John Crawford - Inligting
John Crawford is gebore in County Donegal, Ierland, op 4 Maart 1847. Hy emigreer na die Verenigde State in 1858. Hy werk as mynwerker in Pennsylvania totdat hy by die Unie -leër aangesluit het tydens die Amerikaanse burgeroorlog. 'N Lid van die 48ste Pennsylvania -infanterie is in Spottsylvania (12 Mei 1864) en Petersburg (2 April 1865) gewond.
Na die oorlog word hy 'n verkenner vir die Amerikaanse Kavalerie. Hy dien in die Black Hills en vergesel generaal George Crook in die Yellowstone -ekspedisie in 1876. Hy neem ook deel aan die soektog na Victorio in 1880.
Nadat hy by die weermag afgetree het, werk hy as handelaar by Fort Craig. Hy het ook begin skryf en Die digterverkenner is gepubliseer in 1879. Ander boeke deur Crawford sluit in Camp Fire Sparks (1894), Lariattes (1904) en Thy Bronco Book (1908).
John Crawford is op 28 Februarie 1917 in Brooklyn oorlede.
John Crawford - Geskiedenis
Geskiedenis van die John Crawford -hoofstuk, NSDAR
Grafsteen van Aileen Bettys Corbit. GPS koördinate 42 grade 49'32.8 "N, 83 grade 16 '31.5" W
Aileen Marjory Bettys Corbit is gebore op 25 Oktober 1877 vir John Wetmore Bettys en Clara Crawford Bettys in die plaas Oxford, Michigan. Die Bettys- en Crawford -gesinne was pioniers uit die staat New York. Aileen was lid van die eerste gradueringsklas van die Oxford High School in 1893. Sy studeer aan die University of Michigan Medical School, 19 Junie 1902. Aileen trou op 22 Oktober 1902 in die Oxford Congregational Church met Robert McClain Corbit, 'n prokureur. Hovey Street, Oxford, Michigan. Die Corbits verhuis na Jones County, Iowa, waar Aileen die mediese kroeg verbysteek en begin oefen. Na baie jare in Iowa, verhuis die Corbits terug na Oxford, Michigan, waar hulle in Washingtonstraat 111 woon en albei hulle beroepe volg. Hul seun, Clarence, word later professor aan 'n gesogte suidelike kollege. Aileen het lid geword van die AMA, die Michigan State Medical Society, die Oakland County Medical Society en was 'n gesondheidsbeampte van Oxford Village. Sy en haar gesin was lede van die Oxford Congregational Church waar sy en Robert getroud was. As 'n algemene lid het Aileen in 1918 gehelp om die John Crawford Chapter, NSDAR, in Oxford te stig, en het sy Organiserende Regent van die hoofstuk geword. Vyf van die charterlede van die hoofstuk was familielede van Aileen, almal afkomstig van John Crawford van Orange County, New York. Aileen is op 12 Julie 1937 in haar huis in Oxford oorlede na 'n lang siekbed. Sy word saam met haar man begrawe op die Bettys -erf in die Oxford Township Cemetery, en 'n gedenkplaat van koper wat deur die hoofstuk geskenk is, dui op haar grafsteen.
Die John Crawford Chapter, NSDAR, is op 5 Februarie 1918 georganiseer met 20 charterlede, waarvan ses direkte afstammelinge van John Crawford was.
Charterlede van die John Crawford Chapter, NSDAR
Mevrou Aileen Betteys Corbit, Organiserende Regent (John Crawford)
Nina Crawford Brokenshaw (John Crawford)
Mevrou Mildred Betteys Dennis (John Crawford)
Mev. Bernice Taylor Hayes (John Crawford)
Mev. Lizzie Crawford Taylor (John Crawford)
Mev. Elizabeth Crawford Saunders (John Crawford)
Mevrou Nora Dewey Parker (Ebenezer Dewey, Jr.)
Juffrou Olive B. Dewey (Ebenezer Dewey Jr.)
Juffrou Ethel Evelyn Hathaway (Ebenezer Dewey Jr.)
Mev Pearl A. Wieland Hovey (James Graham)
Mevrou Blanche M. Sims (James Graham)
Mev. Eliza J. Coryell Carpenter (Abraham Coryell)
Mevrou Catherine A. Coryell Reed (Abraham Coryell)
Mev. Cora L. Webster Francis (Abraham Coryell)
Mev Grace M. Carpenter Hopkins (Abraham Coryell)
Mev. Nettie Laird Anderson (Joseph Coon)
Juffrou Minnie E. Casamer (Joseph Coon)
Mary Louise Miller Haddrill (George Flower)
Juffrou Anna Elizabeth Betteys (John Wetmore)
Mev. Ella Butts Skoenmaker (John Emery)
Die Territorial Road -merker (in die koerantberig hierbo op hierdie bladsy)
is in 1954 op die grasperk van die ou biblioteek in Mechanic Street in Oxford geplaas.
Dit is onlangs verskuif na Centennial Park in die sentrum van Oxford.
GPS -koördinate: N42 '49.4115' W083 '15.8812'
Die rots van die Lakeville Methodist Church is in 1942 op die kerk se grasperk geplaas (kleurfoto van kerk en rots hierbo). Dit is onlangs verskuif na die Lakeville -begraafplaas op Drahnerweg, Addison Township, MI. Die Lakeville Methodist Church was die oudste kerk in Oakland County, MI.
GPS -koördinate: N42 '48.8443' W 083 '09.4216'
John Crawford is gebore 20 Januarie 1761 in Ulster/Orange Co., NY. Hy was die seun van Samuel en Anna (Kidd) Crawford. John het 5 Mei 1778 vir nege maande by Kaptein Israel Smith se Kompanjie van die 3de Regiment, Orange Co., NY Militia, opgedoen. John Crawford dien in die graafskappe Ulster en Orange, NY. Hy is op 5 Februarie 1779 ontslaan en trou met Sarah Barclay (gebore 18 Nov 1761) in 1782. Tien kinders is tussen 1783 en 1804 gebore, waarvan nege getroud is. John Crawford sterf 19 November 1834 Sarah Barclay Crawford sterf 17 Februarie 1838. John Crawford word begrawe in die Hopewell Burying Ground, 'n klein begraafplaas in Ulster Co, NY.
Web-skakels na nie-DAR-webwerwe is nie die NSDAR se verantwoordelikheid nie,
die staatsorganisasies, of individuele DAR -hoofstukke.
Dit is nie moeilik om te sien hoe dobbelstene, ons moderne "bene", ontwikkel het nie. Ons primitiewe voorouers het moontlik vier, agt, twaalf of twintig gesigte op hul dobbelbene gekerf, maar daar is twee goeie redes waarom die sesgesigte sterf — met getalle of prente op elke gesig en#151 redelik universeel ontwikkel het. Die eerste is dat dit redelik maklik is om 'n kubus te bou. Die tweede is dat die kubieke vorm die beste is om 'n piramide te rol, die neiging het om vinnig te stop as dit tref, en 'n oktaeder of 'n vorm met nog meer vlakke is geneig om te veel te rol.
Sodra dobbelstene uitgevind is, was die volgende stap om dit te gebruik om spelstukke om 'n speluitleg te beweeg. Hierdie soort speletjies blyk oral te ontwikkel, en sommige is moontlik vroeë voorouers van backgammon.
Kort na Woolley se ontdekking, in 'n ander deel van antieke Mesopotamië, vind argeoloë 'n soortgelyke speelbord. Hierdie een was minder uitbundig versier, maar onder die bord, in netjiese hope, is twee stelle speelstukke en dobbelstene gevind. Een stel mans het bestaan ​​uit eenvoudige swart vierkante, elk ingelê met vyf lapis -kolletjies, die ander was skulpvierkante met vignette gegraveer. Elke speler het blykbaar sewe mans en ses dobbelstene gehad.
Hoe baie die Egiptiese spel ook al verskil van wat tot moderne backgammon ontwikkel het, die Egiptenare het 'n bietjie toerusting gehad wat ons kan beny as 'n meganiese dobbelsteen. Die dobbelsteen word daarin gegooi, geskud en op die tafel gegooi. Net soos almal het die ou Egiptenare hul geld gespeel en hierdie masjien uitgevind om teen bedrieërs te beskerm (altyd 'n teken van 'n hoër beskawing). Die Grieke en Romeine het hierdie toestel later aangeneem in hul weergawes van die spel.
Elkeen het 'n spel van suiwer vaardigheid opgelewer. Die Indiese spel was skaak. Die Chinese het 'n weergawe soortgelyk genoeg gespeel om aan te toon dat daar handel dryf oor die Himalajas. Maar die verband tussen beide weergawes van skaak en backgammon is inderdaad vaag.
The Backgammon Book deur Oswald Jacoby en John R Crawford
Daar is egter voldoende ooreenkoms tussen backgammon en 'n ander ou Indiese spel, Parcheesi, om laasgenoemde voor te stel as 'n moontlike afgeleë voorouer. Parcheesi is hoofsaaklik 'n vierpersoonsspel, gespeel op 'n bord, waarin elke speler verskeie identiese mans het. Anders as die moderne backgammon, begin die manne van die bord af (soos in die Navy -spel van acey-deucy en in ander vorme van backgammon).
In Parcheesi 'n speler wat 'n dubbelspel rol, maak sy spel en neem dan 'n ekstra rol in acey-deucy 'n speler wat 'n ace-deuce rol (1-2) speel dit en enige dubbelspel wat hy wil, en kry dan 'n ekstra rol in die backgammon, 'n dubbele getal word vier keer gespeel, wat dieselfde is as twee toneelstukke.
Die voorwerp in ParcheesiNet soos in die backgammon, is dit om al u manne van die bord af te "verdra", en in albei wedstryde moet 'n speler al sy manne na sy tuissektor bring voordat hy dit kan verdra. Verder, in beide wedstryde, is 'n enkele man of 'blot' 'n swakheid, aangesien 'n teenstander tot op daardie stadium kan speel en die man van die bord kan stuur. En in albei wedstryde is twee of meer mans op 'n punt baie sterk Parcheesi selfs meer as in backgammon, aangesien 'n teenstander nie eers so 'n punt kan slaag nie.
'N Aantal weergawes van backgammon kan in die Verre Ooste gevind word. In China word die spel genoem shwan-liu. In Japan speel hulle sunoroku, wat die staaf weglaat. In Korea speel hulle ssang-ryouk in Thailand, len sake of saka en in Malaya, hoofblad.
Dit is alles Grieks
Die spel het drie name in Rome gehad en is blykbaar met drie dobbelstene gespeel in plaas van ons twee. Dit was genoem "alea", of dobbelstene"tabulae", of tabelle en die meer beskrywende naam van"ludus duodecim scriptorum", die spel met twaalf reëls, vir die twaalf punte aan elke kant van die bord.
Alhoewel Julius Caesar moontlik gesê het "Alea jacta est"(die dobbelsteen word gegiet) toe hy die Rubicon oorsteek, is daar geen bewyse dat hy 'n spesifieke dobbelsteen gespeel het nie. Ander Romeinse keisers het dit wel gedoen, maar 'n spesiale kamer in sy paleis was ontwerp om te sny. Volgens Suetonius het die keiser Claudius was so lief vir die spel dat hy 'n boek daaroor geskryf het — en 'n tafel op sy wa laat sit het sodat hy kon speel terwyl hy reis! Daar is ook plate wat sê dat Domitian 'n kundige speler was en dat Caligula was 'n bedrieër. En daar is berigte, fantasieus of andersins, dat Marc Antony gespeel het ludus duodecim scriptorum met Cleopatra.
Blykbaar het sommige vindingryke Romeine die spel ook gebruik om 'n klassieke weergawe van strip poker te speel. Daar bestaan ​​'n geverfde glas wat 'n jong man en 'n meisie voorstel wat voor 'n backgammonbord sit, wat gedeeltelik uitgetrek is, en daar op die vloer kledingstukke. Die opskrif, "Devincavi", beteken" ek dink ek het jou geslaan ".
Daar word gesê dat Nero, onder sy ander buitensporighede, die spel vir soveel as 15.000 dollar per punt gespeel het. Na berig word, het die keiser Commodus die keiserlike paleis in 'n groot casino gemaak. Daar word inderdaad opgeteken dat hy op 'n stadium so erg verloor dat hy 'n groot bedrag van die keiserlike tesourie bewillig het, skynbaar om 'n ekspedisie na die Afrikaanse provinsies te finansier, onmiddellik na die tafels teruggegaan het en elke sent verloor het.
In Pompeii is 'n fassinerende muurskildery gevind wat 'n backgammon -verhaal in twee tonele uitbeeld. In die eerste stry twee spelers oor 'n spel wat aan die gang is; die tweede beeld 'n herbergier uit wat die twee vegtende teenstanders uit sy vestiging gooi. So het die gewone Romeine sowel as die aristokrasie die spel geniet.
Die spel word na die vestiging van die Christendom steeds in Rome gespeel. 'N Marmerblad is gevind onder die Christelike artefakte in Rome waarin 'n backgammonbord in die middel gekerf is, 'n Griekse kruis, en daar is 'n inskripsie wat rofweg beteken: "Ons Here Jesus Christus verleen hulp en oorwinning aan siekes as hulle sy Noem wanneer hulle die dobbelsteen gooi, Amen ".
Die Romeinse legioene moes gebring het tabulae saam met hulle deur Europa. Maar behalwe dat die naam in Brittanje as 'tafels' oorleef het, blyk dit nie dat Rome se verowerde lande onmiddellik ontvanklik was nie. Dit was blykbaar die terugkeer van die kruisvaarders wat die spel effektief deur Europa versprei het.
Die moord op John Crawford by Walmart: Beampte sê dat hy 'niks sou verander het nie'
Vir 'n oomblik het dit gelyk asof hy gemis het. Crawford stap na die korrelgeweer wat hy oomblikke tevore vasgehou het, en val toe op die grond. Die 22-jarige was met sy jong kinders se ma telefonies toe hy geskiet is.
'Dit was nie regtig nie,' hoor sy hom sê.
LeeCee Johnson het nie geweet waarvan hy praat nie. Sy sal 'n uur lank telefonies bly terwyl chaos in Walmart ontstaan, en sy luister terwyl Crawford in die rigting van die dood is. Sy sou dit eers uitvind nadat die polisie baie later geglo het dat Crawford 'n dodelike wapen vasgehou het.
Terwyl hy op die grond rondrol, kom Williams nader met sy geweer wat op Crawford opgelei is. Hy klim bo -op hom en dwing Crawford & rsquos se hande saam en in boeie.
Teen hierdie tyd het bloed onder hom gestroom.
Die elmboog van Crawford & rsquos was heeltemal afgeblaas, en Williams het toernette op wonde aan albei arms aangebring. Hy sien hoe Crawford & rsquos se oë agter in sy kop rol. Hy hoor hom kreun.
Williams tik hom aan die kant van sy gesig.
Hy het vir hom gesê om wakker te bly. Hy het vir hom gesê hulp kom. Hy het vir hom gesê dokters sal binnekort daar wees.
& ldquo Ons is hier om u te help, en hy het gesê.
Dit is meer as vier jaar sedert Crawford, wat grootliks in Cincinnati grootgeword het, deur 'n polisiebeampte in Walmart doodgeskiet is. Hoewel Crawford niks onwettigs gedoen het nie, is beampte Williams deur 'n groot jurie, sy eie departement en federale ondersoekers vrygespreek van oortreding.
Maar Crawford & rsquos -familie dagvaar Williams, die polisie en Walmart. Hulle sê Crawford het niks anders gedoen as om inkopies te doen nie en die owerhede het geen rede gehad om hom te skiet nie. Hulle sê Walmart het nie daarin geslaag om Crawford te beskerm nie en moes sy korrelgewere anders gestoor het.
Die burgerlike saak sal na verwagting in die herfs in die federale hof in Dayton verhoor word.
Terwyl ma treur, skiet Wal-Mart die dood onopgelos
Weens die regsgeding moes offisier Williams en ander onder eed getuig. Williams het nog nooit in die openbaar oor die skietery gepraat nie, maar het gesê dat hy elke dag daaroor dink. Hy het die video tientalle kere gekyk.
Williams se prokureurs en die Crawford -gesin kon nie vir hierdie verhaal bereik word nie.
Die ondersoeker het duisende bladsye ondersoekdokumente, polisie -rekords en onderhoudsafskrifte nagegaan en sommige daarvan is eers onlangs in die openbaar bekend gemaak.
Beampte & lsquorelieved & rsquo toe hy skiet video sien
Die polisie is ontbied na die Walmart in Beavercreek, 'n voorstedelike stad naby Dayton in Ohio, vir die verslag van 'n man met 'n geweer. 'N Beller van 911 het gesê dat daar 'n swart man in die winkel was wat 'n geweer rondwaai en na kinders wys.
Toe die video van die voorval op die sekuriteitskameras van die winkel vasgelê word, het dit duidelik geword dat Crawford niks hiervan gedoen het nie. Die video wys hoe Crawford met die korrelgeweer in die winkel rondloop, af en toe op sy skouer leun en oor die telefoon praat.
Die video wys ook dat Crawford nie veel gedoen het voordat hy geskiet is nie. Op baie maniere is dit 'n video wat sy dood internasionale nuus gemaak het en betogers na Beavercreek lok.
Maar vir die polisiebeampte wat hom geskiet het, was die video 'n verligting.
Staatsondersoekers wat ingebring is om die saak te hersien, het 'n paar dae na die skietery videomateriaal van Williams getoon. Eerstens het hy hulle gelei deur wat gebeur het. Daarna speel hulle die video en vra hom nog vrae.
Toe hulle klaar was, het Williams hulle gevra om dit weer te speel. Hy het gesê hy was verbaas hoe goed hy onthou wat gebeur het.
& ldquoJy weet, ek sien die een dag dinge glashelder en die volgende dag is alles mistig, "het hy aan die ondersoekers gesê. & ldquoDit laat my meer selfversekerd voel nadat ek die video gesien het."
In sy verklarings voordat hy na die video gekyk het, het hy gesê Crawford het 'n aggressiewe houding ingeneem, mondelinge opdragte geweier en lyk asof hy draai om die geweer op hom en 'n ander beampte te rig.
As John daar op 'n onbedreigende manier sou gestaan ​​het, sou ek nie die sneller getrek het nie, 'het Williams in 'n 2017-afsetting gesê.
