Mexikaanse revolusie - feite, opsomming en oorsake - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Texas Revolusie, ook genoem Onafhanklikheidsoorlog van Texas, oorlog gevoer van Oktober 1835 tot April 1836 tussen Mexiko en Texas koloniste wat gelei het tot die onafhanklikheid van Texas van Mexiko en die stigting van die Republiek van Texas (1836–45). Alhoewel die Texas Revolusie deur die Battles of Gonzales en San Jacinto geboekstaaf is, het gewapende konflik en politieke onrus wat Texians (Anglo-Amerikaanse setlaars van die Mexikaanse staat Coahuila en Texas) en Tejanos (Texans van gemengde Mexikaanse en Indiese afkoms) teen die magte van die Mexikaanse regering het sedert minstens 1826 met tussenposes plaasgevind.
Wie het die revolusie gelei?
Die rewolusie het 'n dekade geduur, en baie mense het opgestaan roem en roem Gedurende daardie tyd. Sommige, soos Pancho Villa, is steeds bekend vir hul optrede.
Franciso Madero was die eerste man wat ernstig was teenstaan Porfirio Díaz, en dit was sy arrestasie wat gelei het tot die revolusie wat in die eerste plek uitgebreek het. Hy was 'n idealis wat in demokrasie en werkersregte geglo het, maar hy het geen politieke of militêre ervaring nie. Hy het daarin geslaag om mense bymekaar te bring om 'n revolusie te begin, maar hy het nie die vaardigheid of neiging gehad om hulle bymekaar te hou nadat hulle hul gemeenskaplike vyand verslaan het nie.
Zapata was 'n boer wat 'n weermag geword het en revolusionêre held. Hy ondersteun radikale grondhervorming wat plaaswerkers bevoordeel het, maar wat hom dikwels in stryd met ander revolusionêre bring. Soms was hy hul bondgenoot, en ander kere was hy hulle vyand, maar hy was selde hul vriend. Hy het 'n held van die gewone mens geword, maar uiteindelik is hy vermoor en het hy grootliks nie sy doelwitte bereik nie.
Francisco Villa, meestal bekend as Pancho Villa, het 'n reputasie as 'n verpletterende militêre held. Hy het een van die belangrikste generaals in die oorlog geword, en dit het gelyk asof hy orde in Mexiko kon bring totdat sy leër verslaan is deur die magte van sy belangrikste mededinger, Carranza. Hy het later teen die Verenigde State geveg, 'n tweede poging aangewend om Mexiko in beslag te neem en is vermoor.
Huerta het die bewind in Mexiko oorgeneem lei 'n staatsgreep teen Madero. Hy was weinig meer as 'n diktator wat sy eie mag wou behou, en hy het net 'n kort tydjie regeer voordat die verskillende revolusionêre faksies hom afgedank het.
Carranza versorg die grondwet. Hy het die opposisie teen Huerta gelei en uiteindelik daarin geslaag om die mag oor te neem en Mexiko aan die einde van die Mexikaanse revolusie te bestuur. Hy was opvallend vir sy militêre sukses en omdat hy bereid was om die presidentskap na sy termyn vreedsaam te verlaat. Sy poging om 'n opvolger te noem, het sleg gegaan en het gelei tot 'n nuwe opstand en sy moord.
Obregón was die uiteindelike opvolger van Carranza en was voorheen een van hom grootste generaals. Die presidentskap gaan vreedsaam oor nadat hy afgetree het, hoewel hy tot sy dood invloedryk in die Mexikaanse regering gebly het.
Madero en Zapata in Cuernavaca
Mexikaanse revolusie feite
Begindatum: Die Mexikaanse Revolusie -oorlog het op 20 November 1910 begin
Einddatum: Daar is kontroversie oor die einde van die Mexikaanse rewolusie. Sommige bronne meen dit word gekenmerk deur die Verkondiging van die Mexikaanse Grondwet in 1917 . Ander bronne meld dat dit in was 1924 wanneer President Plutarco Elias Calles kantoor aangeneem.
Doelwitte: Die aanvanklike doel van die revolusionêre beweging was om generaal Porfirio Diaz omverwerp wat meer as 30 jaar aan bewind was.
15-16 September 1910: President Porfirio Diaz is voorsitter van die eeufeesviering van die Mexikaanse onafhanklikheid.
5 Oktober 1910: Francisco Madero , nadat hy na die Verenigde State gevlug het, verkondig die Plan de San Luis waarin hy alle Mexikane vra om op te staan ​​teen die regering van Porfirio Diaz.
