President en mev. Roosevelt geniet die middagete-gesprek met pasiënte van die Warm Springs-stigting. Bettmann / bydraer via Getty Images
In die grootste deel van die vorige eeu het Amerika 'n dodelike en vreesaanjaende virus beleër. Dan, soos nou, die vrees vir besmetting het gewone Amerikaners gegryp. En dan - anders as nou - het 'n president beslissende leierskap getoon in die bestryding van die virus, die behoud van 'n oneindige goeie humor en die immunologie aan die kundiges oorgelaat.
Die plaag was infantiele verlamming, of polio, en die president, Franklin Delano Roosevelt, was sy beroemdste slagoffer. Eers klinies beskryf in die laat 19de eeu en voortduur tot diep in die 20ste eeu, het die virus die senuweestelsel binnegeval en die senuweeselle wat spiervesels stimuleer, vernietig, wat lei tot onomkeerbare verlamming en soms die dood.
Die samevatting in hartseer en dood was verbysterend. in “Polio: 'n Amerikaanse verhaal, ”Vertel die historikus David M. Oshinsky die verlies. Van die 1949 gevalle wat tydens 'n uitbraak in San Angela, Texas, aangeteken is, is daar in 428 84 slagoffers - die meeste van hulle kinders - verlam gelaat en 28 is dood.
In 1946 was daar 25,000 aangemelde gevalle regoor die land. Teen 1952 het die syfer tot 58,000 gespring. Anders as die Spaanse griep, wie se spesiale gruwel was om die gesonde mense in die droom van die lewe af te weer, en Covid-19, wat bejaardes die grootste gevaar inhou, veral kinders wat polio-geteiken word, wat vermink en doodmaak met 'n amper voorbedagte kwaadwilligheid. Geslagte van ouers was altyd oplettend vir simptome en het 'n koue riller gevoel toe 'n kind verkoue opgedoen het, gekla het van 'n hoofpyn of 'n stywe nek het.
In hierdie sin was FDR 'n statistiese anomalie en 'n omsigtigheidsles. Hy het die siekte in 1921, op 39-jarige ouderdom, getref met 'n ernstige bewys dat rykdom en voorreg geen immuniteit verleen het nie. Teen langdurige kans is hy in 1928 tot goewerneur van New York verkies, en in 1932 tot die eerste van vier termyn as president. Tydens sy eerste presidensiële veldtog fluister Republikeine dat 'n rolstoel gebind is "Kreupel" was ongeskik vir die pligte van die presidentskap.
'Dit is duidelik dat jy nie 'n akrobaat hoef te wees om president te wees nie,' snork Al Smith, die voormalige goewerneur van New York.
FDR se persoonlike kruistog
As president het FDR die uitwissing van polio sy persoonlike onderneming gemaak. vir media-historici soos myself, FDR was nog altyd 'n geweldige figuur vir sy vooraanstaande orkestrasie van elektroniese media - in hierdie geval die radio - om sy persona te smee en sy beleid te bevorder. 'My vriende,' sou hy intiem begin in sy kalmerende, gesprekvolle 'geselsies'. Minder bekend is sy baanbrekersrol as uitvoerende vervaardiger van 'n immergroen programmering: die beroemdheidsgedrewe fondsinsameling.
Begin 1934 het hy sy verjaardag, 30 Januarie, opgedra aan 'n landswye reeks liefdadigheidsgalas en 'verjaardagballe' wat gehou is om die Warm Springs-stigting vir verlamming van babas, vernoem na die poliobehandelingsplek in Georgië wat hy sedert 1924 besoek het. Eerste dame Eleanor Roosevelt - nie net FDR se sterk regterarm nie, maar ook sy bene - het gewoonlik gasvrouepligte verrig, onder die gaste rondgespring en heen en weer tussen balsale geslinger. rondom die hoofstad.
En watter feeste was hulle. Die bash van 1937 lok 15,000 donateurs en kyk-los-hengel om 'n blik op die belangrikste besienswaardighede te kry, het die Metro-Goldwyn-Mayer-sterre Jean Harlow en Robert Taylor. FDR het die geld wat uit die jaarlikse byeenkomste ingesamel is, sy 'beste verjaardaggeskenke' genoem, maar hy wou nie ander partytjie-gunste aanvaar nie. 'Omring my met mooi meisies tydens die middagete,' het hy die organiseerders opdrag gegee vir die viering van 1941 - en hy het tussen Lana Turner en Maureen O'Hara gesit, soos 'n verwarde artikel in die tydskrif Variety in 1945 herroep het.
