Die geleentheid? 'n Persaankondiging oor 'n fondsinsamelingsprojek van die destydse Suiderkruisfonds. Die aankondiging sou in die Oppenheimer-woning gedoen word.
Die fonds is in 1969 gestig (sommige bronne sê 1968), onder leiding van Elizabeth Albrecht, gedurende die tyd van die Suid-Afrikaanse Grensoorlog (Bosoorlog) in die sestiger- tot laat jare tagtig. Die doel daarvan was om geld in te samel vir geriewe op die grens en sodoende die lewe vir ons soldate makliker te maak.
Die "oumense" het gesê jy moet 'n been in jou mond sit om te keer dat dit van verbasing oophang. Maar daardie oggend sou nie eens al die bene in 'n slaghuis vir my mond help nie. Sommer met die inryslag deur die hekke het my onderkaak op die grond begin hang en wou glad nie weer toeklap nie. Oor die veertig akker van paradys, die Brenthurst-landgoed, wat al langs die motorpad na die woning uitgestrek het.
Helaas, ná byna 'n halwe eeu het my geheue oor dié dag nie meer die skitterblinkheid van 'n diamant nie. (Só lank gelede? Wees genadig!) Wat ek van die huis onthou, is soos 'n prentjie waarvan ek die buitelyne kan sien, maar ek kan dit nie inkleur nie. Buitelyne van imposantheid en mooi en kosbare goed, wat my beïndruk het, maar dit het so ver in die verlede gebeur dat ek dit liewer nie eens naastenby wil beskryf nie.
Die sitkamer was vol dames van die Suiderkruisfonds. Dit onthou ek wel en sover ek kan onthou, was almal bestuurslede. Maar al sou ek glad nie geweet het wie Bridget Oppenheimer was nie, sou sy steeds die persoon wees op wie ek reguit sou afpyl as ek 'n vertrek vol vroue binnestap. Die vrou van hierdie huis het 'n magnetisme uitgestraal wat dadelik aandag getrek het. Sy was ongelooflik vriendelik en het my dadelik op my gemak laat voel. Ongelukkig het ek skaars 'n minuut tyd gehad om met haar te gesels, oor die weer of so iets, want sy moes aan ander gaste ook aandag gee.
Voor ons vertrek het ek en die fotograaf (kan nie onthou wie hy was nie) toestemming gekry om die tuine te besigtig, waar nóg 'n (allemintige) kans van 'n leeftyd op ons gewag het -- toe Harry Oppenheimer met die motorpad aangery kom op pad na sy woning! Einste hy. Ek kon my oë nie glo nie! En in die verbyry het hy nogal ewe vriendelik vir ons gewaai.
Tot vandag toe is ek nie seker of ek reg gesien het nie, maar ek kan amper my kop op 'n blok sit dat hy in 'n gewone-mens-motor gery het, en nie 'n Rolls Royce of so iets nie.
• Ek wil byvoeg: ek moes by Google aanklop om my geheue te verfris. Maar met die hutspot van skrywers op die internet, stem jaartalle en ander gegewens nie altyd ooreen nie. Dus het ek sommige feite by benadering, eerder as presies, weergegee. Of gegewens gebruik wat die meese ooreengestem het.