Die weduwee waarvan hier vertel word, was in die slegste moontlike posisie waarin ’n vrou in die Ou Nabye-Oosterse wêreld kon wees. Haar man is dood en haar twee seuns, die enigste wat vir haar kan sorg, is op die punt om as slawe aan haar skuldeisers verkoop te word.
Elisa se invalshoek in sy benadering tot die vrou is die insiggewende in hierdie verhaal. Hy kon haar sekerlik bloot getroos het, bemoedig het, met haar saamgestem het oor hoe reddeloos haar situasie is. Hy begin egter elders.
Sê vir my: wat het jy in jou huis? vra hy. Haar reaksie is die verwagte. Ek het niks, heeltemal niks. Elisa wag. Dan onthou die vrou: ..o ja, behalwe ’n erdekannetjie olie. Elisa antwoord: So, dus nie heeltemal niks nie. ’n Erdekannetjie olie. Goed, dan begin ons daar.
Elisa sê vir die weduwee: Jy het nie niks nie. Jy het ’n bietjie olie. En dit gaan al die verskil maak.
Jesus preek eendag by die meer en 5 000 mans en hul gesinne is daar, dit word aand en hulle het nie kos nie. Jesus sê vir sy dissipels: Gee julle vir hulle iets om te eet... Hulle sê vir Hom: Ons het niks vir hulle nie, Here... ’n Klein seuntjie kom na vore, en sê ...behalwe my vyf brode en twee vissies... – en die res is geskiedenis.
Die weduwee en die seuntjie doen dieselfde. Hulle gee die bietjie wat hulle het, wat op daardie oomblik niksbeduidend voorkom, vir die Here. Hy begin daarby en gebruik wat hulle het.