Meteor Strike - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Meteoriete is altyd vernoem na die plekke waar hulle gevind is, waar prakties, gewoonlik 'n nabygeleë stad of geografiese kenmerk. In gevalle waar baie meteoriete op een plek gevind is, kan die naam gevolg word deur 'n nommer of letter (bv. Allan Hills 84001 of Dimmitt (b)). Die naam wat deur die Meteoritical Society aangewys word, word deur wetenskaplikes, katalogiseerders en die meeste versamelaars gebruik. 
Die meeste meteoroïede ontbind wanneer hulle die aarde se atmosfeer binnedring. Gewoonlik word waargeneem dat vyf tot tien per jaar daal en daarna herstel word en aan wetenskaplikes bekend gemaak word.  Min meteoriete is groot genoeg om groot impakkraters te skep. In plaas daarvan kom hulle tipies op die oppervlak teen hul eindsnelheid en skep hulle hoogstens 'n klein put.
Groot meteoroïede kan die aarde tref met 'n aansienlike fraksie van hul ontsnappingssnelheid (tweede kosmiese snelheid), wat 'n hipervelositeitskragkrater agterlaat. Die soort krater sal afhang van die grootte, samestelling, mate van fragmentasie en die inkomende hoek van die slagoffer. Die krag van sulke botsings kan die wydverspreide vernietiging veroorsaak.   Die mees algemene kratergebeurtenisse op hipervelositeit op aarde word veroorsaak deur yster -meteoroïede, wat die atmosfeer die maklikste ongeskonde kan vervoer. Voorbeelde van kraters wat deur yster -meteoroïede veroorsaak word, sluit in Barringer Meteor Crater, Odessa Meteor Crater, Wabar kraters en Wolfe Creek krater yster meteoriete word gevind in samewerking met al hierdie kraters. Daarteenoor word selfs relatief groot klipperige of ysige liggame soos klein komete of asteroïdes, tot miljoene ton, in die atmosfeer ontwrig en maak dit geen impakkraters nie.  Alhoewel sulke ontwrigtings ongewoon is, kan dit 'n aansienlike harsingskudding veroorsaak, maar die beroemde Tunguska -gebeurtenis is waarskynlik die gevolg van so 'n voorval. Baie groot klipperige voorwerpe, honderde meters in deursnee of meer, wat miljoene ton of meer weeg, kan die oppervlak bereik en groot kraters veroorsaak, maar is baie skaars. Sulke gebeurtenisse is oor die algemeen so energiek dat die slagoffer heeltemal vernietig word en geen meteoriete agterlaat nie. (Die heel eerste voorbeeld van 'n klipperige meteoriet wat in samewerking met 'n groot slagkrater, die Morokweng -krater in Suid -Afrika, gevind is, is in Mei 2006 aangemeld. )
Verskeie verskynsels is goed gedokumenteer tydens getuie van meteoriete wat te klein is om kraters met hipervelositeit te produseer.  Die vuurbal wat voorkom as die meteoroïde deur die atmosfeer gaan, kan baie helder lyk en teen die son in sterkte wedywer, hoewel die meeste baie dowwer is en moontlik nie eers gedurende die dag opgemerk word nie. Daar is verskillende kleure aangemeld, waaronder geel, groen en rooi. Flitse en uitbarstings van lig kan voorkom terwyl die voorwerp breek. Ontploffings, ontploffings en dreunings word dikwels gehoor tydens meteorietvalle, wat veroorsaak kan word deur soniese gloed sowel as skokgolwe as gevolg van groot fragmentasiegebeurtenisse. Hierdie klanke kan oor wye gebiede gehoor word, met 'n radius van honderd of meer kilometer. Fluit- en sisgeluide word soms ook gehoor, maar word swak verstaan. Na die verloop van die vuurbal is dit nie ongewoon dat 'n stofpaadjie 'n paar minute in die atmosfeer hang nie.
Aangesien meteoroïede tydens atmosferiese binnekoms verhit word, smelt hul oppervlaktes en ondervind ablasie. Hulle kan tydens hierdie proses in verskillende vorms gevorm word, wat soms lei tot vlak duimafdrukke op die oppervlak wat regmaglypts genoem word. As die meteoroïde 'n geruime tyd 'n vaste oriëntasie behou, sonder om te tuimel, kan dit 'n kegelvormige "neuskegel" of "hitteskild" vorm ontwikkel. Namate dit vertraag, stol die gesmelte oppervlaklaag uiteindelik tot 'n dun samesmeltingskors, wat op die meeste meteoriete swart is (op sommige achondriete kan die smeltkors baie lig wees). By klipperige meteoriete is die hitte-geaffekteerde gebied hoogstens 'n paar mm diep in ystermeteoriete, wat meer termies geleidend is; die struktuur van die metaal kan beïnvloed word deur hitte tot 1 sentimeter (0,39 in) onder die oppervlak. Verslae wissel dat sommige meteoriete na aanvang 'warm aanraak', terwyl ander na bewering koud genoeg was om water te kondenseer en ryp te vorm.   
