke grotskilderye gebruik word." Net een komplekse faktor in 'n verbysterende gebied van argeologie.
Relatief onlangse aannames oor gesofistikeerde soorte grotkuns wat later as hul growwe eweknieë was, het navorsers ook in 'n blinde straat gelei. Dit lyk asof artistieke begrip nie vasgemaak kan word nie. Dink aan die rotse wat gebruik word om die afmetings van die bisons by Altamira aan te toon. Wie weet waar ware inspirasie gekom het om primitiewe verf op die rots te plaas?
Chauvet -grottekuns. Foto deur Patilpv25 CC deur 4.0
Skildery in die Chauvet-grot, 32,000-30,000 vC. Gevind in die versameling van Grotte Chauvet. (Foto deur Fine Art Images/Heritage Images/Getty Images)
"Die kleure, skaal, perspektief, skaduwee of gebrek aan, naturalisme en detail in baie grotskilderye wissel van eenvoudige, monochromatiese lyntekeninge tot komplekse, driedimensionele beelde wat naturalisties en in verskillende kleure weergegee word," skryf Headstuff.
Die jongste nuus oor prehistoriese grotskilderye is eers verlede Desember gebreek. Die Indonesiese eiland Sulawesi onthul kuns wat al meer as 44 000 jaar teruggaan. Dit breek ook die patroon weg van Europa. 'N Span van die Griffith -universiteit in Brisbane het ontdek wat deur Nature.com beskryf word as "die oudste figuurlike kunswerke - dié wat voorwerpe of figure in die natuurlike wêreld duidelik uitbeeld".
Daar word gesê dat figure wat as therianthropes geïnterpreteer word - mitiese wesens wat gedeeltelik menslik of gedeeltelik dier is - jag op 'n groot buffel in hierdie gedeelte van 'n grotskildery van die eiland Sulawesi in Indonesië wat op 43,900 jaar gelede gedateer is. Krediet: Ratno Sardi
Soos baie ander voorbeelde, is die vonds per ongeluk gemaak. '' N Spanlid met die naam Hamrullah, 'n argeoloog en grot in Sulawesi, 'skryf Nature,' het die skilderye gevind nadat hy 'n vyeboom opgesny het om 'n smal gang by die dak van 'n ander grot te bereik.
Die beelde word ontleed deur die studie van "springmielies" kalsiet ('n mineraal), wat oor die oppervlak gegroei het, om die jag van varke en buffels oor 'n paneel van 4,5 m lank uit te beeld. Dit is nie 'n foutlose toetsmetode nie, maar namate die tegnologie vorder, word insig in die antieke kultuur ook groter.
Prehistoriese grotskilderye vertel moontlik nooit hul verhaal nie, as dit in werklikheid hoegenaamd verhale van historiese aard is. Of dit nou primitiewe doodles of intelligente ontwerp is, hulle sal die aandag nog eeue lank trek.
Grotkunsoor die algemeen die talle skilderye en gravures wat in grotte en skuilings gevind is wat dateer uit die ystydperk (Upper Paleolithic), ongeveer tussen 40 000 en 14 000 jaar gelede. Sien ook rotskuns.
Die eerste geverfde grot wat erken is as Paleolitiese, wat beteken uit die Steentydperk, was Altamira in Spanje. Die kuns wat daar ontdek word, word deur deskundiges beskou as die werk van moderne mense (Homo sapiens). Die meeste voorbeelde van grotkuns is gevind in Frankryk en in Spanje, maar 'n paar is ook bekend in Portugal, Engeland, Italië, Roemenië, Duitsland, Rusland en Indonesië. Die totale aantal bekende versierde terreine is ongeveer 400.
