Die vroue wat gegaan het om die liggaam van Christus te balsem het verneem dat Hy opgestaan het en hulle kon die leë graf sien. Hulle is die voorreg gegun en het opdrag ontvang om vir die ander te gaan vertel. Tóg het hulle “vir niemand iets gesê nie” (16:8). Hoekom nie? Wat het hulle nog gekort om vir hulle kalmte, oortuiging en moed te gee in hulle getuienis? Is jy enigsins soos hulle?