Meteoroïede wat ontwrigting in die atmosfeer ervaar, kan val as meteorietstorms, wat wissel van slegs 'n paar tot duisende afsonderlike individue. Die gebied waaroor 'n meteorietstort val, staan ​​bekend as sy besaai veld. Gestrewe velde is gewoonlik ellipties van vorm, met die hoofas parallel met die vliegrigting. In die meeste gevalle word die grootste meteoriete in 'n stort gevind wat die verste in die gestrooi veld is. [ aanhaling nodig ]
Meteor Strike - GESKIEDENIS
'N Klein voorwerp (regs bo) kan groot verwoesting veroorsaak. 'N Oseaan -impak kan enorme, vernietigende tsoenami's veroorsaak.
Nou het ons die bewering, gebaseer op 'n rekenaarsimulasie deur die Australiese ingenieur Michael Paine, dat die aarde gedurende die afgelope 10 000 jaar ongeveer 350 keer getref is deur asteroïdes so groot soos die rots wat in 1908 2000 vierkante kilometer Siberiese woud vermors het. die simulasie, gedurende die volgende 10 000 jaar, kan kosmiese rommel 13 miljoen mense doodmaak en moontlik oorloë, hongersnode en chaos vir die algemeen veroorsaak. Alhoewel die bewering nie in 'n refereerde tydskrif gepubliseer is nie, is die kommerwekkende nuus in Februarie op 'n nasionale wetenskaplike vergadering bespreek.
65 miljoen jaar gelede-'n Asteroïde van 10 kilometer wat noord van die Yucatan-skiereiland toeslaan, veroorsaak 'n wêreldwye vuurstorm, dan 'n verkoue en uiteindelik 'n aardverwarming wat die dinosourusse blus. Soogdiere beweeg na die middelste stadium. Sommige maak uiteindelik belangrike ontdekkings soos bingo, die Edsel en die pynlike gevolge van asteroïdes.
3,3 miljoen jaar gelede - 'n Impak in Argentinië gaan talle uitwissings en 'n wêreldwye verkoelingneiging vooraf (meer hieroor later).
50 000 jaar gelede - 'n Ystermeteoriet 'n paar dosyn meter oor die 1,2 kilometer lange Barringer -meteorietkrater in Arizona.
1490-Ongeveer 10 000 mense sterf in die Chinese stad Chi1ing-yang toe 'n asteroïde oorhoofs breek.
1908 - 'n Asteroïde wat ongeveer 50 meter breed is, ontplof bokant Tunguska, Siberië, waai bome oor 2 000 vierkante kilometer dood en duisend rendiere dood, maar blykbaar geen mense nie. Omdat die klipperige voorwerp in die atmosfeer ontplof het, is daar geen krater nie.
1937 - Asteroïde Hermes - ongeveer 'n kilometer in deursnee - mis die aarde 600 000 myl. Hermes, hoewel kleiner as die 'roid wat die dinosourusse gesnuif het, kon 'n ware' kategoriemoordenaar 'gewees het, wat epiese verwoesting kon veroorsaak en miljoene kon doodmaak.
1950 - Immanuel Velikovsky publiseer "Worlds in Collision" (sien bibliografie), 'n pseudowetenskaplike waarskuwing oor gevare. In gelyke dele nep en skrikwekkend, verwerp Velikovsky die hele veld van impakstudies in oneer.
1980 - Ruimte -kykprogram begin by die Universiteit van Arizona, met die doel om asteroïdes te katalogiseer. Die doel is om 'n statistiese beeld te kry van rotse wat oral in die sonnestelsel wentel.
1980 - Natuurkundige Luis Alvarez en sy span blameer die uitwissing van die dinosourus op die omgewingsverwoesting van 'n botsing. Die gevolglike vuurstorm en 'n wêreldwye roet- en stofwolk, het hulle aangevoer, het die planeet genoeg afgekoel om die dinos te laat verlang na 'n pakketvakansie in Cancun. Baie wetenskaplikes, waaronder bekende komeetjagters, glimlag in hul bier oor hierdie belaglike idee wat eers aanvaar word nadat 'n krater van 180 kilometer noord van die Yucatan ontdek is.
