Stalinisme - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Stalinisme is die naam wat gegee is aan die politieke en ekonomiese stelsel wat Joseph Stalin tussen 1934 en 1953 in die Sowjetunie geïmplementeer het, terwyl hy hoofsekretaris van die Sentrale Komitee van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie was. Dit bevat 'n kommandokonomie, 'n uitgebreide gebruik van propaganda om 'n persoonlikheidskultus rondom 'n absolute diktator te vestig, en die gebruik van die geheime polisie om sosiale onderdanigheid te handhaaf.
Die term "Stalinisme" is deur Lazar Kaganovich geskep. Alhoewel hy die gebruik van die term deur medewerkers verdra het en nooit deur Joseph Stalin gebruik is nie, wat homself beskryf het as 'n Marxist-Leninis en 'n "leerling van Lenin." Soos baie ander '-ismes', kan dit as 'n pejoratiewe term gebruik word wanneer daar verwys word na nasiestate, politieke partye, of die ideologiese houding (s) van individue, veral 'Anti-Revisioniste' wat meen dat die Sowjetunie Marxisme suksesvol geïmplementeer het. -Leninisme tydens Stalin se bewind. Dit word ook as pejoratief gebruik om politici en politieke groepe te beskryf, kommunisties of nie-kommunisties, wat as outoritêr of hardlyn beskou word. Stalinisme word beskryf as sinoniem met totalitarisme, of 'n tiranniese regime. Die term word gebruik om regimes te beskryf wat politieke onenigheid beveg deur geweld, terreur, gevangenisstraf en moorde.
"Stalinisme" verwys na 'n styl van regering, eerder as 'n politieke ideologie. Die term "Stalinisme" word deur antikommuniste, kommuniste (linkse kommuniste, trotskiste, luxemburgiste, raadskommuniste) en selfs pro-Stalin-marxist-leniniste gebruik om die handelsmerk van die kommunisme wat die Sowjetunie oorheers het, en die lande binne die Sowjet-invloedsfeer tydens die leierskap van Joseph Stalin. Die term wat in die Sowjetunie gebruik word en deur die meeste wat sy nalatenskap handhaaf, is egter "Marxisme-Leninisme." Stalin was nie 'n oorspronklike teoretikus nie, maar 'n bekwame kommunikeerder wat verskeie boeke geskryf het wat maklik deur die publiek verstaan ​​kon word, en dat hy die nalatenskap van Lenin as stigtersvader vir die Sowjetunie en die toekomstige sosialistiese wêreld wou handhaaf. Stalinisme beweer dat die idees van Marx en Lenin toegepas word op maniere wat pas by die veranderende behoeftes van die samelewing, soos die oorgang van "sosialisme teen 'n slakkepas" in die middel van die twintigerjare na die vinnige industrialisering van die vyfjaarplanne.
Soms is die saamgestelde terme "Marxisme-Leninisme-Stalinisme" (gebruik deur die Brasiliaanse MR-8), of leerstellings van Marx / Engels / Lenin / Stalin, word gebruik om 'n beweerde erfenis en opvolging te impliseer. Baie mense wat Marxisme of Leninisme bely, beskou Stalinisme egter as 'n perversie van hul idees; Veral Trotskyiste is ywerig anti-stalinisties en beskou Stalinisme as 'n teenrevolusionêre beleid wat Marxisme gebruik het om mag te bekom.
Van 1917 tot 1924 het Lenin, Trotsky en Stalin dikwels verenig gelyk, maar in werklikheid het hul ideologiese verskille nooit verdwyn nie. In sy dispuut met Trotsky het Stalin die rol van werkers in gevorderde kapitalistiese lande onderstreep (hy het byvoorbeeld tesisse gepostuleer wat die werkersklas in die Verenigde State bestempel het as 'n "burgerlike arbeidersaristokrasie"). Stalin was ook nie eens met Trotsky oor die rol van die kleinboere, soos in die rewolusie in China, waar Trotsky die stadsopstand oor die guerrilla-oorlogvoering van die boere verkies het nie.
Die belangrikste bydraes van Stalin tot die kommunistiese teorie was:
Sosialisme in een land, met die fokus op die vestiging van 'n suksesvolle Marxistiese samelewing in een land (die Sowjetunie) eerder as om teoretisering oor wêreldrevolusie.
Die teorie van verergering van die klassestryd tesame met die ontwikkeling van sosialisme, 'n teoretiese basis wat die onderdrukking van politieke teenstanders ondersteun soos nodig.
