Die 5 fases van hartseer - Kommentaar - 2021
Die 5 fases van hartseer
As ons iemand of iets belangriks vir ons verloor, gaan ons deur 'n reeks pynstadia wat universeel blyk te wees, aangesien dit ewe veel ervaar word deur mense van enige kultuur en sosiale klas.
Hierdie rou kom voor as gevolg van die verlies van 'n geliefde, die einde van 'n verhouding, die feit dat ons agterkom dat ons aan 'n terminale siekte ly, ens.
In 1969 word die eerste beskryf 5 stadiums van hartseer, wat voorgestel is deur Elisabeth Kübler-Ross in sy boek "On death and the dying."
Die afsterwe van 'n geliefde lei daartoe dat ons ons eie gevoelens oor sterftes beoordeel. Gedurende elke fase kan 'n draad van algemene hoop floreer: Terwyl daar lewe is, is daar hoop. Terwyl daar hoop is, is daar lewe.
Die vyf fases van treur wat ons volgende sal beskryf, dit kom nie noodwendig in 'n spesifieke volgorde voor nie of hou dieselfde vir alle mense. Ons beweeg gereeld tussen verskillende fases voordat ons 'n meer vreedsame aanvaarding van die dood of verlies bereik. Die sleutel om die fases te verstaan ​​is om nie te voel dat ons almal moet deurmaak nie. Dit is nuttiger om na hulle te kyk as riglyne in die rouproses, om ons te help om die nuwe persoonlike situasie te verstaan ​​en in konteks te plaas.
Elke persoon is 'n wêreld en treur anders. Sommige eksternaliseer hul maklik emosies. Ander sal hul pyn meer intern ervaar en kan nie huil nie. Ons moet nie beoordeel hoe iemand sy pyn ervaar nie, aangesien elkeen dit op 'n ander manier sal ervaar.
Die eerste reaksie wat ons toon na 'n pynlike verlies is ontken die realiteit van die situasie. Baie mense dink dikwels: "Dit gebeur nie, dit kan nie gebeur nie." Dit is 'n normale reaksie en 'n manier om oorweldigende emosies te rasionaliseer. Dit is 'n verdedigingsmeganisme wat die onmiddellike impak van die verlies demp. Ons blokkeer die woorde en verberg die feite. Dit is 'n tydelike reaksie wat ons deur die eerste golf van pyn bring.
Namate die gevolge van verbloeming en ontkenning begin uitspoel, kom die werklikheid en pyn op. Maar ons is nie gereed nie. Die intense emosie van pyn afwyk, heroriënteer en druk op 'n teenstrydige wyse in die vorm van woede uit. Woede kan gerig word op lewende voorwerpe, vreemdelinge, vriende of familie. Woede kan ook op die oorlede geliefde fokus. Rasioneel weet ons dat die persoon nie die skuld het nie. Emosioneel kan ons egter van haar afsku voel omdat sy ons soveel pyn veroorsaak het deur ons te verlaat. Ons voel skuldig omdat ons kwaad is, en dit maak ons ​​nog meer kwaad.
Maar verdriet is 'n persoonlike proses wat geen tydsbeperking het nie, en ook nie 'n "regte" manier om dit te slaag nie.
Dit is 'N Normale reaksie op gevoelens van hulpeloosheid en kwesbaarheid is dikwels nodig om beheer te herwin. Dit kan gebeur voor die verlies, as u 'n familielid met 'n terminale siekte het, of na die dood om te probeer om die pyn wat deur verlating veroorsaak word, uit te stel. Daar is eintlik hoop dat u die pyn op een of ander manier kan vertraag.
As ons al voorheen mediese hulp gesoek het ...
As ons probeer het om 'n beter persoon by hom / haar te wees ...
In die geheim kan ons 'n ooreenkoms met God of ons hoër mag maak in 'n poging om die onvermydelike uit te stel. Dit is 'n swak verdedigingslinie om ons teen 'n pynlike werklikheid te beskerm.
Daar is twee soorte depressie wat met hartseer verband hou. Die eerste een is 'n reaksie op die werklike implikasies wat verband hou met die verlies. Hartseer en hartseer oorheers hierdie soort depressie. Ons gee om vir die koste, die begrafnis ... Ons is bekommerd dat ons, tot ons spyt, minder tyd spandeer het met ander mense wat van ons afhanklik is. Hierdie fase kan verlig word deur ander te vergesel. en 'n paar vriendelike woorde.
Die tweede soort depressie is subtieler en in 'n sekere sin meer privaat. dit is ons voorbereiding op die skeiding en persoonlike afskeid van ons geliefde. Soms het ons net 'n drukkie nodig.
Die bereiking van hierdie stadium van hartseer is 'n geskenk wat aan die einde van die proses aangebied sal word.
Die dood kan skielik en onverwags wees, en dit lyk vir ons dat ons nooit verder as ons woede of ontkenning kan sien nie. Dit is nie noodwendig 'n teken van moed om die onvermydelike teë te staan ​​en onsself die geleentheid te ontneem om vrede met onsself te maak nie. Hierdie fase word gekenmerk deur onttrekking en finale rustigheid. Dit beteken nie dat dit 'n periode van geluk is nie, dit is eerder 'n periode van vrede, dit is die tyd wanneer dat ons vrede maak met die verlies wat ons gely het, en ons die geleentheid gee om weer te leef ten spyte van die afwesigheid.
Geliefdes wat siek of terminaal siek is, gaan ook deur die laaste onttrekking. Alhoewel dit nie altyd dat hulle bewus is van hul eie dreigende dood nie, is dit soms moontlik dat fisieke agteruitgang voldoende is om hierdie tipe reaksie te lewer. U waardigheid wat tydens die afsterwe van ons geliefdes getoon word, kan u laaste geskenk aan ons wees.
Die hantering van verlies is uiteindelik 'n diep persoonlike en unieke ervaring. Niemand kan ons help om dit makliker deur te gaan of al die emosies wat ons deurmaak te begryp nie. Ander kan egter daar wees vir ons en ons deur hierdie proses help. Die beste wat ons kan doen, is dat ons die pyn ervaar. Weerstand sal die natuurlike genesingsproses slegs verleng.