Kaart van Indië, 600 v.C. - Inligting
Indië en Suid -Asië 750 CE
Op hierdie stadium in die geskiedenis van Indië verdeel kragtige streekryke die subkontinent.
Wat gebeur in 750CE in Indië en Suid -Asië
Met die val van die Gupta -ryk in die 6de eeu, kon geen staat vir 'n geruime tyd die beheer oor 'n groot deel van die subkontinent verower nie; hierdie stadium in die geskiedenis van Indië is gekenmerk deur die opkoms van kragtige streekkoninkryke.
'N Groot oorwinnaar, Harsha, het Noord-Indië in die eerste helfte van die 7de eeu kortliks onder sy bewind verenig, maar sy ryk het onmiddellik na sy dood in 647 uitmekaargeval. streeks koninkryke, veral die Gurjara-Pratihara in die noordweste, wat as 'n skans optree teen verdere vooruitgang van die Moslem na die oorname van die Islamitiese kalifaat van die Indus-streek, die Pala in die noordooste, en die Chalukya in die Deccan. Min of meer ewe sterk gebalanseerd, sal die stryd tussen hierdie drie state binnekort die geskiedenis van Noord -Indië oorheers.
Die Pallavas het die dominante mag in die suide van Indië geword. Daar was byna voortdurend vyandelikhede tussen die Pallavas en die Chalukyas om die vrugbare en kommersieel strategiese ooskus te beheer. Baie gebiede het van eienaar verander, maar geen van die partye het 'n beslissende voordeel behaal nie. Die Pallavas staar nou 'n bedreiging in hul agterplaas in die gesig, van die Pandyas, wat hul mag op die punt van Indië herstel het.
Die agteruitgang van Boeddhisme
Binne die subkontinent is Boeddhisme teen hierdie datum besig om agteruit te gaan-die Palas is die laaste groot Indiese dinastie wat die godsdiens beskerm het. Hindoeïsme word geleidelik die dominante geloof in die streek.
Die oudste fossielreste van hominien in die Indiese subkontinent is dié van Homo erectus of Homo heidelbergensis, uit die Narmada -vallei in Sentraal -Indië, en dateer uit ongeveer 'n halfmiljoen jaar gelede.   Ouer fossielvondste is beweer, maar word as onbetroubaar beskou.  Resensies van argeologiese bewyse dui daarop dat besetting van die Indiese subkontinent deur hominiene sporadies was tot ongeveer 700 000 jaar gelede, en geografies wydverspreid was met ongeveer 250 000 jaar voor die hede, vanaf watter punt verder is argeologiese bewyse van proto-menslike teenwoordigheid wyd genoem.  
"Die moderne mens-Homo sapiens-het sy oorsprong in Afrika. Toe, soms, tussen 60 000 en 80 000 jaar gelede, het klein groepies van hulle die noordweste van die Indiese subkontinent binnegekom. Dit lyk waarskynlik dat hulle aanvanklik by die pad gekom het. van die kus ... is dit feitlik seker dat daar 55 000 jaar gelede Homo sapiens in die subkontinent was, alhoewel die vroegste fossiele wat daarvan gevind is, slegs ongeveer 30 000 jaar voor die hede dateer. " 
"Genetiese navorsing het in ander opsigte bygedra tot kennis van die voorgeskiedenis van die subkontinent se mense. In die besonder is die vlak van genetiese diversiteit in die streek uiters hoog. In werklikheid is slegs Afrika se bevolking geneties meer divers. bewys van 'stigter' -gebeure in die subkontinent. Hiermee word omstandighede bedoel waar 'n subgroep - soos 'n stam - afkomstig is van 'n klein aantal' oorspronklike 'individue. nadat ek relatief hoë vlakke van endogamie beoefen het. " 
Rustige lewe het ongeveer 9 000 jaar gelede ontstaan ​​op die subkontinent in die westelike kant van die Indus -rivier, wat geleidelik ontwikkel het tot die beskawing van die Indus -vallei van die derde millennium vC.   Volgens Tim Dyson: "Teen 7 000 jaar gelede was die landbou stewig gevestig in Baluchistan. En oor die volgende 2 000 jaar het die boerderypraktyk stadig ooswaarts in die Indusvallei versprei." En volgens Michael Fisher: 
"Die vroegste ontdekte voorbeeld van 'n gevestigde, gevestigde landbougenootskap is by Mehrgarh in die heuwels tussen die Bolanpas en die Indusvlakte (vandag in Pakistan) (sien kaart 3.1). Vanaf 7000 vC het gemeenskappe daar begin belê. verhoogde arbeid om die grond voor te berei en spesifieke graanproduserende plante te selekteer, aan te plant, te versorg en te oes.Bos indicus] en ongepomp [Bos taurus]). Kastrerende osse het hulle byvoorbeeld van veral vleisbronne ook in makgemaakte trekdiere verander. "
Die Bronstydperk in die Indiese subkontinent het omstreeks 3300 vC begin. Die Indusvallei was saam met die ou Egipte en Mesopotamië een van drie vroeë wieg van die beskawing van die Ou Wêreld. Van die drie was die Indusvallei -beskawing die grootste,  en het op sy hoogtepunt 'n bevolking van meer as vyf miljoen gehad. 
Aan die einde van die Rigvediese tydperk het die Ariese samelewing begin uitbrei vanaf die noordwestelike streek van die Indiese subkontinent, na die westelike Gangesvlakte. Dit het toenemend landbou geword en was sosiaal georganiseer rondom die hiërargie van die vier varnas, of sosiale klasse. Hierdie sosiale struktuur word gekenmerk deur sinchronisering met die inheemse kulture van Noord -Indië, , maar uiteindelik ook deur die uitskakeling van sommige inheemse mense deur hul beroepe as onrein te benoem.  Gedurende hierdie tydperk het baie van die vorige klein stammeenhede en opperhoofde begin saamsmelt tot Janapadas (monargiese, staatsvlak). 
Toenemende verstedeliking van Indië in die 7de en 6de eeu vC het gelei tot die opkoms van nuwe asketiese of Śramaṇa -bewegings wat die ortodoksie van rituele uitgedaag het.  Mahavira (omstreeks 549–477 v.G.J.), voorstander van Jainisme, en Gautama Boeddha (ongeveer 563–483 v.G.J.), stigter van Boeddhisme was die prominentste ikone van hierdie beweging. Śramaṇa het aanleiding gegee tot die konsep van die siklus van geboorte en dood, die konsep van samsara en die konsep van bevryding.  Boeddha het 'n middelweg gevind wat die uiterste asketisme in die Śramaṇa godsdienste. 
Ongeveer dieselfde tyd het Mahavira (die 24ste Tirthankara in Jainisme) het 'n teologie gepropageer wat later Jainisme sou word.  Jain -ortodoksie glo egter die leerstellings van die Tirthankaras dateer uit al die bekende tye en geleerdes glo dat Parshvanatha (ongeveer 872 - ongeveer 772 v.C.) status as 23ste toegeken het Tirthankara, was 'n historiese figuur. Daar word vermoed dat die Vedas 'n paar gedokumenteer het Tirthankaras en 'n asketiese orde soortgelyk aan die Śramaṇa beweging. 
Die Sanskrit -epos Ramayana en Mahabharata is gedurende hierdie tydperk saamgestel.  Die Mahabharata bly vandag die langste enkele gedig ter wêreld.  Geskiedkundiges het vroeër 'n 'epiese tydperk' as die omgewing van hierdie twee epiese gedigte gepostuleer, maar erken nou dat die tekste (wat albei vertroud is met mekaar) deur verskeie ontwikkelingsfases deur eeue gegaan het. Byvoorbeeld, die Mahabharata was moontlik gebaseer op 'n kleinskaalse konflik (moontlik ongeveer 1000 vC) wat uiteindelik "omskep is in 'n reuse-epiese oorlog deur bards en digters". Daar is geen afdoende bewys uit argeologie of die spesifieke gebeure van die Mahabharata 'n historiese basis het nie.  Daar word geglo dat die bestaande tekste van hierdie epos tot die post-Vediese eeu behoort, tussen c. 400 BCE en 400 CE.  
Hierdie tydperk kom in 'n argeologiese konteks ooreen met die Northern Black Polished Ware -kultuur. Hierdie kultuur, veral gefokus op die Central Ganges-vlakte, maar ook versprei oor groot dele van die noordelike en sentrale Indiese subkontinent, word gekenmerk deur die opkoms van groot stede met massiewe versterkings, aansienlike bevolkingsgroei, verhoogde sosiale stratifikasie, wydverspreide handelsnetwerke, konstruksie van openbare argitektuur en waterkanale, gespesialiseerde handwerkbedrywe (bv. ivoor- en karneoolsnywerk), 'n stelsel van gewigte, muntstukke met 'n pons, en die bekendstelling van skryfwerk in die vorm van Brahmi- en Kharosthi-skrifte.   Die taal van die heerser was destyds Sanskrit, terwyl die tale van die algemene bevolking van Noord -Indië na verwys word as Prakrits.
Chandragupta het sy mag vinnig weswaarts uitgebrei oor Sentraal- en Wes -Indië, en teen 317 vC het die ryk Noordwes -Indië ten volle beset. Die Mauryan -ryk verslaan toe Seleucus I, 'n diadochus en stigter van die Seleucidiese Ryk, tydens die Seleucid -Mauryan -oorlog, en kry sodoende ekstra gebied wes van die Indusrivier. Chandragupta se seun Bindusara het omstreeks 297 vC op die troon opgevolg. Teen die tyd dat hy in c. 272 vC was 'n groot deel van die Indiese subkontinent onder Mauryan se heerskappy. Die gebied Kalinga (omstreeks die huidige Odisha) het egter buite Mauryan se beheer gebly, wat moontlik hul handel met die suide belemmer. 
