10 feite oor koning John - Geskiedenis Podcasts - 2021
Van John, die jongste van Henry Plantagenet se vyf (wettige) seuns, is nooit eers verwag om grond te beërwe nie, laat staan ​​nog koning van sy vader se ryk. Sy Engelse vakke wens ongetwyfeld dat hierdie aanvanklike verwagtinge vervul is: John was so 'n arm en ongewilde koning dat hy homself die naam van 'Bad King John' gewen het. Hier is 10 feite oor hom:
1. Hy was ook bekend as John Lackland
John het hierdie bynaam gekry van sy mense, Henry II, van alle mense! Dit was 'n verwysing na die feit dat dit onwaarskynlik was dat hy ooit aansienlike grond sou erf.
2. Sy broer was Richard die Leeuhart
Richard was merkwaardig vergewensgesind teenoor sy broer.
Hulle het egter nie aangekom nie. Toe koning Richard gevange geneem en vir losprys aangehou is op pad terug van die stryd teen die Derde Kruistog, het John selfs onderhandel met die gevangenes van sy broer om hom in die tronk te hou.
Richard was merkwaardig vergewensgesind. Na sy vrylating uit die gevangenis besluit hy om John te vergewe eerder as om hom te straf en sê: "Dink nie meer daaraan nie, John; jy is net 'n kind wat bose raadgewers gehad het. "
'N Kort film oor die temas en gebeure rondom koning John se ondertekening van die Magna Carta in 1215.
3. John kom uit 'n familie van agtersteerders
Lojaliteit was nie 'n deug onder Henry II se seuns nie. Richard self het eers in 1189 die Engelse kroon gewen nadat hy in opstand gekom het teen sy vader.
4. Hy was betrokke by die moord op sy eie neef
Volgens gerugte het John Arthur van Bretagne met sy eie hande vermoor.
Op sy sterfbed in 1199 noem Richard John sy opvolger. Maar die Engelse baronne het 'n ander man in gedagte gehad - John se neef Arthur van Bretagne. Die baronne is uiteindelik gewen, maar Arthur en sy aanspraak op die troon het nie verdwyn nie.
Teen 'n opstand in 1202 het John 'n verrassende teenaanval geloods, waarin al die rebelle en hul leiers vasgevang is-onder wie Arthur. Sommige van sy ondersteuners het John aangemoedig om sy gevangenes goed te behandel, maar dit blyk dat hy geweier het. 'N Gerug het versprei dat hy sy 16-jarige neef vermoor het terwyl hy dronk was en hom in die Seine gegooi het.
5. Hy is ook daarvan beskuldig dat hy die dogter van een van sy baronne probeer verkrag het
Die goed gekoppelde Essex-heer Robert Fitzwalter het John daarvan beskuldig dat hy probeer het om sy dogter, Matilda, te verkrag en dreigemente teen die koning gemaak het. Fitzwalter het later 'n groep ontevrede baronne gelei in 'n opstand teen John, wat gelei het tot die vredesooreenkoms bekend as die Magna Carta.
Die karakter van 'Maid Marian' in die verhaal van Robin Hood is in verskeie vertellings van die verhaal verbind met Matilda - ook bekend as Maud -.
6. John het selfs met die pous uitgeval
Wayne Bartlett kom op die podcast om die sentrale vrae van die Viking -tydperk te beantwoord. Wat beteken Viking selfs? Waarom het hulle op die wêreldverhoog ontplof as hulle dit doen? Is die mites waar? Wat is hul nalatenskap?
Nadat hy die kerk probeer dwing het om sy kandidaat vir die aartsbiskop van Canterbury (een van sy ondersteuners) te aanvaar, het John pous Innocentius III so woedend gemaak dat die pous hom tussen 1209 en 1213 uitgeskakel het. John in sy pogings om in 1215 uit die Magna Carta te kom.
7. Hy het die grootste deel van sy vader se kontinentale ryk verloor
Binne vyf jaar nadat John koning geword het, het die Franse Normandië ingeneem, die grondslag van sy familie se ryk. Tien jaar later, in 1214, het John 'n groot veldtog begin om dit terug te kry, maar is erg verslaan.
Die Engelse baronne wat die rekening vir John se militêre veldtogte betaal het, was nie gelukkig nie, en teen die volgende jaar van Mei was 'n opstand in volle gang.
8. John het die oorspronklike Magna Carta toegestaan
John en die baronne het die handves ooreengekom by Runnymede, 'n weide buite Londen.
Ongetwyfeld een van die belangrikste dokumente in die geskiedenis, het hierdie handves van 1215 waarop John en die rebellebaronne ooreengekom het, beperkings op die koning se magte gelê. Boonop het dit vir die eerste keer in Engeland gepoog om 'n meganisme te skep waarmee 'n monarg verplig sou wees om aan sulke randstene hul mag te hou.
Die dokument is verskeie kere heruitgegee en deur verskeie konings voordat dit vasgesteek het, maar dit sou as inspirasie dien vir beide die Engelse Burgeroorlog en die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog.
Dr Marc Morris is 'n historikus en omroeper, wat spesialiseer in die Middeleeue. Hy is die skrywer van 'William I: England's Conqueror'.
9. Sy baronne het 'n algehele oorlog teen hom geloods
Nadat hy eers met die Magna Carta ingestem het, het John later afgewyk en pous Innocentius III gevra om dit ongeldig te verklaar. Die pous het ingestem en die verraad het gelei tot 'n burgerlike konflik tussen die baronne en die monargie wat as die Eerste Baronsoorlog bekend geword het. Die oorlog duur twee jaar, wat strek tot by John se dood en in die bewind van sy seun, Henry III.
10. Hy is dood aan dysenterie
John is moontlik tydens die burgeroorlog dood, maar dit was nie op die slagveld nie. Kort ná sy dood is daar berigte dat hy deur 'n vergiftigde bier of vrugte vermoor is, maar dit was waarskynlik fiktief.
10 feite oor koning John - geskiedenis
In 1215 word koning John van Engeland gedwing om die Magna Carta te onderteken waarin verklaar word dat die koning nie bo die wet van die land verhewe is nie en die regte van die mense beskerm. Vandag word die Magna Carta beskou as een van die belangrikste dokumente in die geskiedenis van demokrasie.
John word koning in 1199 toe sy broer, Richard die Leeuhart, sonder kinders sterf. John het 'n slegte humeur en kon baie wreed wees. Hy was nie geliefd by die Engelse baronne nie.
John moes ook baie probleme hanteer terwyl hy koning was. Hy was voortdurend in oorlog met Frankryk. Om hierdie oorlog te beveg, het hy swaar belasting op die Baronne van Engeland gelê. Hy het die pous ook kwaad gemaak en is uit die kerk uitgesluit.
Teen 1215 het die baronne van Noord -Engeland genoeg gehad van John se hoë belasting. Hulle het besluit om in opstand te kom. Onder leiding van baron Robert Fitzwalter marsjeer hulle na Londen en noem hulself die 'leër van God'. Nadat hy Londen ingeneem het, het John ingestem om met hulle te onderhandel.
Ondertekening van die Magna Carta
Koning John ontmoet die baronne op 15 Junie 1215 in Runnymede, 'n neutrale plek net wes van Londen. Hier het die baronne geëis dat koning John 'n dokument onderteken het genaamd die Magna Carta wat hulle sekere regte waarborg. Deur die dokument te onderteken, het koning John ingestem om sy plig as koning van Engeland uit te voer, die wet te handhaaf en 'n regverdige regering te bestuur. In ruil daarvoor het die baronne ingestem om op te staan ​​en Londen oor te gee.
Dit blyk dat geen van die partye die bedoeling gehad het om die ooreenkoms na te kom nie. Nie lank nadat hy onderteken het nie, het koning John probeer om die ooreenkoms te vernietig. Hy het selfs die pous die dokument as onwettig en onregverdig laat verklaar. Terselfdertyd het die baronne Londen nie oorgegee nie.
Binnekort het die land van Engeland 'n burgeroorlog ondervind. Die baronne, onder leiding van Robert Fitzwalter, is ondersteun deur Franse troepe. 'N Jaar lank veg die baronne teen koning John in die sogenaamde Eerste Baronsoorlog. Koning John sterf egter in 1216 en maak 'n vinnige einde aan die oorlog.
Besonderhede van die Magna Carta
Beskerming van kerkregte
Toegang tot vinnige geregtigheid
Geen nuwe belasting sonder die Barons -ooreenkoms nie
Beperkings op feodale betalings
Beskerming teen onwettige gevangenisstraf
'N Raad van 25 baronne wat sou verseker dat koning John die wette nakom
Hoewel koning John nie die ooreenkoms nagekom het nie, het die idees wat in die Magna Carta voorgehou word, blywende beginsels van vryheid vir die Engelse geword. Drie van die klousules is steeds van krag as die Engelse reg, insluitend die vryheid van die Engelse Kerk, die 'oeroue vryhede' van die Stad Londen en die reg op behoorlike proses.
Die idees van die Magna Carta het ook die grondwette en ontwikkeling van ander lande beïnvloed. Die Amerikaanse koloniste het die regte wat in die dokument gewaarborg is, as rede gebruik om in opstand te kom en hul eie land te vorm. Baie van hierdie regte is in die Grondwet van die Verenigde State en die Handves van Regte ingeskryf.
Jeug en stryd om die kroon
Koning John was die jongste seun van koning Henry II van Engeland en Eleanor van Aquitanië wat die kinderjare oorleef het, gebore in 1166. Dit blyk dat John die gunsteling seun van Henry was, en daarom het die koning vir hom groot lande probeer vind om van te woon. Een toekenning van verskeie kastele, gegee toe John die eerste keer getroud was (met 'n Italiaanse erfgenaam), het woede onder sy broers ontlok en 'n oorlog tussen hulle begin. Henry II het gewen, maar John het slegs 'n bietjie grond gekry in die gevolglike nedersetting. John is in 1176 verloof aan Isabella, erfgenaam van die ryk graafskap van Gloucester. Toe John se ouer broer Richard erfgenaam word van die troon van sy vader, wou Henry II Richard bevorder tot die erwe van Engeland, Normandië en Anjou, en John Richard se huidige besit van Aquitaine gee, maar Richard wou selfs dit nie toegee nie, en nog 'n ronde familieoorlog gevolg.
Henry het die koninkryk van Jerusalem afgewys vir homself en vir John (wat gesmeek het om dit te aanvaar), en toe was John in die ry vir die bevel van Ierland. Hy het besoek afgelê, maar hy was ernstig onbetaamlik, het 'n sorgelose reputasie ontwikkel en 'n mislukking teruggekeer huis toe. Toe Richard weer in opstand kom - geweier Henry II destyds om Richard as sy erfgenaam te erken - ondersteun John hom. Die konflik breek Henry, en hy sterf.
Toe Richard in Julie 1189 koning Richard I van Engeland word, word John as graaf van Mortain aangestel, plus ander lande en 'n groot inkomste, asook om as Lord of Ireland te bly en uiteindelik met Isabella te trou. In ruil daarvoor het John belowe om uit Engeland te bly wanneer Richard op kruistog gaan, hoewel hul ma Richard oorreed het om hierdie klousule te laat vaar. Daarna het Richard gegaan en 'n krygs reputasie gevestig wat hom geslagte lank as 'n held beskou het. John, wat tuis gebly het, sou presies die teenoorgestelde bereik het. Hier, net soos met die Jerusalem -episode, kon John se lewe heel anders beland het.
Die man wat Richard onder beheer van Engeland gelaat het, het gou ongewild geword, en John het 'n byna 'n mededingende regering op die been gebring. Terwyl oorlog tussen John en die amptelike administrasie opdaag, stuur Richard 'n nuwe man terug uit die kruistog om die leiding te neem en dinge uit te sorteer. John se hoop op onmiddellike beheer is in die wiele gery, maar hy het nog steeds die troon beraam, soms in samewerking met die koning van Frankryk, wat 'n lang tradisie van inmenging in hul mededinger voortgesit het. Toe Richard gevange geneem word terugkeer van die kruistog, het John 'n ooreenkoms met die Franse onderteken en 'n stap gemaak vir die kroon van Engeland self, maar dit het misluk. Johannes was egter bereid om noemenswaardige dele van sy broer se grond aan die Franse oor te gee in ruil vir hul erkenning, en dit het bekend geword. Gevolglik, toe Richard se losprys betaal is en hy in 1194 teruggekeer het, is John verban en van alle besittings ontneem. Richard het sommige in 1195 berou gekry, 'n paar lande teruggegee, en heeltemal in 1196 toe John die erfgenaam van die Engelse troon geword het.
2. Die oorspronklike dokument is in Latyn geskryf
In die oorspronklike dokument van Magna Carta is die verse in Latyn geskryf. Een van die interessantste feite van Magna Carta is dat die Engelse weergawe van hierdie dokument byna drie eeue later in 1534 vertaal en neergeskryf is. Hierdie eksemplaar is in 1215 geskryf en is na Hampshire gestuur.
Wil u meer Ierse kastele hê?
Dit is waarskynlik voor die hand liggend - by Irish Expressions hou ons van Ierse kastele! Die Emerald Isle is besaai met honderde van hierdie ongelooflike strukture.
Deur foto's en verhale daaroor te deel, gee ons 'n dieper gevoel van verbintenis met Ierland, waar ons ook al ter wêreld is!
Ons het die wonderlikste foto's en beskrywings van Ierse kastele vasgevang in 'n e-boek wat ons 'An Illustrated Guide to Irish Castles and Abbeys' noem.
Hierdie prettige, gratis gids kan u aflaai. Beantwoord twee vinnige vrae hieronder om onmiddellike toegang te verkry!
1. Hy was ook bekend as John Lackland.
John was die jongste van 5 seuns, gebore aan Henry II en Eleanor van Aquitane op 24 Desember 1166. Hy is gebore uit die huis van Plantagenet. Hy het die bynaam 'Lackland' gekry deur sy pa. Dit was eintlik 'n woordspeling omdat John geen grond geërf het toe hy ouer geword het nie.
Sy ouers speel nie 'n groot rol tydens John se kinderjare nie, wat die gebruik was vir Engelse koninklikes. Saam met die res van sy broers en susters is hy in die sorg van 'n nat verpleegster oorgelaat.
2. Hy het 'n relatief standaard opvoeding van 'n Engelse prins gehad.
Net soos prins van die Engelse koninklike familie, is hy onderrig deur 'n meester met die naam Ranulph Glanville. John het 'n aanleg vir jag, musiek en speletjies soos backgammon. Hy het verder 'n groot belangstelling vir lees gehad en het op 'n jong ouderdom sy eie boeke -biblioteek geskep.
3. Hy het 'n gespanne verhouding met sy broers gehad.
Hy het blykbaar geen liefde vir sy broers gehad nie, en lojaliteit was ook nie die belangrikste deug van die gesin nie. John het vinnig sy pa se gunsteling seun geword. Een van sy broers was koning Richard die Leeuhart. Toe koning Richard tydens die Derde Kruistog gevange geneem en op losprys aangehou is, was dit bekend dat John selfs met die gevangenes onderhandel het om Richard langer gevange te hou. Richard het John egter later vergewe vir hierdie selfsugtige daad.
