Dit is moeilik om nie bang te wees vir 'n onsigbare en verspreide bedreiging nie. AP Photo / Markus Schreiber
Media kondig massakansellasies van openbare geleenthede aanoor koronavirusvrees. " TV-stasies wys prente van "coronavirus paniek inkopies doen. " Tydskrifte bespreek aanvalle op Asiërs veroorsaak deur 'rassistiese koronavirusvrees. "
As gevolg van die wêreldwye reikwydte en onmiddellike aard van moderne media, versprei vreesbesmetting vinniger as die gevaarlike, maar onsigbare virus. As jy iemand anders bang hou of dit hoor, word jy ook bang, sonder om eers te weet wat die vrees vir die ander persoon veroorsaak het.
As psigiater en navorser die bestudering van die breinmeganismes van sosiale regulering van emosies, Sien ek gereeld in kliniese en eksperimentele instellings hoe kragtig angsbesmetting kan wees.
Reageer met vrees in die gesig van gevaar
Vreesbesmetting is 'n evolusionêr-ou verskynsel wat navorsers by baie diersoorte waarneem. Dit kan 'n waardevolle oorlewingsfunksie dien.
Stel jou voor 'n trop antilope wat in die sonnige Afrika-savanne wei. Skielik voel 'n mens 'n stingelende leeu. Die bok is gevries. Dan sit dit vinnig 'n alarmoproep af en hardloop weg van die roofdier. Met 'n oogwink volg ander bokke.
Breine is hardbedraad om op die bedreigings in die omgewing te reageer. Gesigs-, reuk- of klanknommers wat die teenwoordigheid van die roofdier aandui, het outomaties die oorlewingsreaksies van die eerste bok laat ontstaan: eers onbeweeglikheid, dan ontsnap.
Die amygdala van die brein koördineer die vreesrespons. janulla / iStock / Getty Images Plus
Die amygdala, 'n struktuur wat diep binne die kant van die kop in die temporale lob van die brein begrawe is, is die sleutel om te reageer op dreigemente. Dit ontvang sensoriese inligting en bespeur vinnig stimuli wat met gevaar verband hou.
Dan stuur die amygdala die sein na ander breinareas, insluitend die hipotalamus en breinstamareas, om spesifieke verdedigingsreaksies verder te koördineer.
Hierdie uitkomste staan ​​algemeen bekend as skrik, vries, vlug of veg. Ons mense deel hierdie outomatiese, onbewuste gedrag met ander diersoorte.
Reageer met vrees, een stap verwyder
Dit verklaar die direkte vrees wat die antilope gevoel het toe hy 'n leeu in die omgewing gesnuif of gespoeg het. Maar angsbesmetting gaan 'n stap verder.
Die antilope se hardloop vir hul lewens wat gevolg het deur 'n bang groepslid, was ook outomaties. Hul ontsnapping is egter nie direk deur die aanval van 'n leeu aangevuur nie, maar deur die gedrag van hul verskrikte groeplid: oombliklik gevries, die alarm alarm gemaak en weggehardloop. Die groep as geheel het die terreur van die individu aangepak en dienooreenkomstig opgetree.
Soos ander diere, is mense ook gevoelig vir paniek of angs wat deur ons familie uitgespreek word. Die mens is uitstekend ingestel om die oorlewingsreaksies van ander mense op te spoor.
Eksperimentele studies het 'n breinstruktuur genaamd die anterior cingulate cortex (ACC) geïdentifiseer as noodsaaklik vir hierdie vermoë. Dit omring die bondel vesels wat die linker- en regterhemisfeer van die brein verbind. Wanneer jy kyk na 'n ander persoon vrees uitdruk, jou ACC brand. Studies by diere het bevestig dat die boodskap oor 'n ander se vrees reis van die ACC na die amygdala, waar die verdedigingsantwoorde verreken is.
Dit maak sin waarom 'n outomatiese, onbewuste vreesbesetting by sosiale diere sou ontstaan ​​het. Dit kan help om die ondergang van 'n hele groep wat deur verwantskap gebind is, te voorkom, om al hul gedeelde gene te beskerm, sodat dit aan toekomstige geslagte oorgedra kan word.