18 November 1910: 'N Datum word bepaal vir Sondag 10 van November 1910. Die Serdan Broers en ander volgelinge van Madero veg teen die polisie in die stad Puebla. Dit is die begin van die gewapende oorlog.
11 Maart 1911: Emiliano Zapata en sy mag het die wapen ingeneem in Villa de Ayala Morelos.
25 Mei 1911: President Porfirio Diaz bedank na 30 jaar aan bewind.
6 November 1911: President Francisco I Madero aangeneem nadat hy die verkiesing in Oktober 1911 gewen het.
22 Februarie 1913: President Madero is vermoor op bevel van Victoriano Huerta .
26 Maart 1913: Volg Die plan van Guadalupe , 'n dokument opgestel op 23 Maart 1913, deur Venustiano Carranza wat elke eis van legitimiteit van die regering van Huerta tot niet gemaak het, Carranza , en Alvaro Obregon roep tot wapen teen Huerta's regime.
29 September 1913: Franciso Pancho Villa en die Noordelike Afdeling sluit aan by die konstitusionalistiese revolusie.
3 April 1914: Nadat hy die stad Torreon ingeneem het Coahuila Pancho Villa en die Noordelike Afdeling is op pad om president te verslaan Victoriano Huerta 's kragte.
15 Julie 1914: President Victoriano Huerta bedank en die land verlaat.
6 Desember 1914: Zapata en Villa beset Mexico -stad en marsjeer met 'n mag van 50 duisend man.
5 Februarie 1917: Die Mexikaanse Grondwet word afgekondig.
1 Mei 1917: Venustiano Carranza veronderstel die Mexikaanse presidentskap.
Koloniale heerskappy en slawerny
Die Spaanse het die inheemse Taino- en Ciboney -mense kort na Desember 1492 begin verslaaf toe die Italiaanse seevaarder Christopher Columbus die eiland sien wat hy La Isla Española genoem het ("Die Spaanse eiland" wat later verengels is as Hispaniola.) Die inheemse bevolking van die eiland, gedwing om te myn vir goud, is verwoes deur Europese siektes en wrede werksomstandighede, en teen die einde van die 16de eeu het die mense feitlik verdwyn. Duisende slawe wat van ander Karibiese eilande ingevoer is, het dieselfde lot beleef.
Nadat die belangrikste goudmyne uitgeput was, is die Spanjaarde opgevolg deur die Franse, wat hul eie permanente nedersettings gevestig het, waaronder Port-de-Paix (1665) in die noordweste, en die Franse Wes-Indiese Korporasie het beheer oor die gebied geneem. Grondeienaars in die weste van Hispaniola het 'n toenemende aantal Afrika -slawe ingevoer, wat in die laat 17de eeu ongeveer 5000 beloop het. Teen 1789, aan die vooraand van die Franse Revolusie, was die geskatte bevolking van Saint-Domingue, soos die Franse hulle kolonie genoem het, 556,000 en het ongeveer 500,000 Afrikaanse slawe, 32,000 Europese koloniste en 24,000 ingesluit affranchis (gratis mulatte [mense van gemengde Afrikaanse en Europese afkoms] of swartes).
Die Haïtiaanse samelewing was diep gefragmenteer deur velkleur, klas en geslag. Die affranchis, die meeste van hulle mulatte, was soms self slawe -eienaars en streef na die ekonomiese en sosiale vlakke van die Europeërs. Hulle was bang vir die slawe -meerderheid, maar word oor die algemeen gediskrimineer deur die blanke Europese koloniste, handelaars, grondeienaars, opsieners, vakmanne en dies meer. Die aspirasies van die affranchis 'n belangrike faktor geword in die kolonie se stryd om onafhanklikheid. 'N Groot deel van die slawe-bevolking was gebore in Afrika, uit 'n aantal West-Afrikaanse volke. Die oorgrote meerderheid werk in die veld, ander was huishoudelike bediendes, ketels (by die suikermeulens) en selfs slawebestuurders. Slawe het lang, terugslae werksdae verduur en is dikwels dood aan beserings, infeksies en tropiese siektes. Ondervoeding en hongersnood was ook algemeen. Sommige slawe het daarin geslaag om in die bergagtige binneland te ontsnap, waar hulle bekend gestaan ​​het as Maroons en guerilla -gevegte teen koloniale milisie gevoer het.
