5 Boek-minute met Victor Matfield (Deel 2) | SARIE
Dis moeilik. Ek probeer wegbly van daai tipe goed af, want dit hét 'n invloed. Daar is aandag daar buite. Almal geniet aandag, veral wanneer baie van die spelers deur daardie fase gaan waar hulle skielik herken word op straat en vinnig bekend raak. Die ouens weet nie hoe om dit te hanteer nie. Ek dink daar moet groter moeite gedoen word om spelers deur hierdie periode te mentor om ongeskonde daaruit te kom. Baie ouens kom daardeur en hulle is oukei,maar baie kom nie daardeur nie. Hulle val heeltemal uit die game uit. Party van ons is gelukkig om daardeur te gekom het – met genade dalk.
Dit moet uit die rugby-fraternity kom. Senior spelers, maar dis moeilik. Wanneer jy met jong outjies praat, is hulle reaksie onmiddellik dat jy dit ook gedoen het. As jy verduidelik dat dit verkeerd was, dan sê hulle jy moet hulle los dat hulle self daardeur gaan. Nog meer, ons het gepraat oor gekleurde spelers wat uit agtergeblewe areas kom wat nog minder het en nou het hulle skielik baie. Hoe hanteer 'n mens daai geld? Almal is skielik jou tjommie, want jy het geld en hulle neem jou kwalik as jy nie 'n bietjie deel nie. Dis alles goed wat mens dalk met mentorskap kan deurwerk.
As jy nie 'n steunpilaar het waarop jy kan terugval nie, dan het jy moeilikheid. 80% van spelers gaan deur so 'n dip. Ek sê altyd die enigste outjie wat ek nie deur daai dip sien gaan het nie is Pat Lambie. Maar hy's nog jonk, en tog is hy so steady. Almal sukkel om deur daai fase te gaan. Dit gebeur. Dis menslik.
Ek het dit gelove om in die see te swem! Ek kan nie meer in die see swem nie. As die water nie warm is nie, wil ek doodgaan. Maar as ons Bokke vandag nog agter in 'n bus ry, die stories wat opkom, is Kamp Staaldraad. Dis iets wat erg was op daardie oomblik. Ek glo nie ons het die Wêreldbeker verloor as gevolg van Kamp Staaldraad nie. Ek dink nie ons het in daai stadium die spelers gehad en ook nie die ervaring nie. Meeste ouens het maar twaalf games gehad. Ons kon nie kompeteer met die top-ouens nie. Die gevaar is – as jy 'n Kamp Staaldraad gedoen het en ons het gewen, dan het ons nou nog almal Kamp Staaldraad gedoen. Ja, dit was baie erg. Emosioneel het hulle ons afgebreek, maar dis nie die rede waarom ons nie goed gedoen het by die Wêreldbeker nie.
Ons was nie 'n span vol ervare spelers nie. Ek dink as iemand soos Rudolf dalk met ons Bokke aan die einde kon werk – daar is so baie ouens wat met hom sou kon sit en in die oor gesê het ons kan nie hierdie doen nie, ons kan nie daardie doen nie. Dis waar John Smit en Jake White so ongelooflik was. As Jake iets gedoen het … kyk, Jake het nie nonsens gevat nie, en die druk was te erg, dan was John daar om Jake te kalmeer. Dis wat John die ou maak wat hy is. Peter de Villiers het meer gehad. Hy het my en John gehad en vir Fourie. Hy het 'n klomp ouens gehad wat hy kon intrek.
In die begin was daar beslis. In my beginjare kon jy voel daar is kampe, Engels, Afrikaans … Maar omdat ons die laaste sewe, agt jaar dieselfde ouens is, ek het amper meer wedstryde saam met Schalk Burger gespeel as wat ek saam met losvoorspelers by die Bulle gespeel het. Ons klomp Bokke het saam gegroei en het verander deur die jare en ons het na aan mekaar geraak. Maar steeds as ons gaan uiteet, veral ons Bulle is skuldig daaraan, dan sal jy sien daar is die Bulle-tafel en dan die ander ouens. Ek weet nie of dit die Afrikaans/Engelse ding is nie en of dit ons moeiliker laat meng nie. Maar tog sal Schalk Burger of Jean de Villiers, en in die ou dae, Percy Montgomery, by ons sit.