Onder Chandragupta Maurya en sy opvolgers het interne en eksterne handel, landbou en ekonomiese aktiwiteite in Indië floreer en uitgebrei danksy die oprigting van 'n enkele doeltreffende stelsel van finansies, administrasie en veiligheid. Die Mauriane het die Grand Trunk Road gebou, een van die oudste en langste groot paaie in Asië wat die Indiese subkontinent met Sentraal -Asië verbind.  Na die Kalinga -oorlog beleef die Ryk byna 'n halfeeu van vrede en veiligheid onder Ashoka. Mauryan Indië geniet ook 'n era van sosiale harmonie, godsdienstige transformasie en uitbreiding van die wetenskappe en van kennis. Chandragupta Maurya se omhelsing van Jainisme het sosiale en godsdienstige vernuwing en hervorming in sy hele samelewing verhoog, terwyl Ashoka se omhelsing van Boeddhisme die grondslag was van die bewind van sosiale en politieke vrede en geweldloosheid in die hele Indië. Ashoka het die verspreiding van Boeddhistiese sendelinge geborg na Sri Lanka, Suidoos -Asië, Wes -Asië, Noord -Afrika en Mediterreense Europa. 
Rondom c. 300 BCE - c. 200 nC, Pathupattu, 'n versameling van tien versamelbundels boeke wat as deel van die Sangam-letterkunde beskou word, bestaan ​​uit die samestelling van agt digbundels van poëtiese werke Ettuthogai sowel as die samestelling van agtien klein digterlike werke Patiṉeṇkīḻkaṇakku terwyl Tolkāppiyam, die vroegste grammatika in die Tamil -taal ontwikkel is.  Gedurende die Sangam -periode is ook twee van die vyf groot eposse van die Tamil -letterkunde saamgestel. Ilango Adigal gekomponeer Silappatikaram, wat 'n nie-godsdienstige werk is, wat handel oor Kannagi, wat haar man weens 'n regsmis aan die hof van die Pandyan-dinastie verloor het, haar wraak op sy koninkryk  en Manimekalai, saamgestel deur Sīthalai Sāttanār, is 'n opvolger van Silappatikaram, en vertel die verhaal van die dogter van Kovalan en Madhavi, wat 'n Boeddhistiese Bikkuni geword het.  
Hindoe- en Boeddhistiese godsdienstige ondernemings in Suidoos -Asië word geassosieer met die ekonomiese aktiwiteit en handel, aangesien beskermelinge groot fondse toevertrou wat later gebruik sal word om die plaaslike ekonomie te bevoordeel deur boedelbestuur, vakmanskap, die bevordering van handelsaktiwiteite. Boeddhisme het veral langs die maritieme handel gereis en munt, kuns en geletterdheid bevorder.  Indiese handelaars wat by speserye betrokke was, het die Indiese kookkuns na Suidoos -Asië geneem, waar speserye en kerries gewild geraak het by die inheemse inwoners. 
Die Grieks-Romeinse wêreld gevolg deur handel oor die wierookroete en die Romeins-Indiese roetes.  Gedurende die 2de eeu vC het Griekse en Indiese skepe bymekaargekom om handel te dryf by Arabiese hawens soos Aden.  Gedurende die eerste millennium is die seeroetes na Indië beheer deur die Indiane en Ethiopiërs wat die maritieme handelsmag van die Rooi See geword het.
Die Gupta -periode was bekend vir kulturele kreatiwiteit, veral in letterkunde, argitektuur, beeldhouwerk en skilderkuns.  Die Gupta -tydperk het geleerdes soos Kalidasa, Aryabhata, Varahamihira, Vishnu Sharma en Vatsyayana opgelewer wat op baie akademiese gebiede vordering gemaak het. Die Gupta -tydperk was 'n waterskeiding van die Indiese kultuur: die Guptas het Vediese offers gebring om hul heerskappy te legitimeer, maar hulle het ook die Boeddhisme beskerm, wat steeds 'n alternatief vir Brahmaniese ortodoksie was. Die militêre bedrywighede van die eerste drie heersers - Chandragupta I, Samudragupta en Chandragupta II - het 'n groot deel van Indië onder hul leiding gebring.  Wetenskap en politieke administrasie het tydens die Gupta -era nuwe hoogtes bereik. Sterk handelsbande het die streek ook 'n belangrike kulturele sentrum gemaak en dit gevestig as 'n basis wat koninkryke en streke in Birma, Sri Lanka, Maritieme Suidoos -Asië en Indochina sou beïnvloed.
Regeer deur drie dinastieë Varmanas (omstreeks 350–650 n.C.), Mlechchha-dinastie (ongeveer 655–900 n.C.) en Kamarupa-Palas (omstreeks 900–1100 n.C.), uit hul hoofstede in die huidige Guwahati (Pragjyotishpura), Tezpur (Haruppeswara) en North Gauhati (Durjaya) onderskeidelik. Al drie dinastieë het hul afstammeling geëis van Narakasura, 'n immigrant uit Aryavarta.  In die bewind van die Varman -koning, Bhaskar Varman (ongeveer 600–650 nC), het die Chinese reisiger Xuanzang die streek besoek en sy reise aangeteken. Later, na verswakking en verbrokkeling (na die Kamarupa-Palas), is die Kamarupa-tradisie ietwat uitgebrei tot c. 1255 CE deur die Lunar I (ongeveer 1120–1185 CE) en Lunar II (c. 1155–1255 CE) dinastieë.  Die koninkryk van Kamarupa het in die middel van die 13de eeu tot 'n einde gekom toe die Khen -dinastie onder Sandhya van Kamarupanagara (Noord -Guwahati) na die inval van Moslem -Turke sy hoofstad na Kamatapur (Noord -Bengaal) verskuif het en die Kamata gestig het koninkryk. 
Die Pallavas was gedurende die 4de tot die 9de eeu, langs die Guptas van die Noorde, groot beskermhere van die ontwikkeling van Sanskrit in die suide van die Indiese subkontinent. In die Pallava -regering was die eerste Sanskrit -inskripsies in 'n skrif genaamd Grantha.  Vroeë Pallavas het verskillende konneksies met lande in Suidoos -Asië gehad. Die Pallavas het die Dravidiaanse argitektuur gebruik om 'n paar baie belangrike Hindoe -tempels en akademies in Mamallapuram, Kanchipuram en ander plekke te bou waar hul heerskappy die opkoms van groot digters was. Die gebruik om tempels aan verskillende gode toe te wy, het in die mode gekom, gevolg deur fyn artistieke tempelargitektuur en beeldhoustyl van Vastu Shastra. 
Van die 8ste tot die 10de eeu het drie dinastieë om beheer oor Noord -Indië betwis: die Gurjara Pratiharas van Malwa, die Palas van Bengale en die Rashtrakutas van die Deccan. Die Sena -dinastie sou later beheer neem van die Pala -ryk, die Gurjara Pratiharas gefragmenteer in verskillende state, veral die Paramaras van Malwa, die Chandelas van Bundelkhand, die Kalachuris van Mahakoshal, die Tomaras van Haryana en die Chauhans van Rajputana, hierdie state was enkele van die vroegste Rajput -koninkryke  terwyl die Rashtrakutas deur die Westerse Chalukyas geannekseer is.  Gedurende hierdie tydperk het die Chaulukya-dinastie ontstaan, die Chaulukyas het die Dilwara-tempels gebou, die Modhera Sun-tempel, Rani ki vav  in die styl van Māru-Gurjara-argitektuur, en hul hoofstad Anhilwara (moderne Patan, Gujarat) was een van die grootste stede in die Indiese subkontinent, met die bevolking wat op 1000 na 100 000 geraam word.
Die Chola -ryk het as 'n groot mag voorgekom tydens die bewind van Raja Raja Chola I en Rajendra Chola I wat dele van Suidoos -Asië en Sri Lanka in die 11de eeu suksesvol binnegeval het.  Lalitaditya Muktapida (r. 724–760 CE) was 'n keiser van die Kashmiri Karkoṭa -dinastie, wat invloed uitgeoefen het in die noordweste van Indië van 625 tot 1003, en gevolg deur die Lohara -dinastie. Kalhana erken in sy Rajatarangini koning Lalitaditya met 'n aggressiewe militêre veldtog in Noord -Indië en Sentraal -Asië.   
Die Gurjara-Pratiharas het 'n belangrike rol gespeel in die bevat van Arabiese leërs wat oos van die Indusrivier beweeg het.  Nagabhata I het die Arabiese leër onder Junaid en Tamin verslaan tydens die kalifaatveldtogte in Indië. Onder Nagabhata II het die Gurjara-Pratiharas die magtigste dinastie in die noorde van Indië geword. Hy is opgevolg deur sy seun Ramabhadra, wat kortliks regeer het voordat hy deur sy seun, Mihira Bhoja, opgevolg is. Onder Bhoja en sy opvolger Mahendrapala I het die Pratihara -ryk sy hoogtepunt van voorspoed en mag bereik. Teen die tyd van Mahendrapala was die omvang van sy gebied dieselfde as die van die Gupta -ryk wat strek van die grens van Sindh in die weste tot Bengale in die ooste en van die Himalaya in die noorde tot gebiede verby die Narmada in die suide.   Die uitbreiding het 'n drieledige magstryd met die Rashtrakuta- en Pala -ryke veroorsaak vir die beheer van die Indiese subkontinent. Gedurende hierdie tydperk het Imperial Pratihara die titel van Maharajadhiraja van Āryāvarta (Groot Koning van die Konings van Indië).
