Kalsium en magnesium in plantvoeding. Kalk kunsmisstowwe - Inligting
Kalsium en magnesium in plantvoeding. Kalk kunsmisstowwe
Waarom kalkgronde (deel 2)
← Lees die eerste gedeelte van die artikel
Kalsium in plantvoeding
Die effek van verhoogde grondsuurheid hang nie net af van die eienskappe van plante nie, maar ook van die samestelling en konsentrasie van ander katioene in die grondoplossing, van die totale inhoud van voedingstowwe en ander eienskappe van die grond. Met 'n gebrek aan kalsium, as voedingsstof vir plante, word blaargroei verhinder. Liggeel vlekke (chlorotisiteit) verskyn daarop, dan sterf die blare af en die blare wat voorheen gevorm is (met die vorige optimale kalsiumtoevoer), bly normaal.
In teenstelling met magnesium bevat ou blare meer kalsium as kleintjies, aangesien dit nie weer in plante gebruik kan word nie. Namate die blare ouer word, neem die hoeveelheid kalsium daarin toe. Daarom kom al die kalsium wat die grond binnedring terug met gevalle blare, toppe of mis. Kalsium verhoog die metabolisme in plante, speel 'n belangrike rol in die beweging van koolhidrate, beïnvloed die omskakeling van stikstofstowwe, versnel die afbreek van opslagproteïene in die saad tydens die ontkieming daarvan. Daarbenewens is dit noodsaaklik vir die konstruksie van normale selwande en vir die daarstelling van 'n gunstige suur-basis balans in plante.
Kalsium in plante is in die vorm van soute van pektiensuur, sulfaat, karbonaat, fosfaat en kalsiumoksalaat. 'N Beduidende deel daarvan in plante (20 tot 65%) is oplosbaar in water, en die res kan uit die blare gehaal word deur behandeling met swak sure. Dit kom gedurende die hele periode van aktiewe groei binne in plante. In die teenwoordigheid van nitraatstikstof in die oplossing neem die penetrasie daarvan in plante toe, en in die teenwoordigheid van ammoniakstikstof neem dit af as gevolg van die antagonisme tussen Ca2 + en NH4 + katione.
Waterstofione en ander katioene steur die inname van kalsium in hul hoë konsentrasie in die grondoplossing. Verskillende plante verskil dramaties in die hoeveelheid verbruik van hierdie element. Met 'n hoë opbrengs dra landbougewasse dit in die volgende hoeveelhede (in gram CaO per 1 m²): graan - 2-4, peulgewasse - 4-6; aartappels, lupiene, mielies, beet - 6-12; meerjarige peulgewasse - 12-25; kool - 30-50. Die meeste kalsium word deur kool, lusern en klawer verbruik. Hierdie gewasse word ook gekenmerk deur 'n baie hoë sensitiwiteit vir verhoogde grondsuurheid.
Die behoefte van kalsium aan plante en hul verhouding tot grondsuurheid val egter nie altyd saam nie. Dus, alle graanbrode absorbeer min kalsium, maar verskil baie in die sensitiwiteit daarvan vir 'n suurreaksie - rog en hawer verdra dit goed, terwyl gars en koring dit nie doen nie. Aartappels en lupiene is nie sensitief vir hoë suurgehalte nie, maar hulle verbruik relatief groot hoeveelhede kalsium. Anders as magnesium, word kalsium minder in sade en baie meer in blare en stingels aangetref. Daarom word die meeste kalsium wat deur plante uit die grond geneem word, nie vervreem nie, maar deur die voer en rommel kom dit in die mis en keer dit terug na die somerhuisies.
Die verlies aan kalsium uit die grond kom nie soseer voor as dit met gewasse verwyder word nie, maar as gevolg van loging. Die verlies van hierdie element uit die grond neem baie toe met versuring. 10-50 g CaO word jaarliks ​​vanaf 1 m² uitgespoel. Met inagneming van die jaarlikse verwydering van kalsium deur plante (20-50 g / m²), is daar vyf jaar later feitlik geen kalk in 'n dosis van 400-600 g / m² in die grond nie. . Op kalsiumarm suur- en sanderige leemgrond wanneer kool-, lusern-, klawer-, vrugte- en bessiegewasse verbou word, kan dit nodig wees om nie net suurheid te neutraliseer nie, maar ook om hul voeding met hierdie element te verbeter.
