Waar Naudé telkens verkies om op 'n neutraler wyse te vertaal, poog Geldenhuys om emosie weer te gee, maar op 'n onidiomatiese wyse. 'n Meer akkurate vertaling kon wees: 'Ek het wol wat ek moet verkoop', wat beide die oorspronklike konteks weerspieël en meer idiomatiese taalgebruik is. Soos J.M. Coetzee opmerk, het Adorno sy stelling in 1966 teruggetrek, “perhaps as concession to ‘Death Fugue’.” Nou voel ek nie meer so sleg nie. die enigste probleem is dat honde alleen genoem word as hulle nare vrouens soos Isebel opvreet, maar dit daar gelaat. Tog lyk dit of hy medelye het met die figuur in swart wat op ’n wolk onder haar dryf. Kan jy ons meer vertel oor dié omslagkuns? Hier in SA het ons natuurlik Strijdom van der Merwe as landskapskunstenaar. ‘n Mens staan telkens verstom oor alles waarmee hy vorendag kom. Paragraaf 5.3 beskryf die straf vir oortreding van die eerste punt as een of albei van tot een jaar tronkstraf en ’n boete. Die Joodse kleure waarna hier verwys word is blou en wit.