Stalin het homself as die hoogste leier van Rusland gevestig, en hy het almal uitgeskakel wat hom openlik gekritiseer het of teen sy beleid gekant was en die Cheka, die polisie, die weermag en sy intelligensie-organisasie gebruik om te verseker dat niemand daarin slaag om sy gesag te bevraagteken nie. In Februarie 1956, in sy 'geheime toespraak', Oor die persoonlikheidskultus en die gevolge daarvan, gelewer op 'n geslote sitting van die Twintigste Partykongres van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie, het Khrusjtsjov Stalin van die hand gewys vanweë sy persoonlikheidskultus en sy regime vir 'skending van Leninistiese norme vir wettigheid'.
Stalin se onmiddellike opvolgers het egter voortgegaan om die basiese beginsels van Stalin se bewind te volg; die politieke monopolie van die Kommunistiese Party met 'n voorsitter van 'n kommando-ekonomie, en 'n veiligheidsdiens wat verdeeldheid kan onderdruk. Hierdie model is in talle kommunistiese regimes en moderne diktatorskappe gevolg, insluitend dié van Kuba en Noord-Korea.
Verswaring van die klassestryd
Die teorie van verergering van die klassestryd tesame met die ontwikkeling van sosialisme, wat een van die hoekstene geword het van Stalinisme in die interne politiek van die Sowjetunie, is Joseph Stalin in 1933 voorgestel. Stalin het aangevoer dat namate die land vorder na die verwesenliking van die ideaal van sosialisme, die stryd van die gedoemde oorblyfsels van die uitbuitende klasse teen sosialisme al hoe skerper sou word. . Daarom was politieke onderdrukking nodig om te verhoed dat hulle slaag met hul veronderstelde doel om die Sowjetunie te vernietig. Stalin het geglo dat die klassievyand selfs die weg kan lei tot die party wat 'n sosialistiese staat lei. Hy het sy medewerkers beoordeel aan die hand van die vraag of hulle opgetree het op die oortuiging dat daar vyande in die party sou wees. Stalin het verdraagsaamheid in die Party gemerk vir diegene wat nie met die amptelike Party-lyn saamstem nie as 'vrot liberalisme', en beweer dat sodanige verdraagsaamheid die Party sou verswak en uiteindelik tot die vernietiging daarvan sou lei, en dat daar soms suiwerings nodig sou wees.
Mao Zedong het Stalin se idee verder ontwikkel en gesê dat daar 'n hele bourgeoisie binne die Kommunistiese Party is, wat 'n sosialistiese staat voor die vestiging van die kommunisme lei. Terwyl Stalin vyande binne die party as Westerse agente beskou, het Mao voorgestel dat die vyand 'n binnelandse bourgeoisie was wat daarop gemik was om die kapitalisme te herstel. Mao meen dat die herstel van kapitalisme van binne, sonder oorlog, sou kon geskied as daar 'n uitbraak in die klassestryd was. Na die dood van Mao het Hua Guofeng en Deng Xiaoping sy teorie van die "bourgeoisie in die party" verwerp.
Stalinistiese ekonomiese beleid
Aan die einde van die 1920's het Stalin 'n golf van radikale ekonomiese beleid geloods wat die nywerheids- en landbougesigte van die Sowjetunie heeltemal hervorm het. Dit het bekend gestaan ​​as die 'Groot Draai', aangesien Rusland weggedraai het van die amper-kapitalistiese Nuwe Ekonomiese Beleid (NEP) wat deur Lenin geïmplementeer is na sewe jaar van oorlog (1914-1921, WWI van 1914 tot 1917, en die daaropvolgende burgeroorlog), ten einde die voortbestaan ​​van die Kommunistiese staat te verseker, en wat die Sowjetproduksie tot 1913-vlakke herbou het. Rusland het nog steeds ver agter die Weste gelê, en Stalin en die meerderheid van die Kommunistiese party het gevoel dat die Nuwe Ekonomiese Beleid nie net die kommunistiese ideale in die gedrang bring nie, maar nie bevredigende ekonomiese prestasies lewer of tot die totstandkoming van die beoogde sosialistiese samelewing bydra nie. Om Rusland 'n wêreldmag te maak, was dit nodig om die tempo van industrialisasie te verhoog en die Weste in te haal.
