18:5 In ‘n tyd van hongersnood en droogte, terwyl mense skaars genoeg het om aan die lewe te bly, is Agab begaan oor sy perde en sy muile.
– Hulle verstaan miskien nie hoekom hulle moet kies nie. Hoekom mag hulle nie beide vir God en vir Baäl dien nie?
“…dat U God is en dat Ú hulle harte terugkeer”. Dis nie die volk wat uit hul eie kon kies vir God nie. Hulle het nie geweet wat om te antwoord nie! Maar dit is God, wat deur sy kragtige daad die volk tot inkeer bring sodat hulle nie anders kan as om te bely dat Hy die Here God is nie.
Ons sou nou seker kon sê: Ja, máár God doen nie meer vir ons wat Hy vir die volk gedoen het nie. Hy steek nie vir ons ‘n sopnat vuur aan die brand nie. Hy doen nie meer grootse werke om so ons harte na Hom toe terug te draai nie. Maar kyk bietjie wat gebeur in die vlg hfst met Elia. In hfst 18 is hy vol brawade en baie selfversekerd en ook seker van sy God wat ‘n kragte daad gaan verrig. God het hom immers self gestuur om die einde van die droogte aan te kondig. Watter lekker boodskap om te gaan uitbasuin, verál na drie jaar se droogte. Die ding is: Elia se lewe was nie in hfst 18 op die spel nie. Om die waarheid te sê, Agab het hom nog nooit direk met die dood gedreig nie. En met hierdie wonderbaarlike boodskap wat hy bring sou niemand dit waag om sy lewe te neem nie. Maar toe laat maak hy al 450 Baälprofete dood. (In lyn met Eksodus se voorskrifte.) En Agab gaan vertel dit vir sy vrou Isebel. En Isebel dreig vir Elia direk met die dood. Skielik raak hierdie brawe, groot profeet weer aan die hardloop. Maar die keer hardloop hy nie vooruit in sy oorwinning nie; hy hardloop weg, vanaf ‘n vrou nogals. Hy is banger vir die koningin (Isebel) as vir koning Agab. Hy weet seker sy bedoel wat sy sê. Eers raak Elia baie moeg onder ‘n besembos in die woestyn aan die slaap. Daar kom skud ‘n engel van die Here hom wakker en gee vir hom kos om te eet. Daarna gaan kruip hy weg in ‘n grot. Wanneer God vir hom vra wat hy daar doen, dan bekla hy sy lot: “Ek het my met hart en siel gewy aan U saak, Here, Almagtige God. Die Israeliete het die verbond met U verbreek. Van die profete het net ek alleen oorgebly, en nou soek hulle my om my ook om die lewe te bring.” Dan roep die Here hom uit: “Kom, staan op die berg voor My. Ek wil verbygaan.” In die baie sterk wind is die Here dan nie. In die aardbewing is Hy ook nie. Ook nie in die vuur soos met die wonderdaad by Karmel nie. Maar na die vuur was daar ‘n “kalm, sagte stem”. Niks asemrowends nie. Toe Elia se eie lewe werklik in gevaar is, toe kom God nie soos Elia Hom wou hê nie – in groot mag en vertoon – maar Hy kom in ‘n “kalm, sagte stem”: “Wat maak jy hier, Elia?” Maar hierdie stem val op dowe ore – Elia slaan nie ag op God se sagte, kalm stem nie. Hy bekla eerder weer sy lot. Want hy soek ‘n God wat hom nou met magtige dade sal red, dieselfde kaliber dade as wat Hy voor die volk en die Baälprofete getoon het. “Nie die keer nie, Elia. Nie elke keer vuurwerke nie. Soms moet my kalm, sagte stem vir jou genoeg wees om vertroue in te boesem. Gaan terug na die beskawing toe. Jou werk is nog nie klaar nie. Maar alles hang ook nie van jou af nie, Elia. Moenie my ondersteuners onderskat nie. Jy moet vir Gasael gaan salf, en vir Jehu, en vir Elisa. Want jy is verkeerd, jy is níe die enigste profeet wat oorgebly het nie. Jy is nie alleen nie. Daar is nog mense wat net vir My dien, mense wat van Baäl en van Mammon af weggedraai het. Gaan soek hulle op, gaan seën hulle, gaan sê vir hulle dat Ek in jou grootste beproewing nie met blitse en vuur ingegryp het nie, maar met roosterkoek en water en met my kalm, sagte stem. Ek is nie net in die dade wat aandag trek nie, Ek is ook in die stilte van die grot.”
So, God doen nie vir ons wat Hy vir die volk op berg Karmel gedoen het nie? Hy doen dit vir ons. Hy doen dit net nie elke keer op dieselfde manier nie. Meestal doen Hy dit nie met sulke groot vertoon nie. God het nie nodig om Homself te bewys nie. Hy het dit al genoeg kere in die geskiedenis gedoen. Daarvoor het ons die Bybel. Naas dit, hoort sy kalm, sagte stem meer as genoeg te wees om ons veilig te laat voel, en om ons te oorreed, te dryf om Hom alléén te dien.