Appelbome is een van die algemeenste vrugtebome van ons breedtegrade en dit is nie verbasend nie. Inderdaad, benewens die onpretensieusheid en die vergelykende gemak van landboutegnologie, word 'n ryk appeloes oral in voedsel gebruik - beide in vars vorm en in sappe en in preservering.
Maar 'n groot aantal verskillende variëteite kan verwarrend wees en maak die keuse baie moeilik. Beskou een van die gewildste rasse, wat vanweë sy hoë eienskappe 'n wye populariteit onder baie tuiniers in verskillende lande van die wêreld verdien het.
Mutsu-appel is in die dertigerjare van die vorige eeu in Japan geteel, waarvandaan dit later na die Oekraïne, Rusland en baie GOS-lande gebring is. Hierdie variëteit het sy naam gekry ter ere van een van die provinsies van die produserende land en was die resultaat van die kruising van twee variëteite - die beroemde Golden Delishes en die plaaslike Indo.
Het jy geweet? Volgens statistieke is elke tweede vrugteboom wat in die wêreld voorkom, 'n appelboom.
Die Mutsu-variëteit word deesdae nie as 'n industriële plantasie gebruik nie, maar het 'n wye gewildheid by privaat tuinpersele gekry en word waardeer deur onafhanklike kundiges.
Mutsu-appels is wintersoorte wat einde Oktober verouder. Die variëteit is gedeeltelik selfvrugbaar en groei vroeg - afhangende van die voortplantingsmetode kan die eerste oes reeds in die tweede jaar van die boom verkry word.
Die tipe boom van hierdie variëteit kan ietwat verskil, afhangend van die streek waar dit gekweek word. Tuiniers in die suidelike streke merk dus bome as baie hoog op, terwyl hulle in 'n gematigde klimaat 'n afname in groeikarakteristieke aandui en plante as medium-hoog klassifiseer.
Die ouderdom beïnvloed ook die groeitempo - tot 7 jaar oue jong bome groei meer aktief as in die toekoms. Die totale hoogte van die boom wissel volgens die voorraad van 2,5 m tot 4 (dwerg- en saadvoorraad).
Die kroon van appelbome het 'n afgeronde vorm wat gedurende die lewe in 'n piramidale of rugpiramidale kan verander. Die blare is gemiddeld, en die kroon self is nie verdik nie. Groot blare met openbaring op die rug, versadig donkergroen.
Aangesien bome van hierdie variëteit 'n gemiddelde vermoë het om skiet te vorm en te verminder, bly die middel van die kroon dikwels kaal, wat dit moontlik maak vir appels om beter in die son te warm.
Video: Mutsu-verskeidenheid appelboom
Die vrugte van hierdie variëteit is redelik groot, die standaardgewig bereik 150 g, maar dit kan effens verskil afhangende van die weersomstandighede en die kwaliteit van die grond waarin die boom groei. Appels verskil van 'n ronde-keëlvormige of afgeronde vorm, het 'n effense afwerking van sye en 'n effense ribbebeen.
Tydens die rypwording kry appels 'n geel of groen-geel kleur, met 'n pienk kleur aan die kant van die son.Die vlees is sappig en aromaties, liggeel van kleur en medium tot korrel. Die vel is glad en blink, maar redelik dig. Die totale proe-telling van die appel is 4,5–5,0.
Belangrik! Die smaakkenmerke van appels van hierdie variëteit word slegs enkele maande na die oes volledig geopenbaar.
Mutsu-bloeiwyses is medium van grootte en pieringvormig, sowel as 'n melkerige kleur. Die blomproses begin op 'n medium-laat datum in Mei, wat skade aan die eierstokke in die geval van lente-ryp voorkom.
Aangesien hierdie appels tot die wintervariëteite behoort, begin die oes vanaf die einde van September en kan dit duur tot die einde van November - die vrugtydperk kan effens verskil afhangende van die klimaat van die streek en weerstoestande.
Die Mutsu-variëteit het 'n gemiddelde winterweerstand, daarom benodig dit ekstra opwarming in die winter, en by temperature onder –35 ° C kan dit vries en swaar ly. Dieselfde geld vir immuniteit - die gemiddelde vlak vermy die nederlaag van die meeste swamsiektes, maar daar is 'n groot waarskynlikheid van infeksie met skurfte en poeieragtige skimmel, veral in toestande van hoë humiditeit.
Hierdie appels kan ook ly onder die indringing van peste, veral die kodlingmot, wat die saadkamers van die fetus vreet. Een so 'n ruspe kan tot 5 appels bederf.
