Britse burgerskap - Daarbenewens - 2021
Politiek en persoonlike regte is al 'n aantal jare 'n groot probleem in die Britse politiek. Om ons regte uit te brei, het die Arbeidsregering in 1997 'n Wet op die Vryheid van Inligting soortgelyk aan die in Amerika belowe. Baie was teleurgesteld oor wat hulle gesien het as 'n afgewaterde weergawe sodra een bekendgestel is. Ander meen dat ons 'n reg in Brittanje het op 'n geskrewe grondwet en 'n Handves van Regte om die oortreding van die sentrale regering teen te werk, veral na 11 September 2001. Die belangrikste argument teen 'n nasionale identiteitskaart in Brittanje is dat dit ons 'regte' inbreuk maak alhoewel die koste van die bekendstelling van so 'n kaart ook 'n groot probleem geword het.
In vervloë jare was alle mense in hierdie land, met die uitsondering van monarge, bekend as onderdane. Dit het beteken dat hulle onderhewig was aan die mag van die kroon, en omdat die kroon alles behalwe aan die hoof van die land se regstelsel was, was die volk onderworpe aan die streng wetlike struktuur van die nasie. Die mag van die burgers, soos moontlik in antieke Griekeland of Rome gevind is, het nie bestaan ​​nie. Almal in Engeland was onderhewig aan die absolute gesag van die monarg.
Die beweging wat daartoe gelei het om gelyke regte te beywer, het 'n einde gebring aan die idee dat monarge absolute mag het. Van die tyd van Jakobus I af was die oortuiging dat konings en koninginne oorweldigende mag gehad het, verwater. In 1649 onderteken 'burgers' die doodsbevel van Charles I wat in Januarie van daardie jaar in Whitehall tereggestel is. Vanaf hierdie voorval het die regte van die burgers duideliker geword. In Brittanje is hierdie regte deur min mense besit, maar dit was 'n direkte balans tussen absolute monargiese heerskappy. Die herstel van Charles II in 1660 het op die voorwaardes van die Parlement plaasgevind.
Burgerskap impliseer dat almal toegang tot dieselfde regte het. Histories het dit nie gebeur tot 1918 nie; vroue het nie die reg om in Brittanje te stem nie. Nou word die woord gebruik om 'n samelewing te beskryf waar almal dieselfde regte op regte het.
In Brittanje is ons burgers en onderdane. Ons almal, as burgers, het toegang tot dieselfde regte. Ons is almal beskerm deur dieselfde wette. Ons is ook nog vakke. Nie aan monargiese mag nie, maar na die wet van die land. In teorie moet burgers aanvaar dat hulle verpligtinge kragtens die landwetgewing het. Die versuim om hierdie verpligtinge na te kom, moet die persoon se aanvaarding van die algemeen aanvaarde siening van burgerskap bevraagteken. 'N Goeie burger
die wet gehoorsaam
respekteer diegene wat deur die mense gesag verleen is.
Toe Brittanje van 1939 tot 1945 as 'n nasie bedreig voel en gedurende die vyftigerjare (die Koue Oorlog), was mense verplig om hul nasie te dien om dit teen aggressors te beskerm. Dit sou 'n verpligting wees, maar baie mense meen dat hulle dit moes doen.
Mense het vir baie eeue min, indien enige regte, gehad. Die lewe vir die armes word beskryf as "nare, wrede en kort". Die groei van die filosofie het daartoe gelei dat dit uitgedaag het en in die sewentiende eeu het die Engelse filosoof Thomas Hobbes die idee voorgestel dat mense met regte gebore word. Hobbes het geglo dat mense die reg op lewe, vryheid en geluk het. John Locke, 'n ander sewentiende-eeuse filosoof, voeg by dat hierdie lys almal eiendomsreg het.
Alhoewel hierdie idees in Engeland gebore is, is hulle eers in Amerika en Frankryk opgeneem. 'N Deel van die Amerikaanse onafhanklikheidsverklaring lui:
'Ons glo dat hierdie waarhede vanselfsprekend is, dat alle mense gelyk geskape is, dat hulle deur hul Skepper sekere onvervreembare regte ontvang, dat hier onder die lewe, vryheid en die strewe na geluk bestaan. Dat regerings onder mans ingestel word om hierdie regte te beveilig, en verkry hul regverdige magte uit die toestemming van die regeerders. Dat, wanneer enige vorm van regering vernietigend raak, dit die reg van die mense is om dit te verander of af te skaf. "
Volgens Hobbes en Locke sal enige pogings om mense se regte te verminder, teen die natuur wees. Slegs 'n individu kon vrywilliglik hierdie regte prysgee - niemand anders kon hulle met geweld beperk nie. Sulke oortuigings plaas 'n streng beperking op die vermoë van diegene wat mag het om hierdie regte te beperk. Natuurlike regte is gesien as bestaan ​​uit
regering met toestemming
individuele persoonlike vryheid
Na die gruwels of die Tweede Wêreldoorlog wou die nuutgestigte Verenigde Nasies 'n dokument opstel wat duidelik uiteensit watter regte individue het oral waar hulle in die wêreld gewoon het. In 1948 is die Verenigde Nasies se Verklaring van Menseregte deur alle lede van die VN onderteken.
