Vergeet om te onthouFoto: Ilze du Plessis Photography Omdat ek nie weet nie, verstaan ek nie, maar hier by ons see en aan die einde van ’n woedende jaar steek ek ook ’n kersie aan vir almal wie se pad al met Alzheimersiekte gekruis het. Van dié siekte verstaan ek min omdat ek so min weet – selfs jare ná my eie pa se dood en sy vergeetsiekte. Ek dink aan dié wat weet wat dit is as iemand hier is sonder om hier te wees; weg is sonder om te verdwyn omdat hulle nie verstaan dat hulle nie weet nie. Vir ons wat verstaan wat dit beteken as iemand sterf sonder om om te kom. Ek dink aan jou wat weer alleen moes agterbly ná die begrafnis en verstaan hoe dit voel as ’n geliefde twee keer dood moet gaan. Steeds verstaan ek min en miskien is dit beter so, want dié wat alles verstaan, weet niks en hy wat alles weet, verstaan niks. Daarom het ek net hierdie paar woorde oor: VERGEET Begrafnishou is dubbeldroef as daar niks is om ter aarde te bestel nie; dis swaar om te groet as niemand weg is nie; wreed om te weet Pa het net vergeet om te leef. Ek wou nog praat en mooi dinge sê, toe spring die tweede dood my voor; ek wou nog rou, toe is Pa net ŉ wolkie as oor die lanfersee. Dubbeldood se verse hang soos doodverlang woordeloos as die swart my vang, want die son het nou twee keer al saam met Pa in die see geval. ©Hans du Plessis