Rusland was in wese steeds gebaseer op 'n agterlike landbou-ekonomie, terwyl haar Westerse kapitalistiese teenstanders ten volle geïndustrialiseer is, wat Rusland kwesbaar gemaak het vir aanvalle. Die gebrek aan natuurlike grense (behalwe die groot afstande daaraan verbonde), sowel as die buitengewone lang grens, het daartoe gelei dat enige aanvalsmag in die geval van 'n inval vinnig kon konvergeer op die relatief klein nywerheidsentrum wat rondom Moskou gefokus was. Dit was dus noodsaaklik om 'n oostelike nywerheidsbasis, verder as die Oeral, te vestig wat die Sowjet-oorlogspoging kon voortsit in die geval van Moskou. Dit was ook nodig om 'n nywerheid te vestig wat in staat was om bewapening van voldoende hoeveelheid en gehalte te produseer om 'n moderne oorlog te beveg.
Rusland moes staatmaak op duur invoer van nywerheidsvervaardigde goedere, veral die swaar nywerheidsaanleg wat vir industriële produksie benodig word. Die USSR het 'n eie industriële basis nodig om goedere vir sy eie mense te produseer, maar om die buitelandse valuta te bekom om die basis van 'n geïndustrialiseerde ekonomie te koop, sowel as die aanvanklike grondstowwe wat benodig word om dit aan te vul, sou surplus graan nodig wees vir uitvoer. Dit het 'n toename in graanproduksie genoodsaak en industrialisasie afhanklik van die werk van die kleinboere gemaak. 'N Swak oes het meegebring dat die industrialisering nie kon voortgaan nie, aangesien die kleinboere graan nodig gehad het om hulself en die groeiende stedelike bevolking te onderhou, en slegs surplusgraan beskikbaar was vir uitvoer. Stalin het die kollektivisering van die landbou gebruik om die beheer van landbouproduksie oor te neem om die strewe na industrialisasie te finansier. Die kollektiviseringsproses was nie 'n vreedsame proses nie, en Stalin het die weerstand van die kleinboere en die welgestelde plattelandse boere ('kulaks') hewig hanteer.
Volgens die Marxistiese teorie kon sosialisme slegs in 'n hoogs geïndustrialiseerde staat bestaan, waar die oorweldigende meerderheid van die bevolking werkers was. In 1928 was ongeveer 20 persent van die Russiese bevolking egter industriële werkers. Stalin wou bewys dat die sosialistiese stelsel ten minste gelykstaande is aan die kapitalisme in lewenstandaard sowel as industriële produksie, en die Kommunisme as 'n lewensvatbare alternatief vir enige kapitalistiese regeringsvorm voorhou. Hy wou homself ook as die gelyke en opvolger van Lenin bewys, en het geglo dat 'n ekonomiese transformasie van die USSR hom as 'n leier van groot belang sou vestig.
Stalin het 'n reeks van drie "vyfjaarplanne" wat sentraal gemandateer is, ingestel wat die Sowjet-ekonomie op groot skaal uitgebrei het. Die verbruik van gewone Sowjet-burgers is erg beperk en landbouproduksie en private welvaart is bewillig om kapitaal te voorsien vir investering in die nywerheid. Groot stygings het in die produksie van baie sektore voorgekom, veral in die produksie van steenkool, vark yster en staal. Volgens sommige statistiese metings het sleutelindustrieë binne dertig jaar groot vordering gemaak met die inhaal van die Weste. Sommige ekonomiese historici glo nou dat dit die vinnigste ekonomiese groeikoers is wat ooit bereik is. Die amptelike ramings van Sowjet het dit op 13,9 persent geplaas, die Russiese en Westerse ramings het laer syfers van 5,8 persent en selfs 2,9 persent gegee. Die gepaardgaande maatskaplike koste en ekonomiese gevolge op die langtermyn maak die sukses van hierdie poging betwisbaar. Die konfiskering van graan en ander voedsel deur die Sowjet-owerhede onder Stalin se bevele het tussen 1932 en 1934 tot 'n hongersnood bygedra, veral in die belangrikste landbougebiede van die Sowjetunie, die Oekraïne, Kazakstan en Noord-Kaukasus, wat moontlik miljoene sterftes tot gevolg gehad het. In 1933 het die werklike verdienste van die werker tot ongeveer 'n tiende van die vlak van 1926 gedaal. Nywerhede het gebruik gemaak van die onbetaalde arbeid van gewone sowel as politieke gevangenes in arbeidskampe, en kommuniste en Komsomol-lede is gereeld "gemobiliseer" om aan verskillende bouprojekte te werk.
