Geen opmerkings nie : Etikette: flieks , russe
1 opmerking : Etikette: afrikaans , drama , gedigte , van Wyk Louw
Saterdag, April 07, 2018
Die 19de eeuse opset vir 'n boek romanse was: "hy" is 'n uitgebrande professor wat vlug uit die stad na die dorp; "sy" is die onskuldige, verveelde dogter in die huis waar hy loseer. Jy kry hierdie formule in Franse, Engelse en Russiese letterkunde.
Chekhov het nie veel te vroetel daaraan nie - hy gebruik dit presies so om die bal aan die rol te kry.
Hy is Kovrin, sy is Tanya, die plek waar hy vars lug gaan skep is op haar pa se vrugteboord.
Hierdie plaas - die jare van arbeid en vrugte; van eensoortheid en skoonheid- is 'n simbool van iets wat Kovrin probeer vasvat.
Hy vertel vir Tanya en haar pa die legende van 'n swart monnik wat deur die wêreld reis, altyd 'n skim op die horison, wat sy roete herhaal na 'n duisend jaar, en enige oomblik kan verskyn.
Dit is een van 'n honderd mallighede wat hy kwyt word, hulle slaan geen ag daarop nie.
Wat hy hulle nooit vertel nie is dat hierdie swart monnik hom besoek wanneer hy alleen is.
Van die monnik leer hy dat menslike leiding sal eindig wanneer die mensdom die raaisels van hul bestaan verstaan. Verkore mense sal hierdie raaisels ontknoop, Kovrin is een van hulle.
Kovrin en Tanya trou, maar die swart monnik bly by hulle. Dit is sy uniekheid, sy hoop, sy geheime binnekant.
soos 'n vrou aan jou hand
Wat pragtig van hierdie storie is is die dubbele geheimhouding. Kovrin wat die bestaan van sy monnik wegsteek. Tanya wat vroeg reeds besef sy is met 'n malwordende getroud maar dit vir die wêreld moet wegsteek.
Wanneer die katarsis kom is die genesing erger as die siekte.
Soos met Don Quixote, wanneer die monnik sterf, sterf die lewenskrag.
Geplaas deur Gert Rautenbach om Saterdag, April 07, 2018
Geen opmerkings nie : Etikette: boeke , Chekhov , russe
Geen opmerkings nie : Etikette: italië
Na al die jare kry ek nogsteeds rillings oor hierdie laaste toneel van Periandros van Korinthe: waarin Periandros moordenaars reel om die moordernaars van die moordenaars wat hy gehuur het om homself daardie nag te vermoor - te vermoor.
Die grootste selfvernietiging in Afrikaans.
Drie grysgeklede sluipmoordenaars binne.
Daar is hier in Korinthe iemand wat my pla
'n mens so laag dat ek hom nouliks kan verdra,
my grootste vyand wat ek op die ganse aarde het,
van ongeregtigheid en baie sondes so besmet
hy moet verdwyn, vernietig word dat niemand hom ooit kry,
dat niemand hom van klip of grond kan onderskei.
Vanaand as dit sterk donker is en seemis landwaarts dryf,
gaan wag agter die strandwal duskant die Olyf
vir die ou man met mantel aan, 'n fakkel in die hand.
Slaat hom dood, maak hom genadeloos van kant
sodat sy dun bloed vinnig in die golwe loop.
begrawe hom sodat die branders sonder rus
breek oor sy bene in Korinthe met sy klipperige kus.
Speel maar vinnig klaar! Dan moet julle drie verdwyn
langs die voetpaadjie waar Arioon ry op die dolfyn.
Dé, vat die vuilgoed vir die vuilste van vuilwerk!
Hy gooi geld op die vloer hulle pik dit op, soos aasvoëls hulle buit. Af.
Ja. Arioon. die mens is oor die algemeen beperk.
Jy moes my dus maar weer verlaat, suiwer gaan swerf
en vir jou suiwerheid 'n bietjie buitelandse roem verwerf
so baie bieg hoe jy jou stryd teen God besleg,
teken eerder elke ding van God volkome in sy eie reg.
Ses swartgeklede sluipmoordenaars binne.
My ses swart kraaie waarvan byna niemand weet,
wanneer die aasvoëls klaar is, kan die kraaie vreet,
maar julle wag hier in die kelder tot die afspraak
vanaand wanneer die kwartmaan die Akrokorinthos sal raak,
dan fladder julle tot waar Arioon se spuitfontein
ry waters oopsproei uit die bronsrug van die dolfyn
Net daar sal julle drie sien loop. Hul het gemoor!
Slaat dood! Begrawe hulle, laat geen enkel spoor.
Stap dan met die bergpad by die knoetsie om
tot julle van die anderkant die hawe binnekom.
Dé vat die vuilgoed vir die vuilste van vuilwerk!
Hy gooi geld op die vloer. Hulle pik dit op. Af.
