Kraniale kruis ligament siekte in Labradors | Troeteldiere Huishouding
Lucy Easton neem 'n in-diepte ondersoek na Cranial Cruciate Ligament Disease in honde, onderhoude sommige veeartsenykundiges, en praat met die eienaar van 'n Labrador wat deur die siekte is en veilig uitkom aan die ander kant.
Cranial Cruciate Ligament Disease is iets wat alle Labrador eienaars moet bewus wees.
As jou Labrador sy rugbeen seergemaak het, lyk dit of dit lam is, dit sal een van die eerste dinge wees wat jou veearts gaan oorweeg. Omdat CrCl-skade in Labradors 'n groot probleem is.
In hierdie artikel gaan ons kyk na wat kraniale kruisligamentale siekte is, hoe dit ons Labradors beïnvloed en wat daaraan gedoen kan word.
Ek het gesels met die ortopediese veeartse Dr Neil Embleton en dr Veronica Barkowski, oor die chirurgiese hantering van kraniale kruisligament-siekte in die Labrador Retriever. En hulle het hul ervaring van die CrCl-siekte gedeel en belangrike inligting oor 'n innoverende nuwe behandeling.
Ons het ook gepraat met die eienaar van 'n pragtige Labrador wat deur die CrCl-siekte geraak is. Hy het vriendelik ingestem om haar ervarings te deel van die bestuur van die lewe met 'n Labrador wat daaraan ly.
Wat is die CrCl?
Die Cranial Cruciate Ligament staan ​​ook bekend as die CrCl. Dit is 'n ligament wat die been bo die knie verbind tot die een onder dit.
Neil Embleton verduidelik hoe hierdie ligament jou hond moet help om vryelik en maklik te loop wanneer dit normaalweg funksioneer:
"Die CrCl is 'n belangrike stabilisator van die kniegewrig van die hond en dit verrig twee hooffunksies: die beperking van kraniale tibiale vertaling (vorentoe skinbeenbeweging), en die beheer van die hoeveelheid interne tibiale rotasie (binnelandse skinbeenrotasie)."
Wat is Cranial Cruciate Ligament Disease?
Wanneer 'n hond kraniale kruisbindingsiekte het, stop die gewrig op die manier waarop dit veronderstel is.
"Aangesien die vlak van siekte in die CrCl vorder, verminder die vermoë om hierdie funksies te verrig, wat lei tot progressiewe onstabiliteit van die kniegewrig. Die gevolg hiervan is pyn, lameess, verlies van gemaklike bewegings in die aangetaste ledemaat en progressiewe osteoartritis. "
Is Labradors meer geneig om CRCl-siekte te kry?
Dr Embleton en dr Barkowski glo dat daar in verhouding met ander rasse proporsioneel hoër dosisse CrCl-siektes in Labradors is.
"Craniale kruisligament (CrCl) siekte bly steeds die algemeenste ortopediese siekte wat die agterste ledemaat van die hond raak.
As 'n ras, is Labrador Retrievers geneig tot CrCl siekte. Daar is voorgestel dat die voorkoms van CrCl siekte in Labradors twee tot vyf keer meer geneig is as die algemene hondpopulasie.
Alhoewel geen genetiese rol gedemonstreer word nie, ondersteun die frekwensie van siektetoestande wat beide agterste ledemate beïnvloed, sterk 'n genetiese skakel. "
CrCl siekte simptome
Die eerste teken van CrCl siekte in Labradors is gewoonlik lameness.
Die hond kan sukkel om gewig op een van die agterpote te gee, of 'n kenmerkende sleep of swaai na hul gang.
Daar kan ook swelling en teerheid in die omgewing wees.
As u enige van hierdie tekens in u Labrador sien, moet u dit na die veearts neem vir 'n deeglike ondersoek.
As jou Labrador oorgewig is, is hy meer geneig om te ly aan ligamentbeskadiging, of as jy hom net in seldsame maar baie strawwe uitbarstings oefen, is dit ook iets om uit te kyk.
Diagnose CrCl-siekte in Labradors
Wanneer jy jou Labrador na die veearts neem, sal hulle die oorsaak van die limp wil bepaal en of dit te danke is aan CrCl-siekte.
Hulle sal dit doen deur die manier waarop jou Labrador loop, te volg, deur sy gewrigte te voel en deur die gebruik van x-strale van sy bene.
In sommige gevalle kan hulle kies om 'n MRI of verkennende operasie te gebruik as dit 'n ongewone geval is.
Jou veearts sal jou raad gee oor die beste behandeling vir jou Labrador se CrCl-siekte, gebaseer op hul diagnose van sy spesifieke toestand, en gebaseer op hul eie ervaring.
