West vs Midwest Rondte II | Martech Zone
West vs Midwest Rondte II
Verlede week was ek op 'n paneel by The Combine - 2010 met die naam Go West: Oud-Midwesters wat na die Silicon Valley verhuis het, vertel hul stories. Ek was een van die vier mense wat ons persoonlike verhale bespreek het, en dit het 'n vuurstorm op Twitter laat ontstaan ​​en het met Cat 4 gegaan toe Doug Karr sy reaksies gepos het toe hy die Kombineer 2010 hier afgelaai word.
Al hierdie gevoelens was heeltemal geregverdig gegewe die vlak aard van die formaat, wat ryp is vir ongemaklike klankgrepe, maar onvoldoende is om regtig lig te werp op iets wat meer as 10 minute gemaklik gesels per persoon verdien. Doug Karr was baie genadig om my die geleentheid te gee om in hierdie bespreking te duik om my perspektief te gee - nie oor wat by die Combine afgegaan het nie - maar om dit te herformuleer uit 'n debat tussen West vs Midwest (met my in die rol van Drago) na een wat meer diepte bied rondom entrepreneurskap hier in San Francisco en in die Midde-Ooste (in my geval Bloomington, IN).
Ek dink daar is lesse, gebaseer op legitieme kritiek, wat almal hiervoor geleenthede kan bied, ongeag aan watter kant ons is. Is dit tog nie een van die belangrikste pilare van entrepreneurskap nie?
Gedeelde ervarings vorm ons gemeenskap en kultuur
Gemeenskap buite die Weste en in die Midde-Weste is albei ewe belangrik op albei plekke, maar daar is 'n appel-tot-lemoene-vergelyking as dit kom by die dinamika van hul grimering. My verhaal pas in by baie hier buite: die verhuising na Wes is 'n aktiewe metafoor met 'n ryk en intense geskiedenis in die ontwikkeling van ons land. Anders as Lewis en Clark, roei niemand vandag stroomop nie, veg teen grizzly bears en onderhandel oor oorlogvoering Indiërs Inheemse Amerikaners, maar net soos hulle, deel ons almal 'n soortgelyke gevoel van ontmoeting - ontmoetings met mense, landskappe en met ons eie ek en beperkings, aangesien ons die risiko's geneem het om ons gemak van die huis te verlaat en Wes toe te trek. Daar is nie baie van ons wat hiervandaan kom nie, maar ons bou ons gemeenskap uit hierdie algemene ervarings buite die tradisies soos taal, sosio-ekonomiese klas, kleur en haat Kanye West.
In die Midde-Ooste is die gemeenskap een van die sterkste en benydenswaardigste eienskappe van enige kultuur in die wêreld. Mense in die Midde-Ooste stel dit belangrik om mekaar se rug te hê, té gasvry te wees (tensy u in 'n Ohio St - Mich sokkerwedstryd is), en altyd die werk met so min as moontlik fanfare te doen (as Indiana University ooit name op die rug sit van hul truie, sal ek nie verbaas wees as Bloomington in 'n hoop smeulende kalksteen verander nie). Hierdie gemeenskapsgevoel is so kragtig dat dit 'n waansin is om alles agter te laat om na 'n plek te gaan waar jy $ 1,700 per maand kan betaal om in 'n skoendoos bo-op 'n aktiewe foutlyn te woon.
Albei gemeenskappe het dus baie sterk bande, maar die waardes en ervarings wat daardie bande skep, lewer 'n paar voor- en nadele in entrepreneurskap. Op kort termyn is Indiana tans benadeel.
In die hoogs onderskatte My Naam is Niemand nie, die hoofrolspeler "Niemand" (gespeel deur Terrance Hill) neem 'n paar koeëls deur sy cowboyhoed van die legendariese gewapende skutter Jack Beauregard (gespeel deur Henry Fonda) om te bewys dat hy hom toekom. Die dialoog wat hulle briljant uitruil:
Jack: Vertel my, wat is jou speletjie?