Mexikaanse muralisme: konsepte, style en neigings
Omdat die Mexikaanse Muralistiese beweging aangespoor is deur die Mexikaanse Revolusie en die daaropvolgende burgeroorlog, was een van die belangrikste doelwitte daarvan om kuns op te skud op dieselfde manier as wat die rewolusie die Mexikaanse samelewing in die wiele gery het. Die muurskildery was ideaal vir die inspirasie van revolusionêre ywer in 'n meestal ongeletterde bevolking, vanweë die narratiewe inhoud en beskikbaarheid op openbare plekke, wat die tradisionele elitistiese omgewing van die museum vermy.
Behalwe dat hulle die tradisionele plekke vir die vertoon van kuns verwerp het, wou die beweging al die konvensionele kenmerke van artistieke produksie verwerp. Vir hierdie doel het hulle gekies om direk op mure te skilder met verfmateriaal wat geïnspireer is deur tradisionele Mexikaanse muurskilderye. Die gevolglike muurskilderye is gevorm volgens die argitektuur van die aangewese ruimte, en verwerp die gewone reghoekige vorm van die doek wat die Westerse kuns oorheers het. Op dieselfde manier het die vervaardiging van muurskilderye onder regeringskommissies beteken dat die vervaardigde kuns nie te koop was nie, wat die tradisioneel dominante kunsmark ondermyn.
In die aanvanklike post-rewolusiejare van die Mexikaanse Muralistiese beweging het kunstenaars oor die algemeen vrye mag gekry om hul vakke te kies en uit te druk op watter manier hulle ook al verkies. Baie van die kunstenaars wat betrokke was, was vurige sosialiste of kommuniste, wat geglo het in die mag van die werkersklasse en in die gelyke verdeling van rykdom. Sommige kunstenaars, soos David Alfaro Siqueiros, het hul sosialistiese benadering tot hul artistieke proses toegepas, take verdeel en sy assistente gelyk beloon. Ander, soos Orozco, het sosialistiese beelde subtiel in hul muurskilderye opgeneem, soos die hamer en sekel.
Terwyl die post-rewolusie-regering in die laat 1920's probeer het om sy beheer te versterk, het hulle egter probeer om kunstenaars te beperk in die onderwerpe wat hulle kon uitbeeld. As gevolg hiervan het Rivera gekies om sy styl aan te pas, maar ander, soos Siqueiros, is verban vanweë hul sterk politieke sienings.
Ondanks die sosialistiese begin van die Mexikaanse Muralisme, het baie van die kunstenaars wat by die beweging betrokke was, later gefassineer deur die kapitalistiese industriële innovasies wat deur ondernemings in die VSA bewys is. Die belangrikste is dat Diego Rivera 'n reeks muurskilderye in Detroit gemaak het waarin mans uitgebeeld word wat in harmonie met masjiene werk om die uiteindelike samesmelting van menslike arbeid en kontemporêre tegnologie te skep. Ander, soos Siqueiros, het die innovasies van tegnologie as 'n tweesnydende swaard beskou, hoewel Siqueiros gefassineer bly deur die beeldspraak van die industrie. In sy muurskildery vir die Electrical Workers Union skilder hy 'n beeld van die krag van elektrisiteit, gekombineer met 'n polities gemotiveerde uitbeelding van die 'masjien' van oorlog wat dood en vernietiging veroorsaak.
Die belangrikste godsdiens van Mexiko was Katolisisme, ingebring as deel van die vroeëre Spaanse heerskappy oor die land. Dit was egter 'n vorm van Katolisisme wat die beeldspraak en rituele van inheemse Mexikaanse godsdienste bevat. Vir baie Mexikaanse muurkundiges, waaronder Diego Rivera en Fernando Leal, was hierdie kombinasie van Westerse en inheemse godsdienstige rites iets wat die Mexikaanse identiteit uniek gemaak het, en hulle het dit in verskeie van hul werke ondersoek. Tog het hulle nie noodwendig godsdiens op dieselfde manier behandel nie. Rivera's Skepping en Leal's Los Danzates de Chalma, albei in 1922 geskilder, beeld verskillende vorme van godsdienstige integrasie uit. Rivera se muurskildery dui op 'n mistieke benadering tot die assimilasie van Westerse godsdienstige beelde met uitbeeldings van inheemse Mexikane as Adam en Eva, terwyl Leal's 'n post-impressionistiese styl gebruik om 'n werklike gebeurtenis in 'n plaaslike Mexikaanse dorp te beklemtoon wat volgens hom 'n kenmerk was van Mexiko se unieke godsdiensvorm. .
