Suider-Christelike leierskonferensie - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Die Southern Christian Leadership Conference is in 1957 gestig net nadat die Montgomery Bus Boycott beëindig is. Die hoofdoel van die Southern Christian Leadership Conference (SCLC) was om die saak van burgerregte in Amerika te bevorder, maar op 'n nie-gewelddadige manier. Vanaf sy ontstaan ​​in 1957 was die president Martin Luther King - 'n pos wat hy tot sy moord in 1968 beklee het.
Soos die titel suggereer, kom die insette in die SCLC hoofsaaklik uit die kerk. Die kerk het 'n groot rol gespeel in die lewens van Afro-Amerikaners in die Suide en kerkleiers het 'n belangrike rol gespeel in elke swart gemeenskap in alle dele van die Suide. Martin Luther King was 'n predikant van Baptiste in Dexterlaan in Montgomery in die tyd toe Rosa Parks in Desember 1955 haar bekende standpunt teen die buswet gemaak het. Hy word hoof van die MIA (Montgomery Improvement Association) en speel 'n sleutelrol in die boikot - selfs om die boikotters te laat werk om te verseker dat hulle nie 'n bus hoef te gebruik nie. In alle opsigte sou daar verwag word dat 'n kerkman 'n sleutelrol in die MIA sou gespeel het en King self het gesê:
"(Die SCLC is) kerkgerig vanweë die struktuur van die negergemeenskap in die Suide."
Die SCLC het al die verskillende dele van burgerregte-organisasies bymekaargebring en onder een organisasie geplaas. Oorspronklik die 'Southern Negro Leaders Conference on Transportation and Non-geweld Integration' genoem, het die organisasie die titel Southern Christian Leadership Conference aangeneem - deur die woord 'Christian' in te sluit, beklemtoon dit die geestelike aard van die organisasie. SCLC het drie basiese 'behoeftes' gevra:
1) Wit Amerikaners om nie by te staan ​​en sagmoedig te waak terwyl daar onreg teen die swart gemeenskap gepleeg word nie. Hierdie punt beklemtoon die SCLC se oortuiging dat nie alle wit Suid-Afrikaners rassisties was nie en het die geleentheid gebied om blankes aan boord te bring oor die saak van die SCLC. Deur die woord 'neger' in die oorspronklike titel te gebruik, het die beweging effektief die kans uitgemaak dat wit suide hulle sou kon help. Die titelverandering het dit oorkom.
2) Swart Amerikaners is aangemoedig om 'geregtigheid te soek en alle onreg te verwerp.'
3) Almal wat met SCLC verband hou, moes die filosofie van nie-geweld aanvaar ongeag die provokasie. Die 'leuse' van die SCLC was: "nie een hare van een kop van een wit persoon sal benadeel word nie."
Van sy werk in Montgomery het diegene wat betrokke was by die SCLC besluit om die organisasie in die suidelike state uit te brei. Leiers soos Bayard Rustin, het gemeen dat baie suidelike stede hul eie burgerregte-groepe het wat bloot vir die mense in die omgewing waar hierdie groepe werk, gewerk het. Rustin het geglo dat al hierdie groepe koördinering nodig het, sodat hulle hul effektiwiteit kan maksimeer. Dit was die logika agter die SCLC - dit was 'n liggaam wat die werk wat deur die talle burgerregtegroepe wat op plaaslike vlak in die suidelike state bestaan ​​het, kon koördineer, adviseer en ontwikkel. Martin Luther King word beskou as die beste persoon om aan so 'n organisasie te staan, en hy is tot president verkies.
Die SCLC het swart Amerikaners gehelp om te stem, hulle het burgerskole geopen, maar bowenal het die gebruik van nie-geweld gepreek in alle veldtogte wat met die naam verband hou. Dit wou burgerregte aan Amerika en die wêreld as 'n morele saak voorstel.
In November 1961 het SCLC hom by burgerregtelike aangeleenthede in Albany, Georgië, betrek. Die reaksie van die stadsowerhede het egter meegebring dat die veldtog baie min mediadekking gekry het. King het geweet dat die lewensbloed van die burgerregtebeweging die bekendmaking van die onregverdige wat in die Suide bestaan ​​het. Die stadsowerhede in Albany het geweier om betogings te neem, ens. Die SCLC-veldtog in die stad word beskou as 'n mislukking - daar was weinig mediadekking en weinig verander in die stad.