Die meeste grotkuns bestaan ​​uit skilderye wat met rooi of swart pigment gemaak is. Die rooi is gemaak met ysteroksiede (hematiet), terwyl mangandioksied en houtskool vir die swartes gebruik is. Beelde is ook ontdek, soos die kleibeelde van bison in die Tuc d'Audoubert -grot in 1912 en 'n standbeeld van 'n beer in die Montespan -grot in 1923, albei in die Franse Pireneë. Gesnyde mure is ontdek in die skuilings van Roc-aux-Sorciers (1950) in Vienne en van Cap Blanc (1909) in Dordogne. Gravure is gemaak met vingers op sagte mure of met vuursteenwerktuie op harde oppervlaktes in 'n aantal ander grotte en skuilings.
Voorstellings in grotte, geverf of andersins, bevat min mense, maar soms kom menslike koppe of geslagsdele geïsoleer voor. Handstensils en handafdrukke is kenmerkend van die vroeëre tydperke, soos in die Gargas -grot in die Franse Pireneë. Dierfigure vorm altyd die meerderheid beelde in grotte uit alle periodes. Gedurende die vroegste millennia toe grotkuns die eerste keer gemaak is, was die spesies wat die meeste voorkom, soos in die grot Chauvet – Pont-d'Arc in Frankryk, die mees gedugte wat nou uitgestorwe is-grotleeus, mammoete, wolrenosters , grotbere. Later, soos in die Lascaux- en Niaux -grotte, het perde, bisons, aurochs, serviete en steenbokke algemeen geword. Voëls en visse is selde uitgebeeld. Geometriese tekens is altyd talle, hoewel die spesifieke tipes wissel na gelang van die tydperk waarin die grot geverf is en die ligging van die grot.
Grotkuns word algemeen beskou as 'n simboliese of godsdienstige funksie, soms albei. Die presiese betekenis van die beelde bly onbekend, maar sommige kenners meen dat dit moontlik binne die raamwerk van sjamaanse oortuigings en praktyke geskep is. Een so 'n praktyk was om in 'n diep grot in te gaan vir 'n seremonie waartydens 'n sjamaan in 'n beswymingstoestand sou gaan en sy of haar siel na die ander wêreld sou stuur om kontak met die geeste te maak en hul welwillendheid te probeer bekom.
Komplekse grotkuns - geskiedenis
Prehistoriese grotkuns is belangrik, aangesien dit dien as een van die beste maniere om die interaksie tussen ons primitiewe voorouers en die wêreld aan te toon soos hulle dit waargeneem het.
Die beeld (regs) is die mees basiese selfportret (van Pech Merle, ongeveer 25.000 BP). Daardeur kan ons die eerste stappe van ons ontwaking as 'n spesie sien.
Daar is sekere kenmerke van grotkuns wat ons in staat stel om 'n indruk te maak van die mense agter die tekeninge, wat dikwels op die dieptes van lang, diep tonnelstelsels in klein geheimsinnige grotte voorkom.
Artikel: Nature.com (Mei, 2013)
'Die vroegste bekende grotskilderye Brandstofargumente oor die vraag of die Neanderthalers geestelik gelyk was aan die moderne mens'.
'Twee dekades se ontdekkings van gesofistikeerde Neanderthaler -gereedskap en wapens het hom laat dink dat' die kloof nie so groot was nie ': en dat die verskil tussen Neanderthalers en onsself meer 'n kwessie van kultuur as van vermoë was'.
(Skakel na artikel)
Oorsprong van Cave-art: 'Oorsprong van bewussyn'.
Tot onlangs dateer die vroegste Europese grotkuns uit Chauvet in Frankryk, ongeveer 32 000 jaar gelede. (2) Met meer as 350 grotte-kunsgebiede in Frankryk en Spanje alleen, wat verskillende tye gedurende die 25 000 jaar voor die einde van die laaste ystydperk beset was, is dit verbasend om te vind dat die omvang van grotte-kunste so klein is.
Roofagtige diere. Chauvet, Frankryk c. 30 000 BP. Van die vroegste grotte-kunste ter wêreld.