4. Uit 'n familie van agterstewe, was John vermoedelik die moord op die troon.
Richard self het die Engelse kroon oorgeneem deur in 1189 teen sy vader in opstand te kom. Maar op sy sterfbed in 1199, terwyl Richard John as sy opvolger gekies het, verklaar sy adviseurs Richard se neef, Arthur, as die koning. In 1202 begin John 'n opstand en neem verskeie mense as gevangenes, waaronder Arthur. Daar word gerugte dat John Arthur self vermoor het om die troon te neem.
5. Sy bewind het 'n rowwe begin gehad.
By die troonopname onderteken John en koning Philip van Frankryk die Goulet -verdrag as 'n manier om die eienaarskap van die kontinentale Angevin -lande te erken. 5 jaar nadat hy sy bewind begin het, het die Franse egter die deelstaat Normandië herower, wat die grondslag van die gesin se ryk was. John het dit in 1214 probeer terugneem, maar hy is ongelukkig verslaan. Dit het veroorsaak dat die Engelse baronne baie kwaad was vir John se leierskapsvaardighede en 'n opstand het gevolg.
6. John het gekies om die Magna Carta te verseël.
Weens verskeie twis tussen die rebelliegroep van die Engelse Baronne en die Kroon, was John verplig om die Magna Carta te aanvaar. Hy aanvaar die voorwaardes van die Baronne en besluit om 'n dokument op te stel waarin dit alles uiteengesit word. Hy het ook verseker dat dit 'n handves was wat vrede en resolusie tussen die botsende groepe verklaar. Dit is die Magna Carta (Latyn vir die Groot Handves) genoem. Vir die eerste keer in die Engelse geskiedenis het dit 'n manier geskep waarop die monarg gedwing moes word om by enige beperkings van sy mag te bly. Die Magna Carta sou die inspirasie word vir die Amerikaanse onafhanklikheidsoorlog en die Engelse burgeroorlog.
7. Hy is oorlede weens dysenterie.
Koning John is tydens die burgeroorlog wat hy self geskep het, in 19 Oktober 1216 uit dysenterie dood. Soveel as wat hy as verraderlik, kwaad en agterdogtig beskou is, was hy ook 'n geletterde en gekultiveerde heerser. Hy het konsekwente skenkings aan die Church of England gemaak. Hy het verder baie belang gestel in die finansiële en geregtelike administrasie van die land, en in sy bewind het die hervormings plaasgevind wat die uiteindelike raamwerk vir die huidige stelsel sou vorm. Koning John het in die geskiedenis opgegaan as 'n koning wat moontlik 'n onstabiele persoonlikheid gehad het, maar 'n skerp en skerp politieke oordeel.
Ek hoop dat u dit geniet het om meer oor King John te leer deur hierdie feite te lees. Besoek die historiese figure -bladsy om ander historiese figure te sien.
10 dinge wat u nie mag weet oor Martin Luther King Jr.
1. King se geboorte naam was Michael, nie Martin nie.
Die burgerregte -leier is op 15 Januarie 1929 gebore as Michael King Jr. As gevolg hiervan het King Sr. sy eie naam sowel as die naam van sy 5-jarige seun verander.
2. King het op 15 -jarige ouderdom die universiteit betree.
King was so 'n begaafde student dat hy die graad nege en 12 oorgeslaan het voordat hy hom in 1944 by Morehouse College, die alma mater van sy vader en oupa van moederskant, ingeskryf het. Alhoewel hy die seun, kleinseun en agterkleinseun van Baptiste-predikante was, was King nie van plan om die gesinsberoep te volg totdat die president van Morehouse, Benjamin E. Mays, 'n bekende teoloog, hom anders oortuig het nie. King is geordineer voordat hy 'n graad in sosiologie voltooi het.
3. King het sy doktorsgraad in sistematiese teologie verwerf.
Nadat hy 'n goddelike graad aan die Crozer Theological Seminary in Pennsylvania behaal het, het King 'n nagraadse skool aan die Universiteit van Boston bygewoon, waar hy sy Ph.D. graad in 1955. Die titel van sy proefskrif was 𠇊 Vergelyking van die opvattings van God in die denke van Paul Tillich en Henry Nelson Wieman. "
4. King 's & aposI Have a Dream & apos speech was nie sy eerste by die Lincoln Memorial nie.
Ses jaar voor sy ikoniese toespraak tydens die optog in Washington, was King een van die burgerregte -leiers wat in die skadu van die Groot Emancipator gepraat het tydens die Prayer Pilgrimage for Freedom op 17 Mei 1957. Voordat 'n menigte tussen 15.000 en 30.000 geraam het, King het sy eerste nasionale toespraak gelewer oor stemreg. Sy toespraak, waarin hy Amerika aangespoor het om ons die stembrief te gee, het sterk resensies gekry en hom aan die voorpunt van die burgerregte -leierskap geplaas.
5. King is byna 30 keer in die tronk gesit.
Volgens die King Center het die burgerregte -leier 29 keer tronk toe gegaan. Hy is gearresteer weens burgerlike ongehoorsaamheid en op aanklagte van ongeregtigheid, soos toe hy in 1956 in Montgomery, Alabama, tronk toe gestuur is omdat hy 30 myl per uur in 'n 25 myl per uur-gebied gery het.
6. King het 'n dekade voor sy dood na 'n sluipmoordaanval ontsnap.
Op 20 September 1958 was King in Harlem besig om afskrifte van sy nuwe boek, "Stride Toward Freedom, " in Blumstein 's se winkel te onderteken toe hy deur Izola Ware Curry genader is. Die vrou het gevra of hy Martin Luther King Jr is. Nadat hy ja gesê het, het Curry gesê: "Ek soek jou al vyf jaar lank, en sy steek 'n briefopener van sewe duim in sy bors. Die punt van die lem het langs sy aorta tot stilstand gekom, en King het ure se delikate noodoperasie ondergaan. Chirurge het later aan King gesê dat net een nies die aorta kon deurboor en doodgemaak het.Vanuit sy hospitaalbed waar hy vir weke herstel het, het King 'n verklaring uitgereik waarin hy sy gewelddadige beginsels bevestig en sê dat hy geen kwade wil vir sy geestesongestelde aanvaller voel nie.
7. Die laaste openbare toespraak van King ' voorspel sy dood.
King het in April 1968 na Memphis gekom om die staking van swart vulliswerkers in die stad te ondersteun, en in 'n toespraak die aand voor sy sluipmoord het hy aan 'n gehoor in die Mason Temple Church gesê: 'Soos iemand wil ek leef 'n lang lewe. Lang lewe het sy plek. Maar ek is nie nou daaroor bekommerd nie en ek het die beloofde land gesien. Ek kom dalk nie saam met jou daar nie. Maar ek wil hê dat u vanaand moet weet dat ons as 'n volk na die beloofde land sal kom. En ek is gelukkig vanaand. Ek is oor niks bekommerd nie. Ek is nie bang vir enige mens nie. My oë het die heerlikheid van die koms van die Here gesien. "
KYK: Die sluipmoord op Martin Luther King, Jr.
8. Lede van die King ' -familie het nie geglo dat James Earl Ray alleen opgetree het nie.
Ray, 'n loopbaanmisdadiger, het skuld erken op die moord op King's, maar het later beëindig. King se seun Dexter het in 1997 in die openbaar met Ray vergader en aangevoer dat die saak heropen moet word. King se weduwee, Coretta, het geglo dat die maffia en plaaslike, staats- en federale regeringsagentskappe diep betrokke was by die moord. Sy prys die uitslag van 'n burgerlike verhoor in 1999 waarin 'n jurie in Memphis besluit het dat die sluipmoord die gevolg was van 'n sameswering en dat Ray opgestel is om die skuld te neem. 'N Amerikaanse departement van justisie wat in 2000 vrygestel is, het geen bewyse van 'n sameswering getoon nie.
9. King ' se ma is ook deur 'n koeël gedood.
Op 30 Junie 1974, toe die 69-jarige Alberta Williams King die orrel speel tydens 'n Sondagdiens in die Ebenezer Baptist Church, het Marcus Wayne Chenault Jr. uit die voorste bank opgestaan, twee pistole getrek en skote begin afvuur. Een van die koeëls het King getref en doodgemaak, wat 'n entjie van dood is waar haar seun geweldloos gepreek het. Die bedrieglike gewapende man het gesê dat Christene sy vyand is en dat hoewel hy goddelike instruksies ontvang het om die vader van King, wat in die gemeente was, te vermoor, maar dat hy King se ma vermoor het omdat sy nader was. Die skietery het ook 'n kerklike diaken dood gelaat. Chenault het 'n doodstraf gekry wat later verander is in lewenslange gevangenisstraf, deels weens die teenstand van die King -familie teen doodstraf.
10. George Washington en Abraham Lincoln is die enigste ander Amerikaners wat hul verjaarsdae as 'n nasionale vakansiedag gehou het.
In 1983 onderteken president Ronald Reagan 'n wetsontwerp wat 'n federale vakansiedag tot stand gebring het om King te eer. Die vakansie, wat die eerste keer in 1986 herdenk word, word op die derde Maandag in Januarie gevier, naby die burgerregte -leier en 15 Januarie se verjaardag.
Tien interessante feite oor koning Henry V.
Gebrek aan regte Britse kos? Bestel dan by die British Corner Shop – Duisende Britse kwaliteitprodukte, insluitend Waitrose, wêreldwyd gestuur. Klik om nou te shop.
Terwyl koning Henry V slegs nege jaar van 1413 tot 1422 regeer het, was sy tyd op die troon een van die invloedrykste in die geskiedenis van Engeland. Henry was een van die mees militêr suksesvolle konings van Engeland en het gehelp om die gety van die Honderdjarige Oorlog in Engeland se guns te stoot. Trouens, dit was sy vegvaardigheid wat hom die bynaam "Warrior King" besorg het. Daar is natuurlik meer aan hom as om te veg (alhoewel daar nogal baie is), so sluit by ons aan terwyl ons delf in tien interessante feite wat verband hou met koning Henry V.
Hoe oud is jy alweer?
So die ding is, niemand weet nie presies toe koning Henry V gebore is. Hoewel historici weet dat hy op Monmouth Castle gebore is by Henry Bolingbroke (die toekomstige koning Henry IV) en Mary de Bohun, is die jaar vir die eeue verlore. Die meeste historici kies 16 September 1386 of 9 Augustus 1387. Die datum van September kom van 'n horoskoop wat opgestel is deur 'n man wat die Franse later daarvan beskuldig het dat hy 'n Engelse spioen is, so die horoscoop kon net 'n verskoning gewees het naby die koning.
Alhoewel nie uit keuse nie. Die vader van Henry V het in opstand gekom teen koning Richard II (neef van Henry Bolingbroke), en die ouer Henry is later in 1398 verban toe die jonger Henry ongeveer twaalf was. Richard het die jong seun ingeneem en hom as sy saal grootgemaak. Nadat Richard regsdokumente kanselleer wat Henry Bolingbroke sou laat erf van John of Gaunt, keer Henry IV terug na Engeland en word meegesleur in die Lancastrian -veldtog om Richard te ontneem.
Wyk of gyselaar?
Daar is natuurlik 'n denkwyse dat Richard, wat die jong Henry inneem, nie soseer om na sy neef se seun om te sien as om die ouer Henry in die ry te hou nie. Terwyl Henry IV op die troon was, en Richard in die Tower of London was, het Henry IV 'n boodskapper vir Henry V laat vertel om sy pa te besoek, en die jong man het eerder na Richard gegaan.
Nadat Henry IV in 1410 siek geword het, regeer sy seun in plaas daarvan die beter deel van sy vader se herstel. Die jong Henry het hom egter 'n bietjie vooruitgeloop en verskeie beleide ingestel wat sy pa omgedraai het sodra die koning beter was.
Henry se reputasie as stryd het eintlik begin nog voordat hy koning was. Terwyl hy nog 'n prins en erfgenaam van sy vader, koning Henry IV, was, het Henry V sy tande in die stryd gesny deur die Walliese opstand onder leiding van Owain Glyndwr neer te sit. Hy veg toe saam met sy pa in 1403 in die Slag van Shrewsbury, waar die jong Henry eintlik met 'n pyl in die gesig geskiet is, maar met 'n bietjie operasie gered is. Hy sou aan nog meer belangrike gevegte soos Agincourt deelneem.
Henry se eie sukses of 'n vloek van die tempel?
Daar is 'n ou bygeloof wat sê nadat die Franse koning Philippe IV beslag gelê het op die eiendom van die Tempeliers in sy land, het die laaste grootmeester van die orde die koninklike vervloek dat Philippe binne 'n jaar sou sterf. Philippe is agt maande later oorlede, toe sterf sy seun Louis X op 'n ouderdom van ses en twintig na 'n tennisspel, en in die volgende twaalf jaar het al sy afstammelinge 'n vroeë afsterwe beleef. Koning Edward III was 'n verre verhouding, wat daartoe gelei het dat hy die Franse opvolging uitgedaag het en die honderdjarige oorlog begin het dat Henry later tot 'n groot deel van Henry se sukses sou lei.
Tennisballe, My Liege
In Shakespeare se koning Henry V, wat uiteindelik Henry inspireer om oorlog te voer teen die Dauphin van Frankryk, is 'n gawe van tennisballe. In die toneelstuk is dit 'n teken dat die Dauphin Henry nie ernstig opneem nie en hom slegs as 'n seun beskou wat dreigemente van oorlog speel. Dit het natuurlik nooit in werklikheid gebeur nie en Henry het die oorlog voortgesit wat sy voorvader Edward begin het oor die aanspraak op die Franse troon.
'N Aanbod wat hulle kan weier
Henry het oorspronklik probeer om die Honderdjarige Oorlog te beëindig deur koning John II van Frankryk vas te vang en hom as losprys vas te hou. Die Franse het egter nie die volle bedrag betaal nie, en Henry het uiteindelik probeer om 'n einde aan die oorlog te maak en gesê dat hy sy aansprake op die Franse troon sou prysgee as hulle net die res van die losprys, grond en hand betaal van Charles VI se dogter. Sy voorwaardes is geweier, en openlike oorlogvoering is hervat.
Wat Shakespeare uitbeeld as Henry se wilde tienerjare in King Henry IV, deel 1 en 2, blyk byna heeltemal 'n fiksie te wees. Dit kom meestal uit ander verslae wat polities gemotiveerd kon wees en skynbaar nie veel steun van Henry se tydgenote het nie. Trouens, die meeste verslae tydens Henry se lewe toon dat hy 'n bietjie te besig was om in oorloë te veg en die politiek van die hof te leer om by enige onheil betrokke te raak.
Engelse moeder $ [email protected], praat jy dit ?!
Toe koning Willem I Engeland in 1066 verower, het Frans die hooftaal van die hof geword en het dit eeue lank so gebly. En hoewel Henry Frans kon praat, word hy beskou as die eerste Engelse koning wat eintlik Engels as sy primêre taal praat.
The Hitchhiker's Guide het die volgende te sê oor John Rabon: As hy nie voorgee dat hy in tyd en ruimte reis nie, piesangs eet en beweer dat dinge 'fantasties' is, woon John in Noord -Carolina. Daar werk en skryf hy en wag hy gretig op die volgende episodes van Doctor Who en Top Gear. Hy geniet ook goeie flieks, goeie ambagsbier en veg drake. Baie jakkalse.
