Geskryf deur Will Kaufman
Vergiftigende duiwe in die park (2010). Tom Lehrer sit, middel; Judy Blazer sit, links. © Richard Termine / 92ste Straat Y, skrywer met dien verstande
Tien jaar gelede het my vrou, die Broadway-sanger Judy Blazer, in 'n satiriese revue vir die Lirieke en liriekskrywersreeks in New York 92nd Street Y. Die program het sterk gewerk op die werk van die satirikus Tom Lehrer, wat vereer is deur die hele show na een van sy liedjies te laat vernoem: Vergiftigde duiwe in die park.
En wat 'n ander tyd was dit tot nou toe. Die Obamas was in die Withuis, wat 'n atmosfeer van elegansie en genade uitstraal wat sedert JFK se Camelot nie gesien is nie. Tog, in 'n onderhoud oor die vertoning reageer Lehrer op die voorstel dat dit lyk asof sy liedjies uit 'n vroeëre, vriendeliker en sagter tyd gekom het. Soos hy dit gesien het, was dit 'n kwessie van komiese toon: '' oneerbiedigheid 'is' onderwerp van blote grofheid ... Eerbiedigheid is maklik - wat moeilik is, is verstand ''.
Verlede week het Lehrer, nou 92, die nuus met die aankondiging dat hy die hele katalogus van sy liedtekste in die publieke domein plaas. Hulle kan nou eindeloos uitgevoer en aangehaal word. Die vraag is, waarom sou dit wees?
Twee jaar gelede, Lehrer bespiegel oor die moontlikheid van sy eie veroudering: "Dinge wat ek eens as grappig beskou het, is nou eng. Ek voel dikwels soos 'n inwoner van Pompeii wat gevra is vir 'n paar humoristiese opmerkings oor lawa. '
Hoe soortgelyk klink dit aan die bekommernisse van 'n ander meester-komediant, Charlie Chaplin, wat geïmpliseer het dieselfde ding meer as 80 jaar gelede:
Moderne humor maak my effe bang. Die Marx Brothers is skrikwekkend. Thurber, Stewart, Joe Cook, Benchley - ja, almal. Hulle sê: 'Goed, dit is hoe ons leef en ons sal so leef.' Hulle gaan in omdat hulle mal is. Dit is 'n sielvernietigende ding. Hulle sê: 'Goed, jy is kranksinnig, ons doen 'n beroep op jou kranksinnigheid.' Hulle maak waansin die byeenkoms. Hulle maak humor 'n uitgangspunt. Erkenning in alles wat verbrokkel. Om alles neer te slaan. Vernietig alles. Daar is geen gedrag in hul humor nie. Hulle het geen houding nie. Dit is natuurlik op datum - 'n deel van die chaos. Ek dink dit is oorgang.
Ondanks sy persoonlike hoflikheid, kan Lehrer se liedjies nogal wreed wees. Getuig van sy minagting van die Nazi-wetenskaplike, Wernher von Braun, ontwerp van die V2-vuurpyl wat Londen en ander Europese stede in puin gelê het. Van Braun, ver van die uitspraak in Neurenberg, is opgestel om die Amerikaanse ruimtevaartprogram na die oorlog te lei - alles 'om 'n idioot op die maan te plaas', soos Lehrer gesing het:
Moenie sê dat hy skynheilig is nie.
Sê eerder dat hy apolities is.
'As die vuurpyle eers op is, wie gee om waar dit afkom?
Dit is nie my afdeling nie ", sê Wernher von Braun.
Lehrer het op sy tyd met 'n paar skrikwekkende onderwerpe gespeel. As 'n wiskundige wat een keer by die Los Alamos-laboratorium gewerk het waar die Amerikaanse atoombom ontwerp is, kan hy vrolik 'n ding of twee oor kernkrag sing uitwissing:
En ons sal almal saamgaan as ons gaan.
Wat 'n vertroostende feit is dit tog om te weet!
Universele rouw -
'N Inspirerende prestasie!
Ja, ons sal almal saamgaan as ons gaan.
En tog, soos Chaplin voor hom, beweer Lehrer dat hy bang is vir wat hy rondom hom sien. Komediante het dikwels ongelyk gevoel met die taak om die rou dinge van hul satire aan te pak. Lehrer een keer gesê: "Politieke satire het verouderd geraak toe Henry Kissinger die Nobelprys vir vrede ontvang het."
In die vroeë 1960's is die romanskrywer Philip Roth - wie se werk The Plot Against America (2004), 16 jaar voor die Trump-presidentskap, gepubliseer, onlangs gedramatiseer deur HBO - uitgedruk 'n soortgelyke bekommernis:
Die Amerikaanse skrywer in die middel van die 20ste eeu het sy hande vol om die Amerikaanse werklikheid te probeer verstaan, beskryf en dan geloofwaardig te maak. Dit is stom, dit word siek, dit maak woedend en uiteindelik is dit selfs 'n verleentheid vir 'n mens se karige verbeelding. Die werklikheid oortref ons talente voortdurend, en die kultuur gooi byna daagliks figure op wat die jaloesie van enige romanskrywer is.
Komedici en satirici dink beslis daaraan om die 'figure' wat die Amerikaanse kultuur vir hul grondstowwe opgegooi het, te hanteer. Hulle het na die verkiesing in 2016 voor dieselfde probleem te staan ​​gekom - soms met ontnugterende uitslae.
In 2017 het die komediant Kathy Griffin het gekonfronteer met 'n aanslag van mishandeling en swartlys nadat hulle hulself op foto's met 'n Donald Trump-masker voorgedoen het, bebloed om soos 'n afgesnyde kop te lyk. Die volgende jaar - soos ek in a vorige artikel vir The Conversation - Michelle Wolf is in die steek gelaat omdat sy Trump se rassisme, vrouehaat en sagmoedigheid in die skerpste terme tydens die korrespondente-ete van die Withuis genoem het. Dit was ongetwyfeld terme wat Tom Lehrer nie sou gebruik het nie.
Maar terselfdertyd sal die onuitspreeklike voorwaardes van vandag waarskynlik die groen lig van môre kry. Die ontslape Texaanse komediant Bill Hicks was gesensor en uit die David Letterman-show in 1993 geknip omdat hy Christelike skynheiligheid aangeneem het, met geen woord van vier letters nie. Sestien jaar later - met die komediant in sy graf - het Letterman Hicks se moeder na die show gebring om haar persoonlik om verskoning te vra en die hele sessie te lug sny segment. Terwyl hy bieg: 'Ek weet nie hoekom nie, ek is jammer dat ek dit gedoen het, en dit was 'n fout.'
Tye verander. Gister se "waagmoed" is miskien vandag se "sonderlinge". Maar Lehrer het 'n hoeveelheid werk aan ons bemaak wat altyd relevant sal wees, selfs al voel hy ongelyk aan die taak om met die gruwels van vandag om te gaan. Ons kan beslis sy invloed in die werk van die musikale parodis waardeer Randy Rainbow, wat die wêreld van Trump genadeloos en skreeusnaaks aangepak het.
Tom Lehrer het ons 'n skatkis vir opvolgende musikale satiriste om van te leer en daarop voort te bou.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Ontspanning & Creativity > Die skep van u natuurruimte en die ritmes van u lewe herwakker