Daar is 'n aantal chirurgiese behandelings beskikbaar vir CrCl-siekte, soos Neil verduidelik.
"Daar is tans baie chirurgiese behandelingsopsies vir die CrCL-tekort, insluitende ekstrakapsulêre hechtprosedures, wat gebruik maak van monofilament- of multifilament gevlegde materiale en meetkunde-modifiserende osteotomie-prosedures, insluitende tibiale plateau-nivellerende osteotomie (TPLO) en tibiale tuberositeitbevordering (TTA)."
Die ekstrakapulêre hechtingsprosedure behels die vervanging van die beskadigde ligament met mensgemaakte alternatief. Dit word vervaardig in die vorm van 'n steek of hechting, gemaak van 'n monofilament of multi-filament gevlegde materiaal, soortgelyk aan sterk vislyn.
Dit hou die gewrig in 'n natuurlike posisie sodat die hond sy been reg kan beweeg.
Die doel is dat littekenweefsel uiteindelik die gebruik van die hechting sal vervang en die been op hierdie manier ondersteun.
Dit word beskou as 'n meer suksesvolle opsie vir kleiner en minder lewendige honde, hoewel dit op groter rasse soos Labradors gebruik kan word.
As u veearts 'n ekstra kapsulêre hegtingsprosedure aanbeveel, moet u hond minstens vier maande na sy operasie op ernstige oefening wees.
Nog 'n opsie vir CrCl siekte behandeling is TPLO. Dit is 'n meer moderne proses, wat meer invasieve chirurgie behels.
'N Veearts sal 'n sirkelvormige sny in die tibia maak en die been regstel om 'n meer stabiele basis vir die hond te gee. Hierdie beweging sal deur plate en skroewe in plek gehou word.
Hierdie metode word soms verkies vir groter, swaarder honde of vir meer aktiewe persoonlikhede.
Weereens word 'n genesingsperiode van minstens vier maande aanbeveel na die operasie om die beste resultate te behaal.
Tibial Tuberosity Advance (TTA)
Tibial Tuberosity Advance (TTA) is soortgelyk in die benadering tot TPLO. Die been word egter lineêr gesny, sodat die tibia verskuif kan word na 'n ander hoek.
Soos TPLO benodig dit eers plate en skroewe om aanvanklik in plek te bly, en hoewel dit nie na genesing benodig word nie, word hulle selde verwyder. Dit het ook 'n lang herstelperiode, waar jy jou hond op beperkte oefening moet hou om die risiko te verminder om die been te breek voordat dit genees is.
'N Vriend van The Labrador Site, Julie Clayton, het persoonlike ervaring van die TTA-behandeling, aangesien haar sjokolade Lab Charlie ongelukkig met 'n hondjie met CrCl-siekte gediagnoseer is.
Sy het haar reis met ons vriendelik gedeel.
Charlie se vroeë simptome van CrCl
'Charlie was 8 maande oud, en hy het op sy agterbeen begin kleef. Ek het hom na die veearts geneem, wat gesê het dat hy vir 10 dae lank bly (rus) en anti-inflammatories.
Charlie was 8 maande oud toe hy die eerste keer tekens van CrCl-skade getoon het.
Na 10 dae het Charlie nog steeds geklim en hipdysplasie is vermoed, so ons het x-strale gedoen en gevind dat Charlie se heupe perfek was.
So het die veearts gesê meer rus, en vermoed 'n getrek spier ens.
Na nog 'n 10 dae rus, het Charlie goed gelyk, en die veearts het gesê ons kan normaalweg terugkeer.
Die eerste keer het Charlie die lood na die 20 dae rus afgekom. Hy het omgekeer (soos 'n jong Labrador-wil) en het skielik opgehou en was ernstig lam. Ons het hom terug na die motor gekry en na die veearts gegaan.
Ons het 'n jong veearts gesien, nie baie ervare nie, wat gesê het dit was 'n gesleepte spier, het meer anti-inflammatoriese middels gegee en gesê meer rus.
Soos dit gebeur het, het ek die volgende dag 'n afspraak gehad om 'n hondefisioterapeut te sien. Sy het gesê Charlie het 'n geskeurde ligament en het my vertel om 'n ortopediese veearts te gaan sien wat ek die volgende dag gedoen het. Hy het 'n gebroke kruisligament gediagnoseer. "
Wat het daarna gebeur
"Dit was absoluut vreeslik om uit te vind dat dit die probleem was, en lees oor die operasie wat benodig is en die lengte van die herstelperiode. En ook die bekommernis oor wat die vooruitsig sou wees vir so 'n jong hond. Plus, die praktiese probleme wat dit gaan aanbied.
