Waarom baie mense met Parkinson-siekte 'n verslawing ontwikkel | Mighty Natural
Ons weet dat mense met Parkinson-siekte 'n groter risiko het om verslawende gedrag soos dobbel te ontwikkel. Ons navorsing gee insig in hoekom dit so is. Van shutterstock.com
Parkinson-siekte is 'n progressiewe neurodegeneratiewe versteuring. Dit word veroorsaak deur die verlies van selle diep in die brein wat 'n neurotransmitter genaamd dopamien produseer. Degenerasie van hierdie neurone belemmer die oordrag van seine binne die brein, wat 'n invloed het op die persoon se vermoë om hul spiere te beheer. Simptome kan bewing, styfheid, traagheid en probleme met die loop insluit.
Maar baie mense met Parkinson-siekte meld ook probleme nie-motoriese simptome. Dit sluit in depressie, angs, psigose, kognitiewe inkorting en verslawing. Hierdie simptome kan toegeskryf word aan die progressie van die siekte in die brein, of dit kan newe-effekte van die behandeling wees.
In ons onlangs gepubliseerde navorsing, ons het gekyk na die rede waarom baie mense met Parkinson-siekte impulsiwiteit ontwikkel (die neiging om roekeloos op te tree op die nippertjie van die oomblik) en verslawende gedrag, soos probleem dobbel of seksverslawing.
Na diagnose, die groot meerderheid mense met Parkinson-siekte sal medikasie neem. Die dosis sal oor die algemeen toeneem mettertyd namate motoriese simptome erger word.
Die steunpilaar van die behandeling is medikasie wat die dopamien, wat dopaminerge medikasie genoem word, herstel.
Oor ons een uit ses mense behandel met hierdie medikasie sal ontwikkel impulsiewe en verslawende gedrag. Hierdie gedrag kan probleemdobbelary, 'n beroep op seks of pornografie, kompulsiewe inkopies of eetgoed insluit.
Mense wat hierdie verskynsel ervaar algemeen beskryf 'Beheer verloor' en 'gedrewe' word om beter te oordeel aan hierdie gedrag, en ondanks beduidende interpersoonlike, finansiële en regskade.
Na die aanvanklike diagnose van Parkinson-siekte, kan hierdie probleme 'n verwoestende tweede keer vir pasiënte en hul gesinne wees.
Ons weet al 'n geruime tyd oor die verband tussen dopamien en verslawende gedrag. Sowel as om die beweging in ons liggame te vergemaklik, dra dopamien by tot die ervaring van plesier, en speel 'n rol in leer en geheue - twee sleutelelemente in die oorgang van om iets lus te hê om daaraan te verslaaf.
Maar wetenskaplikes en klinici kon nie sê presies waarom sommige mense verslawende gedrag ontwikkel nadat hulle dopaminerge medikasie gebruik het nie, terwyl ander dit nie doen nie. Dit beperk ons ​​vermoë om 'n persoonlike benadering vir ons pasiënte te bied wanneer ons hierdie behandelings bespreek.
Ons het gedink dat die breinstruktuur, wat wissel tussen verskillende mense, 'n sleutelfaktor was om te bepaal of verslawende gedrag sou volg nadat mense dopaminergiese medikasie ontvang het.
Die progressie van Parkinson-siekte beïnvloed die breinstruktuur verskillend by verskillende mense, afhangend van die verspreiding van neurodegenerasie binne die brein. As ons hierdie veranderlikheid sou kon vaslê, sou ons dit miskien aan impulsiwiteit en verslawing kon koppel.
Ons het 'n groep 57-mense met Parkinson-siekte op dopaminerge medikasie geneem en gefokus op twee breinetwerke wat baie belangrik is vir die besluitneming: 'n netwerk vir kies die beste aksie en 'n netwerk vir stop onvanpaste optrede. Hierdie netwerke verbind streke van die brein in die frontale lobbe, 'n gebied wat bekend is as 'n hoër orde kenmerke van persoonlikheid soos oordeel.