Die geskiedenis van Adelitas en hul veggees in die Mexikaanse rewolusie
U is moontlik bekend met die beroemde 'Adelitas', bekend as die vroue wat saam met mans in die Mexikaanse Revolusie geveg het. Maar het jy geweet daar is 'n regte vrou agter hierdie naam? Haar naam was Adela Velarde Pérez gebore op 8 September 1900 in Chihuahua, Mexiko. Daar word gesê dat sy vriendelik, gewaagd, dapper en slim was, en op 13 -jarige ouderdom het sy deel geword van 'La Cruz Blanca', waar sy mediese vaardighede aangeleer het teen haar pa se wense. Selfs sonder die ondersteuning van haar vader, ignoreer die jong Adela sy teëstand en vertrek om haar begeerte om 'n verpleegster te word, na te streef.
Toe sy 15 jaar oud word, het Adela by die weermag aangesluit en 'n verpleegster in die voorste linies geword. Daar, saam met ander vroue, was haar verantwoordelikheid om te sorg vir die gewondes in aksie en om te veg wanneer die mans hulp nodig het. Hierdie vroue was bekend as die 'soldaderas'. Namate haar verhaal aan die lig gekom het, sou die vroue wat voorheen 'soldaderas' genoem was, die bynaam 'Adelitas' kry.
Gedurende haar diens tydens die Mexikaanse Revolusie het die ware Adela die romantiese aandag van die soldate gehad, maar sy het herhaaldelik hul vordering van die hand gewys en gefokus op die missie. Eers jare later ontwikkel sy 'n verhouding met Antonio Gil met wie sy 'n kind sou hê. Ongelukkig het sy haar kêrel verloor tydens 'n stryd om die Mexikaanse Revolusie, en hul kind is tydens die geveg in die Tweede Wêreldoorlog dood. Selfs nadat sy hierdie tragiese verliese gely het, was sy sterk en veerkragtig. Adela gaan voort om gevegte in Zacatecas, Chihuahua, Morelos en Mexico City te voer. Alhoewel haar bydraes tot die Mexikaanse rewolusie groot was, is haar verhaal vergete en het sy nalatenskap mettertyd verlore gegaan (tot nou toe). Na die rewolusie verhuis sy na Mexico City waar sy as tikster werk.
Twintig jaar na die rewolusie is Adela erken as 'n veteraan, maar eers sestig jaar na die revolusie sou sy formeel erkenning en pensioen vir haar diens ontvang. Op die ouderdom van 65 ontmoet sy en trou Coronel Alfredo Villegas, met wie sy die res van haar dae sou deel. Adela Velarde Pérez is in 1971 oorlede en is in die San Felipe -begraafplaas in Del Rio, Texas, ter ruste gelê.
Lank na die rewolusie is 'Adelitas' uitgebeeld as hiper-geseksualiseerde weergawes van die vroue wat in die revolusie geveg het. Na die konflik het hierdie veterane teruggekeer huis toe om maatskaplike norme te vervul, waar hul verhale en bydraes stadig vergeet is. Die kleurvolle plakkate wat ons sien van pragtige vroue met vlegsels en lipstiffie, hul pragtige hare wat met 'n pragtige glimlag oor hul arms sleep, is ver van die werklikheid. Hierdie vroue het hul bloed, sweet en trane vir hul land gegee. Hulle was saam met mans op die slagvelde en het verskeie rolle beklee wat tot die oorsaak bygedra het. Hulle het aangetrek om gereed te wees vir alles, van kook tot hulp op die slagveld. Dwarsdeur die Mexikaanse geskiedenis het vroue 'n belangrike rol gespeel in medisyne, as onderwysers, vegters en leiers tydens konflikte wat bygedra het tot die bou van die land. Die veerkragtigheid en veggees van hulle leef voort terwyl die land se vlag hoog wapper.
Hierdie verhaal is oorspronklik gepubliseer op Cadena Collective as deel van hul veerkragtige vrouefotografie -reeks met Cinphotos. Die reeks het veerkragtige vroue geëer deur beelde daarvan te herskep en hul verhale uit te lig.
Ons verander die gesig van digitale media een artikel op 'n slag. Voel u gesien en gevier? Help ons om meer verhale te publiseer wat vir u belangrik is deur by die Luz Collective Writers 'Room aan te sluit. U ontvang Luz Collective -swag, eksklusiewe weeklikse e -posse en meer! Sluit vandag nog aan!
Mexikaanse revolusie - feite, opsomming en oorsake - GESKIEDENIS
Videogreep: Revoluci n Mexicana
Verhoog die volume en kry die bui vir die Mexikaanse Revolusie!
Meer gesigte van die Mexikaanse revolusie
Mexikaanse presidente 1910-1920
Hierdie grafiek dek eintlik die jare 1876-1924, vir u wat die effens groter prentjie verkies.