Kinderjare en die erfenis van Angevin
John is gebore op 24 Desember 1166.  Sy vader, koning Henry II van Engeland, het belangrike gebiede langs die Atlantiese kus geërf - Anjou, Normandië en Engeland - en het sy ryk uitgebrei deur Bretagne te verower.  John se magtige moeder, hertogin Eleanor van Aquitanië, het 'n vaag aanspraak op Toulouse en Auvergne in Suid -Frankryk gehad, en was die voormalige vrou van koning Lodewyk VII van Frankryk.  Die gebiede van Henry en Eleanor vorm die Angevin -ryk, vernoem na Henry se vadertitel as graaf van Anjou en, meer spesifiek, die setel in Angers. [nb 2] Die Ryk was egter inherent broos: hoewel al die lande aan Henry getrou was, het die uiteenlopende dele elk hul eie geskiedenis, tradisies en bestuurstrukture.  Namate 'n mens suid deur Anjou en Aquitaine beweeg het, het die omvang van Henry se mag in die provinsies aansienlik afgeneem, wat amper nie soos die moderne konsep van 'n ryk lyk nie. Sommige van die tradisionele bande tussen dele van die ryk, soos Normandië en Engeland, het mettertyd stadig opgelos.  Dit was onduidelik wat met die ryk met Henry se dood sou gebeur. Alhoewel die gewoonte van primogroei, waaronder 'n oudste seun al sy vader se grond sou erf, stadigaan meer en meer in Europa toegeneem het, was dit minder gewild onder die Normandiese konings van Engeland.  Die meeste het geglo dat Henry die ryk sou verdeel, aan elke seun 'n aansienlike deel sou gee, en in die hoop dat sy kinders ná sy dood sou bly saamwerk as bondgenote.  Om sake te bemoeilik, was 'n groot deel van die Angevin -ryk deur Henry slegs as 'n vasaal van die koning van Frankryk van die mededingende lyn van die House of Capet. Henry het hom dikwels met die Heilige Romeinse keiser teen Frankryk verbind, wat die feodale verhouding nog meer uitdagend maak. 
Kort na sy geboorte is John van Eleanor oorgeplaas in die sorg van 'n nat verpleegster, 'n tradisionele praktyk vir adellike adellike gesinne.  Eleanor vertrek daarna na Poitiers, die hoofstad van Aquitaine, en stuur John en sy suster Joan noordwaarts na Fontevrault Abbey.  Dit is moontlik gedoen met die doel om haar jongste seun, sonder ooglopende erfenis, na 'n toekomstige kerklike loopbaan te stuur.  Eleanor het die volgende paar jaar saamgesweer teen Henry en nie een van die ouers het 'n rol gespeel in John se vroeë lewe nie.  Johannes het waarskynlik, net soos sy broers, 'n magister Terwyl hy by Fontevrault was, is 'n onderwyser wat verantwoordelik was vir sy vroeë opvoeding en die bestuur van die bediendes van sy onmiddellike huishouding, John geleer deur Ranulf de Glanvill, 'n toonaangewende Engelse administrateur.  John was 'n geruime tyd lid van die huishouding van sy oudste lewende broer Henry the Young King, waar hy waarskynlik onderrig in jag- en militêre vaardighede gekry het. 
John het ongeveer 1,65 m lank, relatief kort geword, met 'n 'kragtige lyfbors' en donkerrooi hare wat hy vir tydgenote gelyk het soos 'n inwoner van Poitou.  John het lekker gelees en het ongewoon vir die tydperk 'n reisende biblioteek met boeke opgebou.  Hy geniet dobbelary, veral by backgammon, en was 'n entoesiastiese jagter, selfs volgens middeleeuse standaarde.  Hy was lief vir musiek, hoewel nie liedjies nie.  John sou 'n "kenner van juwele" word, 'n groot versameling opbou en beroemd word vir sy weelderige klere en ook, volgens Franse kroniekskrywers, vir sy liefde vir slegte wyn.  Namate John grootgeword het, het hy bekend geword omdat hy soms "geniaal, geestig, vrygewig en gasvry" was; hy kon jaloers, te sensitief en geneig wees tot woede-aanvalle, "byt en knaag aan sy vingers" woede.  [nb 3]
Gedurende John se vroeë jare het Henry probeer om die vraag oor sy opvolging op te los. Henry the Young King is in 1170 as koning van Engeland gekroon, maar sy vader het geen formele bevoegdhede gekry nie; hy is ook beloof om Normandië en Anjou as deel van sy toekomstige erfenis. Sy broer Richard sou aangestel word as die graaf van Poitou met beheer oor Aquitaine, terwyl sy broer Geoffrey die hertog van Bretagne sou word.  Op hierdie stadium was dit onwaarskynlik dat John ooit aansienlike lande sou beërwe, en hy het grappenderwys die bynaam "Lackland" van sy vader gekry. 
Henry II wou die suidelike grense van Aquitaine beveilig en besluit om sy jongste seun te verloof aan Alais, die dogter en erfgenaam van Humbert III van Savoye.  As deel van hierdie ooreenkoms is John die toekomstige erfenis van Savoy, Piemonte, Maurienne en die ander besittings van graaf Humbert belowe.  Vir sy aandeel in die moontlike huweliksbond het Henry II die kastele van Chinon, Loudun en Mirebeau in John se naam oorgeplaas, aangesien John slegs vyf jaar oud was, en sy vader dit sou bly beheer vir praktiese doeleindes.  Hendrik die Jong Koning was nie onder die indruk daarvan nie, hoewel hy nog geen beheer oor enige kastele in sy nuwe koninkryk gekry het nie, dit was eintlik sy toekomstige eiendom en is sonder konsultasie weggegee.  Alais het die reis oor die Alpe gemaak en by Henry II se hof aangesluit, maar sy is dood voordat sy met John trou, wat die prins weer sonder erfenis gelaat het. 
In 1173 het John se oudste broers, ondersteun deur Eleanor, in opstand gekom teen Henry tydens die kortstondige rebellie van 1173 tot 1174. Hy het geïrriteerd geraak met sy ondergeskikte posisie teenoor Henry II en al hoe meer bekommerd dat John ekstra grond en kastele op sy eie sou kry ,  Henry the Young King het na Parys gereis en hom met Louis VII verbonde.  Eleanor, geïrriteerd deur haar man se volgehoue ​​inmenging in Aquitaine, het Richard en Geoffrey aangemoedig om by hul broer Henry in Parys aan te sluit.  Henry II seëvier oor die koalisie van sy seuns, maar was vrygewig teenoor hulle in die vredesooreenkoms wat by Montlouis ooreengekom is.  Henry the Young King is toegelaat om wyd in Europa te reis met sy eie huis van ridders, Richard het Aquitaine teruggekry, en Geoffrey is toegelaat om na Brittany terug te keer, net Eleanor is gevange geneem vir haar rol in die opstand. 
John het die konflik deurgebring saam met sy pa, en hy het wydverspreide besittings in die hele Angevin -ryk gekry as deel van die Montlouis -nedersetting, maar die meeste waarnemers beskou Johannes as Henry se gunstelingkind, hoewel hy die verste verwyder was in terme van die koninklike opvolging.  Henry II het meer lande vir John begin vind, meestal op verskeie edeles se koste. In 1175 neem hy die boedels van wyle graaf van Cornwall toe en gee dit aan John.  Die volgende jaar onterf Henry die susters van Isabella van Gloucester, in stryd met die wetlike gewoonte, en verloof John met die nou uiters welgestelde Isabella.  In 1177, by die Raad van Oxford, verwerp Henry William FitzAldelm as die Here van Ierland en vervang hy met die tienjarige John. 
Henry the Young King voer 'n kort oorlog met sy broer Richard in 1183 oor die status van Engeland, Normandië en Aquitanië.  Henry II verhuis ter ondersteuning van Richard, en Henry the Young King sterf aan dysenterie aan die einde van die veldtog.  Met sy primêre erfgenaam dood, het Henry die planne vir die opvolging herrangskik: Richard sou koning word van Engeland, hoewel sonder daadwerklike mag totdat die dood van sy vader Geoffrey Bretagne sou behou en John sou nou die hertog van Aquitaine word in die plek van Richard.  Richard het geweier om Aquitaine prys te gee  Henry II was woedend en beveel John, met hulp van Geoffrey, om suid te marsjeer en die hertogdom met geweld terug te neem.  Die twee val die hoofstad van Poitiers aan, en Richard reageer deur Brittany aan te val.  Die oorlog eindig in 'n dooiepunt en 'n gespanne gesinsversoening in Engeland aan die einde van 1184. 
In 1185 besoek John sy eerste besoek aan Ierland, vergesel van 300 ridders en 'n span administrateurs.  Henry het probeer om John amptelik tot koning van Ierland te laat uitroep, maar pous Lucius III wou nie daarmee saamstem nie.  John se eerste bewindstydperk in Ierland was nie 'n sukses nie. Ierland is eers onlangs deur Anglo-Normandiese magte verower, en daar was steeds spanning tussen Henry II, die nuwe intrekkers en die bestaande inwoners.  John het die plaaslike Ierse heersers op 'n berugte manier beledig deur hul spot te maak met hul modieuse lang baard, en kon nie bondgenote onder die Anglo-Normandiese setlaars maak nie, het militêr begin verloor teen die Iere en het uiteindelik later in die jaar teruggekeer na Engeland, onderkoning, Hugh de Lacy, vir die fiasko. 
Die probleme onder John se groter gesin het steeds toegeneem. Sy ouer broer Geoffrey is tydens 'n toernooi in 1186 oorlede, en 'n postume seun, Arthur, en 'n ouer dogter, Eleanor, agter.  Geoffrey se dood het John effens nader aan die troon van Engeland gebring.  Die onsekerheid oor wat sou gebeur nadat Henry se dood aanhou groei het, Richard wou graag by 'n nuwe kruistog aansluit en was steeds bekommerd dat terwyl hy weg was, John sy formele opvolger sou aanstel. 
Richard begin besprekings oor 'n moontlike alliansie met Philip II in Parys gedurende 1187, en die volgende jaar bring Richard hulde aan Philip in ruil vir ondersteuning vir 'n oorlog teen Henry.  Richard en Philip voer 'n gesamentlike veldtog teen Henry, en teen die somer van 1189 maak die koning vrede en beloof Richard die opvolging.  John het aanvanklik getrou gebly aan sy pa, maar het van kant verander sodra dit blyk dat Richard sou wen.  Henry sterf kort daarna. 
Toe Richard in September 1189 koning word, het hy reeds sy voorneme verklaar om by die Derde Kruistog aan te sluit.  Hy het begin om die groot bedrae geld wat nodig is vir hierdie ekspedisie in te samel deur die verkoop van grond, titels en aanstellings, en het probeer om te verseker dat hy nie 'n opstand sou ondergaan terwyl hy weg was van sy ryk nie.  John is graaf van Mortain, getroud met die welgestelde Isabella van Gloucester en het waardevolle grond gekry in Lancaster en die graafskappe Cornwall, Derby, Devon, Dorset, Nottingham en Somerset, alles met die doel om sy lojaliteit te koop aan Richard terwyl die koning op kruistog was.  Richard het die koninklike beheer oor sleutelkastele in hierdie graafskappe behou en sodoende verhoed dat John te veel militêre en politieke mag ophoop. Die koning noem sy vierjarige neef Arthur as sy erfgenaam.  In ruil daarvoor het John beloof om Engeland vir die volgende drie jaar nie te besoek nie, waardeur Richard teoreties genoeg tyd gegee het om 'n suksesvolle kruistog te voer en terug te keer van die Levant af sonder vrees dat John die mag sou oorneem. Richard verlaat die politieke gesag in Engeland - die pos van justiciar - gesamentlik in die hande van biskop Hugh de Puiset en William de Mandeville, 3de graaf van Essex, en maak William Longchamp, die biskop van Ely, sy kanselier.  Mandeville sterf onmiddellik, en Longchamp neem as gesamentlike regter oor met Puiset, wat 'n minder bevredigende vennootskap sou wees.  Eleanor, die koninginmoeder, het Richard oortuig om John in sy afwesigheid in Engeland toe te laat. 
Die politieke situasie in Engeland het vinnig begin versleg. Longchamp het geweier om saam met Puiset te werk en het ongewild geraak by die Engelse adel en geestelikes.  John het hierdie ongewildheid uitgebuit om homself op te stel as 'n alternatiewe heerser met sy eie koninklike hof, kompleet met sy eie regter, kanselier en ander koninklike poste, en was gelukkig om uitgebeeld te word as 'n alternatiewe regent, en moontlik die volgende koning.  Gewapende konflik ontstaan ​​tussen John en Longchamp, en teen Oktober 1191 is Longchamp geïsoleer in die Tower of London met John in beheer van die stad Londen, danksy beloftes wat John aan die burgers gemaak het in ruil vir erkenning as Richard se erfgenaam vermoedelik.  Op hierdie punt keer Walter van Coutances, die aartsbiskop van Rouen, terug na Engeland, nadat hy deur Richard gestuur is om die orde te herstel.  John se posisie word ondermyn deur Walter se relatiewe gewildheid en deur die nuus dat Richard getroud was terwyl hy in Ciprus was, wat die moontlikheid bied dat Richard wettige kinders en erfgename sou hê. 
Die politieke onrus het voortgeduur. John het 'n alliansie begin ondersoek met koning Filips II van Frankryk, pas teruggekeer uit die kruistog. John het gehoop om Normandië, Anjou en die ander lande in Frankryk wat deur Richard besit word, te bekom in ruil daarvoor dat hy hom met Philip verbind het.  John is oortuig om nie 'n alliansie deur sy moeder aan te gaan nie.  Longchamp, wat Engeland na Walter se ingryping verlaat het, het nou teruggekeer en aangevoer dat hy verkeerdelik as regter verwyder is.  John gryp in en onderdruk Longchamp se aansprake in ruil vir beloftes van ondersteuning van die koninklike administrasie, insluitend 'n herbevestiging van sy posisie as troonopvolger.  Toe Richard nog nie van die kruistog teruggekeer het nie, het John begin beweer dat sy broer dood of andersins permanent verlore was.  Richard is inderdaad deur hertog Leopold V van Oostenryk onderweg na Engeland gevange geneem en is oorgegee aan keiser Henry VI, wat hom as losprys aangehou het.  John het die geleentheid aangegryp en na Parys gegaan, waar hy 'n alliansie met Philip aangegaan het. Hy het ingestem om sy vrou, Isabella van Gloucester, opsy te sit en met Philip se suster, Alys, te trou in ruil vir Philip se ondersteuning.  In Engeland het gevegte ontstaan ​​tussen magte wat lojaal was aan Richard en diegene wat deur John versamel is.  John se militêre posisie was swak en hy het ingestem tot 'n wapenstilstand vroeg in 1194 en die koning het uiteindelik na Engeland teruggekeer, en John se oorblywende magte het oorgegee.  John trek terug na Normandië, waar Richard hom uiteindelik dieselfde jaar later vind.  Richard verklaar dat John - ondanks die feit dat hy 27 jaar oud was - bloot ''n kind was wat slegte raadgewers gehad het' en hom vergewe het, maar dat hy sy grond verwyder het met die uitsondering van Ierland. 