Magnesium in plantvoeding
Dit speel 'n belangrike rol in die plantlewe. Dit is deel van die chlorofilmolekule en is direk betrokke by fotosintese. Chlorofil bevat egter 'n kleiner deel van hierdie element, ongeveer 10% van die totale inhoud in plante.
Magnesium maak ook deel uit van pektienstowwe en fytien, wat hoofsaaklik in sade ophoop. Met 'n gebrek aan magnesium, neem die chlorofil-inhoud in die groen dele van die plant af. Die blare, veral die onderste blare, raak kolletjies, "gemarmer", word bleek tussen die are, en langs die are bly die groen kleur nog steeds (gedeeltelike chlorose). Dan word die blare geleidelik geel, krul die rande af en val vroegtydig af. As gevolg hiervan vertraag die ontwikkeling van plante en verswak die groei daarvan.
Magnesium, tesame met fosfor, kom hoofsaaklik voor in die groeiende dele en sade van plante. Anders as kalsium, is dit beweegliker en kan dit weer in plante gebruik word. Van ou blare beweeg magnesium na kleintjies, en na blom vloei dit uit die blare in die sade, waar dit in die embrio gekonsentreer is. Daar is meer magnesium in die sade, en in die blare is daar minder as kalsium. Die gebrek aan magnesium beïnvloed die opbrengs van sade, wortels en knolle skerper as dié van strooi of bokante. Hierdie element speel 'n belangrike rol in verskillende lewensprosesse, dit neem deel aan die beweging van fosfor in plante, aktiveer sommige ensieme (byvoorbeeld fosfatase), versnel die vorming van koolhidrate en beïnvloed die redoksprosesse in plantweefsels.
'N Goeie voorraad plante met magnesium help om die reduksieprosesse daarin te verbeter en lei tot 'n groter opeenhoping van verminderde organiese verbindings - essensiële olies, vette, ens. Met 'n gebrek aan magnesium, integendeel, die oksidasieprosesse versterk die aktiwiteit van die peroksidasase neem toe en die inhoud van suiker en askorbiensuur neem af.
Die magnesiumbehoefte van individuele plante verskil. Met 'n hoë opbrengs verbruik hulle 1 tot 7 g MgO per 1 m². Die grootste hoeveelheid magnesium word deur aartappels, beet, peulgewasse en peulgewasse geabsorbeer. Daarom is hulle die sensitiefste vir die gebrek aan hierdie element. Baie gewasse op suur gronde (peulgewasse, kool, uie, knoffel) het nie magnesium en kalsium as voedingstowwe nie, veral as gevolg van antagonisme met waterstof, aluminium, mangaan en yster, wat baie suur is. Daar is minder magnesium in gronde as kalsium. Veral arm aan hulle is sterk geposoliseerde suurgronde met 'n ligte tekstuur. In sulke gronde verhoog die toediening van kalkkunsmis wat magnesium bevat die opbrengs aansienlik.
Gereelde bekalking van die gronde van die somerhuisie, gemiddeld een keer elke vyf jaar, met een van die volgende kunsmisstowwe, sorg vir 'n ingrypende verbetering in suur gronde, verhoog die vrugbaarheid en verbeter die voeding van plante.
Verkry deur die kalksteen en dolomiet fyn te maal. Die spoed van interaksie met die grond en die effektiwiteit van gemaalde kalksteen en dolomiet hang sterk af van die mate van maal. Deeltjies groter as 1 mm los swak op en verminder die suurheid van die grond baie swak. Hoe fyner geslyp word, hoe beter hulle met die grond meng, vinniger en meer volledig oplos, hoe vinniger werk hulle en hoe hoër is hulle doeltreffendheid.
Gebrande en gebluste kalk
As u harde kalkstene afvuur, verloor kalsium en magnesiumkarbonate koolstofdioksied en verander dit in kalsiumoksied of magnesiumoksied CaO en MgO. Wanneer hulle met water omgaan, word kalsium of magnesiumhidroksied gevorm, dit wil sê die sogenaamde gebluste kalk - "pluis". Dit is 'n fyn verkrummelende poeier van Ca (OH) 2 en Mg (OH) 2. U kan verbrande kalk direk in die veld blus en dit met klam aarde besprinkel.