Die Mutsu-variëteit is triploïed en selfvrugbaar - dit beteken dat die aantal lewensvatbare stuifmeel nie meer as 3% is nie, en dat die aantal appels nie meer as 6% van die bloeiwyses is nie. Om 'n ryk oes te behaal, benodig die appelboom dus goed gekeurde bestuiwingskultivars. Sulke variëteite kan Idared, Gloucester, Jonathan wees.
Mutsu kan nie bestuiwers vir ander appelbome wees nie.
Appels van hierdie verskeidenheid het vele voordele wat hulle van ander onderskei:
hoë smaaklikheid - 4,5–5,0 punte;
hipo-allergie en byna volledige afwesigheid van kleurstowwe;
hoë berging en vervoer.
Die belangrikste nadele is soos volg:
die gemiddelde vlak van winterhardheid, wat in die koue seisoen ekstra skuiling benodig;
medium weerstand teen siektes en plae.
Ervare tuiniers let daarop dat die uitvoering van die basiese reëls vir die keuse en plant van 'n saaier vir baie jare 'n stabiele en ryk oes sal lewer.
Die keuse van 'n saailing om te plant
As u 'n saailinge vir 'n tuin begin kies, is dit nodig om verskeie hooffaktore in ag te neem:
Die optimale saailinge is 'n een- of twee jaar oue plant. Om die ouderdom van 'n boom korrek te bepaal, moet u let op die aantal bykomende takke: eenjariges het nie ontwikkelde takke nie, en by tweejariges is die getal nie meer as vier nie.
Die wortelstelsel en die lugdeel moet effens klam en elasties wees, sonder tekens van droogheid of vrot siektes. As 'n tjek, kan u die tak in 'n ring buig en sien - die skiet moet maklik buig en nie breek nie, en die bas op die draai moet in 'n trekklavier versamel, maar nie bars nie.
Volgens GOST moet bladwisselende bedekking heeltemal afwesig wees op die saailing.
Die geskikste landingdatums
Die appelbome kan deur die loop van die jaar geplant word, maar die voorkeurstyd is steeds die herfs- of lentetydperk, wat elkeen sy eie plus- en minusse het.
Plant in die herfs is meer geskik vir suidelike gebiede met 'n milde klimaat en nie erge winters nie, asook streke waarin swart aarde oorheers. Saadjieplanting wat vroeg in die winter geplant word, slaag daarin om op 'n nuwe plek te vestig en in die grond te groei, sterker in die wortels te word en het in die lente die geleentheid om aktief te ontwikkel en te groei.
Om in die lente te plant, het saailinge genoeg tyd om sterker te word en die winterfrostes rustig te oorleef. Die duur van hierdie prosedure kan ietwat verskil, afhangende van die weersomstandighede - van die tweede helfte van April tot begin Mei.
Ons raai u aan om u vertroud te maak
In die somer moet u 'n jong boom oorplant. Maar dit is waarskynlik 'n gedwonge besluit om die plek vir 'n saailing te verander. Die planttyd is ook direk afhanklik van die saailing self.
Dit word aanbeveel om jong plante met 'n ouderdom van twee jaar te plant in die lente, maar bome van 'n meer volwasse ouderdom word in die herfs geplant.
Volwasse plante moet in die herfs of winter herplant word - dit is wanneer die boom rustig is en maklik risoombeserings en 'n verandering in die ligging kan verdra.
Reëls vir die keuse en voorbereiding van 'n landingsterrein
Op grond van die keuse van grond en plek van plant, moet u aandag gee aan enkele punte:
die mees geskikte grond om 'n saailing te plant, is swart aarde, wat lig en breekbaar is;
die plek moet met 'n voldoende hoeveelheid lig verlig word, en die grondwatervlak moet nie minder as 2,5 m van die oppervlak af wees nie;
die noordekant van die landingsterrein moet teen die wind beskerm word.
As u egter steeds 'n plek op die werf kan kies, is daar helaas geen grond nie.
Sonder chernozem word die grond 'n jaar voor die beoogde aanplanting soos volg voorberei:
Kleigrond word tot 'n diepte van 50 cm gegrawe, en dan word kunsmis toegedien met die verwagting dat 40-50 kg sand, 10-15 kg saagsels, ongeveer 15 kg humus, turf of kompos, 1/2 kg kalk per 1 m² benodig word. Die grond word ook bemes met ingewikkelde minerale en potas kunsmisstowwe en superfosfate. Daarna word aanbeveel om die grond met siderata te saai en te sny voordat dit blom.
Die sanderige grond word tot 40-50 cm diep gegrawe en ongeveer 40-50 kg klei, 15 kg organiese bemestingstowwe, 1/2 kalk, asook superfosfate en kalium (die hoeveelheid kunsmis word bereken per 1 m²) toegedien.
