John J. Pershing - GESKIEDENIS - Inligting
VSA Die president en eerste kaptein van die West Point-klas van 1886, dien in die Spaanse en Filippyns-Amerikaanse oorloë, en het 'n strafaanval gekry teen die Mexikaanse rewolusionêr Pancho Villa. In 1917 kies president Woodrow Wilson Pershing om die Amerikaanse troepe wat na Europa gestuur word, te beveel. Alhoewel Pershing daarop gemik was om die onafhanklikheid van die AEF te handhaaf, het sy bereidwilligheid om by die geallieerde operasies te integreer, gehelp om die wapenstilstand met Duitsland te bewerkstellig. Na die oorlog het Pershing van 1921 tot 1924 as stafhoof gedien.
John Joseph Pershing, 'n middelmatige student, maar 'n natuurlike leier, was president en eerste kaptein van die West Point -klas van 1886. In 1897 het hy teruggekeer na die militêre akademie as 'n taktiese offisier, maar hy het die bynaam 'Black Jack' gekry deur kadette wat hom kwaad gemaak het oor sy ystere dissipline. . Die tweede van hierdie byname, afkomstig van sy grensdiens by die Afro-Amerikaanse tiende kavallerie, het vasgesteek. In 1898 het hy met sy Swart troepe San Juan Hill opgegaan en bewys dat hy "so koel soos 'n bak gebarste ys" was onder skoot van Spaanse skerpskutters wat 50 persent van die regiment se offisiere doodgemaak of gewond het. Daarna volg drie toere in die Filippyne, meestal in Mindanao, waar Pershing die vermoë toon om geweld en diplomasie te kombineer om die woeste Moro -krygers van die eiland te ontwapen.
In 1905 trou Pershing met Helen Frances Warren, dogter van die voorsitter van die Komitee vir Militêre Sake. Pershing se vriendskap met president Theodore Roosevelt, gekombineer met hierdie huweliksverbintenis om hom in 1905 van kaptein tot brigadier -generaal oor die hoofde van 862 meer senior offisiere te gooi. Elf jaar later het sy ervaring in Filippyne hom 'n natuurlike keuse gemaak om die strafekspedisie te beveel wat president Woodrow Wilson in 1916 na Mexiko gestuur het om Pancho Villa en sy oproerige weermag na te jaag nadat hulle Amerikaanse grensdorpe langs die Rio Grande aangeval het. Alhoewel Pershing nooit vir Villa gevang het nie, het hy sy bedrywighede deeglik ontwrig. So het hy die president se keuse geword om die Amerikaanse ekspedisiemag te beveel toe Wilson se neutraliteitsbeleid in duie gestort het in die lig van die Duitse onversetlikheid en Amerika in April 1917 die Eerste Wêreldoorlog betree het.
In Frankryk verwerp Pershing Franse en Britse eise om sy troepe in hul uitgeputte leërs saam te smelt. Hy het daarop aangedring om 'n onafhanklike Amerikaanse weermag te stig voordat hy enige Amerikaanse troepe tot die stryd verbind, en bly by hierdie posisie ondanks enorme diplomatieke druk van geallieerde politici en generaals - en ontsaglike winste wat die Duitse weermag in die lente van 1918 behaal het. In Junie en Julie hy het egter sy afdelings toegelaat om onder Franse generaals te veg om die Duitsers op die Marne te stuit. Maar op 10 Augustus het Pershing die hoofkwartier van die Eerste Weermag geopen, en op 12 September val 500 000 Amerikaners die opvallende St.-Mihiel-aanval op en vee hierdie bult vinnig uit in die Franse lyne, wat die Duitsers reeds beplan het om te laat vaar.
Die Meuse-Argonne-offensief van 26 September was 'n heel ander stryd. Daar het Pershing se leer van 'oop oorlog', wat die Westelike Front se dooiepunt met die superieure skerpskutter en vinnige bewegings van die Amerikaanse breek sou breek, gebots met die masjiengeweer, 'n wapen wat Pershing erg onderskat het. Die geveg het 'n bloedige dooiepunt geword, vererger deur massiewe verkeersknope in die agterste gebiede terwyl groen Amerikaanse personeel ineengestort het. Op 16 Oktober het Pershing stilswyend mislukking erken en die Eerste Weermag aan Hunter Liggett oorhandig, wat sy taktiek en organisasie opgeknap het. Die Amerikaners het die offensief op 1 November hernu en het by die opkomende Britse en Franse leërs aangesluit om die Duitsers op 11 November 'n wapenstilstand te aanvaar. Pershing was die enigste geallieerde bevelvoerder wat die wapenstilstand gekant het, en het voortgesette druk aangespoor totdat die Duitsers onvoorwaardelik oorgegee het.
