Maar die engel van die Here het aan Josef verskyn en vir hom gesê: Moenie bang wees nie, want wat in Maria verwek is, kom van die Heilige Gees. Sy sal ’n Seun in die wêreld bring en jy moet Hom Jesus noem. Want dit is Hy wat sy volk van hulle sondes sal verlos. Josef word geroep om die Kind wat nie syne is nie, te aanvaar en hy moet die Kind Jesus noem.
Josef was gehoorsaam aan hierdie opdrag en het gaan doen wat die engel van die Here hom beveel het: Hy neem Maria as sy vrou en hy gee aan die Kind die Naam Jesus. Die Kind mag nie in die geheim gebore word nie, want Hy is ’n Koningskind. Jesus moet grootword in die huis van Dawid, want eeue vantevore het God aan Dawid belowe dat een uit sy nageslag koning sou word.
In die Bybelse tyd het die gee van ’n naam ŉ prominente plek ingeneem in die lewe van ’n mens. Jou naam het eintlik gesê wie jy is. As jy jou naam ontvang het, is die geboorteproses eers voltooi. Dan begin ’n mens eers regtig om te lewe. Jesus se Naam beteken Verlosser. Dis nie net Jesus se Naam nie, maar dit druk sy hele wese uit. Dis sy roeping. Dit is Hy wat die volk van hul sonde sal verlos. Daarvoor is Hy gebore, daarvoor lewe Hy en daarvoor sal Hy ook sterwe. In Jesus het hemel en aarde weer by mekaar uitgekom. In Hom is God en mens verenig. Dit is net Jesus, die Verlosser, wat dit kan doen. Deur ’n volgeling van Jesus Christus die Verlosser te wees, kry jy ook deel aan hierdie verlossing wat God vir jou uit genade kom gee het. Maar dit vra van jou om Hom in alles van jou lewe te vertrou, sodat jy eendag met God se vrede in jou hart kan sterwe.
Ons gelese gedeelte kan beskryf word as die skildery van Paulus en dalk ook van ons lewe. Dit getuig van swaarkry en moedeloosheid; van ’n lewe wat vasgevang is in die verganklikheid van elke dag. Paulus het baie gely ter wille van die evangelie. Hy het ontberings en verdrukking ervaar in sy gehoorsaamheid aan die roepstem van Christus.
Dit is nie net die tydelike moedeloosheid van ’n gesukkel in ’n tentwoning wat geskilder word nie, maar die uitsien na ’n vaste gebou, van ’n lewe gebou op die rots van die teenwoordigheid van God. Die uiterlike swaarkry is aan die verbygaan, en dit loop uit op die ewige heerlikheid. Hierdie ewige heerlikheid word geskilder as ’n vaste gebou wat ewig bestaan. Die mens se tydelike aardse bestaan sal plek maak vir die ewige bestaan by God, want dit was nooit sy bedoeling dat ons vasgekluister sal word in ’n tydelike aardse bestaan nie.
God se wil vir ons is dat ons saam met Hom in sy ewige hemelse woning sal wees. Ons troos is juis daarin dat die aardse nie die laaste sê oor ons het nie. Die aardse sal plek maak vir die hemelse. Die tydelike sal vervang word deur die ewige. Hierdie gebroke situasie sal herstel word. Ons vind ons krag en hoop in die afwagting op die ingrype deur God. Ons lewe deur geloof en nie deur sien nie. Jesus se opstanding uit die dood is vir ons die versekering dat die hartseer van vandag plek sal maak vir die ewige blydskap by God. Mag die droom van God se wil, die droom van God se koninkryk en die droom van God se genade ook ons elkeen se skildery wees. In Christus het die nuwe lewe begin. Leef dit.
‘n Vertrekpunt om hierdie vraag te beantwoord sal seer sekerlik wees by die vraag waarin lyding sy oorsprong het? Dit is ‘n vraag waarmee die Kerk en gelowiges al vir baie eeue worstel. Job is sekerlik die bekendste verhaal waarin die soeke na die oorsprong van lyding hanteer word. Waarom laat ‘n God van liefde toe dat sy kinders se paaie somtyds besaai lê met lyding en smart? Kan dit moontlik wees dat God sélf daaraan uitgelewer is en magteloos is om die situasie te verander? Is dit dalk omdat God sy kinders wil straf? Steek daar dalk waarheid in die gedagte dat die Satan agter die mens se lyding sit? Al hierdie vrae het arme Job ook gevra. sy vriende het met raad gekom, hy het waarskynlik iets vreeslik teenoor God gesondig, hy moet dit by God gaan bely. Sy vrou het voorgestel dat Hy God moet vervloek sodat God hom sal straf en doodmaak. Maar Job het volgehou met sy eie onskuld. Hy het niks gedoen om dit te verdien nie. Die oorsaak van sy lyding is nie by homself nie, dit moet eerder by God gesoek word.
Deur al hierdie soeke en verwyte het God eenkant op die spreekwoordelike kantlyn gesit. Ek glo as ons Hom kon sien sou Hy moontlik gesit en lag het oor die vreemde gedagtes en voorstelle van Job se vrou en vriende. Moontlik het Hy gesit en treur omdat sy kinders Hom so verkeerd verstaan en swak ken. God het stilgebly en geluister.
Maar dan, broers en susters, dan breek God sy stilswye. Ek wil amper sê: na 37 hoofstukke het God nou genoeg gehad van al die gepraat. En skaars het God begin praat, of Job besef dat hy eintlik liewers moes stilgebly het. Maak jou reg vir die stryd Job, die stryd wat jy begin het met al jou gepraat. Wat dink jy weet jy van My af? Waar was jy toe Ek die aarde se fondamente gelê het? Wie, dink jy, het die aarde afgemeet? Weet jy dit? Wie het die maatlyn oor die aarde gespan? Waarop is die aarde se voetstukke gesit? Wys dit ‘n bietjie vir My, jy wat so baie praat en tog so slim is?
Waar is die plek waar die lig woon? En die donkerte, waar bly dit? Was jy al daar waar die sneeu gebêre word? Wie gee die reën? Het die reën ‘n vader? Wie bring die ryp en ys te voorskyn? Wie beheer die sterre? Weet jy hoe die sterre werk? Kan jy die wolke se stem laat praat? Kan jy donder en weerligstrale uitstuur? En so gaan God aan.
Of anders gesê: Sodra jy, ou Job, in staat is om eenvoudige ou dingetjies te doen soos om die sterre op hulle plek te hou, dit te laat reën, die volstruis sy vlerke te laat klap, dan kan ons begin praat oor die sin of rede agter pyn en lyding.
Hy maan die gemeente dat hulle te midde van die gevaar en onderdrukking, standvastig moet bly. Hierdie woord standvastig het in die Griekse teks die betekenis van ‘n perd wat op sy agterpote vasstaan wanneer dit skrik. Die gemeente moet nie weghardloop vir hulle probleme nie, maar dit eerder vierkantig in die oog kyk en dit trotseer. Hulle moet nie afgeskrik word deur hulle onderdrukkers of ander gevare nie, selfs al dink die res van die wêreld dit is dwaas. Juis in hierdie standvastigheid, lê hulle oorwinning. Juis hierin kry die lewe vir hulle betekenis en sin. Hulle verduur lyding ter wille van die evangelie van Jesus Christus.