Die Julio-Claudiaanse dinastie (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Julio – Claudiaanse dinastie in die Romeinse ryk (14 – 69 nC)
Octavianus het net een kind gehad, 'n dogter, Julia, omdat sy twee seuns gesterf het toe hulle jong seuns was. Die laaste vrou van Octavian, Livia Drusilla, het hom oorreed om haar seun aan te neem Tiberius Claudius Nero en om hom aan te wys as sy troonopvolger. Aangesien Tiberius se moeder uit 'n familie van Claudiane gekom het en haar seun ook Claudiane was, heet die hele dinastie in die Romeinse ryk die Claudiaanse dinastie.
Na die dood van Octavianus Augustus word Tiberius Claudius Nero Romeinse keiser, en as sodanig word hy selfs deur die senaat erken.
Daar kan baie slegte dinge gesê word oor die Julian – Claudiaanse dinastie, want Tiberius Claudius Nero (14 - 37 nC) was 'n morbiede, paranoïese heerser, agterdogtig vir almal en wraakgierig. Hy het 'n wet aangeneem oor belediging van die heersers. Hierdie wet het beteken dat almal wat negatief oor Tiberius sou sê, selfs al was dit 'n grap, streng gestraf kon word. Hy het selfs 'n werklike netwerk van agente georganiseer wat alle verdagtes in die tronk geplaas het. Vanweë die konstante vrees dat iemand hom sou vermoor, het hy teruggetrek na sy somerhuis op die eiland Capri naby Napels, en hy het selde na Rome gekom.
Tiberius se erfgenaam, Gaius Caligula (37 - 41 nC) het die bynaam "Caligula " verdien en beteken 'n klein soldaat se boot. Hy het nie die geduld gehad om te wag totdat die Tiberius sterf nie, en daarom beveel hy sy moord. Aan die begin van sy bewind het Caligula normaal opgetree, het hy die Tiberius -wette afgeskaf oor die verdagtes dat hy politieke gevangenes vrygelaat het, belasting verlaag en groot speletjies opgevoer het om mense te vermaak. Die situasie het mettertyd begin verander, en Caligula het 'n heeltemal ander karakter begin toon. Hy het homself as 'n god verklaar. Caligula het ook beveel om koppe na elke standbeelde van die gode af te sny en eerder sy kop neer te sit.
Denarius van die Romeinse keiser Gaius Caligula
Caligula het sy gunsteling perd as 'n konsul aangestel en hy het hom selfs in koninklike pers toga aangetrek toe hy hom aan die senaat voorlê. Die hoogtepunt van sy waansin het plaasgevind tydens die aanval op die Brittanje. Toe Caligula met sy leër na La Mancha aankom, besef hy dat hy nie die bote het om die kanaal oor te steek nie. Toe beveel Caligula die soldate om hul helms met skulpe te vul, en in Rome berei hy 'n triomf voor in die heerlikheid om die see te verower! Die Praetorian Guard het 'n sameswering georganiseer waarin Caligula vermoor is, en aangesien hy geen erfgenaam gehad het nie, het die Praetorian Guard sy oom Tiberius Claudius vir die Romeinse keiser aangestel. Sy oom is dodelik bang gevind en weggekruip in die paleis agter die gordyn.
Tiberius Claudius Caesar Augustus Germanicus (41–54 nC), alhoewel hy besonderse intellektuele vermoëns gehad het, het hy aan fisiese gestremdhede gely en is hy deur sy vrou en baie "adviseurs " gemanipuleer. Een van sy vroue –Valeria Messalina, was waarskynlik die immoreelste persoon in Rome, oor wie se seksskandale alle Romeine gepraat het. Claudius vermoor haar toe hy verneem dat sy beplan om haar geliefde op die keiserlike troon te plaas. Daarna trou hy met Agrippina, sy niggie en die suster van Caligula, wat hom daarin kon oortuig om haar seun uit 'n vorige huwelik aan te wys - Nero as sy troonopvolger. Agrippina het Claudius miskien vergiftig met sampioene gevul met gif. Sy wou op hierdie manier seker wees dat Claudius nie van plan sal verander nie.
Nero Claudius Caesar (54 - 68 nC), die laaste keiser van hierdie dinastie, en hy was een van die ergste keisers wie se tirannie tot baie opstand in die hele Ryk gelei het. Net soos Caligula, het Nero sy regering op 'n ordentlike manier begin. Hy gee om vir die armes, hy was regverdige regter, het talentvolle en bekwame mense toegelaat om deel te neem aan beleidsbesluite, verlaagde belasting en#8230
Nero 's Fakkels olie op doek deur skilder
Die rede was waarskynlik in sy jeug, omdat hy destyds nog onder beheer was van sy onderwyser en adviseur, die Stoïsynse filosoof Lucius Seneca. En dan iets heeltemal anders. Nero het homself oortuig dat hy 'n uitstekende akteur en musikant is, en hy het op die verhoog begin optree, wat 'n skandaal vir die ordentlike Romeine was. Sy belangrikste ambisie was die bou van sy paleis wat die reputasie waardig was van die grootste heerser ter wêreld. In 64 nC is hom die geleentheid gebied toe 'n groot brand in Rome uitgebreek het, wat byna die helfte van Rome verwoes het. Nero beveel die bou van die verhoog. Op die as het hy 'n pragtige paleis gebou, wat hy genoem het Domus Aurea (Die Goue Huis). Die paleis het 'n groot standbeeld en 'n pragtige park gehad. Baie Romeine het keiser Nero daarvan beskuldig dat hy Rome aan die brand gesteek het om sy argitektoniese wense te verwesenlik. Nero het gesê dat dit Christene se skuld was. Baie Christene sterf in die vervolging wat begin het nadat Nero verklaar het dat hulle Rome aan die brand gesteek het.
Die Nero -uitspattigheid het sommige van die goeie dinge wat hy gedoen het, gekanselleer. Nero beskuldig selfs sy mees vertroude adviseur Seneca, wat probeer het om 'n gevoel in hom te gee, dat hy agter sy rug werk, en Seneca as antwoord op sy beskuldigings het selfmoord gepleeg.
Kort daarna het Nero ook selfmoord gepleeg omdat hy nie in die hande van die Praetorian Guard wou val nie. Blykbaar was sy laaste woorde: "Wat 'n kunstenaar in my sterf! "
Ondanks dit alles het sulke Romeinse keisers uit die Julio-Claudiaanse dinastie nie net die erfenis van Octavian Augustus bewaar nie, maar het hulle selfs erfenis groter gemaak. Keiser Claudius het byvoorbeeld in 47 nC Groot -Brittanje verower en dit in die nuwe Romeinse provinsie verander, en met hierdie daad het hy die werk voltooi wat Julius Caesar begin het met sy inval in Brittanje in 55/54 vC.
Sentralisering van mag was meer gevorderd. Romeinse keisers het die Senaat al hoe minder toegelaat om staatsbesluite te neem. Keisers het die saak in eie hande begin neem.
Claudius byvoorbeeld, byna alle staatsaangeleenthede wat aan sy assistente toevertrou is, en dit was meestal vrygemaakte slawe wat opgevoed Grieke was. Die Claudius -stelsel was eintlik die begin van 'n professionele burokrasie.
'N Faktor wat die mag van die Senaat verder verswak het, was die Praetorian Guard, wat gereeld by die politiek betrokke was deur die Senaat te dwing om hul kandidate as keiser te erken. Dit is hoe Claudius en Nero op die troon gekom het. Die Senaat het nie die mag waarmee hulle teen die Praetorian Guard kon opstaan ​​nie.
Die Julio-Claudiaanse dinastie (27 vC en#8211 68 nC)
Die Julio-Claudiaanse dinastie was die eerste Romeinse keiserlike dinastie, bestaande uit die eerste vyf keisers: Augustus, Tiberius, Caligula, Claudius en Nero. Hulle het die Romeinse Ryk beheer vanaf die stigting daarvan onder Augustus in 27 vC tot 68 nC, toe Nero selfmoord gepleeg het. Die term "Julio-Claudian " is afgelei van die twee hooftakke van die keiserlike familie: die Julii Caesares en Claudii Nerones.
Baie van die Julio-Claudiaanse keisers het gesukkel om 'n manlike erfgenaam te produseer, of een wat hulle oorleef het. En so het aanneming 'n instrument geword wat die meeste Julio-Claudiaanse keisers gebruik het om hul gekose erfgenaam aan die voorkant van die opvolging te bevorder. Augustus, self 'n aangenome seun van sy grootom, Julius Caesar, het sy stiefseun Tiberius as sy seun en erfgenaam aangeneem. Tiberius moes op sy beurt sy neef Germanicus aanneem, die vader van Caligula en broer van Claudius. Caligula het sy neef Tiberius Gemellus (kleinseun van Tiberius) aangeneem kort voordat hy hom tereggestel het. En laastens het Claudius sy neef en stiefseun Nero aangeneem, wat, sonder 'n natuurlike of aangenome eie seun, die heerskappy van die Julio-Claudiaanse dinastie beëindig het met sy val uit die mag en daaropvolgende selfmoord.
By gebrek aan 'n manlike erfgenaam, trou Augustus met sy enigste kind, sy dogter Julia, met sy neef M. Claudius Marcellus. Marcellus het ongelukkig in 23 vC aan voedselvergiftiging gesterf. Augustus trou toe met sy dogter met sy getroue vriend en generaal, M. Vipsanius Agrippa, voorheen getroud met Augustus ' niggie, die suster van Marcellus. Hierdie huwelik het vyf kinders opgelewer: Gaius Caesar, Lucius Caesar, Julia the Younger, Agrippina the Elder en Agrippa Postumus.
Gaius en Lucius, is deur Augustus aangeneem en het sy erfgename geword, maar Augustus het ook groot guns bewys aan Tiberius en Drusus, sy vrou Livia se kinders uit haar eerste huwelik met Ti. Claudius Nero. Dit was moontlik omdat Gaius en Lucius gedurende hierdie tydperk te jonk was.
Optog van die keiserlike familie op die Ara Pacis Augustae.
M. Agrippa sterf in 12 vC, en Tiberius word deur Augustus beveel om van sy vrou, Vipsania Agrippina, dogter van Agrippa, te skei deur sy eerste huwelik, en met sy stiefsuster, Julia die Ouere, te trou. Drusus, die broer van Tiberius, sterf in 9 v.C. nadat hy van 'n perd geval het terwyl hy uit die veldtog in Germania teruggekeer het. Tiberius het deelgeneem aan die tribunemagte van Augustus ', maar het in 6 vC in vrywillige ballingskap in Rhodes gegaan. Na die vroeë dood van beide Lucius in 2 nC en Gaius in 4 nC en die ballingskap van beide Julia die ouderling weens egbreuk, is Augustus gedwing om Tiberius as die volgende Romeinse keiser te erken. Tiberius is na Rome teruggeroep en amptelik deur Augustus aangeneem. Op versoek van Augustus het Tiberius sy neef Germanicus aangeneem, seun van sy oorlede broer Drusus. Germanicus trou daarna met Augustus ' kleindogter, Agrippina die Ouere.
