Emily raak in dié tyd verloof aan 'n sakeman van Minnesota, John Carr Jackson. Die paartjie besluit om hulle in Meksiko te gaan vestig. Emily gaan vooruit na Meksikostad waar sy 'n beesplaas koop en 'n huis laat bou. Aangesien haar verloofde hom nie by haar kon aansluit nie, is dit weer eens vir haar 'n baie moeilike tyd, want sy is alleen en vol twyfel oor haar toekoms. Nadat sy haar verloofde in die Verenigde State besoek het, reis sy in 1897 na Engeland, maar keer daarna na Meksiko terug toe die verlowing verbreek word. Die boerdery was nie geslaagd nie en die volgende jaar gaan sy nogeens terug na haar vaderland, nadat sy die meeste van haar geld in 'n spekulatiewe onderneming verloor het (die geraadpleegde bronne sê nie wat dit was nie).
Met die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog begin sy belang stel in die Noodlenigingsfonds vir Suid-Afrikaanse Vroue en Kinders. Sy het self na Suid-Afrika gereis om toestande persoonlik te ondersoek. Weens die Krygswet en sensuur het sy en baie ander mense net van gehoor van die beleid van verskroeide aarde, maar nie kennis gedra van die konsentrasiekampe nie. Eers toe sy op 27 Desember 1900 in Suid-Afrika land, het sy binne 'n paar dae van die kampe gehoor. Sy het gou uitgevind dat alles nie pluis is nie en na ernstige teenkanting, selfs te midde van dreigemente van deportasie en gevangeneming, is sy toegelaat om die feite aan die lig te bring. Die misbruike, hoofsaaklike te wyte aan administratiewe onkunde en 'n gebrek aan ondervinding, het 'n opskudding in Engeland veroorsaak.
Met die aanstelling van 'n Vrouekomitee in Engeland wat in invloedryke kringe gesteun is, het die geweldige dodetal onder vroue en kinders in die kampe aansienlik gedaal. Na die oorlog het mej. Hobhouse, wat toe 'n volksfiguur was, met 'n weefskool vir Boeredogters op Philippolis begin, waarna uitbrei tot 26 regoor die Vrystaat en Transvaal. Sy het tydens die Eerste Wêreldoorlog haar besondere noodlenigingswerk in Europa voortgesit. Toe sy in 1926 oorlede is, het sy 'n staatsbegrafnis ontvang en is haar as, nadat sy in Engeland veras is, is in ’n nis aan die voet van die Vrouemonument in Bloemfontein geplaas – die grootste eer wat die Afrikanervolk aan haar kon bewys.