Anatoliese herdershondrasgids: alles wat u moet weet - Rasse
Anatoliese herdershondrasgids: alles wat u moet weet
Die Anatoliese Herder is miskien een van die oudste honderasse van alle tye , en is tog een van die mees ongehoorde.
Hierdie gevoel van anonimiteit het hulle egter nie gekeer om selfs in ons lewens in te kruip nie op ons televisieskerms .
Hierdie nomadiese honde, wat duisende jare gelede die eerste keer gesien is, word beskou as 'n groot geskenk van onbeskryflike waarde wat histories gebruik is vir die voogdyskap van die kudde.
Die Anatoliese herdershond is baie geskik vir ervare gesinne, met ouer kinders, wat baie ruimte het om hulle te laat dwaal.
Van oefening tot versorging, hierdie artikel is 'n omvattende gids vir alles wat u moet weet oor hierdie ras. Laat ons begin...
Anatoliese herdershond oorsig
Anatoliese herder temperament
Anatoliese herdergrootte, voorkoms en versorging
Sorggids vir vooghonde
Die Anatoliese Herder is 'n Mastiff-tipe hond van die streek Anatolië in Turkye.
Daar word vermoed dat hulle ongeveer 6000 jaar gelede die eerste keer gesien is in wat nou bekend staan ​​as Turkye en afstam van antieke Mesopotamiese honde.
Die eerste keer gesien in die 1970's buite Oos-Europa, toe een deur die skrywer Charmian Hussey in die Verenigde Koninkryk ingevoer is, is hulle ongeveer dieselfde tyd in Amerika ingevoer.
Die gewildheid van die Anatoliese herder het toegeneem as gevolg van die Wet op bedreigde spesies (1973) wat dit onwettig gemaak het om vee-roofdiere dood te maak, en boere het dus honde as afskrikmiddel op hul boerderye begin gebruik.
Anatoliërs is hoektande met baie talente; Behalwe dat hulle 'n uitstekende metgesel en werkhond is, is dit ook baie goed vir vee- en voogdywerk.
Sedert 1994 is die Anatoliese herder is al deur boere in Afrika gebruik as afskrikmiddel vir groot katte soos Cheetahs!
Dit is belangrik om daarop te let dat tot onlangs, die Kangal-hond word geglo dat dit 'n duidelike aparte ras is vir die Anatoliese herdershond.
Genetiese toetsing in die vroeë 21ste eeu, en die ondersoek van albei rasse se geskiedenis, dui aan dat dit in werklikheid dieselfde ras is! Onder klassifikasies van die rasklub staan ​​hulle egter onafhanklik bekend as Kangal Shepherds.
Turkse boere het eers hierdie honde geteel om hul vee te beskerm, en daarom staan ​​hulle bekend as veehonde.
Sommige boere gebruik hierdie hond nog steeds vir oppas en voogdyskap. 'N Klein groepie Anatoliese herdershonde is maklik in staat om hul kudde teen wolwe, coyotes en ander potensiële roofdiere te verdedig.
Dit kan iets wees wat u in ag moet neem as u dink aan die ras om 'n gesinsdiere te wees, en om later in die lewe positiewe verhoudings met vreemdelinge aan te moedig.
Sedert 1999 is die Anatolian Shepherd lid van die Amerikaanse Kennelklub en word hulle tans as die 90ste gewildste ras beskou.
Grootte 29-32 ″ (manlik) en 28-31 ″ (vroulik)
Gewig 110 tot 150 pond (manlik) en 90 tot 120 pond (vroulik)
Lewensduur 8-12 jaar
Doel Nomadiese kuddehond
Geskik vir Ervaar honde-eienaars
Kleurvariasies Wit, Room, Sesam en Piebald
Temperament Onafhanklik, beskermend, intelligent, versekerd en afsydig
Ander name Karabash
Ontdek meer oor vee- en vooghonde! Laai 'n gratis eksemplaar van ons gids vir die koop van hierdie hond af .
'N Anatoliese herdershondjie kos tussen $ 800 en $ 1500 USD.
Hierdie hond is egter 'n besonder ongewone ras, dus verkry 'n rasegte hondjie van 'n verantwoordelike teler kan iets van 'n uitdaging wees!
U kan ook die Kennel Club-mark gebruik, of spesifieke reddingsorganisasies om 'n Anatoliese herder te kry.
Hieronder is 'n benaderde groeikaart vir hierdie klein hondjies. Alhoewel 'n geringe afwyking van die norm niks is om oor bekommerd te wees nie, kan groot variasies of skommelinge van die norm 'n rede tot kommer wees.
3 maande 40-60
6 maande 80-100 70-90
9 Maande 100-120 80-100
12 maande 110-150 90-120
Die Turkse Anatoliër bereik volwassenheid iewers tussen 18 en 30 maande.
