5 algemene foute wat redakteurs maak - Diverse
Besoek MatadorU om meer te wete te kom oor Matador se aanlyn-reisjoernalistiek-kursusse.
'N Paar weke terug lees ek die nuutste uitgawe van Oxford American, wat uittreksel uit hierdie badass-skrywer Eudora Welty aan die redaksie van Die New Yorker.
Welty wou werk hê by Die New Yorker en dit lyk nie asof sy die minste huiwerig was om al die stoppunte te trek om die redaksie se aandag te trek nie.
Daar is nie baie skrywers - destyds of nou - wat die tipe brief kon uittrek nie, minder gebruik dit om 'n lang en bevredigende persoonlike en professionele verhouding met 'n redakteur te ontwikkel.
As u net soveel van die selfbesette badass is as Welty, sal u hierdie wenke nie nodig hê nie. Maar as u deur die dinamika van die verhouding tussen skrywers en redakteurs verwar word (veral die dinamika wat gekenmerk word deur die redakteur wat die bal laat val), dan is dit vir u.
1. Hulle reageer nie op u toonhoogte of navraag nie.
Moenie 'n redakteur se gebrek aan reaksie persoonlik neem nie, en moet dit nie as 'n aanduiding neem dat u idee verwerp is nie. E-pos sit vas in spam-gidse. Boodskappe wat vinnig gelees word, word nie weer besoek nie en val onderaan die inkassie. 'N Besige redakteur stel vaagweg - of selfs baie - belang in u navraag, maar raak afgelei deur gebeure en toonhoogtes wat meer tydig is.
Volg op met 'n beleefde e-pos waarin die redakteur gevra word of hy / sy die kans het om u navraag te lees. Sluit die datum in waarop u die oorspronklike boodskap gestuur het, en plak weer in die navraag, sodat die redakteur nie hoef te soek nie. Moet egter niks hiervan doen voordat u die redakteur genoeg tyd gegee het om op u oorspronklike boodskap te antwoord nie. Die meeste publikasies spesifiseer tipiese responstye in hul riglyne vir bydraers; as hulle dit nie doen nie, is dit tussen vier en agt weke 'n standaardraamwerk.
2. Hulle neem besluite op grond van emosies of sonder voldoende feite.
Aanvaar dat redakteurs besluite neem op grond van 'n verskeidenheid subjektiewe faktore, waarvan baie niks met u te doen het nie. Eerder as om hierdie feit te beveg, is die beste manier om hierdie situasie te hanteer meestal om net aan te gaan. As 'n redaksionele verhouding van die begin af omstrede is, sal dit waarskynlik nie verbeter nie.
3. Dit verander woorde in u verhaal - of vorm dit selfs volledig.
Probeer om op so min as moontlik ego-belegging op hierdie situasie te reageer. Hierdie tipe besluite is nie bedoel om u styl te bekamp nie - anders sou die redakteur nie in die eerste plek saam met u gewerk het nie. Besef dat redaksionele besluite 'n ingewikkelde algebra van faktore weerspieël, insluitend die redakteur se begrip van die publikasie se doelstellings, gehoor en selfs finansies; baie van hierdie veranderlikes is glad nie vir u duidelik nie. As iets jou regtig op die verkeerde manier vryf, vra die redakteur om die keuse wat gemaak is, te verduidelik. En as 'n gewysigde detail 'n feitelike verdraaiing tot gevolg het, moet u dit onder die redakteur se aandag bring voordat dit gepubliseer word.
4. Hulle ken 'n storie toe en stel 'n sperdatum, en laat dan u konsep in limbo.
Een van die dinge wat u kan doen om te voorkom dat dit gebeur, is om in u kontrak of in u vroeë e-posuitruiling vas te stel wat u presies kan verwag sodra u u artikel indien. Is daar 'n verwagte datum van publikasie? Waaruit sal die redaksionele hersiening en hersieningsproses waarskynlik bestaan?
Dit is nog steeds nie ongewoon dat konsepte vir weke plekplek op die taaklys van 'n redakteur inneem nie.
Terwyl ek dit skryf, het ek artikels in redaksionele limbo op Die Los Angeles Times, Wetenskaplike Amerikaner, en Geld. Ek het reeds tweesyfer-ure se navorsing en skryfwerk in elk van hierdie artikels belê en het bronne wat hulle name op druk wil sien. Ek neem gewoonlik my leidrade van die redakteur af. As ek my konsepte instuur, noem ek dat ek uitsien na terugvoering en hoop om binnekort van die redakteur te hoor. 'N Antwoord bevat dikwels 'n tydraamwerk waarin die redakteur verwag om in kontak te wees met terugvoering. Daardie tydsraamwerk word selde vereer - nie weens 'n gebrek aan goeie bedoelings nie, maar weens tydsbeperkings of ander redaksionele prioriteite wat na vore gekom het (byvoorbeeld die aardbewing in Japan). In elk geval, as ek binne twee weke nie van 'n redakteur hoor nie, stuur ek 'n opvolg-e-pos om te vra of hulle 'n kans gehad het om die konsep te hersien en of hulle terugvoerings- en / of hersieningsversoeke het.
5. Hulle sluit nie die sirkel nie.
Deur 'die kring te sluit', bedoel ek dit: hulle laat jou nie weet wanneer die artikel gepubliseer word nie. Hulle gee nie vir u papierwerk of aanwysings vir die indiening van u rekening nie. Of hulle doen albei hierdie dinge en laat dan die faktuur vir weke op hul lessenaars sit. Of hulle skuif kantore en u faktuur verdwyn in 'n skuifkas. (Haai, dit is nie fiktiewe voorbeelde wat ek uit die lug getrek het nie). Weereens, hoe meer beenwerk jy vooraf doen, hoe minder sal jy daarna hoef te doen. Moenie skaam wees vir of nie huiwerig wees om 'n redakteur te vra of die status van 'n betaling of enige ander logistieke na-publikasie gesien word nie. As hulle nie die sirkel sluit nie, moenie bang wees om hulle te help om dit te doen nie.