1994-Komeet Shoemaker-Levy 9 breek uitmekaar en breek dan Jupiter aan onder die wakende oog van dosyne teleskope. Die gevolglike chaosgebied word na raming net so groot soos die aarde gemaak en is dringend noodsaaklik vir die soektog na asteroïdes en komete. "Shoemaker-Levy was 'n keerpunt," sê Benny Peiser, 'n antropoloog aan die John Moore-universiteit van Liverpool tydens die 2000-vergadering van die American Association for the Advancement of Science in Washington, DC. impak, voeg Peiser by: "As dit voor u neus kan gebeur - feitlik in u agterplaas - kan dit ook op die aarde gebeur."
1998 - Sterrekundiges kondig aan dat 'n asteroïde op 'n botsingskursus vir die aarde kan wees. Die waarskuwing word vinnig teruggetrek na verdere waarnemings.
1998 - Peter Schultz, 'n professor in planetêre geologie aan die Brown -universiteit, verbind groenerige glasliggame wat in Argentinië gevind word, met die uitsterwing van 36 plaaslike diere (insluitend een wat ons graag sou wou sien, 'n vleisetende, vluglose voël). Die glas bevat iridium, dieselfde chemikalie wat gehelp het om die impaksteorie van die uitwissing van dinosourusse te bewys. Tog is korrelasie geen bewys nie. "Die klimaatsverandering - die skielike, dramatiese afkoeling het onmiddellik na die impak gekom," sê Schultz. 'My ingewande sê dat dit direkte oorsaak en gevolg is, maar ons was versigtig om dit toevallig te noem.'
2000-NASA se Near-Earth Asteroid Tracking System kondig nuwe data oor groot asteroïdes aan. "Tot nou toe het wetenskaplikes gedink dat die bevolking van groot asteroïdes naby die aarde tussen 1.000 en 2.000 was, maar ons het die getal aansienlik afgegradeer," sê David Rabinowitz, nou aan die Yale Universiteit. "Ons glo nou dat daar tussen 500 en 1,000 asteroïdes naby die aarde groter is as 'n kilometer in deursnee."
The Why Files haat dit om 'n verhaal te baseer op 'n rekenaarprojeksie - veral een wat deur 'n nuweling op die gebied van impakstudies gedoen is - maar as dit oor asteroïdale impak kom, is daar weinig anders om oor te doen. Soos ons sal sien, verlaat slegs ongeveer 3 persent van die impakte 'n krater, en selfs wanneer 'n krater ontstaan, word dit uiteindelik begrawe deur sediment, soos met die Yucatan -krater, of deur die verskuiwing van tektoniese plate. Op aarde kan kratertelling 'n valse gevoel van veiligheid veroorsaak.
Het asteroïdes beskawings beëindig? Wat om te maak van die aardse impak kosmiese gevolge?
21 gedagtes oor & ldquo The Great Hudson Arc: 'n raaisel van 250 myl breed
Ek is ook nie 'n kenner nie. Maar my punt is dat die hele planeet bestaan ​​uit botsings van asteroïdes. Dus, wat is die saak om die een wat die duidelikste lyk, te bevraagteken? In 'n ander hand moet wetenskaplikes voortdurend hul standpunt hersien omdat dit te styf is. Hulle kan net gaan met wat hulle aangesê is om te dink, ongeag wat voor die hand liggend is. Ons kan dus reeds sê dat hulle vroeër of later sal erken dat dit een of selfs die grootste impakkrater op aarde is.
In my beskeie mening …
As dit lyk asof 'n meteoor die boonste mantel deurboor, kan ons nie aanneem dat die resultate soos ander bekende impakstrukture sou wees nie. Waarom is daar 'n geheimsinnige temperatuur in The "crust " onder Hudsonbaai. Lyk my dit is te vroeg om die moontlikheid van 'n impak uit te sluit en dit het ten minste IMHO op die geologie van Noord -Ontario.
Wetenskaplikes hersien hul standpunte nie voortdurend nie, want hulle is te streng ". Die hele punt van die wetenskap is om idees te vergelyk en uit te vind watter een die beste verduidelik wat ons in die wêreld om ons sien. Ja, daar is dikwels argumente, en soms val een of twee wetenskaplikes vas op 'n idee wat uiteindelik verkeerd is, maar hulle gaan nie net met wat hulle aangesê is om te dink nie. " Ten minste moet hulle nie 8217 nie. Die meeste wetenskaplikes ondergaan 'n dekade se opleiding aan die universiteit om krities te dink en self probleme op te los op grond van bewyse en wiskundige teorieë. Ek dink dus u gee hulle nie die krediet wat hulle toekom nie, want kundigheid is 'n werklike ding. Net soos 'n dokter beter weet hoe om 'n siekte te genees, of 'n werktuigkundige beter weet hoe om 'n motor reg te maak, sal 'n geoloog beter weet hoe dit ontstaan ​​het. Van my kant af sien ek 'n ronde ding en dink: 'Dit is duidelik dat die fisieke simmetrie afkomstig is van 'n paar fisiese simmetrie. 'N Punt -impak soos 'n asteroïde met baie momentum wat in die middel van die boog tref, lyk na 'n redelike aanneemlike rede vir sy vorm, maar ek het geen formele geologie -opleiding nie, dus kan ek net dink aan astrofisiese simmetrie, nie geofisika nie wat beteken dat my onkundige mening nie veel werd is in vergelyking met 'n geofisikus nie.