Hoof van Tiberius. (c) Carole Raddato
Ondanks sy moeilike verhouding met die senaat was die eerste jare van Tiberius ' oor die algemeen goed. Hy bly getrou aan Augustus se planne vir die opvolging en bevoordeel sy aangenome seun en neef, Germanicus, bo sy natuurlike seun, Drusus, net soos die Romeinse bevolking. Op versoek van Tiberius het Germanicus prokonsulêre mag gekry en die bevel oorgeneem in Germania, waar hy die muitery na die dood van Augustus onderdruk en die leër op veldtogte teen Germaanse stamme in 14-16 nC gelei het. Germanicus sterf in Sirië in 19 nC en beskuldig op sy sterfbed die goewerneur van Sirië, Cn Calpurnius Piso, daarvan dat hy hom op bevel van Tiberius vermoor het. Met Germanicus dood, begin Tiberius sy eie seun Drusus as erfgenaam verhef.
Teen hierdie tyd het Tiberius meer van die daaglikse bestuur van die Romeinse Ryk oorgelaat aan L. Aelius Sejanus, sy prefektur in Praetoria. Sejanus skep 'n atmosfeer van vrees in Rome en beheer 'n netwerk van informante en spioene wie se aansporing om ander van verraad te beskuldig, 'n aandeel in die beskuldigde se eiendom was ná hul skuldigbevinding en dood. Verraadverhore het algemeen geword, maar min lede van die Romeinse aristokrasie was veilig. Die proewe het tot die toenemende paranoia van Tiberius en#8217 gelei, wat hom meer op Sejanus laat vertrou het, sowel as dat Sejanus potensiële mededingers kon uitskakel.
Vanaf Tiberius, 31 nC, van Augusta Bilbilis.
Die omgekeerde lees Augusta Bilbilis Ti (berius) Caesare L (ucius) Aelio Seiano, wat die konsulskap van Sejanus in daardie jaar aandui. (c) ForumRomanCoins.com
Tiberius, miskien sensitief vir Sejanus se ambisie, verwerp sy voorstel om te trou met Livilla, Germanicus ' suster en die weduwee van Drusus die Jongere, wat in 25 nC gesterf het. In 30 nC is Sejanus egter verloof aan Julia Livia, dogter van Livilla en Drusus die jongere, en in 31 nC het hy die konsulskap gehad met Tiberius as sy kollega.
Sejanus is later op dieselfde jaar op 18 Oktober 31 nC vir 'n vergadering van die senaat ontbied, en deur 'n brief wat Tiberius aan die senaat gestuur het, is veroordeel en tereggestel weens verraad. 'N Suiwering volg, waarin Sejanus en sy mees prominente ondersteuners vermoor is. Met sy seun, Drusus die jongere, dood en nadat hy Germanicus en twee seuns Nero en Drusus skuldig bevind het aan verraad en vermoor, kies Tiberius saam met hul ma Agrippina die oudste Caligula, Germanicus ' jongste seun, en Tiberius Gemellus, die seun van Drusus die Jongere, as mede-erfgename.
Tiberius sterf te Misenum op 16 Maart 37 nC. Suetonius skryf dat sy praetoriese prefek, N. Sutorius Macro, Tiberius met 'n kussing versmoor het om die toetreding van Caligula te bespoedig.
Marmerkop van Caligula. (c) unrv.com
Toe Tiberius sterf, beveel Caligula dat sy mede-erfgenaam, Tiberius Gemellus, binne sy eerste bewindjaar vermoor moet word. Gesteun deur N. Sutorius Macro, beweer Caligula dat hy die enigste keiser was, hoewel hy later ook Macro laat doodmaak het. Na die dood van Gemellus ', het Caligula sy swaer, M. Aemilius Lepidus, eggenoot van sy suster Julia Drusilla, as sy erfgenaam aangewys. Na die dood van Drusilla is Lepidus egter daarvan beskuldig dat hy sake gehad het met Caligula se ander susters, Agrippina die Jongere en Julia Livilla, en hy is tereggestel. Hy het voorheen Drusilla se eerste man, L. Cassius Longinus, laat doodmaak.
Verskeie onsuksesvolle moordpogings is op Caligula se lewe gedoen. Die suksesvolle poging is uitgebring deur die ontevrede Praetorian Guard met steun van die senaat. Die samesweerders wou die Romeinse Republiek herstel. Op 24 Januarie 41 nC het die Praetoriaanse tribune Cassius Chaerea en sy manne Caligula alleen in 'n ondergrondse gang onder die Palatine gestop en hom doodgesteek. Saam met 'n ander tribune, Cornelius Sabinus, vermoor hy op dieselfde dag Caligula se vrou, Caesonia, en hul babadogter, Julia Drusilla.
Marmerhoof van Claudius. (c) history.com
Na die dood van Caligula het die Senaat probeer om die Romeinse Republiek nie te herstel nie. In plaas daarvan is die oom van Caligula, Claudius, deur die Praetoriaanse garde keiser gemaak om hul posisie en voordele te behou.
Ondanks sy gebrek aan politieke ervaring en die afkeuring van die mense van Rome, was Claudius 'n bekwame administrateur en 'n groot bouer van openbare werke. Hy het die keiserlike burokrasie uitgebrei tot vrymanne, en het gehelp om die finansies van die Ryk te herstel nadat die oormaat van Caligula geheers het. Hy was ook 'n ambisieuse bouer en bou baie nuwe paaie, akwadukte en kanale. In sy bewind het die Ryk uitgebrei, insluitend sy belangrike inval in Brittanje in 43 nC, wat sy verhouding met die Romeinse leër versterk het.
Marmerstandbeeld van Valeria Messalina en haar babaseun Britannicus.
Suetonius beskuldig Claudius daarvan dat hy oorheers word deur vroue en vroue, en dat hy 'n vrouemaker is. Claudius trou vier keer, na twee mislukte verlowings. Hy het van sy eerste twee vroue geskei weens egbreuk en het sy derde vrou, Valeria Messalina, op aanklag van verraad doodgemaak. Messalina het vir hom twee kinders, Britannicus en Claudia Octavia, gegee. Sy laaste huwelik was met sy niggie, Agrippina die Jongere, wat polities gemotiveer was om sy posisie as keiser te versterk en hom 'n volwasse erfgenaam te gee, met Britannicus nog te jonk.
Met sy aanneming op 25 Februarie 50 nC, word Nero die troonopvolger, oor Claudius en sy eie seun Britannicus. Claudius sterf op 13 Oktober 54 nC, en Nero word keiser. Agrippina is daarvan beskuldig dat hy Claudius vergiftig het.
Marmer kop van Nero. (c) cjh1452000
Nero was sestien toe hy keiser geword het. Net soos sy oom Caligula voor hom, was Nero ook 'n direkte afstammeling van Augustus, 'n feit wat sy hemelvaart na die troon baie makliker en gladder gemaak het as wat dit vir Tiberius of Claudius was, tesame met die vergiftiging van Claudius ' biologiese erfgenaam, Britannicus.
Die vroeë bewind van Nero is beskryf as sterk beïnvloed deur sy ma Agrippina die Jongere, sy tutor Seneca en sy Praetorian Prefect Burrus. In 55 nC begin Nero 'n meer aktiewe rol as administrateur. Hy was tussen 55 en 60 nC vier keer konsul. Nero het die mag mettertyd gekonsolideer deur die teregstelling en verbanning van sy mededingers en stadig die gesag van die senaat ingeneem. Na berig word, het hy die dood van sy eie ma, Agrippina, gereël, en nadat hy van sy vrou, Claudia Octavia, dogter van Claudius, geskei het, het hy haar laat vermoor.
Vuur in Rome deur Hubert Robert.
Die Groot Brand van Rome het in 64 nC plaasgevind en Nero het 'n openbare hulpverlening sowel as groot heropbouingsprojekte uitgevoer. Om dit te finansier, is die provinsies swaar belas ná die brand. Dit is gevolg deur 'n sameswering van Pison, onder leiding van C. Calpurnius Piso. Die sameswering het misluk en sy lede is tereggestel.
In 68 nC het Vindex, goewerneur van Gallia Lugdunensis, in opstand gekom met steun van Galba, goewerneur van Hispania Tarraconensis. Die opstand van Vindex het in sy onmiddellike doel misluk, hoewel Nero uit Rome gevlug het toe sy ontevrede burgerlike en militêre owerhede Galba as keiser gekies het. Op 9 Junie in 68 nC pleeg hy selfmoord en word die eerste Romeinse keiser om dit te doen nadat hy verneem het dat hy verhoor is in absentia en ter dood veroordeel as 'n openbare vyand. Sy dood het die Julio-Claudiaanse dinastie beëindig, wat 'n periode van burgeroorloë veroorsaak het, bekend as die Jaar van die Vier Keisers.
H6 W28 – Die Julio-Claudiaanse dinastie
In vandag se opstel oor die Julio-Claudiaanse dinastie gaan ons oor die vyf Julio-claudiaanse Romeinse keisers, of hierdie vyf: Augustus, Tiberius, Caligula, Claudius en Nero. Hierdie eerste heersers van Rome moes werk vir hul mag, veral Augustus, wat Antony moes doodmaak en sy ander mededinger moes aftree.
Augustus was een van die drie wat die Tweede Triumviraat gevorm het, en nadat hy die voordele daarvan behaal het, het hy die ander twee mense doodgemaak of neergeslaan om hom die enigste heerser te laat, en was hy om politieke redes getroud met 'n vrou se wense . Van haar het hy Tiberius en Claudius gehad.
Tiberius was 'n baie teruggetrokke heerser, hy het die Ryk gewoonlik van 'n groot afstand bestuur. Toe hy op 'n prefek leun vir besluitneming, het die prefek begin beraadslaag vir die troon, en hy is gevang en afgesit. Later in sy lewe het Tiberius 'n stiefseun genaamd Caligula gehad, wat, toe sy stiefpa oorlede is, die keiser geword het.
Nou was Caligula baie jonk toe hy die troon inneem, die jongste op die oomblik, op 17 -jarige ouderdom, wat op 7 maande op die troon siek geword het. Toe het die senaat genoeg van hom gehad en hom laat vermoor.
Na die dood van Caligula het die laaste oorlewende lid van die dinastie die keiser geword. Dit was die oom van Caligula, Claudius. Die enigste rede waarom hy nog gelewe het nadat die laaste twee heersers elke mededinger op die troon vermoor het, was sy fisiese gestremdhede. Hy is slap gebore en het 'n effense doofheid gehad as gevolg van 'n siekte van jongs af, en die laaste twee keisers het hom nie as 'n bedreiging vir hul trone beskou nie, en daarom het hulle Claudius nie vermoor nie. Na 'n rukkie het Claudius seker gemaak dat hy 'n aanvaarbare erfgenaam het deur met Caligula se suster Octavia te trou en daarna haar seun Nero aangeneem.
Toe Claudius sterf, neem Nero die troon in, en hy regeer goed saam met die volksgenote en die senaat en die hoër klasse, en na 'n rukkie het die senaat en sy eie lyfwag in opstand gekom en hom vermoor en die Julio-Claudiaanse dinastie beëindig.
