Ekspo: Neanderthaler, Europees (Nemours) - Die versamelings - 2022
Ekspo: Neanderthaler, Europees (Nemours)
Die uitstalling "Neanderthaler, die Europese" is aanwesig van 15 November 2014 tot 8 November 2015 in die Departementele Museum van Voorgeskiedenis van Île-de-France. Sy nooi ons uit om die verhaal van'n uitgestorwe menslike spesie wat geleef het op ons grondgebied. Neanderdalmense is bekend onder sy naam en deur verskillende onlangse onderwerpe rakende hom, soos dié van DNA, en is vir 'n groot aantal mense 'n raaiselagtige wese. Waar het hy gewoon? Hoe het hy gelyk? Wat het hy geëet? Hoe het hy geleef? Wanneer en waarom het hy verdwyn? Om 'n antwoord op al hierdie vrae te hê, kom ontdek hierdie fassinerende man in die Museum of Prehistory in Nemours (77).
Die tentoonstelling "Neanderthaler, die Europese" wat reeds in Namur (België) aangebied is, arriveer in Nemours (Seine-et-Marne). Die Neanderdalmense is alombekend en word al 'n geruime tyd gesien as 'n uitvinder, toegerus met 'n gewete en nie meer as 'n dierlike en aapagtige wese nie. Die tentoonstelling sal gevolglik die geskiedenis van hierdie man weergee deur die huidige stand van kennis aan te bied terwyl hy gebruik maak van die ontdekte argeologiese oorblyfsels.
Van dier tot mens
Om die besoek te begin, betree ons 'n galery met portrette van Neanderdalmense wat die verskillende opvattings wat ons van hom gehad het toe hy tot vandag toe ontdek is, sal volg. Ten tye van die eerste argeologiese ontdekkings is dit weens sekere anatomiese eienskappe baie moeilik om dit as 'n voorvaderlike vorm van die moderne mens te beskou. As 'n boerse of selfs aapagtige wese word hy as sodanig voorgestel. Na hierdie beeld van 'n woeste boelie kom die visie van 'n wese nader aan ons wat die ontdekkings van hul grafte volg.
Tans beklemtoon kunstenaars die menslikheid van Neanderdalmense meer deur gebruik te maak van die nuutste wetenskaplike werk. Dit is sigbaar in die tekeninge van Gilles Tosello of Benoît Clarys, maar ook in die staande rekonstruksies van Elisabeth Daynès en die strokiesprente van Emmanuel Roudier.
Die evolusie van voorstellings volg op die verskillende argeologiese ontdekkings wat in die wêreld gemaak is, maar ook afhangende van subjektiewe kriteria. Dit gesê, laat ons hierdie bevindings steeds nie toe om sekere vrae te beantwoord nie: hoe was hulle aangetrek? Het hulle hul lywe geverf? Dit laat 'n deel van die vryheid aan die kunstenaars oor.
Ons gaan voort met die besoek bo, waar ons die kern van die saak sal bespreek en een vir een die belangrikste temas sal aanpak wat alles oor Neanderdalmense sal openbaar, terwyl ons die verband tussen huidige kennis en argeologiese oorblyfsels maak.
Neanderdalmense is 'n afstammeling van die eerste mense wat 500 000 jaar gelede vanuit die Nabye Ooste in Europa aangekom het. Vanaf hierdie datum het die bevolking van Europa toegeneem en argeologiese ontdekkings toon dat ons in die teenwoordigheid van die voorvader van Neanderdalmense is. Ons praat dus van pre-Neanderdalmense van -500,000 tot -300,000 jaar oud (soos die Tautavel-man byvoorbeeld).
Neanderdalmense het ontwikkel gedurende 'n tydperk wat ooreenstem met die Middel-paleolitiese en strek van -300.000 tot -35.000 jaar. Aangesien dit wissel tussen gletser- en intergletsertydperke, het dit feitlik die hele Europa beset, asook Irak, Sirië, Libanon, Israel, Sentraal-Asië en Siberië.
Oor die algemeen lyk Neanderthalers op ons. Hy het 'n vierkantiger vorm en vaster ledemate. 'N Volwassene is 1,60 tot 1,65 m lank en weeg 90 kg. Die skedel het sy eie eienskappe. Dit is lywig en sy kraniale kapasiteit is gemiddeld 1450 cm3, terwyl die moderne mense gemiddeld 1350 cm3 is. Van voor gesien, is sy skedel groot, sy neus hoog en sy wangbene agteruit. Die oogkaste is afgerond en hoog. In profiel gesien, is hy uitgerek met 'n voorkop wat agtertoe terugtrek; hy het skaars 'n ken. Sy tande is groter as ons s'n.