Min of meer outentiek. Uitstekende Westerse klassieke!
DIE MEXIKAANSE REVOLUSIE
Van diktatuur tot konstitusionele republiek
Die oorspronklike idee agter die Mexikaanse Revolusie was om die Diaz Regime .
Dinge het egter heeltemal buite beheer geraak.
Historikus John Womack, Jr. som die chaos van die Mexikaanse revolusie in sy boek op Zapata en die Mexikaanse rewolusie,
& quotDie revolusionêre het gewen. Die vraag was:
Watter revolusionêre? & Quot
Die Mexikaanse revolusie in 'n neutedop
In 1911, Francisco I. Madero het 'n jare lange Mexikaanse diktator omvergewerp Porfirio D az .
Madero kon nie stabiliteit skep nie en is self deur die kontrarevolusionêre generaal verdryf Victoriano Huerta in 1913.
Huerta se bewind duur slegs tot 1914, toe Huerta verban is.
Venustiano Carranza verskyn as die nuwe leier, wat desperaat probeer om alle ander revolusionêre te beveg, d.w.s. Francisco Pancho Villa en Emiliano Zapata , van sy rug af.
Carranza was die nuwe Mexikaanse president in 1917 en het hom in 1920 geskiet.
Dinge het uiteindelik 'n bietjie bedaar toe lvaro Obreg n het in 1920 president geword.
En as u op soek is na iets wat u studente sal help om te verstaan ​​hoe die Mexikaanse rewolusie begin het, die film Viva Zapata (1952) dalk vir hulle.
Die Mexikaanse Revolusie en mdash Wanneer het dit begin? Wanneer het dit geëindig?
Die Mexikaanse Revolusie het amptelik op 20 November 1910 begin, alhoewel gevegte vroeër uitgebreek het. Dit is egter op 20 November omdat hierdie datum deur Francisco Madero in sy Plan van San Luis Potos .
Vandag word die begin van die Mexikaanse rewolusie herdenk as 'n openbare Mexikaanse vakansiedag. Sien Die Mexikaanse rewolusie en openbare vakansiedae .
Geskiedkundiges stem nie saam oor die eindpunt nie. Die jaar 1920 word algemeen gebruik, maar sommige sê dat dit in 1917 was, 'n paar ander selfs die jaar 1940.
Wat is die aantal slagoffers van die Mexikaanse rewolusie?
Moeilik om te sê. Geskiedkundiges skat dat ongeveer. 1 000 000 mense sterf tydens die Mexikaanse Revolusie. Sommige sê selfs dat dit meer as 2 000 000 mense was.
Boonop het ons nog ongeveer ca. 300 000 mense wat tydens die griepepidemie in 1918 gesterf het.
Almal is dit eens oor die feit: die menslike koste van die Mexikaanse revolusie was groot.
Baie vereenvoudig, daar was twee hoofredes vir ontevredenheid in Mexiko. Een daarvan was diktator Porfirio Daz. Die ander was die plantasie -eienaars.
'N Revolusie is natuurlik nooit so eenvoudig nie. Maar kom ons kyk noukeuriger na hierdie twee oorsake van die Mexikaanse Revolusie.
Oorsake van die rewolusie Diktator Porfirio D az
Nadat hy 20 jaar president was, het Porfirio D az aan 'n Amerikaanse joernalis gesê dat hy uitsien om af te tree en dat hy dit sal verwelkom om 'n opposisieparty te sien ontstaan. Dit was die Creelman Onderhoud en het die hele nasie ontroer.
Daar was twee opsies: Óf D az het die waarheid gepraat óf nie.
Deur Daz te ken, kon dit 'n truuk gewees het om sy teenstanders op te spoor en uit te filter. Maar dit was ewe skrikwekkend as hy inderdaad die waarheid praat. Hoekom?
Omdat Daz so 'n stywe greep op alle regeringsake gehad het en niemand anders opgelei is om die land te regeer nie.
Oorsake van die rewolusie - die plantasie -eienaars
Die industriële revolusie het nuwer en beter freesmasjiene meegebring. Daarom het suiker-, rum- en rysaanplantings groter en groter geword totdat die plantasie -eienaars omtrent elke stuk grond besit het wat te koop was.
Die hacienderos wou nog meer hê, maar kon die boere nie hul grond laat verkoop nie, want dit was hul lewensbestaan. Sodat die hacienda eienaars het die boere begin bedrieg, druk, omkoop en afpers van hul grond.
Hele dorpe het verdwyn en die haciendas groot geword.