Turfgrond word voorberei deur die vlak van die grondwater te verlaag - vir hierdie doel kan u dreinering gebruik of loopgrawe grawe. Afhangend van die turflaag word die grond opgegrawe en sand toegedien (bereken per 100 m 4 m sand), dan ongeveer 2 kg organiese bemestingstowwe per 1 m², asook superfosfate en kalk, afhangend van die vlak van die suurgehalte.
Video: Hoe om 'n plantsitplek behoorlik voor te berei
Nadat u 'n plek op die terrein gekies het en die grond bewerk is, moet u begin met die voorbereiding van die plantkuil, wat 'n paar maande voor die aanplant van 'n saaiboerdery uitgevoer word, sodat die grond kan sak en eweredig bevogtig word. Die deursnee van die gat vir mediumgrootte appelbome is ongeveer 80-100 cm, en die diepte daarvan is tot 50 cm. As u 'n gat grawe, word die grond in twee verdeel - die boonste laag, vrugbaarder en die onderste.
Die bodem is goed losgemaak, en die pit self word gevul met die boonste laag grond, en na 'n mengsel van humus en kompos, totdat 'n lae heuwel gevorm is. Dan trek die saailing-risoom reg en is bedek met grond en kunsmis, en sorgvuldig dat die wortelnek 'n paar cm bokant die oppervlak uitsteek. Die meeste appelvariëteite benodig 'n steunpen waaraan 'n saailing gekoppel is, maar Mutsu het dit nie nodig nie.
Na plant word die aarde in die amper-stam sirkel opgeruk, en 'n vlak gat van 1,2 m in deursnee breek rondom die saailing, waarin verskillende emmers water gestort word (ongeveer 20 l). Dan word die grond bedek met blare en humus, wat die aarde sal uitdroog.Die bome word volgens die skema geplant - 5 × 6 m.
Belangrik! In die proses van deklaag word dit nie aanbeveel om naaldsaagsels te gebruik nie, aangesien dit die suurheid van die grond verhoog.
Soos plantreëls, is die nodige verdere sorg baie belangrik vir die groei en gesonde ontwikkeling van die boom. Deur eenvoudige prosedures uit te voer, kan u maklik 'n vinnige en ryk oes behaal.
Die gunstigste metodes om appelbome te natmaak, is onder meer die drupbesproeiingsmetode, waartydens water direk onder die boomkis gegiet word, wat die beste voeding bied en die hoeveelheid water wat benodig word aansienlik verminder. Die basiese besproeiingsnorme word beïnvloed deur die ouderdom van die bome.
Saailinge van die eerste vyf lewensjare benodig meer gereeld water, maar in kleiner hoeveelhede:
eenjarige benodig ongeveer 20-30 liter water per 1 m van die stamkringloop;
tweejariges - 40-50 l;
bome van 3 tot 5 jaar oud - 50–80 l;
volwasse bome na 6 jaar van lewe - ongeveer 10 emmers water.
Die eerste toediening van water word in die lente uitgevoer, op 'n tydstip waarop die knoppe nog nie blom nie. Verder word jong bome (tot 5 jaar oud) elke 7-10 dae natgemaak, en volwassenes word tydens die vorming van die eierstokke natgemaak, en volwasse appelbome word twee weke voor oes natgemaak en voordat die bome voorberei word vir oorwintering.
Hoe gereeld is dit nodig om te voed
Bemesting is 'n belangrike proses gedurende die periode van aktiewe boomontwikkeling, en afhangende van die plant se behoeftes, verander die tipe kunsmis gedurende die jaar:
in die laat lente, gedurende die blomperiode, word appelbome ureum gevoer (1/2 eetlepels. lepels per 1 m van die stamkring);
in Junie word 1/2 g boorsuur en 2 g kopersulfaat opgelos in 10 l water by die grond gevoeg;
in die tweede helfte van Augustus word die grond met superfosfate en kalsiumchloried (ongeveer 30 g per 1 m²) bevrug;
in September word die grond van die amper-stam sirkel bedek met mis of kompos.
Snoei is 'n verpligte appelsorgroetine en moet stelselmatig wees. Dit word aanbeveel dat dit twee keer per jaar uitgevoer word - in die lente, wanneer beskadigde takke verwyder word en die kroon gevorm word, sowel as in die herfs, as snoei meer ingryping benodig.
Verskeie basiese teeltmetodes is bekend:
Langlyn yl formasie - die mees optimale snoei-opsie, wat die vorming van takke in die vorm van vlakke behels.
