Dwelmverslawing: heroïne en kokaïen - Siektes - 2021
Misbruik van middels verwys na die gebruik van dwelmmiddels wat bedwelming of hallusinasies veroorsaak, gevoelens van geluk stimuleer of ontlok. Misbruik beteken om hierdie stowwe te gebruik op 'n manier wat nie goed is vir gesondheid en sosiale gedrag nie.
Marihuana en heroïne, alkohol en nikotien
Nikotien en alkohol is ook dwelmmiddels en verslawing is ook 'n dwelmverslawing. In die amptelike regstelling kenmerk dwelmverslawing egter die afhanklikheid van onwettige stowwe. Dit sluit in opiate soos opium en heroïne, kokaïen, extasy, snelheid, amfetamiene en metaamphetamiene, halluinogene soos LSD of meskalien en cannabis, dit wil sê hasj en dagga.
Ons is fisies afhanklik van sommige stowwe. Dit plaas boodskapperstowwe op mekaar in die organisme en tree direk in die biochemiese metabolisme in. As ons u stop, sal dit ernstige fisiese gevolge hê, ten minste totdat 'n chemiese balans in die liggaam herstel is.
Opiate, nikotien en alkohol lei tot so 'n fisieke afhanklikheid. Ander stowwe soos cannabis of kokaïne lei nie tot 'n fisieke nie, maar tot 'n sielkundige verslawing. As diegene wat geraak word, nie die middel het nie, word die drang om dit te kry oorweldigend.
'N Verslawing word met geestesversteurings geassosieer, en dit is dikwels onduidelik of die sielkundige probleme eers daar was, dit wil sê die rede waarom die mense wat geraak is, in die eerste plek afhanklik geraak het. Veral sielkundige verslawing aan dwelms is 'n groot probleem vir onstabiele karakters.
Opium, morfien en heroïne is dwelms afgelei van die opium papawer. Die plant (Papaver somniferum) kom oorspronklik uit Asië, veral uit Afghanistan, Pakistan, die noordooste van Iran en die buurlande. Maar dit word ook in Sentraal- en Suid-Amerika verbou.
Papawersaadolie kan uit die sade gedruk word, melk is die basis vir rou opium. Die amper ryp kapsules word met 'n mes gekrap. Die melk kom uit, droog uit en kan afgeskraap word. Hierdie rou opium word al duisende jare as pynverligter en verdowingsmiddel gebruik. Dit bevat meer as 20 alkaloïede, waarvan die belangrikste morfien is - vir 'n lang tyd ook die belangrikste verdowingsmiddel in Europa.
Die eerste beskawings in Sumer en Egipte het opium-papawer as medisinale plant gebruik, en die produk daarvan, opium, was veral belangrik in China. 'N Kultuur van opiumrook het daar ontwikkel in die vroeë moderne periode. Hierdie opium het die Britse Oos-Indiese Kompanjie ryk gemaak; dit het duisende ton van Indië na China uitgevoer.
Opiumrook het massiewe sosiale gevolge in China gehad, en die Chinese regering het teen invoer opgetree: in 1839 het hulle in die kanton Canton 1 000 ton opium vernietig wat die Britte onwettig ingevoer het. Die Britse regering voer dus die sogenaamde opiumoorlog uit (1839-1842). Die Britte het nou gewen en China gedwing om nie net opium nie, maar ook ander goedere wat deur die Britte verhandel is, te aanvaar.
Die Duitse apteker Friedrich Wilhelm Sertürner het in 1806 reeds morfien (morfien) van opium geïsoleer; Morpheus is vernoem na die Griekse god van slaap - hy verwys na die narkotiese vergiftiging wat die stof veroorsaak. Dit is sedert 1828 vervaardig en sedert 1853 in die bloedstroom ingespuit.
Die volgende drie jaar is dit op groot skaal gebruik om die pyn van gewonde Duitse soldate in die Krimoorlog te verlig, onder meer in die Amerikaanse Burgeroorlog van 1861-65 en in die oorlog tussen Duitsland en Frankryk in 1870/71, is hoeveelhede van die dwelm gebruik. Die resultaat was duisende soldate wat aan morfien verslaaf geraak het. Hierdie fisiese verslawing het 'n spesiale naam gekry: morfinisme.
Uiteindelik het die soldate wat aan morfien verslaaf is, getoon dat hierdie opiaat tot 'n groot mate tot fisieke verslawing gelei het. Die effekte daarvan as pynverligter en kalmeermiddel was egter onbetwis, en die dokters het gesoek na 'n plaasvervanger wat hierdie positiewe eienskappe het, maar dit nie afhanklik gemaak het nie.
