adjunkpresident Cyril Ramaphosa | SAUK.co.za - Nuus.info
Posts tagged with 'adjunkpresident Cyril Ramaphosa'
‘n Volle regsbank van die hooggeregshof in Pretoria het Shaun Abrahams se aanstelling deur Jacob Zuma as hoof van die Nasionale Vervolgingsgesag (NVG) tersyde gestel en beveel dat Ramaphosa ‘n nuwe direkteur binne 60 dae moet aanstel. Die vorige hoof van NVG, Mxolisi Nxasana, moet die goue handdruk van R17 miljoen wat hy ontvang het,.. Die Spieël – breinsuiker
Die koeverte het opgehou. Ek het nooit weer een gekry nie, of liewer, ek het vir lank nie een gekry nie.
Die monster se stem het stiller geword, maar nie minder nie.
In die oggendure, net voor sonop het Steven ‘n vraag vir my gevra. Ek moes antwoord voordat die son heeltemal uit is. En daar is nie baie tyd oor nie en baie om oor te dink.
Steven het by my kom kuier.
Hy het kos gemaak. Ek het gekyk. Hy het geeët, ek het gekyk, hy het die vurk met stukkies hoender daarop vir my gegee, ek het my mond oopgemaak, ek het gekou, sy oë sê: “Take a deep breath and relax”
“Mag ek uitspoeg?” vra ek
Hy knik sy kop.
Hy vat die servet en gaan gooi dit in die asdrom.
“Kom ons gaan stap” sê hy.
Ek knik my kop. XXL Jeans. XL T shirt, XL check hemp.
Dis laatmiddag, en ons stap in stilte, wel….hy het in stilte gestap, die fokken monster het aanhou praat in my ore, my kop en my hart.
“Hoor jy soms monsters in jou kop praat” vra ek
“Nee, ek dink baie”
“Waaraan dink jy?” vra ek
Hy is stil.
“Kom ons sit op die bankie in die park. Kyk die son deur die akkerbome se blare. Kyk die voëltjies. Luister na hulle. Maak die monster se bek stil deur na die natuur te luister. Fuck the monster” ek skrik.
Hy gaan sit op die houtbankie.
Ek staan langs hom.
“Ek kan nie op harde stoele sit. My stuitjie en rug is seer”
“Ok, ek sal my sweetpakbaadjie vir jou neersit. Sal dit help?”
“luister” sê hy
Die monster se stem is soos ‘n ‘white noice’ iewers.
Steven tel ‘n paar akkers op en gee dit vir my.
“Kyk daarna” sê sy oë.
“Voel aan dit”
Hy haal ‘n spieëltjie uit se sak.
Hy hou dit voor my gesig.
Ek maak my oë toe.
“Kyk” sê hy
Alles gebeur so in stappe. So organized.
Toe ek in die spieëltjie kyk, sien ek my gesig, soos ‘n monster. My wange ingeduik. My hare droog, my vel dun, lyk of dit wil skeur en agter my maak die son ‘n gou kroon vir my deur die akkerbome.
Steven neem ‘n foto met sy telefoon.
Hy wys die foto vir my. Ek kyk lank.
“Jy is mooi” sê hy.
“Kyk, jy het ‘n goue kroon op. Die son het dit vir jou gegee. Die boom het dit op jou kroontjie kom neersit”
Toe word die monster se stem stil.
Ons stap terug na my huis toe.
Hy maak die deur vir my oop. My huis lyk anders.
“Sal jy asseblief jou hemp uittrek?” vra hy.
Gewoonlik as iemand so iets vir my vra sal ek NEE sê.
“Ek sal die spieël toegooi” sê hy
“En die gordyn ook toemaak” so in dieselfde asem.
Dis ‘n special moment.
Hy gooi die spieël met ‘n lap toe.
Ek sê: “Moenie”
Hy trek die gordyn toe en die laaste stukkie son verdwyn agter die gordyn in.