In Frankryk was Pershing 'n dissipel van ystere dissipline en het hy voortdurend probeer om die Amerikaanse ekspedisiemag volgens West Point -standaarde te vorm. Hy verlig genadeloos afdelingsbeamptes wat onder druk wankel. In 'n toast op 'n wapenstilstandsaand het hy eerlik hulde gebring aan hoe hy uit die ketel van die Argonne as oorwinnende generaal gekom het. 'Aan die mans,' het hy gesê. "Hulle was bereid om die prys te betaal."
Pershing was van 1921 tot 1924 as weermaghoof van die weermag. Hy het gehelp om sy protektoraat te bewerkstellig, George C. Marshall, stafhoof in 1940. 'As hy nie 'n goeie man was nie', skryf een joernalis wat Pershing goed geken het, "daar was min sterker."
Die leser se metgesel in die militêre geskiedenis. Geredigeer deur Robert Cowley en Geoffrey Parker. Kopiereg © 1996 deur Houghton Mifflin Harcourt Publishing Company. Alle regte voorbehou.
John J. Pershing - GESKIEDENIS
Generaal John Joseph Pershing dien in Texas onmiddellik voor die toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog in die Verenigde State. Sy naam is moontlik bekend vir sommige mense in Texas as gevolg van die aanvalle in Mexiko wat bedoel was om die bandiet Pancho Villa te vang.
Pershing is gebore op 13 September 1860 in LeClede, Missouri, vir John Fletcher en Ann Elizabeth Tompson Pershing. Sy vader is beskryf as 'n arbeider in die sensus van 1860 en het vermoedelik vir een van die spoorwegondernemings gewerk. John Joseph was die oudste van ses kinders. Teen die tyd dat John Joseph 10 was, is almal behalwe een van sy broers en susters gebore en sy pa werk in die droëgoedbedryf, hoewel die gesin nog in Missouri woon. John Joseph het 'n loopbaan in die weermag aangegryp en in 1882 het hy 'n afspraak met West Point gekry. Daar word Pershing onthou as 'n gemiddelde student, maar 'n natuurlike leier en studeer in 1886 as eerste kaptein en president van sy klas. Binnekort is die weermag gemobiliseer om in die Apache -oorloë in New Mexico en Arizona te veg. Van 1886 tot 1890 dien Pershing as tweede luitenant in die 6de Kavalerie en verdien die eerste van sy gevegsaanhalings. Ongeveer 'n jaar lank dien hy in die Sioux -veldtogte in Suid -Dakota.
Van ongeveer 1891 tot 1895 dien hy as militêre instrukteur en behaal hy 'n regsgraad aan die Universiteit van Nebraska. Terwyl hy daar was, is hy bevorder tot eerste luitenant. In 1896 was hy die leier van lede van die Cree -stam wat na Kanada gedeporteer is. Vir die volgende twee jaar keer Pershing terug na die West Point as 'n instrukteur in militêre taktiek. Een van die teorieë oor hoe hy sy bynaam "Black Jack " verwerf het, was dat hy op hierdie tydstip so genoem is deur West Point -kadette vanweë sy ystere dissipline. 'N Ander teorie was dat hy dit verkry het terwyl hy as bevelvoerder van die sogenaamde buffelsoldate (Swart troepe) gedien het, wat hy op verskeie poste gedoen het. Pershing het in 1898 in die Spaans-Amerikaanse oorlog gedien, hoofsaaklik in Kuba. Van 1899 tot 1903 is hy na die Filippyne gestuur waar hy tot kaptein bevorder is. Pershing keer terug na die Verenigde State in 1903, waar hy aan die War College studeer en in die algemene personeel van die weermag dien. Terwyl hy daar was, ontmoet hy en trou later met die veel jonger Helen Frances Warren, dogter van die Amerikaanse senator Francis E. Warren van Wyoming. Senator Warren was bekend en president Theodore Roosevelt het hul troue bygewoon. Na hierdie kort tydjie in die Verenigde State, is Pershing in 1904 na Japan gestuur, waar hy gedien het as 'n militêre attaché en adviseur in die Amerikaanse ambassade in Tokio tydens die Japanse oorlog met Rusland.
(Beeldkrediet: Palace of the Governors, Santa Fe, NM)
In 1906 word hy bevorder van kaptein tot brigadier -generaal oor 862 ander potensiële kandidate. Ondanks sy dienstyd en kwalifikasies, het dit kritiek en gevoelens ontlok dat die promosie beïnvloed is deur sy vrou se verhouding met Roosevelt en sy skoonpa in 'n militêre toesigkomitee.