Watter opsies het Jos Doe in daardie dae gehad?
a) Hy kan probeer om ander wettige inkomstebronne te vind ('n baie beperkte opsie.)
b) Hy kan ten volle afhanklik word van die haciendas, wat hom uiteindelik sou suig. Gewoonlik het mense eers as arbeider aangemeld, en daarna het hulle by hul base ingetrek hacienda as 'n gente de casa, ook bekend as serf.
c) Hy kan 'n misdadiger word, wat 'n slaaf van 'n plantasie -eienaar kan word, al dan nie.
Mense het hul rug teen die muur gehad en die fundamentele vereiste vir enige rewolusie beskadig.
Mexiko - Rebelle vlag trein
Wie het die Mexikaanse Revolusie beveg? Hier is 'n paar van die revolusionêre magte, die belangrikste vegters van die Mexikaanse Revolusie en hul leërs:
Die Revolusionêre Magte Divisi n del Norte
Pancho Villa en sy mans het in die Mexikaanse staat baklei Chihuahua , en oor die algemeen die noordelike deel van Mexiko. Die leër van Pancho Villa is die Divisi n del Norte , die Afdeling van die Noorde.
Chihuahua het die limoengroen rand op die onderstaande kaart.
Die rewolusionêre magte Ej rcito Libertador del Sur
Emiliano Zapata, gebaseer in die Mexikaanse staat Morelos , gelei die Ej rcito Libertador del Sur , wat die Bevrydingsleër van die Suide was.
Morelos het die geel rand op die onderstaande kaart.
The Revolutionary Forces Ej rcito Constitucionalista
Venustiano Carranza, afkomstig van die Mexikaanse staat Coahuila , was leier van die magtiges Ej rcito Constitucionalista , die konstitusionalistiese leër.
Coahuila het die blou rand op die onderstaande kaart.
Ander revolusionêre breuke - die Figueroa -broers
Ambrosio Figueroa en sy broer Francisco Figueroa was rebelleiers in die Mexikaanse staat Guerrero . Hulle het vir Madero geveg, maar teen Diaz, Huerta en Zapata.
Manuel As nsulo was ook 'n rebelleleier in die deelstaat Guerrero. Hy word beskryf as 'n beleefde en jong aristokraat, 'n opgeleide mynbouingenieur, wat in die Verenigde State opgelei is.
Guerrero het die pienk rand op die kaart hierbo.
Baie vroue het saam met die revolusionêre leërs gereis en gehelp met die roetine -werk in die kamp.
Maar heelwat vroue het ook aan die geveg deelgeneem. Net soos hul manlike kamerade, sommige hiervan soldaderas hulle gesinne en huise verloor het, was ander daarin uit oortuiging, en weer was ander daarin net om die rede.
Soldaderas veg in die Mexikaanse Revolusie
Links: Soldadera omstreeks 1915 foto geneem deur Agustin Victor Casasola
Regs: Archivo Històrico, Universidad Nacional Autónoma de Mexico
VROUE IN DIE MEXIKAANSE REVOLUSIE
VROUE VAN DIE MEXIKAANSE REVOLUSIE - DIE NIE -NONSENSE -EENHEID
En om die groot Manny Ozorio aan te haal,
Baie vroue het die troepe ondersteun, maar sommige vroue het, ongeag hul skoonheid of die gebrek daaraan, net die plesier ingespring - 'n aantal van hulle het regtig 'n voorbeeld gestel van wat heroïsme moet wees. & quot
Hier is La Adelita, 'n Mexikaan korrido voortspruitend uit die Mexikaanse Revolusie.
Die Amerikaanse nedersetting in Texas het begin met die aanmoediging van eers die Spaanse en daarna Mexikaanse regerings. In die somer van 1820 het Moses Austin, 'n bankrot 59-jarige Missourian, die Spaanse owerhede gevra om 'n groot landgrond in Texas wat hy sou bevorder en aan Amerikaanse pioniers verkoop.
Die versoek van Austin lyk belaglik. Sy agtergrond was dié van 'n handelaar in droë goedere uit Philadelphia, 'n mynbouoperateur in Virginia, 'n regter in Louisiana en 'n bankier in Missouri. Maar vroeg in 1821 het die Spaanse regering hom toestemming gegee om 300 gesinne in Texas te vestig. Spanje het die Amerikaners om twee redes verwelkom-om 'n buffer te bied teen onwettige Amerikaanse setlaars, wat probleme veroorsaak het in die ooste van Texas nog voordat Austin toegestaan ​​is, en om die land te help ontwikkel, aangesien slegs 3 500 inheemse Mexikane hulle in Texas gevestig het (wat deel was van die Mexikaanse deelstaat Coahuila y Tejas).