Die vinnigste kalkbemesting, veral waardevol vir kleigrond. Dit los baie beter op in water (ongeveer 100 keer) as koolstofdioksied, maar magnesiumhidroksied Mg (OH) 2 is amper onoplosbaar in water. In die eerste jaar na toediening is die doeltreffendheid van gebluste kalk hoër as dié van koolstofkalk. In die tweede jaar word die verskil in effek grootliks uitgestryk, en in die daaropvolgende jare word die effek daarvan gelyk gemaak. Volgens die vermoë om grondsuurheid te neutraliseer, is 1 ton Ca (OH) 2 gelyk aan 1,35 ton CaCO3.
Kalkhoudende toffels (sleutelkalk)
Hulle bevat gewoonlik 90-98% CaCO3, en 'n klein hoeveelheid minerale en organiese onsuiwerhede. Hul neerslae kom meestal voor in vloedvlaktes naby die terras, op die plekke waar die sleutels uitgaan. Die voorkoms van kalkagtige pluime is 'n los, poreuse, maklik verkrummelende grys massa, wat soms gekleur word met 'n mengsel van ysterhidroksied en organiese materiaal in donker, bruin en roesige kleure van verskillende intensiteit.
Bevat 80-95% CaCO3, die neerslae daarvan is beperk tot die droë geslote reservoirs, wat in die verlede water ryk aan kalsium gekry het. Lacustrine kalk het 'n fyn korrelvormige samestelling, verkrummel en verpletter maklik, hoofsaaklik tot deeltjies van minder as 0,25 mm. Die vogvermoë is klein, dit vlek nie en behou goeie vloeibaarheid.
Bevat 25 tot 50% CaCO3, sommige MgCO3 en ander onsuiwerhede. Dit is 'n rots waarin kalsiumkarbonaat met klei gemeng word, en dikwels met klei en sand.
Dit is laagliggende turf ryk aan kalk. Bevat CaCO3 van 10-15 tot 50-70%. Waardevolle turfkalk kunsmis, die beste geskik vir die kalking van suur gronde, arm aan organiese materiaal en naby die plek waar turfbolle voorkom.
Bevat 95% CaCO3 en MgCO3. Dit is 'n vryvloeiende massa van fyn tekstuur, 98-99% bestaan ​​uit deeltjies van minder as 0,25 mm, soms is daar stukke harde rots daarin wat uitgesif moet word voordat dit ingebring word. Dit is 'n baie waardevolle kalkkunsmis, aangesien dit nie net kalsium magnesium bevat nie.
Dit word verkry deur olieskaal te verbrand by nywerheidsondernemings en kragsentrales, bevat 30-48% CaO en 1,5-3,8 MgO en het 'n beduidende neutraliseringsvermoë. Daarbenewens bevat dit kalium, natrium, swael, fosfor en enkele spoorelemente. Dit is die rede vir die hoë doeltreffendheid van olie-skalie-as. Die meeste kalsium en magnesium daarin is in die vorm van silikate wat minder oplosbaar is as karbonate, en in vergelyking met kalsiumkarbonaat verminder dit die suurheid van die grond ietwat swakker en stadiger. Dit verminder die waarde daarvan egter nie, en vir sommige gewasse (vlas, aartappels, ens.) Is dit 'n gunstige eiendom.
Lees die derde deel van die artikel: 11 voorwaardes vir die gebruik van kalkkunsmis →
G. Vasyaev, medeprofessor,
Hoofspesialis van die Noordwes-wetenskaplike en metodologiese sentrum van die Russiese Landbouakademie,
O. Vasyaeva, amateur-tuinier
Die inhoud van die hoofelement in die samestelling van hierdie verteenwoordiger van die groep kaliumkunsmis bereik 50%. Dit word in die herfs gebruik om te grawe en in die grond in te voer teen 'n dosis van 20-25 gr. per m², aangesien chloor in die dieper lae van die grond gewas word en die effek daarvan op plante tot 'n minimum beperk word.
Kaliumchloried is veral goed vir aartappels, beet, gort, en die meeste graan.