GRATIS boeke aanlyn
Laai af as PDF : Die Julio-Claudiaanse dinastie: die geskiedenis en nalatenskap van die eerste gesin om die ou Romeinse ryk te regeer
Resensies : 0
Kategorie : e -boeke
Die naam JulioClaudian dynasty is 'n historiografiese term wat afgelei is van die twee hooftakke van die keiserlike familie, die gens Julia Julii Caesares en gens Claudia Claudii Nerones Primogeniture is veral afwesig in die geskiedenis van die JulioClaudian -dinastie. Nie Augustus Caligula of Nero was 'n natuurlike en wettige seun nie
JulioClaudian stamboom Wikipedia
Die JulioClaudiaanse dinastie was die eerste dinastie van Romeinse keisers Alle keisers van die dinastie stam af van Julii Caesares en of uit Claudii -huwelike tussen afstammelinge van Sextus Julius Caesar I en Claudii het in die laat stadiums van die Romeinse Republiek voorgekom, maar die verweefde JulioClaudiaanse stamboom het meestal ontstaan van aannemings en huwelike in die eerste dekades van die keiserlike Rome
Die JulioClaudian -dinastie van die wêreldgeskiedenis van Rome
Die JulioClaudian -dinastie het die eerste vyf keisers voortgebring wat almal deur bloed of huwelik verwant was in 'n poging om die mag te konsolideer en die erfenis binne die familie te behou.
Die JulioClaudian Architectural Legacy Brewminate
Augustus het die JulioClaudian -dinastie gestig Die naam sê alles JulioClaudian Julio vir die Juliaanse kant van die familie Julius Caesar en Augustus die Claudiaan vir die Claudiaanse kant van die familie Dit was Augustus ' vrou van haar kant van die familie, verskoon my die Claudiaanse kant van die familie En daar was vier keisers in die JulioClaudiaanse dinastie
Dynasties Julio Claudian Familie Voorgeslag
Die JulioClaudiaanse dinastie is 'n term wat gebruik word om die eerste vyf keisers van Rome te beskryf. Hierdie vyf keisers was Tiberius Caligula Augustus Nero en Claudius. Die JulioClaudiaanse dinastie duur van 27 vC tot 68 nC. Hierdie dinastie eindig toe Nero selfmoord pleeg. is verbind deur aanneming en huwelik
Die JulioClaudiaanse dinastie verwys normaalweg na die eerste vyf Romeinse keisers Augustus Tiberius Caligula, ook bekend as Gaius Claudius en Nero, of as die familie waartoe hulle behoort het hulle die Romeinse Ryk beheer vanaf die stigting in die tweede helfte van die 1ste eeu 443127 vC tot 68 nC toe die laaste van die reël
JulioClaudian Dynasty Wêreldgeskiedenis aanlyn
Die JulioClaudiaanse dinastie verwys na 'n familie wat die eerste vyf Romeinse keisers voortgebring het.
JulioClaudiaanse dinastie, antieke Rome Britannica
JulioClaudian dynasty ad 14 󈞰 die vier opvolgers van Augustus die eerste Romeinse keiser Tiberius regeer 14 󈞑 Caligula 37 󈞕 Claudius I 41 󈞢 en Nero 54 󈞰 Dit was nie 'n direkte bloedlyn nie Augustus was die oupa en aangenome seun van Julius Caesar van die Julia gens terwyl Tiberius
Romeinse argitektuur Open Yale -kursusse
Augustus het die JulioClaudian -dinastie gestig Die naam sê alles JulioClaudian Julio vir die Juliaanse kant van die familie Julius Caesar en Augustus die Claudiaan vir die Claudiaanse kant van die familie Dit was Augustus ' vrou van haar kant van die familie, verskoon my die Claudiaanse kant van die gesin
Die JulioClaudian -dinastie Die geskiedenis en
Die JulioClaudian -dinastie Die geskiedenis en erfenis van die eerste gesin om die ou Romeinse Ryk te regeer Kindle -uitgawe deur Charles River Editors Laai dit een keer af en lees dit op u Kindle -toestel. Die geskiedenis en nalatenskap van die eerste gesin wat die ou Romeinse Ryk regeer het
Voorbeelde van die Julio-Claudiaanse dinastie in die volgende onderwerpe:
Die Julian-Claudiaandinastie is deur Augustus gestig as die eerste keiser dinastie van Rome.
As die eerste keiser van Rome het Augustus die Julio-Claudiaandinastie wat Rome regeer het van die einde van die eerste eeu vC tot 68 nC.
Augustus se aanneming van Tiberius het die Claudiaan familie in die dinastiese lyn.
Nero, die laaste van die Julian-Claudiaan line, was een van die berugste keisers in die Romeinse geskiedenis.
Illustreer 'n tydlyn van gebeure tydens die Julio-Claudiaandinastie van Rome.
Nero regeer as Romeinse keiser van 54 tot 68 nC en was die laaste keiser in die Julio-Claudiaandinastie.
Toe Nero terugkom, kry hy die boodskap dat die senaat hom as 'n openbare vyand verklaar het en van plan was om hom dood te slaan - hoewel die senaat in werklikheid oop was om 'n einde te maak aan die konflik, en dat baie senatore 'n gevoel van lojaliteit aan Nero voel , selfs al was dit net omdat hy die laaste van die Julio-Claudiaan lyn.
Die Senaat erken Vespasianus die volgende dag as keiser, wat die begin van die Flavia was dinastie dit sou die van die Julio-Claudiaan lyn.
Verduidelik hoe Nero en ander faktore bygedra het tot die val van die Julio-ClaudiaanDinastie.
Die Flaviese dinastie
Die Flavian dinastie was 'n Romeinse keiser dinastie, wat die Romeinse Ryk tussen 69 nC en 96 nC regeer het, wat die heerskappy van Vespasianus (69–79) en sy twee seuns Titus (79–81) en Domitianus (81–96) insluit.
Die volgende dag het die Romeinse senaat amptelik die Vespasiaanse keiser van die Romeinse Ryk verklaar en sodoende met die Flavia begin dinastie.
Op 9 Junie 68, te midde van toenemende opposisie van die Senaat en die weermag, pleeg Nero selfmoord, en saam met hom die Julio-Claudiaandinastie tot 'n einde gekom het.
Sy bewind is veral bekend vir finansiële hervormings na die afsterwe van die Julio-Claudiaandinastie, soos die instelling van die belasting op urinale, en die talle militêre veldtogte wat gedurende die 70's gevoer is.
Vespasianus het die Flavia gestig dinastie wat sewe en twintig jaar lank oor die Ryk geheers het.
Die Julio-Claudiaanse keisers
Die Julio-Claudiaan keisers het die grense van die Romeinse Ryk uitgebrei en aan ambisieuse bouprojekte deelgeneem, maar met gemengde openbare ontvangs vanweë hul unieke regeringsmetodes.
Sy biologiese vader was egter Tiberius Claudius Nero, wat hom 'n Claudiaan by geboorte.
Die daaropvolgende keisers sou die mengsel voortsit dinastie van beide gesinne vir die volgende 30 jaar, wat gelei het dat historici dit die naam noem Julio-Claudiaandinastie.
As gevolg hiervan is Claudius deur die Praetorian Guard tot keiser verklaar ná die moord op Caligula weens sy posisie as die laaste man in die Julio-Claudiaan lyn.
Hy het dit gedoen deur sy plek in die Julio-Claudiaan familie, die kognome Nero van sy naam laat val en dit deur Caesar vervang.
Die stigting van Rome
Maar Virgil het die losgemaakte verhale van Aeneas se omswerwinge en sy vae assosiasie met die grondlegging van Rome geneem en dit tot 'n dwingende grondmite of nasionale epos gemaak wat Rome verbind het tot die legendes van Troje, die Puniese oorloë verduidelik, tradisionele Romeinse deugde verheerlik en gelegitimeer het die Julio-Claudiaandinastie as afstammelinge van die stigters, helde en gode van Rome en Troje.
Die Julio-Claudiaan en Flaviaans dinastieë van die vroeë Romeinse Ryk het toesig gehou oor sommige van die bekendste bouprojekte van die era.
Die vroeë Romeinse Ryk het uit twee bestaan dinastieë: die Julio-Claudiane (Augustus, Tiberius, Caligula, Claudius en Nero) en die Flaviane (Vespasianus, Titus en Domitianus).
Elkeen dinastie het aansienlike bydraes gelewer tot die argitektuur van die hoofstad en die Ryk.
Behalwe waar dit vermeld word, is inhoud en gebruikersbydraes op hierdie webwerf gelisensieer onder CC BY-SA 4.0 met toeskrywing vereis.
Die Julio -Claudiaanse dinastie - Geskiedenis
Die ou historici wat hierdie tydperk behandel het - hoofsaaklik Suetonius (ongeveer 69 en#8211 na 122 nC) en Tacitus (ongeveer 56 – na 117 nC) - skryf in die algemeen negatiewe terme oor die Julio -Claudiaanse keisers - vir hoofsaaklik partydige, politieke redes.
Julius en Claudius was twee Romeinse familiename in klassieke Latyn, hulle het tweede gekom.
Romeinse familiename is van vader tot seun geërf, maar 'n Romeinse aristokraat kon tydens sy lewe of in sy testament 'n erfgenaam aanneem as hy 'n natuurlike seun ontbreek.
In ooreenstemming met die Romeinse benamingskonvensies sou die aangenome seun sy oorspronklike familienaam vervang met die naam van sy aangenome gesin.
'N Bekende voorbeeld van hierdie gebruik is Julius Caesar se aanneming van sy neef, Gaius Octavius.
© Kopiereg Peter Crawford 2016
Augustus (Imperator Caesar Divi Filius Augustus), as keiser se aangenome seun en erfgenaam, het die familienaam van sy natuurlike vader weggegooi en homself aanvanklik herdoop na "Gaius Julius Caesar" na sy aanneemvader.
Dit was ook gebruiklik dat die aangenome seun sy oorspronklike familie erken deur 'n ekstra naam aan die einde van sy nuwe naam by te voeg.
As sodanig sou die aangeneemde naam van Augustus 'Gaius Julius Caesar Octavianus' gewees het, maar daar is geen bewyse dat hy ooit die naam Octavianus gebruik het nie.
Na die hemelvaart van Augustus as die eerste keiser van die Romeinse Ryk in 27 vC, het sy gesin 'n de facto koningshuis geword, wat in historiografie bekend staan ​​as die 'Julio-Claudiaanse dinastie'.
Om verskillende redes het die Julio-Claudians die voorbeeld van Julius Caesar en Augustus gevolg deur aanneming te gebruik as 'n instrument vir dinastiese opvolging.
Die volgende vier keisers was nou verwant deur 'n kombinasie van bloedverwantskap, huwelik en aanneming.
Tiberius (Tiberius Caesar Divi Augusti Filius Augustus), 'n gebore Claudia, het Augustus se stiefseun geword na die huwelik van laasgenoemde met Livia, wat in die proses van Tiberius se natuurlike vader geskei het. Tiberius se verbintenis met die Juliaanse kant van die keiserlike familie het nader geword toe hy met Augustus se enigste dogter, Julia die Ouere, getroud is.
