Wat beteken dit presies om verlore te wees? Miskien is dit: ons weet nie hoe om te kry waarvandaan ons is waar ons wil wees nie. Dit is nie dieselfde as gestrand nie (wanneer ons weet hoe om te kry waar ons wil gaan) of verlate. Om verlore te gaan, is nie 'n eenvoudige probleem van onsterflikheid of gevangenisstraf nie. Dit is ook nie dieselfde as om nie te weet waar ons is nie. Ek mag myself in 'n onbekende kamer in 'n stad bevind sonder enige idee wie se huis of kantoor dit is, maar as ek landmerke uit die venster herken of in die geselskap van 'n betroubare gids is, is ek nie verlore nie; Ek weet hoe om te kom van waar ek na waar ek wil gaan. Of omgekeerd kan ek weet waar ek fisies is, maar verlore gaan omdat ek nie weet wat ek volgende in my lewe wil doen of waarheen ek wil gaan nie.
Ons kan ook intellektueel, emosioneel of geestelik verlore raak. Dit is nie ongewoon om in die middel van ons lewens verlore te raak terwyl ons in ons eie sitkamer sit nie, en dit is moontlik om maande, jare of permanent verlore te bly. Verlore siele.
Ons kan verlore raak sonder om dit te ken
Ons kan selfs verlore gaan sonder om dit te weet. Dit is hoe die sewentiende-eeuse Spaanse sendelinge gedink het aan die inheemse mense wat hulle in die suidwestelike hoek van wat nou Colorado bekend staan. Die sendelinge het die rivier wat deur die land loop, die rivier van siele wat in die vagevuur verlore is, geglo dat die inboorlinge noodwendig verlore gegaan het omdat hulle sonder die voordele van die sendelinge se godsdiens gewoon het. Wie dink jy was regtig verlore sonder om dit te weet, die sendelinge of die inheemse mense? Soos die sendelinge, is dit moontlik om 'n soort paradys te soek sonder om te weet dat jy reeds daar is. Dit is een manier om verlore te gaan.
Maar verlore is glad nie 'n slegte ding nie - as jy weet jy is verlore en jy weet hoe om geestelik daaruit te baat. Die meeste van ons beskou dit as 'n bummer, baie ongewens of selfs skrikwekkend. Ons het almal belangrike dinge om te doen, daar is nie genoeg tyd in die dag soos dit is nie, dankie, en om te verdwaal, is 'n groot vlieg in die salf van sukses, 'n apsleutel in die ratkas van vordering. In die Westerse wêreld, waar "vordering ons belangrikste produk is," word ons van ons vroegste jare aangemoedig om presies te weet waar ons te alle tye en presies is waarheen ons gaan. Ja, sulke kennis is dikwels wenslik as dit nie nodig is nie, maar dit is nie van gelyke belang nie.
Groot waarde in die vind van onsself verloor
Stel jou voor dat jy verlore gaan in jou loopbaan of huwelik, of in die middel van jou lewe. Jy het doelwitte, 'n plek wat jy wil wees, maar jy weet nie hoe om daardie plek te bereik nie. Miskien weet jy nie presies wat jy wil hê nie, jy het net 'n vae begeerte na 'n beter plek. Alhoewel dit dalk nie so lyk nie, is jy op die drumpel van 'n goeie geleentheid. Begin om daardie plek te vertrou om nie te weet nie. Gee dit aan. Jy is verlore. Daar sal verdriet wees. 'N gekoesterde uitkoms blyk onbereikbaar of ondefinieerbaar te wees. Om te verseker dat die verskuiwing verloor word om teenwoordig te wees, erken jouself dat jou doelwit nooit bereik kan word nie. Alhoewel dit dalk moeilik sal wees, sal dit heeltemal nuwe moontlikhede vir vervulling skep.
Oorlewering ten volle om verlore te gaan - en dit is waar die kuns binnekom - jy sal ontdek dat, benewens om nie te weet hoe om te kom waar jy wou gaan nie, is jy nie meer so seker van die uiteindelike reg van daardie doel nie . Deur jou onbewus te vertrou, word jou ou standaarde van vordering opgelos en word jy in staat om gekies te word deur nuwe, groter standaarde, dié wat nie uit jou verstand of ou verhaal of ander mense kom nie, maar uit die dieptes van jou siel. Jy word aandag gegee aan 'n heeltemal nuwe leidingstelsel.
