Tallie blog (2): "Toe breek die nuus..." | SARIE
Tallie blog (2): “Toe breek die nuus…”
Meneer X speel nie veel met woorde nie, en los die bom. “Ons het besluit om die besigheidseenheid toe te maak en die finale datum is oor twee maande.”
Die skok, verlammendheid, verslaendheid en spraakloosheid is op almal se gesigte rondom die tafel. My oё beweeg vinnig van kollega na kollega. Ek sien hoe mooi gegrimeerde gesiggies meteens vol traanspoortjies begin hardloop.
“Mirrag Mevrou, kyk hoe smile die plante’tjies vedag.” Roep hy vrolik. “Wil’ie mevrou nie vedag pratie?”
Die dame word met antagonisme bejeёn. Almal se lyftaal spreek dit. Filicia sit-lê op die bank, Benitha Bokwa staar net voor haar uit, fynlyfie Fiffie sit en blaai deur haar selfoon, Krummel wat Brood geword het, sit en kef tussenin.
Ja ek ken hierdie "sielkundige toertjies" baie van hulle in die Bank gehad, dan moet jy met klei speel, dan moet jy jou oe toemaak en jou verbeel jy’s op jou gunsteling plek, en glo my dit neem nie die trauma van jou af weg nie, en om alles te kroon, die Maatskappye mors derduisende rande op sulke "sielkundiges", terwyl die Base met vet tjeks in hulle sakke gaan vakansie hou. Ja maar elke hond kry sy dag, glo my en al wat mens help deur sulke trauma is geloof in jou Skepper en Hy sorg vir jou en vandag kyk en nie terug nie en lag vir die Base wat nou maar eiendomsagente geword het, ander vrouens gevat en en dan wonder ek waarop het hulle hul kastele gebou, sand of klip??
Ja dis baie hartseer en ek wonder altyd hoe hulle slaap of ski terwyl die werkers in die maatskappy moet knyp om te eet en die skoolgeld te betaal? Die base se bonus is gewoonlik genoeg om n hele paar mense vir n jaar te kan betaal, hulle hoef nie bekommerd te wees oor kos op di etafel nie want die maatskappy betaal dit en al hul brandstof, motor en enige ander uitgawes, dus is die "salris" wat hulle kry uit en uit vir luukses. My ma het altyd gese "die wiel draai" ek verwonder my net aan hoe groot daardie (water)wiel is, want dit lyk nie of dit ooit vir jou, wat jou werk verloor het, na die bokant draai nie, jy bly net altyd onder die water. Hoe slaap hulle, hoe eet hulle sonder dat die kos dik word in hul kele?
Niemand sal ooit weet hoe traumaties so iets is nie. Gooi nog ‘n persoonlike trauma daarby en mens begin jou eie bestaan betwyfel.
Toe ek hierdie lees, het dit net weer herinneringe teruggebring wat met hartseer en woede geassosieer word. Maar kon nie lag vir sekere dinge, soos die sielkundige en haar dier speletjies nie. Daardie was ‘n baie moeilike tyd, maar ons is almal "SURVIVORS".
Plaas jy sê jy wil’n leeu wees,want jy wil vir haar en die CEO opvreet.Geniet jou blog baie.
LEES NÓG Marciel se dae op ’n Italiaanse strand