KCl is 'n minerale kunsmis met 'n hoë konsentrasie voedingstowwe per gram, suur, oplosbaar in water.
Die gemiddelde toedieningshoeveelheid vir alle groente en graan is ongeveer 2 sentners per hektaar. As daar beplan word om suikerbevattende gewasse op die voorbereide grond te plant, kan die dosis met 25-50% verhoog word.
'N Ander naam vir hierdie element is kaliumsulfaat. Die groot inhoud van hierdie element maak dit die beste minerale kunsmis vir plante met 'n ernstige tekort aan K.
Dit bevat geen onsuiwerhede soos chloor, natrium en magnesium nie.
Kaliumsulfaat is 'n ideale kunsmis vir komkommers, veral gedurende die vorming van eierstokke en vrugte, aangesien dit ongeveer 46% kalium bevat, wat so gewild is onder hierdie spanspekke.
Toedieningshoeveelhede vir grawe in die lente is ongeveer 25-30 g / m², vir wortelbemesting - 10 g / m².
Kaliumsout (KCl + NaCl)
Die belangrikste twee komponente van hierdie minerale kunsmis is chloriede. Die stof lyk soos kristalle van 'n rooibruin kleur.
In moderne landbou-industriële komplekse word meestal sylviniet gebruik - een van die suksesvolste vorms van kaliumsout.
In die lente word hierdie kunsmis toegedien vir alle soorte bessiegewasse, teen 'n dosis van 20 gram. onder een bos. In die herfs word dit oor die grondoppervlak versprei voordat dit geploeg word. Die aanhoudende toediening van kaliumsout is 150-200 g / m².
Hoe u stikstoftekorte in plante kan aanvul
Stikstof vir plantvoeding word toegedien in die vorm van: kalium, natriumnitraat, ammonium, organiese en ander kunsmisstowwe. Dit verhoog die opbrengs van byna alle gewasse.
Die grond word in die vroeë lente en vroeë somer bemes. Gedurende hierdie tyd ontwikkel die plant die aktiefste. Tydige voeding stimuleer metabolisme en stimuleer groei.
Kunsmisstowwe het 'n positiewe uitwerking na lente-ryp en temperatuurdaling. En dit word nie aanbeveel om dit na die middel van die somer te maak nie. Dit sal die groei verleng en die winterhardheid van die plante aansienlik verminder. Ophoping van nitrate in vrugte is ook moontlik.
Watter gronde moet gekalk word?
Voordat u die vrugbaarheid op u werf begin verbeter, moet u uitvind of die grond wel suur is, en om effektiewe bemesting te gee, is die korrekte berekening van die hoeveelheid kalk per volume van die bemeste grondkompleks nodig. En die behoefte aan bekalking moet op 'n vriendskaplike wyse vasgestel word aan die hand van spesiale landbouchemiese ontledings. Die berekende dosis kalkmateriaal hang af van die suurheid van die grond en die teenwoordigheid van humus daarin.
Oor die algemeen moet u onthou dat die gronde 'n verhoogde suurgehalte het:
rooi aarde gronde,
Vir suur gronde is 'n witterige tint kenmerkend, en wanneer u 'n terrein grawe, is lae van dieselfde kleur opvallend. Terselfdertyd word suur grond nie noodwendig eweredig deur die hele terrein versprei nie, maar kan dit slegs op sommige plekke voorkom. Heel waarskynlik, as ment en suring, perdestert en weegbree, ivan-da-marya en heide gewelddadig op die terrein groei, kom grond met 'n hoë suurgehalte daarop.
Byna alle elemente van die periodieke stelsel van D.I. Mendeleev, maar die rol van baie van hulle word nog nie voldoende verstaan ​​nie.
Plante absorbeer die grootste hoeveelheid stikstof, fosfor, kalium, kalsium, magnesium, swael. Hierdie elemente word genoem makrovoedingstowwe, word die inhoud daarvan in plante in persentasies of tiendes bereken.
Stikstof (N) is deel van alle proteïene, nukleïensure, aminosure, chlorofil, ensieme, baie vitamiene, lipoïede en ander organiese verbindings wat in plante gevorm word. Gebrek aan stikstof veroorsaak dat die groei en die vergeling van die blare staak as gevolg van die skending van die vorming van chlorofil.