Die video, wat na verskeie omstrede polisie -skietery op swart mans vrygestel is, het getoon dat Crawford min tyd gehad het om iets te doen.
Walmart -werknemer het Crawford gesien voordat die polisie opgedaag het
'N Werknemer wat verf vermeng het gesien hoe Crawford met die korrelgeweer verbystap.
In 'n getuieverklaring het hy aan die polisie gesê dit lyk soos 'n 'valse AR-15'. Maar hy het gesê dat dit nie 'n oranje punt op die vat het nie en is bekommerd dat dit iemand in die winkel kan laat paniek kry. Hy bel toe die paskamer en 'n medewerker stuur 'n assistentbestuurder daar.
Ongeveer 10 minute het verloop, en terwyl twee werknemers met 'n geweer na die man gesoek het, het hulle twee harde knal gehoor. Hulle het nie gesien hoe beampte Williams binnestorm nie, en hulle het geen man met 'n geweer gekry nie.
Aanvanklik het werknemers aan die polisie gesê dat hulle dink palette laat val het of dat rakke omgeval het. Een werknemer het gesê dat sy gedink het dat 'n meubelstuk op 'n kind geval het weens die gille.
Die werknemers het daarna gesien hoe meer polisie die winkel in hardloop en skree dat almal moet uitklim.
'Geskok' deur beamptes
Williams was die eerste beampte wat opgedaag het.
Hy het 'n ongeluksverslag naby Buffalo Wild Wings geneem en papierwerk agter Walmart ingevul. Dit was 'n plek waar hy gereeld verslae geskryf het omdat niemand hom daar gepla het nie.
Toe 'n man met 'n geweer gestuur word, het hy die plek opgesoek en na die voorkant van die winkel gery. Hy kon sirenes hoor toe hy uit sy vaartuig klim, en wag vir 'n ander offisier.
Toe sers. David Darkow trek op, Williams hardloop na sy motor. Dit was donker buite. Darkow het sy kattebak oopgemaak, sy baadjie aangetrek en sy geweer gegryp. Williams het 'n radio gestuur om seker te maak dat die man met die geweer dit na mense gerig het.
'N Versender het die verslag bevestig.
Darkow en Williams is twee weke tevore opgelei vir aktiewe skietersituasies op 'n middelbare skool. Buite het die twee nie veel gepraat nie. Hulle kyk na mekaar voordat hulle in een van die hoofingange stap.
& ldquo Is u gereed om in te gaan? & rdquo Williams het gevra.
Die winkel was vol gesinne en kinders, het Darkow gesê, maar hy het niemand in paniek gekry nie. Hy het die groet aangesê om dekking te soek.
Toe die twee beamptes in die rigting van die troeteldiergang beweeg, vra Williams 'n kliënt of hy 'n man met 'n geweer gesien het. Hy het nie gesê nie.
Darkow, wat al meer as 20 jaar in die Beavercreek -polisiekantoor is, het Crawford eerste gesien. Hy skree om die geweer te laat val. Hy het gesê dat hy nie geweet het dat Crawford aan die telefoon was voordat hy 'n paar dae later na die sekuriteitsbeeldmateriaal gekyk het nie.
En toe ek die eerste mondelinge opdrag gee om die geweer te laat val, skrik hy. Ek bedoel, hy skrik merkbaar terug. Hy kyk op, sien ons en skrik, en Darkow het gesê. Ons het hom geskok. Dit was baie duidelik dat ons teenwoordigheid hom geskok het. & Rdquo
& lsquo Ek sou nie 'n ding verander het nie & rsquo
Tydens sy afsetting is Williams gevra of hy berou het omdat hy Crawford geskiet het.
Ek voel sleg daaroor. Ek wens dit het nooit gebeur nie, en hy het gesê. & ldquo Ek wens hy sou nie gesterf het nie. & rdquo
Williams het Sgt. Darkow en kyk in die gang regs toe Darkow Crawford sien en vir hom skree om die wapen te laat val. Dis toe dat Williams omdraai.
Williams het in sy neerslag daarop gewys dat die Walmart -kamera hoog bo hulle in die winkel was, wat 'n ander hoek bied as wat hy gesien het. Dit lyk asof die hoek van die Crawford & rsquos -wapen in die videomateriaal minder bedreigend lyk as wat dit op die oomblik vir hom gelyk het.
'Toe ek hom sien, was dit die laaste daad waarin hy met die wapen in die hand omgedraai het,' het hy gesê. 'Dit was die rede waarom ek die sneller getrek het.'
Crawford het een hand op die korrelgeweer gehad.
Williams het ses maande lank nie teruggekeer werk toe nie, selfs nadat sy administratiewe verlof opgehef is en 'n buite -polisie -ondersoek hom van enige oortreding bevry het. Hy het siekteverlof geneem, wat volgens sy polisiehoof verband hou met Crawford se dood.
As Williams dink oor wat gebeur het, wat hy sê hy elke dag doen, is die dinge wat deur sy gedagtes gaan, vreeslik. Maar hy glo nie dat hy iets verkeerd gedoen het nie.
As ek weer dieselfde omstandighede gehad het, sou ek niks verander het nie, omdat ek geweet het wat ek toe weet. & rdquo
Ek was gereed om weer te vuur. & rsquo
Williams het nie geweet dat Crawford tot die volgende dag 'n korrelgeweer vasgehou het nie. Hy het nie uitgevind dat die geweer afgelaai is tot met sy afsetting in 2017 nie.
Williams het geglo Crawford hou 'n regte geweer vas. En hy het geglo dat almal in die winkel in gevaar is. Prokureurs druk hom op wat hy eintlik gesien het Crawford doen om hom 'n bedreiging vir ander te maak.
Die beste wat ek kan beskryf, is soos 'n opgewekte beweging met (die geweer) asof hy nie wou luister nie, & rdquo Williams het gesê. Ek het net gevoel dat alles omtrent hom aggressief is. "
Nadat hy geskiet is, val Crawford agter die einde van die gang.
Terwyl Williams en Darkow vorentoe beweeg, lyk dit asof Crawford vir 'n oomblik na hulle toe pyl. Williams het gehoor hoe Crawford iets sê, maar kon hom nie verstaan ​​nie. Sy ore lui.
Williams het gesê dat hy gedink het Crawford gaan terug vir die geweer voordat hy op die grond val.
& ldquoEk was gereed om weer te vuur. & rdquo
Ek het 'n volwassenheidsprobleem gehad
As 'n 22-jarige wat nog nie klaar was nie, het Williams gesê dat hy dinge te persoonlik opneem en 'n volwassenheidsprobleem het toe hy die eerste keer 'n polisiebeampte geword het.
Sedert hy in 2006 by die Beavercreek -polisiedepartement begin het, het hy meer as enige ander beampte geweld gebruik. Soos voorheen berig, toon die polisie se rekords dat hy 36 keer geweld gebruik het tussen 2006 en 2013. Die naaste beampte in die departement het 19 gedokumenteerde gebruik van geweld gedurende die tydperk.
'Gebruik van geweld' kan alles wees, van om 'n wapen op iemand te rig tot om dit werklik te skiet. Williams het 'n groot deel van die tyd 'n nagpatrollie in 'n padpatrollie gewerk.
Maar Williams is die enigste beampte in die geskiedenis van die polisie in Beavercreek wat iemand doodgeskiet het. En hy het dit twee keer gedoen.
In 2010 het hy 'n dronk man geskiet wat volgens die polisie met 'n slagmes op sy maat beskuldig word. Williams is vrygespreek van enige oortreding.
Jare voor die skietery in Crawford het Williams verby 'n groep tieners by die winkelsentrum gery met sy vensters af. Daardie tieners maak varkgeluide en lag vir hom.
Williams het uit die motor geklim en hulle gekonfronteer. Hy word daarvan beskuldig dat hy hulle gevloek het, maar ontken dit.
In 'n ander voorval is hy daarvan beskuldig dat hy 'n vrou gedwing het wat nie wou hê dat hy met haar kinders moes praat nie. Hy het dit ontken, maar het gesê tydens 'n interne ondersoek sou hy geregverdig gewees het om haar aan die arm te gryp en oor die erf te sleep.
Hy was gedissiplineerd en het daarna met 'n berader gepraat. Hy sê dat hy daarna 'n beter offisier geword het.
Ek dink dit was te laat dat ek uiteindelik hulp gekry het, "het Williams gesê.
Een onderonsie het gelei tot 'n waarskuwing oor sy gedrag.
Williams was betrokke by 'n ongeluk op 'n sneeudag waarin 'n vrou gesê het dat Williams vir 'n sheriff & rsquos -adjunk gelieg het om te laat lyk asof die voorval haar skuld was.
U moet hom baie noukeurig monitor, en die vrou het in 'n brief aan die polisiedepartement geskryf. Ek is seker hy het in die verlede gelieg en sal beslis aanhou om die een leuen na die ander te vertel. Die hele Beavercreek -polisiedepartement sal ly as gevolg van sy optrede. & Rdquo
Dennis Evers, hoof van die polisie in Beavercreek, sê die eis is ondersoek en daar was geen bewyse dat Williams gelieg het oor die ongeluk nie. In die loop van verskeie deposito's het Crawford -prokureurs voorgestel dat daar meer as dit is.
Hulle het beweer dat Williams se aggressiewe polisiëring geduld is as gevolg van sy pa, wat sedert die vroeë negentigerjare in diens was en vriende is met die opperhoof. Chris Williams was een van die eerste beamptes wat by Walmart aangekom het nadat sy seun en Darkow binne gegaan het.
Die polisiehoof en ander ontken enige begunstiging.
Cop sê dat hulle nie vir Crawford hoef te waarsku nie
Crawford -familie se prokureurs sê Crawford het minder as een sekonde gehad om te reageer op die polisiebeamptes se mondelinge instruksies voordat hy geskiet is.
Die getal maak nie saak vir Sers. Darkow, wat gesê het dat beamptes geregverdig sou gewees het om Crawford te skiet, selfs al het hulle niks gesê nie.
'Ons het geglo dat hierdie persoon 'n aanvalsgeweer laai, dit na mense rig en die bedoeling was om Walmart op te skiet,' het hy gesê. 'En ons het geglo dat dit ons taak is om die bedreiging te verwyder.'
V: Jy dink jy kon net die hoek gedraai en hom geskiet het op perseel?
Soos Williams in sy afsetting gesê het: 'Ek het op daardie stadium nogal seker gevoel dat hy nie na ons luister nie, maar dat hy mense met die geweer sou benadeel. "
Polisiedeskundiges stem nie saam oor die besluit van die beampte nie
Beide kante van hierdie saak het kundiges aan wetstoepassers betaal om die optrede van beampte Williams in ag te neem. Hulle kon nie meer met mekaar verskil nie.
Die deskundige van Crawford, 'n voormalige polisiehoof in Florida, het gesê die beamptes het 'n verantwoordelikheid om hul eie beoordeling te doen en het Williams belaglik gemaak omdat hy nie selfstandig geverifieer het wat die 911 -oproeper gesê het nie.
Hierdie deskundige het gesê dat ander beamptes dit nie as 'n aktiewe skietersituasie sou beskou het as hulle by Walmart instap en sien dat niemand skrik nie. Die kenner het ook die posisie van Williams tydens die skietery benadeel.
"Deur homself in die middel van die winkelgang te plaas, het hy homself in gevaar gestel en dan die moontlike gevaar gebruik om sy skietery te regverdig," het Melvin Tucker geskryf.
Kenners wat deur Williams se prokureurs en die polisiedepartement aangestel is, betwis die hoeveelheid tyd wat Crawford moes reageer, en het gesê dat Williams 'n plig het om onmiddellik na die dreigement te gaan weens die oproep van 911.
Die kenners sê dat die stampvol winkel die bedreigingsvlak verhoog het.
& ldquoOffisier Williams was genoodsaak om 'n besluit van 'n sekonde te neem in 'n vinnig ontwikkelende chaotiese situasie, "het James Scanlon, 'n voormalige SWAT-offisier in Columbus, geskryf." Na my mening, aan nie neem aan dat die wapen in die hand van mnr. Crawford en rsquos 'n aanvalswapen was, sou roekeloos gewees het en in stryd was met die polisie -opleiding. & rdquo
Burger King, doodsdreigemente en PTSD
Ronald Ritchie en sy vrou het 'n paar maande na die skietery na Florida verhuis. Hy het sy werk as dakwerper verloor en niks anders gehad nie. Hy wou 'n nuwe begin hê.
Ritchie was die man wat 911 gebel het en vir 'n versender gesê het dat Crawford 'n geweer rondwaai, moontlik laai en na kinders wys. As gevolg van die teenstrydighede in wat hy aan die polisie gesê het en wat die video gewys het, was daar 'n mate van bespreking oor die aanklag van strafbare sake.
Dit het nooit gebeur nie. Wat gebeur het, na 'n onderhoud met 'n Dayton -televisiestasie na die skietery, was dat Ritchie doodsdreigemente ontvang het.
Hy het gesê 'n aktivistegroep het verskeie via Facebook gestuur. Hy het sy rekening uitgevee en sy selfoon verhinder om oproepe te ontvang weens die vitriol. Hy het ook 'n dreigende brief in die pos ontvang en gesê dat hy 'n onderonsie met die familie Crawford & rsquos by 'n casino gehad het.
Hy het met die FBI gepraat oor die moontlikheid om 'n getuiebeskermingsprogram te betree, maar het gesê dat hy meegedeel het dat sy situasie nie aan die standaarde van die agentskap voldoen nie.
Na die skietery het Ritchie gesê 'n familielid van Crawford het hom, sy vrou, sy pa en sy stiefma gekonfronteer terwyl hulle by Miami Valley Gaming Casino was, halfpad tussen Dayton en Cincinnati.
Die vrou het gesê dat sy die neef van Crawford was en dat twee groter mans aan haar kant was, het Ritchie gesê. Hy onthou dat die vrou gesê het dat hy baie senuweeagtig in die openbaar is.
& ldquoJy & rsquore gaan kry wat & rsquos na jou toe kom, & rdquo het sy vir hom gesê, volgens Ritchie.
Ritchie het die veiligheid van die casino gewaarsku en hulle het sy gesin na die parkeerterrein begelei.
Ritchie sê hy en sy vrou het gereeld na die Beavercreek Walmart gegaan om rond te loop omdat hulle net vyf minute daarvandaan gewoon het. Op 5 Augustus 2014 gaan eet hulle by Burger King reg voor die winkel.
Hy sê sy vrou, April, het post-traumatiese stresversteuring weens die skietery en het angsaanvalle in die gang gekry en wag vir haar neerslag. Sy sien 'n berader en raak depressief ná die skietery.
Hy het gesê dat sy waarskynlik die volgende nagte slaap sal slaap as gevolg van hul getuienis.
Ek het sleg gevoel. Ek doen nog steeds, en Rdquo het Ritchie oor die voorval gesê. & ldquoDit & rsquos iemand & rsquos kind. "
Hy sê hy is 'n rassis genoem, maar het net probeer om almal in die winkel te beskerm deur 911 te bel. Hy het gedink Crawford gaan die plek beroof en kon telefonies vir ander mense gesê het waar hy hom moet ontmoet.
In sy afsetting ondersteun Ritchie die polisiebeamptes, maar sê dat hulle Crawford meer tyd kon gee om die geweer te laat val. Hy is ook gevra of hy spyt is.
'As so iets weer sou gebeur, sou ek waarskynlik dieselfde gedoen het,' het Ritchie gesê.
Geskiedenis van die House of Crawford
Die vroeë geskiedenis van Clan Crawford is uiteenlopend en kompleks. Soos so baie ander Clan -geskiedenis, is mededingende teorieë uit die geskiedenis van Crawford moeilik om te ontsyfer deur amper duisend jaar terug te kyk deur meer as 30 generasies. Deur egter alles wat ons weet oor die sekulêre en godsdienstige geskiedenis van die tydperk te gebruik, en sekere fisiese en biologiese reëls te volg [bv. 'n persoon kan nie op twee plekke op dieselfde tyd wees nie; mense van 15- en 50+ jaar is gewoonlik nie produktiewe produsente nie, en niemand het meer as 100 jaar geleef nie.] Ons kan sommige van die mededingende teorieë uitsorteer. Een verhaal wat gereeld aangehaal word, is die bewering dat die Crawfords afkomstig is van Alan Rufus, die eerste graaf van Richmond (1040-1093). Hy het geleef voor die vroegste rekords van die Crawfords. Daar is egter geen betroubare bewyse wat die Crawfords met die grawe van Richmond verbind nie. Hierdie weergawe is wyd versprei in Burke's General Armory, 'n reeks uitgawes wat tussen 1842 en 1884 gepubliseer is, en ook in Burke's History of the Commoners. Dit blyk dat dit ongeveer 'n eeu vroeër stem gekry het, maar daar is geen bron gevind om hierdie aanname te ondersteun nie. Die opname van die wapens van kolonel Robert Crawford van Newfield in die middel van die 1800's bepaal dat die verband 'vermoedelike getuienis' is met verwysing na die ooreenkoms tussen Arms tussen die House of Crawford (gules, 'n fess ermine) en die Earls of Richmond (gules, 'n buig hermine). Daar is probleme met hierdie formulering. Die wapenontwerpe van Engeland (Richmond) en Skotland (Crawford) was onafhanklik en het geen ooreenkoms verbied nie. Trouens, vroeë manuskripte op wapens uit Engeland toon aan dat verskeie gesinne dieselfde wapens as die Skotse Crawfords gebruik, met slegs geringe onderskeid tussen hulle. Hulle vanne het geen verband met ons s'n nie, alhoewel hulle die arms 'gules', 'n fes hermine 'in verskillende vorme toon. Een hiervan is 'n familie met die naam Wallis wat dieselfde wapens gebruik het as in "The Dering Roll". Op die internet is daar verskeie versamelings ou kaarte van Skotland. Die Library of Scotland het 'n groot versameling beelde [http://maps.nls.uk]. Hieronder is 'n kort gedeelte van Blaeu's Atlas of Scotland 1654 - "Scotia Antiqua". In die middel van die kaart is die dorpe Crawford en Crawford John, onderskeidelik van ons van en ons huis en familie. As u die grootte van die figuur vergroot, is dit maklik om die name te lees. Op die kaart staan ​​Crawfordjohn 'CrewfurdIhon'. 'Crawfurd-Lyndsay' stem ooreen met die stad Crawford. 'Crauford K.' [Crawford Castle] is oorkant die rivier die Clyde, effens noordwes van die stad en net suid van Abington. Die Merse (gespel as 'Merche') is reguit na die ooste, 2/3 van die pad na die Noordsee. Spelling is eers in die 18de eeu in Skotland gestandaardiseer. Voor die tyd was die spelling van 'n woord onderhewig aan die voorkeure van die skrywer, indien nie gril nie. Soos op die kaart gesien kan word, is die naam vir elke Crauford -webwerf uniek geskryf.
