Posted on April 1, 2020	by Annabelle Lombard
Dag 5 in Grendelstaat, Dag 18 Tuis
Gaan Groot, of gaan huis toe! Dit was die opdrag van byna elke president, minister, koning, sultan en stamhoof. Dit staan geskryf op die piramides in Giza en die stiltes weergalm tot in die buitenste ruimte. Nog nooit was die mensdom so gefokus op dieselfde ding(etjie) nie.
Maak nie saak waar op die aardbol jy hierdie lees nie, of hoe lank jy al in isolasie is nie. Ek raai almal het waarskynlik teen die tyd reeds 'n paar van die volgende gedoen:
deur 'n tuimeldroër van emosies gegaan
etlike databondels gemorspos
'n paar slapelose nagte
'n boks vol ontsmettingsmiddels
'n internet oefenklas, kunsklas, e-konsert en/of erediens
gewonder of, en wanneer alles weer normaal gaan wees
Her-evaluasie van al jou lewenskeuses
In ons huis het ons reeds die volgende beleef:
Uitgevind mens kan jou eie kondensmelk in die mikrogolf maak van melk en suiker
Besef ons kan 300 Vitality punte verdien met gesins Aerobics in die sitkamer
Minstens 10 mense en 4 groepe "unfollow"
Geleer om bedsokkies te brei
Besef ek het Corona naelskraap ontduik na Springboklegende Danie Gerber positief getoets is. Hy het 'n paar weke terug iets in my oor gefluister terwyl ons in 'n spreekkamer gekuier het.
'n Tandemuis opgespoor wat steeds essensiële dienste lewer
Veerpyltjie krieket ontdek
Opnuut besef ek sal nooit verveeld genoeg wees om wiskunde raaisels op te los nie
Per ongeluk in die koerant beland met 'n video van ons verjaarsdagorkes aan ons buurvrou.
Aan die mense van die buurt:
Ons het die boomhuis herbou vir groter seuns wat 'n uitkyk dek en 'n fort op 'n onderste vlak wou hê. Jammer aan die bure vir al die kap en saagwerk. Daar is vaardighede oorgedra en herinnerings bymekaar gemaak.
Daar is nou al reënboë, beertjies en 'n Suid-Afrikaanse vlag in ons venster wat ons eenheid met die ganse wêreld simboliseer. Daar is etlike oproepe om simbole van hoop, geloof en liefde met hierdie gebare uit te beeld. Dit raak deurmekaar ook, want een groep bepleit 'n rooi lint as teken van die verbondsvolk wat gered is en 'n ander vra vir 'n rooi vlag as jy 'n Covid pasiënt huisves.
As tuisonderrig begin, mag die swart vlag dalk wapper, wat beteken jy moet die gille ignoreer en die impuls om die welsyn te bel, onderdruk.
As jy ons hond in die hoekie sien wegkruip – hy lei waarskynlik aan stres, uitputting en oorstimulasie a.g.v ongekende kwaliteittyd.
Verder het ek 'n ongesonde vrees dat my kinders my proviand sal plunder en dat isolasie te kort gaan wees vir die reuse legkaart wat ek begin het en die stapeltjie boeke wat ek so ambisieus opgestapel het soos 'n altaar.
Die vraag is nou nie meer wat jy aantrek, bywoon, ry, besoek, bereik of bedien nie, maar eerder: waar bly jy?
Inderdaad is jou huis (en huisgesin as jy so gelukkig is) op die oomblik die verskil tussen lewe en dood, tussen gerief en grief, hoop en wanhoop, liefde en leed. Dis waar dat jou internetspoed, die grootte van jou TV en vrieskas en die gemak van jou bed 'n groot verskil gaan maak in die kwaliteit van jou lewe. Miskien is jy jammer jy het nie 'n mooier tuin, meer kamers, of groter spens nie. Miskien bejammer jy die ou tannie in haar klein kamertjie of die gesin van 10 in een sinkvertrek sonder water.
Teen dié tyd besef jy moontlik dis makliker om 'n klein huisie skoon en netjies te hou en begin jy die waarde van roetine, stiltetyd en jou ma en ouma se resepte besef. Waarskynlik begin jy ook sien dat waar jy bly, meer te doen het met waar jou kop is, as wat jou adres is. Bly jy in die verlede, hede of toekoms? Bly jy besig met Corona nuusflitse of verryk jy jou lewe met sinvolle aktiwiteite? Is jou kop vol bekommernisse of kies jy om die Here te loof vanuit jou tronksel soos Paulus? Is jou huis 'n tempel van lof of 'n hok vol frustrasie?
Dalk het jy reeds 'n lysie van veranderings wat jy in jou lewe gaan aanbring post-Corona. Dalk het jy 'n lang lys van goed wat jy nou baie meer waardeer en voor dankbaar is. Laat weet my gerus waar jy bly? Ek is so nuuskierig om te hoor!
