Karibiese stekelkreefde leef meestal in groepe, maar gesonde kreef vermy lede van hul eie spesie as hulle besmet is met 'n dodelike virus. Humberto Ramirez / Getty Images
Diere so uiteenlopend soos ape, krewe, insekte en voëls kan siek lede van hul spesie opspoor en vermy. Waarom het so baie soorte diere sulke gevorderde gedrag ontwikkel as gevolg van siektes? Omdat sosiale distansie hulle help om te oorleef.
In evolusie-terme verbeter diere wat op sosiale vlak gedurende 'n uitbreking hul kanse verbeter om gesond te bly en meer nageslag te produseer, wat ook sosiaal van mekaar sal beweeg as hulle met siektes gekonfronteer word.
Ons bestudeer die verskillende maniere waarop diere voorkom gebruik gedrag om infeksie te voorkom, en waarom gedrag is belangrik vir die verspreiding van siektes. Terwyl diere 'n verskeidenheid van ontwikkel het gedrag wat infeksie beperk, sê die alomteenwoordigheid van sosiale distansieë by groeplewende diere dat hierdie strategie telkens weer bevoordeel word by diere met 'n groot risiko vir aansteeklike siektes.
Wat kan ons leer oor sosiale distansie van ander diere, en hoe lyk hul optrede en anders as wat die mens nou doen?
Moenie bekommerd wees nie, ons eekhorings is nie alleen nie! Hulle hou ook kontak met mense op Zoom! #Sosiale distansiëring pic.twitter.com/jn95VXZg3f- Universiteit van Houston (@UHouston) April 1, 2020
Voed die siekes, maar beskerm die koningin
Sosiale insekte is van die mees ekstreme beoefenaars van sosiale distansiëring in die natuur. Baie soorte miere woon in 'n nou omgewing met honderde of selfs duisende naasbestaandes. Net soos ons dagsorgsentrums, kollege-slaapsale en verpleeginrigtings, kan hierdie kolonies optimale toestande skep vir die verspreiding van aansteeklike siektes.
Na aanleiding van hierdie risiko het miere die vermoë ontwikkel om sosiaal te distansieer. As 'n aansteeklike siekte deur hul samelewing vee, word sowel siek as gesonde miere verander vinnig hul gedrag op maniere wat die oordrag van siektes vertraag. Siek miere isoleer hulself, en gesonde miere verminder hul interaksie met ander miere wanneer siektes in die kolonie voorkom.
Gesonde miere het selfs 'n hegte posisie tussen die kwesbaarste kolonielede - die koninginne en verpleegkundiges - deur hulle geïsoleer te hou van die voeders wat waarskynlik kieme van buite af sal binnedring. In die algemeen is hierdie maatreëls baie effektief om die verspreiding van siektes te beperk en om kolonielede lewendig te hou.
Baie ander soorte diere kies ook presies van wie hulle sosiaal moet afstand doen en omgekeerd wanneer hulle hulself in die gedrang moet bring. Byvoorbeeld, mandrills - 'n tipe aap - gaan voort om siek familielede te versorg selfs omdat hulle siek individue met wie hulle nie verwant is nie, vermy. In 'n evolusionêre sin kan die versorging van 'n siek familielid 'n dier toelaat om sy gene deur die nakomeling van die familielid deur te gee.
Mandrills woon in groot groepe in die reënwoude van Ekwatoriaal Afrika. Hulle sal gereeld ander groeplede versorg, maar vermy aktief siek mandrels, tensy hulle familielede is. Eric Kilby / Wikipedia, CC BY-SA
Sommige diere handhaaf ook noodsaaklike sosiale interaksies as gevolg van siekte, terwyl hulle minder kritiese aspekte voorskryf. Byvoorbeeld, vampiervlermuise lewer steeds kos vir hul siek groepmaats, maar vermy versorging van hulle. Dit verminder die besmettingsrisiko, terwyl u steeds maatskaplike ondersteuning behou wat die belangrikste is om siek gesinslede lewendig te hou, soos om kos te deel.
Hierdie genuanseerde vorme van sosiale distansiering verlaag die koste van siektes, terwyl dit die voordele van sosiale lewe behou. Dit mag nie verbasend wees dat evolusie hulle in baie soorte diere bevoordeel nie.