Middeleeuse Cholas het gedurende die middel van die 9de eeu nC prominent geword en die grootste ryk gevestig wat Suid -Indië nog gesien het.  Hulle het die Suid -Indië suksesvol verenig onder hul bewind en deur hul vlootsterkte hul invloed in die Suidoos -Asiatiese lande soos Srivijaya uitgebrei.  Onder Rajaraja Chola I en sy opvolgers Rajendra Chola I, Rajadhiraja Chola, Virarajendra Chola en Kulothunga Chola I het die dinastie 'n militêre, ekonomiese en kulturele mag geword in Suid-Asië en Suidoos-Asië.   Die vloot van Rajendra Chola I het nog verder gegaan en die seekusse van Birma tot Viëtnam beset,  die Andaman- en Nicobar -eilande, die Lakshadweep (Laccadive) eilande, Sumatra en die Maleise skiereiland in Suidoos -Asië en die Pegu -eilande. Die mag van die nuwe ryk is aan die oostelike wêreld verkondig deur die ekspedisie na die Ganges wat Rajendra Chola I onderneem het en deur die besetting van stede van die maritieme ryk Srivijaya in Suidoos -Asië, sowel as deur die herhaalde ambassades in China. 
Die Westerse Chalukyas het 'n argitektoniese styl ontwikkel wat vandag bekend staan ​​as 'n oorgangstyl, 'n argitektoniese skakel tussen die styl van die vroeë Chalukya -dinastie en die van die latere Hoysala -ryk. Die meeste van die monumente is in die distrikte wat grens aan die Tungabhadra -rivier in die middel van Karnataka. Bekende voorbeelde is die Kasivisvesvara -tempel by Lakkundi, die Mallikarjuna -tempel by Kuruvatti, die Kallesvara -tempel by Bagali, Siddhesvara -tempel by Haveri en die Mahadeva -tempel by Itagi. Dit was 'n belangrike tydperk in die ontwikkeling van beeldende kunste in Suid -Indië, veral in die letterkunde, aangesien die Westerse Chalukya -konings skrywers in die moedertaal van Kannada aangemoedig het, en Sanskrit soos die filosoof en staatsman Basava en die groot wiskundige Bhāskara II.  
Die Sultanaat het 'n periode van Indiese kulturele herlewing ingelui. Die gevolglike 'Indo-Moslem' samesmelting van kulture het blywende sinkretiese monumente gelaat in argitektuur, musiek, letterkunde, godsdiens en kleding. Daar word vermoed dat die taal van Oerdoe gedurende die Sultanaat van Delhi gebore is as gevolg van die vermenging van die plaaslike sprekers van Sanskritiese Prakrits met immigrante wat Persies, Turks en Arabies onder die Moslemheersers praat. Die Delhi-sultanaat is die enigste Indo-Islamitiese ryk wat een van die min vroulike heersers in Indië, Razia Sultana (1236–1240), vertoon het.
In die eerste twee dekades na die stigting van die ryk het Harihara I beheer oor die grootste deel van die gebied suid van die Tungabhadra -rivier verkry en die titel verwerf Purvapaschima Samudradhishavara ("meester van die oostelike en westelike see"). Teen 1374 het Bukka Raya I, opvolger van Harihara I, die hoofskap van Arcot, die Reddys van Kondavidu en die sultan van Madurai verslaan en beheer oor Goa in die weste en die Tungabhadra-Krishna-rivier Doab in die noorde verkry.  
Die Vijayanagara -keisers was verdraagsaam teenoor alle godsdienste en sektes, soos geskrifte deur buitelandse besoekers toon.  Die konings het titels gebruik soos Gobrahamana Pratipalanacharya (letterlik, "beskermer van koeie en brahmane") en Hindurayasuratrana (aangesteek, 'ondersteuner van die Hindoe -geloof') wat getuig het van hul voorneme om Hindoeïsme te beskerm en tegelykertyd vasberade in hul hofseremonies en -drag was.  Die stigters van die ryk, Harihara I en Bukka Raya I, was vroom Shaivas (aanbidders van Shiva), maar het toekennings verleen aan die Vaishnava -orde van Sringeri met Vidyaranya as hul beskermheilige, en aangewys Varaha (die vark, 'n avatar van Vishnu) as hul embleem.  Meer as 'n kwart van die argeologiese opgrawings het 'n 'Islamitiese wyk' gevind, nie ver van die 'Royal Quarter' nie. Adellikes uit die Timurid -koninkryke in Sentraal -Asië het ook na Vijayanagara gekom. Die latere konings van Saluva en Tuluva was deur geloof Vaishnava, maar aanbid aan die voete van Lord Virupaksha (Shiva) by Hampi sowel as Lord Venkateshwara (Vishnu) in Tirupati. 'N Sanskrit -werk, Jambavati Kalyanam deur koning Krishnadevaraya, genaamd Lord Virupaksha Karnata Rajya Raksha Mani ("beskermende juweel van die Karnata -ryk").  [ volledige aanhaling nodig ] Die konings het die heiliges van die dvaita -orde (filosofie van dualisme) van Madhvacharya in Udupi beskerm. 
Vijayanagara het agteruitgegaan na die nederlaag in die Slag van Talikota (1565). Na die dood van Aliya Rama Raya in die Slag van Talikota, het Tirumala Deva Raya die Aravidu -dinastie begin, verhuis en 'n nuwe hoofstad Penukonda gestig om die vernietigde Hampi te vervang, en probeer om die oorblyfsels van die Vijayanagara -ryk te herbou.  Tirumala het in 1572 geabdikeer en die oorblyfsels van sy koninkryk onder sy drie seuns verdeel en 'n godsdienstige lewe nagestreef tot sy dood in 1578. Die opvolgers van die Aravidu -dinastie regeer die streek, maar die ryk stort in 1614 in, en die laaste oorblyfsels eindig in 1646, van voortgesette oorloë met die Bijapur -sultanaat en ander.    Gedurende hierdie tydperk het meer koninkryke in Suid -Indië onafhanklik en los van Vijayanagara geword. Dit sluit in die Mysore -koninkryk, Keladi Nayaka, Nayaks van Madurai, Nayaks van Tanjore, Nayakas van Chitradurga en Nayak Kingdom of Gingee - wat almal onafhanklikheid verklaar het en 'n beduidende impak op die geskiedenis van Suid -Indië in die komende eeue gehad het. 
Die Sultanaat van Bengale was die dominante mag van die Ganges - Brahmaputra -delta, met 'n netwerk van muntstede versprei oor die streek. Dit was 'n Soennitiese Moslem-monargie met Indo-Turkse, Arabiese, Abessiniese en Bengale Moslem-elite. Die sultanaat was bekend vir sy godsdienstige pluralisme waar nie-Moslem-gemeenskappe vreedsaam bestaan ​​het. Die Bengaalse sultanaat het 'n kring van vasaalstate gehad, waaronder Odisha in die suidweste, Arakan in die suidooste en Tripura in die ooste. In die vroeë 16de eeu bereik die Bengaalse sultanaat die hoogtepunt van sy territoriale groei met beheer oor Kamrup en Kamata in die noordooste en Jaunpur en Bihar in die weste. Dit was bekend as 'n vooruitstrewende handelsland en een van die sterkste state in Asië. Vanweë die oorvloed goedere in Bengale, is die streek beskryf as die 'rykste land om mee te handel'. Die Bengaalse sultanaat het 'n sterk argitektoniese erfenis nagelaat. Geboue uit die tydperk toon dat buitelandse invloede saamgesmelt het tot 'n duidelike Bengaalse styl. Die Bengaalse sultanaat was ook die grootste en mees gesogte gesag onder die onafhanklike state van die Middeleeuse Moslem-heerskappy in die geskiedenis van Bengale. Die agteruitgang begin met 'n interregnum deur die Suri -ryk, gevolg deur Mughal -verowering en disintegrasie in klein koninkryke.
Die Bhakti -beweging het regionaal ontwikkel rondom verskillende gode en godinne, soos Vaishnavism (Vishnu), Shaivism (Shiva), Shaktism (Shakti godinne) en Smartism.    Die beweging is geïnspireer deur baie digters-heiliges, wat 'n wye verskeidenheid filosofiese posisies beklee, wat wissel van teïstiese dualisme van Dvaita tot absolute monisme van Advaita Vedanta.  
Rang Ghar, gebou deur Pramatta Singha in die hoofstad Ahom Kingdom, Rongpur, is een van die vroegste paviljoene van buitestadiums in die Indiese subkontinent.
Chittor Fort is die grootste fort op die Indiese subkontinent, dit is een van die ses heuwelfortse van Rajasthan.
In 1526 het Babur, 'n Timurid -afstammeling van Timur en Genghis Khan uit Fergana Valley (hedendaagse Oesbekistan), oor die Khyberpas gevee en die Mughal -ryk gevestig, wat op sy hoogtepunt 'n groot deel van Suid -Asië beslaan het.  Sy seun Humayun is egter in die jaar 1540 deur die Afghaanse kryger Sher Shah Suri verslaan, en Humayun is gedwing om na Kaboel terug te trek.Na die dood van Sher Shah het sy seun Islam Shah Suri en sy Hindoe -generaal Hemu Vikramaditya 'n sekulêre bewind in Noord -Indië gevestig vanaf Delhi tot 1556, toe Akbar die Grote Hemu in die Tweede Slag van Panipat op 6 November 1556 verslaan het nadat hy die Slag van Delhi gewen het.
