Vir diegene wat onbekend is met die term, verwys "dawn patrol" na 'n surfer se aankoms na die strand by of net voor sonsopkoms.
Die insluiting van die woord "patrollie" is idiosynkraties met die algemene opvatting van die toevallige navigeerhouding; Maar die konnotasie van 'n militaristiese missie is onmoontlik. Sodra jy 'n surfer gesien het wat hulle toerusting het, hul surfgat gryp en in die duisternis se voorneme is om te bereik, kan jy jou vooruitsigte op surfers vir altyd verander.
Wanneer dit kom by die dagbreekpatrollie, is surfers soldate ... soldate van geluk. As hulle gelukkig genoeg is, sal die oggendmissie groot resultate lewer.
In die ou dae was 'n dagbreekpatrollie 'n treffer of mis situasie. Gewapen met net een se kennis van weerkaarte en swelende tendense, is onverskrokke ruiters van die oggendmossier gereeld begroet met spieëlagtige platheid of on-shore slop as met die epiese vate wat die nag voor hul drome ronddraai.
Vandag, wat met die Internet se oneindige hulpbronne, kan ons die swerms sien styg en in real-time verskuif en deskundiges se menings van toekomstige swell-gebeurtenisse lees. Moeder Natuur het egter steeds die mag om selfs die mees perfek beplande dagbreekpatrollie nutteloos te maak, sodat vroeë rysers swaar met kafeïen waas en met onbedoelde stok verpak word.
So, wat is die punt? Hoekom nie net wag totdat die son die oggend siek brand opwarm nie, en jy kan later later op die strand afloop of selfs wag vir jou vriende om met 'n verslag te skakel?
Daar is geen maklike antwoord nie. Daar is egter verskeie ongemaklike antwoorde.
Vir die een het die meeste branderplankryers nie die motivering om die huis onder die mantel van die nag te verlaat nie en die pyn van die koue om in 'n swart oseaan te spring vir die wil van 'n paar onvoltooide golwe, so is daar die wortel van eensaamheid, die strewe om die eers om die seël van die ongesoolde swelsel wat oornag opgekom het, te breek.
Dis die oproep van die aanbreek, die grys limbo tussen die swart haai besmette nag en die gesmolten gebarste gloed in die oggendhemel. Dit is teenwoordig aangesien die son die aarde eerste verwarm en die winde verskuif, die swelling versorg in die teenwoordigheid van 'n paar gelukkige branders. Dit is die romantiese gevaar van nagtelike roofdiere onder die skroei vir nog 'n byt voordat hulle vir die dag met niemand op die strand aftree om hulp te vra nie. En natuurlik, dit is die tevredenheid wat jy voel as jy uit die water kruip, geslaan en gedreineer van jou branderige lust soos baie grofige, stadig pokes met 'n bedkop sip van styrofoam koppies en wens hulle was jou.
Om jou borde op te laai as bure slaap, om in die sonskool te gaan, om by jou lessenaar seergemaak te word van ure se golfrit: dit is die redes vir die dagbreekpatrollie.
Nie almal word uitgesny vir 'n lewe van dagbreekpatrollies nie, net soos nie almal vir die weermag uitgesny word nie. Maar sodra jy jouself opgelei het, sal niks anders genoeg wees nie. Jy begin soveel soos die navigeer van die sending. Dit is die opwinding van die jag, die liefde van die "patrollie". Ry deur die nag mis of fietsry verlate strate luister terug na ons primitiewe jag instinkte. Iewers lok die prys met niemand anders nie.
Golwe skrik onverskillig deur die kronkelende lyne van die onwaardige.
Jou belangrike ander mag dink jy is psigoties. Jou ma mag dink jy is op kraak. Jy is kinders gee nie om nie, aangesien jy met 'n glimlag teruggekom het. U is 'n dagbreekman, 'n surfer wat sy eie fortuin maak, 'n soldaat wat gevaarlik lag, 'n jagter wat niks toelaat om hom van sy prys te hou nie. Jy druk die meeste uit die lewe terwyl jy die lyn tussen nag en dag vervaag. Ek dink selfs die volkslied het genoem dat 'n vlag in die vroeë lig van die dagbreek waai. En ek sal wed dat die vlag in buitelandse winde waai.