Pershing is weer beveel om na die Filippyne te gaan waar hy as bevelvoerder van Ft. McKinley tot 1913. Omstreeks 1914 het hy bevele ontvang om na die Verenigde State terug te keer om die 8ste infanterie te beveel. Hy vestig eers sy woning in die Presidio in San Francisco, in die voormalige kommandantehuis, en sy gesin bestaan ​​toe uit sy vrou Frances, hul seun Warren en drie dogters Helen, Ann en Mary. Rond daardie tyd het die spanning langs die Mexikaanse grens toegeneem weens die Mexikaanse revolusie en deels weens die aanvalle van die bandiet Pancho Villa en die Mexikaanse regering se mislukking om die optrede van die bandiet te beheer. Pershing is saam met die 8ste infanterie beveel om by Fort Bliss in Texas te dien, en sy gesin tydelik in Kalifornië agter te laat totdat hulle saam met hom in El Paso verhuis kon word.
Op 17 Augustus 1915 omstreeks 04:30 het 'n brand by die twee verdiepings gesinswoning in die Presidio ontstaan. Die woning was op 'n prominente plek, oorkant die vlagpaal van die hoofkwartier. Die vuur het vermoedelik ontstaan ​​toe warm kole uit die kaggel op 'n houtvloer gespoel het. Frances en die drie dogters, toe agt, sewe en drie jaar oud, het elkeen beswyk aan rookinaseming. Die vyfjarige Warren is gered deur die ordelike pershing William J. Johnson van Pershing. Werkers in die huis en drie gaste van mev Pershing, mev. Annie Boswell en haar twee kinders, die vyfjarige James en die tweejarige Philip, is ook beseer, maar die brand oorleef. Die Boswells het van die dak oor die stoep op die eerste verdieping gespring. Annie Boswell was die vrou van 'n voormalige assistent by Pershing se personeel. Luitenant Boswell was nie by die Presidio nie, aangesien hy elders in die hospitaal was en herstel van 'n operasie. Ordelike Johnson betrap die twee Boswell -kinders toe hulle spring. Daar word gesê dat Pershing nooit herstel het van die verlies van sy vrou en dogters nie. Hy het nooit weer getrou nie.
Na die begrafnisse en begrafnisse in Wyoming, keer Pershing terug na Texas. In Januarie 1916 het Pancho Villa toegeslaan op 'n Mexikaanse trein waarin agtien Amerikaanse mynwerkers gevang en vermoor is. Ironies genoeg het die Verenigde State Villa ten minste stilswyend ondersteun teen die militêre diktator -generaal Victoriano Huerta, wat 'n paar jaar tevore die mag oorgeneem het. Die daaropvolgende Maart steek Villa die grens oor en val op die gemeenskap van Columbus, New Mexico, oor. Tussen een en twee dosyn Amerikaanse burgerlikes is dood, saam met 'n groter aantal Villa's -troepe. Die verloofreëls van die Amerikaanse weermag het hulle verbied om die Mexikaanse grens oor te steek, hoewel sommige destyds volgens Villa gevolg het. Dit het president Woodrow Wilson laat val om die Amerikaanse weermag te beveel om die grens oor te steek en Villa met die toestemming van die Mexikaanse regering na te jaag. Ongeveer 6 000 troepe onder leiding van Pershing onder bevel van generaal Frederick Funston het ongeveer 'n jaar lank na Villa gesoek. Alhoewel hulle nie daarin geslaag het om die bandiet te vang nie, behalwe vir 'n klein aantal invalle in Texas, het Villa sy aktiwiteite daarna grotendeels tot Mexiko beperk.
Nadat baie maande verloop het sonder gunstige resultate, het die president van Mexiko, Venustiano Carranza, uiteindelik sy toestemming teruggetrek om die Amerikaanse magte toe te laat om Villa te volg. Aangesien die Eerste Wêreldoorlog reeds in Europa aan die gang was, sou president Wilson vermoedelik nie angstig gewees het om hierdie moontlik aansteeklike aktiwiteite in Mexiko voort te sit nie; die ekspedisie is gestaak. Pancho Villa het jare lank die Amerikaanse weermag ontwyk, maar die Amerikaanse aktiwiteite het ten minste daartoe bygedra dat Villa sy aanvalle oor die grens gestaak het. Hy het uiteindelik alle vyandighede gestaak, is deur 'n Mexikaanse president begenadig en het op sy plaas in Chihuahua gewoon totdat hy in 1923 vermoor is.
Pershing is omstreeks 1917 bevorder tot generaal -majoor en het bevele ontvang om na Washington, DC oorgeplaas te word na die skielike dood van generaal Funston. Pershing het sedert die Filippyne onder Funston gedien en totdat die generaal siek geword het en aan 'n hartaanval in San Antonio gesterf het.
