Stokperdjies – Die Venster
Posted bymarileensteyn January 20, 2021 January 20, 2021 Posted inUncategorized
Ek hou nie van alleen in my woonstel wees nie. Ek is mal oor my woonstel, maar ek hou nie daarvan om alleen hier te wees nie. Ek sal alleen gaan uiteet, alleen gaan vakansie hou, alleen gaan fliek, ek het selfs al alleen gaan dans. Maar ek ry nie alleen tandem nie en ek sit nie alleen by my huis as ek dit nie kan help nie.
Partykeer kan mens dit nie help nie. Vandag is dag 14 sedert my laaste kontak met iemand wat positief getoets het vir Korona. Vir die grootste gedeelte van die afgelope twee weke was ek onder kwarantyn. Ek moet sê, dit het beter gegaan as wat ek verwag het. Een: omdat J gereeld op my stoep kom sit het terwyl ek in die huis was en dan kon ons darem so kuier. Maar twee: omdat ek weer my stokperdjies herontdek het.
Vanaand, soos wat ek oor stokperdjies reflekteer het, het ek besef dat my stokperdjies baie persoonlik is. Nie omdat dit baie van my sê nie (dit ook), maar omdat dit ook baie van my ouers en groter familie sê.
Jy sien dalk byvoorbeeld net dat ek lief is vir skryf, maar in my kop is daar my oupa M se opgemaakte stories van Voëltjie Toëltjie en Wurmpie Turmpie, my oupa S se liefde vir woorde wat lekker speel en van die tong af rol, en my pa se aanmoediging om tikklasse te neem.
Of wat van my liefde vir lees? Staan dit afsonderlik van die honderde boeke wat my familie vir my gelees het? My ouma L wat dieselfde boeke tot vervelens toe moes lees of my ouma M wat Jakkals en Wolf stories opgeneem het? Staan dit apart van my pa wat vir my geld geleen het om my eerste Engelse boek te koop en nooit die geld terug gevra het nie?
Wat van die Franse boeke? Dit is tog sekerlik ek wat die moeite gedoen het om die taal te leer? Of is dit my ma wat my einde Gr 7, 9 en 11 aangemoedig het om nie my droom van Frans-leer op te gee omdat ek bang is dat dit te moeilik gaan wees nie?
Die naaimasjien waarmee ek myself deesdae besig hou is natuurlik my ouma M s'n. Ek onthou hoe sy my op 7-jarige ouderdom leer kruisiesteek het en hoe sy my later geleer het om 'n reguit lyn te stik. Die naaimasjien is hoeka 'n erfstuk. En dis my ouma L wat my die vreugde van blokkiesraaisels en bordspeletjies geleer het. My liefde vir stap dink ek kry ek van my oupas en my ouers. Die verf en skep sommer van alle kante. So ook legkaart bou as ek dit nie mis het nie. Ek kon J leer skaak speel in dié tyd omdat my ma naweke saam met my broer by skaaktoernooie deurgebring het. Ek kan harmoniseer omdat my pa my dit leer doen het en my ouers ons aangemoedig het om koor te sing.
Die klavier verdien sy eie paragraaf sodat ek kan erkenning gee aan die heen en weer ry tussen oefeninge en optredes. Dis meer as dit. Dis my ma se senuwees as sy weet hoe min ek geoefen het, en my trane omdat ek stres en met niks anders sal gaan speel as my pantoffels nie. Die ure van troos. En die oomblik toe my ma geweet het dat optredes vir nou eers iets van die verlede is. Dit is eers toé dat ek werklik begin speel het.
En tussendeur dit alles preek ek voor 'n kamera: die resultaat van drama-klasse en redenaarskompetisies. Ek onthou pa het my eerste redenaarstoespraak geskryf en ek het gehuil omdat ek nie verstaan het wat in Nagasaki gebeur het nie en dit is 'n baie moeilike woord as jy sewe is. En my ma wat my leer om Truitjie Trane op te sê sodat dit klink asof ek dit vir die eerste keer sê.
Ek skryf al hierdie op met diepe dankbaarheid vir die geleenthede wat oor die jare aan my gegun is. Dit laat my wonder wat privilege is. Is dit net wat ons fisies in ons hand het? Of is dit ook die wete dat ses volwassenes (ooms en tannies uitgesluit) belê het in my toekoms? Ek wonder hoeveel kinders in Suid-Afrika het twee volwassenes? Een? Ek wonder hoe ek so 'n volwassene kan wees vir my broerskind? Of vir enige ander kind? Ek wonder oor vroeë kinderontwikkeling en die belang daarvan.
Wat ek bedoel het as 'n eenvoudige refleksie op die herontdekking van my stokperdjies, vul my nou met diepe dankbaarheid teenoor my village. Ek is sowaar geseën, maar ons word geseën om 'n seën vir ander te wees. So indien ek myself nou weer tussen ander bevind, wonder ek hoe ek dit wat aan my geskenk is optimaal kan gebruik om ook 'n seën aan ander te wees. Want ons is 'n village gegee vir 'n rede.