PressReader - Weg!: 2017-10-01 - WIELE
Weg! - 2017-10-01 - Vlaggie -
Ma­hin­dra se TUV300 gaan nie som­mer die kop­pe laat draai nie, maar Cy­ril Klop­per meen sy rit­ge­hal­te is heel aan­vaar­baar
Die TUV300 is die jong­ste (iet­wat ek­sen­trie­ke) sport­nuts­voer­tuig deur die In­die­se mo­tor­ver­vaar­di­ger Ma­hin­dra. Cy­ril Klop­per won­der of hy
– soos ’n steek­haar­brak­kie – ’n troe­tel­naam ver­dien.
Kom­pak­te sport­nuts­voer­tuie is ui­ters ge­wild, en om goeie re­de. Hul­le is mak­lik om te par­keer, ry woerts-warts deur ’n be­si­ge dorp, en na­we­ke kan jy met een gaan kamp. Hul­le is re­la­tief goed­koop om te on­der­hou, en as dit by koop­prys kom, is Ma­hin­dra se aan­bie­din­ge moei­lik om te klop.
Bui­te­langs Ma­hin­dra sê die TUV300 se ont­werp is deur mi­li­tê­re tenks ge­ïn­spi­reer. Hy het se­ker­lik hoe­ki­ge ly­ne en die bak­werk is aan­sien­lik gro­ter as sy me­de­din­gers – die Ford E­coS­port en Re­nault Dus­ter – maar ’n oor­log­ma­sjien is nie die eer­ste ge­dag­te wat ’n mens kry nie. Die stilering be­hoort nie so­veel ver­deeld­heid as die Nissan Ju­ke te saai nie, maar dis ge­wis ei­e­soor­tig.
Iets wat ek vreemd vind, is die vorm van die deu­re wat skuins na bo en agter swiep. As jy na aan die TUV300 staan en die deur vin­nig oop­maak, gaan die boon­ste hoek van die deur jou teen die kop mo­ker.
In die al­ge­meen lyk die TUV300 nie te on­aar­dig nie – ’n bie­tjie soos ’n le­li­ke brak­kie wat jy mak­lik lief­kry, juis oor sy voor­koms. Die TUV300
het be­slis voet­gan­gers se aan­dag ge­trek, maar ek kon nie al­tyd hul­le ge­sigs­uit­druk­king lees nie.
Bin­ne­langs Bei­ge is nie ’n op­win­den­de kleur nie, maar Ma­hin­dra het daar­in ge­slaag om met die saai­ste ska­ke­ring van bei­ge vo­ren­dag te kom – en toe die bin­ne­ruim van die TUV300 daar­mee uit­ge­voer.
Die in­stru­men­te­pa­neel gee da­rem le­we te mid­de van die oor­daad bei­ge. Die sil­wer en swart pa­ne­le ver­toon goed en die dun­ne­ri­ge ma­te­ri­a­le waar­van dit ge­maak is, is da­rem net­jies. Die voor­ste sit­plek­ke is ge­mak­lik en die vou­ba­re arm­leu­nings voel luuks wan­neer jy jou elm­boog daar­op rus en die N1 deur die Ka­roo aan­pak. Die mid­del­ste ry voel ferm, maar daar is ge­noeg kop- en been­ruim­te. Let wel dat die TUV300 nie Isofix-an­ker­pun­te vir kin­der­stoel­tjies het nie.
Die ag­ter­ste twee sit­plek­kies is ver­spot en eint­lik nut­te­loos. Twee vol­was­se­nes wat dwars (nie vo­ren­toe nie) hier­in sit, gaan diep in me­kaar se oë moet kyk ter­wyl hul­le knie­kop-xi­lo­foon speel. Jy kan be­weer dat die sit­plek­kies eint­lik vir kin­ders be­doel is, maar hier is nie eens sit­plek­gor­dels nie!
’n Bo­aard­se man­stem met ’n ei­en­aar­di­ge En­gel­se ak­sent bul­der ê­rens uit die kar se bin­ne­ste as jy iets ver­keerds doen, by­voor­beeld as jy ver­geet om die hand­rem te laat sak of ver­suim om jou sit­plek­gor­del te dra. Die stem groet jou ook el­ke og­gend wan­neer jy die sleu­tel draai. Aan die be­gin is dit ver­maak­lik, maar teen die vyf­de dag gaan jy wens daar is ’n ma­nier om die ding te ont­kop­pel.
Die ven­sters se ska­ke­laars sit ook op ’n vreem­de plek: reg on­der die hand­rem. Wat de joos?
Hoe ry hy? Die drie­si­lin­der­die­sel­en­jin is sog­gens ra­se­rig, nes dit ’n die­sel be­taam, maar hy raak stil­ler na­ma­te die o­lie warm word en die klep­pe s­meer. ’n Mens is ook deu­ren­tyd be­wus van die en­jin se vi­bra­sies, ver­al as die TUV300 by ’n ver­keers­lig lui­er.
Ge­praat van lui­er: Om brand­stof te be­spaar ska­kel die en­jin ou­to­ma­ties af by ver­keers­lig­te of stop­stra­te. Om dit weer aan die gang te kry moet jy die vol­gen­de doen: Trap die kop­pe­laar­pe­daal, wag tot­dat die en­jin heel­te­mal aan die gang is en druk die rat­hef­boom eers daar­na in eer­ste. As jy e­nig­sins van hier­die me­to­de af­wyk, sal die TUV300 sum­mier wei­er om te werk. Dis frus­tre­rend, en te oor­deel na die toe­ter­ge­raas agter jou voel an­der men­se ook so. Ge­luk­kig kan dié funk­sie af­ge­ska­kel word.
As die TUV300 eers op spoed is, ver­skaf hy eg­ter ’n lek­ker rit. Die ge­mak­li­ke ve­ring slurp slag­ga­te op en die bak rol da­rem nie te erg as jy om ’n skerp draai ry nie.
Die TUV300 trek ook sterk deur die rat­te dank­sy die die­sel­en­jin se lek­ker wring­krag en die wind­ge­raas is ver­ba­send min ge­ge­we die hoe­ki­ge bak­werk.
Die rat­gan­ge voel lank – am­per soos ’n twin­tig­ja­ri­ge Hi­lux s’n, maar in die al­ge­meen is dit lek­ker om agter die stuur van ’n TUV300 te sit. Slot­som Dis mak­lik om ’n goed­ko­per voer­tuig sleg te sê. Hou in ge­dag­te dat ver­vaar­di­gers soos Ma­hin­dra sy bes doen om ou­li­ke ka­toe­ters in voer­tuie aan te bied, maar dit steeds be­kos­tig­baar te hou.
Teen R230 000 kry jy baie kar vir jou geld en die ge­paard­gaan­de aar­dig­he­de word la­ter deel van sy ka­rak­ter. Die TUV300 is die soort motor wat vin­nig ’n troe­tel­naam by sy ei­e­naar kry.