“Moenie” sê ek
“Maak alles oop. Maak oop. Laat hulle kyk. Laat hulle staar. Laat hulle skinder. Laat hulle…..” en ek ruk die lap van die spieël af en maak die gordyn oop. Ek trek die XL hemp uit. Ek trek die XXL jean af en staan kaal. Nie vir iemand nie, maar vir my kroon, vir my son.
“Ek gaan vir jou ‘n vraag vra, maar jy moet antwoord voordat die son weg is. Hy is halfpad weg, jy het ‘n helfte oor om te besluit” sê Steven
“Vra” sê my oë.
“Is jy bang vir naalde?”
Ek is. Baie
“Ja” sê ek
“Hou jy van kuns?” vra hy
“Mag ek op jou skryf?” vra hy
Die son sak stukkie vir stukkie.
“Wat wil jy skryf?” vra ek
“Net wat jy wil”
“Jy kan” sê ek
“Jy mag nie bang wees vir naalde nie. Want die naald is die instrument waarmee ek die monster se stem gaan stil maak”
“Hoe weet jy van die monster?” vra ek
“Antwoord, die son sak”
“Jy mag. Ek is bang vir naalde, maar jy mag die monster se stem stil maak. JY MAG….JY MAG…..JY MAG……JY MOET….
En hy haal die naald uit.
Die son sak.
En in die laaste lig, neem hy weer ‘n foto van my waar ek kaal staan. Hy wys die vir my.
“Die monster gaan vir altyd stil wees.” Sê hy.
“Ek is honger” sê ek
Hy haal ‘n stukkie vir die hoenderslaai uit die bak, sit dit op ‘n vurk, hou dit voor my mond.
Ek maak my mond oop….en toe gebeur alles…..
Daar is niks met my keel verkeerd nie. Ek kan sluk, ek wil net nie.
Ek wonder of Die Here God ’n engel op my pad kom sit het. Ek het al baie gevra vir ’n engel, maar ek dink Die Here God het nie gehoor nie. Ek dink dat ek soms te veel vra. Dalk gee Hy net vir my wat ek op daai tyd nodig het. Hulle sê mos Die Here God het Sy eie tyd.
Ek wonder hoekom Steven my nie ook hel te en terug oordeel nie?
Dis asof hy die Monster se stem stiller maak.
Daar is nog oorskiet hoenderlsaai in die yskas. Ek gaan kyk of ek dit kan eet.
Jy raak vet. Gister het jy twee slukke gevat van daai slaai. Hoekom luister jy vir die Steven ou. Hy wil net geld maak uit jou uit.
Ek stap yskas toe.
Ek loop met moeite. My rug is seer. My stuitjie is ’n wond. Ek het gisteraand weer klomp sit ups gedoen.
Ek staan in die kombuis en kyk na die asblik. Daar lê gisteraand se papiersak vol uitspoeg. Op die tafel ’n skoon bordjie (ek dink Steven het dit daar gesit) en ’n vurk.
Langs die vurk lê ’n skerp mes. Ek tel die mes op en sny aan my bo-arm. Dis seer.
Ek lewe nog.
Teen die yskas is ’n foto van my waarna ek nie kan kyk nie. Of liewer, dis een van daardie fotos waarna jy nie wil kyk nie, maar jy kan nie wegkyk nie. ’n Foto wat ’n monster geneem het. Ek is net skeleton. Ek wil nie kyk nie, maar kan ook nie wegkyk nie.
“Is dit mooi vir jou?” vra die Monster.
In Godsnaam, los my uit. Shut the fuck up. Ek is moeg. Ek haat jou stem. Al my klere is XXL of XL…dit hang soos lappe.
Vir die eerste keer in ’n lang tyd huil ek.
Ek maak die yskasdeur oop en gooi die slaai op die grond uit.
“Nothing compares to you” sing Sinead O’Connor
Klop aan my deur.
Is jy ok? vra sy oë
Nee, sê my oë.
Steven vat aan my skouer. Dis seer. Ek bewe.