Die ironie van die geskiedenis: C.R.A. Wright sintetiseer diacetylmorphine in 1874. In 1898 bemark Bayer hierdie morfien-afgeleide onder die naam heroïne. Dit het gou duidelik geword dat heroïne nog vinniger verslaaf is as morfien. Behalwe miskien meta-amfetamiene (meth) en kraak, is heroïne die vinnigste om verslaafdes te gebruik. Bayer het derhalwe in 1931 heroïneproduksie gestaak.
Die "Koningin van Dwelms"
In teenstelling met ander opioïede, word heroïne nie meer in medisyne gebruik nie. As 'n onwettige dwelmmiddel is dit egter 'n miljard dollar-onderneming. Dwelmgebruikers verwys na heroïne as die 'koningin van dwelms'. 'N Inspuiting lei tot 'n euforiese hoogtepunt, die mense wat dit met oop oë as droom ervaar. Hierdie effek is nie anders as opium nie, maar heroïne werk vinniger en intenser.
Maar as die morfienvlak daal, verander die euforie in depressie, is die betrokke persoon uiters geïrriteerd en eis hy 'n nuwe skop. Die sielkundige verslawing begin na slegs enkele inspuitings, en dan volg die fisieke verslawing.
Heroin sit die boodskapper-stowwe aan wat gevoelens van geluk in die brein aktiveer. As die verslaafdes ophou om die stof in te neem, sal die liggaam aanvanklik nie aan hierdie oordragstowwe beskik nie. Dit het fisieke gevolge: die vel is oral jeukend, hulle moet braak, nagmerries hê waarin hulle vir hul lewens vrees, spook in stuiptrekkings, en sweet breek uit. Hierdie toestand duur 'n paar weke.
Sodra die liggaam van die verslaafde aan die heroïne gewoond geraak het, is die euforiese effek afwesig; meer presies moet die persoon groter hoeveelhede neem om hierdie effek te bewerkstellig, en die afstand van inspuiting tot inspuiting word korter.
Vanweë die risiko van verslawing word opiate sedert 1925 in bykans alle lande vir mediese doeleindes toegelaat, en slegs onder streng voorwaardes. Aan die een kant is opium al duisende jare 'n kulturele bate in Afghanistan of Iran, andersyds in Afghanistan, waar 92% van die wêreld se opium geproduseer word, baie duisende boere verbou dit vir die dwelmkonyne wat beloof om die papawers as oorlogsherders te beskerm.
Die Bundeswehr beskerm die opium-konings
Die pikante ding is dat hoewel die Bush-administrasie in Colombia 'n 'oorlog teen dwelms' teen koka-boere gevoer het, dit opiumproduksie in Afghanistan indirek bevorder het. Hulle beheer die oorlogsleiers van die sogenaamde Noordelike Alliansie, bondgenote van die Verenigde State teen die Taliban. In Duitsland het dit gelei tot 'n vinnige daling in die prys van heroïne en die polisie in Duitsland om afhanklike eindgebruikers en kleinhandelaars na te streef, terwyl die Duitse Bundeswehr eintlik militêre beskerming gebied het waarvolgens die Afgaanse dwelmbase die heroïne na Europa kon bring.
Die heroïne-onderneming het ook ontelbare desperados van Islamitiese lande van Marokko tot Maleisië gelok. Alhoewel al-Qaeda en ander jihadiste wat verkeerd is in Afghanistan slegs bekend is vanuit die perspektief van godsdienstige terreur, het die trek wat jong mans uit die Arabiese lande na Afghanistan getrek het, veral praktiese redes: om ryk te word aan die opiumbedryf. In Afghanistan het die boere wat van die opium-papawer leef, egter min alternatief.
Die vervolging van heroïengebruikers in Westerse lande is in werklikheid onproportioneel tot die sosiale gevolge wat alkohol inhou. Miljoene alkoholiste staar duisende heroïenverslaafdes in die gesig; alkoholverwante siektes is een van die belangrikste oorsake van dood in Europa; Alkohol speel 'n rol in 'n groot deel van die misdrywe, en dit sluit gevaarlike liggaamlike skade of manslag in.
'N Botsing van kulture?
Kritici beskou die sorgelose gebruik van alkohol en die kriminalisering van heroïne dus as kulturele chauvinisme: die belangrikste gebiede waar opium-papawers gekweek word, is Islamitiese lande, wat op hul beurt alkohol verbied, en opium en hasj is deel van die kulturele tradisie. Is die stryd teen heroïne die stryd van een kultuur teen 'n ander?