Stikstof is 'n baie beweeglike element; as dit tekort skiet, beweeg dit van ou blare na nuwe, jonger. Tekens van stikstof honger verskyn - eers in die vergeling van die laagste blare, en dan, as die proses nie gestaak word nie, in die dood van die blare hierbo.
Oormatige stikstof lei tot onnatuurlike vinnige groei, die vorming van los weefsels, wat hulle meer vatbaar maak vir verskillende siektes. Die groeiseisoen word verleng en die begin van blom word vertraag; by sommige plante kan 'n oordosis stikstofkunsmis die interne prosesse soveel verskuif dat dit tot 'n volledige verwerping van die blom lei. Oormatige stikstof vertraag ook die opname van kalium deur die plant.
Fosfor (P) speel 'n uiters belangrike rol in die plantlewe.Die meeste metaboliese prosesse word slegs met sy deelname uitgevoer. Dit verseker die gesondheid van die wortels, die lê van knoppies, die rypwording van vrugte en sade, en verhoog die winterhardheid.
Met 'n gebrek aan fosfor word blom en rypwording vertraag, gebrekkige vrugte word gevorm, die blare kry 'n rooibruin tint. Eerstens word die ou onderste blare aangetas, dan versprei die proses hoër.
Oormaat fosfor vertraag die metabolisme, maak die plant minder bestand teen gebrek aan water, benadeel die opname van yster, kalium en sink, wat lei tot algemene vergeling, chlorose, die voorkoms van helder nekrotiese kolle en blaarval. Die ontwikkeling van die plant versnel, dit verouder vinnig.
Sommige plante reageer veral negatief op hoë dosisse fosfaatkunsmis. Dit is veral van toepassing op mense uit Australië, waar die grond arm is aan fosfor. Naaldbome hou nie van fosforvoeding nie. Hibiskusse benodig ook spesiale sorg wanneer hierdie element ingebring word, en dit word nie aanbeveel om kunsmis wat ryk is aan fosfor te gebruik vir blomplante nie.
Kalium (K) speel 'n belangrike fisiologiese rol in die koolhidraat- en proteïenmetabolisme van plante, in die prosesse van fotosintese en watermetabolisme, verhoog die weerstand teen verwelking en voortydige dehidrasie, versterk plantweefsels en maak hulle meer bestand teen siektes en plae.
Dit beweeg maklik van ou plantweefsels, waar dit reeds gebruik is, na kleintjies. Die gebrek aan kalium, sowel as die oormaat daarvan, beïnvloed die hoeveelheid en kwaliteit van die gewas negatief. Met 'n oormaat kalium word die toevoer van stikstof na die plant vertraag, groei-remming, vervorming en chlorose van blare, hoofsaaklik oue, vind plaas. In latere stadiums kom mosaïekvlekke voor, die blare verdor en val af. Oormaat kalium benadeel ook die opname van magnesium of kalsium.
Magnesium (mg) maak deel uit van chlorofil en is direk betrokke by fotosintese. En dit is ook nodig vir die vorming van 'n reserwe-stof fytien wat in plantsaad en pektienstowwe voorkom.
Magnesium aktiveer die aktiwiteit van baie ensieme wat betrokke is by die vorming en transformasie van koolhidrate, proteïene, organiese sure, vette, beïnvloed die beweging en omskakeling van fosforverbindings, vrugte en saadkwaliteit. Die maksimum inhoud van magnesium in die vegetatiewe organe van plante word gedurende die blomperiode waargeneem. Na blom neem die hoeveelheid chlorofil in die plant skerp af en magnesium vloei uit die blare en stingel in die sade, waar fytien en magnesiumfosfaat gevorm word.
Gebrek aan magnesium manifesteer in vergeling van blare, chlorose.
Kalsium (Ca) neem deel aan koolhidraat- en proteïenmetabolisme van plante, die vorming en groei van chloroplaste. Dit is nodig vir die normale assimilasie van ammoniakstikstof deur die plant en maak dit moeilik om nitrate in ammoniak in plante te herstel. Die konstruksie van normale selmembrane is baie afhanklik van kalsium.
