George Inness ~ Tonalistiese skilder Die Hudson River School - Romantiese Kuns - 2020
George Inness ~ Tonalistiese skilder | Die Hudson River School
George Inness [1825-1894] het ontstaan ​​tydens die vorming van die Hudson River School, wie se kunstenaars die natuur as 'n manifestasie van die goddelike beskou en streef om dit so getrou moontlik te verteenwoordig. Inness onderskei hom egter van hierdie groep in die diepgaande mate waartoe filosofiese en geestelike idees sy werk geïnspireer het. Uiteindelik word hy die voorste Amerikaanse kunstenaar-filosoof van sy geslag.
In kort opgelei deur John Jesse Barker, het Inness die meeste van sy kennis van komposisiestruktuur verwerf deur landskappe van die ou meesters, veral Claude Lorrain en Salvator Rosa, te bestudeer, terwyl hy eers by die gravure maatskappy Sherman and Smith en daarna by N. Currierlater Currier & Ives). Met verwysing na reproduksie van hierdie skilderye, het hy waargeneem, "Daar was 'n krag van motief, 'n bietjie greep in hulle. Hulle was die natuur, het groot geword, in plaas daarvan dat hulle deur klein detail en onstuimige uitvoering beland wordKort daarna het Inness die werke van Thomas Cole en Asher B. Durand gekry. "Daar was 'n verhewe strewe in Cole"het hy bewonderend onthou. In die werke van Durand het Inness gevoel"'n meer intieme gevoel van die natuur". Hy het gehoop om hierdie eienskappe in sy eie skilderye te assimileer. Nadat hy in 1843 addisionele lesse van Regis-François Gignoux geneem het, het Inness vir die eerste keer die volgende jaar uitgestal by die Nasionale Akademie vir Ontwerp (NAD). Hy het amptelik by die New York-kunswêreld aangesluit toe hy twee jaar later sy eie ateljee in die stad geopen het.
Inness se eerste internasionale reis, in 1851, het hom na Rome en Florence geneem; 'N Bietjie van die Romeinse Aquaduct (1852; Hoë Museum van Kuns, Atlanta) weerspieël sy volskaalse assimilasie van die lesse van Claude. In Florence ontmoet hy die portretist William Page en het die werke van Titian amper seker bespreek. Watter bladsy het dit dikwels gekopieer en wat Inness se styl in 'n meer skilderike rigting geskuif het. Miskien is die belangrikste, deur Page, Inn, die geskrifte van die Sweedse wetenskaplike-draai-mystiese Emanuel Swedenborg, wat toenemend sy persoonlike en estetiese filosofie gevorm het, bekend. In Parys het hy by sy terugkeer na New York gestop. Inness het die Salon bygewoon en het vir die eerste keer skilderye gesien Barbizon kunstenaars, insluitende Theodore Rousseau. Hulle bied 'n alternatief vir die meer nougesette werk van sommige Inness-tydgenote, soos die kunstenaars van die Nuwe Pad, meer formeel bekend as lede van die Vereniging vir die Bevordering van Waarheid in Kuns. In die middel van die 1860's het hierdie kunstenaars, onder leiding van die kunskenner Clarence Cook, baie inspirasie gekry van John Ruskin se oproep om goddelike betekenis in die kleinste fasette van die natuur te ontbloot. Die doelmatigheid en bepaling van hul soektog is weerspieël in akkurate voorstellings van die natuur se fisiologie. net deur die natuur op hierdie manier te verteenwoordig, kan die kunstenaar se verbeelding "doen sy werk"Terwyl Inness ewe geïnspireer was deur die idee van goddelike betekenis in die natuur, was hy getrek op die vars, losse borswerk en oordrewe emosionele tenoor van Barbizon skilderye. Die aanpak van die New Path-kunstenaars bly tot die vroeë 1870's invloedryk, toe Amerikaners meer kosmopolitiese estetika aangeneem het en verder 'n groter waardering vir Inness 'Barbizon-geïnspireerde skilderye ontwikkel het.