“Hou my vas” sê my mond
“Ok” sê sy oë.
Ek sien die monster by die venster sit.
“Lafaard” skreeu die Monster
“Verloorder” skreeu hy weer.
“Warrior” sê Steven se oë.
“Kom, ek gaan wys jou iets” sê Steven se mond.
Hy stoot my saggies aan my rug. Ek kry seer.
“Jammer” sê sy mond.
Hy haal die lap wat ek oor die spieël gehang het af, en sê:
“Kyk, lyk nice ne”
En toe maak ek die veertiende koevert oop en in die veertiende koevert is die vyftiende koevert.
Steven se oë lag in myne.
Nou kan ons maar begin, sê hy.
“Kyk, ek het’n prentjie geteken”
“Lyk baie deurmekaar. Kan nie sê dis mooi nie”
Sal dit wat ek doen ooit genoeg wees?
Sal dit wat ek sê ooit saak maak?
Sal ek ooit ‘n persoon vir iemand wees…of net ‘n probleem?
“Spieëltjie spieëltjie aan my hand, wie is die mooiste in die land?”
Is dit my skuld dat my ouers moes skei…ek is dan maar net 12 jaar oud. Het ek dalk iets verkeerd gedoen? Dalk nie, dalk tog…maar ek weet dat dit my skuld is.
Ek is nie die seun wat hulle wou gehad het nie. Ek het dit nooit gehoor nie, maar wel in hulle oë gesien.
Ek het die sewende koevert op die ouderdom van 21 oopgemaak.
Die seël gebreek.
In die koevert was ‘n man se trouring, ‘n stukkende troupand van ‘n man en die brief het na wyn geruik.
My maag voel leeg.
My hart voel leeg.
My siel voel leeg.
Ek sal moet eet. Die monster het gesê dat ek moet ophou eet. Eet is al wat nou gaan help.
As ek eet sal dit die gat van verwerping toemaak. Verwerping van ouers wat geskei is.
Ek het ‘n bak roomys geeët. Dit kom makliker uit as mens kots.
Ek het die helft van die bak geeët en in die toilet gaan kots.
Ek praat nie van opgooi, of braak nie…want dit is nie dit nie. Opgooi, braak is as mens ‘n maagvirus het of so iets…hierdie is kots…of uitbraaksel as jy wil….maar dit bly kots. Ek het die bak roomys uitgekots.
Ek het die sewende koevert, die trouring en stukkende troupand in die kots gegooi en weggespoel.
MONSTER: Dit sal nooit weggaan nie. Dit gaan by jou bly spook.
“Dit is klaar weg”
MONSTER: Dit is nie, dit gaan erger word, maar beter. Doen net wat ek sê. Volg my instruksies, stap vir stap….ons begin…
Ek haat die monster se stem. Maar ek moet luister.
Ek staan voor die skaal.
MONSTER: klim op
Ek gaan staan op die skaal. Ek weeg 64 kg. Ek is 21 jaar oud.
MONSTER: jy is vet…sien jy.
Die honger het aan my geknaag. Die lus vir kos, maar daai monster se stem was harder as die lus vir kos.
Ek wil jou graag vertel toe ek uitgevat is vir ete na ‘n mooi restaurant:
Ek het ‘n boyfriend. Hy wil my uitvat vir ete. Klink lekker. Hy is mooi. Ek sal my oorgroot klere aantrek.
Ek meet my bo arm met my vingers…soos gewoonlik.
Ek vat ‘n papiersak saam, sit dit in my sak.
Hy kyk my aan…en ek kon in sy oë sien hy hou nie van my klere nie. Dis ok.
Ons sit in die restaurant. Bestel kos. Die monster se stem is harder as ooit.
Ek gaan mal word.
Wat eet jy? Vra my date.
Sommer net sop. (want ek weet dit sal maklik uitkom)
Wat van ‘n stuk steak?
Sjoe, nee dankie.