Inderdaad, studies toon dat sosiale oordrag van vrees sterker is tussen diere, insluitend mense verwant of behoort aan dieselfde groep in vergelyking met vreemdelinge.
Desnieteenstaande is angsbesmetting 'n doeltreffende manier om verdedigingsreaksies oor te dra, nie net tussen lede van dieselfde groep of soort nie, maar ook oor spesies. Baie diere het deur evolusie die vermoë verkry om herken alarmoproepe van ander spesies. Byvoorbeeld, dit is bekend dat voëlkwale verdedigingsrespons by baie soogdiere veroorsaak.
Oordrag van vrees in 2020
Vreesbesmetting vind outomaties en onbewustelik plaas, wat dit moeilik maak om regtig te beheer.
Hierdie verskynsel verklaar massa-paniekaanvalle wat kan voorkom tydens musiekkonserte, sportbyeenkomste of ander openbare byeenkomste. Sodra daar vrees in die skare gewek is - miskien het iemand gedink dat hulle 'n geweerskoot gehoor het - is daar geen tyd of geleentheid om die bronne van terreur te verifieer nie. Mense moet op mekaar staatmaak, net soos antilope. Die vrees beweeg van een na die volgende en besmet elke individu soos dit gaan. Almal begin hardloop vir hul lewens. Te gereeld eindig hierdie massapanika met tragedies.
Onlangse nuus en sosiale media kan altyd 'n onophoudelike stroom van aansteeklike vrees beteken. seb_ra / iStock / Getty Images Plus
Vreesbesmetting verg nie direkte fisieke kontak met ander nie. Media versprei skrikwekkende beelde en inligting kan vrees effektief versprei.
Alhoewel antilope op die savanne ophou hardloop sodra hulle 'n veilige afstand van 'n roofdier is, kan engbeelde op die nuus u bang hou. Die gevoel van onmiddellike gevaar bedaar nooit. Vreesbesmetting het nie ontwikkel onder die voorwaardes van Facebook, Twitter en 24-uur nuus nie.
Verwarende vrees wat ander na jou toe stuur
Daar is geen manier om te voorkom dat vreesbesmetting in rat trap nie - dit is immers outomaties en bewusteloos - maar u kan iets doen om dit te versag. Aangesien dit 'n sosiale verskynsel is, is daar baie reëls wat sosiale gedrag beheer.
Benewens inligting oor vrees, kan inligting oor veiligheid ook sosiaal oorgedra word. Uit studies is bevind dat in die teenwoordigheid van 'n kalm en selfversekerde persoon wees kan help om die vrees te oorkom wat verkry word deur waarneming van ander. 'N Kind wat bang is vir 'n vreemde dier, sal byvoorbeeld kalmeer as daar 'n kalm volwassene is. Hierdie soort veiligheidsmodellering is veral effektief as jy kyk na iemand na aan jou, of op iemand waarop jy staatmaak, soos 'n opsigter of 'n gesagsfiguur.
Aksies maak ook meer saak as woorde, en woorde en aksies moet ooreenstem. Byvoorbeeld, om aan mense te verduidelik dat dit nie nodig is dat 'n gesonde persoon 'n beskermende gesigsmasker dra nie en terselfdertyd beelde van vermoedelik gesonde COVID-19-siftingspersoneel aantoon, is teenproduktief. Mense gaan gesigmaskers koop omdat hulle gesagsfigure sien wat hulle dra as hulle onsigbare gevaar in die gesig staar.
Maar woorde maak steeds saak. Inligting oor gevaar en veiligheid moet duidelik voorsien word van eenvoudige instruksies oor wat om te doen. As u onder groot spanning verkeer, is dit moeiliker om besonderhede en nuanses te verwerk. Weerhou van belangrike feite of leuen verhoog onsekerheid, en onsekerheid verhoog angs en angs.
Evolusie het mense met 'n harde band om dreigemente en vrees met ander te deel. Maar dit het ons ook toegerus om die dreigemente saam te hanteer.
Jacek Debiec, assistent-professor / departement psigiatrie; Assistentnavorsingsprofessor / Molekulêre en gedrags neurowetenskaplike instituut, Universiteit van Michigan
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Vrees kan versprei van persoon tot persoon vinniger as die Coronavirus