Toe het ek en my maat gewerk, en ons het hondroetes en dagopvangsreëlings in plek gehad - almal was nutteloos vir 'n hond wat herstel van 'n operasie en 'n lang en versigtige rehabilitasie benodig.
Ek het ook net begin met Gundog-opleiding met Charlie, en in plaas van om met al die pretopleiding voort te gaan, het ek na maande en maande van rus en groot operasie gekyk.
Dit het net soos 'n nagmerrie gevoel, soos iemand moet voel wie 'n hondjie kry, moet voel as hulle 'n diagnose van so iets (of elmboog of heupdysplasie, ens.) Kry. "
Wag vir CrCl Behandeling
"Soos Charlie slegs 8 maande was toe dit gebeur het, het die ortopediese veearts 'n hoogs gekwalifiseerde chirurg aanbeveel en hierdie twee veeartse het ingestem dat dit beter sal wees om te wag totdat Charlie meer as 'n jaar oud was voordat hy die operasie gedoen het.
X-straal wat die gevolg is van een van Charlie se TTA-operasies, wat 8 weke nadat dit uitgevoer is, geneem is.
Die chirurgiese prosedures van beide TTA en TPLO behels die been om die hoek van die tibiale tuberositeit in die stiksel te verander deur 'n inplantaat te gebruik om die bene in 'n ander hoek te hou terwyl hulle genees.
Die veeartse het gedink dit is die beste gedoen net nadat 'n hond sy beengroei voltooi het en sy groeiplaatjies genees het.
So Charlie was 5 maande lank aan die gang, totdat hy 13 maande oud was, en toe het ons hom vir operasie bespreek. "
Rehabilitasie Na CrCl Chirurgie
"Dit het geblyk dat Charlie 'n heeltemal gebroke ligament en 'n traan in sy meniskale kraakbeen gehad het. Hy het goed herstel en ek was baie versigtig in sy rehabilitasie.
Ek het absoluut alles gedoen deur die boek, na die brief.
Charlie onmiddellik na sy op, word PROMS gegee en massage (links). Na 'n ys pak toegepas op sy been na 'n 5 minute na op loop (regs).
"My veearts was ook baie versigtig oor die tydskaal vir die rehabilitasie, en Charlie spandeer nog 3 maande aan die hoof, en dan is sy oefening baie geleidelik oor twee ander opgebou. Toe 10 maande na die diagnose, het ons teruggekeer na normaal.
Die chirurg het my baie duidelik vertel dat die kans is dat Charlie sy ander kruisligament sal breek, en hy het dit gedoen, net 6 maande nadat ons normaalweg teruggekeer het. "
Charlie's Next CrCl Chirurgie
"Dié keer, sodra Charlie 'n klein bietjie laat sien het, het ek hom die volgende dag deur 'n ortopediese spesialis gesien, wat 'n gebroke ligament vermoed het.
Charlie is tydens rehabilitasie op 'n harnas en lang lyn uitgeoefen.
Ons het besluit om te werk, en Charlie het 'n 50% gebreekte ligament gehad, wat heeltemal gebreek het.
Charlie het baie goed herstel van die tweede operasie, soos hy die eerste gedoen het, en ons het die hele stadige, versigtige rehabilitasie herhaal.
Hy het die tweede keer normaalweg effens vinniger teruggekeer, en is deur die veeartse skoongemaak om 4 maande na volle oefening terug te keer. "
"Nou, hy is 'n jaar na sy laaste operasie, en toon baie klein teken dat daar ooit iets fout was.
Hy is nie heeltemal so goed soos nuut nie, sy spiermassa op sy agterpote is goed, maar nie fantasties nie, en hy sal soms misloop as hy teen hoë spoed probeer draai. Maar hy oefen vryelik vir 2 tot 3 uur per dag, en leef 'n gelukkige en energieke lewe.
Charlie het nou goed herstel van sy bedrywighede, soos jy kan sien uit hierdie pragtige prentjie van sy eerste onbeperkte uitstappie, vier maande na TTA.
"Artritis sal in sy bene teenwoordig wees, en sal tot 'n mate vorder, maar hopelik sien ons dit nog nie vir jare nie."
Alhoewel, soos u kan sien, die huidige behandelings suksesvol kan wees, het veeartse 'n nuwe chirurgiese tegniek aangepak, wat selfs meer behulpsaam kan wees, soos Neil Embleton verduidelik:
"Daar is tans nie 'n eenvormige aanvaarding van die beste behandeling van die honde CrCL-tekort nie. Gesamentlike kontakmeganika word verander deur alle huidige tegnieke en 'n afname in bewegingsreeks (ROM) en progressie van osteoartritis is algemene bevindings postoperatief. "
Dit beteken dat die gesamentlike, hoewel hulle behulpsaam is, in die toekoms verdere probleme kan ervaar, selfs na die operasie.
