By sommiges het dié vervreemdheid ’n drang ontketen om hulle te distansieer van Afrikanerskap, selfs van Afrikaans en van Suid-Afrika – soos ons in Gert Vlok Nel se lied kon hoor. Die identiteitsvraagstuk, wat ’n lang geskiedenis in onder meer die Afrikaanse poësie het, is weer sentraal gestel. Die volgende dag het sy kom vertel haar ma sê ‘n mens kan nie ‘n doktorsgraad kry as jy oor net een gedig geskryf het nie. ‘n Mens moet véél meer as dit doen. Daarenteen is daar ongetwyfeld ’n sterk narratiewe element in my werk (onthou, ek het twee proefskrifte oor prosa-onderwerpe geskryf!), wat sedert Palimpses by my aanwesig is en by hedendaagse tendense in die poësie aansluit (dink maar aan die werk van digters soos Charl-Pierre Naudé en Danie Marais). Die aantal beeldgedigte (met die kleurafdrukke van die skilderye waarop dit gebaseer is!) word hierdeur ondervang. Blote eerste, intuïtiewe voorstelle op ‘n gedig wat my stomgeslaan het (en ek dus BAIE bly is jy vertaal het) in die reguit manier waarop ‘n paar moewiese dinge na regte gesê word, en dalk ook aan verskillende groepe mense, d.i. vanaf gewone mense tot literêre kritici en selfs dalk sommige digters ook.