Die Anatoliese Herder is nie bekend nie om besonder liefdevol te wees , eerder verkies om onafhanklik te wees en self te sorg.
Tradisioneel sal hierdie ras vir hulself jag, daarom verkies hulle instinktief om na hulself te kyk sonder te veel ondersteuning van hul eienaars.
Ondanks hul gebrek aan uiterlike geneentheid, is dit bekend dat hulle dit is 'n fel lojale hond .
As gevolg van hul erfenis is dit bekend dat hierdie ras baie beskermend is vir hul familie, wat hulle as hul kudde sou beskou.
Hierdie beskermende aard maak hulle uitstekende waghonde vanweë hul intimiderende voorkoms en afsydige temperament.
Anatoliese herders is bekend deur hul eienaars vir hul lae, harde bas. Dit is histories snags vryelik gebruik, of as hulle 'n potensiële roofdier raaksien (iets wat u moet oorweeg vir diegene met bure).
Hierdie honde is onafhanklik en intelligent , hulle is nie een vir te veel knuffel en liefde nie.
Alhoewel hierdie honde ietwat liefdevol met hul eienaars is, is dit baie gelukkiger op hul eie.
As hulle reg gesosialiseer word, is hulle ongelooflik beskermend teenoor hul eienaars, maar ietwat afsydig van vreemdelinge, en is hulle nie geneig om maklik vir nuwe mense warm te raak nie.
Dit kan ietwat beperk word met blootstelling, maar hierdie ras is geneig om op hul maniere ingestel te wees teen die tyd dat hulle volwassenheid bereik.
Hierdie honde is nie besonder speels nie, maar is nie geneig om aan speletjies deel te neem nie, maar spandeer liewer of versigtig waak oor hul kudde .
Anatoliese herders kan vriendelik wees met ander honde, solank hulle op 'n jong ouderdom baie sosialisering ontvang.
Soos hulle is 'n waghond , hulle is geneig om relatief goed met kinders oor die weg te kom en beskou hulle as 'n deel van hul kudde wat beskerm moet word.
In die ergste geval sal hulle kinders duld en in 'n beste geval sal hulle aktief betrokke raak by spel, maar hierdie hond is nie besig met te veel spel nie. As u dus 'n hond soek wat lief is om te speel en liefde te toon, probeer 'n Goldendoodle .
Hierdie ras kom nie goed oor die weg met ander troeteldiere nie.
Hulle kan sukkel as 'n vreemdeling of rondloper troeteldier ook deur hul gebied dwaal.
As gevolg hiervan is dit die beste om hulle buite besige tydperke te laat loop om 'n voorval te probeer voorkom. Later hieroor meer.
Hierdie herder is 'n reuse ras wat gemiddeld tussen 90 en 150 pond weeg.
Die Anatoliese Herder is die definisie van 'n reuse honde ras .
Sodra dit volwasse is, is hierdie harige vriende tussen 28 en 32 sentimeter lank en weeg hulle tussen 90 en 150 lb.
Die Turkse Anatoliër is nie moeilik om te identifiseer nie, hulle het 'n baie kenmerkende voorkoms.
Sagte reuse, hierdie groot hond is goed gespierd met 'n egalige, vloeiende gang.
Hulle het byna reghoekige gesigte en muile, plat en driehoekige ore met 'n medium lengte nek en vatagtige lywe.
Hulle uitdrukking is waaksaam en let altyd op probleme.
Anatoliërs sal bruin of swart oë hê, aangesien blou oë of tweekleurige oë as 'n afwyking van die rasstandaard beskou word.
Die Anatoliese herdershond kan in baie kleure gesien word, maar die mees algemene variasies is:
Piebald-rokke is wit, met enige gekleurde kolle wat nie meer as 30% van die hondejas inneem nie.
Die Anatoliese Herder het 'n sagte dubbeljas .
Dit is op sommige plekke glad en op ander plekke grof. Dit moet tussen 1 en 4 sentimeter lank wees, korter op die gladde dele en langer op die growwe dele.
Eienaars van hierdie Herder beskryf hulle as amper 'n leeumanet op hul nek met die langer pels om die skrop van hul nek skep dit 'n amper leeumanetjie-voorkoms.
Ongelukkig is hierdie hond nie geskik vir allergieërs nie aangesien hulle bekend staan ​​as die hele jaar, swaar skouers.
Weeklikse borsel sal gewoonlik voldoende wees as u hond dit borsel.
Twee keer per jaar het hierdie honde 'uitblaas' waar hulle die grootste deel van hul pels sal afwerp en in hul seisoenale jasse sal groei. Gedurende hierdie periodes van seisoenale vergieting, moet hulle daagliks versorg word.
Die spykers moet ook elke ses weke deur 'n professionele groomer of veearts geknip word.
In sommige dele van die wêreld word die Anatoliese herder steeds as 'n herdershond gebruik.
