Kolpitis (vaginitis) is 'n ontsteking in die vagina wat veroorsaak word deur verskillende soorte bakterieë, swamme of ander patogene. Byna elke vrou word minstens een keer in haar lewe deur kolpitis aangetas. Sekere faktore soos vaginale besering of verswakte hormoonverbetering bevoordeel die ontsteking. Dit word binne 'n paar weke genees. Lees hier alles wat u moet weet oor vaginitis.
Kolpitis (of vaginitis) is die mediese term vir akute of chroniese vaginale ontsteking. Dit kan veroorsaak word deur verskillende soorte patogene (meestal bakterieë) sowel as meganiese of chemiese irritasie (soos chemikalieë). Gewoonlik word die vulva terselfdertyd ontsteek, dus is die buitenste vroulike geslagsarea (met labia, ens) Dokters praat dan van vulvovaginitis. Kolpitis is een van die algemeenste infeksies in die vroulike geslagsarea en kan vroue van alle ouderdomme beïnvloed.
Normaalweg kan patogene in die vagina nie oorleef nie omdat die heersende omgewing te suur daarvoor is. Verantwoordelik vir die suurgehalte is die gesonde vaginale flora, wat hoofsaaklik uit melksuurbakterieë (laktobasille) bestaan. Deur suikers uit die skede-selle in melksuur te werp, bied dit 'n lae pH in die vagina – as beskerming teen infeksies soos kolpitis.
Die vroulike geslagshormoon estrogeen is 'n deurslaggewende invloed op die slymvlies en die suur omgewing van die vagina. Dit ondersteun die groei en gereelde vernuwing van die vaginale mukosa. Boonop verhoog estrogeen die vlak van suiker in die vagina, wat die gesonde melksuurbakterie verhoog.
Twee vorme van vaginitis
Dokters onderskei twee vorme van vaginitis:
Primêre vaginitis: 'n Groter aantal patogene kom die vagina binne en verwar die natuurlike vaginale flora sodat dit tot ontsteking lei.
Sekondêre vaginitis: Die omgewing van die vagina is so versteur dat bakterieë wat siekte veroorsaak sporadies vermeerder en ontsteking veroorsaak.
Die belangrikste teken van vaginale inflammasie is 'n verhoogde uitvloei. Dokters praat van fluor vaginalis. Die konsekwentheid van die uitvloei hang af van die oorsaak. Byvoorbeeld, 'n grys, vloeibare en vuil ruikende afskeiding dui op bakteriese vaginose, 'n algemene vorm van bakteriële vaginale ontsteking. As die vaginitis veroorsaak word deur trichomonads (eensellige parasiete) (trichomoniasis), is die afskeiding geelgroen, skuimerig, kwaadaardig en gepaard met jeuk. Besmettings met Candida-swamme veroorsaak 'n witgeel, romerige tot bros, geurlose afskeiding en jeuk.
Ander algemene simptome van vaginitis is pyn en brand in die vagina. Die pyn kan tydens gemeenskap (dyspareunia) voorkom of onafhanklik van meganiese irritasie. Selfs pynlike urinering kan 'n vaginitis vergesel.
Afhangend van die oorsaak, verskyn verskillende veranderinge van die slymvliese, soos vlekke of diffuse rooiheid, papules of plat en effens bloeiende maagsere (maagsere) ook in die vagina.
In baie gevalle versprei die vaginale inflammasie na die vulva. Hierdie vulvovaginitis word gekenmerk deur rooiheid, jeuk of pyn in die labia.
In sommige gevalle bly 'n kolpitis asimptomaties, dit wil sê sonder ongemak.
Kolpitis: oorsake en risikofaktore
Die algemeenste veroorsaak bakterieë kolpitis, soos stafilokokke, streptokokke, Escherichia coli, of anaërobiese bakterieë (soos Gardnerella vaginalis). 'N Ander bakteriese middel van vaginitis is gonococci – die oorsaaklike middels van die seksueel oordraagbare siekte gonorree (gonorree).
Afgesien van bakterieë, kan ander patogene soos swamme (Candida-swamme, ens.), Virusse (HPV-virusse, herpesvirusse, ens.) Of parasiete (soos trichomonads) kolpitis veroorsaak.
Benewens hierdie aansteeklike vaginitis, is daar ook vorme van vaginale ontsteking, wat veroorsaak word deur chemikalieë of ander irritante. 'N Traumatiese vagina word byvoorbeeld gewoonlik veroorsaak deur vreemde liggame in die vagina, byvoorbeeld deur 'n vergete tampon of 'n pessaris.
Atrofiese kolpitis is een van die nie-infeksieverwante vaginale inflammasie. Dit kom voor by vroue tydens of na die menopouse, omdat hulle nie meer die vaginale slymvlies opbou nie as gevolg van die toenemende estrogeentekort. Dit verminder die plaaslike verdediging teen patogene. In die verdere verloop van die aanvanklik nie-aansteeklike vaginale ontsteking, kan kieme soos bakterieë of swamme dus maklik vestig en vermeerder.