Vanweë die oënskynlike prestige en invloed van die suksesvolle Russiese rewolusie, het baie revolusionêre regimes en post-koloniale state in die ontwikkelende wêreld dwarsdeur die twintigste eeu die politiek-ekonomiese model wat in die USSR ontwikkel is, as 'n aantreklike alternatief vir die bestaande 'markekonomie' beskou. stelsels, en het stappe gedoen om die USSR se voorbeeld te volg.
Gedwonge kollektivisering van landbou was bedoel om landbou-uitset te verhoog deur kleiner privaatplase in grootskaalse gemeganiseerde boerderye te integreer, die boerdery onder meer direkte politieke beheer te bring en belastinginvordering doeltreffender te maak. Kollektivisering het drastiese sosiale veranderinge teweeggebring, op 'n skaal wat nog nie gesien is sedert die afskaffing van die swaarkry in 1861 nie, en het die kleinboere die beheer oor die land en sy produkte verlig. Byna alles, insluitend grond, boerderytoerusting, vee en koshuise, is deur die staat besit. Dit het onvermydelik tot 'n drastiese daling in die lewenstandaard vir baie kleinboere gelei en gewelddadige reaksies veroorsaak onder die kleinboere wat swaar onderdruk is deur die Rooi Leër, die Politieke Direktoraat (OGPU) en die Komsomol.
In die eerste jare van kollektivering word beraam dat industriële en landbouproduksie met onderskeidelik 200 persent en 50 persent sou styg;1 landbouproduksie het egter eintlik gedaal. Stalin het die onvoorsiene mislukking van die skuld op kleinboere geblameer wat hulle verset teen kollektivisering, hulle 'kulaks' (ryk kleinboere) geëtiketteer en hulle met teregstelling, ballingskap of opsluiting in Gulag-arbeidskampe gestraf. Baie geskiedkundiges voer aan dat die ontwrigting in die landbou deur kollektivisering grotendeels verantwoordelik was vir groot hongersnode.
Standpunte oor stalinisme
Na die dood van Stalin in 1953 het sy opvolger Nikita Khrushchev sy beleid weier, die persoonlikheidskultus van Stalin in sy geheime toespraak op die Twintigste Party Congress in 1956 veroordeel en destalinisering en liberalisering ingestel (binne dieselfde politieke raamwerk). Gevolglik het die meeste kommunistiese partye ter wêreld, wat voorheen aan die stalinisme gehandhaaf het, dit laat vaar en in 'n mindere of meerdere mate die matig-reformistiese standpunte van Khruschchev aanvaar.
Die noemenswaardige uitsonderings was Noord-Korea onder Kim Il-sung en die Volksrepubliek China onder Mao Zedong. Kim het die Noord-Koreaanse kommunistiese party van de-stalinisasie-advokate eenvoudig skoongemaak, óf tereggestel of hulle in ballingskap of arbeidskampe gedwing.2 Onder Mao het die Volksrepubliek antagonisties gegroei teenoor die 'revisionisme' van die nuwe Sowjet-leierskap, wat tot die Sino-Sowjet-verdeling gelei het in 1960. Gevolglik het China onafhanklik die ideologie van Maoïsme nagestreef, wat steeds die nalatenskap van Stalin en sy beleid ondersteun het. Albanië het die Chinese party in die Sino-Sowjet-splitsing gevat en is, ten minste teoreties, steeds dekades daarna verbind onder die leiding van Enver Hoxha. Die uitbarsting van Khruschev in 1964 deur sy voormalige party-staats bondgenote is beskryf as 'n Stalinistiese restourasie, geïdentifiseer deur die Brezhnev-leerstelling en die apparatchik / nomenklatura "stabiliteit van kaders", wat duur tot die hiper-revisionistiese Gorbatsjov-periode van glasnost en perestroika in die laat 1980's en die val van die Sowjet-kommunisme self.
Sommige historici trek parallelle tussen Stalinisme en die ekonomiese beleid van tsaar Peter die Grote. Albei mans wou desperaat hê dat Rusland die Wes-Europese state sou inhaal. Albei het tot 'n mate daarin geslaag en Rusland tydelik in Europa se leidende mag omskep. Ander vergelyk Stalin met Ivan IV van Rusland, met sy beleid van oprichnina en die beperking van die vryhede van gewone mense.
