Luciano Pavarotti - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Luciano Pavarotti (12 Oktober 1935 - 6 September 2007) was 'n Italiaanse tenoor en een van die gewildste kontemporêre sangkunstenaars in die wêreld van opera en oor verskeie musikale genres. Pavarotti is ook bekend vir sy televisie-konserte, en as een van die Three Tenors, is hy ook bekend vir sy bekroonde liefdadigheidswerk namens vlugtelinge en die Rooi Kruis.
Pavarotti was een van daardie unieke artistieke persoonlikhede (baie soos Leonard Bernstein), wie se talent en charisma dit maklik gemaak het om musikale sfere oor te steek wat andersins nie oorbrug kon word nie. Van die ryk van kunsmusiek tot meer gewilde genres, het Pavarotti se uitnemendheidstalent en 'n groter persoonlikheid groter as die lewe van hom 'n internasionale ikoon gemaak. Sy ondersteuning van verskillende liefdadigheidsake het hom bemoedig vir baie wat sy vrygewigheid as 'n uitstekende voorbeeld beskou het van 'n kunstenaar wat sy talent en beroemdheid vir humanitêre doeleindes gebruik het.
Luciano Pavarotti is aan die buitewyke van Modena, in die noorde van Italië, gebore, die seun van Fernando Pavarotti, 'n bakker en sanger, en Adele Venturi, 'n sigaarfabriekwerker.1 Alhoewel hy liefdevol oor sy kinderjare gepraat het, het die gesin weinig geld gehad; sy vier lede is in 'n tweekamerwoonstel toegesak. Volgens Pavarotti het sy pa 'n goeie tenoorstem gehad, maar die moontlikheid van 'n sangloopbaan verwerp weens senuweeagtigheid. Die Tweede Wêreldoorlog het die gesin in 1943 uit die stad gedwing. Die jaar daarna huur hulle 'n enkelkamer by 'n boer op die buurland, waar die jong Pavarotti 'n belangstelling in die boerdery het.
Pavarotti se vroegste musikale invloede was die opnames van sy vader, waarvan die meeste die gewilde tenore van die dag was: Beniamino Gigli, Giovanni Martinelli, Tito Schipa en Enrico Caruso. Omstreeks negejarige ouderdom begin hy saam met sy pa in 'n klein plaaslike kerkkoor sing. Ook in sy jeugjare het hy 'n paar stemlesse gehad met 'n professor Dondi en sy vrou, maar hy het nie veel betekenis aan hulle toegeskryf nie.
Na wat blykbaar 'n normale kinderjare was met 'n tipiese belangstelling in sport; in Pavarotti se geval sokker (sokker) is hy bo-aan alles afgestudeer en het hy die dilemma van 'n beroepskeuse in die gesig gestaar. Hy was geïnteresseerd in die loopbaan as 'n professionele sokkerspeler, maar sy ma het hom oortuig om as onderwyser op te lei. Hy het daarna twee jaar lank in 'n laerskool klas gegee voordat hy uiteindelik sy belangstelling in musiek kon laat wen. Sy vader erken dat hy die risiko daaraan verbonde het, maar huiwerig sy toestemming gegee het; die ooreenkoms was dat Pavarotti tot 30-jarige ouderdom vrye ruimte en bestuur sou kry, waarna hy, indien hy nie sou slaag nie, op enige manier sou kon verdien dat hy kon .
Pavarotti het in 1954, op die ouderdom van 19, met ernstige studie begin, met Arrigo Pola, 'n gerespekteerde onderwyser en professionele tenoor in Modena, wat, bewus van die gesin se behoeftigheid, aangebied het om onderrig te verleen sonder vergoeding. Pas toe hy met Pola begin studeer het, was Pavarotti bewus daarvan dat hy 'n perfekte toonhoogte gehad het. Ongeveer hierdie tyd ontmoet Pavarotti Adua Veroni, wat ook 'n operasanger was; die egpaar trou in 1961. Toe Pola twee en 'n half jaar later na Japan verhuis, word Pavarotti 'n student van Ettore Campogalliani, wat ook Pavarotti se kindervriendin, die nou bekende sopraan, Mirella Freni, onderrig het. Gedurende sy studiejare het Pavarotti deeltydse poste beklee om homself te help handhaaf - eers as 'n laerskoolonderwyser en toe, as hy daarmee misluk, as 'n versekeringsverkoper.