Vir die oorblywende jare van Richard se regering het John sy broer op die vasteland, blykbaar lojaal, ondersteun.  Richard se beleid op die vasteland was om te probeer om deur vaste, beperkte veldtogte die kastele wat hy vir Philip II tydens kruistog verloor het, te herwin. Hy het hom verbind met die leiers van Vlaandere, Boulogne en die Heilige Romeinse Ryk om druk uit te oefen op Philip uit Duitsland.  ​​In 1195 het John 'n skielike aanval en beleg van die kasteel van Évreux suksesvol uitgevoer en daarna die verdediging van Normandië teen Philip bestuur.  Die volgende jaar neem John die stad Gamaches in beslag en lei 'n strooptog binne 80 km van Parys en vang die biskop van Beauvais.  In ruil vir hierdie diens het Richard syne teruggetrek kwaadwilligheid (onwillig) teenoor John, het hom na die graafskap Gloucestershire herstel en hom weer graaf van Mortain gemaak. 
Na Richard se dood op 6 April 1199 was daar twee moontlike aanspraakmakers op die troon van Angevin: John, wie se aanspraak daarop berus het dat hy die enigste oorlewende seun van Henry II was, en die jong Arthur I van Bretagne, wat 'n eis as die seun van John se ouer broer gehou het Geoffrey.  Dit lyk asof Richard in die laaste jare voor sy dood John begin erken het as sy erfgenaam, maar die saak was nie duidelik nie en die middeleeuse wet het weinig leiding gegee oor hoe die mededingende eise beslis moet word.  Met die Normandiese reg wat John as die enigste oorlewende seun van Henry II bevoordeel en die Angevin -wet wat Arthur as die enigste seun van Henry se oudste seun bevoordeel, het die saak vinnig 'n oop konflik geword.  John word ondersteun deur die grootste deel van die Engelse en Normandiese adel en is gekroon in die Westminster Abbey, ondersteun deur sy ma, Eleanor. Arthur word ondersteun deur die meerderheid van die Bretonse, Maine en Anjou edeles en ontvang die steun van Philip II, wat steeds daartoe verbind was om die Angevin -gebiede op die vasteland te verbreek.  Met die weermag van Arthur wat die Loire -vallei in die rigting van Angers en Philip se magte in die vallei in die rigting van Tours afstuur, loop die kontinentale ryk van John die gevaar om in twee gesny te word. 
Oorlogvoering in die destydse Normandië is gevorm deur die verdedigingspotensiaal van kastele en die toenemende koste van veldtogte.  Die Normandiese grense het beperkte natuurlike verdediging, maar is op strategiese punte sterk gebou met kastele, soos Château Gaillard, wat teen aansienlike koste gebou en onderhou is.  Dit was moeilik vir 'n bevelvoerder om ver na vars gebied te vorder sonder om sy kommunikasie te beveilig deur hierdie vestings vas te lê, wat die vordering van enige aanval vertraag het.  Die leërs van die tydperk kan gevorm word uit feodale of huursoldate.  Feodale heffings kon slegs vir 'n vaste tydperk verhoog word voordat hulle terugkeer huis toe, wat 'n einde sou maak aan 'n veldtog van huursoldate, wat dikwels Brabançons genoem word na die hertogdom Brabant, maar eintlik uit heel Noord -Europa gewerf is, die hele jaar kan werk en bied 'n bevelvoerder meer strategiese opsies om 'n veldtog te volg, maar kos baie meer as ekwivalente feodale magte.  As gevolg hiervan gebruik bevelvoerders van die tydperk toenemend meer huursoldate. 
Na sy kroning verhuis John suid na Frankryk met militêre magte en neem 'n verdedigende houding aan langs die oostelike en suidelike grense van Normandië.  Beide kante het onderbreek vir onwillige onderhandelinge voordat die oorlog hervat is, John se posisie was nou sterker, danksy die bevestiging dat die grawe Baldwin IX van Vlaandere en Renaud van Boulogne die anti-Franse alliansies wat hulle voorheen met Richard ooreengekom het, hernu het.  Die magtige Anjou -edelman William des Roches is oorgehaal om van Arthur na John oor te skakel, skielik lyk die balans van Philip en Arthur ten gunste van John.  Nie een van die twee partye was gretig om die konflik voort te sit nie, en na 'n pouslike wapenstilstand ontmoet die twee leiers in Januarie 1200 om moontlike terme vir vrede te beding.  Vanuit John se perspektief was die daaropvolgende geleentheid 'n geleentheid om beheer oor sy kontinentale besittings te stabiliseer en 'n blywende vrede met Philip in Parys te bewerkstellig. John en Philip onderhandel oor die Mei 1200 -verdrag van Le Goulet deur hierdie verdrag, Philip erken John as die regmatige erfgenaam van Richard ten opsigte van sy Franse besittings, terwyl hy die breër eise van sy kliënt, Arthur, tydelik laat vaar het.  [nb 4] John het op sy beurt afstand gedoen van Richard se voormalige beleid om Philip te bevat deur alliansies met Vlaandere en Boulogne, en aanvaar Philip se reg as die wettige feodale oorheerser van John se lande in Frankryk.  John se beleid besorg hom die oneerbiedige titel "John Softsword" van 'n paar Engelse kroniekskrywers, wat sy gedrag kontrasteer met sy meer aggressiewe broer, Richard. 
Tweede huwelik en gevolge, 1200–1202
Die nuwe vrede sou slegs twee jaar duur, die oorlog hervat ná die besluit van John in Augustus 1200 om met Isabella van Angoulême te trou. Om weer te trou, moes John eers sy vrou, Isabella, gravin van Gloucester, die koning laat vaar, deur dit aan te voer dat hy nie die nodige pouslike bedeling gekry het om in die eerste plek met die gravin te trou nie - as neef kon John nie het haar wettiglik sonder hierdie getrou. Dit is nog onduidelik waarom John gekies het om met Isabella van Angoulême te trou. Hedendaagse kroniekskrywers het aangevoer dat John diep op haar verlief geraak het, en dat John moontlik gemotiveer is deur die begeerte na 'n oënskynlik mooi, maar nogal jong meisie.  Aan die ander kant was die Angoumois -lande wat saam met haar strategies noodsaaklik was vir John: deur met Isabella te trou, verkry John 'n belangrike landroete tussen Poitou en Gascogne, wat sy greep op Aquitaine aansienlik versterk het.  [nb 5]
Isabella was egter reeds verloof aan Hugh IX van Lusignan, 'n belangrike lid van 'n belangrike adellike familie van Poitou en broer van Raoul I, graaf van Eu, wat grond langs die sensitiewe oostelike grens van Normandië besit het.  Net soos John voordeel trek uit die trou van Isabella, het die huwelik die belange van die Lusignans bedreig, wie se eie land tans die belangrikste roete vir koninklike goedere en troepe oor Aquitaine was.  In plaas van om oor 'n vorm van vergoeding te onderhandel, behandel John Hugh "met minagting", wat lei tot 'n opstand in Lusignan wat onmiddellik verpletter is deur John, wat ook ingegryp het om Raoul in Normandië te onderdruk. 
Alhoewel Johannes die graaf van Poitou en dus die regmatige feodale heer oor die Lusignans was, kon hulle John se optrede in Frankryk wettiglik by sy eie feodale heer, Philip, beroep.  Hugh het presies dit in 1201 gedoen en Philip het John ontbied om in 1202 die hof in Parys by te woon, met verwysing na die Le Goulet -verdrag om sy saak te versterk.  John was nie bereid om sy gesag in Wes -Frankryk op hierdie manier te verswak nie. Hy het aangevoer dat hy nie die hof van Philip hoef by te woon nie vanweë sy spesiale status as hertog van Normandië, wat deur feodale tradisie vrygestel is om na die Franse hof geroep te word.  Philip het aangevoer dat hy John nie as die hertog van Normandië ontbied nie, maar as die graaf van Poitou, wat nie so 'n spesiale status gehad het nie.  Toe John nog weier om te kom, verklaar Philip John in stryd met sy feodale verantwoordelikhede, gee hy al John se lande wat onder die Franse kroon val, aan Arthur toe - met die uitsondering van Normandië, wat hy vir hom teruggeneem het - en begin 'n nuwe oorlog teen John. 
Verlies van Normandië, 1202–1204
John het aanvanklik 'n verdedigende houding aangeneem, soortgelyk aan dié van 1199: vermy oop stryd en verdedig sy sleutelkastele sorgvuldig.  John se bedrywighede het meer chaoties geword namate die veldtog vorder, en Philip het geleidelik vordering in die ooste begin maak.  John het in Julie daarvan bewus geword dat Arthur se magte sy ma, Eleanor, by die Mirebeau -kasteel bedreig. Saam met William de Roches, sy oudagter in Anjou, het hy sy huursoldaat vinnig suidwaarts geswaai om haar te beskerm.  Sy magte verras Arthur en verower die hele rebelleierskap in die slag van Mirebeau.  Met die verswakking van sy suidelike flank, was Philip gedwing om hom in die ooste terug te trek en self suidwaarts te draai om John se leër te bevat. 
John se posisie in Frankryk is aansienlik versterk deur die oorwinning op Mirebeau, maar John se behandeling van sy nuwe gevangenes en van sy bondgenoot, William de Roches, ondermyn hierdie winste vinnig. De Roches was 'n magtige Anjou-edelman, maar John het hom grootliks geïgnoreer en aansienlike aanstoot veroorsaak, terwyl die koning die rebelleleiers in sulke slegte omstandighede gehou het dat twee-en-twintig van hulle gesterf het.  Op die oomblik was die meeste van die regionale adel nou verwant aan mekaar, en hierdie gedrag teenoor hul familielede is as onaanvaarbaar beskou.  William de Roches en ander van John se plaaslike bondgenote in Anjou en Bretagne het hom verlaat ten gunste van Philip, en Brittany het in opstand gekom.  John se finansiële situasie was taai: sodra faktore soos die vergelykende militêre koste van materieel en soldate in ag geneem is, het Philip 'n aansienlike, hoewel nie oorweldigende, voordeel van hulpbronne bo John geniet.  [nb 6]
Verdere verlatenhede van John se plaaslike bondgenote aan die begin van 1203 verminder sy bewegingsvryheid in die streek geleidelik.  Hy het pous Innocentius III probeer oortuig om in die konflik in te gryp, maar Innocent se pogings was onsuksesvol.  Namate die situasie vir John erger geword het, blyk dit dat hy besluit het om Arthur te laat doodmaak, met die doel om sy potensiële mededinger te verwyder en om die rebellebeweging in Bretagne te ondermyn.  Arthur was aanvanklik in Falaise opgesluit en is daarna na Rouen verskuif. Hierna bly Arthur se lot onseker, maar moderne historici glo dat hy deur John vermoor is.  Die annale van Margam Abbey dui daarop dat "John Arthur gevange geneem het en hom 'n geruime tyd in die kasteel van Rouen in die tronk laat lewe het. Toe John dronk was, het hy Arthur met sy eie hand doodgemaak en 'n swaar klip vasgemaak aan die liggaam wat gegooi is dit in die Seine. "  [nb 7] Gerugte oor die manier van Arthur se dood het die steun vir John in die hele streek verder verminder.  Arthur se suster, Eleanor, wat ook in Mirebeau gevange geneem is, is vir baie jare deur John in die tronk gehou, al was dit in relatief goeie omstandighede. 
Aan die einde van 1203 het John probeer om Château Gaillard te verlig, wat hoewel deur Filippus beleër is, die oostelike flank van Normandië bewaak het.  John het 'n gesinchroniseerde operasie met land- en watergedrewe magte probeer doen, wat deur die meeste historici vandag beskou word as 'n verbeeldingryke konsepsie, maar te ingewikkeld om die magte van die tydperk suksesvol uit te voer.  John se hulpverlening is deur Philip se magte geblokkeer, en John draai terug na Bretagne in 'n poging om Philip uit die ooste van Normandië weg te trek.  John het 'n groot deel van Bretagne suksesvol verwoes, maar het nie Philip se hoofkrag in die ooste van Normandië afgewyk nie.  Menings verskil tussen historici oor die militêre vaardigheid wat John tydens hierdie veldtog getoon het, en die meeste onlangse historici voer aan dat sy prestasie aanvaarbaar was, hoewel dit nie indrukwekkend was nie.  [nb 8] John se situasie het vinnig begin versleg. Die oostelike grensgebied van Normandië is al etlike jare lank deur Philip en sy voorgangers grootliks verbou, terwyl die gesag van Angevin in die suide ondermyn is deur Richard se afgee van 'n paar belangrike kastele enkele jare tevore.  Sy gebruik van routier huursoldate in die sentrale streke het ook sy oorblywende steun in hierdie gebied vinnig opgeëet, wat die weg gebaan het vir 'n skielike ineenstorting van die Angevin -mag.  [nb 9] John het in Desember teruggetrek oor die kanaal en bevele gestuur vir die oprigting van 'n nuwe verdedigingslinie wes van Chateau Gaillard.  In Maart 1204 val Gaillard. John se ma, Eleanor, is die volgende maand dood.  Dit was nie net 'n persoonlike slag vir John nie, maar het gedreig om die wydverspreide Angevin -alliansies in die verre suide van Frankryk te ontrafel.  Philip beweeg suid om die nuwe verdedigingslinie en slaan boontoe in die hartjie van die hertogdom, wat nou min weerstand ondervind.  Teen Augustus het Philip Normandië geneem en na die suide gevorder om ook Anjou en Poitou te beset.  John se enigste oorblywende besitting op die vasteland was nou die hertogdom Aquitanië. 
Koningskap en koninklike administrasie
Die aard van die regering onder die Angevin-monarge was swak gedefinieer en onseker. John se voorgangers het die beginsel van vis et vrywillig ("krag en wil"), neem uitvoerende en soms arbitrêre besluite, dikwels geregverdig op die basis dat 'n koning bo die wet was.  Beide Henry II en Richard het aangevoer dat konings 'n eienskap van 'goddelike majesteit' het, John het hierdie neiging voortgesit en 'n 'byna imperiale status' vir homself as heerser geëis.  Gedurende die 12de eeu is daar teenstrydige menings uitgespreek oor die aard van die koningskap, en baie hedendaagse skrywers was van mening dat monarge moet regeer in ooreenstemming met die gebruik en die wet, en raad moet neem van die voorste lede van die koninkryk.  Daar was nog geen model vir wat moet gebeur as 'n koning dit weier nie.  Ten spyte van sy aanspraak op unieke gesag in Engeland, sou John soms sy optrede regverdig op die basis dat hy raad met die baronne geneem het.  Moderne historici is steeds verdeeld oor die vraag of John 'n geval van 'koninklike skisofrenie' gehad het in sy benadering tot die regering, of dat sy optrede bloot die komplekse model van Angevin -koningskap in die vroeë 13de eeu weerspieël. 