Neanderdalmense het baie klimaatsskommelings beleef waar opeenvolgende baie koue, ysige tydperke en gematigde tussen-ystydperke gelykstaande is aan ons huidige klimaat. Die fauna en flora het dus verander volgens hierdie skommelinge. Gedurende die ysfases was die omgewing steppe, oop, en het hulle onder meer mammoete en wollerige renosters, rendiere, leeus, bere en ook hiënas aangetref. Gedurende die interglasiale fases het die klimaat warm geword en ontwikkel dit in gematigde woude met takbokke, takbokke, wilde varke, aura's, sowel as leeus en bere. Die dierebene wat deur argeoloë op verskillende Franse terreine gevind is, is 'n goeie illustrasie van die spesies waarmee Neanderdalmense saam gewoon het.
Neanderdalmense het in klein groepies geleef volgens die ritmes van die seisoene, die bewegings van kuddes en het daarom gereeld van habitat in 'n gebied verander. Hy was 'n nomad. Argeologie onthul spore van kampering by die ingang van grotte en op buiteplekke wat nog naby 'n waterpunt is. Sy dieet was hoofsaaklik vleisetend, maar dit verhinder hom nie om skulpvis, vis en bessies te verbruik nie. Soos sy voorgangers, het hy toue vervaardig, maar bowenal gereedskap op vlokkies ontwikkel met die sogenaamde "Levallois" -tegniek, wat bestaan ​​uit die voorbereiding van 'n blok om een ​​of meer vlokkies met voorafbepaalde vorm te verkry waarvan die voorpunt baie effektief is. .
Die gereedskap kan vir verskillende take gebruik word. Die skraper (die kenmerk van Neanderdalmense) kan byvoorbeeld gebruik word om velle te skraap, hout te bewerk of vleis te sny. Die gebruik van vuur deur Neanderdalmense word getuig van die oorblyfsels van verbrande bene en vuursteen en deur enkele seldsame spore van die vuurherd.
Uiteindelik is ons kleredrag nog nie bekend nie. Aangesien hulle gedurende baie koue periodes geleef het, moes hulle aantrek, maar niks bewys dit vir ons nie. Dierevelle is bederfbaar en kan baie selde gestoor word. Ons weet egter dat hulle oor die toepaslike gereedskap beskik (bonslae, vuurbore en skrapers) en dat sommige, soos die skraper, tekens van slytasie het wat die werk van die vel toon. Sowel as spore van vuursteenwerktuie op baie arm bene in voedingsstof wat blyk dat dit 'n herstel van die vel is.
Die baie groot hoeveelheid litiese oorblyfsels wat in die vertoonkaste aangebied word, wys vir ons die verskillende soorte gereedskap wat deur Neanderthalers vervaardig en gebruik word, asook die verskillende grondstowwe wat gebruik word. Daarbenewens wys ons in drie video's die maak van drie instrumente uit hierdie Neanderdal-kultuur: die Mousteriaanse skraper, die Levallois-vlok en die denticulate, terwyl hulle vir elkeen spesifiseer waarvoor hulle gebruik kan word.
Neanderdalmense het hul dooies begrawe. Hulle het die eerste bekende begrafnisse in die Midde-Ooste ongeveer 100 000 jaar gelede gebou. Sulke praktyke kan getuig van die aandag wat aan die oorledene geskenk word en die besorgdheid om hulle weg te hou van die verwydering van diere. Tot op hede is ongeveer veertig begrafnisse ontdek en nog steeds in 'n konteks van rotskuilings of grotte. Die oorledenes is mans, vroue, kinders en word baie selde deur begrafnisvoorwerpe vergesel.
Skedelbesetting van Neanderdalmense word aangebied, soos dié van 'n jong seun wat in Oesbekistan ontdek is, 'n ander skedel en 'n hele geraamte wat in Israel gevind is, maar ook die voet van 'n geraamte wat in Dordogne op die terrein van La Ferrassie gevind is, asook foto's van die Man van die Chapelle-aux-Saints (Corrèze). Nadat die Neanderdaler-begrafnisse in die wêreld opgeroep is, word daar 'n zoom gemaak op die noord-ooste van Aquitaine. In hierdie streek word een derde van die bekende begrafnisse van tussen -80 000 en -40 000 jaar gevind. Die vier belangrike terreine wat in die 19de eeu ontdek is, word aangebied: Le Moustier, La Ferrassie, Combe-Grenal en Pech de l'Azé.
