Opera Opera Ballet - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Opera Opera Ballet
Die Palais Garnier, vandag die tuiste van die Opéra Ballet in Parys.
Die Paris Opéra Ballet is die amptelike balletgeselskap van die Opéra national de Paris, ook bekend as die Palais Garnier, hoewel dit meer algemeen bekend staan ​​as die Parys Opéra. Die oorsprong daarvan kan teruggevoer word na 1661 met die stigting van die Académie Royale de Danse en die Le Ballet de l'Opéra in 1713 deur koning Louis XIV van Frankryk.
Die doel van die Académie Royale de Danse was om die volmaaktheid van dans te herstel. In die laat sewentiende eeu, met behulp van 13 professionele dansers om die akademie te bestuur, het die Opéra Ballet in Parys die ballet suksesvol van hofvermaak tot 'n professionele uitvoeringskuns vir die massa omskep. Dit het later die Romantiese Ballet, die klassieke vorm van ballet regoor die wêreld, gebore. Die Opéra Ballet in Parys het die Europese ballet dwarsdeur die agtiende en vroeë negentiende eeu oorheers en bly vandag 'n toonaangewende instelling in die kuns van ballet.
Louis XIV van Frankryk
Wanneer die Ballet Comique de la Reine-oorweeg die wêreld se eerste ballet-gevestigde Parys as die hoofstad van die balletwêreld, het dit die begin van die ontwikkeling van een van die wêreld se mees bekroonde instellings laat ontstaan. Koning Louis XIV, wat Frankryk regeer van 1643 tot 1715, het die besluit geneem om die kulturele leierskap van Parys te versterk deur ballet as 'n staatsinstelling te implementeer. Hy sou later die dryfveer wees vir die transformasie van ballet na sy professionele standaard.
Louis het dit baie geniet om te dans, en om hierdie rede neem hy persoonlik deel aan al die ballette wat op sy hof gegee is. Hofdansers was meestal nie professionele persone nie. Dit was edelvroue en edelvroue wat gedans het om hul heerser te behaag of om die bewondering en afguns van sy teenstanders aan te wakker. Kort voor lank raak Louis ontevrede met die dans se kaliber. Dus, met die doel om professionele dansers op te lei om pragtig vir hom en sy hof op te tree, stig Louis die Académie Royale de Danse in 1661. Met ernstige opleiding het die Franse professionele vaardighede ontwikkel wat vir die amateurs onmoontlik was.
In 1672 het die koning die amptelike musiekkomponis, Jean-Baptiste Lully, aan die hof gegee as regie Académie Royale de Musique wat gestig is as die Académie d'Opéra in 1669. Hierdie instellings is buitensporig onderhou ten koste van die kroon. Op hierdie tydstip was Franse ballet en opera feitlik onafskeidbaar. Dus, die Academie d'Opera het die toonaangewende instelling geword vir opera, barok ballet (wat later sou ontwikkel tot klassieke ballet), en musiek in Parys. Vanaf 1671 tot Lully se dood in 1687, is die ballet deur die dansmeester Pierre Beauchamp gerig, veral bekend vir die kodifikasie van die vyf basiese posisies van die voete in ballet.
In 1681 word Mademoiselle La Fontaine (1665-1736) die eerste vrou om op die verhoog van die dans te dans Académie Royale de Musique (The Royal Academy of Music) toe sy in Beauchamps ' Le Triomphe de l'Amour (The Triumph of Love). Voor La Fontaine se debuut as première danseuse (premier vroulike danser), vroulike rolle op die openbare verhoog is deur jong mans ingeneem.
In 1713 het die dansers van die Akademie so vaardig geword dat die koning a Betrokkenheid oor die departement l'Opéra (regeringsregulasies rakende die Opera) wat die Opéra Ballet in Parys gelegitimeer het as 'n staatsinstelling met 'n permanente inwoneronderneming van 20 professionele dansers (tien mans en tien vroue) wat gelei sou word deur Nicolas de Francine en Gaureaut et Dumont. Die Opéra Ballet van Parys het 'n amptelike uitvoeringsgroep geword wat in Franse teaters vir die algemene publiek opgetree het. Van die tyd tot die 1810's het die staat 12 teaters gehandhaaf as die belangrikste lokasies in Parys, waarvan die meeste deur brande verwoes is. Al hierdie teaters, ongeag hul 'amptelike' name, was algemeen bekend as die Opéra of Opéra de Paris.
Terwyl die Opéra-ballet in Parys 'n wye populariteit verwerf het, was dit nie sonder sy kritici nie. Die Franse choreograaf Jean Georges Noverre het die professionele dansers in sy boek van 1760 gekritiseer, Lettres sur la danse, et sur les ballets (Briewe oor dans en ballet). Noverre het gekla dat die Opéra-dansers heeltemal te tevrede was met die uitvoering van stappe bloot vir die demonstrasie van hul tegniese vaardighede, terwyl hulle die regte doel van ballet verwaarloos het. Die doel was om karakters te verteenwoordig en hul gevoelens uit te druk. Noverre het verklaar dat die kuns van ballet die lewe naboots, net soos om op te tree.
Noverre het balletdansers aangemoedig om op te hou om maskers, lywige kostuums en groot pruike te gebruik om intrige en karakter te illustreer of te verklaar. Hy beweer dat die dansers hierdie dinge baie goed kon uitdruk deur slegs hul liggame en gesigte te gebruik. Solank die dansers nie gespanne of ongemaklik lyk met moeilike stappe nie, kon hulle emosies soos woede, vreugde, vrees en liefde toon.