John het 'n gesofistikeerde administrasiestelsel in Engeland geërf, met 'n reeks koninklike agente wat die koninklike huishouding beantwoord het: die kanselary het geskrewe rekords en kommunikasie bygehou wat die tesourie en die staatskas onderskeidelik oor inkomste en uitgawes hanteer het, en verskillende regters is ontplooi om geregtigheid in die koninkryk.  Danksy die pogings van mans soos Hubert Walter, het hierdie neiging tot verbeterde rekordhouding tot in sy bewind voortgeduur.  Soos vorige konings, bestuur John 'n peripatetiese hof wat deur die koninkryk gereis het, en het sowel plaaslike as nasionale aangeleenthede hanteer.  John was baie aktief in die administrasie van Engeland en was betrokke by elke aspek van die regering.  Hy volg deels die tradisie van Henry I en Henry II, maar teen die 13de eeu het die omvang van administratiewe werk aansienlik toegeneem, wat baie meer druk op 'n koning geplaas het wat in hierdie styl wou regeer.  John was in Engeland vir baie langer tydperke as sy voorgangers, wat sy heerskappy meer persoonlik gemaak het as die van vorige konings, veral in voorheen geïgnoreerde gebiede soos die noorde. 
Die regspleging was vir John van besondere belang. Verskeie nuwe prosesse is ingevolge Henry II aan die Engelse reg bekendgestel, waaronder roman hierdieisin en mort d'ancestor.  Hierdie prosesse het beteken dat die koninklike howe 'n meer belangrike rol gespeel het in plaaslike regsake, wat voorheen slegs deur plaaslike of plaaslike here behandel is.  John het die professionaliteit van die plaaslike sersante en deurwaarders verhoog, en die stelsel van lykskouers wat Hubert Walter in 1194 vir die eerste keer bekendgestel het, uitgebrei en 'n nuwe klas gemeentekoronore geskep.  Die koning het baie hard gewerk om te verseker dat hierdie stelsel goed funksioneer, deur regters wat hy aangestel het, deur die bevordering van regspesialiste en kundigheid en deur self in te gryp.  Hy het relatief geringe sake probeer, selfs tydens militêre krisisse. Positief beskou, beskou Lewis Warren dat John "sy koninklike plig uitgevoer het om geregtigheid te verskaf. Met 'n ywer en onvermoeidheid waaraan die Engelse gemenereg groot aanspraak maak".  Kritieser gesien, is John moontlik gemotiveer deur die potensiaal van die koninklike regsproses om vergoedings te verhoog, eerder as 'n begeerte om eenvoudige geregtigheid te bewerkstellig, en sy regstelsel was slegs van toepassing op vrye mans, eerder as op die hele bevolking.  Nietemin was hierdie veranderinge gewild onder baie gratis huurders, wat 'n meer betroubare regstelsel verkry het wat die baronne kon omseil, teen wie sulke sake dikwels gebring is.  John se hervormings was minder gewild onder die baronne self, veral omdat dit onderhewig was aan arbitrêre en gereeld wraaksugtige koninklike geregtigheid. 
Een van John se belangrikste uitdagings was die verkryging van die groot bedrae geld wat nodig was vir sy voorgestelde veldtogte om Normandië terug te eis.  Die Angevin -konings het drie hoofbronne van inkomste tot hul beskikking gehad, naamlik inkomste uit hul persoonlike grond, of demesne geld ingesamel deur hul regte as feodale heer en inkomste uit belasting. Die inkomste uit die koninklike demesne was onbuigsaam en het sedert die Normandiese verowering stadig afgeneem. Richard se verkoop van baie koninklike eiendomme in 1189 het niks gehelp nie, en belasting speel 'n baie kleiner rol in die koninklike inkomste as in latere eeue. Engelse konings het wydverspreide feodale regte wat gebruik kan word om inkomste te genereer, insluitend die skutstelsel, waarin feodale militêre diens vermy is deur 'n kontantbetaling aan die koning. Hy verdien inkomste uit boetes, hofgeld en die verkoop van handveste en ander voorregte.  John verskerp sy pogings om alle moontlike inkomstebronne te maksimeer, in die mate dat hy beskryf is as "gierig, ellendig, afpersend en geldsinnig".  Hy het ook inkomstegenerering gebruik as 'n manier om politieke beheer oor die baronne uit te oefen: skuld wat die koning se gunsteling ondersteuners aan die kroon verskuldig is, is moontlik strenger afgedwing.
Die gevolg was 'n reeks innoverende, maar ongewilde finansiële maatreëls. [nb 10] John het elf keer in sy sewentien jaar as koning skutbetalings gehef, in vergelyking met elf keer in totaal tydens die bewind van die voorafgaande drie monarge.  In baie gevalle is dit gehef in die afwesigheid van 'n werklike militêre veldtog, wat in stryd was met die oorspronklike idee dat skending 'n alternatief was vir werklike militêre diens.  John maksimeer sy reg om vergoedings te eis wanneer boedels en kastele geërf word, wat soms enorme bedrae laai, buite die baronne se betaalvermoë.  Deur voort te bou op die suksesvolle verkoop van balju -afsprake in 1194, het die koning 'n nuwe ronde aanstellings begin, met die nuwe bekleërs wat hul belegging terugbetaal deur verhoogde boetes en boetes, veral in die woude.  'n Ander vernuwing van Richard, verhoogde heffings wat gehef word op weduwees wat enkellopend wil bly, is uitgebrei onder John.  John het voortgegaan om handveste te verkoop vir nuwe dorpe, insluitend die beplande stad Liverpool, en handveste is verkoop vir markte regoor die koninkryk en in Gascogne.  [nb 11] Die koning het nuwe belasting ingestel en bestaande belasting uitgebrei. Die Jode, wat 'n kwesbare posisie in die Middeleeuse Engeland beklee het, wat slegs deur die koning beskerm is, was onderhewig aan groot belasting, £ 44 000 is uit die gemeenskap gehaal deur die hoeveelheid 1210 wat baie daarvan aan die Christelike skuldenaars van Joodse geldleners oorgedra is.  [nb 12] John het in 1207 'n nuwe belasting op inkomste en roerende goed geskep - effektief 'n weergawe van 'n moderne inkomstebelasting - wat £ 60,000 opgelewer het, en 'n nuwe stel invoer- en uitvoerbelasting geskep wat direk aan die Kroon betaalbaar was.  Hy het bevind dat hierdie maatreëls hom in staat gestel het om verdere hulpbronne in te samel deur die konfiskering van die lande van baronne wat nie kon betaal nie of geweier het om te betaal. 
Aan die begin van John se bewind was daar 'n skielike verandering in pryse, want slegte oeste en 'n groot vraag na voedsel het baie hoër pryse vir graan en diere tot gevolg gehad. Hierdie inflasiedruk sou voortduur vir die res van die 13de eeu en het langtermyn ekonomiese gevolge vir Engeland gehad.  Die gevolglike sosiale druk is bemoeilik deur uitbarstings van deflasie wat die gevolg was van John se militêre veldtogte.  Destyds was dit normaal dat die koning belasting in silwer invorder, wat dan weer in nuwe munte geslaan word, wat dan in vate gesit word en na koninklike kastele regoor die land gestuur word om huursoldate te huur of om ander koste te dek.  Op die tydstip toe John hom voorberei het op veldtogte in Normandië, moes groot hoeveelhede silwer uit die ekonomie onttrek en maande lank gestoor word, wat onbedoeld gelei het tot periodes waarin dit moeilik was om silwer muntstukke te kry, kommersiële krediet moeilik bekombaar en deflasionêre druk op die ekonomie geplaas. Die gevolg was politieke onrus regoor die land.  John het probeer om sommige van die probleme met die Engelse geldeenheid in 1204 en 1205 aan te spreek deur 'n radikale opknapping van die muntstuk uit te voer en die kwaliteit en konsekwentheid daarvan te verbeter. 
Koninklike huishouding en ira et malevolentia
John se koninklike huis was gebaseer op verskeie groepe volgelinge. Een groep was die bekendes regis, sy onmiddellike vriende en ridders wat saam met hom deur die land gereis het. Hulle het ook 'n belangrike rol gespeel in die organisering en leiding van militêre veldtogte.  'n Ander deel van die koninklike volgelinge was die curia regis hierdie curiales was die senior amptenare en agente van die koning en was noodsaaklik vir sy daaglikse bewind.  Om lid te wees van hierdie binnekringe het groot voordele meegebring, aangesien dit makliker was om gunste van die koning te kry, regsgedinge aan te gaan, met 'n welgestelde erfgenaam te trou of om jou skuld af te staan.  Teen Henry II word hierdie poste toenemend gevul deur "nuwe manne" van buite die normale geledere van die baronne. Dit het onder John se bewind toegeneem, met baie minder edeles wat van die vasteland af gekom het om posisies by die hof te beklee, baie was huurlingleiers uit Poitou.  Hierdie manne het soldate ingesluit wat in Engeland berug sou raak weens hul onbeskaafde gedrag, waaronder Falkes de Breauté, Geard d'Athies, Engelard de Cigongé en Philip Marc.  Baie baronne beskou die koning se huishouding as wat Ralph Turner beskryf het as 'n 'smal kliek wat koninklike guns geniet op baronne se koste', beman deur mans met 'n mindere status. 
Hierdie neiging dat die koning op sy eie manne staatmaak ten koste van die baronne, word vererger deur die tradisie van Angevin royal ira et malevolentia ("woede en onwilligheid") en John se eie persoonlikheid.  Vanaf Henry II, ira et malevolentia het die reg van die koning beskryf om sy woede en ontevredenheid teenoor spesifieke baronne of geestelikes uit te spreek, gebaseer op die Normandiese konsep van malevoncia-koninklike onwilligheid.  Gedurende die Normandiese tydperk, het die lyding van die koning se onwilligheid beteken dat dit moeilik was om toelaes, eerbewyse of versoekskrifte te bekom, wat Henry II in berugte sy woede en onwilligheid teenoor Thomas Becket uitgespreek het, wat uiteindelik tot die dood van Becket gelei het.  John het nou die bykomende vermoë om sy vasale op 'n beduidende skaal te "lamlê" met behulp van sy nuwe ekonomiese en geregtelike maatreëls, wat die bedreiging van koninklike woede nog ernstiger gemaak het. 
John was diep agterdogtig oor die baronne, veral diegene met voldoende mag en rykdom om die koning moontlik uit te daag.  Talle baronne is aan syne onderwerp kwaadwilligheid, selfs die beroemde ridder William Marshal, 1ste graaf van Pembroke, wat gewoonlik 'n voorbeeld van volmaakte lojaliteit was.  Die berugste saak, wat verder gegaan het as alles wat destyds as aanvaarbaar geag is, was die van die magtige William de Braose, 4de Lord of Bramber, wat lande in Ierland besit het.  De Braose is onderworpe aan strawwe eise vir geld, en toe hy weier om 'n groot bedrag van 40 000 mark (destyds gelykstaande aan £ 26,666) te betaal, [nb 13] is sy vrou en een van sy seuns deur John in die tronk gesit , wat tot hul dood gelei het.  De Braose sterf in ballingskap in 1211, en sy kleinseuns bly in die tronk tot 1218.  John se agterdog en jaloesie het beteken dat hy selde goeie verhoudings met selfs die voorste lojalistiese baronne geniet het. 
John se persoonlike lewe het sy regering baie beïnvloed. Hedendaagse kroniekskrywers sê dat Johannes sondig wellustig was en nie vroom was nie.  Dit was algemeen dat konings en edeles van die tyd juffrouens aangehou het, maar kroniekskrywers kla dat John se minnaresse getroude edelvroue was, wat as onaanvaarbaar beskou is.  John het tydens sy eerste huwelik ten minste vyf kinders met minnaresse gehad, en dit is bekend dat twee van die minnares edelvroue was.  John se gedrag na sy tweede huwelik is egter minder duidelik. Nie een van sy bekende buite -egtelike kinders is gebore nadat hy weer getroud is nie, en daar is geen daadwerklike dokumentêre bewys van egbreuk nie, hoewel John gedurende die tydperk beslis vroulike vriende by die hof gehad het.  Die spesifieke beskuldigings wat tydens die baroniale opstande teen John gemaak is, word nou algemeen beskou as uitgevind met die doel om die opstand te regverdig, maar die meeste van John se tydgenote het blykbaar 'n swak mening oor sy seksuele gedrag gehad.  [nb 14]
Die karakter van John se verhouding met sy tweede vrou, Isabella van Angoulême, is onduidelik. John is getroud met Isabella terwyl sy relatief jonk was - haar presiese geboortedatum is onseker, en ramings plaas haar tussen hoogstens 15 en waarskynlik teen nege jaar oud tydens haar huwelik.  [nb 15] Selfs volgens die destydse standaarde was sy nog baie jonk getroud.  John het nie baie geld vir sy vrou se huishouding voorsien nie en het nie veel van die inkomste uit haar lande oorgedra nie, in die mate dat historikus Nicholas Vincent hom as "reguit gemeen" teenoor Isabella beskryf het.  Vincent het tot die gevolgtrekking gekom dat die huwelik nie 'n "vriendskaplike" huwelik was nie.  Ander aspekte van hul huwelik dui op 'n nouer, meer positiewe verhouding. Kroniekskrywers het opgeteken dat John 'n "mal verliefdheid" op Isabella gehad het, en dat die koning en die koningin sekerlik egte verhoudings gehad het tussen ten minste 1207 en 1215, en dat hulle vyf kinders gehad het.  In teenstelling met Vincent kom die historikus William Chester Jordan tot die gevolgtrekking dat die egpaar 'n 'metgesel paartjie' was wat volgens die standaard van die dag 'n suksesvolle huwelik gehad het. 
John se gebrek aan godsdienstige oortuiging is opgemerk deur hedendaagse kroniekskrywers en latere historici, met sommige wat vermoed dat hy op sy beste goddeloos of selfs ateïsties 'n baie ernstige kwessie was.  Hedendaagse kroniekskrywers het sy verskillende anti-godsdienstige gewoontes uitgebrei gekatalogiseer, insluitend sy versuim om nagmaal te neem, sy godslasterlike opmerkings en sy geestige maar skandalige grappies oor kerkleer, insluitend grappies oor die onwaarskynlikheid van die opstanding van Jesus. Hulle het kommentaar gelewer oor die gebrek aan John se liefdadigheidsskenkings aan die Kerk.  Historikus Frank McLynn voer aan dat John se vroeë jare by Fontevrault, gekombineer met sy relatief gevorderde opleiding, hom moontlik teen die kerk gedraai het.  Ander historici was meer versigtig om hierdie materiaal te interpreteer en het opgemerk dat kroniekskrywers ook sy persoonlike belangstelling in die lewe van St Wulfstan en sy vriendskappe met verskeie senior geestelikes aangemeld het, veral met Hugh van Lincoln, wat later 'n heilige verklaar is.  Finansiële rekords toon dat 'n normale koninklike huishouding besig is met die gewone feeste en godsdienstige vieringe - alhoewel met baie rekords wat Johannes se offerandes aan die armes toon om te versoen omdat hulle gereeld kerkreëls en leiding oortree het.  Die historikus Lewis Warren het aangevoer dat die kroniekskrywers aansienlike vooroordeel onderhewig was en dat die koning "ten minste konvensioneel vroom" was, met verwysing na sy pelgrimstogte en belangstelling in godsdienstige geskrifte en kommentare. 