Die metode van koppievorming - 'n Soortgelyke metode met langlynvorming, maar word meer gereeld gebruik vir dwergbome met 'n kort lewensduur.
As snoei - die verwydering van die belangrikste prosesse deur gebruik te maak van sekatore (die maklikste manier).
Anti-veroudering vorming - word gebruik vir appelbome wat lank leef, om die vrugtydperk te verleng.
Vertikale palmetti - word gebruik vir bome wat langs die fasades van geboue of heinings geleë is.
Mutsu-variëteite van appels het nie voldoende immuniteit vir algemene siektes nie, en daarom is hulle, soos alle vrugtebome, vatbaar vir die verslaan van swamsiektes, sowel as vir peste.
Hier is die mees algemene:
Scab - 'n Siekte wat beide bloeiwyses en blare, sowel as vrugte, en lote van 'n boom aantas. Die hoofrede word beskou as hoë humiditeit, wat kan lei tot klimaatstoestande (mis, reën) en gereelde water. Die manifestasie van die siekte is liggroen kolle aan die buitekant van die blare en op die appels self. Verskeie swamdoders word gebruik vir behandeling en voorkoming, en dit word ook aanbeveel om gevalle blare te verwyder en die grond rond te grawe.
Swart kanker - 'n siekte wat manifesteer in die vorm van vuil pers of geperste kolle op die bas en boomstam van 'n boom. In die ontwikkelingsproses kraak die aangetaste gebiede en word hulle bedek met donker spore van die swam. Hierdie siekte manifesteer gewoonlik op appelbome van 20 jaar. So 'n siekte kan nie behandel word nie, en daarom word die aangetaste gebiede van die plant verwyder, en die snypersele word behandel met 'n oplossing van kopersulfaat.
Poeieragtige skimmel - die siekte manifesteer in die vorm van 'n wit deklaag oor die hele oppervlak van die boom, en word uiteindelik bruin kolle met donker kolle. Siektevoorkoming word uitgevoer tydens die blom van die blare en bestaan ​​uit die bespuiting van 'n boom met 'n 1% -oplossing Bordeaux-vloeistof.
Roesiektes - stervormige groeisels waardeur die blare val, en die winterhardheid van die hele boom verlore gaan. Dit word behandel met swamdodende middels.
plantluis - plae wat op die boom se blare parasiteer en die sap daaruit suig, waardeur die blare krul en afval. Vir die voorkoming word die bome elke lente, voordat dit ontkiem, behandel met 'n 3% oplossing van malathion.
Aangesien Mutsu-appels 'n wintervariëteit het, word die oes vanaf einde September tot begin Oktober uitgevoer (afhangend van die streek en weerstoestande). Die volle rypheid van die vrug kom egter eers na 'n paar maande - in Desember voor.
Het jy geweet? Die bekendste vrugteboom wat lank leef, is 'n appelboom wat in die middel van die 17de eeu in Amerika geplant is en steeds vrugte dra.
Vanweë die dik en digte skil, is appels van hierdie variëteit perfek gestoor en geskik vir lang vervoer, mits appels onmiddellik na die oes op 'n permanente plek geplaas word, met 'n lugtemperatuur van ongeveer + 4 ° C, kan die rakleeftyd duur tot April-begin Mei , sonder verlies aan smaak en eksterne data.
Appels word die beste in plastiek- of houtkratte geberg. Eerstens moet hulle volgens grootte gesorteer word en met lae vrugte met droë saagsels of klein skyfies besprinkel word.
Danksy die hoë smaaklikheid en die positiewe eienskappe, het die Mutsu-appelvariëteit sterk gevestig geraak en het dit 'n welverdiende gewildheid onder die eienaars van somerhuisies gekry. 'N Hoog gehalte en ryk oes van hierdie appels, selfs met 'n minimale inspanning, lok voortdurend professionele tuiniers en beginners op hierdie gebied.
Ek is verbaas dat baie mense nie van die smaak hou nie, of daarvoor gekritiseer word, weet jy ... Ons het baie soorte appelbome, ek het meer as die helfte van die webwerf verwyder, Mutsu is een van die beste in alle opsigte! Ek verstaan ​​dat die smaak en kleur ... maar min variëteite kan spog met so 'n voorkoms, smaak en produktiwiteit. Net een ding, u kan die skoonmaak vir 'n lang tyd nie uitstel nie, dit is nie Fuji vir u nie))) Andersins word dit nie lank gebêre nie en na 'n maand sal dit kraak en sappig verloor, dit wil sê. Die optimale skoonmaak tyd vir ons is die begin van Oktober.