Die Anatolian is beter geskik vir eienaars met ervaring in groot / reusehantering.
Hulle vaar ook die beste in huise met 'n groot hoeveelheid grond, aangesien dit nie goed is met klein huise nie.
Natuurlik as gevolg van hul kudde-voogdyrol , loop die Anatoliese herdershond elke dag kilometers ver, sodat hulle in 'n woonstel in die stad sukkel.
Gids 1 200 kalorieë
Anatoliese herders is nie kieskeurige eters nie!
Mits hulle elke dag vol raak, sal hulle omtrent alles eet. Dit kom as gevolg van hul nomadiese eienaars wat hulle voed wat hulle ook al in die hande kon kry terwyl hulle op die Anatoliese skiereiland ronddwaal.
Ideaal gesproke moet hierdie harige vriende elke dag drie koppies (of gelykstaande hoeveelhede) gevoer word.
Maaltye moet in twee verdeel word: soggens en saans.
As u verkies om 'n droë brokstuk te voer, moet u seker maak dat dit vleisinhoud het. Die ideaal is dat vleis in die eerste drie bestanddele op die verpakking moet wees.
As u Anatoliër 'n werkmaat is, kan u hulle beloon met lekkernye. Dit word aanbeveel dat u gesonde versnaperinge voer, in teenstelling met bederf wat nie onder die toonbank beskikbaar is nie.
Beloning met vrugte en groente kan die maaltye interessant sowel as lekker hou.
Ten spyte van hul reuse-grootte, benodig hierdie hond nie baie oefening nie.
Twee daaglikse wandelinge, 'n uur elk, moet genoeg wees vir hierdie sagte reus .
Hulle is geneig om versigtig te wees en is baie vreemd met vreemdelinge, dus dit is voordelig om op stiller tydperke te loop.
Moenie verbaas wees as u Anatoliese herder nie stokke of balle agtervolg terwyl u loop nie. As gevolg van hul erfenis, verkies die honde van hierdie ras baie om te stap, te loop of selfs oor swemspeletjies te swem.
Hulle is afstammelinge van nomadiese honde wat elke dag kilometers ver loop. Gevolglik kan dit voordelig wees om u hond aan die hoof te hou terwyl u stap, om te verhoed dat hy wegstap en nie terugkom nie.
As u u hond in 'n veilige omheinde buitegebied toelaat, kan dit u ook help om energie los te maak. Om te verseker dat die gebied veilig omhein is, is egter 'n noodsaaklikheid, want dit kan daaroor verdwyn as hulle 'n bedreiging ervaar.
Alhoewel dit waar is dat die Anatoliërs 'n lojale en intelligente hond is, is dit ook bekend dat hulle uiters koppig en sterk wil is.
Hulle onafhanklikheid maak dit onwaarskynlik dat hulle sal doen wat van hulle gevra word; hulle sal eenvoudig kies om nie te doen as hulle 'n keuse kry nie.
Gevolglik is opleiding dikwels iets van 'n taak.
As u u opleiding begin op die dag dat hulle tuiskom, kan dit leer aanmoedig en die afsydigheid wat later in u lewe kan voorkom, ietwat stop. Maar hierdie hond is nie 'n tradisionele hond nie wat gelukkig sal wees om truukopdragte te leer.
Tydens opleiding moet eienaars ferm en selfversekerd wees met opdragte.
Anatoliërs reageer nie asb en dankie nie, hulle het 'n eienaar nodig wat hulle as hul leier kan identifiseer. Dit beteken nie skree of geweld nie. Gebruik eerder 'n streng stem en 'n duidelike, selfversekerde versoek.
Dit is bekend dat hierdie ras baie gesond is.
Gebaseer op 'n opname in 2004 , die mees algemene gesondheidsprobleme wat gekonfronteer is, was kanker en hartkwessies.
Soos ander groot rasse, Dysplasie van heup en elmboog is ook 'n kwessie.
Daarom word sterk aanbeveel om 'n heuptelling van die ouers aan te vra voordat u 'n hondjie koop.
Aangesien dit 'n ontwikkelingstoestand is, wat veroorsaak word deur verkeerde kraakbeengroei, vind die diagnose gewoonlik tussen 18 maande en twee jaar plaas.
Die Anatoliese herdershond is 'n reuse-ras met baie om aan die regte eienaars te bied.
Alhoewel dit nie goed gaan in geslote omgewings met kinders of ander huisdiere nie, kan hulle welvarend wees in 'n lewe van oop velde en ontspanning.
Hierdie hond word gewoonlik as 'n uitdaging beskou met opleiding, daarom word dit slegs aanbeveel vir ervare eienaars.
Dit gesê, die Anatoliër is 'n baie lonende hond om te besit, lojaal aan diegene wat hy liefhet en wantroue teenoor vreemdelinge. Dit is dus ideaal vir almal wat op soek is na 'n waghond.