Zombies: 'n gids vir kultuurskok - Versamelings
Wat het dooies en onbekendes gemeen? Waarom hy met 'n wandelende kadawer bevriend raak, kan die wêreld 'n lekkerder plek maak.
Die lente het vroeg in die vallei gekom, die douwe soetheid van vars gras in die lug en 'n sagte son daarbo. Ek en my vrou het op die stam van 'n bruin eik gerus, en ek het haar wang met 'n paardebloem opgespoor. 'Waaraan dink jy, skat?' Vra ek wispelturig.
Sy glimlag liggies. 'Ek dink aan u en my en kyk hoe ons kinders op die dag soos vandag in die tuin speel. Ons het 'n goeie lewe vir hulle gebou, en hulle word gelukkig en gesond. En ek weet dat ons toekoms saam 'n warm en mooi plek is, en ek het hierdie gevoel van vrede en vervulling. Ek dink aan ons. ' Sy hou my omhels. 'Waaraan dink jy?'
Ek kyk na die verre berge en sug rustig. "Zombies."
Waarom ons nie genoeg kan raak van die wandelende dooies nie
Dit is deesdae moeilik om zombies te vermy. Hollywood het die skiet van die wandelende dooies glansryker gemaak as ooit. Boeke en musiek hou vol onaangename verhale en vars videospeletjies word vinniger uitgemaak as wat jy 'hoofskoot' kan sê. Selfs TV, al lank beskou as immuun teen sensasionalisme (jammer, meneer Minow), is besig om te begin. Maar wat is die oorsprong van zombie-aantrekkingskrag, hulle je ne sais quoi?
'Die menslike geslag het 'n baie effektiewe wapen teen zombies, en dit is gelag.' - Mark Twain.
Wat hou nie van stinkende, vrot lyke nie? Hulle is mindless, selfgesentreerd, kaal, gekleed, ongelooflik onbeleefd en verbasend onwelvoeglik - alles wat u in 'n geliefde popkultuurfiguur sal vind, behalwe dat zombies ten minste 'n doel in die lewe het (breine). Alhoewel dit dalk soos 'n spotprent lyk, is dit eintlik nie ver van die punt af nie.
Dieselfde wat zombies so bekoorlik maak, is wat baie mense as 'n afskakel beskou: hulle wil ons doodmaak en eet. Dit is monsters. Daar kan geredeneer word dat dit nie saak maak dat hulle zombies is nie - dit kan vampiere of vreemdelinge wees, of op 'n geknakte eekhoring. Maar dit maak saak.
Om regtig eng te wees, moet 'n monster as 'n aanneemlike bedreiging beskou word. Krediet gaan aan 'n skrywer, filmmaker of spelontwerper wat idees kan skep wat ons glo werklik genoeg is om ons seer te maak. U moet 'n lang pad doen om 'n grondige eekhoring te dreig (alhoewel die talent bestaan), maar nie so ver dat ander mense gevaarlik lyk nie.
Wat de hel het dit met reis te doen?
As u nie goed abstrak nie, is dit nie 'n ding nie. Maar as u 'n parallel kan trek tussen onsimpatieke monsters en 'n nuwe sosiale omgewing, moet die raaisel verbygaan.
Stel jou voor dat jy wakker word in 'n vreemde kamer. As u na buite gaan, staar mense na u of ignoreer u hulle heeltemal. Omdat u nie die taal praat nie, is dit aan u behoeftes voldoen. Jy voel uit sy plek. Alleen. Vererg. Gegrief. U hou op om hulle as mense te sien, maar as 'n massa ongevoelige wesens wat u belange tegemoet gaan. Die een wat nie reageer nie, van wie u aanwysings wil kry, kan 'n rots wees. Maar rotse is ten minste voorspelbaar - dit is 'n ding. En as jy omring is deur dinge, voel jy nie veilig voordat jy in jou kamer kan sit en die wêreld uitsluit en wag totdat die lang nag verbygaan nie.
'Niks in die lewe, selfs nie 'n zombie, hoef gevrees te word nie. Dit moet net verstaan ​​word. ' - Marie Curie.
Die aanneemlikheid van zombies is dat dit weerspieël hoe alleen ons is - hoe ons in die groeiende biljoene verskeidenheid en verskil net een is. Ons stem is geleidelik onbeduidend, en as u ophou om sinvol te bestaan, is dit net 'n formaliteit om geëet te word. Ons is weerloos teen die gety, gedoem om ingesluk te word in die skare.
Oooooo… eng dinge….
Moet ons voorraad haelgeweer opdoen?
Moenie jou hoop laat opkom nie. Sommige mense glo dat die werklike waarde van 'n zombie dat dit mense is wat besteebare is. Anders as met Roadrunner-tekenprente, kan u eindelose maniere van zombies vernietig en dit steeds snaaks vind. En niemand gaan nog 'n zombie mis nie, so ons hoef nie sleg te voel daarvoor om hulle met 'n stokperdjie te laat val nie.
Maar die rede waarom ons ander se pyn amusant vind, is omdat ons nie empatie met hulle het nie. Word ons dan nie minder menslik as ons ophou om aan 'n ander se gevoelens te let nie? Zombies is maklike teikens vir humor sowel as vlamgevalle - elkeen kan die onmenslike dehumaniseer. Maar die grap word oud, en op 'n dag besef jy dat jy teen jou eie vrees veg. Ware moed is om te konfronteer met wat u nie verstaan ​​nie.
"Verwoes ek nie zombies as ek van hulle vriende maak nie?" - Abraham Lincoln.
Wat 'n zombie "dood" maak, is ons onvermoë om daarmee verband te hou. Sodra ons verby die slegte higiëne en eienaardige dieet is, word 'n zombie een van die ouens. Die eerste stap is om te besef dat vrees 'n monster van ons eie skepping is. Alhoewel zombies vreesaanjaend kan wees, kom die skrik nie van die zombie self nie, maar van ons eie kwesbaarheid van isolasie en magteloosheid.
Die volgende stap is om op te hou om die monster as monsteragtig te beskou. In elke verhouding is daar twee vrae: Wat het u nodig? en wat kan ek jou gee? Vanuit die maniere waarop ons hulle vra en beantwoord, vestig ons 'n verhouding en 'n betekenisvolle verband. Van diep af wil ons vrede maak met dit wat ons bang maak.
Laastens moet ons die isolasie deur kommunikasie verwyder. Ons kan nie die onbekende verander nie, maar ons kan die manier waarop ons dit sien, verander. Dit mag geduld verg - miskien aanvanklik 'n bietjie hardloop - maar om met 'n wandelende kadawer vriendelik te raak, maak die wêreld 'n lekkerder plek om in te woon. As u 'n zombie kan verwant, maak dit die meeste ander mense 'n stuk koek. .