Josef en sy mense het ‘n belangrike rol hierin gespeel, iets wat ten diepste op God se ingrype in die geskiedenis van die wêreld berus.
Dit wil voorkom asof die Israeliete ‘n groter mate van vryheid geniet het deurdat hulle die Gosenstreek as eiendom ontvang het. Die feit dat hulle vrugbaar was en baie geword het, sou natuurlik later vir hulle ‘n probleem word met toekomstige faraos. Hier was dit egter nog die teelaarde vir die belofte van vrugbaarheid waarmee die Here hulle geseën het.
Na sewentien jaar in Egipte het Jakob egter sy sake in orde begin kry toe hy agterkom dat sy einde nader kom. Hy vra dat Josef beloof om hom in Kanaän te gaan begrawe in die Makpelagrot, soos Josef dit dan ook na sy dood doen, soos ons later in Genesis lees.
Soos Paulus jare later dit sou uitroep in sy diep oordenking oor die stryd en lyding wat ons ervaar in hierdie lewe: “Wat is nou ons gevolgtrekking oor al hierdie dinge? Dít: God is vír ons, wie kan dan teen ons wees? Hy het sy eie Seun nie gespaar nie, maar Hom oorgelewer om ons almal te red. Sal Hy ons dan nie al die ander dinge saam met Hom uit genade skenk nie? … Hy sit aan die regterhand van God, Hy pleit vir ons … Hiervan is ek oortuig: geen dood of lewe of engele of magte of teenswoordige of toekomstige dinge of kragte of hoogte of diepte of enigiets anders in die skepping kan ons van die liefde van God skei nie, die liefde wat daar is in Christus Jesus ons Here.” (Rom. 8:31-39).
’n Rukkie hierna bring Josef sy twee seuns Manasse en Efraim na die siekbed van Jakob. Jakob herinner Josef aan God se verskyning en belofte van vrugbaarheid by Bet-El (Lus). Hy verseker Josef dat dit sy twee seuns, Efraim en Manasse insluit: “Jou twee seuns wat hier in Egipte vir jou gebore is voordat ek hier na jou toe gekom het, Efraim en Manasse, is vir my soos my eie, soos Ruben en Simeon is hulle vir my.” Dit sluit ook sy toekomstige kinders in. Hulle sal saam met hulle broers erf.
Jakob begin daarom met ‘n seën vir Josef waarin hy baie spesifiek die seën van die voorvaders nie maar net vir Josef afbid nie, maar vir Josef se kinders. Daarmee bid Jakob dat dié God naby wie Abraham en Isak geleef het, dié God wat vir Jakob van sy geboorte af tot nou toe gesorg het, wat deur sy Engel hom uit elke moontlik gevaar gered het, dat dié God Josef se seuns sal seën.
Jakob seën ook in ‘n baie besondere gebaar dié twee seuns meer spesifiek, maar anders as wat Josef verwag, die jongste Efraim bó dié oudste Manasse, soos dit ook in die geskiedenis van die Godsvolk uitgespeel het. Die tema van die jongste wat bó die oudste verkies word, word voortgesit soos dit die geval was met Abel en Kain, Peres en Serag, en natuurlik Jakob en Esau. Hierdie keer is dit egter nie die blinde Isak wat bedrieg word nie, maar die amper blinde Jakob wat self besluit hoe hy die seën gaan gee.