Die eerste ses jaar van studie het tot gevolg gehad dat daar niks meer tasbaar was as 'n paar oorwegings nie, almal in klein dorpies en sonder betaling. Toe 'n knik op sy stembande ontwikkel, wat 'n "rampspoedige" konsert in Ferrara veroorsaak, besluit hy om op te hou sing. Pavarotti skryf sy onmiddellike verbetering toe aan die sielkundige vrylating wat met hierdie besluit verband hou. Wat ook al die rede, die knobbel verdwyn nie net nie, maar, soos hy in sy outobiografie vertel, "Alles wat ek geleer het, het my natuurlike stem saamgevoeg om die geluid te maak wat ek so hard gesukkel het om te bereik."
Pavarotti het sy operadebuut gemaak in die rol van Rodolfo in La bohème op 29 April 1961 in die stad Reggio Emilia. Hy maak sy Amerikaanse debuut met die Greater Miami Opera in Februarie 1965, en sing in Donizetti's Lucia di Lammermoor oorkant Joan Sutherland, op die verhoog van die Miami-Dade County Auditorium, in Miami. Die tenoor wat daardie aand opgetree het, was siek en het geen begrip gehad nie. Terwyl Sutherland saam met hom op reis was, het sy die jong Pavarotti aanbeveel, want hy was goed vertroud met die rol.
Kort daarna, op 28 April, het Pavarotti sy debuut in La Scala gemaak La bohème. Na 'n uitgebreide Australiese toer het hy na La Scala teruggekeer, waar hy Tebaldo bygevoeg het I Capuleti e i Montecchi na sy repertoire op 26 Maart 1966, met Giacomo Aragall as Romeo. Sy eerste verskyning as Tonio in Pagliacci het op 2 Junie van daardie jaar by Covent Garden plaasgevind.
Hy het op 20 November 1969 'n ander groot oorwinning in Rome behaal toe hy gesing het Ek Lombardi oorkant Renata Scotto. Dit is op 'n privaat etiket opgeneem en is wyd versprei, soos ook van verskeie ander I Capuleti e i Montecchi, gewoonlik met Aragall. Vroeë kommersiële opnames bevat 'n voordrag van Donizetti en Verdi Arias (die Arie uit Don Sebastiano was veral hoog aangeskryf), sowel as 'n volledige L'elisir d'amore met Sutherland. Sy grootste deurbraak in die Verenigde State het op 17 Februarie 1972 gekom in 'n produksie van Donizetti's La fille du régiment by die Metropolitan Opera in New York, waarin hy die skare in 'n waansin verdryf het met sy nege moeiteloos hoë C's in die handtekening-aria. Hy behaal 'n rekord van 17 gordynoproepe. Van toe af begin hy gereeld televisieoptredes maak, soos in sy rol as Rodolfo (La bohème) in die eerste Live From The Met in Maart van 1977, wat een van die grootste gehore ooit vir 'n televisie-opera gelok het. Hy het baie Grammy-toekennings en platinum- en goue skywe vir sy optredes verower. Benewens die titels wat voorheen gelys is, is sy La favorita met Fiorenza Cossotto en syne Ek puritani met Sutherland uitstaan.