Oorgee aan die potensiaal om verlore te wees
Die verlore kuns is nie net om verlore te raak nie, maar eerder verlore te wees en entoesiasties oor te gee aan die onbeperkte potensiaal daarvan. Trouens, gebruik dit tot jou voordeel. Die verskuiwing van verlore om gevind te word (op 'n nuwe, onvoorspelbare manier) is 'n geleidelike en indirekte een. Die manier om daardie verskuiwing aan te moedig, is om eers te aanvaar dat jy nie weet hoe om na die plek te kom wat jy wil wees nie en dan ten volle oop te maak na die plek waar jy is totdat die ou doelwitte wegval en jy ontdek meer sielkundige doelwitte wat opkom. Dan is jy nie meer verlore nie, maar jy het immers bevoordeel dat jy so was. Hierdie soort verlore en dan gevind word, is een vorm van ego-dood en wedergeboorte, een van die vorms van die grafkoot van die kokon.
Om verlore te raak en dan op hierdie manier gevind te word, volg jou meer in die nou. Ons is dikwels so besig om te probeer om in 'n verbeelde toekoms te kom wat ons die huidige oomblik verloor het. Ons het die self - die siel - verloor wat net in die hier en nou woon en asemhaal.
Oorweeg byvoorbeeld om verlore te gaan in die bos, iets wat min mense kan voorstel om te geniet. Skielik het die wêreld gekrimp; hier sit jy langs 'n stroom in 'n bos. Jy weet nie watter pad huis toe is nie. Jy roep uit. Niemand antwoord nie; of, net die stroom, die wind en die rawe antwoord. Miskien raak jy paniek, miskien doen jy dit nie. Dit sink deurdat jy regtig verlore gaan. Geleidelik word jy bewus daarvan dat alles wat jy nou kan reken, hier is, min of meer binne bereik, en daar is geen waarborg dat daar ooit weer iets anders sal wees nie. Jy kon jou hele lewe op 'n meditasiekussing deurgebring het om by hierdie radikale plek van teenwoordigheid te kom, en nou is jy hier met vergunning van ontwrigting! Soos 'n skipbreukeling op 'n tropiese eiland, is dit jou wêreld. Wat sal jy daarmee doen? Jy het byna alles verloor wat jy gedink het, was belangrik; Die ou doelwitte is irrelevant, en tog, hier is jy. Nou wat?
Dit is juis waar jy uiteindelik psigies geestelik moet kom vir die doel van sielinisiasie: jy moet bereid wees om jou vorige agendas te laat vaar en die passie van die siel omhels soos jy dit nou en nou vind.
Deur meer in die hede te kom, deur dit verlore te raak en dit te aanvaar, ly jou lewe skielik radikale vereenvoudiging. Ou agendas, oortuigings en begeertes val weg. Jy gaan stil binne en dit word makliker om die stem van die siel te hoor.
Dit is waarom die wanderer probeer om verlore te raak
Die Wanderer leer daar is vier noodsaaklike komponente vir die kuns om verlore te gaan. Eerstens moet hy eintlik verlore gaan. Tweedens moet hy weet hy is verlore en aanvaar dit. Derdens moet hy oor voldoende kennis, vaardighede en fisiese of geestelike instrumente beskik. Ten vierde, en die belangrikste, moet hy nie-toewyding aan 'n bepaalde uitslag van verlore doen, soos byvoorbeeld deur 'n sekere tyd, of glad nie. Met ander woorde, hy moet sy toestand aanvaar, daaraan ontspan en heeltemal kom waar hy is.
Of hy fisies, emosioneel, siellik of geestelik verlore is, om die ervaring van "verlore" in die mees intieme terme te leer ken, is sy enigste ware uitweg.