Anders as stikstof, fosfor en kalium, wat gewoonlik in jong weefsels voorkom, kom kalsium in ou weefsels in beduidende hoeveelhede voor, terwyl dit meer in blare en stamme voorkom as in sade.
Swael (S) is 'n deel van die aminosure sistien en metionien, is 'n integrale deel van proteïene en sommige vitamiene, beïnvloed die vorming van chlorofil. Gebrek aan swael lei tot chlorose, hoofsaaklik aan jong blare.
Ander voedingstowwe is nie minder belangrik nie - yster, koper, mangaan, molibdeen, sink, kobalt, boor en ander, wat gewoonlik genoem word mikro-elemente. Hulle word in klein hoeveelhede deur plante verteer, maar hul tekort lei tot ernstige gebreke in die ontwikkeling van plante. Die inhoud van spoorelemente in 'n plant word bereken in honderdstes en duisendstes van 'n persent.
Yster (Fe) is deel van die ensieme wat betrokke is by die konstruksie van chlorofil, alhoewel hierdie element nie direk daarin opgeneem word nie. Yster is betrokke by die redoksprosesse in plante; dit is 'n integrale deel van respiratoriese ensieme. Ystertekort lei tot die afbreek van groeistowwe (ouksiene) wat deur plante gesintetiseer word, terwyl die blare liggeel word. Dit word meestal waargeneem met 'n oormaat karbonate en in swaar kalkagtige substrate. Yster kan nie van ou weefsels na kleintjies beweeg nie.
Koper (Cu) is 'n deel van koperbevattende proteïene, ensieme, en neem ook deel aan die proses van fotosintese, koolhidrate en proteïenmetabolisme.
Mangaan (Mn) is 'n deel van redoks ensieme en neem deel aan fotosintese, koolhidrate en stikstofmetabolisme.
Molibdeen (Mo) speel 'n belangrike rol in stikstofvoeding. Dit is gelokaliseer in jong groeiende organe en minder in stingels en wortels. Met 'n gebrek aan molibdeen, word die ontwikkeling van nodules op die wortels van peulplante en stikstofbinding vertraag. Die inbring van molibdeen in die grond bevorder die opname van stikstofkunsmis deur plante, maar 'n hoë inhoud molibdeen is baie giftig vir plante.
Sink (Zn) beïnvloed die metabolisme van energie en stowwe in die plant. Met 'n gebrek aan sink, neem die inhoud van sukrose en stysel af, die ophoping van organiese sure neem toe, die inhoud van ouksien neem af, die proteïensintese word benadeel en groeivertraging is kenmerkend.
Kobalt (Co) neem deel aan die biologiese fiksasie van molekulêre stikstof.
Bor (B) neem deel aan die reaksies van koolhidrate, proteïene, nukleïensuurmetabolisme en ander prosesse. Plante het dit gedurende hul hele lewensduur nodig. In die eerste plek ly jong blare en groeipunte aan die tekort. Oormaat boor verbrand die onderste blare, dit word geel en val af.
Die tekort aan 'n sekere voedingsstof sal die effek op die ontwikkeling van die plant nie vertraag nie, maar dit is dikwels baie moeilik om die ware oorsaak van die verswakte groei te bepaal. 'N Oormaat van een element kan die absorpsie van 'n ander inhibeer, dus as ons 'n oormaat van een stof inbring, kan ons honger in 'n ander veroorsaak. Dit is belangrik om nie net al die nodige voedingstowwe by te voeg nie, maar ook om die regte verhouding te kies.
Kalkmisstowwe word verdeel in (Fig. 7.4): 1) harde kalksteen gesteentes wat maal of verbrand moet word 2) sagte kalksteen gesteentes wat nie gemaal moet word nie 3) industriële afval, ryk aan kalk.
Deur die inhoud van CaO en MgO word vaste gesteentes in die volgende groepe verdeel: kalkstene - 55-56% CaO en tot 0,9% MgO gedolomiseerde kalkstene - 42-55% CaO en tot 9% MgO dolomiete - 32-30% CaO en 18-20% MgO. Volgens die inhoud van klei, sand en ander onsuiwerhede word vaste gesteentes ook in suiwer kalkagtige gesteentes verdeel - hoogstens 5% onsuiwerhede (kalksteen, dolomiet) kalkagtige of sanderige kalkagtige gesteentes - 5-25% bruin of sanderige kalkagtige gesteentes - van 25 tot 50% klei of sand.