Gedurende die res van sy bewind het John hom daarop toegespits om Normandië te probeer herower.  Die beskikbare bewyse dui daarop dat hy die verlies van die hertogdom nie as 'n permanente verskuiwing in die Kapenaar se mag beskou het nie.  Strategies het John voor verskeie uitdagings te staan ​​gekom:  Engeland self moes beveilig word teen moontlike Franse inval,  die seeroetes na Bordeaux moes beveilig word na die verlies van die landroete na Aquitaine, en sy oorblywende besittings in Aquitanië moes beveilig word na die dood van sy moeder, Eleanor, in April 1204.  John se voorkeurplan was om Poitou te gebruik as 'n basis van operasies, die Loire -vallei op te vaar om Parys te bedreig, die Franse magte vas te pen. en breek Philip se interne kommunikasiekanale voordat hy 'n maritieme mag in die hertogdom self beland.  Ideaal gesproke sou hierdie plan baat by die opening van 'n tweede front aan die oostelike grense van Philip met Vlaandere en Boulogne-effektief 'n herskepping van Richard se ou strategie om druk uit Duitsland toe te pas.  Dit alles verg baie geld en soldate. 
John het 'n groot deel van 1205 deurgebring om Engeland te beveilig teen 'n moontlike Franse inval.  As 'n noodmaatreël herskep hy 'n weergawe van Henry II's Assize of Arms van 1181, met elke shire 'n struktuur om plaaslike heffings te mobiliseer.  Toe die bedreiging van inval vervaag, vorm John 'n groot militêre mag in Engeland wat bedoel was vir Poitou, en 'n groot vloot met soldate onder sy eie bevel wat vir Normandië bedoel was.  Om dit te bereik, hervorm John die Engelse feodale bydrae tot sy veldtogte, en skep 'n meer buigsame stelsel waaronder slegs een uit tien ridders eintlik gemobiliseer sou word, maar finansieel ondersteun sou word deur die ander nege ridders vir 'n onbepaalde tydperk. .  John het 'n sterk span ingenieurs opgebou vir belegoorlogvoering en 'n aansienlike mag van professionele kruisboogskutters.  Die koning word ondersteun deur 'n span vooraanstaande baronne met militêre kundigheid, waaronder William Longespée, 3de graaf van Salisbury, Willem die maarskalk, Roger de Lacy en, totdat hy in guns val, die optogmeester William de Braose. 
John het reeds voor die verlies van Normandië sy kanaalmagte begin verbeter en hy het vinnig verdere maritieme vermoëns opgebou ná die ineenstorting daarvan. Die meeste van hierdie skepe is langs die Cinque -hawens geplaas, maar Portsmouth is ook vergroot.  Teen die einde van 1204 het hy ongeveer 50 groot galeie beskikbaar, nog 54 vaartuie is tussen 1209 en 1212 gebou.  William van Wrotham is aangestel as 'bewaarder van die galeie', in werklikheid John se hoofadmiraal.  Wrotham was verantwoordelik vir die versmelting van John se galeie, die skepe van die Cinque Ports en handelsvaartuie in 'n enkele operasionele vloot.  John het onlangse verbeterings in skeepsontwerp aangeneem, insluitend nuwe groot vervoerskepe wat genoem is buisses en verwyderbare voorspellings vir gebruik in gevegte. 
Baroniese onrus in Engeland het die vertrek van die beplande 1205 -ekspedisie verhinder, en slegs 'n kleiner mag onder William Longespée het na Poitou ontplooi.  In 1206 vertrek John self na Poitou, maar word gedwing om na die suide te draai om 'n bedreiging vir Gascogne van Alfonso VIII van Castilië teë te werk.  Na 'n suksesvolle veldtog teen Alfonso, het John weer noordwaarts gegaan en die stad Angers ingeneem.  Philip verhuis suid om John te ontmoet. Die jaar se veldtog het op 'n dooiepunt uitgeloop en 'n twee jaar lange wapenstilstand is tussen die twee heersers gemaak. 
Tydens die wapenstilstand van 1206-1208 het John gefokus op die opbou van sy finansiële en militêre hulpbronne ter voorbereiding op 'n ander poging om Normandië te herower.  John het van hierdie geld gebruik om te betaal vir nuwe alliansies aan die oostelike grense van Philip, waar die groei in die Kapenaar se mag Frankryk se bure begin bekommer het.  Teen 1212 sluit John suksesvol alliansies aan met sy neef Otto IV, 'n aanspraakmaker op die kroon van die Heilige Romeinse keiser in Duitsland, sowel as met die grawe Renaud van Boulogne en Ferdinand van Vlaandere.  Die invalplanne vir 1212 is uitgestel weens vars Engelse baroniese onrus oor diens in Poitou.  Philip neem die inisiatief in 1213 en stuur sy oudste seun, Louis, om Vlaandere binne te val met die doel om 'n inval in Engeland te begin.  John moes sy eie invalsplanne uitstel om hierdie bedreiging teen te werk. Hy het sy nuwe vloot gelanseer om die Franse by die hawe van Damme aan te val.  Die aanval was 'n sukses en vernietig die vaartuie van Philip en die kans op 'n inval in Engeland daardie jaar.  John het gehoop om hierdie voordeel te benut deur homself laat in 1213 binne te val, maar baroniese ontevredenheid het sy invalsplanne weer vertraag tot vroeg in 1214, in wat sy laaste kontinentale veldtog was. 
Skotland, Ierland en Wallis
In die laat 12de en vroeë 13de eeu is die grens en politieke verhouding tussen Engeland en Skotland betwis, terwyl die konings van Skotland aanspraak maak op dele van wat nou Noord -Engeland is. John se vader, Henry II, het William the Lion gedwing om hom trou te sweer by die Verdrag van Falaise in 1174.  Dit is deur Richard I ingetrek in ruil vir finansiële vergoeding in 1189, maar die verhouding bly onrustig.  John het sy bewind begin deur sy soewereiniteit oor die betwiste noordelike provinsies te bevestig. Hy het William se versoek vir die graafskap van Northumbria geweier, maar het nie in Skotland self ingegryp nie en het hom toegespits op sy kontinentale probleme.  Die twee konings het 'n vriendskaplike verhouding onderhou en ontmoet in 1206 en 1207,  totdat daar in 1209 gerugte was dat William van plan was om homself met Filip II van Frankryk te verbind.  John val Skotland binne en dwing William om die Verdrag van Norham te onderteken, wat John beheer van William se dogters gee en 'n betaling van £ 10.000 vereis.  Dit het William se mag noord van die grens effektief lamgelê, en teen 1212 moes John militêr ingryp om William teen sy interne teenstanders te ondersteun.  [nb 16] John het egter geen pogings aangewend om die Verdrag van Falaise te herleef nie, en William en sy seun Alexander II van Skotland het op hul beurt onafhanklike konings gebly, ondersteun deur John, maar nie as gevolg van trou nie. 
John het gedurende sy bewind die heer van Ierland gebly. Hy het die land aangewend vir hulpbronne om sy oorlog met Philip op die vasteland te beveg.  Konflik duur voort in Ierland tussen die Anglo-Normandiese setlaars en die inheemse Ierse stamhoofde, met John wat beide groepe gemanipuleer het om sy rykdom en mag in die land uit te brei.  Tydens Richard se bewind het John die grootte van sy lande in Ierland suksesvol vergroot, en hy het hierdie beleid as koning voortgesit. In 1210 het die koning met 'n groot leër na Ierland gegaan om 'n opstand deur die Anglo-Normandiese here te vernietig. Hy het sy beheer oor die land herbevestig en 'n nuwe handves gebruik om die Engelse wette en gebruike in Ierland te nakom.  John het opgehou om hierdie handves aktief af te dwing op die inheemse Ierse koninkryke, maar historikus David Carpenter vermoed dat hy dit moontlik sou gedoen het as die baroniale konflik in Engeland nie ingegryp het nie. Puur spanning het by die inheemse Ierse leiers gebly, selfs nadat John na Engeland vertrek het. 
Die koninklike mag in Wallis is ongelyk toegepas, met die land wat verdeel is tussen die marsherreine langs die grense, koninklike gebiede in Pembrokeshire en die meer onafhanklike inheemse Walliese here van Noord -Wallis. John het baie belang gestel in Wallis en het die land goed geken, elke jaar tussen 1204 en 1211 besoek en met sy buite -egtelike dogter, Joan, met die Walliese prins Llywelyn die Grote getroud.  Die koning het die marsherre en die inheemse Wallieser gebruik om sy eie grondgebied en mag te vergroot, en het 'n reeks steeds meer presiese transaksies getref wat deur koninklike militêre mag ondersteun word met die Walliese heersers.  'n Groot koninklike ekspedisie om hierdie ooreenkomste af te dwing, het plaasgevind in 1211, nadat Llywelyn gepoog het om die onstabiliteit wat veroorsaak is deur die verwydering van William de Braose, te benut deur die Walliese opstand van 1211.  John se inval, wat in die Walliese hartlande toeslaan, was 'n militêre sukses. Llywelyn het tot 'n besluit gekom wat 'n uitbreiding van John se mag oor 'n groot deel van Wallis insluit, hoewel dit slegs tydelik was. 
Geskil met die pous
Toe die aartsbiskop van Canterbury, Hubert Walter, op 13 Julie 1205 sterf, raak John betrokke by 'n geskil met pous Innocentius III wat sou lei tot die ekskommunikasie van die koning. Die Normandiese en Angevin -konings het tradisioneel baie mag oor die kerk op hul gebied uitgeoefen. Vanaf die 1040's het opeenvolgende pouse egter 'n hervormende boodskap voorgelê wat die belangrikheid beklemtoon dat die kerk "meer samehangend en meer hiërargies vanuit die middelpunt bestuur" en 'sy eie gesags- en jurisdiksiesfeer, los van en onafhanklik van' dié van die leekheerser ", in die woorde van historikus Richard Huscroft.  Na die 1140's is hierdie beginsels grotendeels binne die Engelse Kerk aanvaar, al was dit 'n element van kommer oor die sentralisering van gesag in Rome.  Hierdie veranderinge het die gebruiklike regte van lekeheersers soos John oor kerklike aanstellings in twyfel getrek.  Pous Innocentius was volgens historikus Ralph Turner 'n 'ambisieuse en aggressiewe' godsdienstige leier, en dring aan op sy regte en verantwoordelikhede binne die kerk. 
John wou hê dat John de Gray, die biskop van Norwich en een van sy eie ondersteuners, as aartsbiskop van Canterbury aangestel moes word, maar die katedraalhoofstuk vir die katedraal van Canterbury het die uitsluitlike reg geëis om die aartsbiskop te kies. Hulle het Reginald, die sub-prior van die hoofstuk, bevoordeel.  Om sake te bemoeilik, het die biskoppe van die provinsie Canterbury ook die reg geëis om die volgende aartsbiskop aan te stel.  Die hoofstuk het Reginald in die geheim verkies en hy het na Rome gereis om te bevestig dat die biskoppe die aanstelling uitdaag en dat die saak voor Innocentus geneem is.  John het die Canterbury -hoofstuk gedwing om hul steun na John de Gray te verander, en 'n boodskapper is na Rome gestuur om die pousdom van die nuwe besluit in kennis te stel.  Onskuldig ontken Reginald en John de Gray, en stel in plaas daarvan sy eie kandidaat, Stephen Langton, aan. John het Innocent se versoek geweier dat hy toestemming gegee het vir die aanstelling van Langton, maar die pous het Langton in elk geval in Junie 1207 ingewy. 
John was ontstoke oor wat hy beskou as 'n afskaffing van sy gebruiklike reg as monarg om die verkiesing te beïnvloed.  Hy het gekla oor die keuse van Langton as 'n individu, aangesien John gevoel het dat hy te veel beïnvloed is deur die Kaapse hof in Parys, en oor die proses as 'n geheel.  Hy het Langton belet om Engeland binne te gaan en beslag gelê op die lande van die aartsbiskop en ander pouslike besittings.  Innocent het 'n kommissie ingestel om John te probeer oortuig om van plan te verander, maar dit het tevergeefs gebly. Innocent het daarna in Maart 1208 'n interdik op Engeland geplaas, waarin geestelikes verbied is om godsdienstige dienste te hou, met die uitsondering van doop vir die jongmense, en belydenisse en absolusies vir die sterwendes. 
John behandel die interdik as "die ekwivalent van 'n pouslike oorlogsverklaring".  Hy reageer deur te probeer om Innocent persoonlik te straf en 'n wig te dryf tussen die Engelse geestelikes wat hom kan ondersteun en diegene wat hulself sterk verbind met die owerhede in Rome.  John het beslag gelê op die gronde van die geestelikes wat nie bereid was om dienste te verrig nie, sowel as die boedels wat met Innocent self verbind is, het hy die onwettige byvroue wat baie geestelikes gedurende die tydperk bewaar het, in hegtenis geneem en dit eers vrygelaat na die betaling van boetes waarop hy die grond beslag gelê het lede van die kerk wat uit Engeland gevlug het, en hy het beskerming belowe vir die geestelikes wat bereid was om lojaal aan hom te bly.  In baie gevalle kon individuele instellings onderhandel oor terme vir die bestuur van hul eie eiendomme en die behoud van die opbrengs van hul boedels.  Teen 1209 het die situasie geen tekens van resolusie getoon nie, en Innocent het gedreig om John uit te sluit as hy nie toegee aan Langton se aanstelling nie.  Toe hierdie dreigement misluk, het Innocentus die Koning in November 1209 uitgesluit.  Alhoewel dit teoreties 'n beduidende aanslag op John se legitimiteit was, was dit blykbaar nie die Koning groot kommer nie.  Twee van Johannes se nabye bondgenote, keiser Otto IV en graaf Raymond VI van Toulouse, het reeds self dieselfde straf opgelê, en die betekenis van ekskommunikasie is ietwat gedevalueer.  John het sy bestaande maatreëls eenvoudig verskerp en beduidende bedrae verdien uit die inkomste van leë sienings en abdys: een skatting van 1213 het byvoorbeeld voorgestel dat die kerk na raming 100 000 punte (gelykstaande aan £ 66,666) aan John verloor het.  Amptelike syfers dui daarop dat ongeveer 14% van die jaarlikse inkomste uit die Engelse kerk elke jaar deur John bewillig is. 
Onskuldig het 'n paar bedelings gegee namate die krisis vorder.  Kloostergemeenskappe is toegelaat om vanaf 1209 privaat mis te vier, en laat in 1212 is die Heilige Viaticum vir die sterwendes gemagtig.  Dit lyk asof die reëls oor begrafnisse en toegang tot kerke geleidelik omseil is, ten minste nie -amptelik.  Alhoewel die interdik 'n las vir 'n groot deel van die bevolking was, het dit nie tot opstand teen John gelei nie. Teen 1213 was John egter al hoe meer bekommerd oor die bedreiging van die Franse inval.  Sommige hedendaagse kroniekskrywers het voorgestel dat Philip II van Frankryk in Januarie aangekla is dat hy Johannes namens die pousdom afgesit het, hoewel dit blyk dat Innocent bloot geheime briewe voorberei het as Innocent die krediet sou eis indien Philip Engeland suksesvol sou binnedring. 