Tussen -50,000 en -30,000 jaar vind die verdwyning van Neanderdalmense plaas, die koms van moderne mense in Europa, sowel as kulturele veranderings wat die intog in die tydperk van die Bo-paleolitiese gebied toon. Enkele dekades gelede was een van die hipoteses oor die verdwyning van die Neanderdalmense gekoppel aan die aankoms van Homo sapiens. Dit sou nie toevallig wees nie. Tans is daar geen spoor van 'oorlog' op die argeologiese terreine gevind nie. Dan word 'n minder goeie aanpassing aan die klimaatstoestande van die laaste ysing ook gevorder, maar dit word verwerp omdat die lewe van Neanderdalmense voorheen deur die klimaatvariasies met baie koue periodes onderdruk is.
Ander hipoteses is voorgehou, maar tot vandag toe bly die verdwyning van Neanderdalmense 'n raaisel. Die begin van 'n antwoord kon gevind word danksy onlangse studies oor DNA.
Om hierdie besoek te beëindig, val die klem op die belangrikheid van voorkomende argeologie in die ontdekking van Neanderdal-gebiede in Frankryk. Voorbeelde uit die suidweste van Frankryk word gegee, soos die Bosses-webwerf in Lamagdelaine (Lot) of die Folie-webwerf in Poitiers (Vienne). Daar word uiteindelik gefokus op die bydraes van voorkomende argeologie in die afgelope dekades in dieselfde streek waar die Departementale Museum vir Prehistorie geleë is: Ile-de-France. Naby die museum is die Bossats-terrein in Ormesson die mees gedetailleerde, en daar vestig een van die laaste groepe Neanderdalmense in Europa hulle ongeveer -45,000 jaar gelede. Daar is spore van vuurherd, verbrande bene van mammoete en perde, vuursteen ontdek, asook, meer selde, kleurstowwe. Argeoloë het meer as honderd fragmente van oker of hematiet gevind, waarvan sommige groter is, met spore van skraap. Die groot vraag is: vir watter doel? Aannames word gemaak soos die looi van die velle of die kleur van die lywe. Sommige antwoorde kan gevind word met die voortsetting van die opgrawings.
Hierdie laaste deel van die besoek word altyd vergesel deur argeologiese litiese oorblyfsels, asook drie oorspronklike okerfragmente met spore van skraap.
Eenvoudige en duidelike scenografie wat die argeologiese oorblyfsels, wat die laaste elemente van hierdie Neanderdalse kultuur is, perfek uitlig. Argeologiese oorblyfsels is baie duidelik om die woorde van die tekste te illustreer, baie duidelik. Dit alles vergesel ook van 'n oorvloed tekeninge van Benoît Clarys wat hierdie Man, sy lewenswyse, sy rituele illustreer en help om dit voor te stel. Asook die regte weergawe van Neanderdalmense wat deur Elisabeth Daynès gemaak is. Kaarte, diagramme en foto's voltooi al hierdie inligting. Die groot aantal Neanderthaler-beenafgietsels bly 'n slegte punt vir mense wat die oorspronklike artikels kom sien het.
Baie goeie punte daarenteen met vier kortfilms wat tydens die besoek aanvullende inligting verskaf en 'n vyfde van 26 minute wat die besoek aan die ingang van die museum afsluit. Twee skerms bied digitale boeke aan, wat 'n pluspunt is om die voorstellings van Neanderdalmense te verdiep en om 'n ontdekking vanaf die begin van die 20ste eeu deur ou foto's te visualiseer.
Uiteindelik, by die uitgang van die Museum, het ons die "Neanderton". Dit is 'n fotostand waarmee u u gesig in 'n man of vrou van Neanderdal kan omskep. U sal hierdie portret kan stoor deur dit direk per e-pos aan u te stuur!
Hierdie uitstalling word dus aanbeveel vir almal wat van naby of ver in die prehistorie belangstel en die geskiedenis van hierdie spesie wat ons voorouers teëgekom het. Fynproewers, amateurs en kinders, u sal nie teleurgesteld wees oor hierdie geheue nie.