Risikofaktore van kolpitis
Die ontwikkeling van vaginale inflammasie behels dikwels 'n wye verskeidenheid risikofaktore. Byvoorbeeld, swak of oordrewe higiëne, gereelde verandering van maat en vreemde liggame in die vagina speel 'n rol. Metaboliese siektes kan ook vaginitis bevorder. Dit sluit byvoorbeeld diabetes mellitus, vetsug (vetsug) en Cushing-sindroom in. Ystertekort, gewasse, chirurgie en genetiese aanleg kan ook bydra tot die ontwikkeling van kolpitis. Dieselfde geld vir sekere medisyne soos antibiotika, kortikosteroïede ("kortisoon") en medikankermiddels.
Al hierdie faktore kan die vaginale flora ontwrig en sodoende die weg baan vir vaginitis. Basies, maar ook in 'n gesonde vaginale flora, 'n vorm van vaginitis.
Kolpitis: ondersoeke en diagnose
In die geval van vermoedelike kolpitis, is die ginekoloog die regte persoon om kontak te maak. In die konteks van 'n aanvanklike gesprek verhoog dit die mediese geskiedenis (mediese geskiedenis). U het die geleentheid om u simptome en klagtes presies te beskryf. Die dokter sal u ook spesifieke vrae vra, byvoorbeeld as u in die verlede sulke simptome gehad het of medikasie gebruik.
Na die anamnese vind 'n ginekologiese ondersoek plaas. Die dokter kyk mooi na die vaginale slymvlies. 'N Ontsteekte slymvlies, byvoorbeeld, die dokter herken rooiheid en swelling. Soms kan klein blase of maagsere op die vaginale slymvlies gesien word. Die verhoogde afskeiding, wat in die vagina sigbaar kan wees, is ook 'n aanduiding van kolpitis.
Om moontlike oorsaaklike middels van die vagina te identifiseer, neem die dokter smere uit die vaginale slymvlies. Onder die mikroskoop kan gesien word in die smere, byvoorbeeld of sampioene, bakterieë of wurms in die vagina versprei het. Vir meer akkurate bewys, moet daar soms 'n kultuur van die patogeen in die laboratorium geskep word.
Ouer vroue het dikwels atrofiese kolpitis. In die meeste gevalle kan geen patogene opgespoor word nie.
Belangrik in geval van vermoedelike kolpitis is ook die uitsluiting van ander oorsake van die klagtes. By ouer vroue met kolpitis is dit byvoorbeeld altyd 'n moontlike kankergewas om te diagnoseer.
Daarbenewens sal die dokter moontlike risikofaktore vir kolpitis identifiseer, soos sekere metaboliese siektes of 'n verkeerde higiënetegniek. Sulke faktore moet, indien moontlik, uitgeskakel word of ten minste verminder word om die risiko van herhalende vaginale ontsteking te verminder.
Die behandeling van infeksie-verwante kolpitis hang af van die patogeen of die patogene. Byvoorbeeld, antibiotika (soos metronidasool) word gebruik teen bakterieë en sogenaamde antifungals (soos clotrimazole) teen swamme. Soms word ook antiseptiese middels (betaisodona) voorgeskryf. Dit werk teen bakterieë, swamme, virusse en protosoë.
Die aktiewe bestanddele word plaaslik toegedien (in die vorm van setpille of rome) of sistemies (gewoonlik as tablette). In seksueel oordraagbare patogene van vaginitis moet die maat behandel word.
As daar geen patogene gevind kan word as die oorsaak van vaginitis nie, maar daar 'n tekort aan die vagina is (dysbiose), word medisyne (soos probiotika) gebruik, wat die vaginale flora weer in balans bring.
Atrofiese kolpitis word behandel met hormoonpreparate – estrogeenaanvullings wat plaaslik geneem of ingeneem word.
Kolpitis: siekteverloop en prognose
Met tydige en konsekwente terapie kan vaginale inflammasie goed behandel word. In die reël genees sy sonder komplikasies. Soms kan die ontsteking egter versprei namate die kieme styg. Byvoorbeeld, ontsteking van die serviks (serviksitis), die voering van die baarmoeder (endometritis) of die fallopiese buis (bekken inflammatoriese siekte) kan voorkom.
Om die risiko van herontsteking na genees kolpitis te verminder, moet bestaande risikofaktore uitgeskakel of verminder word. Om byvoorbeeld 'n oordrewe intieme higiëne te vermy, aangesien dit die vaginale flora kan versteur. Vroue moet hulle dus van vaginale besproeiing en Intimkosmetika (soos Intimdeos), wat nie by die suur vaginale omgewing aangepas is nie, weerhou. Omgekeerd bevoordeel 'n gebrek aan intieme higiëne 'n kolpitis.
Kolpitis tydens swangerskap
'N Vaginale ontsteking tydens swangerskap kan voortydige kraam of 'n voortydige skeuring van die blaas en dus 'n miskraam veroorsaak. Dit is dus noodsaaklik om vaginitis by swanger vroue te behandel.
Omdat die oorsaaklike middels van vaginale inflammasie (soos herpesvirusse, gonococci of chlamydia) die pasgebore baba tydens 'n natuurlike geboorte kan besmet, word dit meer akuut by swanger vroue. vaginitis gewoonlik word 'n keisersnit uitgevoer.