LitNet het 'n kort Heupvuur-onderhoud gevoer met Koos Kombuis om agter die kap van die Tagtiger-byl te kom ...
Het die betrokke skrywers (jyself, Letoit, Strachan, Ferreira, Prinsloo ens) hulself doelbewus as Tagtigers beskou? Was dit 'n voortsetting van byvoorbeeld die Sestigers, of 'n reaksie daarop/daarteen?
Dis 'n paradoks. Baie min van die tagtigers (ek spel dit liefs met 'n klein lettertjie om dit te onderskei van die Nederlandse Tagtigers van die 19de eeu), ekself ingesluit, het die dekade-indeling ernstig opgeneem. Ons benaming vir onsself was eintlik 'n soort parodie daarop. En tog het daar, juis agv die feit dat daar soveel eenstemmigheid was oor ons on-eenstemmigheid, 'n soort beweging bestaan wat waarskynlik vra om etikettering.
Wat sal jy sê was die vernaamste kenmerke van die Tagtigers se letterkunde en ingesteldheid tot die Suid-Afrikaanse werklikheid van daardie tyd?
Dit was 'n beweging sonder gode. 'n Beweging met min byvoeglike naamwoorde en landskapbeskrywings. Zeus, Apollo en James Dean is selde genoem.
Ja, dinge soos verstedeliking, globalisering, die popkultuur, ens het selfs 'n groter rol gespeel as die oorlog, hoewel al hierdie faktore saam bygedra het tot 'n ontsettende sin van vervreemding.
Daar was 'n paar Skrywersberade gedurende daardie tyd waar skrywers wat verskillende eras verteenwoordig het, saam gesels het. Dink jy dis 'n leemte dat daar vandag nie meer baie sulke geleenthede is nie?
Om eerlik te wees, nie veel is vermag met daardie gesprekke nie, behalwe dat Piet Haasbroek amper vir Chris Pretorius gemoer het. Ek weet nie hoe nuttig skrywersgesprekke is nie. Skrywers is baie swak luisteraars. Hulle is amper so erg soos politici.
Die tagtigers was 'n kleiner voorloper van die ganse Afrikaanse rock 'n roll-beweging wat in die volgende dekade ontplof het. In daardie opsig was hulle soos die Beatniks teenoor die hippies. Ek lyk 'n klein bietjie soos Alan Ginsberg. Dalk is ons almal moerse belangrik in the greater scheme of things.
Ek probeer dit vergeet, al was dit soms lekker en nodig. Ek luister liewer na Jan Blohm en konsentreer op my volgende boek. Mens moenie te veel intellektualiseer oor die verlede nie, en ek hoop nie die Woordfees ontaard in 'n klomp akademiese foksterriërtjies wat op mekaar blaf nie.
Is daar sprake van 'n nuwe beweging in die Afrikaanse letterkunde? Indien wel, hoe dink jy sal dit daar uitsien?