Die Bybelse boek Esegiël beskryf 'n visie van die goddelike wat Middeleeuse filosowe verstaan ​​het dat dit die verband tussen godsdiens en wetenskap openbaar. Deur Matthaeus Merian (1593-1650), CC BY-NC
Gekonfronteer met 'n reeks ernstige reaksies op die pasiënt COVID-19 siekte, het dokters en verpleegsters soms gesukkel om lewensvatbare behandelingsopsies te vind. Maar as ons geloofsgebaseerde reaksies op die virus ondersoek, het geestelike leiding nog meer ontwykend geblyk.
Riglyne vir geloofsleiers van die Centers for Disease Control and Prevention moedig groepe aan om oppervlaktes skoon te maak en vergaderings of byeenkomste te beperk. Maar hulle spreek nie die emosionele effekte aan wat deur COVID-19-slagoffers, en dié van ons wat nie leef in vrees om dit op te doen, mag ervaar.
Godsdienstige figure soos pous Francis het saamgestel gebede vir beskerming teen koronavirus. Maar die idee van gebed as 'n wesenlike deel van enige reaksie op COVID-19 kan vir sommige mense onvanpas of selfs onverantwoordelik voel in 'n wêreld wat geneeskunde en godsdiens dikwels as poolagtige teenoorgesteldes beskou - die een draai na die wetenskap en die ander na God.
As 'n sosiale historikus van die Middeleeuse Islamitiese wêreld, Ek dink en skryf oor die rol van godsdiens in die daaglikse lewe. As 'n mens kyk na hoe mense in die verlede oor wetenskap en godsdiens gedink het, kan dit die moderne wêreld se benadering tot COVID-19 lig.
Plae - 'n feit van die lewe
Plae was 'n lewensfeit in antieke en Middeleeuse wêrelde. Persoonlike briewe van die Kaïro Geniza - 'n skatkis van dokumente van die Jode van die Middeleeuse Egipte - getuig dat aanvalle van wydverspreide siektes so algemeen was dat skrywers verskillende woorde vir hulle gehad het. Dit het gewissel van 'n eenvoudige uitbraak - wabāʾ, of 'aansteeklike siekte' in Arabies - aan 'n epidemie - dever gadol, Hebreeus vir 'massiewe pes', wat terugkom na taal uit die tien plae van die Bybel.
Fragment uit Kaïro Geniza wat in Cambridge gehou is, toon 'n handgeskrewe brief van Moses Maimonides. Dit is in die laat 19de eeu ontdek. Kultuurklub / Getty Images
Gedurende die tyd van die juris en filosoof Moses Maimonides (1138-1204), wat die Joodse gemeenskap van Egipte gelei het, het Fusṭāṭ (Ou Kaïro) in die gesig gestaar 'n plaag so afskuwelik in 1201 dat die Joodse bevolking van die stad nooit teruggekeer het tot sy eertydse glorie nie.
Godsdienstige mense het deur die geskiedenis gereeld plae gesien die manifestasie van goddelike wil, as straf vir sonde en 'n waarskuwing teen morele laksheid. Dieselfde refrein word vandag deur 'n minderheid gehoor. As 'n Joodse persoon is ek skaam om te lees dat a Rabbyn is onlangs aangehaal dat hy gesê het dat COVID-19 goddelike straf vir parade vir gay-trots is.
In "'N Mediterreense samelewing, "Het die navorser SD Goitein van Geniza beskryf Maimonides se reaksie op die plaag:" Wat die filosowe en teoloë van daardie tyd ook al gesê het oor die mens se vermoë om God se besluite deur sy dade te beïnvloed, die hart het geglo dat hulle doeltreffend, so intens en opreg kan wees gebed, aalmoese en vas kan katastrofe weghou. "
Maar die Joodse gemeenskap het ook op ander maniere siektes hanteer, en die holistiese reaksie daarvan op epidemies onthul 'n vennootskap - nie 'n konflik nie - tussen wetenskap en godsdiens.
In die Middeleeue het denkers soos Maimonides die studie van wetenskap en godsdiens gekombineer. Soos Maimonides in sy filosofiese meesterwerk verduidelik "Die gids vir die verleë, "Het hy geglo dat die bestudering van fisika 'n noodsaaklike voorloper tot metafisika was. Eerder as om godsdiens en wetenskap mekaar as onvoorstelbaar te beskou, het hy hulle as wedersyds ondersteunend gesien.
Die wetenskaplikes van godsdienstige tekste het hul studies met wetenskap-gesentreerde geskrifte aangevul. Maimonides se Islamitiese tydgenoot, Ibn Rushd (1126-1198), is 'n perfekte voorbeeld. Hoewel 'n belangrike filosoof en godsdienstige denker, het Ibn Rushd ook 'n betekenisvolle bydrae gelewer tot medisyne, insluitend wat dui op die bestaan ​​van wat later Parkinson-siekte genoem sou word.
Maar dit was nie net elite-wetenskaplikes wat godsdiens en wetenskap as aanvullend gesien het nie. In "A Mediterranean Society" sê Goitein dat "selfs die eenvoudigste Geniza-persoon 'n lid was van die gehelleniseerde Midde-Oosters-Mediterreense samelewing wat in die mag van die wetenskap geglo het." Hy voeg by: "Siekte is bedoel as 'n natuurlike verskynsel en moes dus behandel word met die middele wat deur die natuur voorsien is."
Om na die innerlike lewe te kyk
Wetenskap en godsdiens was dus 'n integrale deel van die siel van die Geniza-persoon. Dit was geen sin dat hierdie twee denkpilare mekaar uitdaag nie. Deur na hul innerlike lewens te kyk deur rituele wat hulle gehelp het om die hartseer en verdriet te hanteer, en hul liggame deur middel van die medisyne wat hulle tot hul beskikking het, het die Geniza-mense 'n holistiese benadering tot epidemies geneem.
Vir hulle was die navolging van die mediese advies van Maimonides of Ibn Rushd 'n wesenlike deel van hul reaksie op die plaag. Maar terwyl hulle in hul huise geslaap het, kyk hulle ook na die geestelike raad van hierdie denkers en ander om na hul siele te omsien. Die van ons stres, eensaamheid en onsekerheid ervaar te midde van die coronavirus-pandemie kan uit die Middeleeuse wêreld leer dat ons innerlike lewens ook aandag verg.
Phillip I. Lieberman, medeprofessor, Vanderbilt Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Waarom Namaste die perfekte pandemiese groet geword het