By die ingang van die tweede kokon, sien ons byvoorbeeld dat die adolessente lewe, 'n lewe waarin sosiale en ekonomiese vooruitgang ons primêre doelwitte is, nie meer so aanloklik is nie, maar ons het nog nie 'n aantreklike alternatief nie. Ons is verlore. Eerder as om net werksgeleenthede te verander, lewensvennote, sosiale groepe of koshuise, moet ons aanvaar dat ons verlore is en nie onsself kan onttrek deur te bly speel deur die ou reëls nie. Wat is die relevante oorlewingskennis, vaardighede en gereedskap om hierdie soort verlore te raak? Om die tweede kokon geestelik te oorleef, moet jy weet oor die verhouding tussen ego, siel en gees. Jy moet weet van die oproep tot avontuur, ego dood, en dwaal. Jy het die vaardighede van selfstandigheid nodig en van die huis verlaat. U benodig gereedskap in die vorm van paaie tot siel ontmoeting. En jy moet die kuns van verlore gaan kweek. Dan moet jy vestig op die feit dat jy nog nie weet wat jou siel begeer vir die lewe waaraan jy geseën is nie.
Nog 'n manier waarop die Wanderer die kuns kan kweek om sielkundig verlore te gaan, is om fisiek in die woestyn te verdwaal. Sy mag in die wilds dwaal totdat sy nie seker is hoe om uit te kom nie. Dan sal sy sit en oefen teenwoordigheid, aanvaar wat is, want hier en nou is alles wat sy het. Dit help natuurlik as sy voorheen oorlewingsvaardighede opgedoen het, insluitend maniere om water en skuiling te vind, en as sy daar 'n paar dae kos sal wees. Sy sal ook bly wees om haar fisiese oorlewingsgereedskap saam met haar te hê - haar sakmes en 'n manier om byvoorbeeld vuur en skuiling te maak. Dit is waarom die Wanderer die kunste van agtergrondlewe bestudeer het toe hy die vaardighede van selfstandigheid verkry het. Sy het ook die kuns van oriëntering bestudeer, sodat sy weet dat sy uiteindelik haar pad in goeie vorm kan vind. Sy weet net nie wanneer dit sal wees nie, en die waarheid word gesê, die verlore Wanderer is nie baie haastig nie. Hier is 'n geleentheid om eensaamheid te beoefen, in die natuur te dwaal, tekens en tekens te volg, oor die spesiesgrense en ander sielkunskuns te praat. Hier is haar kans om die pad wat by haar voete begin te vertrou, om ten volle te wees in die oomblik soos dit ontvou. As sy dit kan doen terwyl sy in die wild verlore gaan, is sy meer geneig om dit te kan doen wanneer sy in die middel van haar lewe geestelik verlore gaan, soos Dante.
Wanneer ek myself in die natuur verloor, word my hartrenne verlore
As ek in die wild verlore raak, begin vrees in my lies en werk sy tot by my maag en tot by my knieë. My hart rasse. My keel wil om hulp skree. My hele liggaam begin bewe en my kop waai. My asem groei vlak en vinnig. My hart klop vinniger en besondere. Maar as ek nie paniekerig raak nie (of nadat ek paniekerig is), sien ek dat my lyf eintlik daarvan hou om verlore te raak! Nie die verstand nie, maar die liggaam. My vel begin kniel, asof dit met vreugde is. Ek word baie wakker. My sintuie word skerp en duidelik. Die klanke, kleure, teksture en kante van dinge word duidelik en stralend. Ek kan nie help nie, maar sien 'n genot wat ontstaan ​​deur so baie teenwoordig te wees, so baie in hierdie liggaam. Hier. Nou. Gedagte vertraag en word kristallyne. Wat sal ek doen, wonder ek. Ek hoor 'n vreemde stem sê: "Kom ons geniet dit om hier te wees voordat ons te veel haastig is om êrens anders te wees. As ons hier 'n lewe kan maak, kan ons tog 'n lewe maak."
Perchance jy dink jy het nie die vaardighede of belangstelling (of tyd nie!) Om verlore te gaan in die woestyn en dan probeer om jou self te vind. Min mense doen, maar min mense word ernstig oor enige soort dwaal. Aan die ander kant het ek baie mense geken wat nie die minste belangstel om verlore te raak nie, maar het die ongeluk - of geluk - dit in elk geval gedoen en wonderlike dinge uit die ervaring geleer (anders as om nooit weer huis toe te gaan nie) .