Na sy verkiesing in 1853 tot Assosiaat van die NAD, het Inness teruggekeer na Europa; In Londen en Amsterdam studeer hy landskappe deur Meyndert Hobbema. Hierdie werke het sy waardering vir die ekspressiewe krag van anonieme instellings in die natuur gevorder. In 1854 het Inness in Brooklyn, New York gewerk en bevriend geraak met die charismatiese Protestantse minister, Henry Ward Beecher, wat 'n beskermheer en kampioen van sy werk geword het. In 1855 het hy 'n kommissie van John Jay Phelps, die eerste president van die Delaware, Lackawanna en die Wes-Spoorweg, aanvaar om die terrein van die eerste rondehuis in Scranton, Pennsylvania, te verteenwoordig. Meer treffend as hierdie motief in Inness 'The Lackawanna Valley (1855; Nasionale Galery van Kuns, Washington, D.C.) is die samestelling van die aankomende trein met die swaai van boomstompe. Dit impliseer dat die liggies, rooi-gevestigde jongman op die voorgrond die verwoestende impak van industrialisasie op die edeniese Amerikaanse wildernis oorweeg. Alhoewel die Lackawanna Valley in die lewe van die kunstenaar in duister geword het, het dit later 'n Amerikaanse skildery geword, 'n raakpunt vir debat oor ekologiese en sosiale kwessies van die negentiende eeu.
Die Medfield en Eagleswood Periodes
Na die verskuiwing na Medfield, Massachusetts, in Junie 1860, het Inness die opvallende tenoor van Barbizon en Hollandse landskapskilderkuns begin assimileer. Dit het byvoorbeeld ontstaan ​​in die ekspressiewe kwaswerk en ryk glasuur van die Delaware Water Gap (1861) en die Delaware Valley (ongeveer 1863). Inness het 'n besondere verwantskap met Rousseau gehad, want beide kunstenaars het bevind dat 'n immateriele, selfs bonatuurlike krag al die lewensvorme gegenereer het. In die 1860's het Inness voortgegaan om die filosofie te studeer; In later onderhoude het hy aartsbiskop Richard Whately en John Stuart Mill verwys. Sy diepste belang het gebly by Swedenborg, wie se idees algemeen bekend geword het in die middel van die negentiende-eeuse Amerika, hoofsaaklik deur die Transendentaliste.
Inness het probeer om in 'n Massachusetts-regiment in die Burgeroorlog te vestig. Alhoewel hy die fisiese ondersoek misluk het, het hy saamtrekke gereël en het hy dikwels toesprake gelewer om donasies en vrywilligers te betree. Sommige van sy skilderye van die 1860's weerspieël beide die onrus en die vernuwing van die nasionale optimisme wat die oorlog tot gevolg gehad het. Een prominente voorbeeld is die Museum se Vrede en Geweld (1865), wat die fokus van uitgebreide wetenskaplike en kritiese aandag was sedert dit in 1866 eerste uitgestal is. Die meeste skrywers het aangevoer dat die skildery Inness 'optimisme vir die land se vooruitsigte na die einde van die Burgeroorlog beliggaam. Hulle sien "baie", verteenwoordig deur die koringvelde en bars van sonlig by die skildery se sentrum, as die onvermydelike gevolg van die"vredeMeer onlangs het Leo Mazow die skildery geïnterpreteer in die lig van sy oorspronklike eienaars, Marcus en Rebecca Spring, wat die sosiale hervormingsorganisasie van die Eagleswood Militêre Akademie in Perth Amboy, New Jersey, gestig het. In hierdie lesing het Inness 'insluiting van strolling en arbeidende figure in die skildery weerspieël die Springs se utopiese soeke na harmonie onder die sosiale klasse.