Artikel: ScienceDaily.com: (Junie, 2012)
Die oudste rotskuns in Europa wat in Spanje ontdek is.
'Onlangse studies het getoon dat die' paleolitiese skilderye in die El Castillo -grot in Noord -Spanje minstens 40 800 jaar terug 'is, wat dit die oudste bekende grotkuns van Europa maak, volgens nuwe navorsing wat op 14 Junie in Wetenskap. Handstensils en skywe wat gemaak is deur verf op die muur in die El Castillo-grot te blaas, is minstens 40 800 jaar oud, wat dit die oudste bekende gronkuns in Europa maak, 5-10 000 jaar ouer as vorige voorbeelde uit Frankryk.
Daar is gevind dat 'n groot klubvormige simbool in die beroemde polychrome kamer in Altamira minstens 35 600 jaar oud was, wat daarop dui dat daar 10 000 jaar vroeër begin skilder is as wat voorheen gedink is, en dat die grot 'n paar keer oor 'n tydperk herbesoek en geverf is wat meer as 20 000 jaar strek.
Die eerste werklike aanspraak op die bestaan ​​van paleolitiese grotkuns was die wat in 1880 gemaak is vir die Spaanse grot Altamira deur 'n plaaslike grondeienaar, de Sautuola. Die siening is deur die argeologiese instelling met skeptisisme behandel, omdat daar voorheen niks soortgelyks gerapporteer is nie en byna alle bekende draagbare kuns uit Frankryk gekom het. Die verwerping van Altamira het twintig jaar lank voortgeduur totdat 'n deurbraak by die grot van La Mouthe (Dordogne) plaasgevind het, waar die verwydering van 'n vulsel 'n onbekende galery blootgestel het, waarvan die mure gravures insluitend 'n bisonsfiguur gehad het. As gevolg van paleolitiese afsettings in die blokkeervul, was dit duidelik dat die prentjies oud moes wees. Uiteindelik, in 1901, is gravures gevind in die grot van Les Combarelles (Dordogne) en skilderye in die nabygeleë grot van Font de Gaume. In 1902 is die bestaan ​​van grotkuns amptelik erken deur die argeologiese instelling.
Die verspreiding van Europese grotte-kunste.
Verspreiding van primêre paleolitiese grotte-kunslokasies in Eurasië.
In onlangse jare het dit duidelik geword dat paleolitiese mense ook rotskuns in die buitelug vervaardig het, waar dit in buitengewone omstandighede oorleef het: Ses plekke is tot dusver gevind in Spanje, Portugal en die Franse Pireneë met gravures wat in paleolitiese styl is . Grotkuns is dus nie tipies van die periode nie. Grotte is bloot die plekke waar die meeste kuns oorleef het.
Watter materiaal het hulle gebruik?
Die verskeidenheid kleure wat die paleolitiese mens in die natuurlike wêreld aantref, is merkwaardig rooi in die vorm van ystererts, swart in die vorm van houtskool of mangaan, geel van ysteroksied en blankes van kryt of selfs gebrande been of dop. Okerklei het ook basiese kleure verskaf. Die kunstenaars het ongelooflike vindingrykheid getoon in die toepassing van hierdie pigmente op hul foto's. Byvoorbeeld, in Lascaux is honderde rudimentêre kleurpotlode ontdek wat oor die vloer versprei is. Ontleding van sommige hiervan het aan die lig gebring dat kunstenaars resepte gebruik het om dit voor te berei, die kombinasie van die rou kleur met talk of veldspaat om hul massa te vergroot, en om dierlike en plantaardige olies by te voeg om die materiaal te bind. (4)
Ontleding van monsters van pigment uit Lascaux het skaars mangaanoksiedminerale aan die lig gebring, waaronder groutiet, hausmanniet en manganiet. Omdat daar geen afsettings van hierdie minerale in die gebied bekend is nie, word afgeleide oorsprong en handelsroetes afgelei. Die naaste moderne Mn-ryk provinsie van Lascaux is die Pyreneë, 250 km van die Dordoigne-omgewing af. (7) Die vroeë datums wat aan hierdie baie spesifieke oksiede toegeskryf word, en die algemene gebruik daarvan in die versiering en bedekking van dooies in begrafnisrituele wêreldwyd, maak dit 'n redelike bespiegeling dat die oorsprong van mynbou verband hou met die behoefte aan pigment.