Die beroemde keiser Akbar die Grote, wat die kleinseun van Babar was, het probeer om 'n goeie verhouding met die Hindoes te vestig. Akbar het in die heilige dae van Jainisme 'Amari' verklaar of nie-doodmaak van diere. Hy rol die jizya belasting vir nie-Moslems. Die keisers van die Mughal is getroud met plaaslike koninklikes, wat hulself met die plaaslike gemeenskap verbind het maharajas, en probeer om hul Turko-Persiese kultuur saam te smelt met ou Indiese style, wat 'n unieke Indo-Persiese kultuur en Indo-Sarasense argitektuur skep. Akbar is getroud met 'n Rajput-prinses, Mariam-uz-Zamani, en hulle het 'n seun, Jahangir, wat gedeeltelik Mughal en gedeeltelik Rajput was, asook toekomstige Mughal-keisers.  Jahangir het min of meer die beleid van sy vader gevolg. Die Mughal -dinastie regeer die grootste deel van die Indiese subkontinent teen 1600. Die bewind van Shah Jahan was die goue era van die Mughal -argitektuur. Hy het verskeie groot monumente opgerig, waarvan die bekendste die Taj Mahal in Agra is, sowel as die Moti Masjid, Agra, die Rooi Fort, die Jama Masjid, Delhi en die Lahore -fort.
Dit was die tweede grootste ryk wat op die Indiese subkontinent bestaan ​​het  en China oortref het om die grootste ekonomiese mag ter wêreld te word, met 24,4% van die wêreldekonomie,  en die wêreldleier in vervaardiging,  wat produksie 25% van die wêreldwye industriële produksie.  Die ekonomiese en demografiese oplewing is gestimuleer deur landbouhervormings in Mughal wat die landbouproduksie verskerp het,  'n proto-industrialiserende ekonomie wat na industriële vervaardiging begin beweeg het,  en 'n relatief hoë mate van verstedeliking vir sy tyd. 
Die Mughal-ryk bereik die hoogtepunt van sy territoriale uitgestrektheid tydens die bewind van Aurangzeb, onder wie se bewind die proto-industrialisasie  gewaai is en Indië Qing China oortref het om die grootste ekonomie ter wêreld te word.   Aurangzeb was minder verdraagsaam as sy voorgangers en het die jizya belasting en vernietiging van verskeie historiese tempels, terwyl hy terselfdertyd meer Hindoe -tempels bou as wat hy vernietig het,  wat aansienlik meer Hindoes in sy keiserlike burokrasie gebruik as sy voorgangers, en administrateurs op grond van hul vermoë eerder as hul godsdiens bevorder.  Hy word egter dikwels blameer vir die erosie van die verdraagsame sinkretiese tradisie van sy voorgangers, sowel as toenemende godsdienstige kontroversie en sentralisering. Die Engelse Oos-Indiese Kompanjie het 'n nederlaag tydens die Anglo-Mughal-oorlog gely.  
Teen die vroeë 18de eeu het die Maratha -koninkryk homself verander in die Maratha -ryk onder die bewind van die Peshwas (eerste ministers). In 1737 verslaan die Marathas 'n Mughal -leër in hul hoofstad, in die Slag van Delhi. Die Marathas het hul militêre veldtogte teen die Mughals, Nizam, Nawab van Bengale en die Durrani -ryk voortgesit om hul grense verder uit te brei. Teen 1760 het die gebied van die Marathas oor die grootste deel van die Indiese subkontinent gestrek. Die Marathas het selfs gepraat oor die afskaffing van die Mughal -troon en om Vishwasrao Peshwa op die keiserlike troon van Mughal in Delhi te plaas. 
Die Sikh -ryk, onder beheer van lede van die Sikh -godsdiens, was 'n politieke entiteit wat die Noordwestelike streke van die Indiese subkontinent beheer het. Die ryk, gebaseer in die Punjab -streek, bestaan ​​van 1799 tot 1849. Dit is gesmee op die fondamente van die Khalsa, onder leiding van Maharaja Ranjit Singh (1780–1839) uit 'n verskeidenheid outonome Punjabi -mislieden van die Sikh -konfederasie. [ aanhaling nodig ]
Die Nawabs van Bengale het die de facto heersers van Bengale geword ná die agteruitgang van die Mughal -ryk. Hulle heerskappy is egter onderbreek deur Marathas wat van 1741 tot 1748 ses ekspedisies in Bengale uitgevoer het, waardeur Bengal 'n sytak van Marathas geword het. Op 23 Junie 1757 is Siraj ud-Daulah, die laaste onafhanklike Nawab van Bengale, verraai in die Slag van Plassey deur Mir Jafar. Hy verloor vir die Britte, wat die lading van Bengale in 1757 oorgeneem het, het Mir Jafar op die Masnad (troon) en het hom gevestig by 'n politieke mag in Bengale.  In 1765 is die stelsel van dubbele regering ingestel, waarin die Nawabs namens die Britte regeer het en slegs marionette vir die Britte was. In 1772 is die stelsel afgeskaf en Bengale is onder die direkte beheer van die Britte gebring. In 1793, toe die Nizamat (goewerneur) van die Nawab ook van hulle af weggeneem is; hulle het gebly as die blote pensioenarisse van die Britse Oos -Indiese Kompanjie.  
Die tweede vorm van magsuitoefening behels verdrae waarin Indiese heersers die hegemonie van die onderneming erken het in ruil vir beperkte interne outonomie. Aangesien die onderneming onder finansiële beperkings opereer, moes dit begin politiese grondslag vir sy heerskappy.  Die belangrikste sodanige ondersteuning kom van die filiaal alliansies tydens die eerste 75 jaar van die heerskappy van die maatskappy.  In die vroeë 19de eeu was die gebiede van hierdie vorste verantwoordelik vir twee derdes van Indië.  Toe 'n Indiese heerser wat sy gebied kon beveilig, so 'n alliansie wou aangaan, het die maatskappy dit verwelkom as 'n ekonomiese metode van indirekte heerskappy wat nie die ekonomiese koste van direkte administrasie of die politieke koste van die verkryging van die steun behels nie. van uitheemse onderdane. 
In ruil daarvoor het die onderneming die "verdediging van hierdie ondergeskikte bondgenote onderneem en dit met tradisionele respek en eerbewyse behandel".  Filiale alliansies het die prinsstate van die Hindoe -maharajas en die Moslem -nawabs geskep.Onder die prinsstate was veral Cochin (1791), Jaipur (1794), Travancore (1795), Hyderabad (1798), Mysore (1799), Cis-Sutlej Hill States (1815), Central India Agency (1819), Cutch en Gujarat Gaikwad -gebiede (1819), Rajputana (1818) en Bahawalpur (1833). 
Die Indiese rebellie van 1857 was 'n grootskaalse rebellie deur soldate wat in diens van die Britse Oos-Indiese Kompanjie in die noorde en sentraal-Indië was teen die heerskappy van die onderneming. Die vonk wat tot die muitery gelei het, was die uitreiking van nuwe buskruitpatrone vir die Enfield -geweer, wat ongevoelig was vir plaaslike godsdienstige verbod. Die belangrikste muiter was Mangal Pandey.  Boonop speel die onderliggende griewe oor Britse belasting, die etniese kloof tussen die Britse offisiere en hul Indiese troepe en landaanleggings 'n belangrike rol in die opstand. Binne weke na Pandey se muitery, het tientalle eenhede van die Indiese weermag by wydverspreide rebellie by boere -leërs aangesluit. Die rebelse soldate het later die Indiese adel aangesluit, van wie baie titels en domeine verloor het onder die Doctrine of Lapse en gevoel het dat die kompanie inmeng met 'n tradisionele stelsel van erfenis. Rebellieleiers soos Nana Sahib en die Rani van Jhansi het tot hierdie groep behoort. 
Na die uitbreek van die muitery in Meerut, het die rebelle Delhi vinnig bereik. Die rebelle het ook groot dele van die noordwestelike provinsies en Awadh (Oudh) ingeneem. In Awadh het die opstand veral die eienskappe van 'n patriotiese opstand teen die Britse teenwoordigheid aangeneem.  Die Britse Oos -Indiese Kompanjie het egter vinnig gemobiliseer met die hulp van vriendelike Prinsstate, maar dit het die Britte die res van 1857 en die grootste deel van 1858 geneem om die opstand te onderdruk. Omdat die rebelle swak toegerus was en geen steun of finansiering van buite gehad het nie, is hulle wreed deur die Britte onderwerp. 