Ek het by verskeie geleenthede gesien waar wetenskaplikes uit 'n wetenskaplike voorlegging gekom het, bloot omdat die spreker nie die geloofsbriewe het wat hulle ag nie. Sou nie eens na die wetenskaplike gegewens en argumente geluister het nie.
Sommige wetenskaplikes gaan beslis deur 'n dekade se opleiding op universiteit en dink krities en werk self probleme op grond van bewyse en wiskundige teorieë. Maar sommige het nie 'n oop gees of ore om na ander wetenskaplike gegewens as hulle s'n te luister nie.
Ek wonder: Wat weerspieël die onderkant? Is dit gestreep
Ahaa, sy goeie gesprek oor die onderwerp van hierdie artikel op hierdie plek op hierdie webwerf,
Ek het dit alles gelees, so ek lewer op die oomblik ook kommentaar hierop
Yskompressie in ysige liggaamsimpakte kan die skokgolfdruk onder die smeltpunt van silikate onderdruk en onder die druk wat nodig is om stukkende keëls te vorm, wat die struktuur van die ysige liggaam vermom.
En die Belcher-eilande, naby die geometriese sentrum, is moontlik die water-gedifferensieerde trans-Neptuniaanse voorwerp (TNO) -kern van die ysige liggaam van 'n veel vroeër Proterozoïese versteuring van die voormalige binêre TNO-paar wat ingespan het om 'n soutwater saam te smelt en te smelt. oseaan in die saamgesmelte 'contact binary '. Minerale korrels neerslaan in die kern-soutwater-oseaan wat gevorm word deur spiraal-in-samesmelting, wat 'n sedimentêre kern vorm wat diagenese, litifikasie en metamorfisme kan ondergaan van die druk wat ontwikkel word deur die soutwater-oseaan te vries.
Ek wil byvoeg dat die boog nie op enige kaart verskyn wat ek kon ondersoek nie, tot na 1783. Die baai is breedvoerig voorheen gekarteer, maar die kaarte wat voorheen ondervra is, toon almal funksies wat eens bestaan ​​het, maar nie meer bestaan ​​nie. Houston, ons het n probleem. Carl G. Schuster
As ek na die prentjie hierbo kyk, sien ek twee vreemde, kleiner sirkels oos van die boog. Toe ek dit op Google Maps besoek, het ek gevind dat die grootste een 'n naam is.
Die eilande in die middel van die boog is buite die middel. As dit 'n meteoor was (of soortgelyk), sou dit waarskynlik skuins ingekom het. Dit sal in ooreenstemming wees met die posisie van die eilande.
Hierdie meteoor sou dan puin van die trefplek ooswaarts laat val het. 'N Groot, swaar stuk kon 'n goeie rol geskep het vir 'n voorwerp uit die ruimte wat vanuit die weste 'n impak het op die ruimte. Daar is ook 'n ring eilande in die meer, wat ek baie interessant vind en in ooreenstemming is met die impak.
Alternatiewe teorie: die meer is gehul deur kleiner puin van die meteoor (of wat dit ook al was) wat van die hoofliggaam geskei het tydens die vurige deurkruising deur ons atmosfeer.
Miskien kan iemand rotsmonsters van die meer neem om moontlik nog 'n datapunt by hierdie raaisel te voeg.
Dit is moeilik en duur om wetenskaplike werk op hierdie gebied te doen, aangesien die gebied baie meer geïsoleerd is as wat dit lyk. Ek hou van jou puin konsep. Stel jou egter voor dat hierdie puin ys was.
dink hieraan, as die meteoriet die gebied 'n kilometer ys sou beïnvloed. Die normale geofunksies sou nie van toepassing wees nie, en ons moet ons voorstel hoe hierdie ysbrand " sou lyk. Baie groot stukke ys het oor die hele wêreld gespat vir een ding.
Ysige meteoor, of komeet, wat 'n impak op die gletser het, sou stoom en dampe laat, skokgolf druk die onderste ys in die ring en gooi 'n groot stoompluim op, maar die moontlikheid bestaan ​​dat die oorblywende bevrore stukke op diepte is en dat dit behoue ​​bly as stoom wat oorleef en in vloeibare gesteentes beland. by lae relatiewe T hoog P.