Sagte kalkagtige gesteentes sluit kalkagtige pluisies in - 80-98% CaCO3 gips (meerkalk) - 80-95% CaCO3, ens.
Van industriële afval bevat skalie-as 30-50% CaO, 1,5 - ^, 0% MgO, asook ander ontlastingelemente - 60-75% CaCO3, 10-15% organiese materiaal, sowel as N, P2O5, K20.
Kalkstene - 75-100% Ca en Mg in terme van CaCO3 (55-56% CaO, 9% MgO) Dolmitiseerde kalkstene -
79-109% Ca en Mg in terme van CaCO3 (42-55% CaO en tot 9% MgO)
80-90% CaCO3, 0,1% P205 (tot 25% klei en sandmengsel)
Gebluste kalk (Ca (OH),) - tot 135% CaCO3
Defekte vuil (defek) - tot 40% CaO
(60-75% CaCO3), 10-15% organiese materiaal, N-0,5%, P205-1-2%.
Fig. 7.4. Klassifikasie van kalkkunsmis
Die belangrikste kalkkunsmisstowwe is kalkstene - 75-100% Ca- en Me-oksiede in terme van CaCO3. Kalkmateriaal wat tot 25% sand en klei bevat, kan gebruik word. Die kunsmis se werking is egter stadig en daar moet natuurlik kalksteen van goeie gehalte gebruik word waar moontlik. Dit is 'n voorvereiste vir hoë bekalkingsdoeltreffendheid.
Gedolomiseerde kalksteen met 'n inhoud van 79-109% van die aktiewe bestanddeel (a.i.) in terme van CaCO3, kan aanbeveel word in wisselbou met peulgewasse, aartappels, vlas, wortelgewasse, sowel as op sterk podzoliseerde gronde.
Marl met CaCO3-inhoud tot 25-75% en klei met sand tot 20 ^ 0% werk ook stadig. Dit is raadsaam om op ligte gronde te gebruik.
Krijt - 90-100% CaCO3, werk vinniger as kalksteen, waardevolle kalkkunsmis in fyn gemaalde vorm.
Verbrande kalk (CaO) met 'n CaCO3-inhoud van meer as 170% is 'n sterk en vinnigwerkende kalkmateriaal.
Gebluste kalk (Ca (OH) 2) met CaCO3-inhoud tot 135% is 'n sterk en vinnigwerkende kalkkunsmis.
Dolomietmeel met 'n CaCO3- en] Y2CO3-inhoud van ongeveer 100% werk stadiger as kalkagtige pluisies. Dit is belangrik om dit te gebruik waar magnesium benodig word.
Kalkagtige pluime - 75-96% CaCO3, onsuiwerhede tot 25% klei en sand, ook tot 0,1% P2O5, werk vinniger as kalksteen. Dit word op lae plekke in die Nie-Chernozem-sone aangetref.
Defekte vuil (ontlasting) - afval van suikerfabrieke. Dit bestaan ​​hoofsaaklik uit CaCO3 en Ca (OH) 2. Kalkinhoud op CaO tot 40%. Daarbenewens bevat dit 0,5% stikstof, P2O5 - 1-2%. Dit is nie net op suur gronde belangrik nie, maar ook op chernozems in gebiede met die beet.
Benewens die gelyste materiale, word die volgende industriële afvalstowwe in die praktyk gebruik.
Skalienas uit siklone is 'n droë verpulverde materiaal met 'n aktiewe bestanddeelinhoud van 60-70%.
Stof van oonde en sementaanlegte met 'n CaCO3-inhoud van meer as 60%. Word gewoonlik op plase aangrensend aan sementaanlegte gebruik. Hierdie kalkmateriaal word toegedien deur masjiene met geslote houers en met pneumatiese toestelle.
Daarbenewens word metallurgiese slakke ook gebruik, hoofsaaklik in die streke van die Oeral en Siberië. Hulle is gewoonlik nie-higroskopies en spuit goed.