Hy het in 1973 sy internasionale voordrag by William Jewell College in Liberty, Missouri, gemaak as deel van die program vir die Kunste. Hy het voor die debuut gesmeek en gevra vir 'n sakdoek en 'n wit servet gekry. Die rekwisiet was sedertdien 'n handtekening van sy daad.2
Aan die begin van die tagtigerjare het hy begin Die Pavarotti Internasionale Stemkompetisie vir jong sangers wat saam met die wenners optree in 1982, in uittreksels uit La bohème en L'elisir d'amore. Die tweede kompetisie, in 1986, bevat uittreksels uit La bohème en Un ballo in maschera. Ter viering van die 25ste bestaansjaar van sy loopbaan het hy die wenners van die kompetisie na Italië gebring vir gala-optredes van La bohème in Modena en Genua en daarna na China, waar hulle optredes van La bohème in Beijing. Ter afsluiting van die besoek het Pavarotti die eerste konsert ooit in die Great Hall of the People uitgevoer, voor 'n skare van 10.000, en het 'n staande ovasie ontvang vir nege moeite sonder hoë C's. Die derde kompetisie, in 1989, het weer optredes van L'elisir d'amore en Un ballo in maschera. Die wenners van die vyfde kompetisie het Pavarotti in 1997 in Philadelphia in optredes vergesel.
Pavarotti se deurslaggewende stap om 'n internasionaal bekende beroemdheid te word, het in 1990 plaasgevind toe sy weergawe van Giacomo Puccini se aria, "Nessun Dorma," uit Turandot, het die temalied geword van die BBC TV-dekking van die 1990 FIFA Wêreldbeker in Italië. Die aria het popstatus behaal en is tot dusver sy handelsmerkliedjie gebly. Dit is gevolg deur die uiters suksesvolle Three Tenors-konsert wat gehou is aan die vooraand van die eindstryd van die Wêreldbeker by die antieke Baths of Caracalla in Rome, met die mede-tenore Plácido Domingo en José Carreras en die dirigent Zubin Mehta, wat die grootste klassieke plaat van almal geword het. tyd. Gedurende die negentigerjare het Pavarotti in talle buite-konserte, waaronder sy televisie-konsert in die Londense Hyde Park, verskyn, wat 'n rekordbywoning van 150,000 gelok het. In Junie 1993 het meer as 500,000 luisteraars bymekaargekom vir sy optrede op die Great Lawn in New York se Central Park, terwyl miljoene meer oor die hele wêreld op televisie gekyk het. Die daaropvolgende September, in die skaduwee van die Eiffeltoring in Parys, het hy gesing vir 'n geskatte skare van 300,000. Na aanleiding van die oorspronklike konsert in 1990, is Three Tenors-konserte tydens die Wêreldbeker-sokkertoernooi gehou; in Los Angeles in 1994, in Parys in 1998, en in Yokohama in 2002.
Pavarotti se opkoms tot sterrehandel was egter nie sonder probleme nie. Hy het 'n reputasie as "The King of Cancellations" verdien deur gereeld op te tree uit optredes, en sy onbetroubare aard het tot swak verhoudings met sommige operahuise gelei. Dit is in 1989 in fokus gebring, toe Ardis Krainik van die Lyric Opera in Chicago die huis se 15-jarige verhouding met die tenoor verbreek het.3 Oor 'n periode van agt jaar het Pavarotti 26 uit 41 geskeduleerde optredes by die Lyric gekanselleer, en die beslissende skuif van Krainik om hom lewenslank te verbied, was oral in die operawêreld bekend, nadat die kunstenaar van 'n seisoenpremière weggestap het minder as twee weke voordat die repetisies begin het, het gesê dat pyn van 'n senuwee-senuwee twee maande van die behandeling nodig was.
Op 12 Desember 1998 word hy die eerste (en tot dusver enigste) operasanger wat opgetree het Saturday Night Live, saam met Vanessa L. Williams sing. Hy het ook saam met U2 gesing in die groep se 1995-lied "Miss Sarajevo."
In 1998 word Pavarotti met die Grammy Legend Award toegeken. Slegs by spesiale geleenthede, word dit slegs 15 keer toegeken sedert die eerste aanbieding in 1990 (vanaf 2007).