In die Merse, omstreeks 1090, begin ons familie se geskiedenis in Skotland. Thorlongus het onontwikkelde lande gekry op 'n plek met die naam Ednam, net noord van Kelso, om te ontwikkel en te bevolk. Teen die vroeë 12de eeu het ons voorouer hom in Crawford gevestig. Hy het bekend geword as die Overlord of Crawford. Die eerste wat bekend was as die van, was Galfridus de Crauford. En so begin ons geskiedenis meestal in skenkingsdokumente. Dit is die eerste geskrewe Skotse rekords waar ons voorouers as grootmense (prominente mans) van die tyd as getuies van landskenkings aan die abdye in Skotland gelys word. Die vroegste rekords is deur Thorlongus, wat in die Durham -universiteitsbiblioteek gevind kan word. Dit bevat sy handves vir die lande Ednam, sy seël en 'n versoek om seëninge vir die bevryding van sy siel, die van sy vader (sommige het die verwysing as 'broer' gelees) Leofwine, en dié van sy koning (Malcolm) . Daar is nog 'n verwysing na 'n Leofwine, hoewel dit nie heeltemal seker is dat hy die naaste familielid van Thorlongus is nie. Leofwine, 'die monnik', word herdenk in die Martyrologie van die boek Durham Cantor vir 2 Junie (dag van sy dood), en dieselfde boek herdenk Thorlongus vir 14 Mei. Daar is egter geen vaste bevestiging dat hierdie Leofwine die broer van Thorlongus, hoewel dit waarskynlik so is. Die jaar van hierdie twee sterftes is onbekend, maar Ednam is in 1136 in die kroon se hand, wat daarop dui dat albei beslis voor daardie jaar gesterf het.
Crawford Castle Die terrein van Crawford Castle (ook bekend as Lindsay Tower) is aan die buitewyke van die stad Crawford in Lanarkshire, oorkant die Clyderivier langs die rivierwind. Die terrein is strategies geleë met 'n uitsig oor die dam, en beskerm sodoende die kruising en beskerm die aanloop vanaf Engeland na die Upper Clyde -vallei van Skotland. 'N Romeinse fort was tussen 80 en 170 nC op dieselfde plek geleë. Crawford Castle is waarskynlik in die eerste helfte van die 12de eeu deur die Crawford -gesin gebou as 'n motte- en bailey -struktuur (grondwerk en hout), soos tipies van die dag. Thorlongus of the Merse word deur historiese rekords deur George Crawfurd geïdentifiseer as Overlord of Crawford. Lindsay Tower is omstreeks 1175 gebou en moontlik van klip. Dit is in 1296 deur William Wallace vernietig toe hy die kastele op die suidelike grens van Skotland verwoes het om die land teen die Engelse te beskerm en dit as toevlugsoorde aan die begin van die onafhanklikheidsoorloë gebruik het. Die Lindsay -toring is vernoem na die Lindsay -familie wat die Baronie van die 13de eeu tot 1488 beklee het. In 1398 het David Lindsay die titel van graaf van Crawford gekry deur Robert II. David Lindsay was getroud met Robert II se suster Marjorie. In 1488 is die Baronie oorgeplaas na Angus Douglas wie se afstammelinge dit tot 1578 gehou het. James V gebruik dit vir 'n tydperk as 'n jaglodge tot sy dood in 1542. Sy minnares, Catherine Carmichael se vader, was kaptein van die wag van Crawford Castle. James V het 'n kasteel in Crawfordjohn gebou vir hul besoeke. Crawford Castle is deur die eeue verskeie kere herbou, en 'n plaashuis, bekend as Crawford House, is in die 18de eeu gebou uit klippe wat grootliks uit die kasteelruïnes verwyder is.
Vroeë begin Die vroegste teenwoordigheid in Brittanje van ons Crawford -lyn kan teruggaan na 'n Deense Viking wat in die 9de eeu die kus van Wes -Sentraal -Engeland binnegeval het. Vikings, veral Deens, het tussen 868 en 877 gereeld aan die westelike oewer van Engeland in die koninkryk Mercia geland. Hierdie invalle het verskil van vorige Viking -landings op die Britse Eilande, wat hoofsaaklik plundering uitgevoer het. Hierdie reeks invalle in die laat 9de eeu het bekend gestaan ​​as die 'Great Heathen Army' en word beskryf in 'n paar aanlynbronne [https://en.wikipedia.org/wiki/Great_Heathen_Army en http: //www.anglo- saxons.net/hwaet/?do=seek&ampquery=871-899]. Die waarheid van die rekeninge is nie noodwendig betroubaar nie, maar dit is wat beskikbaar is vir hierdie geskiedenis. Ons vroegste manlike stamvoorouer wat by die naam genoem word, blyk Leofwine te wees, wat in 'n toewydingshandves verskyn deur Thorlongus [sommige het 'broer' in plaas van 'vader (' patri '' eerder as 'fatri') in die eerste manuskrip gelees die brief is vlek en kan dit ook wees]. Die legende het hul direkte voorouer, 'n jonger seun van die Deense koning en een van die leiers van die indringende Viking -magte in Engeland. Die Dene vestig hulself in Mercia en hulle voorouer is vermoedelik getroud in die plaaslike regerende familie en oënskynlik met afstammelinge van Alfred die Grote. Alfred se dogter Æthelflæd trou in die laaste dekade van die 9de eeu met Æthelred, koning van Mercia, met afstammelinge wat skynbaar met ons Deense Viking -voorouers trou. Æthelflæd se onderstaande beeld is soos uitgebeeld in die kartonboek van Abington Abbey (Engeland).
Mercia is spoedig opgeneem in die Daneslaw. Thorlongus het grondbesit in Northumbria gehad. Daar word vermoed dat Leofwine 'n priester was. In 1069 vlug Thorlngus en moontlik sy broer na Skotland toe William the Conqueror Northumbria oorrompel het in 'n aksie bekend as 'The Harrying of the North', 'n reeks veldtogte wat gedurende die winter van 1069–70 gevoer is om Noord -Engeland te onderwerp en die verowering te voltooi [ https://www.durhamworldheritagesite.com/history/normans/william-conquest. ]. William het beveel dat dorpe verbrand word en die inwoners daarvan geslag word. Voedselwinkels en vee is vernietig sodat almal wat die aanvanklike slagting oorleef het, gedurende die winter sou honger ly.
Die erfenis van Crawford as 'n Skotse huis begin met die Anglo-Deense opperhoof, Thorlongus (Thor die lange), wat in 1068 van die Normandiese indringers gevlug het en later die gebied rondom Ednam (Berwickshire) toegestaan ​​is in die poging van die Skotse koning Malcolm Canmore (1031-1093) om sy grense teen die Normandiese indringers te versterk. Hierdie advies het moontlik gekom van sy nuwe koningin en tweede vrou, Margaret (suster van Harold van Engeland se ongekroonde opvolger, Edgar Ætheling). Thorlongus was die eerste leek (nie-koninklik en nie-kerklik) wat geïdentifiseer is dat hy 'n kerk binne die grense van Skotland met sy eie hulpbronne gebou het. Die Merse, die plek waarvandaan Thorlongus die bekendste is, is 'n gebied wes van Berwick en noord van die Tweedrivier. Hy word geïdentifiseer in handves wat in die katedraal van Durham gevind word as 'n ouer man wat Ednam aan die koning teruggee. Die rekords, die een dateer uit ongeveer 1110 en die ander in 1124, meld dat Thorlongus Ednam gestig het, 'n verlate afvalgrond wat koning Edgar (1097 tot 1107) van Skotland aan hom toegestaan ​​het. Die handves verklaar dat hy die nedersetting met sy eie volgelinge herbevolk en 'n kerk gebou het. Die handves verleen die kerk aan die monnike van St Cuthbert. Die toekenning word deur Thor aan sy heer Earl David (prins van Cumbria [1113-1124] en toekomstige David I van Skotland [1124–1153] gegee). Dit bevat ook die bevestiging van die toekenning van graaf David.Thorlongus blyk anders te wees as Thor of Tranent waarna verwys word nader aan die middel van die 1100's. Daar is in elk geval aansienlike onsekerheid oor die vroeë geskiedenis van die gesin. Die oorgang van legende na geskiedenis kan inderdaad troebel wees.
Die seël (links) is die werklike seël van Thor the Long. Dit wys hom, sit met 'n swaard. Rondom die rand van die seël is 'n Latynse inskripsie met 'Thor me mittet amico' wat letterlik beteken 'Thor stuur my na vriende'. As 'n seël toegeken is, was dit 'n kenmerk van koninklike onderskeid; dit kan dus verwys na 'n vriendskap tussen Thorlongus en koning Malcom III ('Canmore') of sy seun koning Edgar. Dit dui op 'n warm verhouding, veral as Thorlongus as 'n ridder wat buitengewone lojaliteit aan die Canmore -heersers getoon het, en veral as Thor 'n verre neef van koningin Margaret was. Die latere verwysing na David I was ook baie kalm. Die seël is aangeheg by 'n handves met die titel Charta Thorlongi, nou in die katedraal van Durham. Die handves bevestig dat koning Edgar van Skotland Ednam en die omliggende lande aan Thorlongus gegee het, waar hy 'n kerk aan Saint Cuthbert kon bou. Dit was moontlik 'n herbevestiging van 'n oorspronklike toekenning deur Malcolm III wat heruitgereik is nadat Edgar die troon ingeneem het om die feodale verhouding tussen die koning en Thorlongus wettiglik te formaliseer. By die toelae van koning Edgar is 'n tweede een wat die toelae herhaal vir die tyd van koning Alexander I van Skotland en koning David I van Skotland, en toestemming verleen dat die gehucht Ednam aan die nabygeleë klooster gegee word. Ook hierdie tweede deel van die handves is geformuleer in die naam van Thorlongus en onder sy seël, al was Thorlongus toe dood. Die heruitreiking van die handves het moontlik die funksie behou om die oudheid van die eis op Ednam te bewaar, moontlik deur Thor se seun Swane Thorson van Swinton en/of sy kleinseun Galfridus van Crawford.
Baronie Crawford - Crawford van daardie Ilk Galfridus Swaneson was moontlik die eerste baron van die Baronie Crawford in Lanarkshire en het die naam van sy naam aangeteken, hoewel sy pa, Swane Thorson, moontlik voorheen in besit was. Swane en Thor het in elk geval name op die ou Skandinawiese manier gedra. Galfridus de Crauford is die eerste wat 'n naam in die Normandiese styl gebruik het. Die kleinseun van Galfridus Swaneson staan ​​bekend as Dominus Galfridus (ook moontlik Gilpatrick) de Crawford as 'n getuie in 'n verslag van 'n landskenking aan Kelso Abbey in 1179. Galfridus is die eerste wat met die Crawford -van verbind word en dit op die Normandiese manier gebruik, deur aan te dui waar hy vandaan kom, dus 'de Crawford' (dws 'van Crawford'). Verskeie alternatiewe spellings van Crawford word in vroeë rekords aangetref, maar Crauford was die algemeenste. Dit word hier deur die geskiedenis gebruik totdat Craufurd en Crawford die dominante vorms word. Die primêre tak in Crawford wat die van gebruik het, is beëindig met die dood van John of Johannes Crawford (in 1248), bekend as 'Dominus de eodem miles' of 'Lord of that Ilk, ridder' in talle skenkingsdokumente. Dit lyk asof die heerskappy van 'n deel van die Baronie Crawford en die oorspronklike ou Crawford -kasteel - van wattel [houtraam] en daub ['n mengsel van modder, klei, mis en stro] - van die Crawford -familie deur die vorige huwelik (1215) van John se jonger dogter met 'n Lindsay (sommige bronne noem hom William, ander as David). Die huidige graaf van Crawford ('n Lindsay) beweer Lindsay se genealogiese rekords ondersteun hierdie bewering nie. Hierdie huweliksbond is egter prominent deel van die historiese tradisie van Crawford en word in plaaslike folklore gehandhaaf. Skenkingsdokumente van Newbottle en Kelso Abbeys identifiseer duidelik die Crawfords van die Baronie Crawford wat so laat as 1246 strek. Byvoorbeeld, in 1179 was die houer van die Crawford Barony Dominus Galfridus, in die direkte lyn van Crawfords, en in 1246 die Lord of die Baronie word genoem as Johannes Craufurd, Dominus de eodem miles. Galfridus Swaneson se sekondêre tak van Crawfordjohn Parish het die van aangehou en die Crauford -arms gebruik na 1248. Reginald, 'n jonger seun van Galfridus, het 'n deel van die ou Baronie, wat uiteindelik as Crawfordjohn bekend gestaan ​​het, besit. 'N Derde en laaste deel van die ou Baronie, die noordelike deel, het gegaan na die Huis van Douglas, wat dit eeue lank as die bekende laers beskou het. Hierdie erfenis het gekom met die huwelik van Johannes de Crauford se oudste dogter Margaret met Archibald Douglas. Die geskiedenis van Douglas erken en erken hul historiese band met Crawfords. Lord James, die Black Douglas, 'n goeie vriend van The Bruce, was die agterkleinseun van Archibald Douglas en die erfgenaam van Crawford. Volgens historiese bronne was John van Crawfordjohn die stiefseun van Baldwin van Biggar, en het hy die parochie in besit geneem nadat hy sy meerderheid omstreeks 1153 bereik het. John se moeder, weduwee van Reginald, trou met Baldwin van Biggar, skat ons ongeveer 1145. Hierdie tak van die familie , soms na verwys deur hul individuele boedel- of kadetname, staan ​​gesamentlik bekend as die Crawfordjohn -tak. Hulle het vroegtydig as hul arms 'gules, a ferm hermine' gebruik. Of dit uit Crauford of uit die familie van John se ma kom, is nie bekend nie. Beide was moontlik. Geen naam of definitiewe familie -identiteit is vir haar bekend nie, behalwe haar huwelike, eers met Reginald Crauford en tweedens met Baldwin van Biggar. Daar is bespiegelings oor haar herkoms: sy was moontlik Norman en het 'n paar van die Normandiese voorname bekendgestel wat in daardie tyd prominent in die familie verskyn het (Reginald, Hugh, John), of alternatiewelik was sy afkomstig van 'n prominente plaaslike familie (Scot of Anglo-Deens). Die eerste Christelike name wat bekendgestel is, was Latyn (Johannes of Iohn, Hugonis, Galfridus, ens.). Reginald en Hew (Hugh) verskyn later en word in elke generasie herhaal en domineer dus die veld, wat die vroeë Crauford -lyn baie verwarrend maak.
Die Crawfords van Loudon Skynbaar 'n seun van die eerste Johannes van Crawfordjohn, 'n ander Reginald, is omstreeks 1203 as die hoofhoof van die koning in Ayrshire, die oorerflike hoë kantoor van die balju van Ayr, aangestel toe hierdie kantoor die eerste keer opgerig is. Die datums wat daarmee verband hou, dui egter aan dat daar moontlik 'n tussenkoms was en dat Reginald die kleinseun van John was. Die balju was verantwoordelik vir die handhawing van wet en orde. Reginald was voorheen getroud met die erfgenaam van die uitgebreide Loudon -landgoedere, Margaret van Loudoun. Loudon Castle sou deur hierdie tak van die Craufords beset word tot 1318 toe die Crauford -erfgenaam, Susanna, wie se oom, die vyfde Loudoun Crauford en derde Reginald in die Crauford Loudoun -lyn, deur die Engelse in 1307 tereggestel is vir die ondersteuning van The Bruce . Sy erfgenaam was Susanna wat met Duncan Campbell getroud is en die besit van Loudon oorgedra het aan die Campbells wat tot vandag toe die titel behou het. Hieronder is die sprokieskasteel wat deur die Campbells gebou is. Dit het in 1941 gebrand en slegs die buitenste dop gelaat. Die onderste skanse (donkerder klip aan die voet van die kasteel) word toegeskryf aan sir Reginald Crauford, die 1296 -balju van Ayr.
In die nabygeleë bos is die ruïnes van 'n ouer kasteel (Arclowdan) wat die Craufords gedurende die 12de en 13de eeu gebruik het. Daar is min oorblyfsels, maar fondamentstene, hoewel die posbus met dokumente van die gesin, insluitend die huweliksrekord van Margaret Crauford met Adam Wallace, die ouers van William Wallace, die Skotse patriot, na bewering in die Dumfries -kasteel gehou word. Nadat die laaste Sir Reginald tereggestel is in Carlisle, het Susanna (en 'n jonger suster Alyse) hul oom se boedels geërf. Susanna word beskou as die erfgenaam van Loudoun en het dit na haar huwelik in 1318 aan haar man oorgedra. Tussen 1203 en 1307 word Craufords tradisioneel beskou as verantwoordelik vir die koning van Skotland as die balju van Ayr. Tans bestaan ​​bestaande rekords dat daar ten minste twee Crauford -balju van Ayr was, beide Reginald, die eerste en vierde van die Loudoun Crauford -lyn. Dat hierdie twee Crauford -balju van Ayr 'n bestaande dokumentêre bevestiging het, beteken nie dat die drie ander Craufords wat deur die Crawford -tradisie as balju van Ayr genoem is, nie so was in hul eie tyd nie, net dat daar geen bestaande dokumentasie bestaan ​​het om die feit van die twee Hughs te bevestig nie , seun en kleinseun van die eerste sir Reginald, en die derde Reginald, seun van die tweede sir Reginald gedokumenteer as balju van Ayr (1296). Hierdie Sir Reginald, moontlik ook bekend as Ronald in die Ragman Rolls, is vermoedelik vroeg in 1307 in Carlisle tereggestel saam met The Bruce se twee jonger broers, Thomas en Alexander. Daar is baie leemtes in die dokumentêre bewyse weens vernietiging en verlies deur die eeue as gevolg van oorlog en natuurrampe. 'N Gewoonte ter ondersteuning van die tradisie dat daar vyf Crauford van Loudoun -balju van Ayr was, is dat die posisie van balju oorerflik was. Aangesien ten minste die eerste en vierde Craufords van Loudoun Sheriffs of Ayr was, en dat hierdie posisie uiteindelik gegaan het aan die Campbell wat met die Craufurd -erfgenaam getroud is en die posisie deur baie manlike afstammelinge oorgeërf is, lyk dit waarskynlik dat die res van die afstammelinge van die eerste Balju sou ook die pos geërf het. Rekords beskikbaar vir ander nie-Craufords as Sheriffs of Ayr (tussen 1264 en 1314) dokumenteer dit hoofsaaklik as 'n kort posisie in die tydperk van Edward I se invalle en oorheersing van Skotland. Koning Edward het aktief ingegryp om mans wat aan hom lojaal was, in posisies en besittings te noem. Gedurende hierdie tydperk is dit onwaarskynlik dat iemand vermoed het, aangesien 'n Skotse lojalis sy besittings sou kon behou het, hetsy openbare posisie of grondbesit. Teenstane is goed gedokumenteer, waaronder een waarin die voogdyskap van Susanna en Alyse betwis is.
