Josef neem duidelik verantwoordelikheid vir die hele proses van Jakob en sy familie se vestiging. Eers neem hy vyf van sy broers saam – ons weet nie watter vyf nie – om die onderhandelinge rondom die verblyf in Gosen te reël.
Dit open die weg vir ‘n ontmoeting tussen Jakob en die farao. Twee keer vertel die skrywer vir ons dat Jakob die farao geseën het, met hulle voorstelling aan mekaar, sowel as toe hulle afskeid neem van mekaar.
Die Hebreeuse werkwoord wǎy·ḇā·rěḵ in vers 7 en 10 kan wel met: “en hy het gegroet” vertaal word, soos in die NAV, maar die ander betekenis van dié werkwoord: “en hy het geseën” maak vir my baie meer sin. Dit is immers waartoe die aarsvaders geroep is, om tot ‘n seën vir die nasies te wees. Daarom het die OAV dit dan ook briljant soos volg vertaal: “gegroet met ‘n seënwens” soos verskeie ander vertalings en kommentators dit ook gedoen het.
Let op dat Jakob daarby homself nie net as ‘n ou man wat baie swaargekry het, voorstel nie, maar veral as: “’n vreemdeling hier op aarde.” Daarmee sluit Jakob nie net aan by wat sy seuns oor hulle verblyf in Egipte vroeër gesê het nie, maar maak hy self ‘n fundamentele uitspraak oor die geloofsgemeenskap.
Dit is só ‘n belangrike ding vir ons as geloofsgemeenskap om vir ons eie tyd te omarm. Ons word ook geroep om nie só vas te gryp aan die tydelike verblyf wat ons hier op aarde het nie. Ons word ook geroep om te lewe met die uitsig op die stad van God wat vir ons wag. Trouens, sê die Hebreërskrywer: “Mense wat so praat, gee daarmee duidelik te kenne dat hulle op soek is na ’n vaderland. As hulle terug verlang het na daardie land waaruit hulle weggetrek het, sou hulle die geleentheid gehad het om daarheen terug te gaan. Maar hulle het na ’n beter vaderland, dit is die hemelse, verlang. Daarom is God nie skaam om hulle God genoem te word nie; trouens, Hy het vir hulle ’n stad gereed gemaak.” (Hebr. 11:14-16).