Hy bestel en die kos kom. Ek sukkel om na die bord kos te kyk. Een hap, en ek wil kots. Ek spoeg die kos in ‘n servet uit en gooi dit in die papiersak wat ek saam met my dra.
“Is iets fout?” vra my date
“Nee, alles reg”
Alles is ‘n deurmekaarspul in my kop.
My date eet heerlik. Dis mooi as hy eet. Sexy, sou ek sê.
“Is ek vir jou mooi?” vra ek.
“Gaan jy nie eet nie?” vra hy duidelik om nie die vraag te beantwoord nie.
Ek vat nog ‘n hap, kou en proe die lekker van kos. Ek wil mal word….
MONSTER Jy sluk nie, spoeg uit
Ek spoeg dit uit in ‘n servet en sit dit in my sak.
“Wat de fok gaan aan? Is jy lekker?” vra my date.
“Ek kan nie sluk nie, keelseer”
“Kak man, jy is siek. Ek mors my fokken geld op ‘n kots-queen” hy haal sy beursie uit, gooi ‘n paar rand op die tafel en sê ek moet maar die res betaal wat ek uitkots….hy loop.
Ek voel leeg.
MONSTER: nou het jy gewen….geluk.
“Jy het hulp nodig, kom saam met my” hoor ek ‘n stem.
Agter my staan ‘n man. Hy lyk vreemd, maar vriendelik.
“Mag ek sit?”
“Ja, maar ek weet nie…”
“Moenie praat nie. Luister net vir ‘n oomblik na wat jy hoor”
“I’m lucky to be alive” sing Tracy Chapman oor die speaker in die restaurant.
Hy kyk na my en glimlag.
“Ek kan jou help” het hy gesê.
Hy het aan my skouer gevat en gesê:
“Dis cool. Ek sal die papiersak gou gaan weggooi, kry jou goed en ek stap saam met jou by die restaurant uit” en hy vat die papiersak en gooi dit in ‘n asdrom met ‘n swart sak daarin. Dis weg.
“Kom” het hy gesê…en toe smile hy.
EK WENS DAT EK VIR DIE LESER KAN VERDUIDELIK HOE OM HIERDIE VERHAAL TE LEES…MAAK NIE SAAK NIE, LEES DIT NET IN GODSNAAM…ASSEBLIEF.
“Want jy sien deur my, soos water, deur my soos water, ja, jy sien deur my soos water”
Die vyfde en sesde koevert.
Ek het klomp dae verloor. Ek wonder of ‘verloor’ die regte woord is.
Ek het die vyfde koevert oopgemaak. Binne in die koevert is ‘n paar stukkies lap en ‘n prentjie van ‘n hand met onnatuurlik dun vingers.
Waar is my jeug heen? In ‘n oogwink het ek groot geword. Ek moes vir lank geslaap het, of dalk weg. Ek moet gaan werk.
Dis somer. Ek het ‘n kortmou hemp aan. ‘n Paar jeuns wat okay-erig sit. Ek ry in die hoofstraat af. Verby ‘n paar winkels, mense wat vinnig stap, oumense wat fotos van kleinkinders vir mekaar wys, anties met netjiese hare….ag fok nee.
Ek maak die kar se vensters toe, sit die aircon aan en draai die luggate van die kar oop. Ek sit die radio kliphard…
EK SIEN DEUR JOU
EK SIEN DEUR JOU SOOS WATER.
EK SIEN DEUR JOU.
En ‘n stem kom by die luggate uit:
Die monster het nou net met my gepraat. Die swart hond het ‘n stuk uit my hart gebyt en opgevreet. Ek weier om verter te skryf….dit stop hier.
Ek wil opgooi.
Ek kry ‘n parkeer plek, klim vinnig by die kar uit en stap na die Wimpy toe. Die reuk maak my mal van honger. Mal van lus. Mal vir die gevoel om ‘n burger in my hand vas te hou…ek is klaar mal anyway.
Ek stap badkamer toe, maak die toilet oop en gooi op, was my gesig en stap uit.
“Kan ons help?” vra iemand.