Trotskyiste voer aan dat die "Stalinistiese USSR" nie sosialisties was nie (en beslis nie kommunisties nie), maar 'n burokratiese ontaardde werkerstaat - dit wil sê 'n nie-kapitalistiese staat waarin uitbuiting beheer word deur 'n regerende kaste wat, hoewel hulle nie die middele besit nie van produksie en nie in eie reg 'n sosiale klas vorm nie, verdien voordele en voorregte ten koste van die werkersklas. Linkse kommunistiese teoretici soos CLR James en die Italiaanse outonomiste, sowel as onortodokse Trotskiste soos Tony Cliff het Stalinisme beskryf as staatskapitalisme, 'n vorm van kapitalisme waar die staat die rol van kapitaal inneem. Milovan Đilas argumenteer dat 'n nuwe klas ontstaan ​​het onder stalinisme, 'n teorie wat ook deur verskillende liberale teoretici voorgehou is. Sommige in die Derde Kamp gebruik burokratiese kollektivisme as 'n teorie om kritiek op Stalinistiese regeringsvorme te lewer.
Die verhouding tussen stalinisme en leninisme word betwis. 'Kontinuïteitsteoretici' is van mening dat Stalinisme die logiese uitkoms van Leninisme was, en dat daar meer ooreenkomste is as verskille tussen die twee. Ander argumenteer dat Stalinisme 'n fundamentele breuk was met die nalatenskap van Lenin en Marxisme-Leninisme, tot op daardie stadium.
Volgens hierdie teorie het Lenin se beleid 'n totalitêre regime ontwikkel wat later deur Stalin geradikaliseer is. Ondersteuners van die siening dat Stalinisme uit Leninisme voortgespruit het, dui op 'n aantal gebiede van beweerde kontinuïteit van Lenin se nalatenskap tydens Stalin se bewind. Lenin het byvoorbeeld faksies binne die Kommunistiese Party verbied en die eenpartystaat in 1921 ingestel, 'n stap wat Stalin in staat gestel het om van sy teenstanders ná die dood van Lenin maklik ontslae te raak. Daarbenewens het Lenin gereeld sy party "ontroue" kommuniste skoongemaak, 'n metode wat Stalin gedurende die dertigerjare baie gebruik het om sy teenstanders uit te skakel.
Onder Lenin se bewind is terreur gebruik om opposisie te onderdruk. Vir hierdie funksie is die Cheka in Desember 1917 opgerig. Felix Dzerzhinsky, sy leier, het met groot entoesiasme uitgeroep: 'Ons staan ​​voor georganiseerde terreur - dit moet eerlik gesê word.' Westerse owerhede skat dat die Cheka teen 1924 meer as 250,000 tereggestel het. mense. Die aantal arbeidskampe het toegeneem van 80 in 1919 tot 315 teen 1923.
Die radikale metodes van Stalin se moderniseringsprogram was 'n verdere ontwikkeling van Lenin oorlogskommunisme, wat gekenmerk is deur uitgebreide nasionalisering, die kragtige versameling van graan uit die platteland en streng beheer oor arbeid waarin alle werkers aan leërstyldissipline onderwerp is. Al hierdie kenmerke word deel van die ekonomiese beleid van Stalin.
Lenin het Stalin aangestel in die sleutelposisie van sekretaris-generaal van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie | algemene sekretaris, wat hom die mag gegee het om partylede op alle vlakke aan te stel, te ontslaan of te bevorder en sodoende 'n basis van politieke mag te bou. Die diktatoriale regering wat deur Lenin tot stand gekom het, het nie noodsaaklike kontroles en teenwigte gehad nie, en het die stelsel oop gehou vir misbruik deur genadelose politici soos Stalin. In hierdie siening het die dood van Lenin 'n magsvakuum gelaat wat die wreedste van sy opvolgers in staat gestel het om deur manipulasie en intrige suksesvol mag te bekom.
Die geskiedkundiges wat die diskontinuïteitsteorie ondersteun, beweer dat Leninisme en Stalinisme twee opponerende ideologieë was. Hulle wys daarop dat Lenin se styl van politiek baie meer buigsaam was as dié van Stalin, wat 'n totaal "ortodokse" regime ingestel het. Volgens hulle was Lenin hoof van 'n rewolusionêre proletariaatdiktatuur, en Stalin het sy eie totalitêre een opgelê. Hulle beweer dat Lenin die invloed van die staat wou minimaliseer en vra dat die werkerstaat so gou moontlik na die rewolusie sou "verdwyn", terwyl Stalin die mag van die staat uitgebrei het totdat dit elke aspek van die Sowjetlewe oorheers het.
