Selfs met ons gepraat met God vaar ons nie te sleg nie. Ons sê vir die Here wat ons pla, wat skort, wat ons nodig het, wat ons anders wil hê, wat ons wil hê moet gebeur, wat ons anders wil hê as wat dit nou is, wie ons wil hê Hy moet help of bystaan. Vir wie Hy goed moet wees.
Ons is soos mense wat langs ‘n treinspoor of snelweg woon. Aanvanklik hoor ons nog as die trein in die middel van die nag kenmerkend sy pad op sy spoor gaan. Dit gee ons selfs slapelose nagte. Maar later pla dit nie meer nie. Dit word bekende agtergrondgesuis, dit laat nog ons oor­trommels roer, maar hulle registreer die geraas nie meer nie. Nie rêrig nie.
Ongelukkig blyk dit nêrens duideliker wanneer die Here met ons praat nie. Met God se Woord skort niks: In die verlede het God baie keer en op baie maniere met ons voorvaders gepraat deur die profete, maar nou, in hierdie laaste dae, het Hy met ons gepraat deur sy Seun (Heb 1:1 en 2).
Om te kan hoor, broers en susters, is egter ook ‘n opdrag. Dit is harde werk. Dit vra in oefening. Die beste manier egter om te verseker dat jy gehoor het, is om te doen. Dit is die toets. Dit is die bewys dat jy regtig gehoor het toe God gepraat het. Anders bedrieg ons onsself.