Die behoefte aan kalksteenmateriale word meestal hoofsaaklik deur plaaslike hulpbronne gedek - kalkbevattende industriële afval en plaaslike neerslae van ongekonsolideerde karbonaatgesteentes. In die meeste gevalle is dit kalkagtige pluime, meerkalk, los kryt, dolomietmeel, ens. In die land as geheel speel plaaslike kalkmateriaal en kalkbevattende industriële afval egter nie 'n belangrike rol in die balans van kalkmateriaal nie. .
Die hoofkalkkunsmis - kalkmeelblom - word verkry deur harde gesteentes - kalkstene - te breek. Dit is 'n uiters effektiewe kalkkunsmis wat geskik is vir alle gewasse. Dolomiet- en magnesia-kalksteenmeel wat magnesium bevat, moet eerstens op gronde met 'n ligte granulometriese samestelling gebruik word. Sementstof bevat 'n aansienlike hoeveelheid kalium, het 'n baie fyn deeltjiegrootteverdeling en is 'n vinnige kalkkunsmis. Die toepassing daarvan is veral effektief op gronde wat arm is aan mobiele kaliumverbindings en onder gewasse wat sensitief is vir die gebrek aan hierdie element.
Die reeks kalkkunsmisstowwe kan aansienlik uitgebrei word deur die gebruik van losse afsettings van plaaslike kalkkunsmisstowwe: tuff, gips, kryt, ens..
Soms word kalkkunsmisstowwe gebruik wat nie aan die standaard- en tegniese voorwaardes voldoen nie; die eenvormigheid van die toediening is laer as die landboutegniese vereistes. Dit alles lei nie net tot 'n afname in die doeltreffendheid van grondkalk nie, maar in sommige gevalle (met oorverlimming of oneweredige kalkaanwending) tot negatiewe gevolge.
Organiese bemestingstowwe kan ook addisionele bronne wees wat die verandering in die grondsuurheid positief beïnvloed (die kalsiuminhoud in terme van CaCO3 is 0.32 -
40%) en fosfaatgesteente (neutraliseringsvermoë van ongeveer 22% CaCO3). Daarbenewens kan kalsium die aarde binnedring met atmosferiese neerslag (ongeveer 15-25 kg / ha), maar die rol daarvan om die suurheid te beïnvloed, is weglaatbaar en word nie in ag geneem wanneer die balans herbereken word nie. Die kalsium wat in superfosfaat voorkom, beïnvloed ook nie die reaksie van die grond beduidend nie.
By die opstel van 'n kalsiumbalans word die verwydering daarvan deur plante ook in ag geneem. Die benaderde verwydering van kalsium en magnesium met die opbrengs van landbougewasse word in tabel weergegee. 7.8.
Kaliumpreparate, het ongetwyfeld 'n positiewe uitwerking op alle plante. Vanweë die feit dat die meeste van hierdie produkte 'n chloorkomponent bevat, kan die gebruik daarvan sommige plante en gronde benadeel. Bemesting van die grond met kaliumchloried word slegs in die herfs en in 'n streng beperkte hoeveelheid aanbeveel, aangesien chloor skadelik is vir baie tuingewasse. Langdurige gebruik van die dwelm beïnvloed die toestand van die grond negatief - dit kan suur word. Daarbenewens dra kaliumchloried by tot die ophoping van soute in die grond.
Ten spyte van hierdie nadele is bemesting met kaliumchloried onontbeerlik op sanderige, podzoliese, turfagtige en sanderige leemgronde, waar produktiwiteit slegs bereik word deur kunsmismengsels.
Daar is ook groente wat tydens die rypwordingsproses baie kaliumstowwe opneem, wat lei tot die uitputting van die grond. Met 'n tekort aan kalium word plante swak, groei en ontwikkeling word benadeel. U kan die gebrek aan kaliumbestanddele in die grond bepaal deur die voorkoms van die plante:
blare verloor chlorofil, word verskrompel, rooierige vlekke verskyn daarop, die rande droog uit en kry 'n bruin kleur
stingels swak, swak ontwikkel, geboë, ligkleurig
die wortelstelsel is swak, swak ontwikkel, daarom is die plant swak in die grond vas - dit kan maklik uitgetrek word