In 1905 verdeel Lord Curzon die groot provinsie Bengale in 'n grootliks Hindoe -westelike helfte en 'Oos -Bengale en Assam', 'n grootliks Moslem -oostelike helfte. Daar word gesê dat die Britse doelwit vir doeltreffende administrasie was, maar die mense van Bengale was woedend oor die oënskynlike strategie vir 'verdeel en heers'. Dit was ook die begin van die georganiseerde anti-koloniale beweging. Toe die liberale party in Brittanje in 1906 aan bewind kom, is hy verwyder. Bengale is herenig in 1911. Die nuwe onderkoning Gilbert Minto en die nuwe minister van buitelandse sake vir Indië, John Morley, het met kongresleiers beraadslaag oor politieke hervormings. Die Morley-Minto-hervormings van 1909 het voorsiening gemaak vir Indiese lidmaatskap van die provinsiale uitvoerende rade sowel as die uitvoerende raad van die onderkoning. Die Imperial Legislative Council is vergroot van 25 tot 60 lede en 'n aparte gemeenskaplike verteenwoordiging vir Moslems is in 'n dramatiese stap na die verteenwoordigende en verantwoordelike regering ingestel.  Verskeie sosio-godsdienstige organisasies het destyds tot stand gekom. Moslems het die All India Muslim League in 1906 gestig. Dit was nie 'n massaparty nie, maar was bedoel om die belange van die aristokratiese Moslems te beskerm. Dit is intern verdeel deur teenstrydige lojaliteit aan Islam, die Britte en Indië en deur wantroue teenoor Hindoes. [ aanhaling nodig ] Die Akhil Bharatiya Hindoe Mahasabha en Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS) wou Hindoe -belange verteenwoordig, hoewel laasgenoemde altyd beweer dat dit 'n 'kulturele' organisasie is.  Sikhs het die Shiromani Akali Dal in 1920 gestig.  Die grootste en oudste politieke party Indian National Congress, wat in 1885 gestig is, het egter probeer om afstand te hou van die sosio-religieuse bewegings en identiteitspolitiek. 
Die Bengali Renaissance  verwys na 'n sosiale hervormingsbeweging gedurende die negentiende en vroeë twintigste eeu in die Bengale streek van die Indiese subkontinent gedurende die Britse heerskappy wat deur Bengaalse Hindoes gedomineer is. Historikus Nitish Sengupta beskryf die renaissance as 'n begin met die hervormer en humanitêre Raja Ram Mohan Roy (1775-1833), en eindig met Asië se eerste Nobelpryswenner Rabindranath Tagore (1861-1941).  Hierdie opbloei van godsdienstige en sosiale hervormers, geleerdes en skrywers word deur historikus David Kopf beskryf as 'een van die mees kreatiewe tydperke in die Indiese geskiedenis'. 
Gedurende hierdie tydperk was Bengale getuie van 'n intellektuele ontwaking wat op 'n manier soortgelyk is aan die Renaissance. Hierdie beweging het bestaande ortodoksies bevraagteken, veral met betrekking tot vroue, die huwelik, die bruidssisteem, die kastestelsel en godsdiens. Een van die vroegste sosiale bewegings wat gedurende hierdie tyd na vore gekom het, was die Young Bengal -beweging, wat rasionalisme en ateïsme as die gemene deler van burgerlike optrede onder Hindoe's van die hoër kaste voorgehou het.  Dit het 'n belangrike rol gespeel in die herwekking van die Indiese denke en verstand in die Indiese subkontinent.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het meer as 800 000 as vrywilligers vir die weermag gewerk, en meer as 400 000 het as vrywilligers gewerk vir nie-gevegte, vergeleke met die jaarlikse werwing van ongeveer 15 000 man voor die oorlog.  Die weermag het binne 'n maand na die begin van die oorlog by die Eerste Slag van Ieper aksie aan die Westelike Front gesien. Na 'n jaar diens in die voorste linie, het siekte en ongevalle die Indiese korps tot 'n punt verminder waar dit teruggetrek moes word. Byna 700 000 Indiërs het in die Mesopotamiese veldtog teen die Turke geveg. Indiese formasies is ook na Oos -Afrika, Egipte en Gallipoli gestuur. 
Indiese infanteriste van die 7de Rajput -regiment wat op die Arakan -front in Birma, 1944, gaan patrolleer.
Een van die belangrikste gebeurtenisse van die 19de eeu was die opkoms van die Indiese nasionalisme,  wat Indiane daartoe gelei het om eers 'selfregering' en later 'volledige onafhanklikheid' te soek. Historici is egter verdeeld oor die oorsake van die opkoms daarvan. Moontlike redes sluit in 'n "botsing van belange van die Indiese volk met Britse belange",  "rassediskriminasie",  en "die onthulling van Indië se verlede". 
Die Britte self het 'n "wortel -en -stok" -benadering aanvaar ter erkenning van die steun van Indië tydens die Eerste Wêreldoorlog en in reaksie op hernieude nasionalistiese eise.Die middele om die voorgestelde maatreël te bereik, is later vervat in die Government of India Act 1919, wat die beginsel van 'n dubbele administrasie of diargie ingevoer het waarin verkose Indiese wetgewers en Britse amptenare aangestel het.  In 1919 het kolonel Reginald Dyer sy troepe beveel om hul wapens op vreedsame betogers, insluitend ongewapende vroue en kinders, af te vuur, wat gelei het tot die Jallianwala Bagh-bloedbad wat gelei het tot die nie-samewerkingsbeweging van 1920–22. Die slagting was 'n beslissende episode teen die einde van die Britse bewind in Indië. 
Vanaf 1920 het leiers, soos Mahatma Gandhi, baie gewilde massa -bewegings begin om teen die Britse Raj veldtog te gebruik deur grootliks vreedsame metodes te gebruik. Die onafhanklikheidsbeweging onder leiding van Gandhi het die Britse bewind gekant teen geweldlose metodes soos nie-samewerking, burgerlike ongehoorsaamheid en ekonomiese weerstand. Revolusionêre aktiwiteite teen die Britse bewind het egter oral in die Indiese subkontinent plaasgevind, en ander het 'n militante benadering aangeneem soos die Hindustan Republican Association, gestig deur Chandrasekhar Azad, Bhagat Singh, Sukhdev Thapar en ander, wat probeer het om Britse bewind deur gewapende stryd omver te werp. Die Government of India Act 1935 was 'n groot sukses in hierdie verband. 
In Januarie 1946 het verskeie muiterye in die gewapende dienste uitgebreek, begin met dié van RAF -dienspligtiges wat gefrustreerd was oor hul stadige repatriasie na Brittanje. Die muiterye kom in Februarie 1946 tot 'n val met die muitery van die Royal Indian Navy in Bombay, gevolg deur ander in Calcutta, Madras en Karachi. Die muiterye is vinnig onderdruk. Ook vroeg in 1946 is nuwe verkiesings uitgevoer en kandidate van die kongres het in agt van die elf provinsies gewen.
In Augustus 1947 is die Britse Indiese Ryk verdeel in die Unie van Indië en Dominion van Pakistan. In die besonder het die verdeling van Punjab en Bengale gelei tot oproer tussen Hindoes, Moslems en Sikhs in hierdie provinsies en versprei na ander nabygeleë streke, en ongeveer 500 000 sterf. Die polisie en weermag eenhede was grootliks ondoeltreffend. Die Britse offisiere was weg, en die eenhede begin verdra, indien nie eintlik geweld teen hul godsdienstige vyande nie.    Hierdie periode was ook een van die grootste massamigrasies in die moderne geskiedenis, met 'n totaal van 12 miljoen Hindoes, Sikhs en Moslems tussen die nuutgeskepte nasies van Indië en Pakistan (wat onafhanklikheid verkry het) op onderskeidelik 15 en 14 Augustus 1947).  In 1971 het Bangladesj, voorheen Oos -Pakistan en Oos -Bengale, van Pakistan afgeskei. 
Die Marxiste het gefokus op studies oor ekonomiese ontwikkeling, grondeienaarskap en klaskonflik in die prekoloniale Indië en ontindustrialisering gedurende die koloniale tydperk. Die marxiste het die beweging van Gandhi uitgebeeld as 'n middel van die burgerlike elite om gewilde, moontlik revolusionêre magte vir sy eie doelwitte in te span. Weereens word die Marxiste daarvan beskuldig dat hulle 'te veel' ideologies beïnvloed is. 
Upanishads en Shramana bewegings
Ongeveer 800 vC tot 400 vC was die samestelling van die vroegste Upanishads. Upanishads vorm die teoretiese basis van klassieke Hindoeïsme en staan ​​bekend as Vedanta (slot van die Vedas). Die ouer Upanishads het aanvalle van toenemende intensiteit op die ritueel geloods. Almal wat 'n ander godheid aanbid as die Self, word in die Brihadaranyaka Upanishad 'n mak dier van die gode genoem. Die Mundaka loods die skerpste aanval op die ritueel deur diegene wat opoffering waardeer te vergelyk met 'n onveilige boot wat eindeloos ingehaal word deur ouderdom en dood.
Toenemende verstedeliking van Indië in die 7de en 6de eeu vC het gelei tot die opkoms van nuwe asketiese of shramana -bewegings wat die ortodoksie van rituele uitgedaag het. Mahavira (omstreeks 549–477 v.G.J.), voorstander van Jainisme, en Gautama Boeddha (ongeveer 563–483 v.G.J.), stigter van Boeddhisme was die mees prominente ikone van hierdie beweging. Shramana het aanleiding gegee tot die konsep van die siklus van geboorte en dood, die konsep van samsara en die konsep van bevryding. Boeddha het 'n middelweg gevind wat die uiterste asketisme in die Sramana -godsdienste verbeter het.
Omtrent dieselfde tyd het Mahavira (die 24ste Tirthankara in Jainisme) 'n teologie gepropageer wat later Jainisme sou word. Jain -ortodoksie glo egter dat die leerstellings van die Tirthankaras al die bekende tye voorafgaan en geleerdes meen Parshvanatha (ongeveer 872 - 772 v.C.), wat status as die 23ste Tirthankara toegeken het, was 'n historiese figuur. Rishabhanatha was die eerste Tirthankara. Daar word vermoed dat die Vedas 'n paar Tirthankaras en 'n asketiese volgorde soortgelyk aan die shramana -beweging gedokumenteer het.
