Ek verloor my reis maagdelikheid: Guatemala - Versamelings
Ek verloor my reis maagdelikheid: Guatemala
Rachel Ward vertel dat sy 16 was, 'n hoërskool-cheerleader, en hoe die lewe in 'n plattelandse Guatemalaanse dorp haar vir altyd verander het.
Ek het 'n storieboek "Jonah and the Whale" in swak Spaans uitgespreek, terwyl twee meisies in vuil skooldrag op my skoot gedruk is.
'N Ander kind, kaalvoet en 'n omhulde morga-romp en 'n blomme-geborduurde huipil-bloes, het my hare gevleg. Sy het soms afgebreek om haar baba-broer, wat sy in 'n sjaal op haar rug gedra het, weer aan te pas.
Ons sit buite 'n dowwe klaskamer met 'n sementvloer en 'n blikdak, gevul met rye gekrapte banke. Die onderwysers, 'n paar skaam vrouens wat skaars uit die hoërskool is, staar na my.
Ek was 16 in 'n baie afgeleë, baie arm Guatemalaanse dorp. Ek sou saam met 'n groep van my hoërskool as vrywilliger kom. Voorheen was my reiservarings beperk tot sononder by Hilton Head of in die ry vir die achtbane by Six Flags.
Die meeste van die aande het ek nie geslaap nie, ongewoon aan die geluide - honde-gevegte, busse en hane geslaan. Ek sou wakker word tot die oggendmis oor die koffievelde styg en mans wat onder die toring van die stokke in die berge sit. Ons het skottelgoed in die pila van die gemeenskap gewas langs vroue wat flesse water op hul koppe balanseer.
'N Week vroeër is ons uit die lughawe na Guatemala-stad getrek. Ons leërskare, 'n Kanadese sendelingpaar, het ons gewaarsku teen onvoorwaardelike motorhuise en muggies (hul huishulp het eersgenoemde daardie week ervaar) en die gebreekte glas en doringdraad aan die mure op die huise uitgewys.
Hulle het ons aangeraai om die meestal tiener, polisiemag met masjiengewere te vermy wat byna elke openbare gebou, insluitende kerke, bewaak het.
Toe ons by die piepklein dorpie in die Chimaltenango-provinsie aankom, het hulle ons daaraan herinner om nie die vlooi-besmette komberse wat in die hospedaje voorsien is, te gebruik nie en ons skoene soggens na skerpioene te kyk.
'N Antieke boerevrou het in ons maaltye gewerk, meestal met hoendersop (verskillende bene en onidentifiseerbare dele in die sous).
Ons het die hele week dieselfde boontjies geëet en gekyk hoe hulle elke dag in 'n nuwe vorm ontwikkel, totdat sy hulle uiteindelik pureer en uitlaat om dit boontjiesbrood te verhard. Die ander vrywilligers het geknak, maar ek het elke happie geëet en my jaarlikse toewyding aan vegetarisme weggegooi.
My aanpassing by ons omstandighede het die groep verbaas - hulle het my slegs geken as die skaam, stoere cheerleader wat op die hakke opgedaag het. Maar ek het gevind dat ek sonder 'n spieël bevry en die stank en vuil ignoreer. Hoe kon ek kla as die onvermoeide elementêre studente daarop aandring om langs ons te werk?
As hulle nie klippe in emmers stapel of 'n maklike hoes in die vuil steek nie, het die kinders in die puin van die nuwe skoolterrein gespeel en met hope vuil klippe opgesaag of gesaag op 'n houtplank wat hulle op 'n rots gelê het. . 'N Gevaarlike bouperseel wat in die VSA met geel waarskuwingstape versper sou word, het as hul speelgrond gedien.
Op ons laaste middag het die skoolhoof, Jeremías, aangekondig dat die onderwysers 'n spesiale versnapering beplan het.
Hy het ons na 'n kring van banke gelei waar hulle vir ons koring tortilla's bedien wat hoog met slaai en beet opgestapel is en met 'n gekookte eier bedek is.
Die Amerikaanse hoërskoolleerders grimas. Die volwasse leiers het verlore geraak ná hul voortdurende prediking dat die eet van tuisgemaakte kos of produkte wat met die parasitiese water gewas is, sekerlik sou lei tot ellendige siektes.
Die sendelinge het per ongeluk hul lekkernye op die gras gemors. 'N Meisie het gehaas om hul bordjies aan te vul. Die kokke het ons omring, staarend, angstig na ons goedkeuring. Ek, terwyl ek die ander ignoreer, het begin eet. Hoe kon ek nie?
Daardie reis het my gedwing om in ag te neem dat terwyl ek in 'n mat met lugversorging en slaapkamer met lugversorging geslaap het, met 'n kas vol klere en 'n stereostelsel, het die grootste deel van die wêreld in een kamer met vloervloere gewoon en gesterf en het ek slegs twee veranderinge gehad. klere.
Nadat ek 'n glasbottel Coke uit 'n stowwerige hoekie met 'n vuil gesiggie in 'n verbleikte Batman-hemp gedeel het, sal geen charterbustoer my ooit bevredig nie.