Posted in Uncategorized	| Tagged Corona; Covid 19; Self isolasie; pandemie; dagboek; afsondering;	| 3 Comments
Posted on March 24, 2020	by Annabelle Lombard
Pas mekaar op. Praat gereeld met mekaar en hoor wat is almal se frustrasies, vrese en behoeftes. Laat mense toe om dit op hulle eie manier te beleef. Verwag dat almal af en toe gaan uithaak. Dis normaal, maar hou dit kort en sê jammer. Leef vrygewig en handel verantwoordelik teenoor mense wat van jou afhanklik is. Erken as jy te kort skiet en hulp nodig het. Wees tegelyk broos en dapper. Wees eerlik, maar wys in die afweeg van jou woorde wat jy spreek en tik. Leef in totale afhanklikheid van God.
Posted in Uncategorized	| Tagged Lockdown; ingekluister; selfisolasie; eensaamheid; Corona; Covid 19; Suid Afrika; wenke; oorlewingsgids; huisvrou;	| 6 Comments
Posted on March 18, 2020	by Annabelle Lombard
Dag 6 van Corona Selfisolasie
Wat sal skrywers en sangers tog doen sonder hulle woorde en wysies? Moontlik van ons wysies afgaan! By die gebrek aan grootmensgeselskap, het ek nou maar besluit om af en toe te blog en ons belewenis van hierdie geskiedkundige oomblik vas te vang vir die nageslag.
Ons selfisolasie het reeds 5 dae voor die skole gesluit is, begin. Die seuns is afgeboek en op antibiotika vir lugweginfeksie. Reeds twee weke voor dit het ons reeds deeglik voorberei daarvoor, omdat ons daagliks saam met my sussie beleef het wat in Hobart, Tasmanië gebeur. Ons hou die nuusplatvorms dop en probeer sin maak van wat soos 'n onrealistiese riller fliek voel.
Ons is nou al 'n bietjie ingeburger in 'n tipe roetine en verskans teen die virus, die mensdom en verveling. Tuis is ek eintlik in my natuurlike element. Die huishoender in my het nou alle verskoning om te hiberneer en tyd saam met my beste maat en kinders te spandeer – 'n geleentheid wat geld nie kan koop nie!
Ons was gelukkig om nog die biblioteek oop te vang en ons is tuis met berge boeke, tydskrifte, legkaarte, kuns, handwerk en hardeware vir huisopknappings projekte. Ons groentetuin is ook nou met 'n skadunet geïsoleer van al die voëls wat ons oeste geplunder het en die nuwe saailinge lyk vreeslik gelukkig en verskaf 1% voedselsekerheid. Die oefenprogram begin daagliks met 'n streksessie en eindig met 'n stappie om die vleitjie saam met die hond. Ons kan ook nog op die oefenfiets en tennisbaan fiks bly.
My bloedtoets laasweek vanaf my internis wys dat my weerstand kompetisiegehalte is en die dokter beskryf my as 'n blinkvosperd. Ek weet egter ek het baie longskade – weefselskade as kind en verdere longkapasiteit verlies deur die bestraling. Oudste en jongste het ook al longontsteking en brongitis gehad, so ons is nie bereid om enige kanse te waag nie.
Ons reinig, ontsmet en suiwer die huis, liggaam en gees met enige chemiese middels of boererate. Dit ruik tegelyk soos 'n hospitaal en vars gebakte koekies. Ons gee ons immuunvlakke 'n hupstoot met als van sonlig, sonneblomsaad, silwer keelspuite, spekbome en sagte musiek. Ons was laas so paraat en op aandag soos toe ons voorberei het vir chemo!
Ons bid vir manlief wat nog moet werk by die kantoor so lank as wat moontlik is, vir ons oupa en ouma wat blitsvinnig in Australië moet inkom voordat alle grense en vlugte sluit. Ons bid vir die twee weke wat hulle in isolasie moet bly voor hulle die nuwe kleinkind moet help verwelkom en die 2 jarige ousus moet oppas. Ons bid dat my sussie veilig en in die hospitaal sal kan geboorte skenk en dat albei ongedeerd deur die jaar sal kom. Die fisiese afstand tussen ons was nog nooit so groot nie.
Verder bid ons dat my skoonpa en sy nuwe vrou veilig van hulle wittebrood in Namibië sal kan terugkeer te midde van meeste grensposte wat reeds gesluit is. Ons bid vir elke persoon wat reeds siek is, nie versorging het vir hulle kinders terwyl hulle nog werk nie, vir almal wat in finansiële nood is, hulle werk verloor en geen uitkoms het nie. Ons bid vir kalmte en wysheid te midde van verlies, paniek en wanorde. Ons bid vir kreatiewe nuwe oplossings om mense geestelik en fisies by te staan in hulle nood. Bowenal bid ons vir alle gesondheidswerkers wat binne in die oorlog is.
Dis die eerste Lydenstyd sonder al die bekende rituele en tradisies van ons kerk. Ons leer om 'n aanlyn gemeente te wees en spandeer baie tyd om deur vals nuus en swak raad te sif. Dis ook 'n groot geskenk om tot absolute stilstand geruk te word met tyd vir ons gesin, tyd vir besinning en groei. Dis 'n tyd van opoffer, kreatiwiteit en liefde. Dis bisar, ongekarteerd en vreesaanjaend, maar ons is gelowig en veilig in Sy hand een dag op 'n slag. Dankie vir almal se honderde Virus-, toiletpapier- en eg Suid Afrikaanse grappies! Dankie vir almal se resepte en idees. Mag jy en jou geliefdes ook veilig, rustig en versterk deur die pandemie kom!