Tendense in die vroeë Indiese samelewing
'N Aansienlike verandering is gedurende hierdie tydperk merkbaar in die rol van instellings. Clan-gebaseerde samelewings het vergaderings gehad, wie se politieke rol verander het met die transformasie van stam in staat en met oligargiese en monargiese regerings. Gesentraliseerde imperialisme, wat onder die Mauryan-ryk probeer is (ongeveer 325–185 vC), het geleidelik plek gemaak vir gedesentraliseerde administrasie en vir wat in die post-Gupta-periode 'n feudalistiese patroon genoem is-dit wil sê vanaf die 7de eeu nC. Alhoewel die dorp as administratiewe en sosiale eenheid konstant gebly het, het die verhouding met die hoofstroom van die geskiedenis verskil. Die konsep van goddelike koningskap was bekend, maar selde ernstig opgeneem, en die aanspraak op die status van die koninklike kaste word belangriker. Omdat ooreenstemming met die sosiale orde voorrang bo trou aan die staat gehad het, het die idee van verteenwoordiging nie net soveel uiting gevind in politieke instellings as in kaste- en dorpsvergaderings nie. Die slinger van die politiek swaai van groot na klein koninkryke, met eersgenoemde pogings om ryke te vestig - die enigste suksesvolle poging was die van die Mauryan -dinastie. Ware sentralisering was dus skaars, omdat plaaslike magte dikwels historiese gebeure bepaal het. Alhoewel keiserlike of byna-keiserlike tydperke gekenmerk is deur pogings tot die evolusie van eenvormige kulture, was die tydperke van kleiner koninkryke (wat vroeër geskiedkundiges die Donker Middeleeue genoem het) meer kreatief op plaaslike vlak en was daar beduidende veranderinge in die samelewing en godsdiens. . Hierdie klein koninkryke spog ook dikwels met die mees uitgebreide en indrukwekkende monumente.
Die belangrikste ekonomiese patrone was die met betrekking tot grond en handel. Die oorgang van 'n stam- na 'n boeregemeenskap was 'n voortgesette proses, met die geleidelike verwydering van woestyn en die uitbreiding van die dorpsekonomie gebaseer op ploeglandbou. Die erkenning van die belangrikheid van grondinkomste het saamgeval met die opkoms van die keiserlike stelsel in die 4de eeu v.C. en vanaf hierdie tydperk, hoewel die keiserlike struktuur nie lank gehou het nie, het grondinkomste sentraal gestaan ​​in die administrasie en inkomste van die staat. Gereelde vermeldings van individuele eienaarskap, verwysings na kroongronde, talle grondtoelaes aan godsdienstige en sekulêre begunstigdes in die periode na die Gupta, en gedetailleerde bespreking in regsbronne oor die koop-, erflating en verkoop van grond dui duidelik daarop dat privaatbesit grond bestaan ​​het. Baie klem is gelê op die staatsbeheer van die besproeiingstelsel, maar 'n sistematiese studie van besproeiing in Indië toon aan dat dit oor die algemeen privaat beheer is en dat dit klein gebiede bedien. (Sien As die staat kanale bou, was dit hoofsaaklik in die gebiede wat deur die winter- en somermonson geraak is, waarin dorpsvergaderings 'n oorheersende rol gespeel het in inkomste en algemene administrasie, soos byvoorbeeld in die Cola (Chola) koninkryk van die suide van Indië.
Die stedelike ekonomie was deurslaggewend vir die opkoms van die beskawing in die Indusvallei (ongeveer 2600–2000 v.C.). Later het die 1ste millennium vC 'n stedelike beskawing in die Ganges -vallei (Ganga) gesien en nog later in die suide van Indië. Die ontstaan ​​van dorpe was gebaseer op administratiewe behoeftes, die handelsvereistes en bedevaartsentrums. In die 1ste millennium n.C., toe die handel uitgebrei het na handel met Wes -Asië, die oostelike Middellandse See en Sentraal- en Suidoos -Asië, het die inkomste uit handel aansienlik bygedra tot die ekonomie van die deelnemende koninkryke, aangesien Indiese godsdiens en kultuur inderdaad 'n belangrike rol gespeel het in die kulturele evolusie van Sentraal- en Suidoos -Asië. Goue munte is vir die eerste keer deur die Kushan -dinastie uitgereik en in groot hoeveelhede deur die Guptas was beide koninkryke aktief in buitelandse handel. Goud is ingevoer uit Sentraal -Asië en die Romeinse Republiek en Ryk en later miskien uit Oos -Afrika omdat die bronne daarvan ondanks die herhaling van Indië met goud beperk was. Uitbreiding van die handel het die opening van nuwe roetes aangemoedig, en dit, tesame met die groeiende dorpsekonomie, het gelei tot 'n merkbare toename in kennis oor die subkontinent gedurende die post-Mauryan tydperk. Met toenemende handel het gildes sterker geword in die dorpe. Lede van die gildes het aan die administrasie deelgeneem, was verbonde aan politiek en beheer die ontwikkeling van handel deur handelsambassades wat na plekke so ver as Rome en China gestuur is. Gildes en handelaarsverenigings beklee veral afgunstige en respekvolle posisies as donateurs van godsdienstige instellings.
Die struktuur van die Indiese samelewing is gekenmerk deur kaste. Die onderskeidende kenmerke van 'n kastige samelewing was endogame verwantskapsgroepe ( jatis) gerangskik in 'n hiërargie van rituele rangorde, gebaseer op begrippe van besoedeling en suiwerheid, met 'n vermenging van diensverhoudings en 'n nakoming van geografiese ligging. Daar was 'n mate van toeval tussen kaste en toegang tot ekonomiese hulpbronne. Alhoewel rituele hiërargie onveranderd was, blyk daar mobiliteit binne die raamwerk te wees. Migrasie van mense binne die subkontinent en van buite moedig sosiale mobiliteit en verandering aan. Die kern van die sosiale struktuur was die gesin, met die patroon van verwantskapsverhoudinge wat wissel van streek tot streek. In die meer komplekse stedelike struktuur het beroepsgilde af en toe die stryd aangesê jati funksies, en daar kom voortdurend nuwe sosiale en professionele groepe na vore.
Godsdiens in die vroeë Indiese geskiedenis was nie 'n monolitiese krag nie. Selfs toe die koninklikes probeer het om sekere godsdienste aan te moedig, was die idee van 'n staatsgodsdiens afwesig. In die algemeen was daar drie vlakke van godsdienstige uitdrukking. Die mees wydverspreide was die aanbidding van plaaslike kultusgode wat vaag verband hou met groot gode, soos gesien in vrugbaarheidskultusse, in die aanbidding van moedergodinne, in die Shakta-Shakti-kultus en in Tantrisme. (Sien Shaktism.) Minder wydverspreid, maar gewild, veral in die stedelike gebiede, was die meer puriteinse sektes van Boeddhisme en Jainisme en die bhakti tradisie van Hindoeïsme. 'N Derde vlak sluit klassieke Hindoeïsme en meer abstrakte vlakke van Boeddhisme en Jainisme in, met die klem op die belangrikste gode in die geval van die eerste en op die leerstellings van die stigters in die geval van laasgenoemde twee. Dit was hierdie vlak, onderskryf deur welvarende beskerming, wat die basis was vir die aanvanklike institusionalisering van godsdiens. Maar die drie vlakke was nie geïsoleerd nie, die skaduwee van die derde val oor die eerste twee, waarvan die meer huislike rituele en oortuigings dikwels by die derde ingesluip het. Dit was veral die geval met Hindoeïsme, waarvan die buigsaamheid grootliks verantwoordelik was vir die voortbestaan ​​daarvan. Vorme van Boeddhisme, wat wissel van die klem op die konstante verfyning van die leerstellings aan die een kant tot die inkorporering van magiese vrugbaarheidskultusse in sy oortuigings aan die ander kant, verdwyn aan die einde van hierdie tydperk.
Sanskritliteratuur en die bou van Hindoe- en Boeddhistiese tempels en beeldhouwerk het albei in hierdie tydperk apogees bereik. Alhoewel daar steeds literêre werke in die Sanskrit -taal geskryf is en tempels in latere tydperke gebou is, was die prestasie nooit weer so inspirerend nie.
Kaart van Indië, 600 VHJ - Geskiedenis
Umayyad -kalifaat (661 G.J.) - Die Umayyad -stam het ná die vierde kalief beheer oor die Islamitiese kalifaat geneem. Hulle was gevestig in Damaskus en het 'n oorerflike monargie gestig. Hulle het hul ryk opgebou deur Sirië, Persië, Egipte, Noord -Afrika, Spanje en dele van die Bisantynse Ryk in Wes -Asië te verower. Dit het 'n burokratiese struktuur opgestel wat plaaslike administrateurs gebruik het. Kulture is geduld solank hulle die reëls van die kalifaat gehoorsaam en 'n spesiale belasting betaal het en nie in opstand gekom het nie. Arabies was die taal wat gebruik word vir handel en regering.
Moslem -handelaars het verbeterde besproeiing in die streek versprei, wat gelei het tot 'n toename in voedselproduksie en bevolking. Stede floreer en vervaardig erdewerk, materiale en matte. Papier is uit China ingevoer en hulle het papiermeulens opgerig. Moskees, hospitale, skole en weeshuise is dwarsdeur die ryk opgerig, wat intellektuele idees soos algebra, Griekse leer en breedtegraad en lengtegraad moontlik gemaak het. Die Huis van Wysheid het Griekse en Persiese tekste gesoek, wat in Arabies vertaal is. Universiteite is ook gestig, soos dié in Toledo, Cordoba en Granada.