In 2002 verdeel Pavarotti met sy bestuurder van 36 jaar, Herbert Breslin. Die uiteensetting, wat aaklig was, is in 2004 gevolg met die publikasie van 'n boek deur Breslin met die titel Die Koning en ek, deur baie gesien as sensasionisties en grotendeels krities oor die toneelspel van die sanger (in opera), sy vermoë om musiek te lees en gedeeltes te leer, en van sy persoonlike optrede, alhoewel hy erken dat hulle wedersydse sukses was. In 'n onderhoud in 2005, met Jeremy Paxman op die BBC, het Pavarotti die bewering dat hy nie musiek kan lees nie, verwerp, hoewel hy erken dat hy soms probleme ondervind het om orkeste te volg.
Hy het in 2001 Kennedy Centre Honours ontvang, en het tans twee Guinness World Records: Vir die ontvangs van die meeste gordynoproepe op 165 en vir die topverkoper klassieke album (hierdie album is In konsert deur The Three Tenors en word dus deur mede-tenore, Plácido Domingo en José Carreras, gedeel.
In 2003 stel hy sy finale samestelling vry, Ti Adoro, wat Pavarotti in 'n "popera" -styl laat sing.
Op 13 Desember 2003 trou hy met sy voormalige persoonlike assistent, Nicoletta Mantovani, met wie hy al 'n dogter, Alice, gehad het. ('N Tweede kind het nie oorleef nie weens komplikasies tydens die geboorte.) Hy het sy afskeidstoer in 2004, op die ouderdom van 69, begin, en na meer as vier dekades op die verhoog opgetree.
Pavarotti het op 13 Maart 2004 sy laaste optrede in 'n opera in die New York Metropolitan Opera gelewer, waarvoor hy 'n twaalf minute staande ovasie ontvang het vir sy rol as die skilder Mario Cavaradossi in Giacomo Puccini se Tosca. Op 1 Desember 2004 kondig hy aan dat 'n afskeidstoer van 40 stede deur Harvey Goldsmith vervaardig word.
In Maart 2005 het Pavarotti nekoperasies ondergaan om twee werwels te herstel. In Junie dieselfde jaar moes hy 'n Three Tenors-konsert in Mexiko kanselleer weens laringitis.
Vroeg in 2006 het hy 'n rugoperasie gehad en 'n infeksie opgedoen terwyl hy in die hospitaal opgeneem is, en hy het konserte in die VSA, Kanada en die Verenigde Koninkryk gekanselleer.4
Op 10 Februarie 2006 het Pavarotti 'Nessun Dorma' gesing tydens die openingseremonie vir die Olimpiese Winterspele in 2006 in Turyn, Italië. Die laaste akte van die openingseremonie, sy optrede, het die langste en luidrugtigste ovasie van die nag van die internasionale skare ontvang.
Pavarotti se een onderneming in film, 'n romantiese komedie genaamd Ja, Giorgio (1982), is deur die kritici rondgespan. Hy kan beter gesien word deur Jean-Pierre Ponnelle se aanpassing van Rigoletto vir televisie, wat dieselfde jaar vrygestel is, of in sy meer as 20 live opera-opvoerings tussen 1978 en 1994 op televisie, die meeste met die Metropolitan Opera, en die meeste beskikbaar op DVD.
Pavarotti is in Julie 2006 met pankreaskanker gediagnoseer en het noodoperasies benodig om die gewas te verwyder. Kort na die operasie is daar na berig word dat hy 'goed herstel'. Sy oorblywende verskynings vir 2006 is gekanselleer weens sy voortgesette kankerbehandeling; sy bestuur het egter gesê dat die verwagting was dat sy afskeidstoer vroeg in 2007 sou hervat.5
Op Donderdag 9 Augustus 2007 is hy in die tuisdorp Modena in Noord-Italië opgeneem vir waarneming, het die amptenare van die hospitaal gesê. Die woordvoerder van die hospitaal, Alberto Greco, wou nie die rede gee dat die 71-jarige tenoor in die hospitaal opgeneem is nie, maar daagliks plaaslik Il Resto del Carlino berig dat dit longontsteking was. Die aankondiging van sy "dreigende vrylating" is op 15 Augustus 2007 gemaak, maar met geen datum aangehaal nie. In die verslag word gesê dat hy van plan was om terug te keer na die opname van sy 'heilige liedere' en sy jong leerlinge te onderrig.6 Op 21 Augustus is aangekondig dat hy in die kankerafdeling behandel word, toetse gedoen word wat verband hou met sy pankreaskanker en dat hy vir 'n paar dae nie vrygelaat sal word nie.7
Op 5 September 2007 het die Italiaanse nuusagentskap AGI berig dat Luciano Pavarotti se gesondheid agteruitgegaan het en die 71-jarige sanger in 'n "ernstige toestand was." Daar word beweer dat hy verskeie kere in en uit die bewussyn is en nierversaking opgedoen het.8
Luciano Pavarotti is vroegoggend op 6 September 2007 tuis in Modena, Italië, oorlede, waar hy omring is deur sy vrou en drie ouer dogters. In 'n e-posverklaring het sy bestuurder geskryf: "Die Maestro het 'n lang, taai stryd gevoer teen die kanker van die pankreas wat uiteindelik sy lewe geneem het. In pas met die benadering wat sy lewe en werk gekenmerk het, het hy positief gebly totdat hy uiteindelik in die laaste stadiums geswig het. van sy siekte. ”9 In 'n SMS aan Reuters het die bestuurder van Pavarotti, Terri Robson, bevestig: "Luciano Pavarotti is 'n uur gelede oorlede."10
Die Weense Staatsopera en die Salzburg-feetsaal het in swart rou vlae gevlieg.11
Die Royal Opera House in Londen het 'n verklaring uitgereik waarin hy sê: "Hy was een van daardie skaars kunstenaars wat die lewens van mense regoor die wêreld beïnvloed het. Hy het deur sy ontelbare uitsendings, opnames en konserte die opera se buitengewone krag bekendgestel. mense wat miskien nooit opera en klassieke sang teëgekom het nie. Op hierdie manier het hy hulle lewens verryk. Dit sal sy nalatenskap wees. '12
Pavarotti se ma, Adele Venturi Pavarotti, is in 2002 oorlede, 86 jaar oud. Sy pa, Fernando, is minder as vyf maande later, 89 jaar oud, oorlede.
Pavarotti word oorleef deur vier dogters: Drie met die eerste vrou Adua-Lorenza, Cristina en Giuliana; een met die tweede vrou Nicoletta Mantovani, wat Alice in Januarie 2003 gebore het. Hy het een kleindogter.
Bronsbeeld van Luciano Pavarotti, gemaak in 1987 deur Serge Mangin13
Pavarotti was jaarliks ​​gasheer vir die Pavarotti en vriende liefdadigheidskonserte in sy tuisdorp, Modena, Italië, en saam met sangers uit die hele musiekbedryf geld insamel vir verskeie waardige sake van die Verenigde Nasies. Konserte is gehou vir War Child en slagoffers van oorlog en burgerlike onrus in Bosnië, Guatemala, Kosovo en Irak. Na die oorlog in Bosnië het hy die Pavarotti Music Centre in die suidelike stad Mostar gefinansier en gestig om die kunstenaars van Bosnië die geleentheid te bied om hul vaardighede te ontwikkel. Vir hierdie bydraes het die stad Sarajevo hom in 2006 'n ereburger aangewys.14
Hy het op voordragkonserte opgetree om geld in te samel vir slagoffers van tragedies soos 'n aardbewing in Desember 1988, wat 25,000 mense in die noorde van Armenië doodgemaak het.15
Hy was 'n goeie vriend van Diana, prinses van Wallis, en saam het hulle geld ingesamel vir die uitskakeling van landmyne wêreldwyd.