Moses Austin het nie geleef om sy droom te verwesenlik nie. Op 'n terugreis van Mexico -Stad is hy dood aan uitputting en blootstelling. Voordat hy dood is, het sy seun Stephen belowe om die droom van die kolonisering van Texas te verwesenlik. Teen die einde van 1824 het die jong Austin 272 koloniste na Texas gelok en die nuut onafhanklike Mexikaanse regering oortuig dat die beste manier om Amerikaners te lok, deur landagente (genaamd empresarios) 67 000 hektaar grond te gee vir elke 200 gesinne wat hulle gebring het Texas.
Mexiko het twee voorwaardes aan grondbesit gestel: setlaars moes Mexikaanse burgers word, en hulle moes hulle tot Rooms -Katolisisme bekeer. Teen 1830 was daar 16 000 Amerikaners in Texas. Destyds het Amerikaners 'n meerderheid van 4 tot 1 in die noordelike deel van Coahuila y Tejas gevorm, maar mense van Spaanse erfenis het 'n meerderheid in die staat as geheel gevorm.
Namate die Anglo -bevolking swel, het die Mexikaanse owerhede al hoe meer agterdogtig geraak oor die groeiende Amerikaanse teenwoordigheid. Mexiko was bang dat die Verenigde State beplan om die koloniste in Texas te gebruik om die provinsie deur revolusie te bekom. Verskille in taal en kultuur het bitter vyandskap tussen die koloniste en inheemse Mexikane veroorsaak. Die koloniste het geweier om die Spaanse taal te leer, het hul eie aparte skole onderhou en het die meeste handel gedryf met die Verenigde State.
Om sy gesag oor Texas te herbevestig, bevestig die Mexikaanse regering sy grondwetlike verbod op slawerny, vestig 'n ketting militêre poste wat deur veroordeelde soldate beset is, handel met die Verenigde State beperk en besluit om 'n einde te maak aan verdere Amerikaanse immigrasie.
Hierdie optrede het moontlik Texans tot rewolusie veroorsaak. Maar in 1832 word generaal Antonio Lopez de Santa Anna, 'n Mexikaanse politikus en soldaat, die president van Mexiko. Koloniste het gehoop dat hy van Texas 'n selfregerende staat in die Mexikaanse republiek sou maak. Maar toe Santa Anna eers aan die bewind was, was dit minder liberaal as wat baie Texane gedink het. In 1834 het hy die konstitusionele regering van Mexiko omvergewerp, staatsregerings afgeskaf en homself diktator gemaak. Toe Stephen Austin na Mexico -stad gaan om die griewe van die Texans te besleg, het Santa Anna hom 'n jaar lank in 'n Mexikaanse gevangenis opgesluit.
Op 3 November 1835 aanvaar Amerikaanse koloniste 'n grondwet en organiseer 'n tydelike regering, maar stemme oorweldigend teen die verklaring van onafhanklikheid. 'N Meerderheid koloniste het gehoop om die steun van Mexikaanse liberale te lok in 'n gesamentlike poging om Santa Anna af te sit en die mag aan die staatsregerings te herstel, hopelik 'n aparte staat Texas.
Terwyl hulle die moontlikheid van kompromie uitgehou het, berei die Texans op oorlog voor deur Sam Houston se bevelvoerder te kies vir watter militêre magte hy ook al kon oproep. Houston, een van die groter mense wat gehelp het om Texas se onafhanklikheid te wen, het op 15-jarige ouderdom van die huis af weggeloop en drie jaar by die Cherokee-Indiane in die ooste van Tennessee gewoon. Tydens die oorlog van 1812 het hy in die Creek -oorlog onder Andrew Jackson geveg. Op 30 is hy verkies tot die Huis van Verteenwoordigers en op 34 is hy verkies tot goewerneur van Tennessee. Baie Amerikaners beskou hom as die erfgenaam van Andrew Jackson.
Toe, skielik, in 1829, tref 'n skandaal. Houston is getroud met 'n 17 jaar jonger vrou as hy. Binne drie maande is die huwelik geheimsinnig vernietig. Depressief en verneder, bedank Houston as goewerneur. Nadat hy as 'n byna verlate land deur die land rondgedwaal het, keer hy terug na die huidige Cherokee in Arkansas en Oklahoma.