Die sentrale ligging daarvan aan die Middellandse See het handel laat floreer, veral in die hoofstad van Konstantinopel. Sywurms is uit China gesmokkel, wat die Bisantyne in staat gestel het om 'n sybedryf te ontwikkel, terwyl ambagsmanne glasware, linne, juweliersware, goud en silwer vervaardig het. Sosiaal kon mense deur militêre diens opklim, maar dit was skaars.
Tang -heersers het militêre garnisone opgerig om die Silk Road Trade te beskerm. Die gelyke veldstelsel is ingestel om die mag van welgestelde grondeienaars te probeer beperk.Dit het kleinboere grond gegee om te boer in ruil vir belasting in graan, maar dit het nie die mag van groot grondeienaars verswak nie. Tang -beleid het ook die verspreiding van Boeddhisme beïnvloed, maar het teen die einde van die dinastie 'n terugslag beleef omdat Boeddhisme as 'n vreemde godsdiens beskou is. Hierdie verswakking van Boeddhisme het gelei tot die ontwikkeling van Neo-Confucianisme.
Onder die Ming het die Chinese probeer om 'n teenwoordigheid in die Indiese Oseaan te herstel deur beheer oor handel uit te oefen. Hulle het 'n massiewe vlootekspedisie gestuur om huldigingsstate te vestig en buitelanders te beïndruk. Hierdie ekspedisies is gelei deur Zheng He, 'n Moslem -eunug wat 300 skepe met 28.000 troepe gelei het. Hy vaar om Suidoos -Asië en na Oos -Afrika. In 1433 is die ekspedisies van Zheng He beëindig en sy rekords vernietig. Die druk van Confuciaanse amptenare het die keiser oortuig dat die ekspedisies onnodig en te duur is, en dat China moet fokus op interne stabiliteit deur die noordelike grens te beskerm.
Indië se geskiedenis
Daar word geglo dat die vroegste nedersettings van Indië ontwikkel het in die kultuurhaard van die Indusvallei omstreeks 2600 vC en in die Ganges -vallei omstreeks 1500 vC. Hierdie samelewings bestaan ​​hoofsaaklik uit etniese Dravidiërs met 'n ekonomie gebaseer op handel en landbouhandel.
Daar word vermoed dat Ariese stamme die gebied binnegedring het nadat hulle vanuit die noordweste na die Indiese subkontinent getrek het. Daar word vermoed dat hulle die kastestelsel bekendgestel het, wat vandag nog in baie dele van Indië algemeen voorkom. Gedurende die vierde eeu vC het Alexander die Grote Griekse praktyke in die streek ingebring toe hy oor Sentraal -Asië uitgebrei het. Gedurende die derde eeu vC het die Mauryan -ryk in Indië aan bewind gekom en was dit die suksesvolste onder sy keiser, Ashoka.
Gedurende die daaropvolgende tydperke het Arabiese, Turkse en Mongoolse mense Indië binnegekom en in 1526 is daar 'n Mongoolse Ryk gestig wat later uitgebrei het in die grootste deel van Noord -Indië. Gedurende hierdie tyd is ook monumente soos die Taj Mahal gebou.
'N Groot deel van die geskiedenis van Indië na die 1500's is oorheers deur Britse invloede. Die eerste Britse kolonie is in 1619 deur die Engelse Oos -Indiese Kompanjie in Surat gestig. Kort daarna het permanente handelsstasies in die huidige Chennai, Mumbai en Kolkata geopen. Britse invloed het toe uitgebrei vanaf hierdie aanvanklike handelsstasies en teen die 1850's is die grootste deel van Indië en ander lande soos Pakistan, Sri Lanka en Bangladesj deur Brittanje beheer. Koningin Victoria van Engeland het in 1876 die titel van keiserin van Indië aangeneem.
Teen die laat 1800's het Indië 'n lang stryd begin om onafhanklikheid van Brittanje te bewerkstellig. Dit gebeur uiteindelik in die veertigerjare, toe Indiese burgers begin verenig en die Britse minister van Arbeid, Clement Attlee (1883–1967), begin druk op die onafhanklikheid van Indië. Op 15 Augustus 1947 word Indië amptelik 'n heerskappy in die Statebond en word Jawaharlal Nehru (1889–1964) as die premier van Indië aangewys. Indië se eerste grondwet is kort daarna op 26 Januarie 1950 geskryf, en op daardie tydstip het dit amptelik lid geword van die Britse Gemenebest.
Sedert sy onafhanklikheid verkry het, het Indië 'n beduidende groei ondergaan in terme van sy bevolking en ekonomie, maar daar was periodes van onstabiliteit in die land en baie van die bevolking leef vandag in uiterste armoede.
Die grootste ryke in die geskiedenis van Indië
Dit was die grootste en vroegste ryk in die, wat gestig is deur 'n Indiese dinastie. Die Maurya -ryk begin in 250 v.G.J. en beslaan 'n oppervlakte van ongeveer 5,000,000 vierkante kilometer, wat ontstaan ​​het as gevolg van 'n kombinasie van state in die noorde van Indië wat een staat geskep het. Blykbaar het dit ontwikkel tydens die opkoms van Alexander die Grote. Chandragupta Maurya was die stigter van Maurya Empire. Die beleid en wette van die ryk is deur Chanakya -ministers geformuleer, wat daartoe gelei het dat die ryk gedy het. Die ryk het ook verdragte gesluit met die generaals van Alexander die Grote waar dit gebiede in Iran en Afghanistan verower het. Tydens die bewind van Ashoka, die kleinseun van Chandragupta, het die Ryk die grootste deel van die Indiese subkontinent verower. Verder was Ashoka bekend daarvoor dat hy Boeddhisme omhels en herstel het na die verowering van Kalinga.
Dit is in 1690 gestig en beslaan 'n oppervlakte van 4 000 000 vierkante kilometer. Dit was 'n ryk wat oor dele van die Indiese subkontinent, Afghanistan en Balochistan geheers het. Die Mughal -ryk is gestig deur die Mongoolse heerser toe hy Ibrahim, die sultan van Afghanistan, oorrompel het. Verder word die Mughal -ryk die 'buskruit -ryk' genoem, wat eienskappe van die Mongoolse gebruike behou het en Islam tot die ryk omhels het. Boonop is hoër belasting gehef om aan die lewenstyl van hierdie keiser te voldoen, alhoewel daar geen wins vir die belastingbetalers was nie. Ekonomiese welvaart word as 'n bedreiging vir die staatsveiligheid beskou en het dus interne ontevredenheid veroorsaak wat deels bygedra het tot die ondergang van die ryk.
Die Gupta -ryk was gevestig in die Magadha -streek en het die grootste deel van Suid -Asië verower. Dit is gestig in 400 nC en beslaan 'n oppervlakte van ongeveer 3,500,000 vierkante kilometer. Hierdie Ryk was onder die bewind en leiding van Gupta. Blykbaar, op hierdie tydstip toe die Gupta -ryk na vore gekom het, het Indië floreer in sy goue era en sy hoogtepunt van sy beskawing, waar baie van sy gewilde literatuur en wetenskap gedokumenteer is. Tydens die Gupta -ryk het sosiale klasse egter onbuigsaam en rigied geword, en die oordrag van mag na plaaslike leiers het toegeneem. Die Ryk het stabiel geword en het indringers soos die Huns ongeveer twee eeue lank uitgestoot. Die belangrikste prestasies van die Gupta -ryk was intellektuele en artistieke prestasies. Verder is astronomiese en wiskundige teorieë vir die eerste keer onthul tydens die bewind van die Gupta -ryk. Ongelukkig het die Gupta -ryk in duie gestort weens konstante verbrokkeling en aanranding deur plaaslike leiers.
Vediese en Upanishadiese tydperke
Die Vediese tydperk in Indië (ongeveer 1700–500 vC) word gekenmerk deur die samestelling van die Vedas, die oudste geskrifte van Hindoeïsme.
Evalueer die kunsvlyt en tekste wat tydens die Vediese tydperk in Indië gevind is
Die Vediese beskawing was vermoedelik gesentreer in die noordelike en noordwestelike dele van die Indiese subkontinent.
Die oordrag van verhale in die Vediese tydperk was slegs deur mondelinge oorlewering, en 'n literêre tradisie het eers in die post-Vediese tyd begin.
Handwerk binne die Vediese kultuur sluit in wa-, wa-, kar-, timmer-, metaalbewerking, looiery, boogmaak, naaldwerk, weefwerk, leerwerk, erdewerk, juweliersware, sterf en wynbou.
Aardewerk in die Vediese tydperk is verdeel in swart en rooi ware kultuur (BRW, ongeveer 12de tot 9de eeu v.G.J.) en geverfde grysware-kultuur (PGW, ongeveer 1200 v.C. tot 600 v.C.).
Die Vedas is 'n groot hoeveelheid tekste wat uit die Vediese tydperk ontstaan ​​het. Die tekste, saamgestel in Vediese Sanskrit, vorm die oudste laag Sanskritliteratuur en is die oudste geskrifte van Hindoeïsme. Die Upanishads is 'n versameling filosofiese tekste wat die teoretiese basis vir die Hindoe -godsdiens vorm. Alle Upanishads word verbind met een van die vier Vedas - Rigveda, Samaveda, Yajurveda en Atharvaveda - en is in mondelinge tradisie oorgedra.
Sanskrit: 'N Klassieke Indiese taal (Latyn sou sy Engelse ekwivalent wees), dit is 'n liturgiese taal van Hindoeïsme, Boeddhisme, Sikhisme, Jainisme en een van die 23 amptelike tale van Indië.