Pershing is deur president Wilson aangewys as bevelvoerder oor die mag wat die Amerikaanse ekspedisiemagte genoem sou word, bedoel in reaksie op die toetrede van Amerika tot die oorlog in Europa. Pershing word beskou as 'n hoog aangeskrewe en bekwame bevelvoerder, wat ook in staat was om die koalisie van geallieerde magte teen die vyand te bestuur, vir die relatief kort tyd wat die Verenigde State direk by die konflik betrokke was. Na afloop van die oorlog is Pershing in 1919 deur die Senaat bevorder en bevestig as 'n generaal. Hy word die rang van vyf sterre aangebied, maar het geweier. Hy dien as stafhoof van die weermag van 1921 tot 1924, toe hy aftree.
Op baie maniere het sy militêre en na-oorlogse burgerlike lewe die lewe en loopbaan van Dwight Eisenhower voorspel. Pershing is bevorder as 'n Republikeinse kandidaat vir president, maar die beweging verloor momentum ten gunste van toekomstige president Warren G. Harding. Pershing het nooit weer vir die openbare amp gekies nie.
Pershing was in die Tweede Wêreldoorlog 'n informele konsultant van die weermag en woon in Washington, DC tot sy dood in 1948. Na sy dood het hy versoek dat hy dieselfde wit grafsteen het wat sy manne ontvang het. Hy is begrawe by die Arlington National Cemetery. Pershing was die ontvanger van die Distinguished Service Cross, die Distinguished Service Medal, die Silver Star en baie buitelandse toekennings.
Generaal John J. Pershing -standbeeld
Die verhaal van generaal John J. Pershing en die Golden Gate Park se standbeeld ter ere van hom.
"Dit is 'n standbeeld van 'n waardige man en 'n geskenk van 'n waardige San Franciscan. Mag dit ons inspireer, in vrede en in oorlog." -Burgemeester James Rolph, tydens die toewyding van die standbeeld van generaal John J. Pershing in Golden Gate Park, 11 November 1922.
Plek: Golden Gate Park, Music Concourse
Kunstenaar: Haig Patigian (Armenië, 1876-1950)
Weldoener: Dr. Morris Herzstein (Duitsland, 1927)
Toegewy: 11 November 1922 - Wapenstilstandsdag
Inskripsie: "Ter ere van generaal Pershing en die seëvierende leërs van die Verenigde State en haar mede-strydlustiges tydens die Wêreldoorlog 1914-1918. Aangebied deur dr. Morris Herzstein, 1922."
Die verhaal agter die standbeeld van generaal John J. Pershing wat net langs die Music Concourse agter die Francis Scott Key -monument in Golden Gate Park geleë is, voel soos die begin van 'n lang verhaal, die soort wat kronkel, maar aan die einde die wag werd is. Dit gaan: 'n kunstenaar, 'n dokter, 'n politikus en 'n koerantman stap almal by 'n kroeg en hellip in
Goed, miskien nie die soort storie nie. Dit is egter 'n standbeeld wat nie net die eerste groot wêreldoorlog onthou nie, maar ook 'n geliefde militêre man met tragiese bande met San Francisco. Dit is in opdrag van 'n filantropiese chirurg, 'n immigrant uit Duitsland wat skynbaar vasbeslote was om homself patrioties te bewys, aangesien sy land van keuse sy vaderland beveg het, maar dit het 'n werklikheid geword danksy die onvermoeide bevordering van 'n (onlangs) omstrede kongreslid. Beide hierdie mans, sowel as die produktiewe beeldhouer in die Baai, wat verantwoordelik was vir die bronsstuk, het ook 'n aansienlike band met die M.H. de Young Memorial Museum naby. Dus, wat ons gedink het as 'n eenvoudige verhaal oor 'n standbeeld, blyk 'n veel groter verhaal te wees oor hoe San Francisco oorleef het en gekies het om die Eerste Wêreldoorlog te onthou, dit is 'n verhaal wat meer betekenis het as die figuur wat in brons gedenk word.
Generaal John J. Pershing
John J. Pershing, 'n boorling van Missouri, studeer aan die U.S. Military Academy in West Point en gaan in 'n oorlogswêreld uit. Op een of ander manier was hy verbind met die meeste groot konflikte van die laat 19de-en vroeë 20ste eeu: die Sioux-oorloë in 1891 die Spaanse Amerikaanse en Filippyns-Amerikaanse oorloë van 1898-1902, die Russies-Japannese oorlog in 1905 die Mexikaanse grensoorlog van 1910-1919 Eerste Wêreldoorlog tussen 1917-1919 en die Tweede Wêreldoorlog, as 'n uitgesproke advokaat vir militêre hulp aan die Verenigde Koninkryk al in 1940.
