Die Kerk 1553 tot 1558 - Geskiedenis Tydlyne - 2022
Die Kerk 1553 tot 1558
Die godsdienstige onrus wat Engeland en Wallis sedert die laat 1520's ervaar het, duur voort ná die dood van Edward VI. Na die dood van Edward, het Engeland 'n Kerk van Engeland gehad wat baie herkenbaar was as protestants. Of Luther dit of Calvyn geïnspireer het, was 'n aparte saak, maar alle oorblyfsels van die Katolisisme is verwyder. Edward is opgelei as 'n Protestant, en daar sou geen verrassing gewees het oor die rigting wat die Kerk sou neem terwyl hy koning was nie. Daar was ook geen verwarring oor die rigting wat die Kerk met Mary I. sou neem nie. Mary is opgelei as 'n Rooms-Katoliek, en sy sou baie bewus gewees het dat die kwessie van godsdiens begin het met Henry se poging om Mary se ma, Catherine van Aragon, te skei . Toe Mary in 1553 koningin word, was daar min twyfel dat sy die Kerk sou teruggee in Rome sowel as die Katolisisme. Hoe die mense op nog meer verandering sou reageer, sou 'n onbekende hoeveelheid wees.
Na die mislukking van die sameswering van Northumberland om Lady Jane Gray op die troon te plaas, het dit vir Mary duidelik geword dat sy 'n magtige wapen aan haar kant gehad het - dat die mense instinktief getrou was aan die wettige regerende monarg en dat hulle 'n wettige opreg waardeer opvolging. Dit, saam met haar eie oortuigings, het Mary vinnig oorreed dat sy min probleme sou ondervind om die hervormings van haar halfbroer te beëindig.
Toe Maria gekroon is, is daar min twyfel dat sy baie gewild onder die mense was. Sy het dit egter geïnterpreteer as steun vir haar begeerte vir groothandel godsdienstige hervorming. Hierin was sy verkeerd. Die senior adel was verdeeld oor baie godsdienstige aangeleenthede, maar oor een was dit verenig - koninklike oppergesag. Die onderbreking van Rome en die vestiging van monargiese mag as die opperste in Engeland was 'n aanvaarde manier van lewe. Mary se plan om die pouslike gesag in Engeland te herstel, sou baie kontroversieel wees - selfs pous Julius III het haar aangespoor om versigtig te wees. Hy het geglo dat elke onstuimige beweging deur Maria 'n opstand kan veroorsaak wat haar van die troon sou verdryf. Stephen Gardner, haar mees betroubare adviseur, was ook versigtig om die gesag van die pous in Engeland te herstel. Kardinaal Reginald Pole, pouslike legaat vir Engeland, het 'n jaar in Nederland gebly voordat hy na Engeland gekom het - vermoedelik om te sien of hy veilig sou wees om terug te keer.
Die openbare reaksie op die eerste van Mary se godsdienstige hervormings het haar egter aangemoedig om meer te doen. Mary het die koninklike voorreg gebruik om die tweede Wet van Eenvormigheid op te skort en die massa weer in te stel. Daar was weinig openbare uitroep en dit moes Maria gehoor het. Agthonderd Protestante het die land na Protestantse Europa verlaat - maar dit was alles.
In Oktober 1553 vergader die parlement. Daar was 'n bespreking - beskryf as lewendig, maar nie kwaad nie - oor moontlike godsdienstige veranderinge en aan die einde daarvan is die eerste stappe gedoen om Protestantisme uit die Kerk van Engeland te verwyder in die eerste Statuut van Herroeping. Hierdie wet het al die godsdienstige wetgewing wat in die bewind van Edward VI ingestel is, verwyder en die kerk is herstel na wat dit in 1547 was kragtens die Wet op die Ses Artikels. Gekombineer hiermee was die inhegtenisneming van Cranmer, Hooper, Ridley en ander vooraanstaande biskoppe - nie een van hulle kon ná hul arrestasie in die House of Lords praat nie. Op hierdie stadium was Mary versigtig. Sy het na haar raadgewers geluister en nie die kwessie van koninklike oppergesag aangeraak nie en ook nie gepraat oor wat vir sommige 'n moeiliker saak was nie - die verkoop van kerkgrond aan lede van die bondgenootskap, wat uit die aard van wat voorheen gebeur het, beteken die meer welgestelde, en dus invloedryke, lede van die adel en heersers.
Die veranderinge aan die Kerk duur voort in 1554. Gardner wou vinnig optree. Hy het Protestantse biskoppe wat in die bewind van Edward aangestel is, verwyder. Katolieke biskoppe het hulle vervang. Die aartsbiskop van York is ook van sy siening ontneem. In Maart 1554 is alle biskoppe beveel om slegs te hou by die wetgewing wat in die bewind van Henry VIII gevoer is, met 15547 wat as maatstaf gebruik is. Latyn het weer die taal van die Kerk geword en die huwelik is verbied. Geestelikes wat getrou het, is beveel om hul families te verlaat of hul poste te verloor en 'n boete te kry. Baie mense het aan die beslissing voldoen, hoewel 'n paar dit nie gedoen het nie en na die buiteland gevlug het.