Hy volg Augustus uiteindelik op as keiser in 14 nC nadat hy die aangenome seun en erfgenaam van sy stiefpa geword het.
Caligula (Gaius Caesar Augustus Germanicus) is gebore in die Juliaanse en Claudiaanse takke van die keiserlike familie, en maak hom daarmee die eerste werklike "Julio-Claudiaanse" keiser.
Sy vader, Germanicus, was die seun van onderskeidelik Nero Claudius Drusus en Antonia Minor, die seun van Livia en die dogter van Octavia Minor. Germanicus was ook 'n neef van Augustus aan sy moeder se kant.
Sy vrou, Agrippina die Ouere, was 'n kleindogter van Augustus.
Deur Agrippina was Germanicus se kinders, insluitend Caligula, Augustus se agterkleinkinders.
Toe Augustus Tiberius aanneem, moes laasgenoemde ook die oudste seun van sy broer aanneem, sodat Germanicus se kant van die keiserlike familie die Julius -naam kon erf.
Claudius (Tiberius Claudius Caesar Augustus Germanicus), die jonger broer van Germanicus, was 'n Claudiaan aan die kant van sy vader, Nero Claudius Drusus, maar hy was ook deur sy ma, Antonia Minor, verwant aan die Juliaanse tak van die keiserlike familie.
As seun van Antonia was Claudius 'n agterneef van Augustus.
Boonop was hy ook Augustus se stiefkleinseun, omdat sy vader 'n stiefseun van Augustus was.
Anders as Tiberius en Germanicus, wat albei as Claudiërs gebore is en Julians aangeneem het, is Claudius nie in die Juliaanse gesin aangeneem nie.
Toe hy keiser geword het, het hy egter die bynaam van die keiser Caesar by sy Juliaanse naam gevoeg.
Nero (Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus) was 'n agter-agterkleinseun van Augustus en Livia deur sy ma, Agrippina die Jongere.
Die jonger Agrippina was 'n dogter van Germanicus en Agrippina die Ouere, sowel as Caligula se suster.
Deur sy ma was Nero bloedverwant aan die Juliaanse en Claudiaanse takke van die keiserlike familie, maar hy is gebore in die Domitii Ahenobarbi aan sy pa se kant.
Nero het naam geword as gevolg van Agrippina se huwelik met haar oom, Claudius, wat uiteindelik haar seun as sy eie aangeneem het.
Hy volg Claudius op in 54 nC en word die laaste direkte afstammeling van Augustus wat die Romeinse Ryk regeer het.
Binne 'n jaar na Nero se selfmoord in 68 nC, is die Julio-Claudiaanse dinastie opgevolg deur die Flaviese keisers na 'n kort burgeroorlog oor die vakante keiserlike troon.
Verhoudings tussen die heersers
Augustus was die agterneef en die postuum aangenome seun van Julius Caesar.
Caligula was die agterneef en kleinseun (via die aanneming van Germanicus) van Tiberius.
Claudius was die neef van Augustus, sowel as die neef van Tiberius (en die enigste van die vyf heersers wat nie aangeneem is nie).
Nero was die agterneef en aangenome seun van Claudius.
Die ander herhalende verhouding tussen keiser en opvolger is die van stiefpa/stiefseun, 'n verhouding nie deur bloed nie, maar deur die huwelik:
Tiberius, die ouer broer van Drusus, was die oom van Claudius.
Claudius, die jonger broer van Germanicus, was die oom van Caligula.
Caligula, die ouer broer van Agrippina die Jongere, was die oom van Nero.
Augustus, seun van Julius Caesar (by aanneming)
Tiberius, seun van Augustus (deur aanneming)
Germanicus, seun van Tiberius (by aanneming)
Caligula, seun van Germanicus (biologies)
Drusus, seun van Augustus (deur huwelik)
Claudius, seun van Drusus (biologies)
Nero, seun van Claudius (by aanneming)
Die feit dat gewone opvoeding van pa-seun (of grootvader-kleinseun) nie plaasgevind het nie, het bygedra tot die beeld van die Julio-Claudiaanse hof wat aangebied word in Robert Graves se I, Claudius, 'n gevaarlike wêreld waar skelm familielede al te gereed was om die direkte erfgename om hulself, hul eie onmiddellike gesinne of hul geliefdes nader aan die opvolging te bring.
Keisers wat sleg gedra: die Julio-Claudiaanse dinastie
Nick het sy jeug misgekyk om antieke geskiedenis en klassieke te bestudeer en te leer. As hy nie vir kinders skree om van sy grasperk af te klim nie, kry hy 'n gier in die groep Reserved For Rondee.
Moord. Owerspel. Bloedskande.
Die Julio-Claudiaanse dinastie was een van die magtigste gesinne in die antieke wêreld. Die keisers van die Julio-Claudiaanse dinastie het oor die uitgestrekte gebiede van die Romeinse Ryk geheers ondenkbare rykdom en mag, en die vrye tyd wat nodig is om albei te gebruik en misbruik. Verhale van keiserlike losbandigheid en wangedrag vul die bladsye van antieke skrywers wat selfs die wildste gerugte oor die onvanpaste gedrag van die gesin byna blymoedig dokumenteer.
Baie van die mees onstuimige verhale is te vinde in die annale van die historikus Tacitus en in Suetonius se twaalf keisers, 'n versameling biografieë wat die lewens van Julius Caesar en die eerste elf Romeinse keisers ondersoek. As ons hierdie tekste as vertrekpunt neem, sal ons nie net die verskillende verhale van wangedrag bewaar in die ou owerhede, maar ondersoek ook die die waarheid van hierdie verhale en probeer om te verstaan ​​hoe hierdie verhale, hetsy waar of onwaar, moontlik met hierdie individue geassosieer is, en waarom hulle tydgenote geneig sou wees om dit te glo.
Sedert 2010 bied Brooklyn Brainery bekostigbare klasse vir volwassenes oor alles en nog wat aan. Tans bied ons byna 100 klasse per maand aan op ons twee plekke in Brooklyn!
Onderrig by die Brainery gaan nie daaroor om 'n wêreldbekende kenner van 'n onderwerp te wees nie, maar om opgewonde te wees om mense te help om die dinge te leer waaroor jy al opgewonde is.
Wie was die laaste keiser van die Julio Claudiaanse dinastie?
Claudius het sy neef en stiefseun Nero aangeneem, wat, sonder 'n natuurlike of aangenome eie seun, die heerskappy van die Julio-Claudiaanse dinastie met sy val uit mag en daarna selfmoord.
wie was keiser na Augustus? ˈb ?? ri? S/ ty-BEER-ee-? S Latyn: Tiberius Caesar Divi Augusti filius Augustus 16 November 42 BC & ndash 16 March 37 AD) was die tweede Romein keiser, regeer van 14 nC tot 37 nC. Hy het sy stiefpa opgevolg, Augustus.
Daar kan ook gevra word, watter dinastie was Julius Caesar?
Die Julio-Claudians was die eerste dinastie wat die Roman Ryk. Na die dood van die lewenslange diktator Julius Caesar in 44 vC, sy aangenome seun Octavianus - later bekend geword as Augustus (r.
Watter keiser was nie lid van die Julio Claudiaanse dinastie nie?
Julio-Claudiaanse dinastie, (ad 14 & ndash68), die vier opvolgers van Augustus, die eerste Romeinse keiser: Tiberius (regeer 14 & ndash37), Caligula (37 & ndash41), Claudius I (41 & ndash54), en Nero (54 & ndash68). Dit was nie 'n direkte bloedlyn nie.
Sondag 28 September 2008
Gebore op 1 Augustus 10 VHJ in Lugdunum, Gallië. (Hedendaagse Lyon, Frankryk) aan Nero Claudius Drusus en Antonia Minor. Claudius was die vierde Romeinse keiser van die Julio-Claudiaanse dinastie, en regeer vanaf 24 Januarie, 41 nC tot sy dood in 54 nC. Hy was so geteister deur fisiese probleme, soos 'n stamper, dat sy gesin geglo het dat 'n openbare loopbaan vir hom onmoontlik sou wees. Hierdie swakheid het hom moontlik van die lot van baie ander Romeinse edeles gered tydens die suiwering van Tiberius en Caligula se bewind. Sy voortbestaan ​​het daartoe gelei dat hy na die sluipmoord van Caligula tot keiser verklaar is, en op daardie stadium was hy die laaste volwasse man van sy familie.
Hy het vernedering in die hande van sy familielede opgedoen, en sy eie ma het hom '' 'n monster '' genoem. Toe hy oor 'n ander persoon praat, hoor hy: "Hy is 'n groter dwaas as selfs my seun Claudius!" Gedurende Augustus se hele bewind (27 v.G.J. 󈝺 nC) was die enigste pos wat Claudius ontvang het by die College of Augurs. In die testament van die keiser het Claudius 1000 goue stukke gekry en in die sesde deel as 'n erfgenaam behandel, 'n plek vir nie-familielede.
Onder die verskriklike sosiale maniere, hakkel en onhandigheid, skuil die gemoed van 'n geleerde en redenaar. Hy het verskeie geskiedenisse geskryf, waaronder een oor Kartago en Etruskiese aangeleenthede, en verdien die respek van die ruiterklas. Die ridders het byvoorbeeld opgestaan ​​en hul mantels uit respek verwyder elke keer as Claudius die teater binnegegaan het. Claudius word beskou as 'n taamlik onwaarskynlike man om keiser te word, maar ten spyte hiervan kan selfs Augustus deur hom verras word en aan Livia skryf dat Claudius vaardig was in redenaars. Claudius was 'n bekwame administrateur en 'n groot bouer van openbare werke. Sy bewind het 'n uitbreiding van die ryk gehad, insluitend die verowering van Brittanje. Hy het 'n persoonlike belangstelling in die wet gehad, was die voorsitter van openbare verhore en het tot twintig bevele per dag uitgereik, maar hy word gedurende sy heerskappy as kwesbaar beskou, veral deur die adel.Claudius was gedurig verplig om sy posisie te versterk en het gelei tot die dood van baie senatore.
Ondanks hierdie blik op sy ware karakter, het Tiberius en daarna Gaius Caligula sy geestelike vermoëns as gebrekkig beskou en hom daardeur beskerm omdat hy geen bedreiging vir hul ambisies inhou nie. Claudius het dus oorleef terwyl ander lede van sy familie en sy vriendekring die dood of ballingskap onder hul eie gely het. Hy het as konsul vir Caligula gedien en is eenkeer deur hom in die Ryn gegooi.
Die keiserlike gesin was teen 41 n.C. so verwoes dat Caligula, toe Caligula op die klapmoorde val, 'n moeilike tyd gehad het om 'n gekwalifiseerde plaasvervanger te vind. Hulle het Claudius gekies omdat hy die broer van die geliefde generaal Germanicus was en omdat hy die laaste volwasse mannetjie van sy familie was. Toe Claudius uiteindelik die rol van Princeps aanvaar, het die Praetoriaanse garde Rome gedwing om hom as hul nuwe keiser te aanvaar. Die legioene was dit eens, gelukkig om die broer van Germanicus op die troon te hê. Die senaat het min keuse gehad, met die Praetoriane wat op hul kandidaat neig en dreig met geweld. Wat Claudius betref, hy het nooit vergeet wie verantwoordelik was vir sy verhoging nie, en het die wagte 'n aansienlike skenking gegee.
