'N Afskrif van die oorspronklike White Album, onderteken deur George Martin: sy seun, Giles Martin, en meng ingenieur Sam Okell, het die album op sy 50th verjaardag remixed. Julien se veilings / verskaf deur WE / AAP
Verlede jaar, in 2017, het die 50th verjaardag remix van The Beatles 'Sgt Pepper se Lonely Hearts Club Band aansienlike respek van kritici en ondersteuners gekry. Nou het ons die 50th herdenking remix van The Beatles, algemeen bekend as Die Wit Album danksy sy ultra-minimalistiese kunswerk.
Voordat jy gevra of hierdie remix dieselfde ontdekkings luisterervaring van sy voorganger behaal, is dit belangrik om 'n verskil tussen die twee albums aan te teken. Die oorspronklike stereo mengsel van Sgt Pepper's was lank gesien as minderwaardig, gemeng soos dit was toe a mono Meng is beskou as die definitiewe weergawe van 'n album. Teen laat 1968 het daardie ingesteldheid verander, en The White Album was die eerste Beatles-album, hoofsaaklik as 'n stereo-album.
So is 'n remix selfs nodig? In sekere genres van populêre musiek, soos R & B, is remixing alledaags. In ander, soos rock, bly dit 'n dubbelsinnige praktyk, veral wanneer dit toegepas word op klassieke albumswerk wat deur middel van reputasie en herhaling in klip blykbaar voorkom. Vir sommige ondersteuners is remixing van 'n Beatles-album beide artistiek oortollig en sinies kommersieel.
Die remixing van die Beatles is egter nie nuut nie. Remixed Beatles-liedjies kan op die album gehoor word Laat dit so wees, wat in 1970 vrygestel is, maar die lewe begin as Get Back in 1969. Toe Get Back op die laaste oomblik geskut is, is die sessiebande oorhandig aan die vervaardiger Phil Spector - bekend vir sy "muur van klank" estetiese en tans 'n lewenslange vonnis dien vir moord - wat die werk gedeeltelik weer vervaardig het deur 'n aantal liedjies te remix, wat onrustige orkes- en koorstukke in die proses insluit. Laat dit word, is dan weer verwerk en weer remixed, verskyn (sans Spector se byvoegings) as Laat dit wees ... Naked in 2003.
Die White Album self was die bron van 'n kreatiewe remix wanneer Gevaarmuis (Brian Burton) 'n mashup genoem het Die Grys Album (2004) wat die vokale optredes van Jay-Z se The Black Album gekombineer het met instrumentale elemente van The White Album. Die album het 'n baken geword vir ondersteuners van "remix kultuur", 'n beweging wat die gebruik van ander se intellektuele eiendom ondersteun om nuwe werk te skep. Die Beatles het miskien onvermydelik Danger Mouse se remix-projek nie toegelaat nie. Soos Charles Fairchild skryf egter, hierdie projek was "'n skakel in 'n lang ketting van musikale praktyk wat uitstrek na die laat 1960s".
Die White Album - 'n uitgestrekte, oënskynlik onverskrokke, 30-track dubbel album - het 'n vreemde ontvangs gehad. Lank in die skaduwee van sy voorganger, Sgt Pepper's, het sy aandele die afgelope twee dekades gestyg tot die punt waar dit universeel beskou word as een van die grootste albums van die Beatles. So, wat maak die 2018-remix - saamgestel deur produsent Giles Martin (seun van die album se oorspronklike produsent, George Martin) en meng ingenieur Sam Okell - bied ons?
Die album het 'n meer "moderne" klank (wyer frekwensie bereik, groter stereo veld, en groter duidelikheid en skeiding van dele), sonder om sy lewendige gevoel, grit of eksentrisiteit te verloor. Soos die opener, Terug in die USSR, toon, is basfrekwensies aansienlik meer teenwoordig. (In die 1960's moes meng- en meesteringenieurs versigtig wees met lae frekwensies, aangesien dit probleme op die vinyl sny stadium kan veroorsaak.)
Benewens die meer teenwoordige lae-end, en sy (gewoonlik subtiele) veranderinge in die balans tussen instrumente, is die 2018-remix veral bekend om detail en duidelikheid by te voeg. Hierdie laaste aspek is veral welkom in die album se sluitingstrook, John Lennon se Good Night, met sy skelmstring-en-koor-reëling, 'n styl wat vroeër 'n vroeë filmmatige era tot gevolg gehad het. Deur sommige van die swaarhartige reverb uit die koor te verwyder, maak die lied dadelik duideliker en meer luisterbaar.
Meer as enigiets, The White Album was 'n terugkeer na - en remixing van - rock'n'roll. Julien se veilings / verskaf deur WE / AAP.
Die eerste postmoderne album?
Terwyl sommige hierdie remix as 'n bemarkingsoefening kan sien, kan dit ons ongetwyfeld die album op 'n nuwe manier ervaar. Dit vestig ook aandag op die "remix" estetiese wat daarin gevind word.
Revolusie 9, 'n stuk avant-garde-klankkollage wat bestaan ​​uit klankmonsters, is 'n goeie voorbeeld van vroeë remix-kultuur ('n ironie wat nie op 'n aantal Danger Mouses se ondersteuners verlore geraak het nie). Maar The White Album het in minder duidelike maniere betrokke geraak by "remix thinking". In sy wilde verskeidenheid en gebruik van pastiche is dit lankal gesien as die eerste postmoderne album. Rangskik van die spot-1920-styl van Honey Pie, na die kleuterskaps-styl van Cry Baby Cry, kan die album gesê word om populêre musiek self te remix.
Meer as enigiets, alhoewel, The White Album - kom in die nasleep van die Beatles se psigedeliese uitsette van 1967 - was 'n terugkeer na en remixing van rock'n'roll. (In hierdie opsig prefigureer die Get Back sessies waarin die "back-to-roots" estetiese programmaties geword het.) Begin soos met 'n parodie (by die Beach Boys) van Chuck Berry's Back in die VSA, het The White Album herhaal herhaaldelik klassieke rock'n'roll tropes.
Die remix van ek is so moeg maak die oproep van Berry se kitaarstyl (gehoor in die koors) des te meer duidelik. Helter Skelter, met die gebruik van tape-echo en Elvis-esque vokale stilerings van McCartney, is 'n hersiening van 1950s rock'n'roll soveel as 'n uitvinding van swaar metaal. Intussen is Revolusie 1 en Happiness 'n warm geweer wat sterk staatmaak op doo-wop-koors, 'n sleutelstyl in die ontwikkeling van rock'n'roll.
Hierdie remix van die White Album is 'n minder radikale ingryping in die Beatles-kanon as Liefde ('n 2006-album van mashups) of Laat dit wees ... Naked. En terwyl dit minder tegnies "nodig" en openbarend is as die 2017-remix van Sgt Pepper's, gee dit ons 'n duideliker soniese siening van die Beatles se mees eksentrieke en eklektiese album.
Inderdaad, die Martin-Okell-remix het moontlik die The White Album iets gegee wat vroeë kritici van die rekord gesê het: 'n mate van samehang.