Geskryf deur Berit Anderson & Christine Hanna
Die klimaat is in 'n krisis. Massa-uitwissings en massamigrasies kenmerk ons ​​dae. Stede loop vol water of word daardeur mislei. Ongelykheid en polarisasie is politieke misdadigers, hul verdraaide uitbarstings word gemanifesteer as inligtingsoorlogvoering. Soos ons geld, vloei ons koolstof altyd uit ons op, weg, in die atmosfeer in.
Dit is nie die eerste keer dat dinge hopeloos voel nie. En ons as mense het dikwels ons grootste vordering gemaak te midde van ons grootste wanhoop.
Maar ons spesie het 'n irriterende gewoonte om uit te stel.
Tegnies bestaan ​​die oplossings vir ons probleme reeds. Sedert 2015 het Costa Rica meer as 95% van sy elektrisiteit uit hernubare energie opgewek en 99% bereik in 2017. Swede is gerig op 100% gebruik van hernubare energie teen 2040. Terwyl hierdie probleem ter sprake gekom het, het IBM 'n nuwe battery onthul wat aan die gang is seewater eerder as met seldsame aardmetale, en 'n Kanadese maatskappy het die eerste elektriese seevliegtuig gevier.
Ons het die tegniese en beleidsinstrumente om groot veranderinge aan bestaande menslike stelsels te implementeer. Die probleem was dat ons tot onlangs nog nie die politieke wil gehad het nie.
Maar dit is ook besig om te verander.
As kinders glo ons dat iemand 'in beheer' is van wat in die wêreld aangaan en wat om daaraan te doen. Maar die afgelope drie jaar het ons geleer dat daar niemand in beheer is nie.
Ongeag ons ouderdom, ons is die grootmense. En ons, die grootmense, is kwaad oor die maniere waarop die “volwassenes” in die kamer vir ons gelieg het. Ons is kwaad oor die gebrek aan klimaatsverandering en ongelykheid, die medepligtigheid van outoritêre regerings, die vrystelling van kiesers, die brutaliteit van die polisie en massa-skietery. Ons woede het sy kop op die strate, by die stembus en op ons skerms grootgemaak.
Terwyl baie van ons ontevrede is met die status quo, is ontevredenheid alleen nie genoeg om die wêreld te skep wat ons wil hê nie.
Groot leiers het deur die geskiedenis visies van kollektiewe toekoms geskep om tot aksie te inspireer. Franklin Delano Roosevelt het sy 1933 inhuldigingsadres om sy visie vir die New Deal uit te lê en in breë trekke te verduidelik hoe hy van plan was om ons ten goede te verander. “As daar geen visie is nie, vergaan die mense,” het hy gesê.
Ons vind vandag weer so 'n visie nodig. 'N Suksesvolle visie stel ons in staat om op sosiale, politieke en ekonomiese terreine te koördineer deur 'n gedeelde begrip van die huidige oomblik, die noodsaaklikheid van dringendheid en die stel van grootbeelddoelwitte te skep. Die suksesvolste kollektiewe visioene vergemaklik wye eksperimente om hul doelwitte te bereik, terwyl hulle 'n stel gedeelde morele waardes kommunikeer om die eksperimente te lei.
Om probleme soos die klimaatkrisis op te los, sal massiewe eksperimente in alle dele van die samelewing verg. Ongeag ons politieke of godsdienstige oortuigings, ons het almal 'n eie belang om oplossings te vind, en verskillende idees oor wat die oplossings is.
As deel van 'n studie in 2008 het die sosioloog Erica Chenoweth en mede-outeur Maria J. Stephan alle bekende groot nie-gewelddadige en gewelddadige versetveldtogte van 1900 tot 2006 nagegaan om te bepaal watter organiseringstegnieke die suksesvolste was.
Nie-gewelddadige veldtogte, hulle het gevind, is "meer geneig om legitimiteit te verkry, wydverspreide binnelandse en internasionale steun te lok, die teenstander se veiligheidsmagte te neutraliseer en lojaliteitsverskuiwings onder die destydse teenstanders ondersteuners te dwing."