 Claudius se ellende en persoonlikheid
Die historikus Suetonius beskryf die fisiese manifestasies van Claudius se verdrukking in relatief goeie besonderhede. Sy knieë was swak en wyk onder hom en sy kop skud. Hy stamel en sy toespraak is deurmekaar. Hy slib en sy neus loop toe hy opgewonde is. Die Stoïese Seneca verklaar dat Claudius se stem aan geen landdier behoort nie en dat sy hande ook swak was. Hy het egter geen fisiese misvorming getoon nie, aangesien Suetonius opgemerk het dat hy kalm en sitend 'n lang, goed geboude dignitas was. As hy kwaad of beklemtoon word, het sy simptome vererger. Geskiedkundiges is dit eens dat dit verbeter het toe hy by die troon aangekom het. Claudius self beweer dat hy sy kwale oordryf het om sy eie lewe te red.
Die moderne diagnose het gedurende die 20ste eeu verskeie kere verander. Voor die Tweede Wêreldoorlog was polio die algemeen aanvaarde teorie vir Claudius se fisiese gestremdhede. Volgens meer onlangse mediese studies sou polio egter nie by alle Claudius -gestremdhede pas nie, en word dit nou deur historici en mediese gemeenskappe teoretiseer dat hy aan serebrale gestremdheid gely het.
Op die persoonlike front beskryf die ou historici Claudius as vrygewig en laaghartig, 'n man wat kreupel grappies gemaak het, onbeheerbaar gelag het en saam met die plebeeërs geëet het. Hulle skilder hom ook as bloeddorstig en wreed, baie lief vir gladiatoriale gevegte en teregstellings, en baie vinnig kwaad (hoewel Claudius self hierdie laaste eienskap erken het en in die openbaar om verskoning gevra het vir sy humeur). Vir hulle was hy ook te vertrouend en maklik gemanipuleer deur sy vrouens en vrymanne. Nietemin, terselfdertyd beeld hulle hom uit as paranoïes en apaties, saai en maklik verward. Die bestaande werke van Claudius gee 'n ander siening en skilder 'n prentjie van 'n intelligente, geleerde, geleesde en pligsgetroue administrateur met die oog op detail en geregtigheid. So word Claudius 'n raaisel. Sedert die ontdekking van sy "Brief aan die Alexandriërs" in die vorige eeu, is baie werk gedoen om Claudius te rehabiliteer en vas te stel waar die waarheid lê.
Claudius is gebore as Tiberius Claudius Drusus op 1 Augustus 10 vC, in Lugdunum, Gallië, op die dag van die toewyding van 'n altaar aan Augustus. Sy ouers was Nero Claudius Drusus en Antonia, en hy het twee ouer broers en susters met die naam Germanicus en Livilla. Antonia het moontlik ook nog twee kinders gehad wat jonk gesterf het.
Sy grootouers aan moederskant was Mark Antony en Octavia Minor, die suster van Caesar Augustus. Sy grootouers aan vaderskant was Livia, Augustus se derde vrou, en Tiberius Claudius Nero. Tydens sy bewind herleef Claudius die gerug dat sy vader Drusus eintlik die buite -egtelike seun van Augustus was.
In 9 vC sterf Drusus onverwags, moontlik as gevolg van 'n besering. Claudius laat toe groot word deur sy ma, wat nooit weer getroud is nie. Toe Claudius se lyding duidelik word, het die verhouding met sy gesin versuur. Antonia het na hom verwys as 'n monster en hom as 'n standaard vir onnoselheid gebruik. Dit lyk asof sy haar seun 'n aantal jare aan sy ouma Livia oorgegee het. Livia was klein, en het gereeld kort, kwaai berispingsbriewe aan hom gestuur. Hy is onder die sorg van 'n 'voormalige muilbestuurder' geplaas om hom gedissiplineerd te hou, onder die logika dat sy toestand te wyte was aan luiheid en 'n gebrek aan wilskrag. Teen die tyd dat hy sy tienerjare bereik het, het sy simptome blykbaar afgeneem en het sy gesin kennis geneem van sy vakkundige belangstellings. In 7 nC is Livy aangestel om hom te onderrig in die geskiedenis, met die hulp van Sulpicius Flavus. Hy spandeer baie van sy tyd saam met laasgenoemde en die filosoof Athenodorus. Volgens 'n brief was Augustus verbaas oor die duidelikheid van Claudius se oratorium. Verwagtinge oor sy toekoms het begin toeneem.
Uiteindelik was dit sy werk as 'n ontluikende historikus wat sy vroeë loopbaan vernietig het. Claudius het begin werk aan 'n geskiedenis van die burgeroorloë wat óf te waarheid óf te krities teenoor Octavianus was. In beide gevalle was dit te vroeg vir so 'n verslag, en het dit miskien net daaraan gedink om Augustus daaraan te herinner dat Claudius die afstammeling van Antonius was. Sy ma en ouma het vinnig 'n einde gemaak, en dit het hulle moontlik bewys dat Claudius nie geskik was vir die openbare amp nie. Hy kon nie vertrou word om die bestaande partytjie te bereik nie. Toe hy later in die lewe na die verhaal terugkeer, het Claudius die oorloë van die tweede triumviraat heeltemal oorgeslaan.
Die skade is egter aangerig en sy gesin het hom op die agtergrond geskuif. Toe die boog van Pavia opgerig is om die keiserlike stam in 8 nC te vereer, is Claudius se naam (nou Tiberius Claudius Nero Germanicus) op die rand ingeskryf by die oorlede vorste, Gaius en Lucius, en Germanicus se kinders. Daar word bespiegel dat Claudius self die opskrif dekades later bygevoeg het en dat hy oorspronklik glad nie verskyn het nie.
Toe Augustus in 14 nC sterf, het Claudius drie en twintig 'n beroep op sy oom Tiberius gedoen om hom te laat begin met die cursus honorum. Tiberius, die nuwe keiser, het geantwoord deur Claudius konsulêre ornamente toe te ken. Claudius het nog 'n keer die kantoor aangevra en is in die steek gelaat. Aangesien die nuwe keiser nie meer vrygewig was as die ou nie, het Claudius die hoop op openbare amp opgegee en teruggetrek na 'n geleerde privaat lewe.
Ten spyte van die minagting van die keiserlike gesin, blyk dit dat die algemene publiek van vroeg af Claudius gerespekteer het. By die dood van Augustus het die gelyke, of ridders, Claudius gekies om aan die hoof van hul afvaardiging te staan. Toe sy huis afgebrand het, het die Senaat geëis dat dit op openbare koste herbou moet word. Hulle het ook versoek dat Claudius toegelaat word om in die senaat te debatteer. Tiberius het albei mosies van die hand gewys, maar die sentiment bly bestaan. Gedurende die tydperk onmiddellik na die dood van Tiberius se seun, Drusus, is Claudius deur 'n paar kwarte as moontlike erfgenaam gedruk. Dit dui weer op die politieke aard van sy uitsluiting uit die openbare lewe. Aangesien dit ook die periode was waarin die mag en terreur van die Praetorian Sejanus op sy hoogtepunt was, het Claudius verkies om hierdie moontlikheid te verklein.
Na die dood van Tiberius het die nuwe keiser Caligula erken dat Claudius van nut was. Hy het Claudius as medekonsul aangestel in 37 nC om die herinnering aan Caligula se oorlede vader Germanicus te beklemtoon. Desondanks het Caligula sy oom meedoënloos geteister: praktiese grappies gespeel, enorme bedrae geld gevra, hom verneder voor die senaat en dies meer. Volgens Cassius Dio, sowel as 'n moontlike portret wat oorleef het, het Claudius baie siek en maer geword teen die einde van Caligula se bewind, waarskynlik weens stres.
Op 24 Januarie, AD 41, is Caligula vermoor deur 'n breë sameswering (waaronder die Praetoriaanse bevelvoerder Cassius Chaerea en verskeie senatore). Daar is geen bewyse dat Claudius 'n direkte hand by die sluipmoord gehad het nie, alhoewel daar aangevoer is dat hy van die plot geweet het, veral sedert hy kort voor die gebeurtenis die toneel verlaat het. Na die dood van Caligula se vrou en dogter, het dit egter duidelik geword dat Cassius van plan was om verder te gaan as die sameswering en die keiserlike familie uit te wis. In die chaos na die moord het Claudius gesien hoe die Duitse wag verskeie onbetrokke edeles, waaronder vriende van hom, afgesny het. Bekommerd oor sy voortbestaan, vlug hy na die paleis om homself te verberg. Volgens oorlewering het 'n pretoriaan met die naam Gratus hom agter 'n gordyn gevind en hom skielik as imperator verklaar. 'N Gedeelte van die wag het moontlik vooraf beplan om Claudius te soek, miskien met sy goedkeuring. Hulle het hom gerusgestel dat hulle nie een van die bataljons is wat wraak soek nie. Hy is na die Praetoriaanse kamp gebring en onder hulle beskerming geplaas.
Die Senaat het vinnig vergader en begin debatteer oor 'n regeringswisseling, maar dit het uiteindelik oorgegaan in 'n argument oor wie van hulle die nuwe Princeps sou wees. Toe hulle hoor van die bewering van die Praetorians, het hulle geëis dat Claudius aan hulle voorgelê word vir goedkeuring, maar hy het geweier en het tereg die gevaar aangevoel wat daaraan sou voldoen. Sommige historici, veral Josephus, beweer dat Claudius in sy optrede deur die Judese koning Herodes Agrippa gelei is. 'N Vorige weergawe van die gebeure deur dieselfde ou skrywer maak die rol van Agrippa egter laag, sodat dit nie bekend is hoe groot 'n hand hy in dinge gehad het nie. Uiteindelik is die Senaat gedwing om toe te gee, en in ruil daarvoor het Claudius byna al die moordenaars vergewe.
Claudius het verskeie stappe gedoen om sy heerskappy teen potensiële usurpers te legitimeer, waarvan die meeste sy plek in die Julio-Claudian-gesin beklemtoon het. Hy het die naam "Caesar" as 'n kenmerk aangeneem, maar die naam dra steeds groot gewig by die bevolking. Om dit te kan doen, het hy die cognomen "Nero" wat hy as paterfamilias van die Claudii Nerones aangeneem het, laat val toe sy broer Germanicus aangeneem is. Terwyl hy nog nooit deur Augustus of sy opvolgers aangeneem is nie, was hy die kleinseun van Octavia, en het dus gevoel dat hy die reg het. Hy het ook die naam "Augustus" aangeneem soos die twee vorige keisers tydens hul toetrede gedoen het. Hy behou die eerbare "Germanicus" om die verband met sy heldhaftige broer te toon. Hy het sy ouma aan vaderskant Livia vergoddelik om haar posisie as vrou van die goddelike Augustus te beklemtoon. Claudius gebruik die term "filius Drusi" (seun van Drusus) gereeld in sy titels om die mense aan sy legendariese vader te herinner en aanspraak te maak op sy reputasie.
