PressReader - Sarie Kos: 2015-04-01 - Dit het als be­gin met Por­tu­gal,
Dit het als be­gin met Por­tu­gal,
ja­re ge­le­de. My eer­ste vlug oor­see het my Lis­sa­bon toe ge­neem, met die des­tyd­se lug­diens TAP. Toe het ons ge­spot en ge­sê dit staan eint­lik vir ta­ke a­not­her pla­ne!
Maar ek was op die rég­te vlieg­tuig, want daar­die reis het my ap­tyt vir swerf en ’n wê­reld van sma­ke aan­ge­wak­ker. Son­der uit­da­gings was dié reis nie. Dag een “ver­loor” ek die bus wat my na die oud­ste deel van die stad, die Al­fa­ma, ge­neem het. Uit pu­re ver­won­de­ring stap ek ’n ver­keer­de draai. En daar staan ek, met sonsondergang, in ’n dool­hof van ou ge­boue, be­noud-nou straat­jies en ’n swet­ter­joel eet­plek­kies, die mek­ka van me­lan­cho­lie­se F­a­do-san­gers. Met g’n be­nul hoe om weer by my ho­tel uit te kom nie.
Wat om te doen in tye van ui­ter­ste stres? Jy eet iet­sie, sê Na­ta­ni­ël. So stap ek by die eer­ste win­kel­tjie in en vind he­mel. Daar’s ’n toon­bank van soet­ge­bak en ek sien ’n melk­tert in die klei­ne. Met­ter­tyd sou ek leer dié ryk en lek­ker vla­ter­tjies is pas­téis. Ek glo vas hier­die Por­tu­ge­se klei­nood het my daar­die dag die krag ge­gee om my ho­tel weer te vind – ná ’n rit op ’n oor­vol, smelt­warm mol­trein wat soos ’n e­wig­heid ge­voel het.
Van daar is ek noor­de toe – ver­by O­por­to na die oud­ste plek in Por­tu­gal, Pon­te de Li­ma. Nou stroom toe­ris­te daar­heen; toe het die wê­reld skaars ge­weet van dié Mid­del­eeu­se dor­pie, wat al in 1125 ont­staan het. Die man­ji­fie­ke brug oor die s­ta­di­ge Li­ma-ri­vier is die pronk­stuk. Soos die ba­rok-he­re­hui­se, die pri­ë­le met geu­ri­ge wis­te­ria en die swa­el­tjies wat met sonsondergang huis toe kom. Ook die mark op die oe­wer van die Li­ma wat se­dert die 12de eeu vars produkte ver­koop, en die win­ger­de wat Por­tu­gal se be­ken­de spran­kel­wy­ne, Vin­ho Ver­de, op­le­wer. Soos die kon­trei­kos wat jy in jou smaak­ge­heue weg­bê­re …
Ek ruik va­niel­je en ka­neel. En proe kol­jan­der, rooi­pe­per en pie­ter­sie­lie. Ek dink aan ont­byt met vars brood, ham, kaas en vrug­te­kon­fyt. Ont­hou fei­jo­a­da, ’n ryk bo­ne­bre­die, cal­do ver­de, ’n aar­tap­pel-en-cho­ri­zo­sop, en cal­dei­ra­da, ’n soort vis­pot­jie. Ook vars slaai wat blink van o­lyf­o­lie en swart­pe­per. Dan my guns­te­ling, die crè­me de la crè­me van crè­me ca­ra­mel, cre­ma ca­ta­la­na. Wat wil ek sê vir Por­tu­gal? O­bri­ga­da vir die soet her­in­ne­rin­ge!