Hulle sou wel ‘n plan maak, het die onnies altyd in die personneelkamer vir Liezl bespreek. Êrens sou hulle wèl vir haar punte uitkrap.
Natuurlik was Karel en sy pienk bike ook daar. Hy’t vies eenkant teen sy bike gestaan en kyk hoe ‘n ander ou sy girl om die lyf vat vir fotos.
“Hey, Brilletjies, ek moer jou as jy my girl vry, het jy my gehoor?” Arme Blikkies kon net verskrik knik, skouertjies hoog opgetrek.
Maar soos alle goeie dinge, moes die aand ook tot ‘n einde kom. Blikkies het sy pa op sy ou Nokia 3310 gebel en gesê hy kan hulle maar kom haal.
Buite die saal moes hulle nog ‘n halfuur vir sy pa wag en sit toe sommer daar op die gras en gesels.
Hulle hoor die ou kombi sukkel-sukkel om die draai kom en staan op om hulle boude af te skud. Liezl kon Blikkies nie in die oë kyk nie, en hy ook nie vir haar nie.
“O…ok. Dankie Karel.” En met dit gee sy hom ‘n halwe piksoen op die wang, stap in die huis in en hoor hoe karel op sy motorfiets wegjaag, terug Springs toe. Maar daai aand kan Liezl nie slaap nie. Sy lê die hele tyd wakker en dink hoe lekker sy en Blikkies gelag het, sy ferm lippe op hare, en hoe maklik sy oor haar drome met hom kon gesels. Uiteindelik raak sy huilend aan die slaap, met geen benul wat die dag van more vir haar sou bring nie.