Die raaisel van La Marche. (15 000 B.P.)
Honderde pragtig gegraveerde en geverfde menslike koppe en gesigte is ontdek op leisteen wat sorgvuldig geplaas is om die vloer van die grot by La Marche te bedek. Net om die ontdekking nog meer uniek te maak, bevat verskeie van die sketse voorstellings van klere.
Sommige van die menslike koppe en gesigte wat op leisteen op die vloer in La Marche, Frankryk, ontdek is.
Grotkuns en sterrekunde:
Lascaux -grot. Hierdie tekeninge is meer as 17 000 jaar oud. Daar word voorgestel dat dit astronomiese relevansie het.
By Lascaux toon voetstukke in die mure dat 'n steierstelsel gebruik is om die plafontekeninge te verf.
Lascaux, Frankryk. (Links) Pleiades en Taurus, (regs) Voorgestelde maantelling (3) .
Artikel: Lascaux onder bedreiging.
'Die grot word sedert 1998 aangeval deur vorm, swamme en bakterieë. 'N Nuwe lugversorgingstelsel wat in 2000 ingestel is, behels dat baie werkers in en uit die grot kom en daar word vermoed dat hulle hul skoene nie behoorlik ontsmet het toe hulle daar ingekom het nie en sodoende 'n gemeenskaplike vorm in die grot gebring het. Die owerhede het massiewe dosisse antibiotika en swamdoders begin spuit in 'n poging om die vinnig verspreidende organismes te stop. Die vreemde organismes het voortgegaan om te vorder, sodat die grootste deel van die lugversorgingstelsel afgeskakel is, wat die temperatuur van die grot verhoog het.
In 2001 gooi die owerheid aggressief kalk oor die vloer van die grot in 'n poging om die swam te keer. Kompresse geweek in 'n mengsel van swamdoders en antibiotika is toe direk op die skilderye aangebring.
Teen 2002 het die swamme en vorm teruggetrek, maar die bakterieë het steeds groot donker kolle in die grot laat groei. 'N Indringende en baie arbeidsintensiewe, meganiese verwyderingsbehandeling is daarna probeer. Dit het die verwydering van die wortels van die bakterie behels en dit was skadelik omdat spanne voortdurend binne was om die kolle te verwyder. Verder is die bruin bakteriese kolle wat oorbly hoogs sigbaar.
Teen 2006 het kolonies swart kolle, sommige so groot soos mensehande, vinnig toegeneem en versprei hulle oor geverfde en ongeverfde oppervlaktes. Die kolle moet nog deur 'n mikrobioloog geïdentifiseer word. Sommige van die skilderye is in 'n kritieke toestand en kleurtone vervaag.
Boonop is die grot tans baie nat, en daar kan water oor die skilderye sien loop. Die kalksteen wat die grot 'n merkwaardige glans gegee het, het grys geword. Huidige bestuurders het geen behandeling gevind nie en die kolle versprei steeds.
Pleiades en die Taurus -konstellasie.
Navorsing oor die prominensie van trosse van sewe kolletjies saam met beelde van Auroch in Europese grotkuns het gelei tot die suggestie dat dit die eerste aanduidings van sterrebeelde kan verteenwoordig. (5)
Die lewenskragtige opkoms van Pleiades was een van die belangrikste hemelse merkers na die maan vir prehistoriese mense regoor die wêreld. Dit was die begin van die nuwe jaar en die landbousseisoen. Tekens op bene, klippe en skilderye op grotmure het getoon dat die lug waarskynlik gebruik is om in tyd en ruimte te oriënteer.
