By die Adriatiese kus sien ons vir die eerste keer Chapman’s Peak-agtige kronkelende bergpaadjies met ontsaglike afgronde en die Adriatiese See se fotogeniese baaitjies.
In die vroeë lente speel die sonskyn en reën wegkruipertjie. Ons is gelukkig en blok meer son as wolke.
Ons eerste “Nivan-lesing” kry ons by die Sloweniese vrou in die Ljubjlana-kaartjieskantoor. Sy verstaan nie mooi wat ons sê nie en lees selfs moeiliker wat ons skryf. Die slotsom? Ons ry met ‘n ompad oor Zagreb, Kroasië se hoofstad, om by Bakar, ‘n geskiedkundige kusdorpie, uit te kom.
Op Zagreb is ons onseker of ons by die regte bus staan wat na Rijeka, die derde grootste seestad in Kroasië, gaan. Ek gooi my beste Rooitaal. Die busbestuurder staar my aan of ek van Mars af kom, skud sy kop en vra: “Can you say that again in English?” Ek dog ek hét. My vrou probeer. Hulle verstaan so wragtig mekaar se Engels perfek. Ek voel soos ’n ongeletterde uil.
Op Rijeka belemmer ons gebrekkige Kroaties die ontmoeting met ons gasvrou. Ons lees die busterminaalnommer op die kriptiese buskaartjie verkeerd en gee haar ‘n foutiewe aankomstyd. Daar gaan staan almal toe en wag vir niemand wat nêrens opdaag nie. Selfone red ons.