Uit hierdie kritiek op ballet het Noverre die ballet d'action ontwikkel, 'n vorm van dramatiese ballet wat die verhaal van die ballet volledig deur beweging vertel het. Noverre word self in 1776 die balletmeester van die Opéra Ballet, danksy die Oostenrykse keiserin Marie-Therese, wat sy werke in Wene bewonder het en oor haar met haar dogter, koningin Marie-Antoinette, gepraat het. Die Opéra-dansers het egter nie die nuwe idees van Noverre geredelik aanvaar nie, en hom later verwerp. Hy het 'n paar ballette opgevoer, soos Apelles et Campaspe (1776), Les caprices de Galathée (1776), Les Horaces (1777), en Les petits riens (1778), maar moes die onderneming in 1781 verlaat.
Die eerste romantiese ballet
Nietemin het Noverre se nuwe dramatiese balletstukke die romantiese tydperk aangevuur en die filosofie van ballet vir altyd verander. Toeskouers het meer geïnteresseerd in verhale van ontsnapping uit die regte wêreld na droomagtige wêrelde of vreemde lande. Romantiese ballet het vroue as ideaal voorgehou en hulle vir die eerste keer belangriker rolle as mans gegee. Manlike dansers het hoofsaaklik portiers geword, wie se doel was om die ballerinas (vroulike dansers) op te hef en hul voorste dele te ondersteun.
Op 23 Julie 1827 maak 'n Italiaanse danseres, Marie Taglioni, haar debuut op die Opéra Ballet in Parys Ballet de Sicilien (Siciliaans) en het groot geesdrif by haar gehoor gewek. Dit het haar pa, die choreograaf Filippo Taglioni, laat ontstaan La Sylphide-Gekrediteer as die eerste romantiese ballet vir Marie in 1832. La Sylphide, ontwerp as 'n vertoonvenster vir Marie se talent, was die eerste ballet waar die ballerina en pointe (op tone) vir die geheel van die dans gedans het.
Marie het die titelrol van die Sylphide, 'n sprokiesagtige wese, in 'n kostuum wat 'n nuwe mode vir vroulike dansers bied. Dit bevat 'n ligte, wit romp wat half tussen haar knieë en enkels beland. Haar arms, nek en skouers was kaal. Marie Taglioni het met haar droomagtige styl destyds die grootste ster van die Parys-verhoog geword.
Later negentiende eeu
Die Opéra Ballet in Parys het in die vroeë negentiende eeu die toonaangewende Europese dansgeselskap gebly. Die belangrikste dansers in hierdie tyd sluit Fanny Elssler en Carlotta Grisi in, wat roem verwerf het in die titelrol van Giselle begin in 1841. Die manssterre het Jules Perrot en Arthur Saint-Léon ingesluit.
Met die verspreiding van die gewildheid in die buiteland, veral in Rusland, het die leierskap van die maatskappy in die tweede helfte van die negentiende eeu afgeneem. Die koms van Jacques Rouché as direkteur in 1914 het egter sy reputasie herleef. Rouche bekendgestel avant-garde produksies met Russiese gaskunstenaars soos Anna Pavlova, Michel Fokine en Bronislawa Nijinska. In 1930 word Serge Lifar die direkteur van die maatskappy, en die belangrikste kunstenaars het sterre soos Marjorie Tallchief en George Skibine ingesluit.
Rudolf Nureyev het in 1983 direkteur van die dans van die Opera Opera Ballet geword. Alhoewel sy sterk persoonlikheid groot konflikte met sommige van die belangrikste dansers van die geselskap veroorsaak het, het hy die loopbaan van baie jong dansers soos 'étoiles' (sterre) Sylvie Guillem 'n hupstoot gegee in 1984, Isabelle Guerin en Laurent Hilaire in 1985, Manuel Legris in 1986, Elisabeth Maurin in 1988, en Kader Belarbi in 1989.
Onder die nuwe ballette van die repertorium was verskeie werke van Antony Tudor, die première van Maurice Bejart Arepo (1986), Iets verhef (1987), Neumeier's Magnificat (1987) en Wilson se nuwe weergawe van Le Martyre de Saint-Sebastien (1989). Nureyev het ook sy eie nuwe weergawes van Raymonda, Swaan meer, Die slapende skoonheid en die Nutcracker.
Patrick Dupond, wat sedert 1980 'n hoofdanser van die geselskap was, het in 1990 die direkteur van dans geword. Dupond het 'n opvallende 'besmetting' (oorsig) van die geselskap georganiseer, waaronder al die voormalige skoolhoofde wat nog leef.
Sedert 1995 was die nuwe direkteur van dans Brigitte Lefevre, 'n voormalige danser van die geselskap en medestigter van die Theater du Silence saam met die choreograaf Jacques Garnier.
Pierre Gardel: Telemaque (1790), psige (1793), Le jugement de Pâris (1793), La dansomanie (1800)
Serge Lifar: Les Créatures de Prométhée (1929), Ek gee om (1935), Istar (1941), Suite en blanc (1943)
Rudolf Nureyev: Raymonda (1983), Swaan meer (1985)
William Forsythe: In die middel, iets verhoog (1987)
Let wel: werke wat gelys is, is vir die Opera Opera Ballet geskep
Gaste, Ivor. Le Ballet de l'Opéra de Paris: Trois siècle d'histoire et de tradition. Opera national de Paris, 2001.
Reyna, Ferdinando. 'N Kort geskiedenis van ballet. Thames en Hudson, 1965. Grosset & Dunlap Publ., 1965. ASIN B000F8E91S
Uferas, Gerard. In die geselskap van sterre: die Opera Opera Ballet. Flammarion, 2007. ISBN 9782080300003