Onbreekbare 🚴‍ Dvuhkolessny Vriend
"Dit is [eksplisiet] belaglik!" Het Owen geskreeu. Hy het sy bolyf na sy voorwiel geslinger, terwyl hy sy pedale kon koester, maar onwillig om te draai. "Hoekom doen ek dit?" Daar was 'n oomblik van stilte terwyl hy vir asem gesukkel het, met 'n skerp verontwaardiging na my gekyk. "Jy weet wie daarvoor moet blameer?" Het hy geroep. "Jy."
Owen is my oudste vriend, en as gevolg van my skemering was hy ver van sy element, op 'n steil, verlate bergpad, omring deur sulke ergernisse as bome en voëls. Ons was op die eerste dag van Ride the Rockies, 'n sesdaagse trek deur Colorado, oor wat veronderstel was om 'n opwarmingsrit te wees: 79 maklike kilometer na die landbouhut Hotchkiss. Ons het 'n laat begin gekry, besluit om oor kafeïen te hang, en ons het gou gevind dat ons in die son in die vulkaniese rots en sagebrush gebak het. Soos die oggend verhit het, het dit aanleiding gegee tot 'n strawwe kopwind wat die waters van die Blue Mesa-reservoir met witkoppe geëts het. 'N Paar uur later het ons op 'n stewige pad na die Black Canyon van die Gunnison River langs die noordrand gegaan. Die dag se hoogteprofiel het die klim verlig, maar 25 myl van hoëhoogte-opdraande trap gekwalifiseer as 'n verontwaardiging vir Owen. Hy het onder 6 mph vertraag. "Watter soort [eksplisiete] is dit?" Het hy geroep.
Owen en ek het 30 jaar vroeër as versorgers in die kollege ontmoet. Hy het 'n kinderjare gehad van -Dickensiaanse omwenteling wat hom vroegtydig straatvernuf gemaak het en hom ook oortuig het dat die meeste gekoesterde menswaardes op 'n noukeurige inspeksie betekenisloos was. Kollege, byvoorbeeld. Ook: godsdiens, politiek en liefde. Vriendskap was egter anders. Owen was getrou, betroubaar, en snaaks en eerliker as enigiemand wat ek geweet het. Elkeen van ons het 'n ouer verloor nie lank nadat ons ontmoet het nie, en soos ons alreeds onvoorsiene families verkrummel het, het die band tussen ons sterker geword. Hy het na die Universiteit na Manhattan verhuis en nooit verlaat nie, en het byna soveel psigoanaliste as vriendinne gegaan. Ons het naby gebly, alhoewel my wêreld, wat al hoe meer gekloof en huishoudelik was, ek getroud was en kinders gehad het, wat my in sy maatskappy kon laat saai. Hy was altyd vir 'n avontuur, en as fietsry vir my belangriker geword het, het ek hom oortuig om by my aan te sluit. Ons het saam rond Central Park, of op die Hudsonrivier gery, of op uitstappies na die -mountain-wes-minder soos uittredingsvennote, net soos 'n ou paartjie, meestal langs mekaar en deur die onstuimige ritmes van ons banter en bikering.
Verlede jaar het ons bymekaargekom tydens ons 25ste kollege-reünie. In plaas daarvan het ons hiervoor aangemeld. Selfs 'n verharde skeptikus soos Owen kon erken dat daar iets reg was om van die een kant van die bergreeks na die ander te ry. Die rit was ten minste soveel oor die lang afstand van vriendskap, wat tyd en geografie bestryk en voortdurende verandering, soos dit oor langafstandfietsry was. Ek het nie Owen gesien nie, omdat hy twee jaar gelede na Iowa vertrek het, en tog het ek besluit om in my nuwe lewe te wees. Daar was niks vir die afwesigheid op nie. Ek ken hom sedert ek my skaars geken het.