Aan die begin van 1914 neem hy die bevel oor die 8ste Brigade by die Presidio van San Francisco waar sy vrou, Helen, en hul vier kinders - Mary, Francis, Anne en klein Helen - hulle vestig. Hy het in die lente van 1914 byna onmiddellik na Fort Bliss, Texas, ontplooi toe die spanning tussen die Verenigde State en Mexiko toegeneem het. Tragies genoeg was sy gesin besig met die reëlings om hom by die grens aan te sluit, toe 'n brand in die vroeë oggendure van 27 Augustus 1915 by die Pershings Presidio -huis ontstaan ​​het, terwyl sy vrou en drie dogters aan rookinaseming dood is, maar sy seun het oorleef. Sy suster en seun het by hom in Texas aangesluit toe hy die Mexikaanse strafekspedisie aanvang, waarin hy veral bekend is vir die aanvang van die gevangenskap van Pancho Villa. Die aansien van hierdie veldtog het sy naam op die voorgrond geplaas toe die Verenigde State voorberei het om die Eerste Wêreldoorlog te betree. Na die skielike dood van generaal -majoor Frederick Funston, Pershing se meerdere in Mexiko, wat aanvanklik gebruik is om ons troepe na die buiteland te lei, is hy gekies as Bevelvoerder van die American Expeditionary Forces (AEF).
[8th Brigade U.S. Army Camped at South San Francisco 21-23 March, '14 641a] Sien ook wnp37.04184. Groot kamp van kleintente en soldate vir veldoefeninge. San Bruno -berg agter. In Maart 1914 was fotograaf Beckett korporaal in die 16de Infanterieregiment van die 8ste Brigade, gepos by die Presidio van San Francisco. Kommandant van die 8ste brigade was brigadier -generaal John J. Pershing en die regiment sou die volgende maand na die Mexikaanse grens gaan. (JB), Maart 1914 - C. Tucker Beckett
Ons gaan ons nie verdiep in 'n militêre geskiedenis nie, maar die manier waarop hy hom gedra het en die AEF in die Eerste Wêreldoorlog het hom internasionale lof verwerf. In vergelyking met ander hooggeplaaste beamptes, was daar 'n menslikheid oor hom, en Pershing het dikwels persoonlik 'n invloed gehad op diegene wat hy ontmoet het. Die dood van sy jong vrou en dogters het hom by baie mense aangemoedig, en verskeie vroue in die Bay Area wat tydens die oorlog as telefoonoperateurs by die U.S. Army Signal Corps in Frankryk gedien het, het soos Mildred Lewis verwys na sy vriendelike, hartseer oë. Hierdie vermoë om met mense in verbinding te tree, is direk verantwoordelik vir sy standbeeld in Golden Gate Park.
Pershing het paaie gekruis met kongreslid Julius Kahn en sy persoonlike dokter, dr. Morris Hertzstein, in Chaumont terwyl die egpaar op 'n amptelike reis na Frankryk was en 'die oorlogstonele' besoek het kort na die wapenstilstand en die uitstel van die kongres daardie jaar. Kongreslid Kahn herinner aan die indruk wat Pershing op dr. Herzstein gelaat het. 'Ons het geleer wat 'n wonderlike ding hy gedoen het om daarop aan te dring dat die Amerikaanse soldate wat gestuur is om te veg, as 'n Amerikaanse leër moet veg, en om sy einde te bereik, ondanks die vasberade pogings van die Britte en Franse om die Amerikaners as ondergeskikte eenhede van hul magte te laat veg. . "[i] Besonderhede soos hierdie was nog nie by die huis bekend nie weens sensuur tydens oorlogstyd, en dr. Herzstein was" diep beïndruk met wat generaal Pershing en ander magte onder sy bevel gedoen en gedoen het sonder dat hulle dit ten volle besef het ons mense tuis. "[ii] Dit was toe hy besluit het om 'n monument vir Pershing en sy AEF op te rig in San Francisco.