Crosbie en Craufurdland Daar is verwarring oor die vraag of die Crosbie -landgoed by die Loudon -boedels opgeneem is, aangesien sommige historici beweer dat Crosbie in 1245 geërf is deur Hugh, die tweede Crauford van Loudoun, toe sy pa sterf. Maar plaaslike historici vertel hoe Hugh, die derde Loudoun Crauford (en vermoedelike 3de balju van Ayr), 'n oplossing gebied het vir die probleem van die jong koning Alexander om die Noorse aanspraak op die Wes -Eilande in 1263 uit te skakel toe koning Haakon in die Firth of Clyde verskyn met 'n groot vloot van langskepe. Die algemene konsensus onder plaaslike historici is dat Alexander Hugh die landgoed Crosbie toegeken het omdat hy die uiteindelike suksesvolle strategie voorgestel het om die Noorse vloot te vertraag totdat 'n herfsstorm die langskepe teen die kusrots verpletter het as die openingsdaad vir die Skotse aanval in die Slag van Largs . Crosbie het in die hande van Crauford gebly tot 1903, toe dit saam met die res van die Auchenames -besit deur Hugh Ronald George Crauford verkoop is voordat hy na Kanada getrek het.
Van die Loudon -boedels wat onder die eerste Reginald van Loudoun se seuns verdeel is, ontvang John die boedel van Ardoch, nou bekend as Craufurdland in 1245 deur sy huwelik met Alicia de Dallsalloch. Dit is in die noordelike buitewyke van Kilmarnock geleë. Die afstammelinge woon nog steeds op Craufurdland. Dit bly al meer as 760 jaar in dieselfde gesin! Hieronder is 'n foto van die Craufurdland -kasteel, wat deur die afkomslyn afgekom het sedert John dit geërf het. Alhoewel dit deur die eeue baie keer herbou is, bly die ingang van die ou kasteel ongeskonde en word die kasteel vandag nog gebruik. Familielede bly steeds daar.
Crawfordjohn en Kilbirnie Crawfordjohn is 'n klein dorpie ongeveer 16 kilometer van die stad Crawford af. Die kerk van Crawfordjohn is nou 'n erfenisgebied en museum. Daar was 'n kapel daar in die 12de eeu en dit lyk asof die ligging nog voor godsdienstige doeleindes gebruik is nog voordat die Christendom ingevoer is. Die kapel en later die kerk was afhanklik van Kelso Abbey. Die huidige kerk is gedurende die 19de eeu gebou. Die eerste kasteel is moontlik reeds in die 12de eeu gebou, hoewel dit lank verdwyn het. Verskeie ander is agtereenvolgens gebou. Grondstene is nog steeds sigbaar op die heuwel naby die stad. Die kasteel staan ​​bekend as Boghouse. Crawfordjohn het in 1524 weer in die hande van Craufords gekom toe Laurence Crauford, die kleinseun van Malcolm Crauford wat onderaan die stamboomkaart bo die woord "Kilbirnie, [gevind onder die genealogie -kaart] verskyn, Crawfordjohn verruil vir die lande Drumry (aangrensend Clydebank) saam met James Hamilton van Fynart. Hierdie ruil het sy besittings gekonsolideer en dit toegankliker gemaak vir Kilbirnie, wat Malcolm omstreeks 1499 aangeskaf het. Afstammelinge van hierdie familie het ook gedurende die 1600's en 1700's die landgoed Cartsburn in Greenock bewoon. Die kasteel, Kilbirnie Place en Kilbirnie Auld Kirk vorm die blywende nalatenskap van hierdie kadet. Die lieflike Crawford Gallery (ook bekend as die 'Laird's Loft') is 'n balkon wat uitkyk oor die kerk se altaar. Dit is in opdrag van Thomas Crawford wat timmermanne uit Italië gebring het om dit te bou. Hieronder is 'n foto van Kilbirnie Kirk.
Die reghoekige mausoleum agter die kerk (voor in die prentjie) is die graf van Thomas Crawford (d. 1603). Die 1ste Baronetskap van Kilbirnie is in 1628 aan John Crauford van Kilbirnie toegeken. In 1662 het die baroniteit sluimerend geword, met John se dood, tot 1765 toe Hew Crawford die tweede Baronet geword het. Hy trou in die Pollock -familie en aanvaar dat die naam Pollock die landgoed van Pollock erf. Die baroniteit verval in 1885. 'n Voorwaarde vir die baronetskap van Craufurd was dat die titelhouer die van Craufurd dra. 'N Tweede inkarnasie van die baronetskap is in 1781 aan Alexander Craufurd van Newark [kadet van Auchenames] toegeken. Hy het drie vooraanstaande seuns gehad. Die eerste was sir James Craufurd wat van 1798-1803 die Britse ambassadeur in Duitsland was. Die tweede was luitenant-generaal sir Charles Gregan-Craufurd (1761-1821) wat in 1794 met groot moed en durf in Nederland diens gedoen het. Die derde was generaal-majoor Robert Craufurd (1764-1812), "Black Bob" bevelvoerder van die Ligte afdeling in die Skiereilandoorlog. Die huidige Baronet van Kilbirney is die negende, sir Robert J. Craufurd wat in Lymington, Engeland, woon. Robin, soos hy bekend staan, is deur ons navorsing geïdentifiseer as die senior mees lewende lid van The House of Crawford.
Kerse Estate en Baidland Castle Reginald, die broer van Hugh, die derde Crauford -heer van Loudoun (seun van Hugh en kleinseun van Reginald), hetsy deur toekenning of huwelik die grond van Kerse (ook Carse of Cars) ontvang. Dit is waarskynlik 'n landgoed naby Dalrymple in Oos -Ayrshire. Die naam is gebaseer op die Ragman Rolls, 'n lys van grondeienaars wat in 1296 trou aan koning Edward van Engeland verklaar het. Uit heraldiese analise word aangeneem dat hierdie Kerse apart van Kerse Castle was, aangesien laasgenoemde Craufords die Dalmagregan Arms dra. Dit lyk asof geen beskrywing of akkurate beeld van die Kerse -kasteel oorleef het nie. Al wat oorgebly het, is 'n heuwel waar die kasteltoring moontlik oorspronklik gestaan ​​het. Die terrein van die landgoed kan duidelik geïdentifiseer word deur die teenwoordigheid langs die boogbrand van aansienlike digte en slote, moontlike bouplatforms, bewyse van ou kaarte, marsdyke, plekname (Kerse Bridge en kothuis), ens. afgebreek (omstreeks 1760) om boumateriaal te verskaf vir die bou van Skeldon House. Hierdie kadetlyn word geassosieer met die legende van 'n Kennedy-Crauford-vete wat baie geslagte lank geduur het en aanleiding gegee het tot 'n gedig van Alexander Boswell van Auchinleck, 'n afstammeling van die deelnemers, getiteld 'Skeldon Haughs' of 'The Flitting of the Sow' . 'N Naamlose broer van Reginald, die balju van Ayr in 1296 (vierde van die Loudoun Crauford -lyn), word erken dat hy die grond van Baidland aan die westekant van Dalry ontvang het. Eeue later is Baidland verkoop deur die laaste erfgenaam, James Crawfurd, en die boedel van Ardmillan is by sy Kennedy-skoonouers gekoop. Die landgoed Ardmillan was aan die kus 'n paar kilometer suid van Girvan, in die suide van Ayrshire, geleë. Ardmillan -kasteel het in 1983 gebrand en die oorblywende struktuur is in 1990 verwyder. Heraldiese analise dui daarop dat die Baidland -kadet moontlik uit die Kilbirnie -tak ontstaan ​​het, wat uit Crawfordjohn ontwikkel het. Die oorsprong van die Baidland -kadet is dus onduidelik. Die vroegste betroubare verwysing is na James Crawfurd van Baidland in 1546, hoewel navorsing deur Kevin K. Crawford, wat vroeë Baidland ondersoek het, inligting ontbloot het oor die verhoudings tussen kadetlyne wat ons inligting 'n eeu of meer kan terugdruk. Hieronder is 'n foto in 2014 van afstammelinge van die Ardmillan -lyn wat op die trap sit, slegs die oorblywende struktuur van die ou kasteel, behalwe 'n tuindam en 'n gedeelte van die buitemuur.
Die hooflyn van Auchinames Die senior lyn van die Clan het in ongeveer 1320 'n handves van lande by Auchinames ontvang van koning Robert Bruce vir uitstekende diens tydens die Slag van Bannockburn. Auchinames word gevind in die westelike buitewyke van Johnstone in Renfrewshire, naby Glasgow. Hierdie grond was voorheen in die besit van John Balliol en is verbeur toe Bruce die Kroon ingeneem het. Die lyn van die hoof is uiteengesit onder die oortjie "Chiefs". Volgens oorlewering was Hugh, 'n jonger broer van die 1296 -balju van Ayr en van Margaret Crawfurd, die moeder van William Wallace, die stamvader van hierdie lyn. Hugh sterf in 1319 'n paar jaar na die Slag van Bannockburn, maar voor die landhandves van 1320. Sy seun Reginald was die een wat Auchinames toegestaan ​​is en die uitbreiding van Lances in saltire vir sy arms. Die Bannatyne (of Bute) Mazer (gemeenskaplike drinkbak) het blykbaar in 1319 die opdrag gekry om die oorwinning in Bannockburn te herdenk en die belangrikheid van die House of Crawford vir ewig te herdenk saam met die handjievol konsekwent lojale gesinne wat die naaste is aan koning Robert I ('die Bruce '). [Sien dit en lees daaroor onder die oortjie About.] Twee belangrike kadette van Auchenames was Thirdpart en Previck. Die werklike Baronet van Kilbirnie (die 9de), sir Robert Craufurd, is 'n afstammeling van hierdie lyn via Newark. Hy is voorgestel as stambevelvoerder. As afstammeling van die Auchenames -lyn en 'n genealogiese band met die laaste Crauford -hoof, Hugh Ronald George Craufurd, word sir Robert beskou as die regmatige kandidaat vir die opperhoof. Geen uitdagers met 'n nader aanspraak het na vore gekom nie. Robin (soos hy bekend staan) is ons kandidaat wat die meeste in aanmerking kom.
Kerse Castle en Camlarg Cadet Daar is 'n mate van onsekerheid oor watter Kerse die een is wat verband hou met die Craufords of Camlarg. Carse, motors en kerse in Skotte verwys na lae en vrugbare land, gewoonlik naby 'n meer of 'n ander watermassa. In Skotland is daar verskeie plekke met hierdie naam. Kerse Castle word vermoedelik gegee aan Reginald Crauford, 'n jonger broer van Hugh, die tweede van Loudoun, sou dus op die tak van Crawfordjohn betrekking het. Op grond van wapens word Camlarg toegeskryf aan die Dalmagregan -tak. Camlarg was 'n kadet van Kerse, wat gereeld met die naburige Kennedys twis.Onderonsies was nie ongewoon tussen verwante Skotse huise en geslagte nie. Die spoor van handveste, toelaes en testamente tussen Dalmagregan -kadette is beide aansienlik en soms ingewikkeld, met die uitsondering van Balquhanny waarvan min bekend is. Die gemeenskaplike vete met die Kennedys is vermoedelik gebaseer op die verband met die Campbells of Loudon. Dit was die Campbells en Kennedys wat 'n byl moes maal. Dit lyk asof die betrokke Campbells afstam van die Craufords van Loudon, wat deur die erfgenaam Susanna sou gewees het.
Fedderate Cadet en die Sweedse Crafoords Die Baronie Fedderate en die ooreenstemmende Fedderate -kasteel was geleë in Aberdeenshire naby Peterhead en Fraserburgh, ver weg van die tuisland van Crauford. Die grond is die eerste keer genoem in 'n handves van ongeveer 1206. "Magnus de fetherith" was die eerste wat die naam van die land as van gebruik het. In 1289 was Magnus ook een van die groot baronne wat ingestem het tot die huwelik van die kindskoningin Margaret, die "Maid of Norway" met die seun van Edward I. Die familie van "de Federeth" deur 'n gelukkige huwelik met een van die erfgename van Duffus, het sy bekendheid in die jare voor die Skotse oorloë vir onafhanklikheid toegeneem. Teen 1371 het Fedderate blykbaar afgekom na 'n minderjarige erfgenaam wat later getroud was met Patrick Crauford, wat die eerste Crauford -baron van Fedderat geword het. Patrick is ook aangestel as balju van Banff en daarna van Aberdeen onder Robert II. Patrick was waarskynlik 'n jonger seun van een van die Crauford -lyne wat in daardie tydperk prominent was, maar sy presiese oorsprong is nog nie geïdentifiseer nie. Onlangse Y-DNA-analise dui egter op 'n verband met Auchenmes. Teen die 1500's is die lande wat verband hou met die baronie aansienlik vergroot met dié wat in die 1206 -handves beskryf is, en het dit ook meerderwaardigheid as sommige hoëlandgoedere ingesluit. Die Craufords het die baronie ongeveer 200 jaar lank gehou. Dit het hulle in die 1570's verloor - ten minste gedeeltelik - weens skuld. Die familie van die ou baronne het dekades daarna onsuksesvol gesukkel om hul grond en status terug te kry, insluitend 'n geringe opstand omstreeks 1590 in weerwil van James VI's Privy Council. In die 17de eeu is twee lede van die Fedderate Craufords na Swede, met opnames uit 1614 en 1621. Die lyn van een (Alexander) sterf uit, maar die ander (Jacob) vermeerder, met meer as 300 neefs wat 'n soliede Sweedse familie vorm. die van Crafoord. Hul mees opvallende lid was Holger Crafoord, wat die Crafoord -stigting gestig het, 'n Sweedse ekwivalent van die Noorse Nobelstigting en met 'n soortgelyke missie.
Daar is geen rekord van presies wanneer die Fedderate -kasteel gebou is nie. Dit lyk egter asof die kasteel aansienlik opgeknap en vergroot is deur 'n William Crauford, baron van ongeveer 1474 tot 1519. Die gevolglike toring met ses verdiepings of 'L-plan' het afgeronde hoeke en dik granietmure. Dit is opgetrek, slegs toeganklik via 'n opbrug en "van ouds af het 'n groot sterkte gereken." Die omliggende grond het hoofsaaklik uit moeras bestaan ​​en die kasteel moes 'n veilige toevlug gebied het. Die kasteel was miskien die laaste wat vir Jakobus VII (ook Jakobus II van Engeland) uitgehou het en is gevolglik beleër deur die magte van koning Willem III (Willem van Oranje) tydens die burgerstryd van daardie tydperk. Die kasteel is egter nog in 1696 bewoon en is waarskynlik eers later deur die regering verwoes na die Jakobitiese rebellie van 1715. Die belangrikste oorsaak van die vernietiging van die kasteel blyk te wees dat dit grotendeels vir landboudoeleindes gesloop is! Daar is verskeie legendes wat verband hou met Fedderate. Lees meer oor hulle deur die boek van John Crafoord in die House of Crawford -bundel met die titel "Our Roots in Scotland".
Haining Castle Hierdie lande, wes van Linlithgow, is tydens die bewind van James I. aan Reginald Crauford toegestaan. Volgens 'n handves van 17 Januarie 1424/5 bevat dit 'n groot deel van die huidige gemeente. Die kasteel is omstreeks 1470 deur die Craufords gebou. Die lande is in 1540 deur die Livingstone -gesin getroud. Teen 1676 is die kasteel herdoop tot Almond en in 1715 is die lande verbeur deur die betrokkenheid van Livingstone by die Jacobite Rebellion. William Forbes, die voorvader van die huidige eienaar, het die kasteel in 1783 gekoop. Die kasteel is gehuur en het uiteindelik in 1797 onbeset geraak. het afgeneem sedert hy van die Craufords af gekom het. Die kasteel word beweer dat dit deur spoke beset word. Die prentjie hierbo van die ruïnes sal beslis hierdie geloof geloofwaardig maak.