Dit is waar dat suiwer heroïne nie eers die liggaam soveel beskadig as alkoholmisbruik op lang termyn nie. Dit is ook reg dat baie mense in Iran of Afghanistan opium soms rook sonder om in sosiale ellende te beland, soos nie almal wat daarvan hou om 'n bier in Duitsland te drink nie, 'n alkoholis word.
Iran het egter ook 'n groot heroïenprobleem. Alhoewel die Iranse weermag sy eie oorlog teen dwelmmiddels voer, en dwelmsmokkelary in die grensprovinsies na Afghanistan soos Baluchistan militêr bestry word, en heroïenhandelaars in Teheran in die openbaar tereggestel word, is daar leërs van heroïenverslaafdes in die Iranse stede.
Siek, nie misdadigers nie
In die verligte dwelmbeleid was dit al lankal vanselfsprekend dat die vervolging van verslaafdes verkeerd is, want dit is nie net misdadigers nie, maar siek mense. Die kriminalisering van hierdie pasiënte druk hulle nog meer in 'n spiraal van ellende.
Om die geld vir die stof te kry, verkoop hulle hul liggame aan die gevaarlikste kante van die straat, finansier hulle hulself deur diefstal, huisbraak en roof; hulle verloor hul huis en werk; omdat hulle die geld vir heroïne benodig, verwaarloos hulle voeding en higiëne; hulle ly aan siektes wat veroorsaak word deur 'n tekort aan vitamiene en minerale; hulle kry hepatitis en vigs deur besmette spuite; hulle vergiftig hulself met uitgerekte heroïne. Dit alles is uitdruklik nie die gevolge van heroïne nie, maar die behoefte om die stof op die onwettige mark te bekom.
Kriminalisering skep ellende
Die geskiedenis van opiate in Europa en die Verenigde State bevestig dat die verslaafde misdadigers sosiale gevolge inhou. Toe heroïne of die 'opiumwyn' laudanum wettig was, het opiate veral onder intellektuele versprei; Laudanum word as die kenmerk van skrywers beskou, en sommige verhale van wêreldgehalte is in die opium-waansin geskep. Baie aptekers omstreeks 1900 was net so afhanklik van opiate soos die superster van die Amerikaanse kort geskiedenis, Edgar Allan Poe.
Dit is belangrik dat hierdie mense tot hul dood afhanklik van die opiaat gebly het, maar die meeste van hulle kon hul beroep met hierdie afhanklikheid beoefen en nie uit alle sosiale netwerke val nie. Baie mense wat vandag ly, kry metadoon, daarom bly hulle afhanklik, maar die vergiftiging is minder uiters en die kans is dat die slagoffers 'n daaglikse roetine kan struktureer. Ideaal gesproke is hulle op 'n afstand van die onwettige mark en die gepaardgaande kriminele omgewing.
In werklikheid bly die meeste verslaafdes egter verbonde aan hierdie milieu, en baie voeg heroïne aan metadoon by. Intussen is daar ook projekte met sintetiese heroïne vir baie afhanklikes in groot Duitse stede.
Kokaïen is 'n kristallyne poeier wat chemies vervaardig word uit die blare van die koka-struik wat oorspronklik uit Suid-Amerika kom. Coca-blare van die spesie Erythroxylum coca en Erythroxylum novogranatense is al duisende jare 'n belangrike pynverligter vir die inheemse bevolking van die Andese lande.
Hulle gebruik die blare in die alledaagse lewe vanweë hul stimulerende effekte sowel as by alle vorme van pynlike siektes. Koeverte van koka-blare help teen verkoue, kouekoors, spierstyfheid en brandwonde, teen geswelde voete sowel as teen uitputting.
Inheemse dokters gebruik gekookte koka-blaarwas vir gastro-intestinale klagtes en kou blare vir hoofpyn. Koliek en gastritis behandel die naturelle met drankies van coca. Die twee soorte koka-bos is van die belangrikste plante in die Andes-medisyne.
Die Spaanse veroweraars het die eienskappe van die plante benut om die Indiese slawe beter te benut: met coca het hulle minder nodig gehad om te eet en kon hulle langer werk.
Coca-blare het in die 18de eeu na Europa gekom, en die apteker Albert Niemann het die alkaloïed kokaïen in 1860 geïsoleer. In 1862 vervaardig die Merck-onderneming in Darmstadt dit in 'n fabriek. Kokaïen is tydens oogchirurgie vir plaaslike verdowing gebruik, en Sigmund Freund het dit geprys as 'n manier om depressie te behandel; hy het dit gereeld geneem en was waarskynlik sielkundig afhanklik.