Chenoweth se gegewens het ook 'n wesenlike ding oor politieke bewegings getoon: Geen nie-gewelddadige beweging het ooit misluk sodra die aktiewe, volgehoue ​​deelname van 3.5% van die bevolking bereik is.
Natuurlik sal nie almal wat agter 'n spesifieke toekomsvisie is, kies om aan kollektiewe optrede deel te neem nie. En dit is OK. Daar is baie maniere om by te dra: sommige van ons bou die ondernemings en organisasies wat sal help om verandering te bewerkstellig; sommige kies om ons geld aan daardie organisasies te gee; sommige beskou stemme en werwing vir kandidate met waardebelyning as die pad vorentoe; sommige ondersteun 'n visie van kollektiewe bevryding deur te weier om te kragtig in die aangesig van onderdrukking, deur vreugde te kies. Sommige kies al bogenoemde.
Ons verbande met plek, kultuur, gemeenskaplike doel en mekaar skep 'n gevoel van behoort wat elke persoon nodig het om te floreer.
Hier op JA !, het ons altyd gewerk om mense te inspireer om 'n meer regverdige, volhoubare en deernisvolle wêreld te skep. Ons stigters het geglo dat elke persoon saak maak en verdien om 'n waardige lewe te lei, en dat ons deel is van 'n onderling verbonde lewensweb waarop ons bestaan ​​en welstand afhanklik is. Hulle het geweet dat mense wat saamwerk, daardie wêreld tot stand kan bring, en dat inspirasie begin met 'n verhaal van moontlikheid. Dus, 24 jaar gelede, JA! begin om verhale te vertel van regte mense op regte plekke wat vergader het om die probleme op te los waarmee hulle te kampe het, in die hoop dat ander geïnspireer sou word om hulself en hul gemeenskappe te transformeer.
Teen die aanbreek van hierdie beslissende nuwe dekade, JA! voel gedwing om terug te stap, voorraad te neem en die kernwaardes en leidende beginsels van stelselsverandering te identifiseer wat, indien dit wyd aanvaar word, die gety kan draai. Daarom is ons eerste uitgawe van 2020 “Die wêreld wat ons wil hê”. Daarmee beoog ons om die saadjies te plant vir 'n kollektiewe bloudruk van tien jaar om ons almal te inspireer en te begelei terwyl ons saam op die ingewikkelde pad van 'n nuwe toekoms bou.
Om daardie kollektiewe visie van 'n beter wêreld op te bou, vind ons dit nodig om te noem wat ons sien as die oorsaak van die samelewing se probleme. Met die risiko van oorvereenvoudiging verskyn worteloorsake gereeld in JA! verhale sluit ekstraktiewe kapitalisme en verbruikersisme in; die troika van kolonialisme, rassisme en patriargie; heerskappy oor die natuur en mekaar (militarisme, op sy uiterste); en sosiale ontkoppeling. Dikwels kruis hierdie stelsels mekaar op maniere wat die gemeenskap se skade berokken. Die resultaat was om rykdom en mag vir 'n paar te konsentreer ten koste van almal en die planeet waarop ons afhanklik is om te oorleef.
Uiteindelik is die doel om hierdie vernietigende stelsels af te breek en dit te vervang met herstellende, generatiewe stelsels wat blywende welstand vir alle mense en die planeet skep. Deur die onderliggende waardes en bedryfsbeginsels van hierdie nuwe stelsels te noem, hoop ons om lesers te bemagtig met 'n belangrike hulpmiddel om blywende verandering te bevorder.
Die beginsels wat hier uiteengesit is, is 'n werk wat aan die gang is, maar as JA! brei die basis uit van lesers, bydraers, personeel en vennootskappe, dit is belangrik om eksplisiet, deursigtig en direk te wees. Ons verstaan ​​dat daar baie meer oor hierdie konsepte gesê kan word, en nooi u opregtheid uit wanneer ons voortgaan om hierdie leidende beginsels te bestudeer.