Dr. Herzstein het 'n bekende plaaslike beeldhouer met die naam Haig Patigian opdrag gegee om te begin werk aan 'n standbeeld wat nog jare in die maak is. Dr Herzstein was geduldig, en die beeldhouer moes hierdie werk balanseer met onvoorsiene komplikasies en ekstra kommissies. Die seun van sendelinge, Patigian, is in 1876 in Armenië gebore en het op 15 -jarige ouderdom saam met sy gesin na Kalifornië gekom en hom in Fresno gevestig, waar hy as wingerdarbeider en tekenskilder gewerk het. Hy verhuis in 1899 na San Francisco, skryf in by die Mark Hopkins Institute en verdien lone by die kunsafdeling by die San Francisco Bulletin. Die eerste dekade van die 20ste eeu is gekenmerk deur swaarkry vir Haig, aangesien die Patigiaanse gesin vier lede weens verbruik verloor het en die stad verwoes is deur die aardbewing en brand in 1906. Hy het San Francisco verlaat en na Parys verhuis, waar sy werk baie goed ontvang is en aan die einde van 1907 teruggekeer om te trou met Blanche Hollister - dogter van wyle Dwight Hollister, 'n welgestelde pionier in Kalifornië en voormalige lid van die California Legislature.
Die paartjie het in 'n huis op Russian Hill, bekend as "The Gables", gewoon, en die loopbaan van Patigian het uit sy ateljee in Van Nesslaan gekry. Hy het 'n gewilde lid van die Bohemian Club geword en 'n bestaan ​​uit sy kuns gemaak, tot die verwarring van 'n registrasieklerk wat 'n rukkie geneem het toe Patigian sy beroep as 'beeldhouer' genoem het terwyl hy vir die primêre verkiesing in 1910 geregistreer het. (Die klerk het gevra of hy wou eerder 'klipmesselaar' neersit, en Patigian het hom verontwaardig reggestel. Hy is aangestel om groot spandrals en vier heroïese standbeelde aan die buitekant van die Palace of Machinery te ontwerp by die Panama-Pacific International Exposition (PPIE) in 1915. Alhoewel dit aan die einde van die beurs afgebreek is, kan sy argitektoniese werk nog steeds te sien op die buitekant van die voormalige Metropolitan Life Insurance Building (nou 'n Ritz Carlton Hotel) by 600 Stockton.
Namate Word War I tot 'n einde gekom het, het 'n wêreldwye griep -pandemie sowel burgerlikes as soldate beetgepak - die slagoffers van die oorlog na die slagvelde versprei. Hele dele van die plaaslike begraafplase toon die impak van hierdie virus in die herfs en winter van 1918. Aan die einde van Desember van daardie jaar is Patigian in die St. Mary's -hospitaal opgeneem met simptome van die griep in 'n kritieke toestand, en hy sou eers herstel het Februarie 1919.
Uitsig oor Music Concourse wat beide die Young Museums wys. Gebaseer op regs, oorspronklik gebou as die Fine Arts -gebou vir die Midwinterbeurs van 1894, is dit in 1895 herdoop tot Memorial Museum en het uiteindelik deel geword van de Young Museum. 'N Klein gebou net links was oorspronklik die Royal Beierse paviljoen op die 1894 -beurs. Dit is omskep in 'n bylae tot die Gedenkmuseum in 1895. Hulle is in 1929 gesloop. Nuwer museumstrukture aan die linkerkant dateer uit 1922 en 1919., 1923 -
Die grootste oorlogsuitstalling in die Weste
Intussen was kongreslid Kahn en dr. Herzstein gefokus op die herdenking van die Groot Oorlog, behalwe die blote oprigting van 'n standbeeld. Dr. Herzstein was welgesteld sedert hy in die 1890's uit Duitsland in Kalifornië aankom, het hy sy inkomste as 'n suksesvolle chirurg aangevul met geld verdien uit die verkryging en verkoop van eiendom in San Francisco. Hy het liberaal deur Europa gereis, waar hy ook vryelik kuns, oudhede en ander dekoratiewe artefakte gekoop het. Hy was lid van die skenkingskomitee van die San Francisco Club se Golden Gate Park Memorial Museum (soos die de Young Museum destyds bekend was), en was as sodanig 'n aktiewe skenker. In 1916 skenk hy 'n lewensgrootte figuur van Cleopatra en 'n beeldhouwerk van Jeanne d'Arc deur die Italiaanse beeldhouer Rafaello Romanelli, asook 'n brons wat deur Chiurazzi van Napels weergegee is uit die oorspronklike deur Giovanni Balogna in die Bargello Museum in Florence. Maar sy skenkings het 'n wye verskeidenheid versamelings getoon, van pottebakkerskroewe uit Ciprus tot 'n ou Hebreeuse manuskrip uit die boek Ester.