Mazow het ook voorgestel dat die skildery drie verskillende sienings van geskiedenis weerspieël: sikliese, millenniale en progressiewe. As een van Inness se grootste pre-1870 skilderye verwys Vrede en Gewel na die sikliese siening van die geskiedenis wat in Genesis ontstaan ​​het, van afwisselende fees en hongersnood; Hierdie perspektief was gewild in die middel van die negentiende eeu en onthou sulke bekende en soortgelyke dramatiese werke as Thomas Cole se vyfstemmige reeks The Course of Empire (1833-36). Die oorvloed van die omgewing kan ook die konsepsie verwys, begunstig deur Swedenborg en die millennialiste van die "Nuwe Jerusalem", 'n Bybelse"beloofde land"Dit sal die wederkoms volg en die totstandkoming van 'n Christelike koninkryk. Ten slotte, in die progressiewe siening, kan die koms van industrialisering, gesimboliseer deur die gevestigde platteland in die verte, nog steeds vreedsaam saamleef met die landbou-ekonomie, verteenwoordig deur die skepe van sny koring en werkers op die voorgrond. Ongetwyfeld kan een van Inness se grootste, mees komplekse skilderye, Peace and Plenty, sommige of al hierdie deeglike interpretasies regverdig.
Die Springs het onderwys gesien as 'n kragtige middel vir sosiale verandering. In die herfs van 1863 het hulle Inness genooi om 'n tekeninstrukteur by Eagleswood te word. Sy studente het Louis Comfort Tiffany en Carleton Wiggins ingesluit. In 1866 het hy 'n kommissie gekry om 'n reeks te verf op 'n sentrale tema van Swedeborgse leer. Gesamentlik getiteld "Die triomf van die Kruis", die drie skilderye-net die vallei van die skaduwee van die dood (Francis Lehman Loeb Kunsgalery, Poughkeepsie, New York) oorleef intact-gebruik die trope van "die pelgrim se reis"om die oorgang van die woestynlike natuurlike gebied te manifesteer, slegs deur 'n gloeiende kruis in die lug, tot by die kosbare geestelike wêreld, of"Nuwe Jerusalem'N Profiel oor Innes in Harper se Weekly (13 Julie 1867) het hom as 'n Swedishborgian gedefinieer en die eerste openbare affiliasie van die twee mans gemerk. Vier maande later publiseer Inness 'n artikel getiteld "Kleure en hul ooreenkomste"In die Nuwe Jerusalemse Boodskapper, die hoof literêre voertuig van die Swedeborgse Kerk in Amerika, waarin hy verduidelik het dat kleure spesifieke geestelike identiteite het. In 1868 is Inness 'n lid van die NAD verkies en in Oktober het hy en sy vrou, Elizabeth Hart Inness, is in die Nuwe Kerk gedoop (Swedenborgian) in Brooklyn deur ds. John Curtis AgerAger sal voorsit oor Inness 'begrafnis by die NAD.)
Besigheid in die buiteland en sy terugkeer na Nieu-Engeland
In 1870 het Inness en sy gesin 'n vier jaar verblyf in Europa begin. In Rome het hy die ateljee gehuur op die Via Sistina, wat deur Claude Lorrain beset was. In hierdie jare het Inness landskapskilderye hoofsaaklik in twee style geskep: een groep met skerp, meetkundige ruimtes wat ooreenstem met Swedenborg se beskrywing van die gestruktureerde karakter van die geestelike wêreld en 'n tweede groep met algemene ruimtes en ryk, gesturale kwaswerk. Regoor die Campagna (1872) en Olyfbome by Tivoli (1873) gebruik hierdie twee groepe deur 'n gesofistikeerde wisselwerking van kragtige grafiese vorms en delikate kleurstowwe te bied.
Na die somer van 1874 in Normandië het Inness na Boston verhuis om verskeie werke wat deur die Italiaanse vertrek geïnspireer is, uit te voer, insluitende die landdrosse Pine Grove van die Barberini Villa (1876). Die skoonheid van die herfs seisoen in Nieu-Engeland het die elegante Herfs-Oaks geïnspireer (ca. 1878); verwante voorstellings gedurende die 1870's van onweer het die begin van 'n nuwe hoofstuk in sy lewe voorgehou. In Junie 1878 het Inness die Dodge-boedel in Montclair, New Jersey, gehuur; gedurende die volgende sestien jaar sal hy sy "handtekening"of"sintetiese'n skildery. In die vroeë 1880's het hy 'n paar somers in Milton, Massachusetts en Nantucket deurgebring. In Desember 1884 het hy die landgoed in Montclair gekoop en die volgende Februarie het hy permanent daarheen gebly, hoewel hy sy ateljee in New York. Ten spyte van die teenwoordigheid van "Montclair"In baie van hul titels skiet sy skilderye uit hierdie tydperk algemeen bekende plekke. In plaas daarvan bied hulle ruimtes vir kontemplasie en refleksie, 'n idee wat in een van sy sleutelopmerkings van hierdie tydperk gevang is:Jy moet my realiteit voorstel, jy kan my nooit die werklikheid wys nie".