Benewens Lascaux, het 'n paneel in die grot van La-Tete-du-Lion, Frankryk ongeveer 21.000 BP) ook 'n kombinasie van Auroch (Bull-Aldebaran) en sewe kolletjies (Pleiades). Boonop dui die oog van die bees op beide plekke die posisie van Aldebaran, die primêre ster in die Taurus -sterrebeeld.
'N Ondersoek na grotsimbole het die voorkoms van 26 simbole beklemtoon wat blykbaar hulself in die paleolitiese wêreld herhaal.
Artikel Nuwe wetenskaplike. (17 Februarie 2010) Chauvet -grot en dit is paleolitiese kuns.
Die bekendste van die skilderye is die groep drafperde, of die twee renosters in 'n slegte bui, of selfs die uitbeelding van wilde beeste. Die kunskritici wat daarin slaag om die grotstelsel binne te gaan, word gewoonlik geïgnoreer: die halfsirkels, lyne en sigsagtekens wat op dieselfde mure gemerk is - dit is meestal geïgnoreer. Tot nou toe. Twee studente het voorgestel dat hierdie tekens eintlik simbole is - nie doodles met ledige hande nie, en dit vorm 'n geskrewe 'kode' wat soortgelyk is aan 'n vroeë vorm van die oordrag van inligting. Dit lyk asof die Paleolitiese mense vir ons 'n boodskap stuur - maar wat beteken dit? Helaas, die studente weet nie - of die argeoloë, antropoloë en enigiemand anders nie. Die studente kom van die Universiteit van Victoria op Vancouver Island en het voldoen aan 'n uitgebreide databasis van alle aangetekende grottekens van 146 plekke in Frankryk wat 25 000 jaar lank duur - van 35,000-10,000BC. Dit lyk asof 26 tekens, almal in dieselfde styl geteken, keer op keer op verskillende plekke verskyn. Sommige daarvan is baie eenvoudige kwashale, soos reguit lyne, sirkels, halfsirkels en driehoeke. Ander is meer kompleks - soos die slagtande van mammoet (sonder liggaam). Dit is die soort ding wat baie later in die piktografiese tale ontwikkel is, word voorgestel en ontwikkel tot abstrakte simbole. Sommige tekens verskyn herhaaldelik in pare soos by byvoorbeeld hande, of kolletjies, vingerplanting en duimstensils. Die simbole, wat nou besef word, kan 'n rudimentêre taal verteenwoordig - dit vertel ons iets (sien ook Van Pezinger en Nowell in Oudheid en in Die Journal of Human Evolution). Die navorsing het egter nie daar geëindig nie, aangesien hulle probeer het om die simbole op te dateer - lyne, kolletjies, liefdeshartvorms, niervorme, leervorms en byvoorbeeld die spiraal. Die spiraal verskyn slegs op 2 uit die 146 plekke wat hulle verbaas het, aangesien dit in die Holoseense tydperk 'n algemene motief geword het. Net so het die zig -zag -simbool baie laat in die volgorde verskyn (in die paleolitiese tyd), maar dit is weereens 'n algemene Holoseense simbool (byvoorbeeld op pottebakkery, of by Newgrange en ander megalitiese monumente). Driekwart van die tekens soos omskryf deur Petzinger en Nowell kom egter van die vroegste punt af (na 35 000 vC) voor. Met ander woorde, die tekens was reeds op daardie tydstip gevestig - sonder bewyse van 'n oorgangsfase ('n bouproses, aangesien verskillende tekens by die versameling gevoeg is) en daarom redeneer hulle dat die tekens werklik 'n oorsprong het voor 35 000 vC - en voor die koms van moderne mense in Europa (verwag baie weerstand teen hierdie idee). Natuurlik kan daar 'n katastrofale rede wees vir die skielike verskyning van sulke simbole rondom 35 000 vC - en dit beskryf in werklikheid 'n paar ongewone gebeurtenisse wat hulle beleef het. Soortgelyke simbole verskyn in Australië en suidelike Afrika, en daar kan beweer word dat vroeë menslike migrante hulle uit Afrika gebring het. Die wedloop is besig om die betekenis agter die tekens te interpreteer.