Niemand: Toe ek 'n kind was, het ek voorgegee dat ek Jack Beauregard is.
Jack: ... en nou dat julle almal groot is?
Niemand: Ek is versigtiger. Maar soms loop u 'n bietjie risiko, kan u voordele inhou, weet u.
Jack: As die risiko min is, is die beloning min.
Die grootste verskil wat ek in die kulture tussen die Weste en die Midde-Ooste wys, lê vierkantig in hierdie aksioma. In die afgelope twee jaar van betrokkenheid by die web- en tegnologiese gemeenskappe in Indy en Bloomington, kan ek met sekerheid sê, dit is die grootste probleem wat Indiana het om die volgende Boulder of die volgende Silicon Valley te word. Dit doen nie bedoel dit niemand neem risiko's, of dat daar geen betekenisvolle verwikkelinge in Indiana plaasvind nie. Maar wat dit wel beteken, is dat een sleutelkomponent van die bou van 'n suksesvolle tegnologiese gemeenskap nog nie heeltemal ingekoop het in die groot risikokonsep nie.
Die belangrikste posisie in enige tegnologiese onderneming is 'n tegniese medestigter of hoofontwikkelaar. Die vraag na hierdie soort mense swaarder weeg as hul aanbod, en dit geld ook in San Francisco. Die belangrikste verskil in Indiana is dat 'n buitensporige aantal mense met die tegniese vaardighede om 'n webproduk te bou, op hierdie vraag en aanbod-ongelykheid gereageer het deur 'dev-winkels' op te stel wat tegniese ontwikkeling 'uitkontrakteer'. Dit vereis dat nie-tegniese entrepreneurs al hul swaarverdiende kapitaal wat hulle ingesamel het en / of ekwiteit moet uitdeel om iemand te betaal wat nie die vel het nie. Ek het met talle ontwikkelaars van Indy en Bloomington gesels wat wonderlike salarisse verdien wat ook dink dat hulle entrepreneurs is omdat hulle opstartprobleme oplos. Maar dit is regtig nie. Jy is nie 'n entrepreneur voordat jy jou kussing prysgee, jou hoed by almal gooi en opoffer totdat jy iets geskep het wat waarde skep en geld verdien nie. As u elke jaar 'n W-2 indien, is u nie 'n entrepreneur nie.
Douglas Karr en baie ander het ongelooflike werk gedoen om Indy as 'n Marketing Tech hotspot te vestig. Dit is ongelooflik. Ander stigters wat die volgende Facebook / Google / ens wil bou, het egter 'n ernstige ingenieurstalent nodig. Dit is hier, maar dit word nie behoorlik toegeken nie en die aansporings is nie in lyn nie. Ek ken talle nie-tegniese entrepreneurs in Indiana wat talent nodig het en dit nie kan kry nie, tensy hulle kontant betaal of hul eie kapitaal prysgee wat nie in die tent sal bly as dit uitgereik is nie. Indiana is dus steeds besig om hierdie uiters talentvolle entrepreneurs aan San Francisco en die Vallei te verloor, want die probleem bestaan ​​nie in buitensporige getalle hier buite nie. Ek sê nie dat u 'nie kan slaag tensy u Wes toe trek nie.' Wat ek sê, is dat dit nie te tegniese stigters was om te tegniese medestigters te vind wat hulle nodig het om mee te ding met nuwe ondernemings en ondernemings in die Weste wat nie dieselfde probleem het nie.
Goeie nuus vir Indiana. Dinge begin stadig beweeg, en ek dink nie dit gaan op die lange duur 'n probleem wees nie. Hoe lank? Ek weet nie, maar as ek 'n entrepreneur in Indiana was wat nie Wes toe wil trek nie, sal ek hierdie perd slaan totdat dit tot 'n hoop molekules verminder word.