Die dokument dek 'n wye verskeidenheid regte; politieke, wettige, ekonomiese en sosiale. Polities verklaar dit dat alle mense die reg op vrye spraak het; alle mense het die reg op vryheid van beweging en almal het die reg op vryheid van assosiasie.
Alhoewel hierdie regte nie altyd gehandhaaf word nie, stel hulle 'n maatstaf waarmee alle politieke stelsels gemeet kan word.
Binne Europa is daar 'n Europese Konvensie vir Menseregte. Dit het sy eie hof in Straatsburg en baie van die nasies in die E.U. aanvaar sy gesag en beslissings. Die Verenigde Koninkryk het die Europese Menseregtewet van 1998 in Oktober 2000 aanvaar.
In 'n geskrewe of gekodifiseerde grondwet word die regte wat die burgers het, effektief uiteengesit en word wetlik gewaarborg. Dit is in wese burgerregte.
Politieke partye in Brittanje het verskil in hul steun vir wat mens as burgerregte of menseregte kan beskou. Tradisioneel beskou die Konserwatiewe Party alle mense wat menseregte omhels, met agterdog. Dat hierdie regte neergeskryf en gekodifiseer word, bind die hande van politici namate die tyd aanbeweeg en die samelewing vorder. Wat gebeur met hierdie regte namate die samelewing verander en hulle oortollig raak of verander moet word? Wat geskik is vir menseregte-wetgewing vir een land, is miskien nie geskik vir 'n ander nie. Die ooglopende voorbeeld is in Amerika waar die reg om 'n vuurwapen te dra jaloers beskerm word as 'n burgerreg om nie daarmee gepeuter te word nie. So 'n 'reg' bestaan ​​nie in Brittanje nie en sal dit waarskynlik nooit doen nie. Daarom is die Konserwatiewe Party tradisioneel versigtig vir wetgewing oor menseregte, omdat hulle voel dat hulle veels te veel vir alle lande is en dat dit verkeerd is om hulle op te lê op 'n samelewing wat hulle nie nodig het om in 'n sekere gedaante te beperk nie.
Liberale politici het nog altyd verband gehou met die ondersteuning van menseregte-wetgewing. Die huidige liberale party wil 'n Wet op Vryheid van Inligting hê soos in Amerika. As 'n party glo hy dat Brittanje heeltemal te geheim is en dat daar nie genoeg gedoen is om ons samelewing te liberaliseer nie. Dit het ook 'n veldtog gevoer vir 'n geskrewe grondwet in 'n dokument wat so kort en so kompak soos die Amerikaanse grondwet is. Die party is van mening dat burgers in hierdie land bondig moet weet wat hul regte is in 'n maklik beskikbare dokument, geskryf in 'n duidelike taalverstaan, ens.
Die Arbeidersparty het histories ook menseregte voorgestaan. Hierdie sosialistiese houding moet nie verwar word met die 'sosialistiese' etiket van die ou Oos-Europese blok nie. Die Arbeidersparty was die party wat die franchise vir vroue wou aanwend; 'n gratis gesondheidsdiens om mense se toegang tot medisyne gelyk te maak sodat mediese behandeling nie van rykdom afhanklik was nie - d.w.s. 'n goeie gesondheid was 'n reg; die welsynstaat om na individue van die wieg tot by die graf om te sien, ens. Sulke ontwikkelings word gesien as noodsaaklik vir die reg van 'n persoon om 'n minimum lewensstandaard te hê. Die huidige Arbeidersparty het sy steun vir menseregte ietwat ontheilig deur wapens te verkoop aan oorsese regerings met swak menseregterekords, byvoorbeeld, Birma, ondanks die eis dat hy 'n 'etiese' buitelandse beleid sou volg.
Die Wet op die Burgerregte van 1960 is teen die einde van 1958 gebore. Na die Wet op Burgerregte van 1957 het Eisenhower 'n ander wetsontwerp op burgerregte in ...