As ons die welstand van mense en gemeenskappe bo en behalwe wins plaas, skep ons 'n rustiger wêreld. Welstand vereis wesenlike toereikendheid om 'n gevoel van veiligheid, gesondheid en die plesier te verseker van die wesenlike dinge wat ons waarlik verlustig. Maar die meerderheid van ons welstand kom uit nie-materiële dinge, insluitend ons vermoë tot verwondering, nuuskierigheid, liefde en waardering. As 'n samelewing kan ons streef na oorvloedige welstand vir almal, terwyl ons ten minste verseker dat almal het wat nodig is om te oorleef. Om daar uit te kom, moet ons sleutelaanwysers van welstand op elke vlak van besluitneming identifiseer, meet en verbeter.
Baie van die wêreldwye wanhoop en vernietiging kan toegeskryf word aan besluite deur 'n handjievol mense wat biljoene ander beïnvloed. 'N Beslissing deur 'n bestuurder by 'n multinasionale korporasie op 'n ewekansige Dinsdag kan die vooruitsigte van duisende gemeenskappe vir dekades beïnvloed. Ons moet die model gebruik om 'n hoër vlak van selfbeskikking van die gemeenskap te verseker, omdat mense en plekke floreer wanneer demokratiese gemeenskappe hul eie sosiale, kulturele en ekonomiese behoeftes en oplossings bepaal. Ons benodig oplossings wat ekonomiese en politieke beheer van wêreldkorporasies en nasionale liggame na gemeenskappe verskuif. Op plaaslike vlak het ons demokratiese besluitnemingsprosesse nodig om oplossings te bied van onder na bo, wat deur die gemeenskap gelei word, wat die gemeenskap se voordeel bo private gewin maksimeer. Om plaaslike welvaart op te bou, lê ons klem op plaaslike en gemeenskapsbesit oor hulpbronne en ondernemings, met plaaslike ondernemings wat daarop fokus om eerstens aan plaaslike behoeftes te voorsien voordat hulle oorskot uitvoer.
Ons glo dat elke mens toegang moet hê tot die geleenthede en hulpbronne wat nodig is om hul volle potensiaal te bereik. Om dit te kan doen, moet ons aktief regstel vir die verwoestende vlak van onreg en ongelykheid in die verlede. Dit beteken om oplossings, beleid en benaderings aan te neem wat die mag van die enkele na die vele verskuif, en om leierskap deur histories gemarginaliseerde gemeenskappe te ondersteun, met diegene wat tradisioneel die mag teruggehou het in ondersteunende rolle. Dit beteken ook omhelsing van die “randsteeneffek.” Eerder as om oplossings te ontwerp om in die behoeftes van die meerderheid te voorsien (bv. Mense wat die straat met twee werkbene oorsteek), moet hulle ontwerp word om aan die behoeftes van die mense met die minste toegang te voorsien (bv. Mense wat rolstoele gebruik) en sodoende in almal se behoeftes voorsien. Om ekonomiese billikheid te verseker, kan ons oplossings aanneem wat bronne van welvaart demokratiseer, eerder as om rykdom bloot te herverdeel. Om 'n volhoubare ekwiteit te hê, beteken dit nie dat almal dieselfde hoeveelheid botter het nie, maar om seker te maak dat elkeen hul eie koei het.
Van die lug wat ons inasem, water wat ons drink, voedsel wat ons versamel en kweek, tot die klimaat wat die lewe ondersteun soos ons dit ken, ons menslike bestaan ​​en welstand hang af van 'n bloeiende natuurlike wêreld. Dit is ons verantwoordelikheid om dit vir onsself en vir geslagte daarna te versorg. Die omhelsing van geleenthede wat ons help om ons verbinding met alle lewende dinge te herken en te kweek, kan daardie diep gevoel van kollektiewe verantwoordelikheid opwek. Met hierdie begrip kan ons materiële toereikendheid bo oormatige verbruik prioritiseer en oplossings aanneem wat volhoubare gebruik en herstel van ons natuurlike hulpbronne bevorder. Inheemse kennis en praktyke kan ons lei.
