Die generatiewe benadering tot die metries-ritmiese struktuur van poëtiese taalgebruik word ingelui deur Halle en Keyser (1966) se seminale studie oor prosodiese tegnieke in die poësie van Chaucer. Sowel hierdie eerste studie, as talle wysigings en teenvoorstelle wat òf deur die skrywers self òf deur ander generatiewe metrici geformuleer word, spruit regstreeks of onregstreeks voort uit pogings om die fonologiese komponent van die transformasionele generatiewe grammatika uit te brei. Na analogie van die generatiewe grammatika word 'n prosodiese teorie gekonsipieer waarin daar d.m.v. 'n aantal generatiewe reëls gepoog word om dit wat implisiet en informeel was in die tradisionele PROSODIE eksplisiet en formeel te beskryf. So 'n formele beskrywing binne 'n generatiewe model lei dan tot die strukturele beskrywing van versreëls, die onderskeiding tussen metrisiteit en onmetrisiteit, die herkenning van grade van metrisiteit of kompleksiteit en die definiëring van stilistiese parameters om vergelykende studies oor metriese verskynsels in die poësie van verskillende digters uit verskillende tydperke te onderneem.
Generatiewe metrici onderskryf die beginsel dat die METRUM 'n ekstra patroonmatigheid op die reëls vir grammatikale taalgebruik afdruk. Daar word egter terselfdertyd uitgegaan van die veronderstelling dat, alhoewel die digter sekere beperkinge t.o.v. die keuse van woorde en frases in ag neem wanneer hy verse skryf, hy nietemin nie die grammatikale reëls van standaardtaalgebruik verbreek nie. Sonder dat die aard van metriese patroonmatigheid eksplisiet geformuleer hoef te word, kan sowel die digter as die ervare poësieleser daarom onderskei tussen enersyds metriese en onmetriese versreëls en andersyds minder en meer komplekse realiserings van metriese versreëls.
Ten einde sowel 'n metriese patroonmatigheid as die aktualisering van metrisiteit d.m.v. linguistiese gegewens in 'n strukturele beskrywing van metriese versreëls te kan verantwoord, konsentreer die meeste generatiewe metrici op 'n formalisering van die prosodiese reëls wat die konkretisering van die abstrakte jambiese pentameter in afsonderlike gedigte bepaal. Halle en Keyser (1971: 169) se herdefiniëring van die tradisionele weergawe van die jambiese pentameter maak bv. voorsiening vir sowel die abstrakte metriese patroon as die korrespondensiereëls vir die aktualisering daarvan in metriese versreëls: