Video: Driehoek-hoof praat oor seer en hoopSkoolhoof Hein Knoetze troos Maandag ‘n leerling. (Foto: Mia Spies/Twitter) “ŉ Stuk van my siel is weg saam met die kinders, maar ek moet jou ook vertel van die mooi wat hier uitgekom het.” Só praat Hein Knoetze (59), hoof van Hoërskool Driehoek, dié week met Maroela Media in sy kantoor. Vrydag sal dit ŉ maand wees nadat ŉ betonblok van dié skool in Vanderbijlpark se loopbrug op ŉ groep leerders ná ŉ saalopening ineengestort het. Vier leerlinge, Roydon Olckers (17), Jandré Steyn (13), Marli Currie (13) en Marnus Nagel (16), is dood en nog 29 ander is met verskeie beserings na hospitale in die provinsie gehaas. Die 14-jarige Shamoné Steynvaart is in die ongeluk verlam. Knoetze sê dit gaan deesdae beter met die skool, leerders en sy onderwysers. Volgens hom het hulle darem al ŉ mate van berusting gekry en daar word nou weer klas gegee, al is dit ook in tente, wat sy eie uitdagings bring. Hy erken egter dat hy, sy personeel en die leerders deur diep waters die afgelope paar weke is, en dit gaan nie aldag maklik nie. “Ons werk nog deur ŉ paar goedjies. Hier sal nog lank traumaberading gedoen moet word.” As ŉ mens hom vra hoe word ŉ skoolgemeenskap deur so ŉ ramp gedra, het hy net een antwoord: “Ons sterk fondasie van Christenskap en gebed.” Vir Knoetze wat homself as nie net as ŉ skoolhoof nie, maar ook ŉ pa van die skool se 1 060 leerders beskryf, het dit nog altyd oor twee goed by die skool gegaan: As ŉ leerder se getuigskrif in sy hart reg is en sy kop is reg – want dit gaan hom of haar help om ŉ goeie matrieksertifikaat te behaal – dan weet hy die skool was suksesvol in hul opleiding. Al die ander goed is vir hom ŉ bysaak. Die loopbrug by die Hoërskool Driehoek sal binnekort gesloop word. Foto: Marius Vermaak/Maroela Media. ‘Die Here het geweet’ Die ramp het die skool getref ŉ maand voordat Knoetze ná meer as drie dekades uit die onderwys uittree. “Eers het ek gevra: Hoekom ek? Hoekom nou? Maar toe begin ek dink… Hoekom nie ek nie? Hoekom nie nou nie? “Ek is nou oortuig daarvan die Here het geweet wat gaan gebeur en Hy het die regte personeel hier aangestel om dit te kan hanteer.” Knoetze glo alles wat tot dusver met hom gebeur het, het hom voorberei vir die ramp daardie Vrydag. “Jy weet, ek kom maar uit ŉ goeie ou NG kerk agtergrond en het altyd ŉ bietjie gefrons as ŉ ouer sê sy bring vir my ŉ woord of wil ŉ visioen met my deel. Vandag dink ŉ effens anders daaroor.” Hy vertel van ŉ ma wat vir hom vertel het sy het ŉ visioen gehad dat Hoërskool Driehoek ŉ brandende vuurtoring van hoop en Christenskap in Suid-Afrika sou word. “Toe ek daardie laatmiddag by die skool se hekke uitloop en die rye kerse sien wat brand, toe bel ek my vrou, Ina, en sê vir haar nou verstaan ek.” Hy vertel van gebeure wat soos ŉ goue draad alles saamsnoer. Hy glo dit is ŉ teken van ŉ Hoër hand. “Een van die ouers sit nou al lank aan my. Hy wil vir ons ŉ standbeeld van vlekvrye staal oprig met die drie hoeke wat dui op ons hoërskool se naam, maar ook die Drie-eenheid van God. Ná die ongeluk sê hy vir my hy wil ŉ wit duif by die driehoeke sit.” “Net daarna bring die motorfietsklub vir ons Bybels wat hulle by die skool wil uitdeel. En weet jy, elke een van daardie Bybels het ŉ wit duif op. Later deel iemand ŉ foto op sosiale media met my wat by een van ons geleenthede geneem is. Op die foto is daar ŉ wit duif wat oor ons skool se naam op ŉ gazebo vlieg.” Hy wys ons die skool se dagboek wat elke jaar ŉ nuwe tema het. “Hierdie jaar se tema is ‘Sprei jou vlerke’ en die voorblad het die ŉ wit vlerk van ŉ duif op.” ŉ Week en ŉ half voor die brug se ineenstorting het ŉ juffrou ŉ epileptiese toeval by die skool gehad en is sy redelik ernstig beseer. Dit het Knoetze laat besef dat die skool sy noodmaatreëls gereed moet kry. “Ons het ŉ lys van ambulansdienste gemaak, besluit wie sal min of meer vir wat verantwoordelik wees en vir die leerlingraad gesê hulle moet die leerders van die toneel weglei na die saal toe.” En toe gebeur die ramp. Die oggend toe die 8 ton-betonblok val, het tyd vir hom gaan stilstaan. Tog nou, as hy terugdink, was dit maar net 18 minute wat verloop het tot die loopgraaf die beton van die beseerde kinders gelig het – al het dit vir hom soos ŉ ewigheid gevoel. “Ongeveer 40 minute later was al die beseerde kinders reeds hospitaal toe geneem.” Knoetze onthou net hoe elke personeellid in die chaos byna instinktief geweet wat hulle in die noodsituasie moet doen. Clarissa van Zyl, die hoofmeisie, het ook die grootste groep leerders na die saal geneem waar sy hulle rustig gehou het deur vir die kinders te bid. “Ek kan net dink hoe dit vir die ouers moes gevoel het om hulself na die skool te moet haas sonder om te weet of dit dalk hul kind is wat seergekry het. Dit is sekerlik ook nog ŉ stuk trauma waardeur elke ouer sal moet werk.” Gesamentlike gedenkdiens vir slagoffers van die Hoërskool Driehoek-tragedie (Foto: Anja van der Merwe/Maroela Media) Daar is nog hoop Hy bly ŉ oomblik stil. Sy stem breek en daar is opnuut ŉ sagtheid in sy bruin oë. “Voorheen het ek maar min hoop vir die Vaaldriehoek en die land gehad, maar ná hierdie gebeure kan ek regtig nie enige iets sleg sê van die onderwysdepartement of ons gemeenskap nie.” Oor geloof- en kultuurgrense heen het die hulp en gebede vir dié skool ingestroom. ArcelorMittal het onderneem om die loopbrug oor te bou en Knoetze wil hê alles moet weer reg wees as die skool in April vir die nuwe kwartaal open, selfs al tree hy amptelik op 15 Maart af. “Ek het ná ŉ gesprek met ŉ leerder besef ons kan nie die brug afbreek terwyl die kinders hier is nie. Die harde geluide sal hulle net weer van vooraf ontstel.” Knoetze het aanvanklik besluit die gebeurtenis gaan nie sy loopbaan definieer nie, maar nou glo hy dit sal, en dit is ook reg so. Hy het ŉ nuwe soort verantwoordelikheid vir die ramp aanvaar. Hy gaan net gedurende die skoolvakansie sy vrou, Ina, help om by hul aftreehuis in Tergniet buite Mosselbaai in te trek, en dan sal hy terug by die skool wees as ŉ gewone burger. “Ek wil net seker maak alles is reg en gaan ook die busdrywer wees vir ŉ toer. Ek sal terug wees, want ek het die kinders belowe ek sal dit doen.”