Wat het die opkoms van depressie, eensaamheid, polarisasie en massa-skietery in gemeen? Sosiale ontkoppeling. Ons verbande met plek, kultuur, gemeenskaplike doel en mekaar skep 'n gevoel van behoort wat elke persoon nodig het om te floreer. Histories het ons daaglikse werk, spel en handel vereis dat ons met baie verskillende mense op persoonlike vlak kontak maak. Met die opkoms van outomatisering en die internet het ons belangrike geleenthede vir menslike konneksie verloor. Ons kan ons gevoel van verbinding en behoort opbou deur opsetlik ruimtes en benaderings vir persoonlike verhoudings oor anonieme transaksies te ontwerp; 'n gemeenskaplike doel te bevorder; kweek deernis, empatie en waardering; en kulture en tradisies te behou, te herstel en te ontwikkel.
As almal uitgenooi word om probleme te identifiseer en aan oplossings deel te neem - veral die mense wat die meeste geraak word - kan ons positiewe, blywende verandering skep. Insluiting kan 'n proses vertraag, maar die resultate is beter en hou langer. Bevordering van insluiting beteken om almal na die partytjie uit te nooi en betekenisvolle bydraes van nuwe, onwaarskynlike bondgenote te kweek. Dit beteken omhelsing van mekaar, kruisings te verlig en kennis en idees ruim te deel. Om blywende oplossings te ontwikkel wat vir almal werk, vereis dat ons meer moet saamwerk en saamwerk as om mee te ding.
Dinge verander. En wanneer hulle dit doen, sukkel en misluk gemeenskappe wat gebou is op rigiede idees, infrastruktuur en hiërargieë. Aanpasbare gemeenskappe - dié wat ontwerp is om verandering te verwag - kan blywende vrede en voorspoed skep. Veerkragtigheid opbou beteken om diversiteit op elke vlak te kweek en 'n houding van voortdurende leer, kreatiwiteit en innovasie aan te neem. Dit beteken om holistiese oplossings te vind wat die stelsel regstel (nie net die simptome nie) en verskeie probleme tegelyk oplos. Veerkragtige gemeenskappe gebruik natuurlike hulpbronne, bates en vaardighede wat uniek is aan hul plek. Die beste deel? Oplossings wat ontwerp is vir veerkragtigheid, kan dikwels aangepas word vir ander gemeenskappe, veral diegene wat soortgelyke toestande het.
Vertroue kan 'n leeftyd neem om te bou en 'n minuut om te vernietig. En tog is die diep vertroue binne en tussen gemeenskappe die fondament van blywende vrede en gedeelde welvaart vir almal. Uiteindelik vereis vertroue 'n samelewingswye kultuur en praktyk van integriteit, veral onder diegene in invloedsposisies. Ons bou en beoefen integriteit deur morele voorneme, ondersteun deur aksie - ons praat. Gemeenskappe met 'n hoë integriteit lei tot deursigtige, inklusiewe besluitneming. As hulle skroef, erken hulle die skade wat veroorsaak is, en werk aktief om dit te herstel en te verminder. Hulle het strukture wat toerekenbaarheid verseker en die vordering na die doelwitte meet. Hulle moedig lede aan om hul waarhede te spreek, moed te demonstreer en met vrymoedigheid te eksperimenteer. Die belangrikste is dat hulle nie hul drome vir 'n beter wêreld prysgee nie, selfs nie as dit moeilik raak nie.
Christine Hanna is die uitvoerende direkteur van JA! Media. Sy is 'n stigter en voormalige mededirekteur van die Seattle Good Business Network.
Berit Anderson het haar joernalistieke loopbaan as 'n JA begin! studeer en sit nou op die JA! raad van direkteure. Sy is die uitvoerende hoof en mede-stigter van die mediamaatskappy Scout Holdings, 'n lid van die Global Shapers Community, en die direkteur van programme vir die Strategic News Service en hul Future in Review (FiRe) -gebeurtenisse.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > hervormings > Ons het 'n beter wêreld in gedagte