Boog gesny deur stoom, ys en skokgolf, nie direk kontak nie, vandaar gereeldheid in voorkoms, is dit in wese bewerk.
Moontlik het die jonger Dryas -impak die laaste spore van die ystydperk 11500 jaar gelede gesmelt? Noord -Amerikaanse ys en komeet en Gobekli Tepe … pas goed.
Ek hou van hierdie teorie. Dit voeg by en kan 'n aantal vrae beantwoord.
Ek glo dat daar verwarring is oor die ouderdom van die Laurentide -ysveld, want wetenskaplikes (weet) hoe vinnig gletsers beweeg. Ek sien teorieë oor hoe 'n meteoor die Laurentide -ysblad, sowel as ander moontlike komeet -impakplekke in die hele Laurentide -veld getref het, en dit word meer as miljoene jare oud. Niemand, sover ek gevind het, het die teorie aangegee dat die ysvelde van Kanada, Baffinbaai en Groenland en 'n Hudsonbaai -meteoorkrater (moontlik verskeie) die gevolg is van 'n enkele gebeurtenis nie: 'n gebeurtenis wat nie 'n meteoorgesteente of 'n metaalagtige oorsprong is nie , maar van ys. Die bevinding van bevrore diere kon nie gebeur het as hulle in 'n sneeustorm vasgevang was nie. Hierdie diere is op amper absolute nul gevries. Die enigste manier wat sou kon gebeur, sou wees as die aardatmosfeer deur 'n groot meteoor van die oppervlak afgestoot word. Ek het gelees dat ys in ons atmosfeer sou smelt, maar vir 'n soortgelyke eksperiment kan iemand 'n nat hand vat en sy nat hand vinnig in 'n smeltkroes van gesmelte lood gooi sonder om verbrand te word. Dit is die stoom wat geproduseer word, wat verhoed dat die hand brand. Dieselfde geld ys wat ons atmosfeer binnedring. Die stoom wat gegenereer word, sal 'n hitteskerm skep waarmee die meteoor die atmosfeer kan binnedring en beskerm teen vernietiging. Ek glo dat die krater (s) van Hudsonbaai en regoor Kanada die bewys is van wat die Laurentide -ysvelde veroorsaak het. 'N Enkele gebeurtenis. Alle gletserbewegings straal uit Hudsonbaai, wat my teorie ondersteun. Die gletserbeweging was onmiddellik deel van die impak.
Ek het hierna op Google maps gekyk en gewonder of dit 'n impakmaker is. Dit lyk asof dit miljarde jare oud moet wees. Daar is 'n rant langs die kuslyn, wat deur gletsers geërodeer word. Die westelike helfte ontbreek, miskien bedek deur latere rotsperiodes. Die maan het baie kraters, waarskynlik nie 'n vierkante meter wat nie geraak is nie; die aarde moes dieselfde intensiteit beleef het.
Ek het die Belcher -eilande in Hudsonbaai per vliegtuig vanaf Radisson, Quebec, besoek. Die Nastapoka -eilande direk aan die kus in Hudsonbaai is opvallend as hulle laag daaroor vlieg. Hulle vertoon klassieke "cuesta " kenmerke – sanderige/gruis/rotsagtige strande aan die buitekant van die baai, skuins opwaarts ooswaarts en val dan skielik honderde voet tot onder seespieël aan die oostelike kante wat na die vasteland kyk. Presies wat u van 'n impakstaking sou verwag. 'N Lugopname is hier:
blyk 'n reuse sinkgat te wees#8230
Eugene Shoemaker het getoon dat geskokte kwarts ook gevind word in kraters wat ontstaan ​​deur meteoorbotsing, soos die Barringer -krater en die Chicxulub -krater. Die teenwoordigheid van geskokte kwarts ondersteun dat sulke kraters gevorm is deur 'n impak omdat 'n vulkaniese uitbarsting nie die vereiste druk sou veroorsaak nie.