“Waar wil jy sit?”
“Ek wil nie sit nie”
“Ek wil net ruik. Mag ek asseblief aan ‘n cheese burger ruik?”
“Jissus, jy is seker mal”
Die monster neem oor.
“Vat die burger van die toonbank af en ruik aan die ding, maar jy hap nie” – MONSTER
Ek doen dit.
Hulle jaag my uit
“Doos” skreeu ek
“Jy sit nie weer jou voete hier nie. Jy is fucked up man. Kyk hoe lyk jy. Het jy aids of wat” maak die man keel oop.
Ek hoor niks.
Ek stap by ‘n klerewinkel in.
“Kan ek help?” vra die vrou
“Is jy ok, kind?”
“Ek is nie meer ‘n kind nie. Ek was nog nooit een nie” sê ek
MONSTER: Kry die goed en loop, so gou as wat jy kan.
Ek soek ‘n denim broek, XXL t shirt en ‘n XL check hemp.
“Mag ek dit aanpas?” vra ek
“Dis heeltemal te groot vir jou. Kyk hoe skraal is jy” sê die vrou, “maar gaan pas maar aan”
Toe ek voor die spieël van die aantrekhokkie staan en my klere uittrek, skrik ek.
Is dit werklik ek wat hier staan?
“Is dit vir jou mooi?” vra die monster
“Nee” sê ek
“Nou doen iets daaraan” MONSTER
“Wat gaan jy doen?” MONSTER
“Ek sal nog moet diet”
“Nee” sê die monster, “Dis nie genoeg nie. JY MOET OPHOU EET”
“Ek sal dit doen”.
Ek trek die klere aan hulle hang soos lappe aan my.
Ek van my hand en vou dit oor my bo-arm. My duim en middelvinger moet mekaar kan raak as ek om my biceps vat. Hulle raak NIE.
“Goed, ek gaan ophou eet”
Dit was die vyfde en sesde koevert. Net so.
DAGBOEKINSKRYWING – MIDDERNAG
Ek kom en gaan, dan verdwyn ek vir dae, dan kom ek weer terug, gaan weer en verdwyn. In Gods naam, hou net ‘n ogie oor my. Ek vra, asseblief.
Meteens onthou ek die agtste koevert en sy seël.
Wat is ‘n paradoks? Net dit.
Ek het dit vir my skool juffrou gevra?
“Waar het jy daardie woord gehoor?” het sy gevra
“In die kerk. Die Dominee het Sondag daarvan gepraat”
“Dit is as jy iets vertel wat dalk effens snaaks of onmoontlik is maar dat dit tog moontlik kan wees”
Toe klim Paradoks by die koevert uit en skop nes in my brein.
Ek wou nog vir die juffrou vra wat is die verskil tussen ‘n leun en ‘n geheim, maar ek het nie. Daardie vraag gaan my geheim bly en ek sal dit tog iewers uitvind. Iemand sal my kan sê.
“Hoekom is jy so snaaks?” het een van die seuns in die klas vir my gevra.
Ek het hom nie geantwoord nie. Aspris nie.
“Jy moet jouself regruk soos ons word, deel van ons” het hy gesê.
Ek het aspris nie gepraat nie.
“Jy moet maats kry, dis nie normaal om so alleen rond te dwaal nie. Die mense gaan dink dat jy mal is”
Ek is nogsteeds aspris.
“Ag, whatever” het die seun gesê en gelag.
Ek het omgedraai en in sy oë gekyk toe vra ek hom reguit:
“Fokkit is jy fokken mal, faggot”
Wat is ‘n faggot? Hy het gevra of ek mal is, dit is ‘n manier om te sê ek is lelik. Ek het ‘n plan. Ek kan nie wag dat die skoolklok moet lui vir huistoe-gaan-tyd nie.
Na skool het ek vinnig na die kafee toe gehardloop. Ek het altyd gesorg dat, of hardloop, of baie vinnig stap, want dis oefening en dit help ‘n mens om gewig te verloor. Ek is nie so baie gepla oor die ‘oefen’ deel nie, maar die “gewig verloor’ deel is belangrik.