In 1886 het die apteker John Styth Pemberton 'n kola- en koka-blaar-middel uitgevind om moegheid en hoofpyn te verlig. Hierdie drankie word sedert 1892 Coca-Cola genoem. Die gevaar van sielkundige afhanklikheid het daartoe gelei dat die Coca-Cola Company in 1903 coca met kafeïen vervang het.
Verskeie lande in Latyns-Amerika eis tans die wettiging van koka-produkte. Ecuador is die pionier in die veldtog 'Coca si, Cocain no'. Daar is koka-sjampoe, koka-tee, klapper-lekkers, koka-tablette, koka-koekies, ens. In teenstelling met die geïsoleerde kokaïen, is die risiko vir verslawing laag by hierdie produkte.
Hoe werk kokaïen?
Kokaïne eufories, ongeïnhibeerd en gebruikers voel soos 'n maniek op sy hoogty: hulle glo dat hulle alles kan doen, briljante idees ontwikkel, hul self twyfel verdwyn en hulle ontwikkel 'n oormatige ego. As die bedwelming bedaar, volg 'n depressiewe fase. Daarom is die kokaïne-stormloop vergelykbaar met die kliniese beeld van bipolêre pasiënte.
Die verandering tussen ekstreme euforie en die 'swart gat' daarna lei tot 'n groot risiko vir sielkundige afhanklikheid, aangesien diegene wat geraak word, vrees vir die laagtepunt en met die middel die hoogste bereik. Kokaïen word ook as 'n "anti-sosiale middel" beskou.
Wie 'op coke' is, voel nie net soos die heerser van die wêreld nie, hy waardeer ook dikwels ander; hy gooi geld rond wat hy nie het nie, hy lyk arrogant en gewetenloos. Coke (soos manikante) vernietig gereeld hegte sosiale verhoudings deur hul gedrag wanneer hulle die dwelm gebruik.
Kokaïen stimuleer die vrystelling van die neuro-oordragstowwe dopamien, norepinefrien en serotonien, wat bloeddruk, polsslag en asemhalingstempo verhoog. Die liggaam ontvang die sein van hoër leesvermoë en loop op volle spoed - hiperaktiwiteit is ook 'n gevolg.
Coke snuif die poeier gewoonlik in smal repe wat hulle deur die neus absorbeer. Koks kan egter ook met water en bakpoeier gekook word, dan kan die mengsel verbrand en ingeasem of gerook word. Ons praat dan van kraak of vrybasis.
Vandag is "Paco" wydverspreid in Suid-Amerika. Dit is die sediment wat oorbly as die koka-pasta tot kokaïen gekook word. Hierdie "afval" is aansienlik goedkoper as regte kokaïen. Aangesien die vergiftiging net baie kort duur, is die risiko vir verslawing uiters groot. Die risiko om permanente psigoses te ontwikkel is groter as by enige ander middel.
Kokaïen is die mees onwettige dwelmmiddel ná cannabis in Europa en Amerika. (Dr. Utz Anhalt)
Federale Ministerie van Gesondheid: Kort verslag: raming van opioïedverslaafdes in Duitsland, vanaf Januarie 2018, bundesgesundheitsministerium.de
Duitse sentrum vir probleme met verslawing: Heroin (toeganklik: 6 Augustus 2019), dhs.de
Duitse sentrum vir probleme met verslawing: kokaïne (toeganklik: 6 Augustus 2019), dhs.de
European Monitoring Centre for Drugs and Drug Addiction (EMCDDA): Kokaïen en kraak (verkrygbaar: 6 Augustus 2019), emcdda.europa.eu
Europese Monitoring Center for Drugs and Drug Addiction (EMCDDA): Heroin (verkrygbaar: 06.08.2019), emcdda.europa.eu
Oostenrykse portaal vir openbare gesondheid: Heroin & Cocaine (verkrygbaar: 6 Augustus 2019), gesundheit.gv.at
Federale sentrum vir gesondheidsopvoeding (BZgA): Heroin (verkrygbaar: 6 Augustus 2019), drugcom.de
Federale sentrum vir gesondheidsopvoeding (BZgA): kokaïen (verkrygbaar: 6 Augustus 2019), drugcom.de
Alkohol- en dwelmstigting: Heroin (verkrygbaar: 6 Augustus 2019), adf.org.au
Nasionale Instituut vir Dwelmmisbruik: Kokaïen (verkrygbaar: 6 Augustus 2019), drugabuse.gov
ICD kodes vir hierdie siekte: F11, F14, F19, T40, R78ICD kodes is internasionaal geldige koderingskodes vir mediese diagnoses. U kan bv. in doktersbriewe of op ongeskiktheidsertifikate.