Ek het dit geniet om sommige van u besprekings te lees, ek het ook geen wetenskaplike opleiding nie, maar ek is 'n amateur -argeoloog, ek het 'n raaisel raakgeloop wat ek met my eie visuele metodes afgebreek het. Daar is 'n aantal astrobleme wat blykbaar die oorblyfsels is van baie groot ronde sonstempels wat met asteroïdes getref is, wat dit gedeeltelik vernietig, maar vanweë hul omvang en baie spesifieke ontwerp is daar byna altyd bewyse van die ontwerp, selfs nadat die impak. Ref Aztec son kalender. Die Hudsonbaai -sirkel is nog net een oorblyfsel. Slegs die buitenste rand kan nog gesien word deur die foto van die sonkalender op te lig en dit behoorlik te skaal en dan die deursigtigheid van die boonste laag te verlaag om te sien wat in die landskap oorbly. Daarom het ek nederig die stelling gestel dat daar 'n beskawing voor ons was wat 'n stelsel van hierdie tempels ontwikkel het wat doelbewus uitgewis is deur iets wat die aarde op 'n kolossale skaal kan beïnvloed. Ons weet dat daar baie asteroïde -impakte is, en sommige daarvan is ten minste ek glo die oorblyfsels van interplanetêre konflik. So mensgemaak en ook komeet /wapen impak.
Asteroïde: deskundige Q & ampA
Kyk | Episode
Asteroïde: Doomsday of Payday?
Kyk | Kort
Nasionale korporatiewe befondsing vir NOVA word deur Draper verskaf. Groot befondsing vir NOVA word verskaf deur die David H. Koch Fund for Science, die NOVA Science Trust, die Corporation for Public Broadcasting en PBS -kykers.
Vreemde rotse gevind na vermoedelike meteorietaanvalle in Tamaulipas
'N Meteor is Dinsdagaand in die lug bokant Nuevo León gesien en daar is berigte dat dit omstreeks 23:00 in Tamaulipas op die aarde neergestort het.
Talle gebruikers van sosiale media het foto's en video's gedeel van die gloeiende hemelse voorwerp wat ook vasgevang is deur 'n webkamera wat op 'n gebou in Monterrey gemonteer is. Meteore is ook in Coahuila en Texas gesien.
Die Burgerlike Beskermingsagentskap is na die vermoedelike ongeluksplek ontbied, waar dit lyk asof die meteoriet bosse en bome naby 'n huis in Lázaro Cárdenas aan die brand gesteek het, en 'n gebied van vier meter in deursnee geskroei het.
Die owerhede het gereageer op 'n oproep van 911 om die brand te blus, en Burgerbeskerming het verskeie ongewone gesteentes van die grootte en vorm van groot gomballetjies uit die verbrande gebied, wat hulle versamel het vir verdere ondersoek, teruggevind.
Daar word ook berig dat meteoriete die aarde in Tula en San Carlos, Tamaulipas, getref het, hoewel die owerhede geen bewyse gelewer het dat die vuurballe wat getuig het, werklik die aarde getref het en dat daar geen brande aangemeld is nie.
Spekulasie op sosiale media dui daarop dat die helder flits in die lug deel was van die jaarlikse Draconid -meteoorstort wat nou tot 11 Oktober plaasvind, met 'n hoogtepunt van die aktiwiteite wat Woensdagaand kom. Ander blameer vreemdelinge of sakeman Elon Musk, stigter van SpaceX.
In Februarie het mense in die deelstaat México, Jalisco, Guanajuato, Querétaro, San Luis Potosí, Michoacán en Mexico -stad berig dat hulle 'n groot, gloeiende voorwerp deur die naghemel sien. Burgerbeskerming het op Twitter geplaas dat dit 'n meteoriet is wat beslis in die lug verwoes is en waarskynlik nie 'n invloed op die Mexikaanse gebied sou hê nie. "
Volgens NASA, steek honderde deeltjies en hemelse voorwerpe elke dag die aarde se atmosfeer oor en ontsteek en vorm die flitse wat in die volksmond skietsterre genoem word.
Kosmos Tydskrif beraam dat ongeveer 17 meteoriete die aarde elke dag tref.
Die gevolge van antieke meteoriese impakte wat vandag nog op aarde sigbaar is
Meer as 35 miljoen jaar gelede het 'n 15-verdieping watermuur wat veroorsaak is deur 'n asteroïde-aanslag oor Virginia gespoel van sy kus, toe geleë in Richmond, aan die voet van die binnelandse Blue Ridge Mountains-'n impak wat miljoene mense sou beïnvloed dit kom vandag voor. Tog, ondanks sy ouderdom, kan die gevolge van hierdie ou asteroïde -aanval, sowel as ander epiese ruimte -rots -impak littekens, vandag nog gevoel word, sê wetenskaplikes.
Die Virginia -impakplek, die Chesapeake Bay Crater genoem, is die grootste bekende impakplek in die Verenigde State en die sesde grootste ter wêreld, sê Gerald Johnson, professor emeritus in geologie aan die College of William and Mary in Virginia. Ondanks die grootte daarvan, is leidrade oor die krater eers in 1983 gevind toe 'n laag gesmelte glaskrale wat dui op 'n impak as deel van 'n kernmonster gevind is. Die webwerf self is eers byna 'n dekade later gevind. [As ruimte aanval: die 6 gekste impakte]
Die komeet of asteroïde wat die impak veroorsaak het, en waarskynlik 8 tot 13 kilometer in deursnee gemeet het, het deur die lug geslinger na die gebied wat nou Washington, DC is, toe dit val. Die impak het 'n massiewe golf van 457 meter hoog gemaak, het navorsers gesê.