Altruïsme maak ons ​​menslik
Menslike gedrag in die teenwoordigheid van siektes dra die handtekening van evolusie. Dit dui daarop dat ons hominiede voorouers baie van dieselfde druk ondervind het weens die aansteeklike siekte wat ons tans ondervind.
Soos sosiale miere beskerm ons die kwesbaarste lede van ons samelewing teen COVID-19-besmetting deur te verseker dat ouer individue en persone met toestande wat voorheen bestaan, wegbly van potensieel besmette mense. Soos ape en vlermuise, oefen ons ook genuanseerde sosiale distansie, en verminder ons nie-noodsaaklike sosiale kontak terwyl ons steeds noodsaaklike sorg aan siek familielede bied.
'N Swart tuinmierkoningin (links bo), omring deur volwasse miere, larwes (links), eiers (middel) en 'n kokon (regs). Pan weterynarz / Wikipedia, CC BY-SA
Daar is ook belangrike verskille. Benewens die versorging van siek familielede verhoog mense soms hul eie risiko deur nie verwante individue soos vriende en bure te versorg nie. En gesondheidsorgwerkers strek verder, soek aktief diegene wat baie van ons versigtig vermy.
Altruïsme is nie die enigste gedrag wat die mens se reaksie op die uitbreek van siektes onderskei nie. Ander diere moet op subtiele leidrade staatmaak om siekte onder groeplede op te spoor, maar ons het die nuutste tegnologieë wat dit moontlik maak om patogene vinnig op te spoor en siek individue te isoleer en behandel. En mense kan gesondheidsbedreigings wêreldwyd op 'n onmiddellike tyd kommunikeer, wat ons in staat stel om gedrag proaktief in te stel wat siektes verminder. Dit is 'n groot evolusionêre voordeel.
Ten slotte, danksy virtuele platforms, kan mense sosiale verbindings onderhou sonder direkte fisieke kontak. Dit beteken dat ons, in teenstelling met ander diere, fisieke, eerder as sosiale afstande kan beoefen, waardeur ons die belangrikste voordele van die groeplewe kan bewaar, terwyl ons die siekte-risiko beperk.
Die ontwrigting werd
Die bewyse uit die natuur is duidelik: sosiale distansiëring is 'n effektiewe instrument om die verspreiding van siektes te verminder. Dit is ook 'n instrument wat vinniger en meer universeel geïmplementeer kan word as byna enige ander. Anders as inenting en medikasie, hoef gedragsveranderinge nie ontwikkeling of toetsing nodig nie.
Sosiale distansiëring kan egter ook aansienlike en soms onvolhoubare koste inhou. Sommige baie sosiale diere, soos gebande mongooses, moenie groeplede vermy nie, selfs as hulle sigbaar siek is; die evolusiekoste van sosiale distansie van hul familielede kan eenvoudig te hoog wees. Soos ons tans ervaar, hou sosiale distansiëring ook baie kostes van mense in die samelewing in, en hierdie koste word dikwels buite verhouding gedra deur die kwesbaarste mense.
Sosiale distansiëring is uiters belangrik om die koronavirus te vertraag.
Maar dit gaan 'n "sosiale resessie" veroorsaak: 'n ineenstorting van sosiale kontak wat bejaardes en persone met gestremdhede veral erg sal tref.
Eensaamheid kan dodelik wees. Ons moet hulle help.
https://t.co/alhPYEkw4H- Ezra Klein (@ezraklein) Maart 12, 2020
Aangesien sosiale afstand baie duur kan wees, waarom doen so baie diere dit? Kortom, want gedrag wat ons teen siektes beskerm, stel ons uiteindelik in staat om sosiale lewens te geniet - 'n lewenstyl wat talle voordele bied, maar ook risiko's inhou. Deur sosiale distansiëring toe te pas wanneer dit nodig is, kan mense en ander diere op die langtermyn voortgaan om die verskillende voordele van sosiale lewens te pluk, terwyl dit die koste van moontlik dodelike siektes verminder wanneer dit voorkom.
Sosiale distansieering kan 'n ernstige ontwrigting vir ons samelewing hê, maar dit kan ook 'n uitbreking van siektes in sy spore keer. Vra net miere.
Dana Hawley, professor in biologiese wetenskappe, Virginia Tech en Julia Buck, assistent-professor in biologie, Universiteit van Noord-Carolina Wilmington
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Werke vir sosiale distansiëring - vra net kreef, miere en vampiervlermuise