Onder toenemende politieke druk het John uiteindelik onderhandel oor terme vir versoening, en die pouslike voorwaardes vir indiening is aanvaar in die teenwoordigheid van die pouslike legaat Pandulf Verraccio in Mei 1213 in die Tempelierskerk in Dover.  As deel van die ooreenkoms het John aangebied om die Koninkryk van Engeland jaarliks ​​aan die pous oor te gee vir 'n feodale diens van 1 000 mark (gelykstaande aan 666 £ destyds): 700 mark (466 £) vir Engeland en 300 mark ( £ 200) vir Ierland, sowel as om die kerk te vergoed vir inkomste wat tydens die krisis verlore gegaan het.  Die ooreenkoms is geformaliseer in die Bulla Aurea, of Golden Bull. Hierdie resolusie het gemengde reaksies opgelewer. Alhoewel sommige kroniekskrywers meen dat John deur die volgorde van gebeure verneder is, was daar min openbare reaksie.  Innocent het baat gevind by die oplossing van sy jarelange Engelse probleem, maar John het waarskynlik meer gewen, aangesien Innocent 'n vaste ondersteuner van John geword het vir die res van sy bewind, wat hom ondersteun het in sowel binnelandse as kontinentale beleidskwessies.  Onskuldig draai hom onmiddellik teen Philip aan en roep hom op om planne om Engeland binne te val en om vrede te eis, te verwerp.  John het 'n deel van die vergoedingsgeld betaal wat hy die Kerk beloof het, maar hy het aan die einde van 1214 opgehou om betalings te maak, en twee derdes van die onbetaalde bedrag het onskuldige, blykbaar, maklik vergeet van hierdie skuld ten goede van die breër verhouding. 
Spanning en ontevredenheid
Die spanning tussen John en die baronne het al 'n paar jaar gegroei, soos blyk uit die plot van 1212 teen die koning.  ​​Baie van die ontevrede baronne kom uit die noorde van Engeland dat die faksie deur tydgenote en historici dikwels as 'die Noordelikes' bestempel is. Die noordelike baronne het selde 'n persoonlike belang in die konflik in Frankryk gehad, en baie van hulle het groot bedrae aan John verskuldig, die opstand word gekenmerk as '' 'n rebellie van die skuldenaars van die koning ''.  Baie van John se militêre huishouding het by die rebelle aangesluit, veral onder diegene wat John in administratiewe rolle in Engeland aangestel het, hulle plaaslike bande en lojaliteit oortref hul persoonlike lojaliteit aan John.  Die spanning het ook gegroei oor Noord -Wallis, waar die opposisie teen die 1211 -verdrag tussen John en Llywelyn in 'n oop konflik verander het.  Vir sommige was die aanstelling van Peter des Roches as justiciar 'n belangrike faktor, aangesien hy deur baie van die baronne as 'n 'skuuruitlander' beskou is.  Die mislukking van John se Franse militêre veldtog in 1214 was waarskynlik die laaste strooi wat die baroniale opstand in John se laaste jare laat neerkom het toe koning James Holt die weg na burgeroorlog beskryf as 'direk, kort en onvermydelik' na die nederlaag by Bouvines. 
Mislukking van die Franse veldtog in 1214
In 1214 begin John sy laaste veldtog om Normandië van Philip terug te eis. Hy was optimisties, want hy het suksesvol bondgenootskappe opgebou met die keiser Otto, Renaud van Boulogne en Ferdinand van Vlaandere, hy geniet pouslike guns en hy het suksesvolle fondse opgebou om te betaal vir die ontplooiing van sy ervare leër.  Nietemin, toe John in Februarie 1214 na Poitou vertrek het, wou baie baronne geweier het om militêre diens te huur, en huurlinge moes die leemtes vul.  John se plan was om Philip se magte te verdeel deur noordoos van Poitou na Parys te stoot, terwyl Otto, Renaud en Ferdinand, ondersteun deur William Longespée, suid-wes uit Vlaandere opgeruk het. 
Die eerste deel van die veldtog het goed verloop, met John wat die magte onder die bevel van prins Louis bestuur het en teen einde Junie die graafskap Anjou ingeneem het.  John beleër die kasteel Roche-au-Moine, 'n belangrike vesting, en dwing Louis om die stryd te voer teen John se groter leër.  Die plaaslike adelaars van Angevin weier om vooruit te gaan, terwyl John op 'n nadeel vertrek, John trek terug na La Rochelle.  Kort hierna wen koning Philip die swaar geveg van Bouvines in die noorde teen Otto en John se ander bondgenote, wat 'n einde maak aan John se hoop om Normandië terug te neem.  'n Vredesooreenkoms is onderteken waarin John Anjou aan Philip terugbesorg en hom vergoeding betaal het wat die wapenstilstand vir ses jaar sou duur.  John arriveer in Oktober terug in Engeland. 
Vooroorlogse spanning en Magna Carta
Binne 'n paar maande na John se terugkeer organiseer rebellebaronne in die noorde en ooste van Engeland weerstand teen sy heerskappy.  John het in Januarie 1215 'n raad in Londen gehou om moontlike hervormings te bespreek en gesprekke geborg in Oxford tussen sy agente en die rebelle gedurende die lente.  Dit lyk asof hy vir tyd gespeel het totdat pous Innocentius III briewe kon stuur wat hom eksplisiete pouslike steun gee. Dit was veral belangrik vir John as 'n manier om druk op die baronne te plaas, maar ook as 'n manier om Stephen Langton, die aartsbiskop van Canterbury, te beheer.  Intussen het John nuwe huursoldate van Poitou begin werf, hoewel sommige later teruggestuur is om te vermy dat John die konflik besig was om te eskaleer.  Die Koning kondig sy voorneme aan om 'n kruisvaarder te word, 'n stap wat hom bykomende politieke beskerming verleen het onder die kerkreg. 
Ondersteuningsbriewe van die pous het in April gekom, maar toe het die rebellebaronne georganiseer. Hulle vergader in Mei in Northampton en verloën hul feodale bande met John en stel Robert fitz Walter as hul militêre leier aan.  Hierdie selfverklaarde 'Army of God' marsjeer na Londen, neem die hoofstad sowel as Lincoln en Exeter in.  John se pogings om matig en versoenend te lyk, was grootliks suksesvol, maar sodra die rebelle Londen gehou het, het hulle 'n nuwe golf oorlopers van John se royalistiese faksie gelok.  John het Langton opdrag gegee om vredesgesprekke met die rebellebaronne te reël. 
John ontmoet die rebelleiers in Runnymede, naby Windsor -kasteel, op 15 Junie 1215.  Langton se pogings tot bemiddeling het 'n handves geskep waarin die voorgestelde vredesooreenkoms vasgelê word wat dit later hernoem is. Magna Carta, of "Groot Handves".  Die handves het verder gegaan as om spesifieke baroniale klagtes aan te spreek en het 'n wyer voorstel vir politieke hervorming gevorm, hoewel dit fokus op die regte van vrye mans, nie op slawe en onvrye arbeid nie.  Dit beloof die beskerming van kerkregte, beskerming teen onwettige gevangenisstraf, toegang tot vinnige geregtigheid, nuwe belasting slegs met baroniale toestemming en beperkinge op skending en ander feodale betalings.  'n Raad van vyf-en-twintig baronne sal gestig word om John se toekomstige nakoming van die handves te monitor en te verseker, terwyl die rebelleër gaan staan ​​en Londen aan die Koning oorgegee sal word. 
Nóg John nóg die rebellebaronne het ernstig probeer om die vredesooreenkoms te implementeer.  Die rebellebaronne het vermoed dat die voorgestelde baroniale raad vir John onaanvaarbaar sou wees en dat hy die wettigheid van die handves, wat hulle die baroniale raad met hul eie hardliners gepak het, sou betwis en geweier om hul magte te demobiliseer of Londen oor te gee soos ooreengekom.  Ten spyte van sy beloftes tot die teendeel, het John 'n beroep op Innocent om hulp gedoen en opgemerk dat die handves die regte van die pous in die gedrang bring ingevolge die ooreenkoms van 1213 wat hom John se feodale heer aangestel het.  Onskuldig verplig hy die handves tot 'nie net skandelik en vernederend nie, maar onwettig en onregverdig' en verklaar die rebellebaronne.  Die mislukking van die ooreenkoms het vinnig gelei tot die Eerste Baronsoorlog. 
Oorlog met die baronne
Die rebelle het die eerste stap in die oorlog gemaak en beslag gelê op die strategiese Rochester Castle, in besit van Langton, maar byna onbewaak gelaat deur die aartsbiskop.  John was goed voorbereid op 'n konflik. Hy het geld opgegaar om vir huursoldate te betaal en het die ondersteuning van die magtige marsherre met hul eie feodale magte verseker, soos William Marshal en Ranulf de Blondeville, 6de graaf van Chester.  Die rebelle het nie die tegniese kundigheid of swaar toerusting gehad wat nodig was om die netwerk van koninklike kastele aan te val wat die noordelike rebellebaronne van dié in die suide afgesny het nie.  John se strategie was om die rebellebaronne in Londen te isoleer, sy eie toevoerlyne te beskerm na sy belangrikste bron van huursoldate in Vlaandere, te verhoed dat die Franse in die suidooste beland en dan die oorlog te wen deur stadige uitputting.  John stel die hantering van die erg verslegtende situasie in Noord -Wallis, waar Llywelyn die Grote 'n opstand teen die skikking van 1211 gelei het, uit. 
John se veldtog het goed begin. In November herwin John Rochester Castle van die rebellebaron William d'Aubigny in 'n gesofistikeerde aanval. Een kroniekskrywer het nog nie ''n beleg wat so hard onder druk was of so sterk weerstaan ​​is' 'gesien nie, terwyl historikus Reginald Brown dit beskryf as' een van die grootste [beleg] operasies in Engeland tot op daardie tydstip ".  Nadat hy die suidooste herwin het, het John sy magte verdeel en William Longespée gestuur om die noordekant van Londen en East Anglia in te neem, terwyl John self via Nottingham noordwaarts op pad was om die landgoedere van die noordelike baronne aan te val.  Beide operasies was suksesvol en die meerderheid van die oorblywende rebelle is in Londen vasgepen.  In Januarie 1216 marsjeer John teen Alexander II van Skotland, wat hom met die rebelsaak verbind het.  John het Alexander se besittings in Noord-Engeland in 'n vinnige veldtog teruggeneem en oor 'n tydperk van tien dae na Edinburgh gestoot. 
Die rebellebaronne reageer deur die Franse prins Louis uit te nooi om hulle te lei: Louis het aanspraak op die Engelse troon gemaak op grond van sy huwelik met Blanche van Castilië, 'n kleindogter van Henry II.  Philip het hom moontlik privaat ondersteuning gebied, maar geweier om Louis, wat deur Innocentius uitgesluit is, openlik te ondersteun omdat hy aan die oorlog teen John deelgeneem het.  Louis se beplande aankoms in Engeland het 'n groot probleem vir John gebied, aangesien die prins seevaartuie en belegsmotors wat vir die rebelle -saak noodsaaklik was, sou saambring.  Toe John Alexander in Skotland bevat, marsjeer hy suidwaarts om die uitdaging van die komende inval te hanteer. 
Prins Louis was van plan om in Mei 1216 in die suide van Engeland te land, en John het 'n vlootmag bymekaargemaak om hom te onderskep.  Ongelukkig vir John is sy vloot deur erge storms versprei en Louis het onbestrede in Kent geland.  John huiwer en besluit om Louis nie dadelik aan te val nie, hetsy weens die risiko's van 'n oop stryd of oor kommer oor die lojaliteit van sy eie manne.  Louis en die rebellebaronne het weswaarts gevorder en John het teruggetrek en die somer deurgebring om sy verdediging in die res van die koninkryk te herorganiseer.  John het verskeie van sy militêre huishoudelike woestyn na die rebelle gesien, waaronder sy halfbroer, William Longespée. Teen die einde van die somer het die rebelle die suidooste van Engeland en dele van die noorde teruggekry. 
In September 1216 begin John met 'n nuwe, kragtige aanval. Hy het van die Cotswolds af opgetrek, 'n offensief uitgevoer om die beleërde Windsor-kasteel te verlig en aangeval ooswaarts rondom Londen na Cambridge om die rebellegebiede in Lincolnshire en East Anglia te skei.  Van daar af het hy noordwaarts gereis om die opstand van die rebelle by Lincoln te verlig en terug ooswaarts na Lynn, waarskynlik om verdere voorraad van die kontinent te bestel.  In Lynn het John 'n disenterie opgedoen, wat uiteindelik dodelik sou wees.  Intussen val Alexander II weer Noord -Engeland binne, neem Carlisle in Augustus en marsjeer dan suid om hulde te bring aan prins Louis vir sy Engelse besittings.  Die spanning tussen Louis en die Engelse baronne het begin toeneem, wat 'n golf desertions veroorsaak het, waaronder William Marshal se seun William en William Longespée, wat albei na John se faksie teruggekeer het. 
John het weswaarts teruggekeer, maar word gesê dat hy 'n aansienlike deel van sy bagasie -trein langs die pad verloor het.  Roger van Wendover gee die mees grafiese weergawe hiervan, wat daarop dui dat die besittings van die koning, insluitend die Engelse kroonjuwele, verlore gegaan het toe hy een van die getymondmondings wat in die Wash uitmond, oorgesteek het, deur kwiksand en draaikolke ingesuig word.  Die verslag oor die voorval wissel aansienlik tussen die verskillende kroniekskrywers en die presiese ligging van die voorval is nog nooit bevestig nie, die verlies kan slegs enkele van sy pakperde behels het.  Moderne historici beweer dat John teen Oktober 1216 'n "dooiepunt", "'n militêre situasie sonder kompromie met 'n nederlaag" in die gesig staar. 
John se siekte het erger geword en teen die tyd dat hy Newark Castle in Nottinghamshire bereik het, kon hy die nag van 18/19 Oktober nie verder reis nie.   Talle - waarskynlik fiktiewe - berigte het kort ná sy dood versprei dat hy deur 'n vergiftigde bier, vergiftigde pruime of 'n "oorvloed perskes" doodgemaak is.  Sy lyk is deur 'n groep huursoldate suidwaarts begelei en hy is begrawe in die Worcester -katedraal voor die altaar van St Wulfstan.  'n Nuwe sarkofaag met 'n beeld is in 1232 vir hom gemaak, waarin sy oorskot nou rus. 
In sy testament beveel John sy niggie Eleanor, wat moontlik die troon van sy opvolger Henry III inhou, wat nooit uit die gevangenis vrygelaat is nie. 
In die nadraai van John se dood word William Marshal tot beskermer van die negejarige Henry III verklaar.  Die burgeroorlog duur voort tot royalistiese oorwinnings in die gevegte van Lincoln en Dover in 1217. Louis het sy aanspraak op die Engelse troon prysgegee en die Verdrag van Lambeth onderteken.  Die mislukte Magna Carta die ooreenkoms is deur die administrasie van Marshal herleef en in 1217 in 'n geredigeerde vorm heruitgegee as basis vir toekomstige regering.  Henry III het sy pogings om Normandië en Anjou terug te neem tot 1259 voortgesit, maar John se kontinentale verliese en die gevolglike groei van die Kapenaars se mag in die 13de eeu was 'n "keerpunt in die Europese geskiedenis". 