Daar is niemand soos Owen nie. Hy lyk baie jonger as wat hy is, met die dik donker hare, wollerige intensiteit en maniese sjarme van 'n jonger Al Pacino. Hy is dadelik gemaklik waar hy ookal gaan, en ander reageer op hom asof hulle hom altyd ken. Oor aandete by 'n restaurant die eerste aand, na 'n lang en dringende ontmoeting met ons wagter, wat klaarblyklik gereed was om saam met hom in die sonsondergang te trap, het Owen aangekondig dat ons pogings om die Rockies voor te berei, nutteloos was. ons daaglikse lewens in die platteland op of naby seevlak. Hy het belowe dat die dae wat voorlê, 'n beproewing sou wees. Hy kyk na sommige ruiters wat aan die volgende tafel lag en roep uit: "Hoekom is jy mense oke daarmee? Wat is fout met jou? "Vir Owen is klagtes 'n vorm van intimiteit. Ons het gery en gryp en teater gekritiseer, selfs absurd, en mekaar saamgespan. Ek het gevoel ek was saam met my vriend terug.
Owen was reg oor een ding: ons was nie reg vir die rit nie. Hy het twee maande toegeken om in die vorm te kom vir ons reis, wat sowat 450 myl en 25 000 voete van klim sou dek, twee keer hoër as 12 000 voet. -In daardie maande het hy vir my 'n stroom e-pos gestuur wat die toestand van sy kardio-kondisionering, sy slegte knieë en sy algemene gemak op die fiets beklemtoon. Tien dae voor die rit het hy vir 'n week se besigheid in Hong Kong afgetrek. Intussen het ek probeer om 'n afwykende rugbesering te hanteer.
Op die derde dag het ons 'n skouspelagtige Onafhanklikheidspas opgetrek - 'n klim van sowat 6000 voete - daar het 'n oomblik gekom toe ons die pad, myl voor, kon sien, van een berg na die volgende oorsteek en skielik opwaarts skuif. Uiteindelik het die pad platafgetrek en 'n beurt genader, en ons het self oortuig dat ons die pas bereik het. Ons het die buiging afgerond, gereed vir opwinding, en sien dat die graad sy opwaartse helling hervat het, en ons het nog 'n paar duisend voete gehad om te gaan. Owen huil, skandaliseer, en ons het albei verskuif en geploeg.
Dit blyk die punt van hierdie reis te wees - om vorentoe te stoot ondanks ons fisieke klagtes en verval in moraal. Ons moes beslis noukeuriger opgelei het, meer myl op ons bene gesit het, in die oggend heuwelintervalle doen en ons aand by die gimnasium spandeer. Ons moes minder tyd spandeer op ons gesinne, liefdeslewe (Owen) en werk. Maar soms is die enigste voorbereiding vir die klim die klim self.
By tye op Onafhanklikheidspas het ons so stadig gevorder, dit was aanloklik om na die kant van die pad te beweeg en van die fiets af te klim. Ons was twee gewone fietsryers op 'n lang klim.Vyf en twintig jaar gelede was dit moontlik om alles so gou moontlik na die top te haal. Sedertdien het ons elkeen baie stryd gekry wat ons nie kon voorberei nie: hard gewonne suksesse, diep teleurstellings, bittere opbreek, onverwagte vreugdes en verliese. Nou is alles wat saak maak, dat ons bly beweeg, dat ons nog saam ry.
Langs die pad was daar oomblikke so rapend dat selfs Owen sy schtick verlaat het. In 'n rooi-rots-canyon naby die rit se einde het hy langs my opgestaan ​​en staar. "Nie sleg nie," het hy gesê. Ons het deur die woestyn gespring, oor wilde blomme, beboste weivelde, langs kronkelende gorges, - bo treine, oor stygende passe, - mylpale van harige skakelings.
Natuurlik, daardie week het Owen herhaaldelik gesê hy sal nooit weer ry nie. Terwyl ons geloop het om ons fietse op die laaste oggend te kry, het hy gesê: "Ek is daarmee klaar." Ons het 'n bus gesien wat uitgedaag het met verslete ruiters wat in Fort Collins gesak is. Miskien het hulle nie geweet nie, soos ons dit nie gedoen het nie, dat die moeilike klim verby was, dat die rit eerder sou slang-afwaarts afdraand deur 'n tonnelagtige opeenvolging van canyons en dan skielik in koringlande oopmaak.
Ek het vir Owen gevra of hy die dag wou aflê, aan die einde ontmoet. Hy het my gekyk. "Moenie belaglik wees nie," het hy gesê, en hy het op sy fiets geklim en begin gaan.
Ons was minder soos oefensessie-vennote as soos 'n ou paartjie, meestal langs mekaar, en deur die ritmes gestimuleer - van ons banter en bickering.