Dit was ’n Sondagoggend. Die son het pas sy kuif uitgesteek. My lyf het gesmag na vertroosting wat net die bed hom kon gee.
Tot hy my gevang het. Hy het my mooi gevra om saam met hom te kom. My lus was soos ’n student – altyd afwesig in die klas. Gelukkig was my gehoorsaamheid so teenwoordig soos ’n rooi lig in haastige tye.
My korttermyndrome het soos ou beskuit verkrummel. Weg was die vooruitsig van my moeë lyf wat in die duvet gaan verdrink. My lewe het op daardie oomblik ’n draai gevat. Ek het my lot soos griep in die somer aanvaar.
Die deure is agter my toe. Geïsoleer van die samelewing. Die son was slegs ’n herinnering. Daar was geen venster om my ’n smakie te gee van die ­lewe wat ek agtergelaat het nie.
My verstand het ’n memo uitgestuur na die res van die liggaam om kalm te bly. Hoewel angs aan bewind was, het my liggaam sy samewerking gegee. Die hart wat almal opgesweep het, het stadiger begin draf. Ek het gewag en gebid.
Ek moet bieg dit was nie my eerste keer binne nie. Ek het in die verlede toe beter keuses gemaak om dit te vermy. Ek het dit jare lank reggekry. Gehardloop as ek moes, maar in sou ek nie in gaan nie. Ek is maar ’n bangbroek.