Ek het by die kafee ingestap.
“n Groot pak slap tjips asseblief, en ‘n halwe wit brood”
“Jy raak te groot vir jou skoene. Wat is die geheime woord……..? ASSE……?” het die vrou agter die toonbank gepraat.
My mond het gesê “ASSEBLIEF” my hart het gesê, “Ek is nie jou fokken kind nie nog minder jou maatjie. Gee dit tjips, doen jou werk en hou jou bek” maar ek het dit nie gesê nie.
“Ek gaan gou betaal”
“Kind jy het ‘n gesonde eetlus. Jy koop elke middag hierdie brood en tjips. Eet jy dit alleen?”
“Nee, Tannie, my maats eet saam” liege k
“Het jy dan maats”
“Ja, Tannie, ons is drie wat eet” het ek gesê.
Dis nie ‘n lieg nie. Dis ek, Die monster en Die leun wat saameet.
Terug by die tjips toonbank.
“Sal Tannie sommer die sout so in ‘n koppie gooi. Almal wil nie sout op hulle tjips het nie. Mag ek seblief ‘n ekstra betertjie met lou water kry, asseblief?”
“Wat doen jy met die lou water?” het die vrou gevra
“Ek spoel my hande daarmee af. Ek hou nie daarvan dat my hande na tjips ruik nie” het ek gesê.
“Eet dan met ‘n vurk” het sy gesê.
“O nee, Tannie, dis so lekker om brood en tjips met die hand te eet”.
“Nes jy dan wil”
Soos ek by die kafee uitstap, groet ek oor my skouer. “Koebaai” dis al.
Ons huis is so twee strate van die kafee af. Ek sal by die volgende straat onder die groot peperboom sit en eet. Dan die lou soutwater drink. Dan by die tyd wat ek by die huis kom, sal ek kan opgooi by die lukwart boom.
Die kos mag nie langer as 5 min in my maag bly nie, anders verander dit in vet.
Ek eet vinnig.
“Fokken faggot” NIKS WERD
“Jy moet soos ons word” (Dit beteken ek is lelik)
Jy moet regkom, kyk hoe lyk jy (Dit beteken ek is abnormal)
VIERDIE HAP, VYFDE HAP, SESDE HAP…….ENS
“Jy is niks. Jy is niks. Jy is ‘n zero. Jy is nogsteeds niks”
Uiteindellik. Ek beteken iets. Die leegheid in my is gevul. Die selfwalging is weg.
Dank God dis weg….dalk is dit ‘n Paradoks….ek weet nog nie….ek sal die lou-soutwater sluk.
Maar meteens voel ek vet, dik, lelik….hierdie kos moet nou uit.
Ek het gekots voordat ek by die huis kon kom.
Ek het voor die huis gekots van die seun wat gesê het dat ek myself moet regruk.
Ek het in die kappertjie bedding gekots.
Ek het na die kots gekyk. Ek wou elke stukkie tjip wat ek geeët het daarin tel.
Ek kots weer, die keer in die malva bedding.
Ek kyk weer na die kots, tel die broodkrummels.
Ek kots langs hulle posbus.
Ek het die kots in die beddings toegeskop met sand, maar nie die een by die posbus nie. Dis vir daai etter van ‘n ou wat gesê het…
Ek druk my vinger in my keel en hou hom daar vir ‘n rukkie.
Kots weer langs die posbus.
Dis vir die ‘faggot’ deel.
Ek staan regop, kyk na hulle voordeur en loop weg.
Daardie aand het ek lekker geslaap, want ek het ‘n rede om more oggend wakker te word. Om weer tjips te koop, te ooreet en by daai ou se posbus gaan kots. Ek sal dit elke dag doen.
Die monster het my getroos.
Die wangedrog het my vasgehou.
Ek is nou veilig, ek is nou iets, ek is nou iemand.