Vediese tydperk: 'N Tydperk in die Indiese geskiedenis waartydens die oudste geskrifte van Hindoeïsme saamgestel is, is die tydsduur van die tydperk onseker, maar daar word geglo dat dit strek van 1700 vC tot ongeveer 500 vC.
Upanishad: 'N Skrywerlose, Hindoe-, godsdienstige en filosofiese teks wat as 'n vroeë bron van die godsdiens beskou word, word meestal aangetref as die slotgedeelte van die Brahmanas en in die Aranyakas.
Oorsig: die Vediese tydperk van Indië
Die Vediese tydperk (of Vediese eeu) in Indië was 'n tydperk in die geskiedenis waartydens die Vedas, die oudste geskrifte van Hindoeïsme, saamgestel is. Die tydsduur van die periode is onseker, alhoewel dit van 1700 BCE tot ongeveer 500 BCE strek, met 150 vC voorgestel as 'n terminus ante quem (die nuutste moontlike tyd) vir alle Vediese Sanskrit literatuur. Die oordrag van verhale in die Vediese tydperk was slegs deur mondelinge oorlewering, en 'n literêre tradisie het eers in die post-Vediese tyd begin.
Die gepaardgaande kultuur, soms na verwys as die Vediese beskawing, was waarskynlik gesentreer in die noordelike en noordwestelike dele van die Indiese subkontinent, maar dit het nou versprei en vorm die basis van die hedendaagse Indiese kultuur. In die 11de eeu vC het die Vediese samelewing oorgegaan van semi-nomadiese lewe na vaste landbou.
Hierdie oorgang het gelei tot 'n toename in handel en verhoogde mededinging en konflikte oor hulpbronne, soos grond en water. Na 1000 vC het die gebruik van ysterbyle en ploeë egter die skoonmaak van oerwoude moontlik gemaak, en die Vediese koninkryke kon langs die Gangetiese vlaktes uitbrei, wat die latere Vediese tydperk ingelui het.
Kaart van die noorde van Indië in die latere Vediese tydperk: Die Vediese beskawing was vermoedelik gesentreer in die noordelike en noordwestelike dele van die Indiese subkontinent. Hier word die Indusrivier getoon met die Sanskrit -naam Sindhu. Die ligging van Vediese shakhas is groen gemerk, en die Thar -woestyn is oranje.
Teen die 6de eeu vC het verskillende politieke eenhede gekonsolideer tot groot koninkryke genaamd Mahajanapadas. Die proses van verstedeliking het in hierdie koninkryke begin, en handel en reis - selfs oor streke wat deur groot afstande geskei is - het maklik geword.
Die einde van Vediese Indië word gekenmerk deur taalkundige, kulturele en politieke veranderinge. Die grammatika van Pāini is 'n laaste toppunt in die kodifikasie van Sutra -tekste en terselfdertyd die begin van die klassieke Sanskrit. Die inval van Darius I van die Indusvallei in die vroeë 6de eeu vC was die begin van buite -invloed wat in die koninkryke van die Indo -Grieke voortduur. Na die einde van die Vediese tydperk het die Mahajanapadas -tydperk op sy beurt plek gemaak vir die Maurya -ryk (vanaf ongeveer 320 v.G.J.), wat beskou word as die goue era van klassieke Sanskrit -literatuur.
Handwerk in die Vediese tydperk
Handwerk binne die Vediese kultuur sluit in die wa-, wa-, karre-, timmer- en metaalbewerking (instrumente soos skeermesse, armbande en byle), looiery, boogmaak, naai, weef en matte maak van gras en riete. . Baie hiervan het moontlik voltydse spesialiste vereis.
Die gebruik van ysterwerktuie (krishna-ayas of shyama-ayas, wat letterlik swart metaal of donker metaal beteken) het in die latere Vediese tydperk toegeneem, net soos nuwe kunsvlyt en beroepe soos leerwerk, erdewerk, astrologie, juweliersware, sterf en wynbou . Afgesien van koper, brons en goud, noem latere Vediese tekste ook tin, lood en silwer.
Die swart en rooi ware kultuur (BRW) is 'n vroeë, ystertydperk kultuur wat verband hou met die post-Rigvediese Vediese beskawing wat ongeveer dateer uit die 12de tot die 9de eeu vC. Dit is opgevolg deur die geverfde grysware-kultuur (PGW), 'n Ystertydperk-kultuur wat ooreenstem met die latere Vediese tydperk en wat van ongeveer 1200 vC tot 600 vC geduur het.
Bekertjie uit Navdatoli, Malwa: 'N Voorbeeld van aardewerk uit die kultuur van swart en rooi ware (BRW), 'n vroeë Ystertydperk-kultuur wat verband hou met die post-Rigvediese Vediese beskawing.
Die Vedas is 'n groot hoeveelheid tekste wat in die Vediese tydperk ontstaan ​​het. Die tekste, saamgestel in Vediese Sanskrit, vorm die oudste laag Sanskritliteratuur en die oudste geskrifte van Hindoeïsme.
Die rekonstruksie van die geskiedenis van Vediese Indië is gebaseer op teksinterne besonderhede. Taalkundig kan die Vediese tekste in vyf chronologiese strata ingedeel word:
Die Rigvediese teks: Die oudste van die Vedas, wat vermoedelik ongeveer tussen 1700 en 1100 vC bestaan ​​het.
Die Mantra -taaltekste: Hierdie periode bevat beide die mantra en prosataal van die Atharvaveda (Paippalada en Shaunakiya), die Rigveda Khilani, die Samaveda Samhita en die mantras van die Yajurveda. Dit is die tyd van die vroeë Ystertydperk in die noordweste van Indië en stem ooreen met die kultuur van swart en rooi ware (BRW).
Die Samhita prosatekste: Hierdie tydperk bevat die Brahmana-gedeelte (kommentaar op mantras en rituele) van die Black Yajurveda en stem ooreen met die geverfde grysware (PGW) -kultuur van ca. 900 vC.
Die Brahmana -prosatekste: Die Brahmanas van die vier Vedas behoort tot hierdie periode, sowel as die Aranyakas, die oudste van die Upanishads, en die oudste Shrautasutras.
Die Sutra -taaltekste: Dit is die laaste laag van Vediese Sanskrit wat tot ongeveer c. 500 BCE, en bestaan ​​uit die grootste deel van die Śrauta en Grhya Sutras, asook 'n paar Upanishads.
Die Upanishads is 'n versameling filosofiese tekste wat die teoretiese basis vir die Hindoe -godsdiens vorm. Die Sanskrit -term upanishad beteken dat jy naby gaan sit, wat beteken dat jy naby 'n onderwyser moet sit om onderrig te ontvang.
Ook bekend as Vedanta, word hulle deur ortodokse Hindoes beskou as die geopenbaarde waarhede (Sruti) oor die aard van die uiteindelike werklikheid (brahman), en beskryf die karakter en vorm van menslike redding (moksha).
Alle Upanishads word verbind met een van die vier Vedas - Rigveda, Samaveda, Yajurveda en Atharvaveda - en is in mondelinge tradisie oorgedra. Meer as 200 Upanishads is bekend, en met die Bhagavad Gita en die Brahmasutra bied die Mukhya Upanishads 'n grondslag vir verskeie latere skole van die Indiese filosofie.
Rigveda in Sanskrit op papier: Die Rigveda -teks is die oudste van die Vedas, wat vermoedelik ongeveer tussen 1700 en 1100 vC saamgestel is.
Dit word nou algemeen aanvaar dat die geografiese posisie, kontinentale omtrek en basiese geologiese struktuur van Indië die gevolg was van 'n proses van plaattektoniek - die verskuiwing van enorme, rigiede korsplate oor die aarde se onderliggende laag gesmelte materiaal. Die landmassa van Indië, wat die noordwestelike deel van die Indies-Australiese plaat vorm, het 'n paar honderd miljoen jaar gelede stadig noordwaarts na die veel groter Eurasiese plaat begin dryf (nadat eersgenoemde weggebreek het van die antieke suidelike hemisferiese superkontinent bekend as Gondwana, of Gondwanaland ). Toe die twee uiteindelik bots (ongeveer 50 miljoen jaar gelede), is die noordelike rand van die Indies-Australiese plaat onder 'n lae hoek onder die Eurasiese plaat gedruk. Die botsing het die spoed van die aankomende plaat verminder, maar die onderdrukking of onderdrukking van die plaat het tot in die huidige tyd voortgeduur.
Die gevolge van die botsing en voortgesette subduksie is talle en uiters ingewikkeld. 'N Belangrike gevolg was egter die afsny van korsgesteentes aan die bokant van die onderdrukplaat. Die snye is teruggegooi op die noordelike rand van die Indiese landmassa en het 'n groot deel van die Himalaja -bergstelsel gevorm. Die nuwe berge-tesame met groot hoeveelhede sediment wat daaruit geërodeer was-was so swaar dat die Indies-Australiese plaat net suid van die reeks afwaarts gedwing is, wat 'n gebied van korsvorming veroorsaak het. Voortgesette vinnige erosie van die Himalajas het bygedra tot die opeenhoping van sediment, wat later deur bergstrome gedra is om die insakingsgebied te vul en meer te laat sink.
Die huidige reliëffunksies van Indië is op drie basiese strukturele eenhede aangebring: die Himalaja in die noorde, die Deccan (skiereiland) in die suide en die Indo-Gangetiese vlakte (wat oor die insinkingsgebied lê) tussen die twee. Meer inligting oor die geologie van Indië word gevind in die artikel Asia.