Op 'n visie vinnig toe ek 'n leerling was, was daar 'n vrou wat vra wat, soos baie mense, suksesvol binne-in 'n groot papiersak kon raak. Sy het verdwaal in die droë somer berge van die Kalifornië-woestyn. Sy het haar laers in die middel van 'n warm blou lugdag verloor, terwyl sy na 'n kort stap terug na haar kamp toe was. Sy het geen kamertoerusting of warm klere by haar gehad nie. Sy het pas die plek naby die basiskamp besoek waar ons gereël het dat sy elke dag 'n klip moes verlaat as 'n sein vir ons. Sy het alles goed gedoen (sonder om haar eensaamheid te onderbreek). Sy het die klip verlaat en dan gedisoriënteer terwyl sy probeer om terug te keer na haar vaste sirkel. Later die middag het ek nagegaan of sy die klip verlaat het.
Die volgende dag was daar geen nuwe klip nie. Die soektoggids en ek het na haar kamp gegaan. Niemand daar nie, maar haar slaapsak was - 'n meer ontstellende ontdekking. Ons het die volgende paar uur uitgekyk en geskree. Geen sukses nie. Ons het probeer om haar op te spoor, maar die woestynpaadjie in daardie land registreer selde opvallende afdrukke. Uiteindelik het ons haar spoor in die stof van 'n ou grondpad gevind. Sy was weg van albei basiskamp en haar kamp weg. Geen vertel hoe ver sy gegaan het nie. Plus ons het vermoed sy het al 'n nag uitgestaan, alleen sonder warmte of skuiling. Ons was op die punt om die land se soek- en reddingsgroep te kontak toe ons deur 'n verkyker omtrent 'n halwe kilometer langs die pad raakgesien het, 'n wit bra wat van 'n eensame jeug hang. Ons het die pad gehardloop. Ons het haar onder die boom gevind, uit die middagson, baie gemaklik en geniet haar dag, vertroue dat ons vroeër of later sou opdaag. Ten spyte van haar gebrek aan ervaring in die wildernis het sy daarin geslaag om 'n warm genoeg bed uit juniper takke te maak. Sy was baie meer gesentreerd en kalm as wat ons was. Sy was nie regtig verlore nie, want sy het ons vertel; Sy het reg geweet waar sy was - hier onder hierdie juniper.
Wat kan geleer word om verlore te raak
Die verlore suster het baie van haar ervaring geleer. Sy het geleer dat sy haarself in moeilike omstandighede kan troos. Sy het geleer dat sy 'n nag alleen in die (warm) wilds kan oorleef sonder toerusting. Sy het geleer hoe om haar vindingrykheid te versamel en in die volle teenwoordigheid van die oomblik te kom.
Om die kuns van verlore te doen, vereis nie eksterne wildernis nie. Jy kan byvoorbeeld 'n lang tydperk in 'n sosiale of etniese groep met vreemde (of jou) gebruike of style, in 'n onbekende stad of in 'n vreemde land, met 'n ongewone godsdienstige praktyk of gemeenskap of sonder jou bekende godsdienstige of geestelike praktyk as jy al een jaar gereeld in diens is - of met mense baie jonger of ouer as jy. Of wag net vir 'n dag wat jou lewe nie meer sin maak nie, of wanneer iemand of iets of 'n rol waarop jy afhang, skielik verdwyn het. Onthou om al vier die komponente van hierdie ander onbekendes te verloor.
of 800-972-6657 uitbr. 52. © 2003. Alle regte voorbehou.
Bill Plotkin, PhD, was 'n psigoterapeut, navorsingsielkundige, rockmusikus, rivierloper, professor in sielkunde en bergfietsryer. As 'n navorsingsielkundige het hy drome en vreemde toestande van bewussyn bereik wat deur meditasie, biofeedback en hipnose bereik is. Die stigter en president van Animas Vallei Instituut, het hy duisende mense gelei deur middel van inleidende gedeeltes in die natuur sedert 1980. Tans 'n eko-spesialis, diepte sielkundige, en die wildernis gids, lei hy 'n verskeidenheid van ervarings, natuurgebaseerde individuasieprogramme. Besoek Bill Plotkin aanlyn by https://animas.org.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Finansies & Careers > Loopbaan & Sukses > Verlore ... Maar nie verlore in die lewe nie