Voorts meen voorstanders van die teorie van diskontinuïteit dat Lenin altyd 'n revolusionêre vorm van demokrasie wou behou, en dat sy party uit 'n veelpartystaat ontstaan ​​het en baie verskillende groepe en faksies onder sy bewind bevat. Lenin beskou die verbod op faksies en opposisiepartye slegs as 'n voorlopige maatreël en 'n verdraaiing van die Kommunistiese ideologie. Stalin het die verbod misbruik om sy persoonlike en politieke vyande aan te val en 'n monolitiese organisasie te stig onder sy volle beheer. In sy gesaghebbende biografie van Lenin argumenteer Robert Service egter teen die uitbeelding van die Bolsjewistiese / kommunistiese party onder Lenin as uiters demokraties.
Voorstanders van die diskontinuïteitsbenadering benadruk ook dat Lenin se terreurorganisasie beide in kwantiteit en kwaliteit verskil van Stalin se organisasie. Lenin het sy verslaan teenstanders verban en nooit probeer om sy partymaats dood te maak nie, en die getal mense wat deur sy terreurnetwerk geraak is, het nooit die groot skaal bereik wat dit onder Stalin gedoen het nie. Verder het Lenin die Rooi terreur beëindig en die Cheka se magte na die burgeroorlog beperk.
Lenin het die NEP in die plek van die ou oorlogskommunisme ingestel en 'n matige koers in ekonomiese beleid gelei, wat baie verskil van Stalin se program vir vinnige en genadeloos staatsbeheerde industrialisasie.
Ondersteuners van hierdie teorie stel voor dat Lenin Bukharin of Trotsky bedoel het om hom as partyleier op te volg, en dat hy 'n oligargiese regering van die party in die vooruitsig gestel het eerder as die diktatorskap van een persoon. In die tyd toe Lenin Stalin as sekretaris-generaal aangestel het, was daardie pos onbeduidend. Inskrywings in Lenin se politieke tydskrif toon dat Lenin later twyfel oor Stalin en wou hom verwyder:
Kameraad Stalin, nadat hy hoofsekretaris geword het, het onmeetbare mag in sy hande gekonsentreer, en ek is nie seker dat hy altyd weet hoe om daardie mag met voldoende beheer te gebruik nie. (29 Desember 1922)
Stalin is te onbeskof, en hierdie fout, heeltemal aanvaarbaar in die betrekkinge tussen kommuniste, word heeltemal onaanvaarbaar in die kantoor van die Algemene Sekretaris. Daarom stel ek die kamerade voor dat 'n manier gevind word om Stalin uit daardie pos te verwyder en hom te vervang met iemand anders wat in alle opsigte van Stalin verskil, iemand meer geduldig, lojaal, beleefd, bedagsamer. (naskrif van 4 Januarie 1923)
Tussen Desember 1922 en Januarie 1923 het Lenin die steun van Trotsky teen Stalin en sy medewerkers gesoek. Hy het Stalin se standpunte oor die staatsmonopolie van buitelandse handel en veral sy nasionaliteitsbeleid in Georgië teengestaan.
↑ "Rise of Stalin" Geskiedenis van Rusland. 30 September 2014 herwin.
↑ Andrei N. Lankov, Krisis in Noord-Korea: die mislukking van de-stalinisering, 1956, Honolulu: Hawaii University Press, 2004.
Barnett, Vincent. "Understanding Stalinism: The 'Orwellian Discrepancy' and the 'Rational Choice Dictator'" Europe-Asia Studies, 58 (3) (Mei 2006).
Bullock, Alan. Hitler en Stalin: Parallel Lives. Goldmann, 1992. ISBN 9780394586014
Deutscher, Isaak. Stalin: 'n politieke biografie. Dietz, 1990.
Ingram, Philip. Rusland en die USSR 1905 - 1991. Cambridge University Press, 1997. ISBN 9780521568678
Lankov, Andrei N., Krisis in Noord-Korea: die mislukking van de-stalinisering, 1956. Honolulu: Hawaii University Press, 2004. ISBN 9780824828097
Souvarine, Boris. Stalin: 'n Kritiese opname van die Bolsjewisme. Alliance Book, 1939. 9 April 2008 herwin.
Diens, Robert. Lenin: 'n biografie. Belknap Press, 2002. ISBN 0330491393
Diens, Robert. Stalin: 'n biografie. Belknap Press, 2005. ISBN 0674016971
Todd, Allan. Die Europese diktatorskappe: Hitler, Stalin, Mussolini. Cambridge University Press, 2003. ISBN 9780521776059
Traynor, John. Uitdagende geskiedenis: Europa 1890 - 1990. Nelson Thornes Ltd, Cheltenham, 2002. ISBN 9780174350675