Alhoewel die botsing 'n krater van ongeveer 52 myl oor en 1,2 myl diep (84 km oor en 1,9 km diep) gelaat het, het die voorwerp self verdamp, het Johnson verduidelik.
'Ek is net hartseer dat ons nie 'n stukkie daarvan kan hê nie,' het Johnson in 'n verklaring gesê.
Maar die gevolge van die asteroïde -impak kan vandag nog gesien word, veral in die baai self. Tot 18 000 jaar gelede was die baai -gebied droog. 'N Reuse ys het toe Noord -Amerika bedek, en toe dit 10 000 jaar gelede begin smelt het, het dale oorstroom, insluitend die depressie wat deur die krater gevorm is.
Die antieke impak affekteer die streek vandag nog, in die vorm van grondversakking, rivierafwyking, ontwrigting van die waterdraers aan die kus en onstabiliteit op die grond.
In Februarie verlede jaar het 'n meteoorontploffing oor die Russiese stad Tsjeljabinsk bevestig dat die botsing van die Chesapeakebaai nie die enigste ruimte gesteentes was wat op die aarde gerig was nie. Alhoewel die Chelyabinsk -asteroïde slegs 17 meter in deursnee was, het dit meer as 1 000 mense beseer en miljoene dollars aan strukturele skade aangerig.
'Die asteroïde het nog steeds 'n groot uitwerking op die grond gehad, en daar is moontlik miljoene daarvan,' het Dan Mazanek, 'n kenner van die aarde (NEO) by NASA se Langley Research Center in Virginia, in 'n verklaring gesê. '' N Ander meteoor van dieselfde grootte as die volgende, sou die volgende waarskynlike gebeurtenis wees. '
Elke dag gaan klein voorwerpe naby die aarde verby of verbrand dit in die atmosfeer van die planeet. Voorwerpe van ongeveer 80 myl oor gaan maandeliks of jaarliks ​​binne enkele maanafstande verby sonder om deur die swaartekrag van die planeet ingetrek te word.
'Die frekwensie is altyd 'n vraag,' het Mazanek gesê. "Ons weet dat die groter voorwerpe minder gereeld voorkom, maar dat dit meer verwoestende gevolge het."
Volgens modelle het wetenskaplikes slegs ongeveer 10 persent van die voorwerpe groter as 100 m ontdek, wat baie potensieel bedreigende asteroïdes wat 'n bedreiging vir die aarde inhou, nog onbekend laat.
Beide die teleskoop en die radar speel 'n belangrike rol in die soek na inkomende voorwerpe. NASA se Near-Earth Object Program is een van die groepe wat kyk na moontlike gevaarlike inkomende voorwerpe. Mazanek het gesê dat die program sedert 1998 verantwoordelik was vir ongeveer 99 persent van alle NEO -ontdekkings.
Dit is 'n uitdaging om te weet waarheen die instrumente gerig moet word. Tydsberekening is ook moeilik. 'N 100-jaar impakgebeurtenis beteken nie dat daar 100 jaar sal verloop voordat die gebeurtenis weer plaasvind nie.
'Dit is nie soos 'n bus of 'n trein nie, dit gebeur net so gereeld,' het Mazanek gesê. "Dit is soos 'n muntstuk. Alhoewel dit 'n 50-50 koppe of stert gemiddeld is, kan dit 10 keer in 'n ry koppe wees of 10 keer in 'n ry."
Groot krater onder die ys van Groenland dui op 'n klimaatsveranderende impak in die tyd van mense
Op 'n helder Julie 2 jaar gelede, was Kurt Kjær in 'n helikopter wat oor noordwestelike Groenland vlieg - 'n uitgestrekte ys, wit en sprankelend. Binnekort verskyn sy teiken: Hiawatha-gletser, 'n stadig ys wat meer as 'n kilometer dik is. Dit vorder op die Arktiese Oseaan, nie in 'n reguit muur nie, maar in 'n opvallende halfsirkel, asof dit uit 'n wasbak stort. Kjær, 'n geoloog by die Natural History Museum van Denemarke in Kopenhagen, vermoed dat die gletser 'n plofbare geheim verberg. Die helikopter beland naby die golwende rivier wat die gletser dreineer en klippe onder dit uitvee. Kjær het 18 uur gehad om die minerale kristalle te vind wat sy vermoede sou bevestig.