Dit het verander met wat in 1963 in Birmingham gebeur het. Hier het die reaksie van die stadsowerhede onder leiding van Bull Connor tot internasionale verontwaardiging gelei - net soos King gehoop het. Die gebruik van polisiehonde en hoë-druk brandslange teen betogers - kinders ingesluit - het baie geskok. Televisieknopies van mense wat op gewelddadige wyse optree en deur honde en tuinslange aangeval word, het woedend uitgelok en dit lyk asof hulle die rassisme in die Suide omhul. As gevolg van hierdie SCLC-betoging het Birmingham in die rigting van desegregasie beweeg, maar wat op televisie regoor Amerika in Birmingham getoon is, was dat die president, J F Kennedy, geskok het en gehelp het om die Civil Civil Act van 1964 tot stand te bring.
In 1963 was SCLC ook betrokke by die organisering van die legendariese 'March on Washington for Jobs and Freedom'. Op 28 Augustus 1963 het ongeveer 250,000 mense in Washington DC na die Lincoln Memorial opgeruk om gelyke geregtigheid vir alle Amerikaners te eis.
In 1965 het SCLC 'n groot veldtog van stapel gestuur om swart kiesers te registreer. In dieselfde jaar het die Kongres die Wet op die Stemreg aanvaar. Hoe dit gaan reageer op wat SCLC in Selma, Alabama gedoen het, is moeilik om te beoordeel. In hierdie jaar het King gepoog om 400 swart kiesers in die stad te registreer. Baie is deur die polisie gearresteer en King het later in die 'New York Times' gesê dat daar meer swartes in die tronke van Selma was as wat geregistreer is om te stem.
In dieselfde jaar het SCLC en SNCC (Studente-nie-gewelddadige koördineringskomitee) 'n optog van 50 kilometer vanaf Selma na Montgomery gereël. Kort na die optog is die optoggangers deur staatstroepe aangeval. Dit het daartoe gelei dat nog meer betogers by diegene wat reeds op die optog was, aangesluit het. 'N Gemors het egter tussen SCLC en SNCC voorgekom. Die studente het King en SCLC daarvan beskuldig dat hulle 'n kompromis met goewerneur George Wallace gemaak het in 'n poging om die optog sonder probleme voort te sit. Of dit waar was of nie, die meer 'radikale' swart Amerikaners het begin draai na Swartmag soos deur Stokely Carmichael voorgestaan.
SCLC het sy aandag daarop gevestig om die armoede wat in baie, indien nie al die ghetto's in die middestad waar baie swart Amerikaners gewoon het, te benadruk en te probeer aanpak nie. SCLC was bekommerd dat geweld in die stad buite beheer sou spruit en hulle het armoede die skuld gegee vir die oorsaak hiervan. Met min langtermynvooruitsigte op die langtermyn, moes baie in die ghetto's hulle tot misdaad wend om te bestaan. Deur werk te skep, het SCLC geglo dat daar 'n groot verbetering in die lewensgehalte van baie mense sou wees. Dit was die armoede in die ghetto's wat baie swart Amerikaners in meer radikale bewegings gedryf het, soos die Black Panthers, wie se optrede gedien het om diegene in die regeringsmag te vervreem wat die SCLC probeer ondersteun het. Die SCLC wou beter werksvooruitsigte, beter huisvesting en beter betaling sien in 'n poging om 'n beter lewensgehalte vir almal te verseker.
Die sluipmoord op Martin Luther King in April 1968 was egter 'n groot slag vir SCLC. Vir baie was King die SCLC - hoewel dit 'n onbillike waardering sou wees vir ander wat vir die beweging gewerk het. King was 'n internasionale figuur en die Nobelpryswenner wat die kwessies waaroor SCLC voor die wêreld kon staan ​​bekend maak. Sy opvolger as president, Ralph Abernathy, was 'n gerespekteerde figuur in die burgerregtelike saak - maar hy het nie die status wat King verwerf het nie.
Die SCLC gaan voort met sy werk vandag - 'n aanduiding dat diskriminasie steeds bestaan ​​en dat hy met sy werk moet voortgaan.