"Dr. Stanley Kim het voorgestel dat die optimale chirurgiese behandeling vir die CrCL-tekortkoming onmiddellik stabiliseer van die onstabiele styfgewrig, terwyl normale gesamentlike kontakmeganika en beweging in alle vlakke moontlik gemaak word.
Dit was die uitgangspunt dat die Simitri Stable in Stride ® -prosedure gebaseer was. "
Simitri Stable in Stride Procedure
Ons twee veeartse verduidelik hoe die Simitri Stable in Stride-prosedure ontstaan ​​het en hoe dit werk:
"Ons doel was om 'n inplantaat te ontwerp en te ontwikkel wat onmiddellike en volgehoue ​​translasie- en rotasie-stabiliteit sal bied, terwyl die biologiese meganismes minimaal geraak word.
Na ses jaar van bewysgebaseerde navorsing, is die Simitri Stable in Stride® interne stifelstabiliserende inplantaat ontwikkel. Op grond van 'n siliko-vergelyking met behulp van 'n 3D-rekenaarmodel, is gesonde biomeganika verbeter in die Simitri-bestuurde stifel in vergelyking met die CrCL-gebrekkige stingelgewrig en die Simitri-behandelde CrCL-defekte stifel is voorspel om ligamentladings en tibiale kinematika nader aan die toestand van die ongeskonde CrCL-stifel as wat die TPLO bestuur het.
Die Simitri Stable in Stride®-inplantaat bestaan ​​uit twee chirurgiese grade vlekvrye staalplate; die femorale (dijbeenplaat) en die tibiale plaat.
Die femorale plaat het 'n bal en stingel wat met die tibiale plaat verbind word via 'n 8 mm-reiskanaal binne die artikuleringsbout.
Die insetsel bestaan ​​uit ultrahigh molekulêre gewig poliëtileen (UHMWPE), dit is dieselfde materiaal wat gebruik word in menslike heup- en knievervangings.
Die plate is aan die binnekant van die aangetaste been geplaas en bo en onder die kniegewrig vasgemaak met ses kortikale sluitskroewe.
Die hele inplantaat bly buite die kniegewrig, maar onder die vel en spiere.
Die video hieronder is 'n fassinerende demonstrasie van presies hoe die Simitri-inplantaat geleë is en in 'n hondepasiënt geheg is. Let wel: daar is skote van 'n werklike hond se been tydens die operasie - nie vir die oordrewe squeamish!
Die Simitri Stable in Stride®-inplantaat bied onmiddelike deurlopende translasie- en rotasie-stabiliteit, terwyl die normale funksie en beweging van hierdie gewrig minliks beïnvloed word. Die inplantaat word aangedui as 'n primêre herstelmetode vir kraniale en / of caudale kruisligament siekte en as 'n sekondêre behandeling vir verskeie knie ligament beskadiging (stifle afwyking).
Die chirurgiese prosedure neem ongeveer 55-65 minute om te verrig. Geen spiere of bene word gesny tydens die prosedure wat dit 'n minder ingrypende operasie maak nie. 'N Omvattende postoperatiewe tuisversorgingstuk wat bestaan ​​uit massage, passiewe bewegingsreeks en beheerde leibandloop word verskaf. Herstel, afhangende van ouderdom, vlak en duur van siekte, neem oor die algemeen vier maande.
Die potensiële voordele van die Simitri Stable in Stride®-prosedure is: onmiddellike en kontinue translasie- en rotasie-stifle stabiliteit, ongeag die posisie van die knie, of die fase van die stride, minder indringend en minder pynlik as prosedures wat knipbeen benodig (TPLO , TTA), minimale effek op gesamentlike biomeganika, geen osteotomie verwante komplikasies en minder beperkende postoperatiewe bestuur. "
Kry hulp met Cranial Cruciate Ligament Disease
As jou Labrador aan kruisligamentprobleme ly, kan jy jou ervarings deel in die kommentaar afdeling hieronder.
Kraniale kruisligament siekte moet deur 'n veearts gediagnoseer word. Behandelingsopsies sal afhang van die hond, u chirurg sal dit met u bespreek.
As u enige probleme het oor die bene of gang van u Lab, of enige ander aspek van sy gesondheid, moet u altyd 'n veearts raadpleeg.
Die hantering van 'n hond ná die operasie en tydens rehabilitasie kan moeilik wees. Maar daar is lig aan die einde van die tonnel! Doen by die forum waar jy hulp, ondersteuning en simpatie vind tydens hierdie uitdagende tyd.
Vir meer inligting oor die Simitri Stable In Stride-inplantaat, besoek die New Generation Devices-webwerf
← Stralingsterapie in honde, katte en ander klein diere