Versindaba » Blog Archive » Hilda Smits. Oor Tarkovsky, Tyd, Spieëls en Polaroid Foto’s
saam met my om een tafel sit –
Tuesday, January 7th, 2014 | Buiteblik, Nuwe Stemme.
14 Kommentare op “Hilda Smits. Oor Tarkovsky, Tyd, Spieëls en Polaroid Foto’s”
Dankie, Hilda – ek het nog net een Tarkovsky fliek gesien – hierdie blog is interessant. Ek het verlede week in ‘n essay van John Wood gelees “… we see the future as anticipated memories…” Die verband tussen tyd en geheue is ‘n boeiende onderwerp.
Dankie – ek het nog nooit een van sy flieks gesien nie, maar gaan dit beslis uitcheck.
Dankie vir die lees, René! Ek is besig om Tarkovsky se “Sculpting in time” te lees. Baie interessant. Ek hou van die manier hoe hy tyd beskryf as iets wat vatbaar en lewendig is. Mooi aanhaling hierdie, “History is not Time; nor is evolution. They are both consequences. Time is a state: the flame in which there lives the salamander of the human soul”. Watse John Wood praat jy van? Google het ‘n hele lys uitgespoeg.
Laat my weet watter een jy kyk, Gert 🙂
Hierdie ene, Hilda 🙂 ” John Wood holds professorships in both photographic history and English literature at McNeese State University in Louisiana, where he is also director of the Master of Fine Arts Program in Creative Writing. He is the author of four books of poetry and seven books of art and photographic criticism.” Hier is ‘n skakel (http://www.goodreads.com/author/show/5011229.John_Wood)
en ook: “John Wood is an American poet, photographic historian, and the editor of 21st Editions.”
Die beeld van die “salamander of the human soul” is onvergeetlik. Sjoe!
Dankie Hilda, dat ek Tarkovsky deur jou kon leer ken. Hieronder ‘n skakel met die beste 38 poësieflieks wat ek van my digtersvriend (Nick Swarth) hier in Tilburg gekry het. Let op nommer 3 en 4. Ek weet wat ek binnekort gaan kyk 😉
Dankie, René! Ek het aanlyn op ‘n boek met van sy versamelde gedigte afgekom. Baie beeldryk. Pragtig hierdie, “…of instinct held there between the roof and the ceiling of a sun porch, return to hum and spin at once had opened into chambers of genius and comb…”.
Wonderlik, Carina! Hier is ‘n hele paar wat ek graag sal wil sien…
Ek het gekyk na Solaris en Stalker.
Stalker is die een wat my aangegryp het – dis die beste soort fliek – ‘n werk van mystery en meaning.
Bob Dylan het ‘n song met die naam “isis”. Dit gaan oor ‘n ou wat sy vrou verloor en dan op ‘n mal soektog na ‘n skat saam met ‘n vreemdeling gaan. Hulle kry die regte plek en grawe vir die skat. Sy vriend sterf Van uitputting en kort daarna maak hy alleen die skatkis oop, maar daar is niks van waarde.
Hy besef dan dat die waarde in die reis was. Dat die storie van die skat vir die vreemdeling net die verskoning vir vriendskap en samesyn was. Waarom sal jy saam met ‘n vreemdeling uithang as dit nie is omdat jy glo dat hy jou na ‘n skat sal neem nie.
Ek het lank gedroom oor ‘n fliek hiervan, maar nou besef ek: stalker is daardie fliek.
Die metafoor van die sluiper – die nietige outjie wat jou die pad na vervulling kan gee – is rondom ons: in dominees, lovers, seks, politici, sielkundiges, in ouers wat hulle drome in kinders projekteer.
Dis ‘n taak wat moet misluk, maar (soos hy wys) ‘n taak wat terselfdertyd hoop laat lewe en waardigheid het.
Elkgeval, weer nie of ek krag het vir nog van hierdie ou nie, maar dankie dat jy my iets mooi en interessant geleer het.
Hallo Gert. Weet jy, Stalker is die een film van Tarkovsky wat ek nog nie gesien het nie. Ek sal binnekort plan maak. Dit klink fascinating. Ek het self Solaris baie langdradig gevind. Nie my gunsteling Tarkovsky film nie. As jy weer kans sien, probeer Mirror. ‘n Fees vir die sintuie. Maar ja, sy films verg beslis ‘n mens se volle aandag. Ek is bly jy het ten minste van Stalker gehou!
Hilda & Gert, Geoff Dyer het ‘n boek oor “Stalker” geskryf – ‘n vreemde roman (as mens dit kan noem) waarin die hele film beskryf word en kommentaar daarop gelewer word. Ek kry nie my boek nie, maar kom toe op hierdie af in ‘n soektog na die korrekte titel: http://www.theguardian.com/film/2009/feb/06/andrei-tarkovsky-stalker-russia-gulags-chernobyl
Wat baie indrukwekkend vir my was, was hoedat die wereld van die zone met misterie en moontlikheid gevul is, omdat jy glo in wat moontlik voorlê. Daarsonder is dit net ‘n klomp gras.
Hy skep die misterie maar neem dit daarna weer uit, sodat jy kan voel hoedat lewe gekom en gegaan het.
Dit is die inmoontlike taak van kuns – om lewe in dinge te blaas.
January 18th, 2014 at 6:37 pm
Dankie, Andries. ‘n Baie interessante artikel. Gert, Stalker bekruip my verpak en gepos. Ek sien uit.
Ek het self ‘n stukkie daaroor geskryf.