Tak van Dalmagregan Volgens familietradisie het Sir Gregan Crauford vir sy aandeel in die redding van die lewe van koning David I in 1127 die wapen van 'n hert met 'n kruising tussen sy geweere toegestaan. Hy het grond gekry in Nithsdale, Ayrshire, waar hy bekend was as die 'Lord of Tarengen'. Sir Gregan het die stamvader van die Dalmagregan -tak geword. Die volgende boedels word met hierdie tak geïdentifiseer: (1) Daleglis (Dalleagles), 'n plaas 3 myl suidwes van New Cumnock, (2) Drongan, (3) Drumsoy (Drumsey, Drumsuie, Drumsay [hoewel nie Drumry]), (4) ) Liffnorris (Lochnoris of Leifnoreis) (5) Torringzean -kasteel (Terringzean of Terangen), (5) Balquharry, (6) Auchincross en verskeie ander. Die verhouding tussen hierdie kadette is moeilik om te ontsyfer omdat rekords dikwels nie aandui wat die werklike verband was nie. Die mees volledige bespreking van Crauford -kadetlyne vind u in George Crawfurd se "Laurus Crawfordiana". Hierdie 17de -eeuse manuskrip is getranskribeer met kommentaar deur Raymond Crawfurd en is beskikbaar as die 4de bundel van ons reeks "The House of Crawford". Die ondertrouery van lyne bemoeilik soms ons begrip. Byvoorbeeld, 'n Kerse -kadet met sy uitstappie by Camlarg blyk af te kom van die Crawfordjohn -tak. Hulle woon in Suid -Ayrshire en trou met die Dalmagregan -tak. In latere jare trou die Dalmagregan -tak terug in die Crawfordjohn -tak. 'N Uitstekende voorbeeld van die verweefde verhoudings word in die volgende diagram geopenbaar. Hierdie grafiek van Crawford -ondertroue is ontwikkel deur Kevan Crawford. Terangen en Liffnoris Volgens oorlewering was Sir Gregan na 1127 bekend as "Lord Dalmachregan of Crawfordton in Nithsdale". Hy dra ook die titel "Baron van Terangen". Terringzean -kasteel (uitgespreek as "Tringan"), ongeveer een kilometer wes van Cumnock geleë, is die eerste keer in 1438 in die Skatkistrolletjies opgemerk. Terwyl dit nou in puin lê, is daar tydens opgrawings in die 1890's waargeneem dat toringmure 7 voet dik was en omring deur 'n grag en steil walle. Die kasteel is eers deur die Craufords gehou en het 'n rukkie voor 1497 aan die Boyds oorgedra. Vanaf die Boyds het die kasteel na die Ramsays gegaan voordat dit deur die Campbells oorgeneem is. Sir Matthew Campbell van Loudoun was skoonvader van die graaf van Dumfries en verkoop die grond aan hom in 1696. Hieronder is die oorblyfsels van die Terringzean-kasteel uit die weste. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog val 'n bom deur die kasteelmuur (let op die groot gat) en bly onbeboud binne as gevolg van die gevaar dat die kasteel omring is deur 'n draadheining en ontoeganklik gehou word. Liffnoris (ook Lochnorris) is nog altyd apart van Terangen geïdentifiseer. Hulle is aangrensend. Die Liffnoris -landgoed was sedert die 1200's beset. Dit was ook bekend as Craufurdstoun. Craufords het die Liffnoris -kasteel afsonderlik gehou. Slegs die duiwebedjie oorleef uit die ou kasteel. Dumfries House is op die terrein van Liffnoris gebou. Die Craufords het hierdie lande ongeveer 1630-35 prysgegee.
Drongan en Drumsoy Drongan is sewe kilometer oos van Ayr geleë. Die verwysing na Cathcart Craufords direk oos van Ayr in 'n geoktrooieerde landkaart gedateer tussen 1500-1700 bevat 'n lys van hierdie landgoed. Die kaart toon ook die aangrensende Kerse Craufords. Drongan Castle het 'n vesting van die Craufurds geword voor 1407, die datum waarop John Craufurd van Drongan as 'n handvesgetuie gelys word. In 1623 het die Liffnorris -landgoed dit opgeneem. Die kasteelreste word op die Drongan -hoofplaas aangetref. Die dorpie Drongan het grootgeword naby 'n vroeë steenkoolmyn. Net soos baie ander dorpe in hierdie deel van Oos -Ayrshire, het Drongan welvaart beleef toe die putmyne in werking was. Die aangrensende Drumsuie -landgoed is jonger as Drongan. Die hoop waarop Drumsoy Castle gestaan ​​het, is nog steeds sigbaar. 'N Huisie beslaan nou hierdie perseel. Daar word gesê dat die keisteen die voorkant is wat die vloer van die middeleeuse kasteelkerke gevorm het. Die oorblywende mure van die ou toring is vroeg in die 19de eeu afgebreek en die klippe verwyder. Dit lyk asof die eerste eienaar van Drumsuie William Craufurd was, wat die eerste keer in 'n geskrif onder die Groot seël genoem is in 1567. Omstreeks 1700 trou Patrick Craufurd van Drumsoy (Drumsuie) met Jean Craufurd, die erfgenaam van Auchenames, en hul huwelik herenig die twee skoolhoof lyne van Craufords. Die oorblyfsels van die Drumsuie -kasteel word gevind op die plaas Wee Drumsuie aan die suidwestelike rand van die stad.
Dalleagles Die Craufords het Dalleagles in die laat 1300's beset. George Crawfurd noem die vroegste van hierdie reël Roger Crawfurd. Die Craufords verkoop die lande van Dalleagles in 1756 met erfgename en afstammelinge wat na die nabygeleë dorpe in Ayrshire verhuis het.
Die onafhanklikheidsoorloë Die prent is uit die artikel van Electric Scotland oor William Wallace, deur 'n onbekende kunstenaar, wat hom verteenwoordig in die stryd teen die Engelse. Op grond van sy "Life of Sir William Wallace", beskryf Carrick Wallace se krygsvaardighede soos volg: "Almal kragtig as 'n swaardvegter en ongeëwenaard as 'n boogskutter, sy houe was dodelik en sy skagte onfeilbaar: as ruiter was hy 'n model van behendigheid en genade, terwyl die ontberinge wat hy in sy jeug ondervind het, hom onverskillig beskou het oor die ernstigste voorval van 'n militêre lewe. " Die bekende en gewilde epiese gedig "The Wallace" deur Blind Hary (geskryf omstreeks 1475), beeld verskeie Craufords uit as belangrike figure, veral sy ma Margaret Crauford en haar pa en broer, Hugh en Reginald Crauford (hoewel dit in die epiese drama aangebied word as Sir Reginald en Ronald). Dit lyk asof baie, indien nie die meeste Craufords, tydens die vroeë vryheidsoorloë ondersteuners van Wallace was. Sommige betwis die geloofwaardigheid van Blind Hary sonder om te besef dat sy skryfwerk 'n versameling ballades was wat die verskillende aspekte van die lewe van Wallace beklemtoon wat hy saamgestel het terwyl hy deur Skotland reis. Chronologie sal slegs binne elke ballade konsekwent wees. Sommige aspekte sal geïmproviseer word. Na die uitskakeling van die bietjie wat ons weet van die vermeende konflikte met betrekking tot die historiese geskiedenis, moet ons egter daarop let dat die algemene uiteensetting van die verhale redelik goed saamval met gedokumenteerde geskiedenis en aardrykskunde. Blinde Hary beweer dat 'n groot deel van sy ballade afkomstig is van 'n biografie van Wallace deur sy priester en belyder Arnold Blair, 'n werk wat verlore gegaan het, hoewel 'n afskrif moontlik aan die Vatikaan gegee is en iewers in die argief was. Dit sou beteken dat as Blind Hary Blair se biografie oor Wallace gebruik, dit waarskynlik is dat die uiteensetting van die biografiese aspekte van die verhaal basies veridies kan wees. Baie dele van die verhale wat nie ondersteun word nie, lyk aanneemlik. Dit kan dus wees dat die kritici van Blind Hary 'n persoonlike agenda verdedig as hulle argumenteer teen historiese geldigheid vir die dramatiese episodes. 'N Ander bron van inligting oor die Eerste Onafhanklikheidsoorlog, insluitend baie militêre besonderhede van die oorlog wat verband hou met die uitbuiting van Wallace en Bruce, is die "Chronicle of Lanercost", geskryf deur 'n Engelse priester wat teen Wallace was en dus 'n baie negatiewe punt is. verslag waarin sy oënskynlike wreedheid en boosheid beklemtoon word. Dit is duidelik nie 'n onbevooroordeelde siening nie, maar dit is 'n bron om baie van die besonderhede oor die konflikte met die Engelse tussen 1272 en 1346 te bevestig. William Wallace was 'n leier van die Skotse rebellie teen Edward I. Craufords was blykbaar een van Wallace se sterkste ondersteuners. 'N Aantal gebeurtenisse het moontlik sy rebellie veroorsaak. Tradisioneel was die moord op Wallace se oom Reginald Crauford in Junie 1297 by die Barns of Ayr een van die gebeurtenisse, net soos die moord op Wallace se vrou, Marion Braidfute, deur William Heselrig, Engelse hoë balju van Lanark. Geskiedkundiges meen dat as die verhaal van die Barns of Ayr waar is, dit waarskynlik vroeër die jaar sou gewees het. Die hoogtepunt van die opstand was in elk geval die oorwinning oor die Engelse weermag by Stirling Bridge in September 1297, wat beplan en uitgevoer is deur Wallace saam met Sir Andrew Moray, 'n Highland -laird. Sir Reginald, wat deur Blind Hary geïdentifiseer is as Wallace se oupa, het volgens die rol van 1291, wat hy onderteken het, sy trou aan koning Edward I ('bekend as Longshanks') en ook 'The Hammer of the Scots' getuig. Sir Reginald het nie die 1296 Ragman Rolls nie, maar hy word in dieselfde jaar deur koning Edward aangestel as die balju van Ayr. Dit was vermoedelik die dood van William Wallace se vader, Adam Wallace, aan die hand van die Engelse omstreeks 1291, wat vermoedelik 'n diepe wrok van die Engelse in William ingeplant het. Wallace was 'n baie lang man en 'n boogskutter, en hy was bekend as 'n ervare huursoldaat en 'n waaghalsige guerilla. Omstreeks hierdie tyd het William sy opstand begin, met sy oom, sir Reginald, wat oënskynlik beskerming bied aan William (ten minste volgens Blind Hary) na elke konfrontasie met die Engelse. Sy guerrilla -aktiwiteite sou Sir Reginald en sy gesin in gevaar gestel het. Na 'n rits verskonings en beloftes het die Engelse waarskynlik vertroue verloor in Sir Reginald se vermoë om die Engelse vrede te handhaaf. Edward het oënskynlik beveel dat grondeienaars in die suide van Skotland geslag moet word. Sir Reginald was weer volgens Blind Hary die eerste wat vermoor is in 'n gruwelike massa wat in die Barns of Ayr hang, waar die Skotte onder die dekmantel van 'n vredeskonferensie getrek is. Wallace word uitgebeeld as getuie van die nadraai en soek onmiddellike vergelding deur die Engelse soldate die volgende nag te brand terwyl hulle in die nabygeleë kaserne slaap. Sommige sê dat dit 'n rekening wat nie ondersteun word nie, terwyl ander bevestig dat dit onweerlegbaar is. Tog bly Blind Hary se drama steeds die beste beskrywing van 'n historiese rekord wat op sy beste onvolledig is. Volgens Blind Hary het Sir Reginald se oudste seun, wat as Ronald in die Ragman Rolls van 1296 aangeteken is, balju geword en sy jonger seun, William, het saam met sy neef Wallace by die opstand aangesluit. Die weergawe van Craufurdland het William as 'n voorouer in hul lyn. Dit is eerlikwaar nie maklik om seker te wees waar u William moet plaas nie. Hy was moontlik van 'n heel ander Crauford -lyn (hy het 'n grondbesit in Elcho naby Aberdeen in die noordweste van Skotland) of was selfs 'n uitvinding deur Blind Hary as 'n ondersteunende karakter. As 'n simpatieke figuur het William Crawford 'n plek in die historiese tradisie gesmee. As 'n legende leef hy baie. Na die Engelse nederlaag by Stirling Bridge het Skotse adellikes Wallace die Guardian of Scotland and a Knight gemaak, terwyl Wallace se tweede, John Graham, en Wallace se oënskynlike derde, William Crawford, ook tot ridder geslaan is. John Graham sterf tydens die slag van Falkirk. William word uitgebeeld as sy neef op 'n toer deur die Europese handelsentrums, Parys en Rome. Na die dood van sir Andrew Moray, verloor William Wallace die steun van die Skotse adellikes. Die twee neefs word beskryf dat hulle na Frankryk vaar om die oorsaak van Skotse vryheid te bevorder. Hulle het die Engelse aangerand waar hulle kon. Die paar het na bewering die Skotswag gelei tot twee oorweldigende militêre oorwinnings oor die Engelse terwyl hulle in Frankryk was. Maar hulle begeerte was om terug te keer na Skotland om vir onafhanklikheid te veg. Toe hulle in 1303 na Skotland terugkeer, herstel hulle, ten minste volgens Blind Hary, op die plaas van William Crawford naby die huidige Elcho -kasteel. Ongelukkig is die Engelse gewaarsku en dit het gelei tot 'n reeks gebeurtenisse voordat Engelse aandag weer teruggetrek is na die jaagtog wat uitgeloop het op Wallace se verraad deur John Menteith en sy daaropvolgende gevangenskap deur die Engelse in Robroyston, in die omgewing van Glasgow. Selfs met die verraad van Wallace deur Menteith en Wallace se daaropvolgende teregstelling in 1305, het die House of Crauford voortgegaan in die stryd om onafhanklikheid. Einde 1306 vergesel Wallace se neef Reginald Crauford van Loudoun die jonger broers van Bruce op 'n veldtog na Galloway in Noord -Engeland. Hulle is in die geveg verslaan deur 'n leër van Galloway en aan die Engelse oorgegee. Al drie is in die winter van 1306/7 tereggestel op Carlisle. Hugh, 'n ander neef en oënskynlik die neef van die 1297 -balju van Ayr, Reginald, het die voormalige King (John Balliol) Auchinames -landgoed naby die stad Johnston vergoed as vergoeding vir sy militêre bydrae tydens die Slag van Bannockburn in 1314. Bejaardes en siekes , het hy slegs 'n paar jaar na die geveg geleef en in 1218/1219 gesterf. Dit was sy seun Reginald wat die nuwe landgoed na 1320 ontvang het. Hierdie Reginald het ook 'n vergroting aan sy arms gegee van twee lansies in 'n silwer skild op 'n silwer skild tussen vier kolle hermelien ter herdenking van sy dapperheid in Bannockburn. Dit is sy lyn wat senior geword het en histories die rol van die hoof van die huis aangeneem het. Die slag van Bannockburn op 14 Junie 2014, tydens die herdenking van die Slag se 700ste herdenking.
Erkennings Groot gedeeltes van die bogenoemde diskoers is 'n opsomming van die geskiedenis van die Crawford -stam, onttrek uit Kevan Crawford se boek "Sons of Freedom", die boek is nie meer beskikbaar nie. Joanne Crawford het uitgebreide redigering gedoen en by die teks gevoeg. Raymond Crawfurd het die teks hersien en bygedra tot die redigering. Sons of Freedom was grotendeels gebaseer op George Crawfurd se Manuscript History of the Crawfurds, wat in die 17de eeu geskryf is en vandag in die National Library of Scotland in Edinburgh gehuisves is. George se manuskrip met die titel "Laurus Crawfordiana" is onlangs deur Raymond Crawfurd getranskribeer, geannoteer en deur die Vereniging gepubliseer as die vierde deel van "The House of Crawford". Dit is beskikbaar en kan aanlyn bestel word. Verskeie ander publikasies is beskikbaar oor stamgeskiedenis en genealogie in dieselfde reeks. Aanvullende bronne bevat baie historiese rekords, waaronder die Calendar of Documents Relating to Scotland (CDS) en skenkingsdokumente in die abdijrekords van Skotland, waar vroeë Crawfords as getuies verskyn.
Die kort lewe en verbysterende dood van John Crawford III
John Crawford Jr. sou gereeld die 400-myl van sy huis in Jackson, Tennessee, na Fairfield, Ohio, ry om sy seun, John Crawford III, te sien. Soms het hulle 'n week vooruit beplan om te vergader. Soms bel Crawford sy seun langs die pad. Op 5 Augustus besluit hy om hom te verras. Hy klim in sy motor en trek na die huis van Tressa Sherrod, John se ma.
Toe Crawford in Fairfield aankom, sien hy LeeCee Johnson, die ma van John Crawford III se twee kinders, buite op haar selfoon.Sy lyk verbouereerd, dink Crawford. Hy het net gewaai en by Sherrod se huis ingestap.
"Waar's Trey?" Crawford het haar uitgevra oor hul seun John, met sy bynaam.
Sherrod het gesê John het saam met 'n vriend uitgegaan. Crawford het gedink hy sou binnekort terug wees, en hy gaan sit op die bank en begin speel met sy twee kleinseuns, byna die tweejarige John Henry IV en die vyf maande oue Jayden.
Toe hoor Crawford dat Johnson van buite vir hom skree: "Ag. Meneer John, meneer John! Hulle het hom geskiet! Hulle het hom geskiet!"
Crawford hardloop uit na die voortuin toe hy die kreet hoor. Johnson het die hele tyd met John gebel. Sy hoor die skote klink en sê John skree: "Pa! Pa!"
Toe Crawford buite kom, sit Johnson die telefoon op die luidspreker.
'Ek het hom hoor skree,' het Crawford aan BuzzFeed News gesê. "Nog 'n paar stemme sê dinge soos: &" Probeer om jou arms omhoog te hou, meneer. Ons het jou nodig om by ons te bly. "
Crawford staan ​​verstom en luister na die tragedie wat oor die telefoon afspeel en kon nie sy sterwende seun help nie. Johnson spring op en af. John, aan die ander kant van die telefoon, hyg, probeer asemhaal en suig na lug.
En toe, skielik, was daar stilte.
'Dit was dit,' het Crawford gesê.
Dit was die dag toe die 22-jarige John Crawford III doodgeskiet is deur die polisie in 'n Walmart in Beavercreek, Ohio, naby Dayton.
Op 'n opnamevideo word gesien hoe John Crawford III in die winkel rondloop met 'n korrelgeweer wat hy in die winkel opgetel het.
'N Beller van 911 sou aandui dat John Crawford III die korrelgeweer en mdash wys wat die polisie later sou ontdek dat dit 'n speelding was vir ander koper, maar daar is geen manier om te weet of dit waar is op grond van die video nie. Die oproeper het later hierdie verklaring teruggetrek. Nadat die oproep van 911 ingekom het, het die polisiebeampte van Beavercreek, Sean Williams en sers. David Darkow het op die toneel gereageer.
Darkow het in 'n amptelike verklaring gesê dat hy, nadat hy in die winkel was, vir John Crawford III geskree het om op die grond te kom, maar dat hy 'n vinnige beweging gemaak het.
Williams het in sy amptelike verklaring gesê dat hy John Crawford III twee keer geskiet het nadat hy nie op verskeie bevele gereageer het om sy wapen te laat val nie en op 'n "aggressiewe manier" na die polisie gedraai het.
Die video, wat uiteindelik verlede week aan die publiek bekend gemaak is, ondersteun dit skynbaar nie. Dit lyk asof Williams John Crawford III skiet net nadat hy hom beveel het om sy wapen te laat val.