Moreoggend wanneer die eerstes in die hof dit vroeg opmerk
sal die vreugde uit 'n duisend kele oor Korinthe daal.
die strate vol klink met tamboere en simbaal.
Hy slaan op simbaal. Leier van leer en paar soldate binne.
Hierdie pand van God en vader, hierdie kis, die dodekis.
neem dit as smeekoffer dat dit ewig in Olumpos rus,
waar die priesters teen vernietiging dit moet beveilig
in die tempeltjie van Hera. Die huwelik is heilig.
Soldate dra kis uit. Periandros roep die leier terug.
Net 'n oomblik. Vannag wanneer die visklok lui,
moet jy 'n vyftien blitssoldate dadelik bedui
om met die bergpad aan te jaag tot hul miskien
die ses sluipmoordenaars by die bergknoetsie sien.
Slaat dood die kraaie wat hul geld ontvang vir moor,
begrawe hulle langs die pad en laat geen spoor!
Laat alles netjies wees soos 'n soldaat se werk.
So kom die nag dan stil en byna ongemerk.
Waar sou my mantel wees? So 'n nag is groot en koud
Trek mantel aan.
Waar is my fakkeltjie?
Steek fakkel aan die brand.
Toe nou liggie, jy moet brand,
'n ou man nog 'n entjie oor die groot en donker land
lei na die see die see wat ewig sonder rus
sal breek en breek, en reinig aan die klipperige kus.
Stap stadig uit met mantel en fakkel
More vroeg, nog vóór die duisende atlete na die park
toe loop, my seun, sal daar geoffer wees: die wildevark.
Geplaas deur Gert Rautenbach om Maandag, Maart 05, 2018
Geen opmerkings nie : Etikette: afrikaans , gedigte , Opperman
Donderdag, Januarie 11, 2018
Die land het teveel
aan ryk boere met Ford
en Fordson te veel halfgeleerde sportiewe studente
studeer aan te veel universiteite met te veel sosiale personeel
te veel is die somerdae en te kort
is die winters dun is die herfs vals die lente.
Die land het te veel binneland te veel olifant en leeu
en te min watervoëls te min mere en koue poel
met swane niks steur
die voetbalson nie as hulle vleis braai sneeu
dit nooit geen mis spoel
soos melk teen die ruite nie geen sprokies gebeur
in woude nie. Daar is te veel koerante
en koerantsterre soos hoere en moordenaars
te veel onmonargale koninginne en trompoppies
te veel annalante joollieste te veel sonnante
mercedese te veel minnaars
en ministers met hulle adjunkte en ander snoppies.
Daar is te min skilderye en boeke
en te min koue en kaggelvuur maande aanmekaar
skyn die son daar is geen verbeeldingryke ommekeer
van seisoene en menings nie geen donker hoeke
teen storms nie te min storms te ver uitmekaar
lê hemel en aarde met tussenin te veel mooi weer.
Geplaas deur Gert Rautenbach om Donderdag, Januarie 11, 2018
Geen opmerkings nie : Etikette: afrikaans , gedigte , TT Cloete
Woensdag, Januarie 10, 2018
Begelei my, my metgesel,
tot by die ysterspoor
waar die nagtrein
weldra verby sal gaan.
Vertoef ’n rukkie daar
en die mure soos skimme
verdof en verdwyn het
by die oorval van die nag.
Geplaas deur Gert Rautenbach om Woensdag, Januarie 10, 2018
Geen opmerkings nie : Etikette: afrikaans , gedigte
Geen opmerkings nie : Etikette: afrikaans , breytenbach , gedigte
Sondag, Januarie 07, 2018
as twee mekaar naak omhels
liefde word vleis en bloed.
drome, eetbare vrugte, soet,
gedagtes werklike wyn en brood
op ‘n gedekte tafel, fyn
proebaar op die tong, slukbaar:
die rasendste honger verstil.
spoke word mense,
die hemel sprei ‘n sagte skadukombers oor hulle
en die sterre buig af en fluister ‘n deuntjie.
‘n brokkie van die ewigheid dryf los:
die absolute in die kontigente.
die gebroke kring,
twee helftes van ‘n sinkende boot,
verenig en raak weer vlot
met die blydskap van lied en word
van die verlostes uit nood.
die harde ysterstad
met sy betonhoed,
robotoë en asfaltbroek,
begin ekstaties dans
en al die sterwendes op weg na die graf,
gooi hul kiste van hul skouers af
en lag verbly
en selfs die geharde misdadigers, dood
en sy handlanger tyd,
staan voor dié heilige geheim
Geplaas deur Gert Rautenbach om Sondag, Januarie 07, 2018
2 opmerkings : Etikette: afrikaans , gedigte
Maandag, Januarie 01, 2018
Geplaas deur Gert Rautenbach om Maandag, Januarie 01, 2018
Geen opmerkings nie : Etikette: kuns , russe