Tweesnydende anti-Semitisme - EU-verslaggewer
Die Palestynse terreuraanval op 9 Oktober 1982 op die Groot Sinagoge van Rome, wat die tweejarige Stefano Gaj Tachè doodgemaak het, en die bloed van 37 ander wat gewond is, het op die klippe van die gebou gevloei wat die veiligste toevlug vir Jode in die Italiaanse hoofstad, was 'n dubbele klap in die gesig - nie net deur die moordenaars nie, maar deur diegene wat nie 'n vinger gelig het om hul slagoffers te verdedig nie, skryf Fiamma Nirenstein.
Volgens 'n voorbladberig verlede week in die linksgesinde Italiaanse dagblad, Il Riformista, Italiaanse owerhede is gewaarsku dat 'n aanval teen Jode of Israeli's beplan word. Alhoewel dokumente wat in die verhaal aangehaal word, toon dat Francesco Cossiga - eerste minister van die Italiaanse Republiek van 1979-1980 en president van 1985-1992 - dit destyds verwerp het, toon talle dokumente van meer as vyftien jaar gelede dat niemand ooit gepla het nie om die saak verder te ondersoek. Die implikasie is dat daar 'n politieke ooreenkoms was tussen voormalige premier Giulio Andreotti en Palestynse organisasies, wat versoek het dat hulle 'n vrye hand teen Jode en Israeli's op Italiaanse grond gegee word in ruil vir 'n gelofte om nie "onskuldige" Italianers aan te rand ( dit wil sê nie-Jode).
Alhoewel so 'n belofte niks beteken het nie, aangesien Palestynse terroriste nie die identiteit van "onskuldige" Italianers in ag geneem het toe hulle Rome se Fiumicino-lughawe in 1973 aangeval het (34 gedood); die kaping van die Italiaanse vaartuig Achille Lauro in 1985; of die tweelingaanvalle in 1985 op die lughawens in Rome en Wene (19 doodgemaak).
Desnieteenstaande was dit duidelik dat Joodse bloed steeds 'n bedingingschip was, selfs ná die nie-so-verre Holocaust, en nadat die Ghetto van Rome vir ewig gekenmerk is deur die deportasies van 1943. Inderdaad, die bogenoemde terreuraanvalle was eenvoudig deel en pakkie van die "volgende rondte". En dieselfde was weereens met Joodse bloed bevlek.
Gedurende die jaar van die aanval op die Groot Sinagoge het PLO-hoof Yasser Arafat die Italiaanse Kamer van Afgevaardigdes toegespreek gewapen met 'n pistool. Andreotti, die peetvader van die parlement se pro-Arabiese beleid, het hom toegelaat om dit te doen; en slegs Giovanni Spadolini van Italië se Republikeinse Party het die geleentheid teëgestaan.
En goed, hy moes, aangesien die terroriste-woede van die Palestyne reeds 'n gevestigde feit was, uitgelig deur die slagting van atlete (die slagting by die Olimpiese Spele in München in 1972, waarin 11 gedood is), kinders (die 1974-massamoord by die Ma'alot in Israel, wat 31 dood gelaat het) en ontelbare ander episodes van vliegtuigkapings, busbomaanvalle, lukrake ontploffings en skietvoorvalle.
In daardie jare het 'n absolutistiese en onstuimige beleid egter die Palestynse wêreld - met al sy anti-Semitiese felheid, oneerlikheid en menseregteskendings - 'n onaantasbare heilige koei in die oë van Italië gemaak, nie net nie, maar dwarsdeur Wes-Europa. Vrees, tesame met die behoefte aan Arabiese olie, was die basiese redes vir hierdie "dhimmitude" wat die Egipties-gebore Britse geleerde Bat Ye'or in soveel van haar werke aan die kaak gestel het, en dit vandag, danksy die ondertekening van die historiese Abraham Akkoorde, blyk te wees opgehou.
Tog is gister, soos vandag, die toelating van, toegee aan en onderhandeling oor die aggressie teen en doodmaak van Jode 'n klassieke aspek van anti-Semitisme. Soos in die geval van die ondergrondse ooreenkoms wat deur Il Riformista, daar is steeds die geheime oortuiging dat Joodse lewens nie soveel werd is as dié van ander nie.
Toe ek die ontelbare selfmoordaanvalle in Israel gedek het tydens die tweede Palestynse intifada, wat tot duisende sterftes gelei het, het ek ontdek hoeveel onverskilligheid en stilswye die uitwissing van Jode kan omring. Dit spreek nou vanself, maar ek het destyds diep gevoel dat dit anti-Semitisme was.
Wanneer Israel die reg op selfverdediging ontsê word – 'n reg wat aan enige ander land verleen word – is dit niks anders as anti-Semitisme nie. Wanneer 'n kleuter soos Stefano Tachè op die trappe van die Groot Sinagoge van Rome geskiet is, is dit dubbele anti-Semitisme: dié van die een wat hom geskiet het en dié van diegene wat onderhandel het om hom naak, sonder beskerming, in sy baie teer bestaan ​​as 'n Joodse kind.