In Februarie 1919, net toe Patigian van griep herstel, het M.H. de Young het planne aangekondig vir 'n nuwe gebou om die oorspronklike struktuur van 1894 wat in die aardbewing van 1906 ernstig beskadig is, te vervang. Die einde van die aankondiging van de Young was gemerk met die aanbieding van 'n "pragtige blommestuk" van dr. Herzstein met die opskrif "Van een van vele dankbare burgers." [Iii] Louis Christian Mullgardt, bekend vir sy werk in Panama- Pacific International Exposition (PPIE), was die primêre ontwerper van die nuwe gebou en hy het die PPIE -kollega Haig Patigian aangestel om argitektoniese beeldhouwerk vir die timpaan te ontwerp. Namate die planne vir sy nuwe gebou vorder, het M.H. de Young het ook planne gemaak om uitstallings in die museum uit te brei en te verfris. Dit bevat 'n uitgebreide versameling oorlogstrofeë en aandenkings wat deur kongreslid Kahn en dr. Herzstein versamel is tydens die hersiening van A.E.F. slagvelde in Frankryk wat gesamentlik deur beide mans aan die museum geskenk is.
In Junie 1920 toer dr. Herzstein en de Young 'n beter deel van 'n Saterdagmiddag deur die museum, "om die geskenk behoorlik te vertoon." [Iv] Voordat hierdie stukke 'n permanente tuiste in die "New de" sou vind Young, "is die wapens- en wapenrustingsversamelings uit die vertoning in die" Old de Young "verwyder om plek te maak vir die nuutste verkrygings. Talle kratte uit Frankryk het reeds aangekom en wag om die doeane skoon te maak. Kratte gevul met wapens, wapenrusting, loopgraafoorlogswapens, kanonne, ammunisiewaens, vliegtuie (baie staan ​​voor 'n tyd voor die museum, wat die nuuskierigheid van parkbesoekers vasvang). Onder hul artefakte het die versameling ook 'papierkostuums wat deur die Duitsers gedra word as ander klere gedra', oorlogskaarte wat die westelike front en Parys se verdediging tydens lugaanvalle aantoon, en 'n Duitse propaganda -pamflet wat van 'Boche aeorplanes' oor Amerikaanse strepe geval is. [v] MH de Young het sy eie stukke bygedra tot die uitstalling, veral reproduksies van die kryttekeninge van Ferdinand Gueldry in opdrag van die Franse regering om die gruweldade van oorlog te dokumenteer.
Dit was 'die mees volledige en gedetailleerde oorlogsuitstalling in Wes -Amerika', en dit was 'n groot trekpleister vir veterane en hul gesinne, en as koerantberigte geglo moet word, was veterane so ontroer dat hulle 'tyd en plek vergeet en dramatiese beskrywings gegee het van gevegte waarin hulle 'n rol gespeel het. "[vi]
Die toewyding van die standbeeld
Nadat hy twee jaar lank in die geheim gewerk het aan die opdrag van dr. Herzstein, is die standbeeld van generaal John J. Pershing van Haig Patigian in Augustus 1922 aan die publiek bekend gemaak. San Francisco Chronicle beskryf dit nogal goed. Gegraveer uit foto's, hang General Pershing se "regterhand maklik aan sy sy, en links word 'n bietjie opgehef tot op sy gordel, 'n handjievol papiere vasgedruk. Aan sy voete is 'n gehawende Duitse helm wat 'n aanraking gee van aksie tot die komposisie en die balans van die figuur. " Sy gesig vries van "die kenmerkende uitdrukking van waaksaamheid en energie" en sy standpunt "vol beheersde rustigheid en gemak. Anders as by baie stywe en onuitdrukkelike standbeelde van militêre leiers, word die Pershing -standbeeld gekenmerk deur 'n gevoel van lewe en animasie." [ vii] Trouens, baie van generaal Pershing se persoonlike kennisse sal opmerk oor Patigian se vaardigheid om hul vriend vas te trek. By die onthulling het West Point -klasmaat generaal E.B. Smith sou sê: "Die gesig, die figuur, spreek tot my. Dit is John Pershing." [Viii]
Middel Oktober was die vergulde bronsstuk van agt voet bo-op 'n voetvoet van Kalifornië silwer graniet (alhoewel dit tot die toewydingseremonie bedek was). Planne was aan die gang om die standbeeld op Wapenstilstanddag, 11 November 1922, tydens 'n herdenking in die stad te onthul. Na die oorlog is generaal Pershing bevorder tot generaal van die leërs van die Verenigde State - die hoogste rang in die Amerikaanse weermag, 'n posisie wat spesifiek vir hom geskep is. Hy het nie net nog gelewe nie, anders as die onderdane wat deur ander monumente in Golden Gate Park gedenk is, maar baie gewild en daar is bespiegelings of hy die reis sou onderneem om homself in klip te sit of nie. Kongreslid Kahn, burgemeester James Rolph en generaal -majoor Charles G. Morton, bevelvoerder van die 9de Corps Area, het almal begin met 'n veldtog om generaal Pershing te oortuig om die seremonie by te woon. Kongreslid Khan het die plaaslike pers verseker dat "elke druk [sal] teweeg gebring word" om generaal Pershing na San Francisco te bring, maar die San Francisco Chronicle was gepas pessimisties en het opgemerk dat "Pershing & hellipis so beskeie daaroor was om saam met die standbeeld van hom te verskyn soos wat dr. Herzstein was om die standbeeld op te stel." [ix]
Die oggend van 11 November was alles in plek. Die reëlingskomitee het San Franciscans gevra om hul huise en besighede te versier met 'n goue ster en ander diensvlae uit die VSA en haar bondgenote. 'N Groot militêre parade met troepe van die Presidios van San Francisco en Monterey, matrose van Yerba Buena- en bok -eilande en mariniers van Mare -eiland het opgeruk na die Pershing -standbeeld. Hulle is deur 'n eskader van vliegtuie van Crissy Field begelei en deur hooggeplaaste militêre en vlootmanne, stads- en staatsamptenare en ander hooggeplaastes in die parkstadion ondersoek. Duisende was byderhand om die feeste te kyk.