Tydens sy verblyf by die stam het Houston 'n belangrike rol gespeel in die sluit van vredesverdragte tussen verskeie strydende Indiese nasies. In 1832 reis Houston na Washington om te eis dat president Jackson die voorwaardes van die verwyderingsverdrag nakom. Jackson het nie aan sy vereistes voldoen nie, maar het Houston nie-amptelik na Texas gestuur om die Amerikaanse setlaars en die groeiende anti-Mexikaanse sentiment dop te hou.
In die middel van 1835 het verspreide plaaslike uitbarstings teen die Mexikaanse heerskappy uitgebreek. Toe het 'n groep van 300-500 Texas-gewere, wat uit die hele Texas-leër bestaan, die Mexikaanse militêre hoofkwartier in San Antonio gevange geneem. Revolusie was aan die gang.
Binnekort het die onheilspellende nuus Texas bereik dat Santa Anna self met 7 000 soldate noordwaarts marsjeer om die opstand te vermorsel. In werklikheid was die leër van Santa Anna nie besonder indrukwekkend nie; dit was gevul met rou rekrute en het baie Indiese troepe ingesluit wat min Spaans gepraat en verstaan ​​het. Toe Houston verneem dat die aanvanklike doel van Santa Anna was om San Antonio te herower, het hy beveel dat San Antonio laat vaar word. Maar 150 Texas -rebelle het besluit om die stad te verdedig en het hul standpunt ingeneem by 'n verlate Spaanse sending, die Alamo. Die Texans is gelei deur William Travis en Jim Bowie, en sluit die grensheld David Crockett in.
Twaalf dae lank het die Mexikaanse magte die Alamo beleër. Travis het 'n beroep op versterkings gedoen, maar slegs 32 mans kon Mexikaanse grense oorsteek. Volgens die legende, op die aand van 5 Maart 1836, het Travis, met die besef dat die verdediging van die Alamo tevergeefs was, 'n streep in die grond getrek met sy swaard. Slegs diegene wat bereid is om te sterf vir die onafhanklikheid van Texas, het Travis aan die garnisoen aangekondig, moet oor die grens gaan en die Alamo verdedig. Almal behalwe twee mans het. Die een het geweier om die grens oor te steek, en die ander, Jim Bowie, wat te siek was om uit sy bedjie te beweeg, het 'n paar vriende gebel en hom oor die grens laat dra.
Om 05:00, 6 Maart, het die Mexikaanse troepe die mure van die sending afgeskaal. Teen 08:00 was die geveg verby. 183 verdedigers lê dood-waaronder verskeie Mexikaanse verdedigers wat vir Texas se onafhanklikheid geveg het. (Sewe verdedigers het oorgegee en is onmiddellik tereggestel, en ongeveer 15 mense het oorleef, waaronder 'n Amerikaanse vrou en haar kind). Mexikaanse magte het die liggame van die verdedigers in olie geweek, dit soos koordhout buite die sending gestapel en aan die brand gesteek.
As die Alamo 'n militêre nederlaag was, was dit 'n sielkundige oorwinning. Die Mexikaanse troepe van Santa Anna het 550 lyde gely-agt Mexikaanse soldate sterf vir elke verdediger. 'Onthou die Alamo' het die strydkreet van die Vryheidsoorlog in Texas geword.
Twee weke na die nederlaag by die Alamo het 'n groep Texas aan Mexikaanse magte buite Goliad oorgegee met die verstandhouding dat hulle as krygsgevangenes behandel sou word. Maar Santa Anna het die ooreenkoms tersyde gestel. In plaas daarvan het hy meer as 350 Texans geskiet.
Die nederlae het Sam Houston tyd gegee om 'n leër op te rig en op te lei. Vrywilligers uit die Amerikaanse Suide het na sy vaandel gestroom. Op 21 April het sy leër van minder as 800 man Santa Anna en sy leër verras toe dit op die San Jacintorivier, oos van die huidige Houston, kamp opgeslaan het. Die volgende dag het die leër onder leiding van Houston Santa Anna self gevange geneem en gedwing om 'n verdrag te onderteken wat Texas sy onafhanklikheid verleen-'n verdrag wat nooit deur die Mexikaanse regering bekragtig is nie, omdat dit onder dwang verkry is.
Vir die meeste Mexikaanse setlaars in Texas het nederlaag beteken dat hulle na 'n tweedeklas sosiale, politieke en ekonomiese posisie sou terugkeer. Die nuwe Texas -grondwet ontken burgerskap en eiendomsreg aan diegene wat die revolusie nie ondersteun het nie. Alle persone van Spaanse afkoms is in die kategorie 'ontkenning' beskou, tensy hulle anders kon bewys. Gevolglik het baie Mexikaanse grondeienaars uit die streek gevlug.