125. Eerste dag terug. | twee kinders later
Volgende week begin my dogtertjie weer met skool en vandag het die skool 'n oriëntasie sessie vir die gr. R's gehad. Hulle het voor die tyd 'n mooi video gestuur wat presies wys hoe dinge gaan werk. Ons het die afgelope paar weke gepraat oor hoe dinge verander het en hoe dit nou gaan wees. Ons het cute stories gekyk oor maskers en het 'n boekie gelees wat baie eenvoudig vir die kleintjies op hulle vlak verduidelik hoe als werk. Ons het geoefen hoe om met die maskers te speel. Die skool was ongelooflik en het mooi kommunikeer en ons het geweet presies hoe dit gaan werk.
Vir die laaste week tel sy al die dae af om skool toe te gaan en is super opgewonde. Sy het gisteraand al haar klere gekies vir vanoggend en Snow (haar hond wat tydens lockdown "gerescue" is) moes ook 'n masker hê, want hy sal haar beskerm.
Toe ons by die hek inry was sy nog borrelend. Maar toe sy die onderwysers met face shields en maskers by die ingang sien, het sy my hand skielik stywer vasgehou. Sy was tjoepstil terwyl ek dit "lekker" en "fun" laat klink om deur die stappe te gaan. Sy het omgekyk toe hulle instap, want dis waar mamma haar moet los. Ek kon die vrees voel en toe ek haar ek-is-bang-o-hel-mamma-help-my ogies sien, moes ek vinnig omdraai sodat sy nie my trane sien nie. Het ek haar nie genoeg voorberei nie? Gaan sy ok wees? Sal sy aanpas?
In die kar dink ek terug aan my eerste dag terug by die skool na inperking en ek herinner myself dat ek (as grootmens)2 keer gehuil het. Dis vrek scary. Dis oorweldigend. Dis vreemd. Dis onnatuurlik. Dis nie hoe ons is nie. En die ergste van alles is dat mens nie kan drukkies gee nie. Ek kon sien dat my dogtertjie se juffrou haar net 'n drukkie wou gee. Ek kon sien dat dit al was wat my dogtertjie wou doen. En dit suck!
'n Paar uur later kry ek foto'tjies van haar juffrou. Sy het vir hulle monstertjies gemaak en almal het hulle eie plekkie met hulle eie goedjies. Ek weet hulle is veilig, maar ek is steeds bekommerd oor hulle hartjies. Ek hoop en glo dat hulle weer gaan huppel. Weer gaan kossies deel. Weer gaan drukkies uitdeel. Weer gaan speel.Ek troos myself dat kinders vinnig aanpas en dat sy seker al reeds ok is met die situasie. Ek weet dit gaan beter raak en ek weet dit gaan ok wees, maar vandag is hierdie mamma hart seer. En vanmiddag gaan ons ekstra drukkies gee. Sommer baie.
« 124. Hoe 'n prem baba my op Covid-19 voorberei het.
126. Die groot verlies! »
2 thoughts on "125. Eerste dag terug."
Junie 30, 2020 at 11:28 vm
Bang wees is natuurlik. Ek dink hulle gaan makliker daardeur as ons ouers. Sterkte
Junie 30, 2020 at 12:22 nm
I felt much more accomplished after my first trip to SPAR during lockdown than I did after finishing my doctoral thesis ! I am so proud of these little ones 🙂