John Henry Crawford III is op 29 Julie 1992 in Cincinnati, Ohio, gebore aan John Crawford Jr. en Tressa Sherrod, wat albei in hul middel twintigs was. Die egpaar het nooit getrou nie, maar hulle was altyd 'n gesin.
"Ons was jonk. Die tydsberekening was net nie daar nie," het Crawford Jr. "Ons lag so daaroor. Ons was so saam dat mense haar dikwels mev. Crawford sou noem."
Crawford Jr. het in die strafregstelsel in Tennessee gewerk as 'n proefbeampte en kriminele berader en het uiteindelik suidwaarts verhuis vir werk, maar sy verskillende werk het hom gereeld in en uit die Cincinnati -gebied gehou. Die enigste seun van die egpaar, John, sou ook gereeld by sy pa kom kuier. Crawford kon altyd weet of sy seun daar was as die Weather Channel of History Channel op die televisie was.
'Ek kon sien of hy daar was terwyl ek weg was as die TV op een van die twee kanale was,' het Crawford gesê. 'Dit het tot die punt gekom, ek sou dit net op die Weerkanaal laat as ek nie daar was nie.'
'Ek en hy het die vorige aand 'n gesprek gehad oor [John vermoor] is oor die terugkeer na die skool,' het Crawford gesê. "As ek moes redeneer, was hy waarskynlik besig met die wetenskappe. Miskien sou hy 'n weerkundige gewees het."
John Crawford III, wat grootgeword het, was in en uit verskillende openbare en private skole in die Cincinnati -omgewing. As 'n tiener onthou sy pa dat John 'gestres' was en bekommerd was oor die rigting wat hy sou volg. Crawford het agtergekom dat sy seun in 'n gat was, en het na verskillende akademies begin bel wat 'n alternatief vir John se normale hoërskool kan wees. Hulle het John besluit om in te skryf by die Greensburg Christian Academy, wat 'n program aanbied waar studente 'n fooi betaal en 'n toets aflê om hul hoërskool diploma te ontvang in plaas van klas toe te gaan. Op 20 -jarige ouderdom het John die toets geslaag en sy hoërskool diploma verwerf.
Na sy dood het verhale wat vrae probeer stel oor die karakter van John Crawford III, in die media verskyn.
Die Cincinnati Enquirer 'n verslag gepubliseer oor John Crawford III se kriminele rekord, waarin verklaar word dat hy geringe oortredings gehad het vir die besit van dagga en wanordelike gedrag. In die artikel met verwysing na die Hamilton County Court -rekords is John Crawford III in 2013 ook aangekla van 'n misdryf omdat hy na bewering 'n versteekte wapen gedra het en vir verswarende roof. 'N Groot jurie wou nie John III aankla op die aanklagte nie, en sy pa het gesê Cincinnati Enquirer sy seun is eers aanvanklik aangekla omdat hy destyds in sy neef se motor was.
Die ondersoek van John Crawford III herinner aan die manier waarop die karakter van ander jong swart mans wat onder omstrede omstandighede geskiet is, in die media geding is.
Foto's van Trayvon Martin wat die middelvinger gee, is wyd versprei na sy dood in Februarie 2012. Berigte verskyn nege dae nadat hy in Augustus vermoor is dat Michael Brown ten tyde van sy dood dagga in sy stelsel gehad het. Die prokureur van Michael Dunn, die man wat onlangs aan moord skuldig bevind is omdat hy die ongewapende swart tiener Jordan Davis geskiet het, het gesê die saak handel eintlik oor 'n subkultuur -boefkwessie.
Nadat hy sy hoërskooldiploma van Greensburg ontvang het, het Crawford III 'n aantal vreemde werk gedoen. Hy sou optredes vir telemarketing by 'n tydelike agentskap opneem en met die hand werk deur 'n paar ouens wat sy pa geken het.
Binnekort het LeeCee Johnson en John Crawford III hul eerste seun gehad: John Henry Crawford IV. Toe John besluit het om sy seun die familienaam te gee, het John Crawford jr gesê: "Ek het dit nie regtig verwag nie. Dit het my gewys dat hy baie aan my dink." Die gesin het John IV die bynaam 'Quatto' en mdash gegee, net soos sy gesin John Crawford III 'Trey' genoem het.
'N Jaar later sou Johnson hul tweede kind, Jayden, baar. John het al hoe meer gefrustreerd geraak oor sy werkvooruitsigte, en hy het twee seuns gehad en 'n vaste inkomste nodig. En hy was moeg daarvoor om sy ouers te vra om hom finansieel te help.
'Die aand voordat alles gebeur het, het ons 'n gesprek gevoer oor hy wou teruggaan na die skool,' het Crawford gesê. 'Ek het dit probeer bespoedig, om hom iewers in die lente aan die gang te kry, en miskien in Kentucky State, dit is my alma mater.'
John was, soos sy pa dit stel, "op dreef".
Nadat die telefoon stil geword het, spring Crawford en Sherrod skaars in die motor toe hulle die rit van 25 minute van Fairfield na Dayton onderneem. Al wat hulle geweet het, is dat hul seun geskiet is en na die hospitaal geneem is.
'Ek weet nie of ons twee of drie woorde vir mekaar gesê het nie,' onthou Crawford oor die rit.
Crawford ry met 'n verskeidenheid vrae deur sy kop:
Hoe kon die polisie in die plek ophardloop en iemand skiet?
Het iemand 'n misdaad gepleeg?
Het hulle die verkeerde man gekry?
Hoe gaan 'n mens in 'n Walmart in en kom hy nie lewendig uit nie?
Op 24 September het die spesiale aanklaer, Mark Piepmeier, aangekondig dat die groot jurie en mdash wat getuienis van 18 getuies ontvang het en ure se klank en video en mdash gekyk het, Sgt. David Darkow en offisier Sean Williams vir die noodlottige skietery op John Crawford III. Die ondersoek is nou uit die hande van die plaaslike owerhede en onder die beheer van die Amerikaanse departement van justisie. Die federale regering doen 'n "deeglike en onafhanklike hersiening van die getuienis" en sal "gepaste stappe neem as die getuienis dui op 'n strafbare oortreding van die federale wetgewing oor burgerregte."
Op 'n nuuskonferensie van 24 September om die besluit van die groot jurie aan te kondig, het Piepmeier ongeveer 20 minute se toesigvideo van binne die winkel aangebied. Die beeldmateriaal wys hoe Crawford III die korrelgeweer vashou en dit dan laat val en in duie stort terwyl die polisie hom konfronteer. Dit is onduidelik presies wanneer die beampte geskiet het, gebaseer op die hoek van die video. Op die band kan jy hoor hoe die beamptes iets op Crawford III skree, gevolg deur 'n skoot ongeveer 'n sekonde later. Die klank van wat die beamptes aan Crawford III gesê het, is ononderskeibaar omdat die skoot vinnig gevolg het, maar vermoedelik beveel hulle dat hy die wapen moet laat val.
Volgens 'n woordvoerder van die Ohio -prokureur -generaal is daar meer as 200 kameras in die Beaver Creek Walmart. Dit beteken daar is honderde ure se opnames alleen vanaf 5 Augustus. Op die vraag hoekom, as daar 200 kameras in die winkel was, bevat die video slegs een hoek en kan die beeldmateriaal van die eerste skoot wat op Crawford afgevuur is, nie verskyn nie, of die bewys van die bewerings dat Crawford die korrelgeweer na kliënte gerig het, die federale regering amptenare wat nou die ondersoek beheer, het geen reaksie gehad nie. Op die nuuskonferensie, oor die band wat hy bekend gemaak het, het Piepmeier gesê: "Vanweë die geheimhouding van die groot jurie kan ek u nie alles wys wat aan die groot jurie gewys is nie."
John Crawford III se gesin het die dag na die skietery gevra om die Walmart -toesighoudingsvideo te sien, maar dit sal twee weke duur voordat die gesin op 19 Augustus ongeveer vier minute se sekuriteitsbeeldmateriaal kan sien.
Die staatsaanklaer -generaal, Mike DeWine, het die besluit geneem om die band nie aan die publiek bekend te maak nie, en beweer dat dit 'n bewys is wat die groot jurie in die saak kan beïnvloed.
DeWine het die ondersoek slegs 'n paar dae gelei voordat hy dit aan die Buro vir Kriminele Ondersoek (BCI) oorgedra het en aanbeveel dat spesiale aanklaer Mark Piepmeier die saak oorneem. Die hof het Piepmeier amptelik op 26 Augustus aangestel.
Die kantoor van die staatsprokureur -generaal beskryf Piepmeier as 'n ervare aanklaer wat hulle graag die ondersoek gelei het. Tydens die nuuskonferensie van 24 September het Piepmeier gesê dat sy assistent, Stacy DeGraffenreid, 'in hierdie opsigte' langs my was. Sy het trouens 'n geruime tyd tydens die ondersoek gelei. Piepmeier was met vakansie.
John Crawford Jr., het gesê dat hy die eerste keer met Piepmeier gepraat het "op of omstreeks Donderdag, 28 Augustus." Hy het die Crawford -sel gebel en homself voorgestel en gesê dat hy nie die saak wil hê nie, maar dat hy 'gedwing is om dit te neem'. Piepmeier het Crawford laat weet dat hy met vakansie sou wees en sou met hom kontak maak wanneer hy na Ohio terugkeer. Crawford het aan BuzzFeed News gesê dat hy eers 'n paar weke later 'op of rondom Maandag 15 September' met die spesiale aanklaer in die kantoor van Piepmeier in die sentrum van Cincinnati vergader het.
'Hy het 'n jarelange verbintenis gehad,' het Piepmeier se woordvoerder tydens 'n telefoonoproep aan BuzzFeed News gesê en geweier om die woord vakansie te gebruik. "Me DeGraffenreid het die ondersoek in sy afwesigheid oorgeneem." Piepmeier se kantoor wou nie kommentaar lewer op die datums van sy afwesigheid nie. DeWine se kantoor het geweier om te sê of hulle weet dat Piepmeier tydens die ondersoek met vakansie sou wees toe hulle hom aanbeveel om die saak te lei.
"Piepmeier wou nie die saak hê nie," het John Crawford Jr. aan BuzzFeed News gesê dat hy woedend was oor hoe die ondersoek verloop het. "Ek het nie 'n idee waarheen hy gegaan het nie. Ek weet net dat hy met vakansie gegaan het. Ons het dit nie agtergekom voordat ons dit meegedeel het net voor hy met vakansie gaan nie, maar ons sal moet wag totdat hy terugkom."
Net soos DeWine, het Piepmeier besluit om nie die video vry te stel nie. In 'n hoofartikel in 'n plaaslike koerant verlede week het DeWine bespreek hoe hy en die spesiale aanklaers die saak oog in oog sien:
Maar voordat Piepmeier na sy reis vertrek het, het hy en DeGraffenreid met DeWine vergader, volgens 'n woordvoerder van die kantoor van die prokureur -generaal.
'Ek kan nie kommentaar lewer oor alles waaroor hulle gepraat het nie,' het DeWine se woordvoerder aan BuzzFeed News gesê. 'Maar ek is seker daaroor is bespreek [of ek die video wil vrystel].' Dit is onduidelik of DeWine Piepmeier aangemoedig of oorreed het om konsekwent te bly met sy standpunt.
In dieselfde hoofartikel beskryf DeWine dat niemand in die media 'n 'regsaksie om openbaarmaking' ingedien het nie. DeWine skryf:
BuzzFeed News het 'n versoek om vryheid van inligting ingedien by kaptein Eric Grile van die Beavercreek -polisiedepartement op 19 Augustus. oproepe, en die voorvalverslag en alle verwante materiaal. "
Meer as 'n maand later, na die besluit van die groot jurie, het BuzzFeed News die voorvalverslag, getuieverklarings, verklarings van Williams en Darkow en 'n reaksie op versetverslag wat deur Williams en Darkow onderteken is, verkry.
'N Aantal besonderhede in die saak bly onduidelik. Op die nuuskonferensie het Piepmeier gesê dat hy aan die Crawford -familie gesê het dat hy meen dat John Crawford III nie meer besef het dat hy die korrelgeweer dra nie, aangesien hy telefonies was.
Piepmeier het aan die Crawford -gesin gesê omdat Crawford III aan die telefoon was, "hy het waarskynlik nie besef dat hy die geweer dra nie."
"Hy is steeds telefonies. Hy let waarskynlik nie op wat hy doen nie," het Piepmeier gesê. Soos voorheen genoem, het die polisiebeamptes gesê dat Crawford III aggressief opgetree het en dreigend na hulle toe beweeg het.
Boonop dui die beamptes in die verslag Weerstand teen reaksie aan dat wapens teen hulle gebruik is. Die video toon geen aanduiding hiervan nie.
Die departement van justisie het aan BuzzFeed News gesê dat hulle die prosedure volg deur die plaaslike amptenare die eerste ondersoek te laat doen. Crawford se gesin, aan die ander kant, wou hê dat hulle van die begin af moes oorneem.
'Mike DeWine moes homself van die saak geweier het,' sê Crawford Jr., en merk op dat die BCI en die spesiale aanklaers tegnies onder die Ohio -prokureur -generaal werk. "Hy moes dit aan die Amerikaanse prokureur -generaal gestuur het sodat die departement van justisie betrokke kan raak. Hy kan nie sy plig uitoefen sonder om bevooroordeeld te wees nie. Dit is die ontstellende deel."
DeWine sê nadat hy die saak aan die spesiale aanklaers oorhandig het, het hy 'geen betrokkenheid gehad nie'.
'Die Buro vir Strafondersoek bly die ondersoekagentskap,' het 'n woordvoerder van DeWine gesê. "En ja, die BCI werk onder die kantoor van die prokureur -generaal. Maar behalwe dit, het DeWine geen betrokkenheid gehad nie."
U ken alle vroue van geboorte tot dood
Ons soek u kennis
Ons soek u krag
Sommige is STERRE daar by jou
Sommige is STERRE op Moeder Aarde
Ouma, verlig ons pad in die donker
Skepper, bewaar ons susters teen skade
Maa jy? Mussi cho
Hoeveel is 'n menslike lewe werd?
Dit is die werklike bespreking wat niemand openlik, openlik of vrylik erken nie. Dat ons moet. Vir my sê ek die koste van 'n menslike lewe, 'n menslike lewe is van onskatbare waarde. Tydperk.
Goewerneur Andrew Cuomo - 17 April 2020
Die volgende is die boekresensiekolom van die spreker, Joan Taillon, oor die spreker van die spreker Net nog 'n Indiër, 'n boek wat Martin se barbaarse misdaad beskryf.
Net nog 'n Indiër - 'n reeksmoordenaar en Kanada se onverskilligheid
Warren Goulding, Fifth House Publishing, Calgary, 219 bladsye, $ 22,95 (sc)
'N Gevallestudie van die reeksmoordenaar John Martin Crawford se aanvalle op inheemse vroue in Wes -Kanada is saamgestel in 'n boek wat onheilspellend herinner aan die berugte sagteband, Conspiracy of Silence, wat byna drie dekades gelede gepubliseer is en daarna 'n televisiefliek gemaak is. In die boek was die slagoffer die 19-jarige student Helen Betty Osborne in The Pas, Man. As gevolg van rassisme en onverskilligheid het dit 16 jaar geneem om haar moordenaars voor die hof te bring.
Die jaar toe die dokumentêr 'n te laat woedende woedebloed teweeg gebring het oor hoe Helen Betty se droom om 'n onderwyser te word, kortgeknip is, was 'n ander man wat inheemse vroue geteiken het, besig met 'n lelike moordtog.
In die onlangs gepubliseerde boek van Journalist Warren Goulding, Just Another Indian: A Serial Killer en Canada's Indifference, was daar baie slagoffers, meestal jong prostitute.
Ondanks hierdie verskille, is die grusame temas ongelukkig byna identies. Beide boeke handel oor wit mans wat kwesbare inheemse vroue jag, vang en vieslik slaan of doodmaak. Die daaropvolgende kriminele ondersoeke is óf laat óf gebrekkige media ignoreer die slagting of onderrapporteer dat die openbare reaksie apaties of nie bestaan ​​nie, sommige misdade word nie gestraf nie, medepligtiges word nie vervolg nie.
Goulding se boek onthul dat Crawford reeds in die tronk was weens manslag omdat sy die 35-jarige Mary Jane Serloin wreed vermoor het in Lethbridge, Alta. in 1981 toe hy verhoor is vir die moorde in 1992 op Shelley Napope, Eva Taysup en Calinda Waterhen in Saskatoon.
In die Serloin -saak het Goulding gesê die regter het bevind dat "een van die kommerwekkendste aspekte van die aanval Crawford se ernstige minagting" van sy slagoffer was. Nadat sy Mary Jane vermoor het, keer Crawford onmiddellik terug na die taverne vir pizza en bier.
Boonop het 'die toestand van die slagoffer se liggaam aan die polisie gesê dat hulle op soek is na 'n spesiale soort misdadiger', maar Crawford is tot tien jaar gevonnis en vyf uitgedien voordat hy met 'n reeks nuwe aanrandings en moorde begin het.
Crawford was moontlik nie die enigste sonder 'n hart nie.
Mary Jane se gesin in Brocket, Alta. het aan Goulding gesê dat hulle deur die ondersoekowerhede tot en met Crawford se vonnisoplegging van 16 Junie 1982 geïgnoreer is. Haar suster Justine English het gesê: "Hulle het nie eens die ordentlikheid gehad om my te laat weet wat aan die gang was nie. Ek sou hom regtig wou sien, om te sien hoe die ou wat my suster vermoor het, lyk."
Crawford is in 1989 uit die gevangenis gelaat. Sy byna naglike gewoonte was om die vervalle dele van die stad in sy ma se motor te vaar op soek na prostitute. Hy was gereeld saam met die drankgenoot en die voormalige medegevangene Bill Corrigan, wat 'n paar van Crawford se misdade gesien of daaraan deelgeneem het.
Op 9 Mei 1992 het Janet Sylvestre aan die polisie gerapporteer dat Crawford haar oorkant die straat van die groepshuis verkrag het vir mans wat Crawford se ma geopereer het. Die volgende dag het die polisie Crawford op 'n strand gevind, blykbaar as gevolg van 'n kombinasie van sonsteek en dwelmmisbruik. Crawford is tot 18 Junie aangehou, toe sy ma borgtog van $ 4 000 opgelê het vir sy vrylating in haar sorg.