Die Laat Landskappe
Ouderdom het misluk om George Inness te vertraag. Gedurende sy laaste dekade het hy die Adirondacks, Niagara Falls, Nantucket, Virginia, Georgia, Chicago, Kalifornië, Montreal, en Engeland besoek; hy het die wintermaande in Tarpon Springs, Florida, spandeer, waar die lang, byna taklose dennebome sulke bekroonde werke as The Home of the Heron geïnspireer het (1893; Kuns Instituut van Chicago). Die ongebreidelde energie wat hierdie reise aangevuur het, is duidelik in die baie rekeninge van Inness at Work in sy ateljee, wat dikwels fokus op sy fisiese betrokkenheid by die skildery. Sy lidmaatskap in die Vereniging van Amerikaanse Kunstenaars, gestig in 1878 om die gesag en tradisionalisme van die NAD uit te daag, het sy verbintenis tot ekspressiewe skilderkuns beklemtoon. Sy progressiewe houding het ook toegegee met sy betrokkenheid by Henry George se enkelbelastingbeweging en sy diepgaande kommer oor die regte van werknemers.
Inness 'liggaam van werk, wat bestaan ​​uit meer as 1.150 skilderye, waterverf en sketse, bly 'n buitengewone getuienis vir sy lewenslange toewyding aan landskapskilderye en sy voortdurende soeke na vars prentegnieke. Dikwels beskryf hy as 'n Tonalist, bly hy afsonderlik van sulke kunstenaars soos James McNeill Whistler en Dwight Tryon in sy verbintenis tot die Swedeborgse geloof in die bestaan ​​van 'n verhouding tussen die natuurlike en geestelike realms. Endlessly dwingend as weerkaatsing van die natuur se fisiese skoonheid, nooi Inness 'skilderye ons ook om ons geneigdheid te identifiseer om herkenbare plekke in die natuurlike wêreld te identifiseer. In plaas daarvan, soos ons sulke laat werke beskou as die gloeiende Sunrise (1887), kan ons begin om 'n onbekende, denkbeeldige, moontlik selfs geestelike bestaan ​​te oorweeg. / © Die Metropolitaanse Museum van Kuns - Adrienne Baxter Bell, Departement Kunsgeskiedenis, Marymount Manhattan College
Inness George - Paesista, 'n Newburgh (New York) il 1 ° Maggio 1825 morto in die brug van Allan (Scozia), 3 Augustus 1894. Cominciò a lavorare presso un incisore a Newark (N.J.) Poi ricevette poche lezioni die Regis Gignoux, ma fu più che altro un autodidatta. Dit is 'n lungo e più volte in Italië en in Frankryk, maar ek het 'n griep della Scuola di Barbizon.
Ricco di tante esperienze, si enò gradatamente allontanando dalla tradizione della Scuola di Hudson River Dit is 'n realistiese riproduzione della natura, per interpretasie en groot mate van waarde.
Die belofte is 'n belangrike rol in die geloofwaardigheid van die geloofwaardigheid van die geloofwaardigheid van die geloofwaardigheid van die geloofwaardigheid in die geloofwaardigheid van die wêreld.Querce in autunno; Tramonto Nel Medfield nel Metropolitaanse Museum in New York). Mentre nelle opere giovanili abbondano i particolari (Pace e Abbondanza, 1865), die ultieme rivelano intenzione e facoltà di sintesi (Ek fiori nascenti, 1889). L'opera dell'Inness is die rappresentata nella collezione Butler dell'Art. Instituut di Chicago. © Treccani, Enciclopedia Italiana