Kardinaal Reginald Pole het in November 1554 in Engeland aangekom. Sy aankoms was beduidend. Pool het in die veiligheid van Katolieke Europa gebly terwyl die aanvanklike hervormings plaasgevind het. Daar word aanvaar dat hy moes gevoel het dat die tyd reg was - en veilig - vir sy terugkeer as pouslike legaat. In dieselfde maand het die parlement die tweede herroepingstaat aanvaar. Dit het koninklike oppergesag onttrek en weer die pouslike gesag herstel. Dit het ook al die godsdienstige hervormings wat die Parlement tussen 1529 en 1547 gehad het, uit die wetboeke verwyder. Maria kon egter kompromie aangaan. Diegene wat na 1536 Kerkgrond gekoop het, is beskerm. Dit was 'n eenvoudige erkenning deur Mary dat 'n poging om die teendeel te doen, 'n negatiewe reaksie op haar sou uitlok van sommige van die belangrikste mans in die land. Daarom het Maria se begeerte na die herstel van die kloosters nooit ontstaan ​​nie. Sy het wel teruggekeer na die vroeëre kloostergrond wat deur die kroon gehou is (£ 60,000 per jaar), maar dit was 'n baie klein deel van die oorspronklike hoeveelheid grond wat die kloosters besit het.
Die parlement het ook die ou ketteriewette herstel. Dit het daartoe gelei dat Protestante op grond van kettery verhoor is, skuldig bevind en tereggestel is. Die eerste brand op die brandstapel het op 4 Februarie plaasgevindste 1555. Op 9 Februarieste, John Hooper, voormalige biskop van Gloucester, is in Gloucester aan die brand gesteek. Teen Maart 1556 is Ridley, Latimer en Cranmer op die brandstapel verbrand. Uiteindelik is 274 protestante tereggestel in die bewind van 'Bloedige' Mary.
Ironies genoeg was dit die dood in November 1555 van Stephen Gardner, 'n toegewyde Katoliek wat gelei het tot 'n onderdrukkende veldtog teen Protestante in Engeland. Alhoewel Gardner 'n toegewyde Katoliek was, het hy versigtigheid en selfbeheersing aangevoer met betrekking tot die hantering van Protestante. Gardner was 'n bekende Katoliek tydens die bewind van Edward VI, maar hy het nooit die dood weens sy oortuigings in die gesig gestaar nie. Terwyl Gardner die teregstelling van die eerste paar Protestante ondersteun het (in die oortuiging dat dit ander Protestante sou afskrik), glo hy nie in 'n groothandelsveldtog teen hulle nie. Hy was skerp genoeg om te besef dat die veldtog teen die Protestante genoeg sou wees om hulle as 'n veel meer samehangende mag saam te stel.
Die dood van Gardner het daartoe gelei dat Pole baie meer invloed op Mary se besluitneming gemaak het. Pool is in Desember 1555 as aartsbiskop van Canterbury aangestel en hy het Mary oortuig dat dit hul heilige plig is om Engeland en Wallis van ketters te ontslae te raak. Geskiedkundiges beweer dat die aantal mense in Engeland wat tussen 1555 en 1558 weens kettery tereggestel is, groter was as in enige ander Europese Katolieke staat. Daar is egter ook opgemerk dat die totaal van 274 minder is as in die Engelse geskiedenis.
Baie in Engeland het nie die teregstelling van mans ondersteun wat as geleerd beskou is en nie 'n bedreiging vir sosiale stabiliteit was nie. Daar was 'n duidelike vergelyking met die Engeland van Edward VI toe Katolieke moontlik uit die godsdienstige amp verwyder is, maar weens hul geloof nie vervolg is nie. Dit, saam met haar baie ongewilde huwelik met Phillip II, het gelei tot die vinnige afname in Mary se gewildheid. Baie van die suidooste van Engeland en Oos-Anglia is oorstroom met Protestantse literatuur - ingebring uit Protestantse Europa - en in 1558 het die Privy Council 'n wet goedgekeur dat iemand wat met sulke materiaal vasgevang is, uitgevoer sou word. Hoe meer Mary en haar regering gesien het, hoe meer ongewild het sy geword.
Pole het gedoen wat hy kon om die Katolisisme weer in sy voormalige gesag te herstel, maar hy het misluk. Ironies genoeg was dit iets met Pole self te doen wat dit bygestaan ​​het. In 1555 is pous Julius III oorlede. Paulus IV het hom opgevolg. Die nuwe pous het 'n jarelange afkeer van Pool gehad. Hy verwyder sy titel Papal Legate en beveel dat hy na Rome moet terugkeer. Pool het geweier en in Engeland gebly as aartsbiskop van Canterbury. Die betekenis hiervan was dat dit die impak van poging tot pouslike inmenging in Engelse aangeleenthede toon. Alhoewel baie Katolieke in Engeland was, het min die terugkeer van die pouslike gesag gesteun. In werklikheid vertolk baie mense 'Papal intervention' as pouslike inmenging in Engelse aangeleenthede.
Hoe suksesvol was Mary se hervormings? Hoe Katoliek was Engeland teen haar dood?
Albei hierdie vrae is moeilik om te beantwoord. Die spoed waarmee Engeland onder Elizabeth na Protestantisme teruggekeer het, sou kon aandui dat alhoewel wetgewing op papier was, die impak daarvan op die gemeenskap nie groot was nie. Navorsing op plaaslike vlak toon ook dat die owerhede Mary se hervormings op plaaslike vlak ingestel het. Daar kan egter aangevoer word dat hulle moes. Versuim om dit te doen sou daartoe gelei het dat enige leier van die plaaslike regering gestraf is. Wat op papier was, wys egter nie wat die plaaslike bevolking gedink het nie. Dit is moeilik, indien nie onmoontlik nie, om te weet wat die mense van Engeland oor hierdie hervormings geglo het. Min kon skryf, en terwyl Maria leef en die onderdrukking bestaan ​​het, sou min mense dapper gewees het om hul gedagtes neer te skryf as hulle anti-Katoliek was.