So, 2010 was ŉ jaar van verhuisings en halfvoltooide projekte: ŉ digbundel oor huishoudelike toestelle wat nog aan die wasgoeddraad wapper (het ek onthou om dit in te pak met die verhuising?); ŉ paar onvoltooide akademiese artikels wat tussen niet en nimmer bly hang; gespande linne wat ongeraam teen mure staan – muurblommetjies sonder stele of stelte in olie op doek. Omdat ek self lief is vir perde en perdry, en dalk omdat die perd juis so ’n poëtiese wese is, ook in die oë van die ou skrywers (wie sou nou só oor ’n motorkar kon skryf?), het ek een dag met die teruglees deur my notas agtergekom dat baie van hierdie aanhalings oor perde handel. Afgesien van foute ( verhoorafgaande i.p.v. verhoorafwagtende , Verlof was ek skuldig , besproeiingsskemas , skierlik ens. ens.), is daar stilistiese lomphede ( n hemp waaronder gym wys , Gang af stoot ek die kind in my se kamerdeur oop ...); veral irriterend is die neiging om dialoog direk te laat volg deur n handeling, in plaas van iets soos sê ek , sê hy ens: Ons het die kar gesien, hou n ander ook n lysie uit ; Frans? raak hy skaars aan my hand wens ens ens.