Ons het 'n gevorderde metode van breinbeelding (diffusie MRI) gebruik wat ons in staat stel om die struktuur van verbindings tussen die verskillende breinstreke wat by hierdie stroombane betrokke is, te visualiseer. Met behulp van hierdie tegnologie kan ons bepaal of die sterkte van hierdie verbindings deur Parkinson-siekte beïnvloed is.
Navorsing toon Mindfulness Opleiding Cools Inflammasie
Ons het diffusiebeelding gebruik om deelnemers se breinaktiwiteit te bestudeer. skrywer met dien verstande
Langs die breinbeelding het ons 'n virtuele casino vir ons deelnemers geskep. Ons het hul vlak van impulsiewe gedrag gemeet aan die hand van hul neiging om hoë weddenskappe te plaas, tussen poker masjiene oor te skakel en 'dubbel of niks' te aanvaar.
In teenstelling met tradisionele pen- en papiertoetse vir die beoordeling van impulsiwiteit en verslawing, het ons gevoel dat die virtuele casino 'n omgewing nader aan die werklike lewe sal simuleer.
Ons het toe gedrag in die virtuele casino vergelyk met die konneksie van die kies en stop netwerke, om te sien of daar 'n vereniging was.
Afgesien van hierdie toetsing, het ons die deelnemers aan ons neuropsigiatrie-kliniek gevolg om te kyk of hulle verslawende gedrag ontwikkel.
'N Virtuele casino is in die studie gebruik om belonings- en risikostrukture in die brein van mense met Parkinson-siekte te toets.
Vir die grootste deel, hoe groter is die sterkte van die kies netwerk en hoe swakker die sterkte van die stop die meer impulsiewe deelnemers was. Dit wil sê dat hulle 'n groter neiging gehad het om roekeloos in die casino-omgewing op te tree deur groot weddenskappe te plaas, baie verskillende pokermasjiene te probeer en 'dubbel of niks' te dobbel.
Met betrekking tot verslawende gedrag het 17 van ons 57-deelnemers hierdie probleme tydens kliniese opvolg ontwikkel.
Verslaafde deelnemers het impulsiewe dobbelgedrag in die virtuele casino uitgespreek, soos ons voorspel het. Hul breinstrukture het egter voorgestel dat hulle konserwatief sou wees (dit wil sê dat hulle swakker was kies netwerk en 'n sterker stop netwerk). Die grootte van die dosis dopaminerge medikasie blyk ook nie die roekelose gedrag by hierdie individue te beïnvloed nie.
Dit dui daarop dat die neurodegenerasie wat verband hou met Parkinson-siekte 'n verskil in die manier waarop die brein in hierdie mense met verslawing werk, ontlok.
Wat hierdie resultate beteken
Ons metode om inligting van breinbeelding en virtuele spel te kombineer, het ons in staat gestel om hierdie mense te onderskei, wat nog nie voorheen moontlik was nie en beduidende gevolge vir die kliniese praktyk kan hê.
Terwyl ons die gemeenskaplike gedrag in die breinstruktuur onder mense met dopaminerge medisyne begin ontwikkel wat verslawing ontwikkel, hoop ons om hierdie inligting te deel om pasiënte en hul gesinne te help om die mees ingeligte keuse oor hul behandeling te maak.
Die voorspelling van diegene wat in gevaar is, sal die gebruik van diffusiebeelding en -ontleding in die kliniese praktyk behels. Alhoewel dit ekstra gesondheidsorgkoste sou oplewer, kan dit die koste en verswakkingskoste verlaag.
Ons kan dan spesifieke medisyne kies bo ander, of selfs gevorderde terapieë soos bv diep brein stimulasie, wat motoriese simptome behandel met gefokusde elektrisiteit eerder as dopaminerge medikasie.
Intussen is dit belangrik vir mense met Parkinson-siekte wat dopaminerge medisyne neem, om 'n netwerk van ondersteuning van gesins- en gesondheidswerkers op te stel wat die vroeë waarskuwingstekens van verslawende gedrag kan opspoor om langdurige verslawing te benadeel.
Philip Mosley, navorsingsgenoot, Systems Neuroscience Laboratory, QIMR Berghofer Mediese Navorsingsinstituut