3 Die opvoeding van ŉ ridder
4 Die inhuldigingseremonie
5 Die sending van die ridder
6 ŉ Eerlose Ridder
Die opvoeding van ŉ ridder[wysig | wysig bron]
Op tienjarige ouderdom het die seuns van die ridderklas die kasteel van hul vader verlaat en in die diens van 'n ander baron of ridder getree. Hierdie voornemende jong ridders is edelknape genoem, en as hulle 'n bietjie ouer was, landedelmanne of landjonkers. Hul opvoeding was straf en streng.
Die seuns moes die reëls van die ridderorde leer en ook hul liggame ontwikkel sodat bulle sterk genoeg kon wees om die ridderwapens te gebruik. Hulle moes leer perdry, en om met die lans, die swaard, die dolk en met hul vuiste te veg. Wanneer hulle nie besig was met hierdie harde, strawwe oefeninge nie, het hulle die kans gehad om die fluit en die luit te leer speel.
Die inhuldigingseremonie[wysig | wysig bron]
Sodra so 'n seun manlikheid bereik het, tussen die ouderdom van 15 en 21, is hy tot riddergeslaan. Op die dag voor die plegtigheid - wat die “waak" genoem is - het die jong man gaan bad as simbool van die reiniging van al sy sonde. Daardie nag het by in die kapel van die kasteel gevas. Vroeg op die oggend van die plegtigheid het by al sy sondes bely, die mis bygewoon en na die preek geluister. Terwyl hy daarmee besig was, het talle mense solank hul plekke in die kapel ingeneem: die beer van die kasteel, die dames, die edelknape, die bediendes van die kasteel en die beer se lyfeienes.
Op 'n gegewe oomblik het die jong man na die altaar gestap, met sy swaard om sy nek gehang. Hierdie swaard is dan deur die priester geseën. Daarna het hy gekniel voor die persoon wat gekies is om hom tot ridder te slaan - die heer of die biskop. Die persoon het dan aan hom gevra:
“Om watter rede wil u 'n ridder word? As u 'n ridder wil word net om uself te verryk of om roem te verwerf, is. u die ridderskap nie werd nie."
Daarna het die jong man sy hand uitgesteek, dit op die Bybel geplaas en in 'n luide stem die eed afgelê.
Dan is hy gehelp om sy ridderuitrusting aan te trek: 'n ysterharnas, 'n borsharnas, armstukke en spore. Heel laaste het hy sy swaard aangegord. Die swaard was die ridder se waardevolste besitting, die simbool van sy rang.
Daarna het hy weer gekniel. Sy beer of die biskop het hom dan met die plat kant van ŉ swaard drie keer teen sy wang en skouer getik, terwyl hy se: “In die naam van God, die Heilige Migael en die Heilige Georgius verklaar ek u ridder. Wees dapper, lojaal en vrygewig." 'n Perd is daarna die kapel binnegelei. Die ridder het sy helm opgesit en met een sprong sy perd bestyg. Met sy lans in sy hand het by die kapel verlaat en weggery.
Die sending van die ridder[wysig | wysig bron]
“Ek beloof om die swakkes te beskerm ... "
Die konings en die vorste wat vir die reg en orde moes sorg, was in die Middeleeue dikwels die mense wat onreg gepleeg en die orde versteur het. As die gewone volk 'n onreg gely het, het hulle dus meestal nie geweet na wie om bulle te wend nie.
Die lyfeienes was eintlik heeltemal aan bulle here uitgelewer, en 'n gewone priester kon ook by niemand kla as sy kerk aangeval en beroof word nie. Soms het 'n ridder hierdie mense gehelp, maar dit was vir hom meestal baie moeilik om blywende hulp te verleen. Dikwels het dit gebeur dat die mense wat hy wou help, veel erger moes ly sodra die ridder verder getrek het.
“Ek beloof om vrygewig en ruimhartig teenoor almal te wees ... " Een van die ridder se take was om arme, hulpelose weduwees en wese, oues en siekes na die beste van sy vermoë te ondersteun en te help. Daar was egter ook baie ridders wat geen landerye of kastele besit het nie en op die gasvryheid van hul beskermlinge of 'n bevriende kasteelbesitter aangewese was.
“Ek beloof om die Kerk te beskerm ... "
Die ridders moes die Kerk en sy dienaars verdedig en die kloosters teen aanvalle beskerm. Om daardie rede het die monnike dikwels herberg aan hulle gegee en hulle verpleeg as hulle gewond was of versteek as hulle vervolg is. Tydens die Kruistogte het duisende ridders in diens van die Kerk gestaan.
ŉ Eerlose Ridder[wysig | wysig bron]
Die ridders het groot aansien geniet, en hulle het altyd probeer om hul goeie naam te bewaar. As ŉ ridder sy pligte verwaarloos of nie volgens die strenge kode van die ridderorde gelewe het nie, was hy nie meer waardig om tot die ridderstand te behoort nie, en is deur almal verag. So ŉ ridder is na ŉ skavot gelei, waar sy wapens gebreek en onder die voete vertrap is. Sy skild is aan die stert van ŉ perd gebind en deur die modder gesleep, en iedereen kon hom hoon en spot. Dan is hy op ŉ baar geplaas, met ŉ swart doek bedek en soos ŉ dooie na die kerk gedra. Dit het beteken dat hy as ridder dood was en vir die res van sy lewe verban sou wees.
KENNIS, 1980, ISBN 079810824X, volume 2, bl. 294, 295
Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Ridder.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Ridder&oldid=2064827"
Die bladsy is laas op 6 November 2019 om 05:32 bygewerk.