'N Grafiek van die 26 terugkerende vorms (proto-alfabet) van die 146 Franse rotskunswerwe.
Sjamaanse grot-kuns: 'Die evolusie van verbeelding'.
Hierdie interpretasie van paleolitiese grotkuns weerspieël die suggestie van 'n belangstelling in die metafisiese kant van die lewe. Beelde van mengsels van mense en diere word voorgestel as 'visioenêr' en dui op diepgaande ervarings, wat dikwels deur medisyne veroorsaak word.
Links: Mushroom/Bee Man. Sentrum: Moab Sjamaan. Regs: Australiese rotstekeninge.
Links: The 'Sorcerer', uit Trois Freres, Frankryk. Regs: Soortgelyke figuur, Dordoigne.
Hierdie hibriede figure word beskou as bewys van vroeë sjamaniese praktyke uit die Paleolitiese era.
Daar is klaarblyklik min grotkuns oor reproduksie of vrugbaarheid in grotkuns. Soms is daar egter skilderye op die mure van grotte in Europa, illustrasies van die paleolitiese seksualiteit soos gesien deur die volgende beelde:
La Marche, Frankryk. Een van die verskeie 'erotiese' tekeninge wat daar ontdek is.
Hierdie voorbeelde van paleolitiese 'vulva'-kuns is slegs 'n paar wat gevind word wat verband hou met Europese grotkuns. Die beeld aan die regterkant is van die Chauvet -grot in Frankryk. Dit het 'n kat aan die een kant en 'n bul aan die ander kant. Die twee diere kombineer om die beeld van 'n vroulike vulva te skep. .
Hierdie drie vroue word die 'Hoeke sur l'Anglin', Frankryk. (Iakovleva, Pin 1997, fig. 162-169).
Liggende naakte vroulike gravure van grotmure, The Dordogne, Frankryk, c. 12 000 v.C.
Liggende naakte vroulike gravure van grotte, La Magdelaine Cave, Frankryk, c. 15,000-10,000 v.C.
Die studie van Palaeo-akoestiek het aan die lig gebring dat verskeie antieke strukture gebou is om akoestiese verskynsels in hul ontwerp op te neem. Voorbeelde soos die Hypogeum in Malta en die Maya -tempels in Chitzen Itza toon aan dat hierdie wetenskap in Neolitiese tye goed erken en verstaan ​​is, maar dit is opmerklik dat dieselfde effek reeds by verskeie grotstelsels in Paleolitiese Europa begin is, soos die volgende artikels toon:
Artikel: (Nuwe wetenskaplike, bl. 14, 28 November 1992) - 'Die akoestiek van rotskuns '
'& quot..S. Waller het rotskunswerwe in Europa, Noord -Amerika en Australië besoek. As hy goed terugstaan ​​van die geverfde mure, klap hy of skep hy perkussieklanke, en teken die weerklank van die eggo terug. Dit blyk dat rotskuns doelbewus geplaas word waar eggo's nie net buitengewoon luidrugtig is nie, maar ook verband hou met die afgebeelde onderwerp. Waar hoefdiere uitgebeeld word, roep 'n mens maklik eggo op van 'n lopende kudde. As 'n persoon getrek word, lyk dit asof die eggo van stemme uit die prentjie self voortspruit!