Omdat hy op inisiatief van die Praetoriaanse Garde in plaas van die Senaat tot keiser uitgeroep is, het die eerste keiser dus Claudius se reputasie uitgeroep deur kommentators (soos Seneca). Boonop was hy die eerste keiser wat omkoopgeld gebruik het om die lojaliteit van die weermag te verseker. Dit is nie heeltemal hoe dit lyk nie. Tiberius en Augustus het albei geskenke aan die weermag en wag oorgelaat in hul testamente, en met die dood van Caligula sou dieselfde verwag word, selfs al bestaan ​​daar geen testament nie. Claudius bly dankbaar vir die wag, maar gee munte uit met huldeblyke aan die praetoriane in die vroeë deel van sy bewind.
 Uitbreiding van die Ryk
Onder Claudius ondergaan die ryk sy eerste groot uitbreiding sedert die bewind van Augustus. Die provinsies Thracië (Noord -Griekeland Noricum (hedendaagse Oostenryk), Pamphylia (Suid -Turkye), Lycia en Judea is tydens sy ampstermyn geannekseer. Die anneksasie van Mauretanië, begin onder Caligula, is voltooi na die nederlaag van rebellemagte , en die amptelike verdeling van die voormalige kliëntryk in twee keiserlike provinsies, die belangrikste nuwe verowering was die van Britannia.
In 43 na Christus het Claudius Aulus Plautius met vier legioene na Brittanje (Britannia) gestuur na 'n beroep van 'n afgedankte stamgenoot. Brittanje was 'n aantreklike teiken vir Rome vanweë sy materiële rykdom, veral myne en slawe. Dit was ook 'n toevlugsoord vir Galliese rebelle en dies meer, en kon dus nie veel langer alleen gelaat word nie. Claudius het self na die eiland gereis nadat die aanvanklike aanvalle voltooi was, en versterkings en olifante saamgebring. Laasgenoemde moes 'n indruk op die Britte gemaak het toe hulle gebruik is om Camulodunum te vang. Hy vertrek na 16 dae, maar bly 'n geruime tyd in die provinsies. Die senaat het hom 'n triomf vir sy pogings verleen, aangesien slegs lede van die keiserlike familie sulke eerbewyse toegelaat is. Claudius het later hierdie beperking vir sommige van sy oorwinnende generaals opgehef. Hy is die eerbewys "Britannicus" toegestaan, maar het dit slegs namens sy seun aanvaar, en nooit die titel self gebruik nie. Toe die Britse generaal, Caractacus, uiteindelik in 50 nC gevange geneem word, verleen Claudius hom genade. Caractacus het sy dae geleef op grond wat deur die Romeinse staat voorsien is, 'n ongewone einde vir 'n vyand se bevelvoerder, maar een wat die Britse opposisie seker moes laat bedaar het.
Claudius het 'n sensus in 48 nC gedoen wat 5,984,072 Romeinse burgers gevind het, 'n toename van ongeveer 'n miljoen sedert die sensus wat by Augustus se dood gedoen is. Hy het gehelp om hierdie getal te vergroot deur die stigting van Romeinse kolonies wat algemene burgerskap gekry het. Hierdie kolonies bestaan ​​dikwels uit bestaande gemeenskappe, veral dié met elite wat die bevolking by die Romeinse saak kon byeenbring. Verskeie kolonies is in nuwe provinsies of op die grens van die ryk geplaas om die Romeinse besittings so vinnig as moontlik te beveilig.
 Geregtelike en wetgewende aangeleenthede
Claudius het baie van die regsake wat tydens sy bewind verhoor is, persoonlik beoordeel. Ou historici het baie klagtes hieroor en verklaar dat sy oordele wisselvallig was en soms nie die wet volg nie. Hy was ook maklik ontwrig. Nietemin het Claudius deeglik aandag gegee aan die werking van die regstelsel. Hy het die somerhofsessie sowel as die wintertermyn uitgebrei deur die tradisionele pouses te verkort. Claudius het ook 'n wet gemaak wat eis dat eisers in die stad moet bly terwyl hul sake hangende is, soos verweerders vroeër moes doen. Hierdie maatreëls het daartoe gelei dat die dossier verwyder is. Die minimum ouderdom vir jurielede is ook tot 25 verhoog om 'n meer ervare jurypoel te verseker.
Claudius besleg ook geskille in die provinsies. Hy het die eiland Rhodes bevry van die Romeinse heerskappy vanweë hulle goeie trou en het Troje vrygestel van belasting. Vroeg in sy bewind het die Grieke en Jode van Alexandrië hom twee ambassades tegelyk gestuur nadat onluste tussen die twee gemeenskappe uitgebreek het. Dit het gelei tot die beroemde "Brief aan die Alexandriërs", wat die Joodse regte in die stad herbevestig het, maar hulle ook verbied het om in meer gesinne in te trek. Volgens Josephus bevestig hy toe weer die regte en vryhede van al die Jode in die ryk. 'N Ondersoeker van Claudius het ontdek dat baie ou Romeinse burgers in die moderne stad Trento in werklikheid nie burgers was nie.
Die keiser het 'n verklaring uitgereik dat hulle van toe af oorweeg sal word om burgerskap te hê, aangesien dit groot probleme sou veroorsaak om hulle status te ontneem. In individuele gevalle het Claudius egter die valse aanname van burgerskap ernstig gestraf, wat dit 'n strafbare oortreding maak. Op soortgelyke wyse is vrymanne wat hulle as ruiters beskou, as slawe terugverkoop.
Talle bevele is gedurende Claudius se bewind uitgereik. Dit was oor 'n aantal onderwerpe, van mediese advies tot morele oordele. Twee bekende mediese voorbeelde is een wat Yew -sap bevorder as 'n geneesmiddel vir slangbyt, en 'n ander wat openbare winderigheid bevorder vir goeie gesondheid. Een van die meer bekende edikte het betrekking op die status van siek slawe. Meesters het sieklike slawe in die tempel van Aesculapius laat vaar om te sterf, en hulle dan teruggeneem as hulle lewe. Claudius het beslis dat slawe wat na so 'n behandeling herstel het, gratis sou wees. Boonop kan meesters wat verkies om slawe dood te maak eerder as om die risiko te neem, van moord aangekla word.
Claudius het gedurende sy bewind baie openbare werke begin, sowel in die hoofstad as in die provinsies. Hy bou twee akwadukte, die Aqua Claudia, begin deur Caligula, en die Anio Novus. Hulle het die stad binnegekom in 52 na Christus en ontmoet mekaar by die beroemde Porta Maggiore. Hy het ook 'n derde, die Aqua Virgo, herstel.
Hy het veral aandag gegee aan vervoer. In Italië en die provinsies het hy paaie en kanale gebou. Hieronder was 'n groot kanaal wat van die Ryn tot by die see lei, sowel as 'n pad van Italië na Duitsland, wat albei deur sy vader, Drusus, begin is. Nader aan Rome bou hy 'n vaarbare kanaal op die Tiber, wat lei na Portus, sy nuwe hawe net noord van Ostia. Hierdie hawe is in 'n halfsirkel gebou met twee moesies en 'n vuurtoring by sy mond. Die konstruksie het ook daartoe gelei dat vloede in Rome verminder is.
Die hawe by Ostia was deel van Claudius se oplossing vir die konstante graantekorte wat in die winter na die Romeinse skeepsseisoen plaasgevind het. Die ander deel van sy oplossing was om die skepe van graanhandelaars te verseker wat bereid was om in die laagseisoen na Egipte te reis. Hy het hul matrose ook spesiale voorregte verleen, waaronder burgerskap en vrystelling van die Lex Papia-Poppaea, 'n wet wat die huwelik reguleer. Boonop herroep hy die belasting wat Caligula op voedsel ingestel het, en verminder die belasting op gemeenskappe wat onder droogte of hongersnood ly.
Die laaste deel van Claudius se plan was om die hoeveelheid bewerkbare grond in Italië te verhoog. Dit sou bereik word deur die Fucine-meer af te trek, wat die ekstra voordeel sou hê om die nabygeleë rivier die hele jaar deur bevaarbaar te maak. 'N Tunnel is deur die meerbed gegrawe, maar die plan was 'n mislukking. Die tonnel was nie groot genoeg om die water te dra nie en was krom, wat veroorsaak dat dit 'n rugsteun maak toe dit oopgemaak word. Die gevolglike vloed spoel 'n groot gladiator -uitstalling uit wat gehou is ter herdenking van die opening, en veroorsaak dat Claudius saam met die ander toeskouers vir sy lewe hardloop. Die dreinering van die meer is in die geskiedenis baie keer herbesoek, onder meer deur keisers Hadrianus en Trajanus, en die Heilige Romeinse keiser Frederik II in die Middeleeue. Dit is uiteindelik bereik deur die Prince Torlonia in die 19de eeu, wat meer as 160,000 nuwe akker bewerkbare grond produseer. Hy het die Claudiaanse tonnel uitgebrei tot drie keer die oorspronklike grootte.
Weens die omstandighede van sy toetreding het Claudius baie moeite gedoen om die senaat tevrede te stel. Tydens gereelde sittings het die keiser om die beurt tussen die senaat gesit en praat. By die invoering van 'n wet het hy op die bank gesit tussen die konsuls in sy posisie as houer van die mag van tribune (die keiser kon nie amptelik as 'n tribune van die Plebes dien nie, aangesien hy 'n patrisiër was, maar dit was 'n mag wat deur vorige heersers). Hy het aan die begin van sy bewind geweier om al die titels van sy voorgangers (insluitend Imperator) te aanvaar, en verkies om dit mettertyd te verdien. Hy het die Senaat toegelaat om sy eie bronsmuntstuk vir die eerste keer sedert Augustus uit te reik. Hy het ook die keiserlike provinsies Masedonië en Achaea weer onder beheer van die Senaat geplaas.
Claudius het begin om die Senaat te herbou tot 'n meer doeltreffende, verteenwoordigende liggaam. Hy het die senatore bespot oor hul onwilligheid om wetsontwerpe deur homself voor te lê, soos opgemerk in die fragmente van 'n oorlewende toespraak:
As u hierdie voorstelle aanvaar, dienspligtig vaders, sê dit dadelik en in ooreenstemming met u oortuigings. As u dit nie aanvaar nie, vind alternatiewe, maar doen dit hier en nou, of as u tyd wil neem vir oorweging, neem dit op, mits u nie vergeet dat u bereid moet zijn om uw mening uit te spreken wanneer u ook al opgeroep wordt om te ontmoeten . Dit pas sleg by die waardigheid van die senaat dat die aangewese konsul die frases van die konsuls woord vir woord moet herhaal as sy mening, en dat elkeen slegs 'ek keur' moet sê, en dat die vergadering, nadat hy vertrek het, moet aankondig 'Ons het gedebatteer. ' " Dit is nie bekend of hierdie pleidooi 'n uitwerking op die diskoers gehad het nie.