Wat hy huis toe gebring het, het die saak vir 'n groot ontdekking beklink. Onder Hiawatha is 'n impakkrater van 31 kilometer breed, groot genoeg om Washington, DC te sluk, berig Kjær en 21 medeskrywers vandag in 'n koerant in Wetenskaplike vooruitgang. Die krater is agtergelaat toe 'n yster -asteroïde 1,5 kilometer oor die aarde geslaan het, moontlik binne die afgelope 100 000 jaar.
Alhoewel dit nie so katastrofies was as die dinoksourus-moorddadige Chicxulub-impak nie, wat ongeveer 66 miljoen jaar gelede 'n krater van 200 kilometer in Mexiko uitgekap het, het die Hiawatha-impaktor ook 'n afdruk gelaat op die geskiedenis van die planeet. Die tydsberekening is nog steeds vir debat, maar sommige navorsers van die ontdekkingspan meen die asteroïde het op 'n kritieke oomblik getref: ongeveer 13 000 jaar gelede, net soos die wêreld besig was om te ontdooi van die laaste ystydperk af. Dit sou beteken dat dit op die aarde neergestort het toe mammoete en ander megafauna agteruitgaan en mense oor Noord -Amerika versprei het.
Die impak sou 'n skouspel wees vir enigiemand binne 500 kilometer. 'N Wit vuurbal vier keer groter en drie keer helderder as wat die son oor die lug sou streep. As die voorwerp 'n yslaag tref, sou dit in 'n japtrap tot by die berggrond deurgedring het en water en klip verdamp. Die gevolglike ontploffing het die energie van 700 1-megaton-atoombomme gepak, en selfs 'n waarnemer honderde kilometers verder sou 'n skokgolf, 'n monsteragtige donderklap en orkaansterkte wind beleef het. Later sou rotsafval moontlik oor Noord -Amerika en Europa gereën het, en die vrygestelde stoom, 'n kweekhuisgas, kon Groenland plaaslik verhit en nog meer ys laat smelt.
Die nuus oor die impakontdekking het 'n ou debat onder wetenskaplikes wat antieke klimaat bestudeer, wakker gemaak. 'N Massiewe impak op die ys sou veroorsaak dat smeltwater in die Atlantiese Oseaan gestroom het - wat die vervoerband van seestrome moontlik sou versteur en temperatuur laat sak, veral in die noordelike halfrond. "Wat sou dit destyds vir spesies of lewe beteken? Dit is 'n groot oop vraag," sê Jennifer Marlon, 'n paleoklimatoloog aan die Yale Universiteit.
'N Dekade gelede het 'n klein groepie wetenskaplikes 'n soortgelyke scenario voorgestel. Hulle probeer 'n verkoelende gebeurtenis, meer as 1000 jaar lank, verduidelik wat die jonger Dryas genoem word, wat 12 800 jaar gelede begin het, toe die laaste ystydperk eindig. Hulle omstrede oplossing was om 'n buitenaardse agent aan te roep: die impak van een of meer komete. Die navorsers het voorgestel dat die impak, benewens die verandering van die loodgieterswerk van die Noord-Atlantiese Oseaan, ook veldbrande oor twee kontinente aan die gang gehad het wat gelei het tot die uitsterwing van groot soogdiere en die verdwyning van die mammoetjagende Clovis-mense in Noord-Amerika. The research group marshaled suggestive but inconclusive evidence, and few other scientists were convinced. But the idea caught the public's imagination despite an obvious limitation: No one could find an impact crater.
But Jay Melosh, an impact crater expert at Purdue University in West Lafayette, Indiana, doubts the strike was so recent. Statistically, impacts the size of Hiawatha occur only every few million years, he says, and so the chance of one just 13,000 years ago is small. No matter who is right, the discovery will give ammunition to Younger Dryas impact theorists—and will turn the Hiawatha impactor into another type of projectile. "This is a hot potato," Melosh tells Wetenskap. "You're aware you're going to set off a firestorm?"
The trigger could have been a disruption in the conveyor belt of ocean currents, including the Gulf Stream that carries heat northward from the tropics. In a 1989 paper in Natuur, Kennett, along with Wallace Broecker, a climate scientist at Columbia University's Lamont-Doherty Earth Observatory, and others, laid out how meltwater from retreating ice sheets could have shut down the conveyor. As warm water from the tropics travels north at the surface, it cools while evaporation makes it saltier. Both factors boost the water's density until it sinks into the abyss, helping to drive the conveyor. Adding a pulse of less-dense freshwater could hit the brakes. Paleoclimate researchers have largely endorsed the idea, although evidence for such a flood has been lacking until recently.