Op buitelewe met skilderye het Waller gevind dat eggo gemiddeld 8 decibel bo die agtergrondvlak weerklink. Op plekke sonder kuns was die gemiddelde 3 desibel. In diep grotte soos Lascaux en Font-de-Gaume in Frankryk lewer echo's in geverfde kamers geluidsvlakke van tussen 23 en 31 desibel. Diep grotmure wat met katte geverf is, produseer klanke van ongeveer 1 tot 7 desibel. Daarteenoor is oppervlaktes sonder verf 'heeltemal plat'. & Quot
Driedimensionele paleolitiese kuns:
Links: Een van verskeie drie-dimensionele Buffels in Altamira, Spanje, en regs: Hand en perd by Chauvet in Frankryk.
Let op die gebruik van die gesteente in Peche Merle, Frankryk.
Slegs 18 beeldhouwerke is in Frankryk bekend (6). By Montespan in Frankryk (ongeveer 20 000 BP) is 'n driedimensionele beer gevorm uit maar liefst 700 kg van die goed. Soms word die natuurlike kontoere en kenmerke van 'n grot, rots of muur, stalagmiete of ander minerale formasies, gebruik om beelde (meestal diere se geslagsdele) te beklemtoon en te versterk.
Kerfwerk van perde en bisons. L'Abri-du-Cap-Blanc, Frankryk. 15 000 BP.
Antieke grotskilderye en#8211 kunsgeskiedenis
Grotskilderye is die oudste vorm van visuele kuns van die mensdom. Tans is die oudste waarvan ons bewus is, uit die Franco-Cantabrian-streek, wat 44 000 jaar gelede geskep is. Hierdie grotskilderye beeld eenvoudige geometriese vorms en stensils van menslike hande uit. 'N Mededinger vir die oudste bekende grottekeninge kom uit Indonesië, wat ongeveer dieselfde tydperk is. Hierdie vroeë foto's is wat nie-figuurlik genoem word. Hulle is meer abstrak van aard en verteenwoordig nie diere of 'n vertelling nie. Die oudste figuurlike grotskilderye is waarskynlik nader aan 35 000 jaar oud en is die eerste keer in Indonesië ontdek. 'N Onlangse ontdekking uit 2018 het bevind dat die Neanderthalers, wat die moderne mens en die grotskilderye uit Indonesië en die Franco-Kantabriese gebied voorafgegaan het, moontlik abstrakte grotskilderye op die Iberiese Skiereiland ongeveer 64 000 jaar gelede geskep het.
Prehistoriese mense het diere met baie detail en beweging geverf. Van die mees algemene diere wat in prehistoriese grotskilderye uitgebeeld word, is bulle, perde en takbokke. Die diere wat vroeë mense geskilder het, was nie noodwendig die diere wat hulle geëet het of was belangrik in hul rituele nie. Grotte waar hertbene volop voorkom, is byvoorbeeld versier met meestal perdeskilderye. Die menslike figuur is baie minder gereeld as dié van diere geskilder, en as dit teenwoordig is, word dit baie meer wreed geteken en skynbaar minder aandag aan detail gegee. Dit sou daarop dui dat diere in die algemeen meer belangrik was vir vroeë mensegroepe. Mense, veral vroue, kom meer gereeld voor op kleiner klippe of skulpe, waar hulle geverf of gegraveer is.
Stensils van mensehande is amper universeel en word meestal op dieselfde manier geskep. In plaas daarvan om die een se hand in pigment te dompel en dit teen die muur te stamp, plaas die kunstenaar hul hand op die muur en blaas pigment om dit, sodat die vorm van die hand 'n negatiewe ruimte is. Die pigmente is waarskynlik uit 'n pyp of riet geblaas, of direk uit die mond van die kunstenaar. Daarna is die vorm van die hand soms met vorms of patrone ingevul. Sommige is leeg gelaat. Daar word vermoed dat die stensils met die hande gebruik is om geslagte te merk of om 'n eis van mense op 'n spesifieke grot of plek te plaas.