In 47 nC neem hy die amp van sensuur aan by Lucius Vitellius, wat 'n geruime tyd kon verval. Hy het die name van baie senatore en persone wat nie meer aan die vereistes voldoen nie, getref, maar respek betoon deur hulle vooraf te laat bedank. Terselfdertyd het hy probeer om geskikte mans uit die provinsies toe te laat. Die Lyons Tablet behou sy toespraak oor die toelating van Galliese senatore, waarin hy die senaat met eerbied toespreek, maar ook met kritiek oor hul minagting van hierdie mans. Hy het ook die aantal Patriciërs verhoog deur nuwe gesinne by die kwynende aantal edellyne te voeg. Hier volg hy die presedent van Lucius Junius Brutus en Julius Caesar.
Ten spyte hiervan het baie in die senaat Claudius vyandig gebly, en is daar baie planne oor sy lewe gemaak. Hierdie vyandigheid het oorgedra na die historiese verslae. As gevolg hiervan was Claudius genoodsaak om die senaat se krag vir doeltreffendheid te verminder. Die administrasie van Ostia is na die bou van die hawe aan 'n keiserlike prokureur oorgedra. Die administrasie van baie van die ryk se finansiële bekommernisse is oorgedra aan keiserlike aanstellings en vrymanne. Dit het gelei tot verdere wrok en voorstelle dat dieselfde vrymanne die keiser regeer.
Verskeie staatsgreeppogings is tydens Claudius se bewind aangewend, wat gelei het tot die dood van baie senatore. Appius Silanus is vroeg in Claudius se bewind onder twyfelagtige omstandighede tereggestel. Kort daarna het die senator Vinicianus en Scribonianus, die goewerneur van Dalmatië, 'n groot opstand onderneem en 'n hele paar senatoriale ondersteuners gekry. Dit het uiteindelik misluk weens die onwilligheid van Scribonianus se troepe en die selfmoord van die belangrikste samesweerders. Baie ander senatore het verskillende sameswerings probeer en is veroordeel.
Claudius se skoonseun Pompeius Magnus is tereggestel vir sy aandeel in 'n sameswering met sy vader Crassus Frugi. 'N Ander plot behels die konsulare Lusiius Saturninus, Cornelius Lupus en Pompeius Pedo. In 46 na Christus is Asinius Gallus, die kleinseun van Asinius Pollio, en Statilius Corvinus verban vir 'n komplot wat uitbroei is met verskeie van Claudius se eie vrymanne. Valerius Asiaticus is om onbekende redes sonder openbare verhoor tereggestel. Die ou bronne sê dat die aanklag egbreuk was, en dat Claudius mislei is om die straf uit te reik.
Claudius sonder egter Asiaticus uit vir spesiale verdoemenis in sy toespraak oor die Galliërs, wat meer as 'n jaar later dateer, wat daarop dui dat die aanklag baie ernstiger moes gewees het. Asiaticus was 'n aanspraakmaker op die troon in die chaos na die dood van Caligula en 'n medekonsul met die Statilius Corvinus hierbo genoem. Die meeste van hierdie sameswerings het plaasgevind voor Claudius se termyn as sensor, en het hom moontlik daartoe gelei om die senatoriese rolle te hersien.
Die sameswering van Gaius Silius in die jaar na sy sensuur, 48 nC, word uiteengesit in die afdeling wat Claudius se derde vrou, Messalina, bespreek. Suetonius verklaar dat altesaam 35 senatore en 300 ridders tereggestel is vir oortredings tydens Claudius se bewind. Nodeloos om te sê dat die nodige reaksies op hierdie sameswerings nie die verhouding tussen die Senaat en die keiser kon help nie.
 Die sekretariaat en sentralisering van magte
Claudius was skaars die eerste keiser wat vrymanne gebruik het om te help met die daaglikse bestuur van die ryk. Hy was egter gedwing om hul rol te vergroot namate die magte van die Princeps meer gesentraliseer en die las groter was. Dit was deels te wyte aan die voortgesette vyandigheid van die senaat, soos hierbo genoem, maar ook as gevolg van sy respek vir die senatore. Claudius wou nie hê dat vrygebore landdroste onder hom moes dien nie, asof hulle nie eweknieë was nie.
Die sekretariaat is in buro's verdeel, met elkeen onder die leiding van een vryman. Narcissus was die sekretaris van korrespondensie. Pallas het die sekretaris van die tesourie geword. Callistus het sekretaris van justisie geword. Daar was 'n vierde buro vir allerhande kwessies, wat onder Polybius geplaas is tot sy teregstelling weens verraad. Die vrymanne kon ook amptelik namens die keiser praat, soos toe Narcissus die troepe in die plek van Claudius toegespreek het voor die verowering van Brittanje. Aangesien dit belangrike posisies was, was die senatore bang dat hulle in die hande van voormalige slawe was. As vrymanne algehele beheer oor geld, briewe en wet gehad het, sou dit nie moeilik wees om die keiser te manipuleer nie.
Dit is presies die beskuldiging deur die ou bronne. Dieselfde bronne erken egter dat die vrymanne lojaal was aan Claudius. Hy waardeer hulle ook en gee hulde aan die polisse waar hy hul advies gebruik het. As hulle egter verraad toon, het die keiser hulle met regverdige geweld gestraf, soos in die geval van Polybius en Pallas se broer, Felix. Daar is geen bewyse dat die karakter van Claudius se beleid en bevele verander het met die opkoms en val van die verskillende vrymanne nie, wat daarop dui dat hy deurgaans stewig in beheer was.
Ongeag die omvang van hul politieke mag, het die vrymanne dit reggekry om welvaart te versamel deur hul posisies. Plinius die Ouere merk op dat verskeie van hulle ryker was as Crassus, die rykste man van die Republikeinse era.
Claudius, as die skrywer van 'n verhandeling oor Augustus se godsdienstige hervormings, was in 'n goeie posisie om 'n paar van sy eie in te stel. Hy het sterk menings oor die regte vorm vir staatsgodsdiens. Hy het die versoek van die Alexandriese Grieke geweier om 'n tempel aan sy goddelikheid te wy, en gesê dat slegs gode nuwe gode mag kies. Hy het verlore dae op feeste herstel en ontslae geraak van baie vreemde feeste wat Caligula bygevoeg het. Hy het ou herdenkinge en argaïese taal weer ingestel.
Claudius was besorg oor die verspreiding van oostelike raaisels in die stad en het gesoek na meer Romeinse plaasvervangers. Hy beklemtoon die Eleusiniese raaisels wat deur soveel mense gedurende die Republiek beoefen is. Hy het buitelandse astroloë verdryf en terselfdertyd die ou Romeinse waarsêers (bekend as haruspices) as plaasvervanger gerehabiliteer. Hy was veral hard teen Druïdisme, vanweë die onverenigbaarheid daarvan met die Romeinse staatsgodsdiens en die proselitisering daarvan. Daar word ook berig dat hy op 'n stadium die Jode uit Rome verdryf het, waarskynlik omdat die voorkoms van die Christendom onrus in die Joodse gemeenskap veroorsaak het.
Claudius het gekant teen die geloof in enige godsdiens, selfs in die streke waar hy inboorlinge toegelaat het om vrylik te aanbid. Die resultate van al hierdie pogings is selfs erken deur Seneca, wat 'n ou Latynse god Claudius in sy satire laat verdedig het.
 Openbare speletjies en vermaak
Volgens Suetonius was Claudius buitengewoon lief vir speletjies. Na bewering het hy saam met die skare opgestaan ​​ná gladiatorwedstryde en die vegters onbeperk lof toegeswaai. Claudius was ook voorsitter van baie nuwe en oorspronklike gebeure. Kort nadat hy aan bewind gekom het, het Claudius speletjies ingestel om ter ere van sy vader op laasgenoemde se verjaardag gehou te word. Jaarlikse spele is ook gehou ter ere van sy toetreding en het plaasgevind in die Praetoriaanse kamp waar Claudius eers as keiser uitgeroep is. Claudius het die sekulêre speletjies uitgevoer ter viering van die 800ste herdenking van die stigting van Rome. Augustus het minder as 'n eeu tevore dieselfde speletjies uitgevoer. Augustus se verskoning was dat die interval vir die wedstryde 110 jaar was, nie 100 nie, maar dat sy datum eintlik nie onder een van die twee redes was nie. Claudius het ook vlootgevegte aangebied om die poging om die Fucine -meer te dreineer, asook baie ander openbare speletjies en vertonings, te merk.
By Ostia, voor 'n skare toeskouers, veg Claudius teen 'n walvis wat in die hawe vasgekeer was.
Daar is eintlik 'n moordvis in die hawe van Ostia gesien, toegesluit in die stryd met die keiser Claudius. Sy het gekom toe hy die bou van die hawe voltooi het, daarheen getrek deur die wrak van 'n skip wat leervelle uit Gallië bring, en daar 'n paar dae lank gevoed het, het 'n vore in die vlakes gemaak: die golwe het sulke 'n hoop sand wat sy glad nie kon omdraai nie, en terwyl sy haar banket agtervolg terwyl die golwe dit strandwaarts beweeg, steek haar rug uit die water soos die omgeslaan kiel van 'n boot. Die keiser het beveel dat 'n groot verskeidenheid nette oor die hawe se mond gestrek word, en persoonlik saam met die praetoriaanse kohorte het die Romeinse volk 'n vertoning gelewer, soldate wat lansetjies van aanvallende skepe afgestort het, waarvan ek een gesien het deur die dier se waterspuit en gesink. " Van
"On Natural History" deur Plinius die Ouere
Claudius het ook baie van die plekke rondom Rome herstel en versier. Die ou houtversperrings van die Circus Maximus is vervang met dié van goudversierde marmer. 'N Nuwe afdeling van die sirkus is bedoel vir die senatore, wat voorheen onder die algemene publiek was. Claudius herbou Pompeius se teater nadat dit deur 'n brand verwoes is, en gooi spesiale gevegte oor die herwyding wat hy van 'n spesiale platform in die orkeskas gesien het.
 Huwelike en persoonlike lewe
Claudius is vier keer getroud. Sy eerste huwelik, met Plautia Urgulanilla, het plaasgevind na twee mislukte verloofdes (die eerste was met sy verre neef Aemilia Lepida, maar is om politieke redes verbreek. Die tweede was met Livia Medullina, wat eindig met die skielike dood van die bruid op hul troudag) . Urgulanilla was 'n familielid van Livia se vertroueling Urgulania. Tydens hul huwelik het sy die lewe geskenk aan 'n seun, Claudius Drusus. Ongelukkig sterf Drusus aan versmoring in sy vroeë tienerjare, kort nadat hy verloof geraak het aan die dogter van Sejanus. Claudius het later van Urgulanilla geskei weens egbreuk en die vermoede dat sy haar skoonsuster Apronia vermoor het. Toe Urgulanilla geboorte skenk na die egskeiding, verwerp Claudius die dogtertjie, Claudia, aangesien die vader een van sy eie vrymanne was. Kort daarna (moontlik in 28 nC) trou Claudius met Aelia Paetina, 'n familie van Sejanus. Hulle het 'n dogter, Claudia Antonia, gehad. Hy het later van haar geskei nadat die huwelik 'n politieke aanspreeklikheid geword het.
