In Openbaring 18 word verskeie vorme en aspekte van geweld uitgebeeld. Geweld is die oorheersende tema van die gedeelte en het 'n duidelike multi-dimensionele karakters. Die literêre bedrewenheid van die skrywer maak hierdie teks besonder ryk aan betekenis waarin die oorkoepelende geheel, die intra- en intertekstuele lyne en die individuele motiewe op baie maniere dimensies van die teks aanwys en ontsluit.
In die fokus van die vertelling staan die magtige stad Babilon. Reeds die naam wys op die religieuse aard van geweld. Babilon as berugte vyand van God se volk verteenwoordig die bose wat God se skepping afbreek en tot niet maak - bevestig deur die teks se verwysings na die fisieke moord op gelowiges. Geweld kom ook na vore in 'n religieuse sin in die absolute magsvergryping van Babilon in sy lasterlike self-vergoddeliking. Hierdie religieuse geweld word bevestig deur die simbool van die Nuwe Jerusalem wat met Babilon kontrasteer. Dit is die stad van God wat as paradysagtige oord geen plek vir geweld het nie en waarin God verheerlik word. Vir die skrywer van Openbaring is geweld veral afskuwelik weens sy impak op mense se geestelike bestaan. Vir Johannes met sy monoteïstiese, Joods-Christelike agtergrond tas die arrogansie van die stad die verhouding tussen God en mens fundamenteel aan. Die stad se geslote self-beeld het alleen ruimte vir homself en sy gewaande oneindige heerskappy.
Geweld het ook 'n politieke karakter. Die stad en sy konings maak aanspraak op 'n ewige ryk. Maar in hierdie hoofstuk word die politieke dimensie veral met ekonomiese geweld gekombineer. Die ekonomiese geweld is multi-dimensioneel in die kleine: dit is geweld wat 'n hele ryk op sleeptou neem, wat die lewens van groepe van meelopers bepaal en wat die daaglikse leefstyl van mense fundamenteel aantas. In die proses word oor mense getrap en word hulle in 'n absolute magsgreep as besittings toegeëien. Hier gaan dit ook om meer as net 'n bedreiging van gelowiges. Alle inwoners van die aarde is slagoffers van geweld. En ook hier gaan dit nie bloot net om die ekstreme vorm van moord nie. Die geweld deurdring en verontmenslik op 'n omvattende manier die alledaagse lewe.67 Die waardigheid van menselewens word tot op die mees basiese vlak van oorlewing, van eet en drink aangetas.
Die teks spel ook die gevolge van geweld uit. Geweld skep in die voorstelling van Babilon geweld. Die gewelddader kry 'n gewelddadige einde, veroorsaak deur sy eie meelopers. Daarmee word die tragedie van geweld uitgebeeld. Dit is 'n verskynsel wat op sigself voed en dus 'n spiraalagtige karakter het. Terwyl die fisieke geweld van Babilon helder na vore kom in die moord op mense, is die gevolge van die geweld vir sommige nie altyd deursigtig nie. Wie gewoond geraak het aan en gebaat het by geweld, soos in die geval van die meelopers, word so afgestomp dat die verlies daaraan tot ontsteltenis kan lei. Terselfdertyd beklemtoon die skrywer ook hoe geweld homself wegsteek. Slegs deur goddelike ingryping kan die gewelddadige karakter van die bose ontmasker word. Juis dit maak geweld so gevaarlik.
Die teks en teksgedeeltes onderstreep by herhaling dat Babilon se gewelddadigheid eintlik en oplaas deur God se regverdige oordeel beëindig word. Dit is 'n oordeel wat vir Johannes so belangrik is dat hy dit met die opening van die sewende seël in Openbaring 11:15-19 al aankondig. Daar aanbid die 24 ouderlinge God met die woorde dat God se kragtige heerskappy begin het. Die wraak van God teen die woedende nasies het aangebreek. Die tyd vir vernietiging van die vernietigers van die aarde het aangebreek. Sedert die opening van die sewende seël hang die swaard van oordeel en vernietiging dus oor hulle wat in woede God se aarde vernietig (διαφθ ραι το ϛ διαφθείροντ ϛ τὴν γὴν; Op 11:18). Dit verklaar waarom die sewende seël gebreek word terwyl harde stemme in die hemel uitroep: die koninkryk van die aarde het die koninkryk van die Here en sy Messias geword. Die oordeel van God beteken die suiwering van die aarde en sy herstel tot goddelike ryk.
In sy agonistiese konteks praat Johannes in sy ewe agonistiese teks by tye intense oorlogstaal, aangespoor met die hulp van sy heilige tradisies. Sy verontwaardiging oor 'n situasie van onreg, spoor hom aan tot hiperbole, ironieë en paradokse. Hy ontmasker 'n gedugte vyand en spoor sy lesers aan om met absolute toewyding hulle profetiese getuienistaak na te kom. Deur hulle getuienis moet hulle rigterlik dubbel terugslaan. Sy tyd van onreg laat nie ruimte vir broodjies bak nie. Te veel is op die spel. Die welsyn van die wêreld en die leefwêreld van die mensdom word ernstig bedreig. Die goddelike regspraak behels meer net as 'n skuldigbevinding. Dit impliseer daadwerklike verwydering, dubbele vergelding teenoor die wat die ruimte van vrede en menslikheid in die weg staan.
Opvallend is hoedat die geweld van Babilon stuit teen God se groter mag. God trek die grense. Dit is juis op hierdie punt dat Johannes 'n produk van sy tyd word. God se stuit van geweld word self gewelddadig. God verwoes en vernietig. God se volk vergeld dubbel. Die hiperboliese, paradoksale en ironiese taal huiwer nie om harde geweldstaal in te trek in die verset teen Babilon nie. In ireniese kontekste sal sommige Christene vandag anders oor geloof wil praat en ander weer besorgd sal wees oor hoe sommige fanatici die boek sou kon misbruik tot die aansporing van geweld. Die uitdaging is om op 'n etiese verantwoorde manier te kan luister na 'n woedende profeet wat met 'n sin van geregtigheid en vanuit sy traumatiese geloofservaring kryf oor 'n tyd waarin hy gevoel het dat boosheid as goddelik voorgehou is.68 Heilige woede, hoe oordrewe en oorspits ook al, het dikwels in die geskiedenis van wêreldliteratuur, maar ook in die Bybel die aangrypendste literatuur opgelewer. Dit is in ekstreme omstandighede dikwels die enigste effektiewe manier om die Bose te ontmasker.