John se eerste vrou, Isabella, gravin van Gloucester, is in 1214 uit die gevangenis vrygelaat. Sy trou twee keer en sterf in 1217. John se tweede vrou, Isabella van Angoulême, vertrek uit Engeland kort na die dood van die koning en word 'n kragtige streekleier, maar het grootliks die kinders wat sy deur John gehad het, laat vaar.  Hul oudste seun, Henry III, was die grootste deel van die 13de eeu as koning van Engeland. Richard van Cornwall het 'n bekende Europese leier geword en uiteindelik die koning van die Romeine in die Heilige Romeinse Ryk.  Joan word koningin van Skotland tydens haar huwelik met Alexander II.  Isabella was die Heilige Romeinse keiserin as die vrou van keiser Frederik II.  Die jongste dogter, Eleanor, trou met William Marshal se seun, ook genoem William, en later die beroemde Engelse rebel Simon de Montfort.  Deur verskillende minnaresse het John agt, moontlik nege, seuns gehad - Richard, Oliver, John, Geoffrey, Henry, Osbert Gifford, Eudes, Bartholomew en waarskynlik Philip - en twee of drie dogters - Joan, Maud en waarskynlik Isabel.  Hiervan het Joan die bekendste geword en met prins Llywelyn die Grote van Wallis getrou. 
Historiese interpretasies van Johannes het deur die eeue aan beduidende verandering ondergaan. Middeleeuse kroniekskrywers verskaf die eerste hedendaagse, of byna hedendaagse, geskiedenis van Johannes se bewind. Een groep kroniekskrywers het vroeg in John se lewe, of omstreeks die tyd van sy toetreding, geskryf, waaronder Richard van Devizes, William van Newburgh, Roger van Hoveden en Ralph de Diceto.  Hierdie historici was oor die algemeen onsimpatiek vir John se gedrag onder Richard se bewind, maar effens meer positief teenoor die vroegste jare van Johannes se bewind.  Betroubare weergawes van die middel en later dele van John se bewind is meer beperk, met Gervase van Canterbury en Ralph van Coggeshall wat die hoofverslae skryf, nie een van hulle was positief oor John se prestasie as koning nie.  Baie van John se latere, negatiewe reputasie is gevestig deur twee kroniekskrywers wat na sy dood geskryf het, Roger van Wendover en Matthew Paris, en laasgenoemde beweer dat John probeer om tot Islam te kom in ruil vir militêre hulp van die Almohad-heerser Muhammad al-Nasir— 'n verhaal wat moderne historici as onwaar beskou. 
In die 16de eeu het politieke en godsdienstige veranderinge die houding van historici teenoor John verander. Tudor -historici was oor die algemeen gunstig teenoor die koning, met die fokus op sy opposisie teen die pousdom en sy bevordering van die spesiale regte en voorregte van 'n koning. Revisionistiese geskiedenis wat deur John Foxe, William Tyndale en Robert Barnes geskryf is, het John uitgebeeld as 'n vroeë protestantse held, en Foxe het die koning in sy Boek van Martelare.  John Speed's Geskiedenis van Groot -Brittanje in 1632 het hy John se "groot bekendheid" geprys as 'n koning, en die skuld van die vooroordeel van die Middeleeuse kroniekskrywers vir die swak reputasie van die koning. 
Teen die Victoriaanse tydperk in die 19de eeu was historici meer geneig om op die oordele van die kroniekskrywers te put en op John se morele persoonlikheid te fokus. Kate Norgate het byvoorbeeld aangevoer dat John se ondergang nie te wyte was aan sy mislukking in oorlog of strategie nie, maar aan sy 'byna bomenslike boosheid', terwyl James Ramsay die familie -agtergrond van John en sy wrede persoonlikheid die skuld gegee het vir sy ondergang.  Geskiedkundiges in die "Whiggish" -tradisie, met die fokus op dokumente soos die Domesday Book en Magna Carta, volg 'n progressiewe en universalistiese verloop van politieke en ekonomiese ontwikkeling in Engeland gedurende die Middeleeue.  Hierdie historici was dikwels geneig om John se bewind en sy ondertekening van Magna Carta veral as 'n positiewe stap in die grondwetlike ontwikkeling van Engeland, ondanks die gebreke van die koning self.  Winston Churchill het byvoorbeeld aangevoer dat "terwyl die lang telling bygevoeg word, sal gesien word dat die Britse nasie en die Engelssprekende wêreld veel meer te danke het aan die laste van John as aan die arbeid van deugdige heersers ". 
In die veertigerjare het nuwe interpretasies van John se bewind begin ontstaan, gebaseer op navorsing oor die bewyse van sy bewind, soos pyprolletjies, handveste, hofstukke en soortgelyke primêre rekords. 'N Opstel deur Vivian Galbraith in 1945 stel 'n' nuwe benadering 'voor om die heerser te verstaan.  Die gebruik van aangetekende bewyse is gekombineer met 'n toenemende skeptisisme oor twee van die kleurrykste kroniekskrywers van John se bewind, Roger van Wendover en Matthew Paris.  In baie gevalle is die detail wat deur hierdie kroniekskrywers verskaf is, beide geskryf na Johannes se dood, deur moderne historici uitgedaag.  Interpretasies van Magna Carta en die rol van die rebellebaronne in 1215 is aansienlik hersien: hoewel die handves se simboliese, grondwetlike waarde vir latere geslagte onbetwisbaar is, beskou die meeste historici dit in die konteks van Johannes se bewind as 'n mislukte vredesooreenkoms tussen 'partydige' faksies.  Daar is toenemende debat oor die aard van John se Ierse beleid. Spesialiste in die Ierse middeleeuse geskiedenis, soos Sean Duffy, het die konvensionele verhaal wat Lewis Warren opgestel het, uitgedaag, wat daarop dui dat Ierland teen 1216 minder stabiel was as wat voorheen vermoed is. 
Die meeste historici vandag, insluitend John se onlangse biograwe Ralph Turner en Lewis Warren, beweer dat John 'n onsuksesvolle monarg was, maar let op dat sy mislukkings deur die 12de- en 13de-eeuse kroniekskrywers oordryf is.  Jim Bradbury neem kennis van die huidige konsensus dat John 'n 'hardwerkende administrateur, 'n bekwame man, 'n bekwame generaal' was, hoewel, soos Turner suggereer, met 'onsmaaklike, selfs gevaarlike persoonlikheidstrekke', insluitend kleinlikheid, spitigheid en wreedheid .  John Gillingham, skrywer van 'n groot biografie van Richard I, volg ook hierdie lyn, hoewel hy John as 'n minder effektiewe generaal beskou as Turner of Warren, en beskryf hom "een van die ergste konings wat ooit in Engeland geheers het".  Bradbury neem 'n matige lyn, maar stel voor dat moderne historici die afgelope jare te veel toegewyd was aan John se talle foute.  Die gewilde historikus Frank McLynn handhaaf 'n teen-revisionistiese perspektief op John, met die argument dat die moderne reputasie van die koning onder historici 'bisar' is, en dat John as 'n monarg 'byna al die [toetse] misluk wat wettig gestel kan word'.  Volgens C. Warren Hollister, "Die dramatiese ambivalensie van sy persoonlikheid, die passies wat hy onder sy eie tydgenote gewek het, die omvang van sy mislukkings, het hom tot 'n voorwerp van eindelose fassinasie vir historici en biograwe gemaak." 
Gewilde voorstellings van John het eers gedurende die Tudor -tydperk na vore gekom, wat die hersiene geskiedenis van die tyd weerspieël.  Die anonieme toneelstuk Die lastige regering van koning John het die koning uitgebeeld as 'n 'prototestantiese martelaar', soortgelyk aan dié wat in John Bale se moraliteitstoneelstuk verskyn Kynge Johan, waarin John poog om Engeland te red van die "bose agente van die Roomse Kerk".  Daarenteen Shakespeare's Koning Johannes, 'n relatief anti-Katolieke toneelstuk wat gebruik maak Die lastige heerskappy bied vir sy bronmateriaal 'n meer 'gebalanseerde, dubbele siening van 'n komplekse monarg as 'n prototestantiese slagoffer van die verwoesting van Rome en as 'n swak, selfsugtig gemotiveerde heerser'.  Anthony Munday se toneelstuk Die ondergang en die dood van Robert Earl van Huntington toon baie van Johannes se negatiewe eienskappe aan, maar aanvaar 'n positiewe interpretasie van die standpunt van die koning teen die Rooms -Katolieke Kerk, in ooreenstemming met die hedendaagse sienings van die Tudor -monarge.  Teen die middel van die 17de eeu speel toneelstukke soos dié van Robert Davenport Koning John en MatildaAlhoewel dit grotendeels gebaseer was op die vroeëre Elizabethaanse werke, het hulle die rol van Protestantse kampioen oorgedra na die baronne en meer gefokus op die tiranniese aspekte van John se gedrag. 
Die fiktiewe uitbeeldings van John uit die negentiende eeu is sterk beïnvloed deur Sir Walter Scott se historiese romanse, Ivanhoe, wat '' 'n byna heeltemal ongunstige prentjie '' van die koning voorgehou het, het die werk gebaseer op die 19de-eeuse geskiedenis van die tydperk en op die spel van Shakespeare.  Scott se werk het die laat-19de-eeuse kinderskrywer Howard Pyle se boek beïnvloed Die vrolike avonture van Robin Hood, wat John op sy beurt gevestig het as die belangrikste skurk in die tradisionele Robin Hood -verhaal.  Gedurende die 20ste eeu is John normaalweg saam met Robin Hood in fiktiewe boeke en films uitgebeeld. Sam De Grasse se rol as John in die swart-en-wit filmweergawe van 1922 toon dat John talle gruweldade en martelings pleeg.  Claude Rains speel John in die kleurweergawe van 1938 saam met Errol Flynn, en begin met 'n neiging dat films John uitbeeld as 'n "verwaande. Arrogante en lafhartige tuisbly".  Die karakter van John tree óf op om die deugde van koning Richard uit te lig, óf in kontras met die balju van Nottingham, wat gewoonlik die 'deurmekaar skurk' teenoor Robin is.  'n Ekstreme weergawe van hierdie tendens kan byvoorbeeld gesien word in die Disney -tekenprentweergawe van 1973, wat John, wat deur Peter Ustinov uitgespreek is, uitbeeld as 'n "lafhartige, duim suigende leeu".  Gewilde werke wat John buite die legendes van Robin Hood uitbeeld, soos James Goldman se toneelstuk en latere film, Die leeu in die winter, wat in 1183 afspeel, stel hom gewoonlik voor as 'n "effete weakling", in hierdie geval in teenstelling met die meer manlike Henry II, of as 'n tiran, soos in A. A. Milne se gedig vir kinders, "King John's Christmas". 
John en Isabella van Angoulême het vyf kinders gehad:
(1 Oktober 1207 - 16 November 1272) (5 Januarie 1209 - 2 April 1272) (22 Julie 1210 - 4 Maart 1238) (1214 - 1 Desember 1241) (1215 - 13 April 1275)
John het meer as tien onwettige kinders gehad, waarvan die bekendste is:
John as Koning
Richard sterf in 1199, en John word koning van Engeland. Dit het hom ook heerser van die Angevin Empire, wat basies Engelse beheer was oor die deel van Frankryk met die naam Normandië. Ongelukkig het John se trotse en arrogante persoonlikheid tot konflik gelei. Hy het verlief geraak op die jong Franse erfgenaam Isabella van Angouleme, en het met haar getrou, ondanks die feit dat sy aan 'n Franse edelman verloof was. Die Franse koning, Philip Augustus eis dat John hom aan die Franse howe onderwerp om te antwoord op hierdie belediging, wat John geweier het om te doen. Oorlog het onmiddellik met Frankryk uitgebreek. John het 'n paar vroeë oorwinnings behaal, maar gou het hy belangrike punte in die kontinentale ryk begin verloor.
Die gebied van die Angevin -ryk in Frankryk
Daar moet op gelet word dat Philip Augustus 'n jarelange beleid gehad het om met die heersende familie van Engeland te worstel. Namate oorlog begin het oor John se huwelik, begin Philip ook met die ondersteuning van John se neef Arthur as die regmatige erfgenaam van die Engelse troon.
Arthur het 'n opstand begin, wat John in die wiele gery het. Volgens die gebruike het John gesweer dat sy neef in die gevangenis aan die lewe gehou word, maar Philip eis bewys. Arthur was in werklikheid dood, na bewering deur John in 'n dronk woede vermoor. Die Engelse adellikes het woedend geword.
Teen 1206 het John beheer oor Normandië en die meeste ander Engelse besittings in Frankryk verloor, asook die ondersteuning van die Engelse adellikes. Hy het geglo dat die enigste manier om sy gesag te herstel, was om die voortbestaan ​​van die Angevin -ryk te verseker, maar die herowering van Normandië verg geld. Dus het John belasting verhoog en die feodale regte van die edeles beperk.
John (c. 1667 - 1216)
John I © John was 'n koning van Engeland wat die bekendste is vir die ondertekening van die Magna Carta.
John is gebore rondom Kersfees in 1166 of 1167 in Oxford, die jongste en gunsteling seun van Henry II. By sy vader se dood in 1189 word sy broer, Richard, koning. John het titels, lande en geld ontvang, maar dit was nie genoeg nie. In Oktober 1190 erken Richard sy neef, Arthur, as sy erfgenaam. Drie jaar later, toe Richard in Duitsland in die tronk was, probeer John beheer neem. Hy was onsuksesvol en toe Richard vroeg in 1194 terugkeer, is hy verban. Die twee is gou versoen, en toe Arthur in 1196 deur Philip II gevange geneem word, noem Richard John erfgenaam.
In 1199 sterf Richard en John word koning. Oorlog met Frankryk is hernu, veroorsaak deur John se tweede huwelik. Terwyl hy gevra is om te bemiddel tussen die mededingende gesinne Lusignan en Angoulâme, trou hy met die Angoulâme -erfgenaam Isabella, wat aan Hugh de Lusignan verloof was. 'N Opstand het uitgebreek en John is beveel om voor sy heer, Filips II van Frankryk, te verskyn. Sy versuim om dit te doen het oorlog tot gevolg gehad.
Teen 1206 het John Normandië, Anjou, Maine en dele van Poitou verloor. Hierdie mislukkings was 'n skadelike slag vir sy aansien en hy was vasbeslote om dit terug te wen. Dit het geld vereis, sodat sy regering toenemend meedoënloos en doeltreffend in sy finansiële administrasie geword het. Belasting het die hoogte ingeskiet en hy het sy feodale regte steeds harder benut.
Dit het toenemende baroniese ontevredenheid veroorsaak. Onderhandelinge tussen John en sy baronne het misluk en burgeroorlog het in Mei 1215 uitgebreek. Toe die rebelle Londen in beslag neem, was John verplig om verder te onderhandel en op 19 Junie by Runnymede aan die Teems, aanvaar hy die baroniale terme wat in die Magna Carta vervat is. , wat die koninklike mag beperk het, het feodale regte verseker en die Engelse reg herbevestig. Dit was die eerste formele dokument wat verklaar dat die monarg net so onder die oppergesag van die reg was as sy volk, en dat die regte van individue gehandhaaf sou word, selfs teen die wense van die soewerein.
Hierdie skikking is gou onprakties gemaak toe John beweer dat dit onder dwang onderteken is. Pous Innocentius neem sy kant en in die daaropvolgende burgeroorlog het John die noordelike graafskappe en die Skotse grens verwoes. Prins Louis van Frankryk val toe op versoek van die baronne binne. John het voortdurend oorlog gevoer, maar sy dood in Oktober 1216 het 'n kompromisvrede en die opvolging van sy seun Henry III moontlik gemaak.
Kyk die video: Novelmore Serie. Aflevering 10: De Eilanden der Tijd. PLAYMOBIL Nederland (November 2021).