Die gees van reis verbyskuif: 'n Oefening in gebreke - Reisverhale - 2020
Verlede maand het ek gedrink met 'n bekende reisskrywer en soos twee soldate wat oorlogswonde bespreek het uit dieselfde oorlog, het ons gepraat oor die siklus van reis, op die pad vir jare op 'n keer, die hoogtepunte, die laagtepunte, en alles tussenin. Terwyl ons die slagveld van herinneringe dwaal, het ons oor die onderwerp van vriende en besoekers se plekke gekom. Ek het aan hom my onlangse uitgang van Ios, 'n plek waaraan ek verlief geraak het, geklaag en 'n plek wat my nou daar terug trek. Ek sien steeds Facebook status updates van vriende en dit maak my depressief. Maar ek kan nie weer daarheen gaan nie, en ek mis die herinneringe wat hy geantwoord het toe hy sy eie ervaring hieroor herleef het. Ja, hy het reg. Op die ou end, waaroor hy en ek werklik gepraat het, was hoe ons reisgeeste gejaag het.
As reisigers het ons baie goeie herinneringe. Een keer is ons gelukkig om lewensveranderende oomblikke op die pad te hê. Daardie tyd en plek waar elke ding magies en perfek is en die mense net soos yin en yang saam gaan. Dit is oomblikke wat ons wil, vir ewig kan duur. En die plekke blyk ons ​​altyd terug te trek. Ek het daardie pragtige oomblikke gehad - my eerste verblyf in Amsterdam, vir 'n maand in Ko Lipe, Thailand, en die afgelope tyd, spandeer tyd op die eiland Ios. In al drie die oomblikke het ek die paradys gevind. Ek het plekke gevind wat ek nog in my gedagtes nog steeds onthou en my steeds na hulle toe trek, maak nie saak waar ek in die wêreld is nie. Die belangrikste is egter dat ek mense gevind het wat ek verbind het en vir 'n leeftyd by my sal bly.
Maar soos alle dinge, hierdie oomblikke kom tot 'n einde en ons almal beweeg op verskillende plekke en verskillende lewens, alhoewel elkeen aan daardie bietjie van die paradys bly.
Ons leef hierdie herinneringe dikwels in ons gedagtes. Hulle is prominente herinneringe in ons lewens. Wanneer ek mense ontmoet van daardie tye, herinner ons altyd aan hoe groot en die lewe wat hierdie ervarings verander het, was. Ek bly soms in kontak met hierdie mense meer as wat ek van my kinderjare vriende maak. Ek besoek hulle, hulle besoek my, ek gaan na hul troues.
Ons praat daarvan om terug te gaan na daardie plekke. Herleef daardie oomblikke. Nadat ek Ios verlaat het, kon ek nie wag om terug te gaan nie. "Volgende jaar!" Het my vriend Jill en ek gesê, "ons sal terug wees." Ná Ko Lipe het ek altyd probeer terugkom, maar dit kan nooit regtig wees nie.
Miskien is dit die lot.
Ek weet diep, ek gaan nie terug na Ios. En ek sal nooit terugkeer na Ko Lipe nie. En ek keer net terug na Amsterdam, maar deur die jare het ek soveel tyd daar spandeer, ek het iets van 'n lewe daar.
Maar deur terug te gaan na Ios of Ko Lipe of La Tomatina in Spanje, sou ek net die spore van reisverlede agtervolg.
Ek sal herinneringe agtervolg. Die plekke waarheen ek gegaan het, het nie saak gemaak nie. Dit was die mense waarmee ek was. Terwyl die plekke groot was, was die herinneringe wat ek gemaak het, by die mense. Dit was saam dat die toorkuns gemaak is. Ek het geweier om terug te gaan na Ko Lipe, want ek het geweet dit sal nooit soos voorheen wees nie. 'N Vriend van my het die volgende seisoen teruggegaan en gesê dit was nie dieselfde nie. Sy het die ontwikkeling, die mense beklaag - alles het net nie reg gevoel nie. Sy is sedertdien nie terug nie. Soos so baie het sy ook geeste gejaag en leë hande opgekom.
Of ons gaan probeer om plekke soos Ios of Ko Lipe te herleef of terug te gaan na koshuise waar ons die eerste keer geniet het, is net om spookies te jaag. Ek is lief vir besoekende stede oor en oor. Ek is lief vir Amsterdam, Thailand, Italië en talle bestemmings. Maar op pad terug om momente te herleef en nie dieper dieper te verken nie, is dit eenvoudig om die verlede te jaag. Ons probeer om daardie aanvanklike gevoel soos 'n dwelmverslaafde wat sy eerste hoog is, te herwin. Maar ons kan dit nooit weer kry nie. Omdat ons die mense nooit weer kan kry nie.
Volgende jaar sal ek terug wees in Europa. Volgende jaar kan ek in Griekeland wees. Maar tensy my vriende terugkeer na Ios, sal ek nie weer daar wees nie. Ek sal eenvoudig spook en teleurstelling jaag as ek liewer nuwe ervarings aanjaag.
Kyk die video: SCP-093 Red Sea Object. Euclid class. portal extradimensional artifact stone scp (Augustus 2020).
Copyright 2020 \ none \ Jaag die geeste van reis verby