Daar was 'n tyd toe ek as jong werkende, enkellopende persoon nie so gereeld kerk toe gegaan het nie. Die denominasie waaraan ek behoort het, het nie 'n gemeente gehad op die dorp waar ek gewoon het nie, dus moes ek na die buurdorp reis om Kerk toe te gaan. By tye het ek nie 'n betroubare motor gehad nie, en ander kere was die finansies bietjie skraps. Dit het vreemd gevoel om nie gereeld kerk toe te gaan nie. Maar dit was darem nooit weens 'n doelbewuste, rasionele besluit om nie te gaan nie – daar was altyd 'n goeie, geldige rede. Baie kalwers in putte, jy weet.
Geleidelik merk ek en my ander helfte op dat daar 'n "discontent" insluip. 'n Frustrasie met die onwilligheid om te verander. Moedeloos met kleinlikheid en koppige weerstand teen enigiets wat 'n klankie van "vernuwend" of "ongereformeerd" bevat. Die ongemaklikheid groei saam met die kinders. Sondag vir Sondag dieselfde rympies.
Ons neem die aardskuddende besluit om die denominasie van ons jeug te verlaat en lidmate van die NG Gemeente naby ons huis te word. Beide ouerpare word konsulteer. Hulle is nie gelukkig met die besluit nie, maar kan dit "verstaan". Op die einde van die dag is dit nie die kerk waaraan jy behoort wat jou red nie.
Sodra mens betrokke raak in 'n organisasie kry jy noodwendig meer insae in die swakhede van daardie organisasie ook. Selfs nie "die liggaam van Christus" is hiervan gevrywaar nie. Ons begin wonder of die duisende rande wat op die mooimaak van die interieur van die gebou spandeer word werklik geregverdig is? Daar word Sondag vir Sondag donasies gevra vir 'n dagsorgsentrum in die plaaslike plakkerskamp, maar net die blomme en kerse voor in die kerk sal waarskynlik die hele sentrum se kindertjies vir 'n week voed. Iewers maak iets nie sin nie. Jesus se voetspore loop blykbaar nie vir my en die kerkraad en/of ander lidmate in dieselfde rigting nie. Lyk my Jesus se voete loop na Wellington, maar ons gaan Worcester toe.
Ek begin op my eie Bybelstudie doen oor die uitsprake van Jesus. Lees 'n wye verskeidenheid literatuur om te probeer begryp waarom die wêreld lyk soos dit lyk. 'n Medegelowige raai my aan om terug te keer na die belydenisskrifte en Die Woord en op te hou vrae vra. Soos 'n goeie en getroue slaaf volg ek die raad. Gewapen met Die Woord (in Engels en twee Afrikaanse vertalings, net om seker te maak), pak ek die belydenisskrifte. Ek soek elke teksverwysing op. En toe slaan die spreekwoordelike popo die spreekwoordelike fan. Met die beste wil en verbeelding, en in opregte geloof, kan ek om lewe of dood nie die verband sien tussen die teksverwysings en die verklarings van die belydenisskrifte nie. As laaste uitweg, by gebrek aan genoegsame teologiese geskrifte, wend ek my na die orakel van die 21e eeu – Google.
Vir die eerste keer in my volwasse lewe kry ek 'n objektiewe insig in die oorsprong van die belydenisskrifte. (Nota aan Die Kerk: verban Wikipedia). Ek wil my leermeesters die voordeel van die twyfel gee dat hulle nooit doelbewus vir my gejok het nie. Hulle het seker ook maar die inligting oorgedra vanuit hulle verwysingsraamwerk, en natuurlik met die heilige doel voor oë om my te red van die poorte van die hel wat ons nie sal oorweldig nie. Dalk, nee, beslis, was ek op 16 te jonk en oningelig om werklik te verstaan waar Die Kerk se geskrifte beslag gekry het.
Noudat ek buite die kerk staan, is dit ook vir my nog meer opvallend dat die meeste kerkmense (wat al my familie en meeste vriende insluit) steeds oor die vermoë beskik om Die Kerk en alle ander aspekte van hulle lewens netjies afgekamp te hou. Kwessies waaroor ek dikwels wonder (wroeg is dalk 'n beter woord), soos "kan ek 'n tuinplant koop vir R340 terwyl my huiswerker met 'n salaris van R1500 'n gesin vir 'n maand moet onderhou" is vir kerkmense vanselfsprekend: "Ek werk hard vir my geld, ek is beter gekwalifiseer, daarom voel ek nie skuldig oor wat ek met my geld doen nie. Ek gee mos vir die kerk." 'n Ander gunsteling is: "Die geld wat ek op luukshede spandeer verskaf werk aan baie mense." O ja, en laat ons nie hierdie argument vergeet nie: "Moenie nie die kerk beoordeel volgens die handelinge van mense in die kerk nie." Hoe MOET ons dan Die Kerk beoordeel?