In 38 nC of vroeg in 39 trou Claudius met Valeria Messalina, wat sy eerste neef was wat een keer verwyder is en nou verbonde was aan Caligula se kring. Kort daarna het sy geboorte gegee aan 'n dogter Claudia Octavia. 'N Seun, eers Tiberius Claudius Germanicus, en later bekend as Britannicus, is net na Claudius se toetreding gebore. Hierdie huwelik het in 'n tragedie geëindig. Die ou geskiedkundiges beweer dat Messalina 'n nimfomaan was wat gereeld ontrou was aan Claudius Tacitus, dat sy so ver gegaan het om met 'n prostituut te kompeteer om te sien wie die meeste seksmaats in 'n nag kan hê en sy beleid gemanipuleer het om rykdom te versamel. In 48 nC trou Messalina met haar minnaar Gaius Silius tydens 'n openbare seremonie terwyl Claudius in Ostia was. Bronne verskil oor die vraag of sy eers van die keiser geskei het, en of die bedoeling was om die troon te verower. Scramuzza dui in sy biografie aan dat Silius Messalina moontlik oortuig het dat Claudius gedoem is, en die vakbond was haar enigste hoop om rang te behou en haar kinders te beskerm. Die historikus Tacitus stel voor dat Claudius se voortslepende ampstermyn hom verhinder het om die aangeleentheid raak te sien voordat dit so 'n kritieke punt bereik het. Hoe dit ook al sy, die gevolg was die teregstelling van Silius, Messalina en die grootste deel van haar kring. Claudius het die Praetoriane laat beloof om hom dood te maak as hy ooit weer trou.
Ten spyte van hierdie verklaring, het Claudius nog 'n keer getrou. Die ou bronne vertel dat sy vrymanne drie kandidate gestoot het, Caligula se voormalige vrou Lollia Paulina, Claudius se geskeide tweede vrou Aelia en Claudius se niggie Agrippina die Jongere. Volgens Suetonius het Agrippina gewen deur haar vroulike wil. Die waarheid is waarskynlik meer polities. Die staatsgreeppoging deur Silius het Claudius waarskynlik die swakheid van sy posisie as lid van die Claudiaanse, maar nie die Juliaanse gesin nie, laat besef. Hierdie swakheid word vererger deur die feit dat hy nie 'n duidelike volwasse erfgenaam gehad het nie, Britannicus was net 'n seuntjie. Agrippina was een van die min oorblywende afstammelinge van Augustus, en haar seun Lucius Domitius Ahenobarbus (later bekend as Nero) was een van die laaste mans van die keiserlike familie. Toekomstige staatsgreppogings kan om die paar kom, en Agrippina toon reeds so 'n ambisie. Daar is die afgelope tyd gesuggereer dat die Senaat moontlik daartoe aangedring het dat die huwelik die vete tussen die Juliaanse en Claudiaanse tak moet beëindig. Hierdie vete dateer uit Agrippina se ma se optrede teen Tiberius na die dood van haar man Germanicus, optrede wat Tiberius met graagte gestraf het. Claudius het Agrippina in elk geval aanvaar en later die nuut volwasse Nero as sy seun aangeneem.
Nero is mede -erfgenaam van die minderjarige Britannicus, getroud met Octavia en sterk bevorder. Dit was nie so ongewoon soos dit lyk vir mense wat bekend is met moderne oorerflike monargieë nie. Barbara Levick merk op dat Augustus sy kleinseun Postumus Agrippa en sy stiefseun Tiberius mede -erfgename genoem het. Tiberius noem sy agterneef Caligula mede-erfgenaam met sy kleinseun Tiberius Gemellus. Aanneming van volwassenes of naby volwassenes was 'n ou tradisie in Rome toe 'n geskikte natuurlike volwasse erfgenaam nie beskikbaar was nie. Dit was die geval tydens Britannicus se minderheid.
Faustus Sulla, getroud met sy dogter Antonia, was slegs afstammelinge van Octavia en Antony aan die een kant, nie naby genoeg aan die keiserlike familie om twyfel te voorkom nie (dit het ander nie daarvan weerhou om hom 'n paar jaar lank die voorwerp van 'n staatsgreep teen Nero te maak nie) later). Verder was hy die halfbroer van Messalina, en op hierdie tydstip was die wonde nog vars. Nero was meer gewild onder die algemene publiek as die kleinseun van Germanicus en die direkte afstammeling van Augustus.
 Dood, vergoddeliking en reputasie
Die algemene konsensus van antieke historici was dat Claudius vermoor is deur gif wat moontlik in sampioene of op 'n veer voorkom en in die vroeë oggendure van 13 Oktober 54 na Christus gesterf het. Rekeninge verskil baie. Sommige beweer dat Claudius in Rome was, terwyl ander beweer dat hy in Sinuessa was. Sommige impliseer óf Halotus, sy proeër, Xenophon, sy dokter of die berugte vergiftiger Locusta as die administrateur van die dodelike stof. Sommige sê dat hy gesterf het ná 'n langdurige lyding na 'n enkele dosis tydens ete, en sommige laat hom herstel net om weer vergiftig te word. Byna almal impliseer sy laaste vrou, Agrippina, as die aanhitser. Agrippina en Claudius het in die maande voor sy dood meer strydlustig geword. Dit het voortgegaan tot op die punt dat Claudius openlik oor sy slegte vrouens geklaag het en begin het om kommentaar te lewer op die naderende manlikheid van Britannicus met die oog daarop om sy status binne die koninklike familie te herstel. Agrippina het 'n motief gehad om die opvolging van Nero te verseker voordat Britannicus mag kon verkry.
In die moderne tyd het sommige skrywers twyfel laat ontstaan ​​of Claudius vermoor is of bloot aan siekte of ouderdom beswyk het. Sommige moderne geleerdes beweer dat die universaliteit van die beskuldigings in antieke tekste die misdaad geloofwaardig maak. Geskiedenis in daardie dae kon nie objektief versamel of geskryf word nie, dus het dit soms neergekom om gefluisterde skinder op perkament te plaas, dikwels jare na die gebeure, toe die skrywer nie meer in gevaar was om in hegtenis geneem te word nie. Claudius se as is begrawe in die Mausoleum van Augustus op 24 Oktober, na 'n begrafnis op die manier van Augustus.
Claudius is byna onmiddellik deur Nero en die Senaat vergoddelik. Diegene wat hierdie huldeblyk as sinies beskou, moet daarop let dat, as sinies of nie, so 'n stap die betrokkenes beswaarlik sou bevoordeel het as Claudius 'gehaat' was, soos sommige moderne sowel as historiese kommentators hom kenmerk. Baie van Claudius se minder vaste ondersteuners het vinnig Nero se manne geword. Claudius se testament is kort voor sy dood verander om Nero en Britannicus gesamentlik aan te beveel of miskien net Britannicus, wat oor 'n paar maande as 'n man beskou sou word.
Agrippina het Narcissus kort voor Claudius se dood weggestuur en nou die vryman vermoor. Die laaste daad van hierdie briewe -sekretaris was om die hele korrespondensie van Claudius te verbrand, waarskynlik sodat dit nie teen hom en ander in 'n reeds vyandige nuwe regime gebruik kon word nie. So het Claudius se privaat woorde oor sy eie beleid en motiewe vir die geskiedenis verlore gegaan. Net soos Claudius sy voorgangers in amptelike edikte gekritiseer het (sien hieronder), het Nero dikwels die oorlede keiser gekritiseer en baie van Claudius se wette en edikte is buite rekening gelaat met die redenasie dat hy te dom en seniel was om dit te bedoel.
Hierdie mening van Claudius, dat hy inderdaad 'n ou idioot was, het die amptelike standpunt gebly gedurende die duur van Nero se bewind. Uiteindelik het Nero hoegenaamd nie meer na sy goddelike aanneemvader verwys nie en het hy met sy geboortegesin oorgeslaan. Claudius se tempel is onvoltooid gelaat nadat slegs 'n deel van die fondament gelê is. Uiteindelik is die werf ingehaal deur Nero's Golden House.
Die Flaviane, wat onder Claudius bekend geword het, het 'n ander aanslag gekry. Hulle was in 'n posisie waar hulle hul legitimiteit moes versterk, maar regverdig ook die val van die Julio-Claudians. Hulle het teruggekeer na Claudius, in teenstelling met Nero, om aan te toon dat hulle goed met goed verbind is. Herdenkingsmuntstukke is uitgereik van Claudius en sy seun Britannicus wat 'n vriend van die keiser Titus was. Toe Nero se Goue Huis begrawe word, is die Tempel van Claudius uiteindelik op die Caelian Hill voltooi. Namate die Flaviane gevestig geraak het, moes hulle egter hul eie geloofsbriewe meer beklemtoon, en hulle verwysings na Claudius het opgehou. In plaas daarvan is hy neergelê saam met die ander keisers van die gevalle dynastie.
Die belangrikste antieke historici Tacitus, Suetonius en Cassius Dio het almal geskryf nadat die laaste van die Flaviane weg was. Al drie was senatore of gelykes. Hulle neem die kant van die senaat in die meeste konflikte met die Princeps, sowel as die siening van die senator oor die keiser. Dit het gelei tot vooroordele, beide bewustelik en onbewus. Suetonius verloor toegang tot die amptelike argiewe kort nadat hy met sy werk begin het. Hy was verplig om op tweedehandse rekeninge staat te maak wanneer dit by Claudius kom (met die uitsondering van Augustus se briewe wat vroeër versamel is) en haal nie die keiser aan nie. Suetonius het Claudius as 'n belaglike figuur geskilder, baie van sy dade verkleineer en die objektief goeie werke aan sy gevolg toegeskryf.
Tacitus het 'n vertelling vir sy mede -senatore geskryf en elkeen van die keisers in 'n eenvoudige vorm van sy keuse gepas. Hy het Claudius as 'n passiewe pion en 'n idioot geskryf en so ver gegaan om sy gebruik van Claudius as bron te verberg en die karakter van Claudius uit sy werke weg te laat.Selfs sy weergawe van Claudius se Lyon -tabletspraak is geredigeer sonder die keiser se persoonlikheid. Dio was minder bevooroordeeld, maar blykbaar het hy Suetonius en Tacitus as bronne gebruik. So is die opvatting van Claudius as die swak dwaas, beheer deur diegene wat hy vermoedelik regeer het, vir ewig bewaar.
Met verloop van tyd is Claudius meestal vergete buite die geskiedenis van die historici. Sy boeke het eers verlore geraak, omdat hul antieke onderwerpe ongemanierd geraak het. In die tweede eeu het Pertinax, wat sy verjaardag gedeel het, keiser geword, wat enige herdenking van Claudius oorskadu het. In die derde eeu gebruik die keiser Claudius II Gothicus sy naam. Toe Claudius Gothicus sterf, is hy ook vergoddelik en vervang Claudius in die Romeinse panteon.