Grotskilderye in die algemeen kon 'n verskeidenheid doeleindes gehad het. Sommige is moontlik gebruik om stories te vertel en mites op te teken. Sommige kon in 'n ritueel of soos 'n towerspreuk gebruik word. Daar word vermoed dat ons voorouers die diere wat hulle beplan het om te jag, sou kon skilder as 'n soort gelukbringer vir hul sukses. Sommige was miskien net vir versiering, of om 'n groep se teenwoordigheid op te neem.
Pas u huis op Zazzle aan. Die onderstaande banier bevat 'n aangeslote skakel waarvoor ons 'n verwysing verdien. Dankie vir jou ondersteuning.
Hoop jy het dit geniet en dankie dat jy die tyd geneem het om te lees. As u enige vrae of versoeke vir toekomstige onderwerpe het, kan u dit ook hieronder in 'n opmerking plaas. Ons publiseer elke Dinsdag en Vrydag 'n nuwe blog, totsiens totsiens!
Is graffiti straatkuns?
Daar moet op gelet word dat daar vandag groot verskille is tussen wat straatkuns en graffiti is, maar graffiti was jare lank die oorheersende buitelugkunsvorm in die VSA
Graffiti was 'n onwettige en soms gevaarlike aktiwiteit, wat deur stadsowerhede en die polisie as vandalisme veroordeel is. Maar dit het wel die grondslag gelê vir die buitemuurskilderye en opgemaakte beelde wat vandag straatkuns definieer.
Cornbread word beskou as die eerste moderne graffiti-skrywer.
Een van die eerste erkende graffiti -kunstenaars, Cornbread (ook bekend as Daryl McCray), het sy ambag in sy geboortestad Philadelphia toegepas.
Gedurende die laat 1960's het Cornbread en 'n groep vriende, waaronder Cool Earl, graffiti in Philadelphia begin doen deur hul monikers op mure regoor die stad te skryf. Die beweging het na New York versprei en uitgebrei tot die moderne graffiti -beweging, wat in die laat sewentigerjare en vroeë tagtigerjare sy hoogtepunt bereik het en daarna na Europa versprei het.
Nadat hulle in Europa ontplof het, het graffitikuns oor die hele wêreld begin versprei, en gedurende hierdie tydperk het kunstenaars soos TAKI 183, Keith Haring en Jean-Michael Basquiat in die straatkunswêreld prominent geword.
Straatkuns het ook diep gewortel geraak in die revolusionêre praktyke van diegene wat tydens hierdie era met verskillende subkulture gekoppel was aan klas, ras of geslag. Die 1970's en 1980's in New York, wat graffiti bekend gemaak het, getuig van die graffiti-oplewing, 'n tyd toe kunstenaars beïnvloed deur rap, hip-hop, punk en new wave-teenkulture die strate ingevaar het om met lede van hul privaat te kommunikeer groepe.
Hierdie kunstenaars het gestileerde letters in openbare ruimtes gespuit, hoofsaaklik deur mure, toilette en metro-motors as doeke te gebruik. Die medium het ontwikkel namate kunstenaars huidige politieke en sosiale kwessies aangepak het en meer visuele elemente in hul komposisies bekendgestel het. Straatkuns het politieke boodskappe beklemtoon, gewoonlik as 'n vorm van protes, en het voortgegaan om kuns op nie -tradisionele plekke te plaas.
Blek le Rat, gebore as Xavier Prou ​​in Boulogne-Billancourt, Parys, in 1951, was een van die eerste graffitikunstenaars in Parys, en die oorsprong van sjabloon vir graffiti.
Laas Geel are cave formations on the rural outskirts of Hargeisa, Somaliland, situated in the Woqooyi Galbeed region of the country. They contain some of the earliest known cave paintings in the Horn of Africa.
The Kakudu National Park contains a vast amount of Aboriginal rock paintings over 5000 art sites have been discovered there. The Aboriginals not only painted the exterior of their subjects, but also the skeletons of some animals.