In 1998 word hy aangewys as die boodskapper van die vrede van die Verenigde Nasies, met behulp van sy roem om bewustheid van die VN-kwessies te verhoog, waaronder die millenniumdoelstellings, MIV / vigs, kinderregte, krotbuurte en armoede.16
In 2001 ontvang Pavarotti die Nansen-medalje van die VN se Hoë Kommissie vir Vlugtelinge vir sy pogings om geld namens vlugtelinge wêreldwyd in te samel. Deur voordelskonserte en vrywilligerswerk het hy meer as US $ 1,5 miljoen ingesamel, meer as enige ander individu.17
Ander toekennings wat hy vir liefdadigheidswerk ontvang het, is die Freedom of London-toekenning en die Rooi Kruis-toekenning vir dienste aan die mensdom, vir sy werk om geld vir daardie organisasie in te samel, en die MusiCares-persoon van die jaar van 1998, wat deur die Nasionale Akademie aan humanitêre helde gegee is. van Opname Kuns en Wetenskappe.18
↑ Filmverwysing, Luciano Pavarotti Biografie (1935-). 10 Mei 2008 herwin.
↑ William Jewell College, 'n kort geskiedenis van Jewell. 5 September 2007 onttrek.
↑ New York Times, Giacomini tot die Opera-seisoen van Chicago. 5 September 2007 onttrek.
↑ BBC NEws, //news.bbc.co.uk/2/hi/entertaining/5212832.stm Pavarotti 'sal terugkeer na die verhoog.' 5 September 2007 onttrek.
↑ Fox News, die sanger Luciano Pavarotti, wat herstel van pankreaskankeroperasies. 5 September 2007 onttrek.
↑ BBC News, Pavarotti 'verleng die hospitaalverblyf.' 5 September 2007 onttrek.
↑ BBC News, Pavarotti het meer kankertoetse. 5 September 2007 onttrek.
↑ ABC News, Opera-ster Pavarotti bewusteloos: Berigte. 6 September 2007 herwin.
↑ CNN, tenoor Luciano Pavarotti, dood op 71. Onttrek 6 September 2007.
↑ www.smh.com.au, Pavarotti dood op 71: bestuurder. 6 September 2007 herwin.
↑ Agence France-Presse, swart vlag vlieg oor die Wenen-operahuis vir Pavarotti. 6 September 2007 herwin.
↑ Gilles Castonguay, Luciano Pavarotti, dood op 71. Onttrek 6 September 2007.
↑ Margin, Zwischen Reden und Tun liegt das Meer. 7 September 2007 herwin.
↑ Soek artikels, die owerhede van Sarajevo noem Pavarotti ere-burger. 6 September 2007 herwin.
↑ Yahoo News, die Italiaanse tenoor Pavarotti sterf op 7-jarige ouderdom. 6 Junie 2007 onttrek.
↑ Verenigde Nasies, Verenigde State Persverklaring. 7 September 2007 herwin.
↑ New York Times, Verenigde Nasies: Eer vir Tenor met Midas-aanraking. 5 September 2007 onttrek.
↑ BBC News, Freedom of London vir Pavarotti. 7 September 2007 herwin.
Kesting, Jurgen. Luciano Pavarotti: The Myth of the Tenor. Boston: Northeastern University Press, 1996. ISBN 1-555-53282-9
Mayer, Martin en Gerald Fitzgerald. Grandissimo Pavarotti. Garden City, NY: Doubleday, 1986. ISBN 0-385-23138-5
Pavarotti, Luciano en William Wright. Pavarotti, my wêreld. New York: Crown, 1995. ISBN 0-517-70027-1
Alle skakels is op 2 Augustus 2018 opgespoor.
Luciano Pavarotti by die Internet Movie Database
Hersiening van Die Koning en ek Boekverslaggewer
Hersiening van Die Koning en ek Die ouderdom
Handtekening van Luciano Pavarotti
Kyk die video: Luciano Pavarotti sings "Nessun dorma" from Turandot The Three Tenors in Concert 1994 (Februarie 2020).
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Luciano Pavarotti