In 1937 kondig FDR die oprigting van 'n nuwe liefdadigheidsorganisasie aan wat uitdruklik “tot lei, lei en verenig die stryd in elke fase van hierdie siekte. ” Dit is die National Foundation for Infantile Paralysis genoem, maar almal het dit as die Maart van Dimes.
Eleanor Roosevelt op die foto van die Withuis met bekendes wat aan die 1937-president se verjaardagbal deelneem. Library of Congress / Harris & Ewing
Die frase sterre en Eddie Cantor het die frase in 1938 laat dink. Die jaarlikse March of Dimes-verskeidenheidprogramme van Cantor word deur al die groot radionetwerke gesimuleer, met die grootste vermaaklikheidskunstenaars van die dag en 'n sjabloon opgestel vir elke all-star telethon wat deur die radio se opvolger uitgesaai word.
'' N Klein verandering van groot mense sal 'n groot verandering by klein mense beteken! ' die Molly van die radioduo Fibber McGee en Molly, het die Hollywood Reporter in Januarie 1942 berig. Dime teen dubbelduur het die veldtogte miljoene gehaal.
Soos met die oorwinning oor Japan en Duitsland in die Tweede Wêreldoorlog, was die verowering van polio egter 'n oorgawe-seremonie waar FDR nie van getuig het nie. Op 12 April 1945, hy is dood aan 'n beroerte terwyl u die Warm Springs-spa besoek.
Die Maart van Dimes-veldtog is nou herplaas as 'n gepaste gedenkteken vir die ontslape president. En uiteindelik het die mediese navorsing wat dit ondersteun, die vrugte afgewerp. Op 12 April 1955, op die 10de herdenking van die dood van FDR, is die veldproewe vir die mondelinge entstof ontwikkel deur dr. Jonas Salk is tot 'n sukses verklaar. 'N Golf van landwyd jubel het ontstaan.
In daardie dae was daar nie iets soos 'n anti-vaxxer nie: byna elke Amerikaner het iemand geken wat getref is. Teen die middel van die 1960's, tesame met 'n makliker toegediende orale entstof ingestel deur Dr Albert Sabin in 1961, is polio effektief uitgeskakel as 'n bedreiging vir openbare gesondheid in die VSA bestaan ​​nou slegs in geïsoleerde sakke in die armste streke van ontwikkelende lande.
'N Bedroefde groet
Kort na die sukses van die Salk-entstof het FDR se stryd teen polio 'n elegante groet gekry in die toneelstuk van Dore Schary 'Sonsopkoms op Campobello, Vernoem na die eiland aan die kus van New Brunswick waar FDR die eerste keer getref is. Dit het aan die ontslape president gewys dat Amerikaners hom nooit gesien het nie - plat op sy rug, met 'n draagbaar op sy gesig neergeval en agteroor die trappe gekruip het - voordat hy weer in die openbare lewe, in vlegsels en krukke, op die Demokratiese Konvensie van 1924 begin.
'N Generasie van hardgekookte teaterkritici het sentimenteel geword na die portret van 'n president waarvoor baie vier keer gestem het. 'N “diep ontroerende kroniek ... van 'n ywerige man wat deur 'n vreeslike siekte geslaan is,” het Brooks Atkinson geskryf in The New York Times. 'Wat uit die stoel van die invalide opgestaan ​​het, was groter as wat daarin opgeklim het.'
“Sunrise at Campobello” op 30 Januarie 1958 op Broadway geopen - die president se verjaarsdag - en die filmweergawe is in New York op premiere gebring September 23, 1960, betyds om 'n ander patriotiese demokraat met liberale geloofsbriewe te gee en dan vir president 'n hupstoot te gee. Die opbrengste van die opbrengste van beide die verhoog- en skermweergawes is natuurlik aan die March of Dimes geskenk. Dit was 'n herinnering aan die ander groot stryd wat FDR in die openbaar en privaat gevoer het.
Thomas Doherty, professor in Amerikaanse studies, Brandeis Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > verkiesings > Wat die polio-kruistog van FDR ons leer oor presidentiële leierskap te midde van 'n krisis
Die grootste politieke party in Amerika wat jy nog nooit ...