Die Vagantendichtung: Die sekulêre Latynse poësie van die dwalende geleerdes van die Middeleeue - Artikels - 2022
Deur David Zakarian
Magistertesis, Aristoteles Universiteit van Thessaloniki (2009)
Inleiding: Die Middeleeue kan ongetwyfeld beskou word as een van die belangrikste fases in die vorming van die moderne Westerse beskawing, aangesien dit die historiese periode is waarin die nasionale identiteit van feitlik al die hedendaagse Europese lande gesmee word. Ten spyte van menigvuldige kulturele verskil, het die algemene Christelike godsdiens en Latyn - die universele taal van opvoeding - 'n vrugbare grond geskep vir die ontstaan ​​van 'n buitengewoon ryk literatuur (sowel godsdienstig as sekulêr), wat later, in samehang met die tradisie in die volksmond, die fondamente vir die nasionale letterkundes van die Romano-Germaanse volke.
Ongelukkig was die daaropvolgende onstuimige eeue van verskillende sosio-politieke rampe, soos oorloë en rewolusies, getuie van die vernietiging en verdwyning van baie manuskripte wat bedoel was om die kosbare juwele van die Middeleeuse literatuur te bewaar. As gevolg hiervan is daar tans skaars inligting in vergelyking met die werklike hoeveelheid materiaal vir hedendaagse geleerdes wat daarna streef om lig te werp op die eeue wat konvensioneel, hoewel verkeerdelik (na my mening) bekend staan ​​as die "Donker Eeue" .
In 1927 publiseer Charles H. Haskins een van sy invloedrykste studies oor die Middeleeue onder die titel Die Renaissance van die Twaalfde Eeu, met die ooglopende voorneme om die gemoedere van Europese geleerdes te roer wat die term 'Renaissance' hoofsaaklik met Italië van latere eeue verbind het. Maar sonder twyfel, hoe uitdagend die titel ook al was, het dit goeie redes gehad om op die spesifieke tydperk in die geskiedenis toegepas te word. Haskins beskryf hierdie tydperk as een wat getuie was van 'groot ekonomiese veranderinge', 'die toestroming van die nuwe leer uit die Ooste, die veranderende strome in die stroom van die middeleeuse lewe en denke', 'die middeleeuse herlewing van die Latynse klassieke en die regswetenskap, die uitbreiding van kennis deur die opname van antieke leer en deur waarneming ". Al met al het 'n groot sosiale oorgang plaasgevind en dit het gelei tot 'n meer gesentraliseerde tipe regering, die skepping van 'n sekere sosiale en kerklike hiërargie, asook die totstandkoming van 'n kragtiger feodale heerskappy. Al hierdie faktore het op hul beurt gunstige omstandighede geskep vir 'n geestelike herlewing en het sodoende sy afdruk gelaat op die literatuur van die tydvak, sowel Latyn as die ontluikende volksmond.
Een van die betowerendste bladsye van die nuut ontluikende literatuur wat tot 'n mate oorleef het, is die poësie wat toegeskryf word aan die sogenaamde 'goliards' of clerici vagantes, andersins bekend as die swerwende geleerdes. Die rykdom van onderwerpe en die varsheid van die vorms van uitdrukking wat oorleef het in die manuskrip van Cambridge University Library MS Gg. 5.35 van die elfde eeu en die baie bekende dertiende eeuse Beierse manuskrip wat alom bekend staan ​​as Carmina Burana of Codex Buranum laat ons toe om te praat oor nuwe pieke in die Latynse poësie.
Copyright 2022 \ Die Vagantendichtung: Die sekulêre Latynse poësie van die dwalende geleerdes van die Middeleeue...