Op 2 Oktober is Crawford aangekla van poging tot moord in die dood van 'n Saskatoon -man weens die weiering van 'n sigaret en beland die grootste deel van 1993 in die Saskatoon korrektiewe sentrum vir nog 'n aanranding op 'n jong man.
Nog 'n ander vrou kom in 1995 na vore nadat Crawford in hegtenis geneem is vir die moorde op Napope, Waterhen en Taysup.Die jong prostituut het aan die polisie gesê dat sy in die lente van 1992 deur Crawford en Corrigan na 'n afgeleë plek geneem is en amper doodgesmoor het. 'N Soortgelyke verhaal in die somer van 1992 kom van nog 'n vrou na vore.
Toe die eerste stel menslike oorskot suidwes van Saskatoon ontdek word, het Crawford 'n verdagte geword. Die RCMP het hom in 1994 vier maande lank oral gemerk waarheen hy gegaan het. Gedurende hierdie tydperk van intense toesig het Crawford Theresa Kematch opgetel, geslaan en verkrag en haar op straat gelos.
"Getuienis gelewer ... dui daarop dat veral twee beamptes moontlik naby die Crawford -voertuig was terwyl die aanval plaasgevind het."
Wat seker bekend is, is dat toe die polisie die beseerde vrou later opgetel het, sy in hegtenis geneem is. Tydens die voorverhoor van Crawford in die somer van 1995 het twee van die beamptes teenstrydige getuienis gegee oor die vraag of Theresa beseer is of nie.
Byna ses jaar later, nadat sy psigiatriese hulp ontvang het, het Theresa 'n prokureur gekry om 'n eis in te dien "met die bewering dat die RCMP nalatig was om haar te beskerm teen 'n man wat dit as 'n seksuele oortreder was en wat skuldig bevind is aan manslag. . " Die polisie beweer dat hulle nie geweet het Theresa is in gevaar nie en hulle het nie 'n openbare alarm gemaak nie omdat hulle 'n saak bou en nie wou hê dat Crawford verdwyn nie.
In die geval van Calinda Waterhen het haar pa, Steve Morningchild, haar lang afwesigheid in Mei 1993 en weer in Oktober 1994 onder die aandag van die RCMP gebring. Twee keer is hy verseker dat sy in Saskatchewan woon en dat haar gesondheidskaart gebruik word. Omdat sy ouer as 18 was, wou hulle egter nie onthul waar sy was nie. Die feite was egter dat Calinda se oorskot in Oktober 1994 ontdek is en in Januarie 1995 het die RCMP dit uiteindelik gesê.
John Crawford dien drie gelyktydige lewenslange vonnisse uit, sonder kans op parool vir 20 jaar in die gevangenis in Prince Albert, Sask.
Slegs 'die kindermoordenaar Clifford Olson was meer dodelik in die geledere van Kanadese reeksmoordenaars', vertel Goulding.
Terry Hinz, die aanklaer van die kroon, gaan nog verder. "Daar is geen rede waarom die Paul Bernardo -saak meer publisiteit moes gehad het as die John Martin Crawford -saak nie."
Die skrywer van Just Another Indian dink hy weet hoekom, en die polisie kry nie die skuld nie: Ondanks 'n geskiedenis van verkragting, messtekery, verwurging en aftakeling, word die misdaad van Crawford grotendeels deur die media geïgnoreer.
"Ras, aardrykskunde, onbevoegdheid en ekonomie speel almal 'n rol," sê Goulding. 'Daar is geen maklike antwoorde om die onverskilligheid van die Kanadese teenoor hierdie geval toe te verduidelik nie-maar as 'n samelewing moet ons onsself die vrae afvra.'
Gejaag op homoseksualiteit
Gordon Brown het verlede jaar 'n amptelike openbare verskoning afgelê vir die behandeling van die Britse regering van Alan Turing, die baanbrekende wiskundige wat gehelp het om die moderne rekenaar te ontwikkel. In 1952 is Turing skuldig bevind aan growwe onsedelikheid nadat hy 'n seksuele verhouding met 'n 19-jarige man begin het. In plaas daarvan om in die tronk te gaan, het Turing behandeling met vroulike hormone aanvaar en is hy gediskwalifiseer om voort te gaan met geheime kriptologiese werk vir die staat. Hy sterf in 1954 en vermoor homself blykbaar deur 'n appel met sianied te eet.
In 1953 word Sir John Gielgud, regs, gearresteer nadat hy 'n man in 'n openbare toilet probeer oplaai het wat 'n onderduimse polisieman was. Hy is skuldig bevind aan 'voortdurende invoer vir immorele doeleindes', sy skuldigbevinding is aan die koerante uitgelek en die Britse ambassade in Washington het hom aangesê om 'n beplande Amerikaanse produksie van The Tempest te laat vaar, aangesien hy 'n verleentheid kan wees.
In 1954 word lord Montagu van Beaulieu, toe 'n 28-jarige geselligheid en die jongste eweknie in die House of Lords, 'n jaar tronkstraf opgelê nadat hy gearresteer is as deel van 'n stryd teen homoseksuele na die afloop van gay spioene Guy Burgess en Donald Maclean na die Sowjetunie. Hy is saam met die Daily Mail-joernalis Peter Wildeblood en die Dorset-grondeienaar Michael Pitt-Rivers skuldig bevind in 'n opspraakwekkende saak wat wêreldwyd opslae gemaak het. Die verhoor word deesdae beskou as 'n katalisator vir die regering se herroeping van wette wat homoseksualiteit onwettig gemaak het.
Dikwels blyk dit dat dit ekonomies is om iets te doen bloot omdat dit reg is - om nie te verwag dat dit onmiddellik sal afbetaal nie. - John Crawford ΐ ]
"Hy is in sy ateljee" is Tonnie se waarskynlike antwoord as iemand na haar man soek. John Marion Crawford se heiligdom in hul motorhuis is deurmekaar en kaleidoskopies. 'N Besoeker wat ontwykende esels, ligstaanders en emmers ontwyk en deur die poligromiese verwarring fokus, vind die skoonheid van sy skilderye verstommend. Dit is selfs meer onwaarskynlik, aangesien die kunstenaar, byna as verskoning, erken dat hy eers op 53 -jarige ouderdom 'n kwas geswaai het.
Die medium is waterverf - nie sy eerste keuse nie, maar as gevolg van 'n allergie vir oliebase en geen belangstelling in akriel nie. En die styl? Die mate van realisme - die verweerde grasblad - is oortref. Die minuut, sirkelvormige rimpel wat na die duik van 'n forel duik, word nie vergeet in een van Crawford se verewiglike visdamme nie. Miskien is dit 'n idee van die wetenskaplike/kunstenaar se noukeurige gedagtes.
Crawford se laat omhelsing van die kunste was aanvanklik nie passievol nie. Hy het sommige klasse teësinnig bygewoon weens 'n kinderjare - sy pa, 'n gelukkige, aktiewe Ier, het 'n beroerte gehad wat sy mobiliteit belemmer het. Die pa, sonder sedentêre belange, het na binne gedraai - en John het dit nooit vergeet nie. Daarom, later, in afwagting van sy eie ouderdom, besluit hy dat hy iets sal hê om die lot van onaktiwiteit te keer.
Soos dit is, kan die soeke na inspirasie die Crawfords op 73 na die Switserse Alpe neem. Talle bekroonde skoupryse, uitstallings en ongeveer 200 oorspronklikes plus ontelbare afdrukke wat verkoop is, toon sy werk - en sy dryfkrag. "My idee van die hel," sê Crawford, "is 'n plek met niks om te doen nie."
Vroeë jare en opvoeding
Selfs as 'n seuntjie, in Madison, Kansas, het hy na skool na sy pa se hardewarewinkel gejaag om hand by te sit. Handel was slegs 'n deel van die onderneming. "Ons het trekkers opgeknap, plaaswerktuie herstel, windpompe gebou, foutiewe loodgieterswerk reggemaak en nog baie meer. Jare later, as 'n doodlebugger, het hierdie vaardighede handig te pas gekom. Wat veldwerk betref, was dit wat ek by pa geleer het waarskynlik meer waardevol as my kollege -onderwys. "
In 1932 behaal hy egter sy baccalaureusgraad aan die Phillips -universiteit in Enid, Oklahoma, en in 1934 'n magistergraad in fisika aan die Universiteit van Oklahoma. Hy het deur albei gewerk. Terwyl hy by Phillips was, het hy tafels gewag totdat die restaurateur besef dat John se soberheid met klante 'n oordrag was om kook in die kombuis te braai.
As gevolg van sy voorgraadse prestasie en die aanbeveling van sy fisika -professor, Dean Knowles, het hy daardie jaar die enigste assistentskap by die OU gekry - met 'n toelaag van $ 700 per jaar. (In 'n depressiewe ekonomie was Crawford die ryk man op die kampus. Met geld oor, het hy selfs bygedra tot een van sy susters se universiteitsuitgawes.)
Na die gradeplegtigheid het hy by Continental Oil aangesluit as assistent -operateur op 'n seismograafpersoneel. Maar sy inleiding tot die werk het ironies - amper misties - plaasgevind deur 'n seismiese gebeurtenis self 'n paar dae tevore. Crawford sê: "Ek en my broer het by sy huis ingestap. Skielik het ons albei gevoel asof iemand of iets ons in die agterkant getref het. En later die dag het ons 'n tragiese dinamiet gehoor. ongeluk op 'n klein geofisiese partytjie wat myle ver gewerk het [TLE, Desember 1982]. ' Ek het saam met die skieter na die tydskrif gery. Hy klim daarin, lig 'n kis dinamiet van 50 pond op en gooi dit vir my. As ek kon flou geval het sonder om die dinamiet te laat val, sou ek dit gedoen het. "
Die eerste opdrag was in die ongedierte Gulf Coast - Amerikaanse doodlebuggers se bootkamp. Crawford se vrou van slegs een maand, Alice, sy voormalige laboratoriumvennoot by Phillips, het 'n belowende loopbaan van haar eie in fisika verruil vir die lewe in die moerasse. Maar met sy bevordering in 1935 tot ontwikkelingsingenieur, verhuis hulle terug na die hoofkwartier in Ponca City. Hy dink dat die 18 maande in die veld 'n belangrike dimensie bygedra het tot sy komende jare as kantoor- en laboratoriumwerk. "Wat veldwerk jou leer, is om nooit 'n man te vra om iets te doen wat jy nie kon of wou doen nie."
Verdere promosies het gereeld gekom. Toe, in 1951, vra sy baas, dr L. F. Athy, Crawford of hy sou belangstel om 'n geofisiese navorsingsgroep te organiseer en te lei. 'Ek was opgewonde', sê Crawford. "Hulle het my waarskynlik gekies omdat die swaartekrag wat ek onder toesig gehad het, besig was om af te neem en hulle het nie geweet wat om met my te doen nie. Hoe dit ook al sy, hulle het vir my gesê ek kan vier mans hê. Sommige name is deur die bestuur voorgestel Ek was tevrede met hul kwalifikasies. Maar ek het 'n spesiale versoek gehad. Ek wou hê William Doty sou by my groep aansluit. Begryplik is dat die operasionele groep waar hy werk hom nie opgee nie. Maar ek het baklei totdat hulle van plan was - die slimste ding wat ek ooit gedoen het. "
En so het die geofisiese ontwikkelings- en navorsingsafdeling lewe gekry met Conocoans Crawford, Doty, Adrian Becker, Hugh Evans en James Gaebe. Ander sou binnekort aansluit. Aan die begin was die kabalistiese vraag egter: wat moet u ondersoek? Terwyl hulle op die muse wag, stel hulle hulself in 'n moeilike situasie beskikbaar vir enige ontdekkingsreisiger. Crawford herinner aan die eerste bydrae van sy span: ''n Geofisikus van die afdeling het ons vertel van 'n gebied waar hy geglo het dat daar 'n struktuur was - maar dit het nie gewys nie. Dit was voor die dae van snelheidsbeheer.
"Becker was verantwoordelik vir die statistiese ondersoek van die gebiedsrekords wat ons gehad het om te sien hoe die snelheid verander van oos na wes. Ons het 'n redelike goeie idee gekry. Ons het 'n snelheidskorreksie op die kaart gemaak - 'n wikkel in die kontoer het 'n geslote kontoer geword. Wel, wiggles beteken nie veel nie, maar sluitings doen. Conoco het 'n put geboor en 'n olieveld gevind. "
Vir 'n jaar was dinge steeds interessant in die navorsingsafdeling, maar nie opwindend nie. Ten minste eers in Augustus 1952, nadat Doty van 'n simposium in Boston teruggekeer het. Gou, in Doty se woorde, "Dit het elektries geword." Wat daarna gevolg het - Vibroseis - het geskiedenis gemaak.
In Februarie 1960 publiseer Crawford, Doty en 'n ander navorser, Milford Lee, Continuous Signal Seismograph in Geophysics Α ]. Die wetenskaplike en pragmatiese kaliber van hul bevindings verdien daardie jaar se SEG Best Technical Paper -toekenning. Die eerste lisensie -ooreenkoms is pas onderteken en ander dreig.
Maar die begin en hoogtepunt van Vibroseis is albei gelyktydig met tragedies in die Crawford -gesin. In die vroeë stadiums van die sukses van die projek in 1955 sterf sy vrou, Alice, aan kanker. Toe die eerste lisensie uitgereik word, verloor sy dogter Ann 'n lang stryd met hartsiektes.
In beide gevalle is Crawford se hartseer uiteindelik verlig - maar nie sonder voorsorgmaatreëls was sy twee seuns 'n groot bron van troos en trots. John, die oudste seun, is nou 'n direkteur van Sandia Research Laboratories, en Jim is 'n fisika -professor en departementshoof aan die Suidwes -Texas Universiteit.
By die afsterwe van sy dogter het die senior John hom ook by sy kleindogter, Debbie, van 18 maande, versorg, maar weereens met die hulp van Latane Tracy Crawford met wie hy in 1956 getroud is. Tonnie, 'n wetenskaplike onderwyser in Ponca City vir 15 jaar, was goed vertroud met kinders, waaronder Crawford's. En sy het gemaklik en genadig rolle oorgedra van stiefouma na ma. Die Crawfords se lang ouerskap is onlangs bekroon met Alisha Ann - hul eerste agterkleindogter.
In 1960 word Crawford bevorder tot assistent -bestuurder van navorsing en ontwikkeling. Maar die bykomende aansien was nie vir hom belangrik nie. "Terwyl ek direkteur van geofisiese navorsing was, sou ek nie werk verruil het met iemand in die land nie, insluitend die president. Maar die nuwe titel behels ingewikkelde arbeidsverhoudinge en rompslomp. geniet goeie een-tot-een-verhoudings met kollegas.
"Verder lyk die komende bestuursgolf te bekommerd oor die korttermynbalans. As idees nie onmiddellik vrugte afwerp nie, het dit geen nut gehad nie. Ek en so baie kollegas het vroeër anders gewerk omdat ons Ek het geweet dat dit dikwels die moeite werd is om iets te doen bloot omdat dit reg is - en nie verwag dat dit onmiddellik sal uitbetaal nie - dus, na die opwinding en die spanwerk van die vroeë ontwikkeling van Vibroseis, was my nuwe verantwoordelikhede baie koud en koud . "
As u nadink oor wat u volgende moet doen, het Crawford nie tot 'n meditatiewe sluimer verminder nie. Dit het blykbaar die teenoorgestelde uitwerking gehad - 'n stormwind van professionele aktiwiteite veroorsaak sonder om familie-, burgerlike en kerklike aktiwiteite te benadeel. In 1963, terwyl hy sy Conoco -opdragte bygehou het, het hy deur die VSA en Kanada as SEG's Distinguished Lecturer getoer oor die ontwikkeling van Vibroseis. Terselfdertyd was hy voorsitter van die Geophysical Society of Tulsa. As dit nie genoeg was nie, het hy ook sy eerste skilderlesse bygewoon. In die lig van ander se verbasing oor sy gawe om tyd te maak, skerts Crawford eenvoudig: "Ek het nie gemors om ryk te word nie."
Vibrator seismiese opnames
Hierdie seine is met ongeveer drie millisekonde tussenposes met die hand met mekaar geposisioneer. Die korrelasiewaarde is op 'n meter uitgelees. Elkeen van hierdie waardes is met die hand geteken en die finale rekord was 'n handopsporing van die gestippelde punte. 'N Rekord van 10 kanale, een sekonde benodig dus meer as 3000 individuele seinposisies, meterlesings en puntplotte. Dit alles lyk miskien so moeilik soos die stapel van die Egiptiese piramides na 3D- en tuisrekenaarsetters- nie so vir die Conoco-navorsingspan nie.
Die opgewondenheid het toegeneem. Uiteindelik het hul datapunte stelselmatig begin pas by die dinamietprofiele tot by die Viola -sandsteen. 'Dit was een van daardie Eureka -oomblikke,' sê Doty. "Ons het na die maan geskiet. Ons het nie geweet of die aarde sou saamwerk nie. Die groot vraag was die uiteindelike indringingsdiepte van ons akoestiese sein dat ons van die geraas kon herstel. Tog was dit - 5.000 voet, puntsgewys Ons het van toe af geweet dat ons bydrae tot seismologie 'n seker ding is. "
Maar die sukses was embrionaal. Elke komponent van die stelsel moes baie beter presteer. Vibrators benodig 'n groter koppeling met die grond en hulle moet mobiel wees. Die sein wat hulle uitgegee het, moes beheerbaar wees. Die opnamestelsel moes aangepas word vir die nuwe seismiese bron. En die korrelasieproses moes vaartbelyn word - vooraf saamstel van sweeps voor korrelasie, 'n dringende behoefte. Dit het alles neergekom om die metode koste-effektief te maak.
'N Flatwa het die geleende watervoertuig gou vervang. Dit het ook sy gewig vasgehou deur twee wigvormige aanhegsels aan weerskante van die vibratorsamestelling. Na die trilperiode ry die vragmotor vorentoe, genoeg om die wiggies los te laat. Die vibrator is daarna gehys vir vervoer na die volgende plek - 'n stadige, ongemaklike prosedure.