Posted in Uncategorized	| Tagged Corona; Covid 19; Self isolasie; pandemie;	| 5 Comments
Posted on February 27, 2020	by Annabelle Lombard
"Geen kwaardaardigheid is gevind nie." Een van die kortste en beste oproepe nog. Ek het lanklaas so angstig gewag vir die foon om te lui en nou kan ek nie ophou ween nie!
Baie dankie vir almal se gebede, boodskappe, oproepe, ondersteuning en liefde. Ek het hierdie week regtig beleef hoe "safety in numbers" werk. Hoe meer mense saam ingetree het vir ons, hoe meer kon ek ontspan. Soos die skare gelowiges waarvan die Bybel praat. Ons is met liefde en deernis omvou en opnuut toegerus om getuies te wees.
Aan almal wat nog wag vir uitslae, of wie se uitslae nie is wat hulle gehoop het nie – baie sterkte. Vir die wat saamleef met iets ondraagliks – jy is nie alleen nie. Aan die wat herinner is om vir toetse te gaan – moenie uitstel nie en vat iemand saam! Vir die wat gesond en fiks is – geniet die lewe met alles in jou en wees lief vir jou lyf! Skuus wou nie preek nie. Dankie Dankie Dankie!!!!
Posted in Uncategorized	| Tagged Mediese uitslae; Radiologie; Biopsie; Borskanker; Toetse; Remissie	| 8 Comments
Posted on February 25, 2020	by Annabelle Lombard
Vir die langste tyd wou ek glad nie meer skryf oor Borskanker nie (dis immers só 2013). En laasmaand bel daar onverwags 'n wildvreemde man uit die hartjie van Namakwaland op soek na raad, troos en hoop. Via Google, WordPress soekwoorde en Facebook kom hy by my uit. Sonder dat hy geweet het dat ons op dieselfde dorp grootgeword en skoolgegaan het –'n dekade of meer uit mekaar. Sy vrou moes eersdaags met die rooiduiwel begin, maar mense het haar so negatief gemaak en hy wil hierdie bul by die horings pak ter wille van haar. Wat 'n unieke voorreg om te kon help en bemoedig uit die ander kant van die land danksy 'n bloginskrywing van 7 jaar gelede!
So nou is ek maar gehoorsaam en besluit om te blog oor die minder lekker kant van remissie. Soos meeste mense weet gaan ek en my vriendin jaarliks saam vir ons besoek aan Tietiesbaai. Dis haar naam vir die nudiste-baai waar jy jou tweeling uitstal vir foto's en allerhande onsmaaklike aktiwiteite. Ons het al dikwels bespiegel dat daai martelmasjien deur 'n man ontwerp is, en ons wonder hoe hulle kroonjuwele sou vaar in die masjien …
My vriendin het 'n ma en suster om as familiegeskiedenis op die vormpie in te vul en my verlede is, soos julle weet, ook nie vlekloos nie. 'n Besoek aan die baai is 'n noodsaaklike las wat ons verduur en saam-saam draaglik (en selfs lekker) maak. Dis altyd skuins na Valentynsdag en haar van is Valentine – so dit raak tradisie om die lewe in rooi te vier. Hierdie jaar kon egter geen hoeveelheid rooi lipstiffie die uitkoms beïnvloed nie en ons albei dop ons mammogram!
Sy het 'n sist –'n blasierige-iets gevul met water wat dopgehou moet word en oor 6 maande weer geëvalueer moet word. Ek het "argitektoniese" probleme – donker riviertjies op die sonar, wat van binne bestudeer moet word en 'n biopsie is ononderhandelbaar.
Sy laat hoor later op whatsapp "is jy ok, jy was vir my so kalm, net soos die tannies wat op Griekwastad-skou die gebak beoordeel het, jy het nooit geweet wat hulle dink nie." Ek antwoord ja, ek en Pieter het besluit "uitfreak" is vir beginners!
Oppad huis toe het ek wel deur die trane van teleurstelling bestuur, want ons fyngebak het toe nou geen pryse by die Radioloog-skou gewen nie en die onverwagse nederlaag is niks lekker nie.
Teen Maandag het my maatjies se trooswoorde knus om my gehang en hierdie rondte hoef ek darem nie deur die prosedure te gaan met 'n tweejarige op my skoot nie! Die 8 jarige het saam met sy pa in die wagkamer gesit, salig onbewus van hoe die verlede homself herhaal in dieselfde hospitaal. Hierdie keer het ek ook darem geweet wat biopsies is en was baie beter voorbereid. So nou mag ek vir 2 dae niks fisieke werk doen of my arm vreeslik beweeg nie, want hulle is bang vir bloeding en infeksie. Ek beskou dit as my beloning vir al my moeite en vertel my huismense ek is op verpligte bed-rus (op die tye van die dag wat my pas!)