Die nuwe rekordboom van die Amasone. Tobias Jackson, skrywer met dien verstande
Soms kan selfs die grootste natuurwonders al eeue lank vir menslike siening verborge bly. Die Amasone is 'n digte plek vol lewe met nuwe spesies flora en fauna wat ontdek word elke tweede dag. Nou, gebruik die dieselfde tegnologie wat bestuurderlose motors van A na B neem, ons - gelei deur Eric Gorgens en Diego Armando da Silva, en saam met kollegas van Brasilië, Swansea, Oxford en Cambridge - het die hoogste boom in die reënwoud ontdek.
At 88m lank, dit verdwyn die vorige rekordhouers met byna 30m. En dit is ook nie alleen nie. Die Guiana-skild van Noordoos-Amazonia, wat byna 9% van die wêreld se oorblywende tropiese woude uitmaak, bevat baie van hierdie reuse-bome. Met elkeen in staat om vas te hou soveel koolstof as 'n gemiddelde hektaar reënwoud, beteken ons ontdekking dat die uitgestrekte oerwoud 'n groter koolstofopwasbak is as wat voorheen gedink is.
Ons het nie net oor hierdie bome gestruikel terwyl ons in die bos gewandel het nie. Tussen 2016 en 2018 het die Brasiliaanse Nasionale Instituut vir Ruimtenavorsing 'n projek gekoördineer om laser skandering groot strepe van die Amasone. Hierdie projek het 850 willekeurig verspreide kolle bos, elk 12km lank en 300m breed, geskandeer. Sewe van hierdie kolle bevat bewyse van bome hoër as 80m. Die meeste van hulle was geleë in die omgewing van die Jari-rivier, 'n noordelike sytak van die Amasone.
Kaart van die reis met watervalle en landmerke. Swart simbole is watervalle, blou simbole sekondêre riviere en rooi sterre op die teikenareas. Eric Gorgens, skrywer met dien verstande
Ons was selfs verras deur die reuse-boomhoogtes wat deur die skanderings gerapporteer is, en ons het dus op reis gereis om die bevindings met ons eie oë te bevestig, hul spesies te bepaal en hulle natuurlik uit te klim.
Ons vertrek per boot vanaf Laranjal do Jari in die noord-ooste van Brasilië, in vogtige 35 ℃ hitte. Die eerste fase van ons reis het ons na die dorp São Francisco do Iratapuru geneem, 'n gemeenskap wat volhoubare braai neute produseer. Die gemeenskap het vier bote en 12 mense voorsien om ons deur die rivier en deur die digte en onvergeeflike bos te lei.
Sonder hul kundige hulp sou ons nie die hekkies wat gevolg het, skoongemaak het nie - waarvan die eerste die Itacará-waterval was. Dit het ons al die tweede dag geneem om die swaar houtbote en al ons toerusting oor land te trek met dik plantegroei om dit te vermy.
Buiten Itacará, het die rivier gewissel van 300m breed en rustig tot 30m met rotse en stroomversnellings. Ons was verlig om te sien dat iemand baie ekstra skroewe vir die buiteboordmotors gepak het - teen die einde van die rit het ons elkeen gebruik. Op 'n stadium het ons skroef 'n onderwater rots getref en geklap en ons sonder krag of stuur agtergelaat, net soos ons probeer het om stroomop deur 'n deel van die stroomversnelling te probeer.
Ons het die ewenaar op die derde dag oorgesteek en 70km afgelê voordat ons die grootste deel van die volgende dag diep in die rivier spandeer het en die bote met toue en hande deur agt kilometer stroomversnellings en rotse vervoer het.
Nadat ons in totaal 240km gereis het, het ons uiteindelik op die sesde dag by die basiskamp aangekom. Baie van die hoë bome was baie naby aan die rivier, so ons kon hulle redelik maklik van ons kamp af besoek - hoewel dit so hard gewerk het om die digte ondergroei deur te sny, dat ons nie tyd gehad het om al die teikens te besoek wat deur die laserdata.
Ons het die volgende paar dae monsters geneem en bome gemeet. Die hoogtepunt was dat ons klimmer, Fabiano, regop teen die bome geskiet het om hul hoogte op die outydse manier te meet - deur 'n tou van bo af te hang.
Ons het ten minste 15 reuse-bome gevind, wat almal meer as 70m lank was en sommige maklik 80 m bo-oor het. Verbasend in hierdie diverse tropiese woud was al hierdie bome van dieselfde spesie - Angelim vermelho (Dinizia excelsa). Hierdie spesie kom algemeen voor in die Amasone, en word dikwels as hout gebruik sterk, hoewel stinkende hout. Daar is voorheen gedink dat dit tot net 60m sou groei.
Ons weet nog nie hoe hierdie bome soveel hoër kon groei nie. soos pionierspesies - die eerste een wat groei in nuwe gebiede of gapings in plantegroei - dit is moontlik dat hulle voordeel getrek het uit 'n vorige versteuring wat 'n deel van die woud skoongemaak het, miskien veroorsaak deur 'n storm of deur mense se bewoning. Die feit dat hulle so lank oorleef het en so lank geword het, moet ten minste gedeeltelik wees danksy hul blote afstand van die stedelike gebiede en die nywerheid.
Die laser skandeer tegnologie wat dit moontlik gemaak het en ander onlangse mammoet-ontdekkings is nie net 'n speelplek vir boomliefhebbers nie. Dit stel wetenskaplikes in staat om bosstruktuur en koolstofopberging in ongelooflike besonderhede en op ongekende skale te karteer, en sodoende hul belangrikheid in die wêreldwye koolstofsiklus. 'N Aantal projekte versamel ook herhaalde gegewens, wat ons in staat stel om die veranderende gesondheid in belangrike woude soos hierdie te monitor.
In hierdie geval dui ons navorsing daarop dat die noord-ooste van die Amasone kan stoor veel meer koolstof as wat voorheen gedink is. Elke Angelim vermelho kan soveel as bêre 40 ton koolstof - dit is tussen 300 en 500 kleiner bome, terwyl die ruimte slegs 20 beslaan. En alhoewel ons slegs 15-bome besoek het, was dit 'n klein deel van die bome wat die laser-skandeerdata geopenbaar het, wat net 'n klein gedeelte van die Guiana-skild bedek het. Daar is waarskynlik baie meer reuse bome daar - en sommige kan selfs hoër wees as ons rekordbreker.
In die huidige politieke klimaat, daar is baie redes om te bekommer oor die Amasone, maar daar is nog steeds ruimte vir verwondering. Die feit dat daar nog ontdekkings gemaak word, selfs al word dele van die bos vernietig meld, brand en landbou-uitbreiding - demonstreer hoeveel daar nog te leer is oor hierdie wonderlike en geheimsinnige ekosisteem.
Ongelukkig is dit waarskynlik dat baie onbekende spesies in die Amasone sal voorkom sterf uit voordat ons dit eers ontdek. Ons moet doen al wat ons kan om hierdie majestueuse reënwoud en die skatte - beide bekend en onontdekte - te beskerm.
Tobias Jackson, Postdoc wat bosbou-ekologie en -bewaring ondersoek, Universiteit van Cambridge en Sami Rifai, navorsingsgenoot in ekosisteme modellering en klimaatdata, Universiteit van Oxford
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Aanpassing en mitigasie > Die grootste boom van die Amasone het pas 50% hoër geword - en wetenskaplikes weet nie hoe nie