Die volgende ontwikkeling was die montering van die swaai gewig vibrator op 'n sleepwa. Gewigte buite die middel in die boks wat sentraal geleë was, het 'n druk gegee wat eweredig was aan die kwadraat van die oombliklike frekwensie en beperk tot die vertikale rigting. In trilposisie het die eenheid gevorder op staalrollers, wat ook die amplitude en fase van die vibrator na die aarde oorgedra het. Rubbermoeë wiele is gebruik om dit oor kort afstande te sleep. Vir die snelweg is die sleepwa op die plat laai gelaai.
Trillingsuitset is verkry deurdat die direkte gekoppelde vibratoras deur die gewenste frekwensieband laat vee. En in hierdie model is die petrolenjin vervang deur 'n skokgemonteerde GS-motor. Die kragopwekker was op die sleepwa. Alhoewel die apparaat bedoel was om op sy rollers te beweeg terwyl die sweep aan die gang was, het dit nie die gewenste resultate opgelewer nie. (Die aarde is nie voldoende gekompakteer vir seintransmissie totdat 'n paar vibrasiesiklusse plaasvind nie.) Dus het die eenheid nie geribbel terwyl dit beweeg het nie.
In die somer van 1957 speel hierdie prototipe 'n rol in Conoco se eerste ernstige poging om met Vibroseis te verken. Staalrolle het egter diep spore gelaat - boere het die vibrators gelykgemaak met sprinkane. En al die prototipes het een ding gemeen - hulle was gargoylian. Een Texas -boer het 'n latere model beskryf as ''n vreemde monster wat sy agterkant in die lug laat opstaan ​​en dan 'n koue rilletjie kry'.
Buite Conoco was ervare geofisici ook ontsteld. In die vroeë 50's was Craig Ferris, toe saam met E. V. McCollum & amp, Co., van Tulsa (TLE, Oktober 1982) op pad om een ​​van hul swaartekragpersoneel in die binneland van New Mexico te besoek. Iets langs die pad laat hom stop. "Ek kom op 'n vreemde voorwerp. Ek het dit goed bekyk en gewonder wat die ding kan doen naby 'n geofoon -verspreiding. Toe sien ek Bill Doty. Ek weet nie wie meer verbaas was nie, hy of ek. Later het ek het geleer dat hy gedink het die geheim is uit, dat ek hul Vibroseis -bemanning ondersoek. Hy het die bemanning laat optel en na 'n ander afgeleë plek gegaan. Ek moet erken, ek het nie 'n idee waarna ek kyk nie. "
In April 1958 het Conoco die stilte beëindig. Op 'n vergadering van die Geophysical Society of Tulsa in Ponca City, het Crawford en Doty gepraat oor hul werk van die afgelope vyf jaar. Ondanks hul vertroue dat die metode eendag die geheel of gedeeltelik dinamiet in eksplorasie sou vervang, het hulle toegegee dat dit 'moeilik en duur en nog in die eksperimentele stadium' was.
Een van die probleme was die nie-sinchronisasie van die apparaat, sê Crawford: "Swaai gewigte het in teenoorgestelde rigtings gedraai. Hulle was buite balans en het 'n geweldige vibrasie gemaak. Ons kon dit vinnig of stadig ry, maar ons het nie presies geweet nie Die sweepsein word gegenereer deur die gashendel op die enjin oop te maak om die vibratormeganisme tot die hoogste gewenste frekwensie te verhoog.
"Terwyl ons dit gedoen het, het ons nooit opgehou om op te neem nie. En omdat daar nooit twee sweeps was nie, moes ons elke keer 'n aparte korrelasie sein na die opnamevragmotor stuur. Die hoeveelheid rekordverwerking was geweldig."
Uiteraard was die veranderlikes ewe geweldig. Relatief klein gewigte en praktiese snelhede van die enjin kan seismiese seine in die 20-80 siklus frekwensie bereik. Maar aangesien die meganiese verplasing van die swaaigewigte konstant was, was die opgewekte krag nie -lineêr. Die uitset teen 20 siklusse per sekonde sou dus slegs 'n kwart daarvan wees by 40 siklusse.En dus het die onmoontlikheid om twee identiese sweeps te vervaardig, die behoefte huis toe gebring om vibrators te ontwikkel wat sinchronies van 'n vooraf opgeneemde sweepsignaal aangedryf kan word.
Teen die middel van die vyftigerjare het 'n gesamentlike navorsingspoging in die rigting begin. Crawford sê: "Ons het met 'n elektromagnetiese transducer geëksperimenteer, maar ons het nie die nodige uitset gekry nie. Dan het ons weer iets aangewend wat oorspronklik vir ander doeleindes ontwerp was - raketleiding, van alles. Dit was 'n hidrouliese klep wat neem 'n elektriese sein en skuif hoëdruk hidroliese vloeistof in 'n silinder, en beweeg dit baie vinnig, maar op 'n beheerde manier. Daarom kon die silinder in perfekte harmonie met die elektriese sein geplaas word. uiteindelik in staat was om 'n stelsel te ontwerp waarmee verskeie vibrators in dieselfde tyd dieselfde sein sou genereer en dit in opeenvolgende sweeps sou doen. "
Die eerste operasionele servo -hidrouliese vibrator is in 1957 getoets. En - soos laasgenoemde swaaigewigmodelle - is dit op 'n vragmotor gemonteer. (Waarom 'n staalwa van 15 000 lb trek as die sleepwa self swaar genoeg is om die vibrator vas te hou?) Dit is om goeie redes nog nie voorheen gedoen nie. Frank Clynch verduidelik: "Die groot probleem was die isolering van die energiebron van die voertuig wat dit vervoer het. Sonder behoorlike isolasie sou die krag van die vibrator die vragmotor letterlik uitmekaar skud."
In 1958 is vier servo-hidrouliese eenhede sinchronies getoets. Die volgende jaar het die stelsel van veelvuldige vibrators wat eenstemmig werk, deel geword van roetine -operasies. Die meeste opeenvolgende servo-hidrouliese, agter-gemodelleerde modelle het 'n uitset van ongeveer vyf ton en 'n bruikbare frekwensiebereik van 8-50 siklusse per sekonde.
Teen die sestigerjare was Vibroseis uit sy kinderskoene - baie van die baanbrekende improvisasie agter en lisensiëring is aan die gang. Nietemin was daar groot veranderings wat voorlê voordat dit volgens vandag se standaarde modern lyk ('n vlugtige eienskap).
Die verbetering van grondplaat-tot-grond-koppeling was 'n voortdurende probleem. In 1961 is 'n terugvoerstelsel ontwikkel wat die effek van variasies in grondkontak tot 'n minimum beperk, wat vervorming in fase van die afwaartse sein verminder. Maar vir jare sou koppeling steeds 'n probleem bly op harde oppervlaktes - snelweë en kalksteengroewe - wat nie voldoende kan verplaas word deur konvensionele basisplate nie, en ook in gebiede wat 'n baie lae frekwensie -energiebron benodig.
Teen die middel van die 60's is die vibratoreenheid na die middel van die voertuig geskuif. Aangesien 'n groter persentasie van die bruto gewig op die basisplaat geplaas is, kan 'n ligter vibrator gebruik word sonder om die gewig te verminder. Modelle wat in die middel gemonteer is, staan ​​bekend as 'stilte' vibrators omdat die reaksiemassa - bo die vragmotor se raam - aan die basisplaat gekoppel is en deur lang vertikale kolomme onder die dryfas gedra is. Hierdie verbeterde bodemvryhoogte, aangesien die basisplaat vir reis verder verhoog kan word.
In 1967 het Conoco se toerustingafdeling begin met die bou van Model 8 - die eerste van 'n nuwe generasie vibrators. Hierdie middel-gemonteerde servo-hidrouliese eenheid bevat uitgebreide lae frekwensies en 'n nominale uitsetgradering van 6,5 ton-9,5 by spitskrag. Die 4 500 lb-aandrywer was 'n drieseksie-eenheid. Model 8 is gemonteer op 'n International Harvester M623 6x4 diesel vragmotor met 'n bruto gewig van 36.000 pond. En teen 1971 was dit gereeld gebruik by Conoco- en lisensiehouers wat hoë opbrengs benodig. Groot vervaardiging van Vibroseis is aan die gang - ook 'n winsgewende onderneming buite Conoco.
Sedert die heel eerste prototipe kon die winkel van die onderneming nie elk van die komponente - dikwels hele eenhede - vervaardig nie. Dit sou vervelig wees om hul talle kontrakteurs te noem. Dit is genoeg om te sê dat ten minste twee Oklahoma -ondernemings met vroeë assosiasie, met Crawford en Doty en Conoco, naamgenote geword het van die vibrator - dit wil sê George E. Failing Co., van Enid en Mertz Inc., van Ponca City. Albei bly wêreldwyd groot vervaardigers vir Vibroseis -lisensiehouers. Die Pelton Company, ook van Ponca City, het 'n vaste verskaffer van elektroniese komponente geword.
Diens aan die geofisiese gemeenskap
Hy was ook voorsitter van die geofisiese navorsingskomitee van die American Petroleum Institute en seismiese adviseur vir die Amerikaanse ad hoc -adviesgroep vir die opsporing van kernontploffings. In laasgenoemde hoedanigheid was hy saam met wetenskaplikes soos Dr. W. Panofsky, Frank Press, Jack Oliver, Hugo Benioff en F. G. Blake, saam met Richard Latter - die advokaat van die groot gat - die voorsitter van die roemryke paneel. Hulle aanbevelings is ongetwyfeld geklassifiseerde materiaal.
Toe, vroeg in 1964, word Crawford navorsingsgenoot. As sodanig het hy alle Vibroseis -lisensies toegedien en nuwe onderhandelinge wêreldwyd behartig. 'Dit was aangename werk', sê Crawford, 'maar dit het redelik oortollig geword.' En weer was hiperaktiwiteit sy antwoord op enige tekortkoming.
Tussen die lisensieverpligtinge in Engeland, Frankryk, Duitsland of waar sy metode ook al gevra is, het Crawford voortgegaan met uitvind. Hy het reeds verskeie Amerikaanse patente gehad, waaronder die mede-ondertekende metode van en apparaat vir die bepaling van die reistyd van 'n trillingsignaal tussen gespreide punte (kortweg Vibroseis). Maar in die middel tot laat 60's is 'n vlaag nuwe Crawford -idees ingedien en gepatenteer - outomatiese posisioneringstoestel -drywende ondersteuning vir seismiese transducers -chromatografie -apparaat en proses vir die vervoer van vaste stowwe in pypleidings.
Uiteraard het 'n lys kudos dit voorafgegaan. In 1947 verkies sy ou alma mater, Phillips Universiteit, hom tot die raad van trustees, en in 1957 kry hy 'n eredoktor in die wetenskap. In 1967 word Crawford en die mede-uitvinders van Vibroseis, Doty en Lee, die derde ontvangers van die SEG-medalje-toekenning (later die Reginald Fessenden) vir hul tegniese bydrae tot eksplorasie.
Sy mees geliefde toekenning was egter SEG se erelidmaatskap. Dit kom in 1978 - 'n sterrejaar met agt ontvangers, dus die grootste groep tot nog toe. Crawford was saam met Howard Breck, Milton Dobrin, Franklyn Levin, Harry Mayne, Vincent McKelvey, Turhan Taner en Sam Worden op die verhoog in San Francisco se Civic Auditorium. Op die verhoog, op voorstel van iemand, was 'n klein vertoning van 'n paar van Crawford se beste werk - skilderye. "Ek het net vier saamgebring om vir my vriende te wys wat ek op pensioen gedoen het. Ek was nie van plan om een ​​van hulle te verkoop nie, want dit was duidelik my gunstelinge. Maar omdat sommige so hardnekkig was, het ek uiteindelik berou gegee. En dit het my uitgawes betaal. na die byeenkoms. "
Crawford het vroeë aftrede in 1971 gekies. Na 37 jaar by dieselfde werkgewer - Conoco - was dit 'n totale egskeiding van die bedryf behalwe die lees van die tydskrifte. Sedertdien bestee hy sy tyd aan Tonnie, skilder, visvang saam met vriende, onderrig op Sondagskool, reis en watter tyd ook al oor is, om te rus.
Terwyl hy inderdaad van die bedryf geskei het, miskien meer afdoende as ander, bly sy naam gekoppel aan sy werk. Oor die algemeen word hy beskou as die uitvinder - die vader van Vibroseis, of die heer Vibroseis (soos sommige in Conoco hom genoem het). Ag - die menslike neiging om 'n uitvinding, 'n groot stryd, 'n kunswerk te verpersoonlik.
Maar soos Crawford weet, kan slegs laasgenoemde 'n eenmanvertoning wees. Tog, oor die vroeë en opwindende dae van navorsing, verdrink hy die feite in die krediet wat hy aan ander gee. 'Ek verstom my oor die kaliber van die mense met wie ek geassosieer is' - met verwysing na 'n lang rooster onder leiding van Bill Doty, die man wat hy absoluut in sy departement moes hê.
Die bewondering is wedersyds. Per Doty: "Sonder die kombinasie van talente wat Crawford bymekaargemaak het, is daar dalk nie 'n Vibroseis soos ons dit vandag ken nie. Net so belangrik soos die wetenskap en die tegnologie wat 'n projek inhou, is die ontasbare dinge - en dit is moeilik om te bepaal Crawford se leierskap, sy verhouding met die bestuur, sy vaardigheid om kreatiwiteit en denke aan te moedig, was net so nodig as al die idees wat hy bygedra het. Ons skink soggens ons eerste koppie koffie en vra vir mekaar: 'Wel - wat kan ons vandag uitvind?' In hierdie opsig dink ek nie dat die titel van vader van Vibroseis heeltemal misplaas is nie. "
Sy lyk so groot op die skerm, reg? Die oë en mond was beslis groot en helder, maar die vrou self was skaars 5 ' 3 & quot. Wat die gelaatskleur en haarkleur betref, is die sproete met make -up uitgevee en die hare verander met die rol. Boonop is Crawford selde in kleur gesien tot in 1953 Fakkelsang, en teen daardie tyd het haar voorkoms 'n hoogtepunt van kunsmatigheid bereik wat die vraag na natuurlike haarkleur ontlok het.
Alhoewel sy vier mans en akteurs Douglas Fairbanks jr., Franchot Tone, en Phillip Terry en Alfred Steele, president van Pepsi-Cola en baie liefhebbers gehad het, en baie liefhebbers, was Crawford altyd naby Clark Gable. Gable het saam met Crawford in agt flieks gespeel, meer as enigiemand anders, en die gerugte het al dekades lank 'n verhouding aangepak. Hulle was beslis goeie vriende, en toe Gable ' se vrou Carole Lombard in 'n vliegtuigongeluk in 1942 dood is, het Crawford haar geskeduleerde rol in die film oorgeneem Hulle het almal die bruid gesoen en skenk haar salaris aan die Amerikaanse Rooi Kruis.
Loopbaan buite Star Trek
Crawford het al meer as tweehonderd film- en televisieverskynings gemaak. Hy was waarskynlik die bekendste vir die vertolking van Sheriff Ep Bridges in die familiedrama Die Waltons (1972-81) en vir die speel van majoor (en later kolonel) Harry Thompson in die minireeks van 1979 Van hier tot in die ewigheid en die daaropvolgende reekse, wat slegs in 'n seisoen in 1980 geduur het. Albei speel gereeld saam Star Trek: Deep Space Nine aktrise Salome Jens, terwyl die mini-reeks ook 'n ander DS9-akteur, Andrew J. Robinson, bevat.
Behalwe sy rol op Star Trek, het hy ook gaste gespeel in sulke klassieke TV-reekse (waarvan sommige, soos Star Trek, was Desilu Studios produksies) as Die eensame ruiter, Gunrook, Die skemersone, Die onaantasbare, Batman, Onmoontlike missie, Bonanza, Die Bob Newhart Show, en Dallas. Crawford was een van die gunsteling akteurs van die vervaardiger Irwin Allen, en het in gaste rolle verskyn in al vier Allen se televisiereekse: Reis na die bodem van die see, Verlore in die ruimte, met Bill Mumy in die hoofrol, verskeie optredes op Die tydtunnel, met James Darren, Lee Meriwether en Whit Bissell, en Land van die Reuse, met Don Marshall in die hoofrol. Crawford verskyn ook in Allen se onverkoopte sci-fi-vlieënier Die man uit die 25ste eeu, wat ook Darren vertolk het. Hy het ook 'n herhalende rol gespeel Dinastie, met Joan Collins en Lee Bergere. Crawford se jongste televisieverskyning was in 'n 1986 -episode van Hardcastle en McCormick, met Brian Keith en Daniel Hugh Kelly in die hoofrolle. Hy het ook verskyn in 'n episode van The Incredible Hulk saam met die mede -gasileur Don Marshall van Galileo Seven.
Sy vele speelfilmkrediete sluit in Mystery Street (1950, met Ricardo Montalban in die hoofrol en met Frank Overton), Regterkruis (1950, ook met Ricardo Montalban in die hoofrol en met Kenneth Tobey), Zombies van die Stratosfeer (1952, met Leonard Nimoy), Scaramouche (1952, met Richard Hale), Die grootste vertoning op aarde (1952, met Lawrence Tierney), Die man in die grys flanelpak (1956, met DeForest Kelley), Die langste dag (1962, met Richard Beymer en Jeffrey Hunter), Jason en die Argonauts (1963, met Nancy Kovack), Die Amerikanisering van Emily (1964, met William Windom), Die grootste verhaal ooit vertel (1965, met Nehemiah Persoff, John Abbott, Michael Ansara, Mark Lenard en Celia Lovsky), Tweestryd by Diablo (1966, met John Hoyt), Die Poseidon -avontuur (1972, met Elizabeth Rogers), Trouble Man (1972, met Robert Hooks en Paul Winfield in die hoofrol), Die afgesnyde arm (1973, met Paul Carr), Die Torende Inferno (1974, met Paul Comi en George D. Wallace), Nagbewegings (1975, met Harris Yulin en Kenneth Mars), en Die Apple Dumpling Gang ry weer (1979, met Kenneth Mars, Robert Pine, Rex Holman, Nick Ramus, John Arndt en Vince Deadrick).
Crawford sterf aan 'n beroerte in Newbury Park, Kalifornië, op 21 September 2010. Hy was 90 jaar oud.  (X)