Generaal John J. Pershing was egter nie byderhand nie, maar verkies om die dag die National Civic Federation in New York toe te spreek. Veterane uit drie oorloë omring die bedekte bronsfiguur met 'n ring vlae, en VIP's soos Patigian, dr. Herzstein, burgemeester Rolph en parkkommissaris William F. Humphry het op die platform gestaan ​​en wag om te begin. "Die skare het soos 'n gety op en om hulle beweeg, naby gedruk en die oop ruimte ingevul." [X] Trompeters het 'n oproep tot aandag gebring en almal wat teenwoordig was, het 'n oomblik van stilte om 11:00 opgemerk. Toe spreek dominee Joseph P. McQuaide, kapelaan van die 62ste artillerie en die eerste vrywilligers van Kalifornië, die beroep uit en die federale regter W.W. Morrow het gepraat en boodskappe gelees van die president van die Verenigde State en die minister van oorlog voordat hy dr. Morris Herzstein voorgestel het.
In sy toespraak bepleit dr. Herzstein paraatheid en praat hy oor sy reis na Frankryk met kongreslid Khan. Hy onthou spesifiek hoe hy die Amerikaanse vlag op 'n slagveld geslaan het, "sy sterre en strepe oopvou, waai in die oggendwind en waak oor ons seuns op die Ryn. Met geboë kop erken ek die magtige krag van hierdie nasie, trots om te wees 'n aangenome seun van hierdie land. " Hy het 'n hoop vir die toekoms uitgespreek. "Die beste bloed van bondgenote en helipour, vermeng met ons s'n, is op die slagveld gestort. Mag dit 'n ewige vriendskap versterk en die ewige vrede in die wêreld bring." diens wat u u land en hellipin -geheue gelewer het en as huldeblyk aan u, aan die veterane van hierdie land en die veterane van ons bondgenote, word hierdie standbeeld gewy, "en dit is onthul. [xii] Die granietvoetstuk is eenvoudig opgeskryf:" Ter ere van Generaal Pershing en die oorwinnende leërs van die Verenigde State en haar mede-strydlustiges tydens die Wêreldoorlog 1914-1918. Aangebied deur dr. Morris Herzstein, 1922. "
Burgemeester Rolph het die standbeeld namens die stad San Francisco aanvaar en gesê: "Dit is 'n standbeeld van 'n waardige man en 'n geskenk van 'n waardige San Franciscan. Mag dit ons inspireer, in vrede en in oorlog," en Humphrey aanvaar dit op namens die Parkkommissie. [xiii] Daar was adresse deur de Young, wat die grootsheid van die park met 'n soort kompliment uit die agtergrond prys. "Ek is seker dat die meerderheid van julle ons Golden Gate -park nie genoeg waardeer nie, en dit is regtig moeilik om dit te waardeer totdat 'n mens die hele wêreld deur gereis het en gesien het wat hulle op ander plekke het." [Xiv] Toe het kongreslid Kahn took the stage and applauded Dr. Herzstein as "a citizen of the new mode" for supporting the park in life and not with a post-mortem bequest.[xv] He also urged preparedness in support of a bill he had just introduced in the legislature, and excused General Pershing's absence, which he believed was a reaction to the traumatic memory of losing his wife and daughters here in 1915. He then took credit for the subsequent use of stone building materials in the Presidio following that tragedy. It's as true yesterday as it is today, that politics are always in play.
The foremost military leier of his time, General John "Black Jack" Pershing (1860-1948) served in the Indian Wars, the Spanish-American War, the Philippines, the Mexican Intervention and World War I.