Waarom 'n emissiedaling van 17% nie beteken dat ons klimaatsverandering aanspreek nie - Nuus oor klimaatsimpak | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Larissa Basso
Sowel as fossielbrandstowwe - nie in plaas van nie. wetenskapfoto / luike
Die wêreldwye COVID-19-kwarantyn het minder lugbesoedeling in stede en helderder lug beteken. Diere loop deur openbare ruimtes, en klankbesoedeling het afgeneem, sodat ons die voëls kan hoor sing.
Maar hierdie relatiewe klein en tydelike veranderinge moet nie verkeerd gelaat word nie omdat die COVID-19-pandemie eintlik help om klimaatsverandering op te los. Inteendeel: die pandemie wat die wêreld tot stilstand gebring het, bied 'n blik op die diepe veranderinge in lewensstyle en ekonomiese strukture wat ons moet implementeer om die ergste klimaatsverandering effektief te versag.
Die korttermyneffekte is nie in twyfel nie. 'N Nuwe studie in Nature Climate Change gelei deur wetenskaplikes van die Universiteit van East Anglia en Stanford het bevind dat die daaglikse globale CO₂-uitstoot vroeg in April 2020 met 17% gedaal het vergeleke met die gemiddelde vlak van emissies in 2019.
Hierdie bevinding rugsteun 'n vroeëre verslag van die Internasionale Energieagentskap (IEA) waarin bevind is dat CO₂-uitstoot deur die verbranding van fossielbrandstof - wêreldwyd die belangrikste bron van kweekhuisgasvrystellings - in die eerste drie maande van 2020 was 5% laer vergeleke met dieselfde tydperk verlede jaar.
Maar die korttermyn- en langtermyngevolge van besoedeling is verskillende dinge, en 'n paar maande sonder om te ry of te vlieg sal op die lange duur min doen. Klimaatsverandering word veroorsaak deur stygende konsentrasies van kweekhuisgasse in die atmosfeer. Kwarantynmaatreëls het die uitstoot van hierdie gasse op kort termyn beïnvloed, en op baie plekke is lugbesoedeling daal. Maar hierdie maatreëls was nie genoeg om die algehele konsentrasie in die atmosfeer te bekamp nie neem steeds toe. Hoekom? Omdat molekules van hierdie gasse nog lank in die atmosfeer bly: byvoorbeeld metaan ongeveer 12 jaar, en koolstofdioksied vir tot 200 jaar.
Emissies het afgeneem, maar dit sal nie duur nie
Die nuwe studie vir klimaatsverandering in Nature voorspel dat indien sommige beperkings gedurende die hele 2020 gehou word, die jaarlikse uitstootverminderings 7.5% sou beloop.
In teorie sou dit 'n goeie nuus vir die omgewing wees, veral as ons dit nog jare kan onderhou. Per slot van rekening, om die doelwit van Parys-ooreenkoms te bereik om aardverwarming tot 1.5 ℃ te beperk, moet ons die globale CO₂-uitstoot verminder deur 7.6% per jaar tussen 2020 en 2030.
Maar hierdie vlak van vermindering van emissies sal nie duur nie, tensy ekonomiese aktiwiteit depressief bly. En as die afsluitings eindig en mense weer werk toe gaan, sal die uitstoot onvermydelik weer styg - dit gebeur namate die aktiwiteit hervat word ná elke ekonomiese afswaai, insluitend die finansiële krisis van 2008.
Die hou van ekonomiese aktiwiteit tot April 2020-vlakke is nie 'n haalbare langtermynstrategie nie. Maar ons kan hierdie geleentheid produktief gebruik om ons samelewings te stuur in die rigting van 'n nuwe paradigma wat die kernkwessie van die klimaatstelsel waarlik aanspreek.
Klimaatverandering 'kan Brasilië se mielieopbrengste sny'
Ons moet ons ekonomieë herstruktureer
Fossiele brandstof is die basis van ons ekonomieë. Ons energiestelsels is rondom hulle gebou en verbasend min het verander sedert die eerste olieskokke in 1973. Destyds was steenkool, olie en gas 87% van die wêreld se totale primêre energievoorraad, terwyl hierdie fossielbrandstowwe in 2017 steeds 81% was. %. Oor dieselfde periode is die totale hoeveelheid energie wat verskaf word meer as verdubbel.
Ja, daar is baie nuwe hernubare energie, maar dit is saam met fossielbrandstowwe ontplooi, eerder as om dit te vervang. Oor die hele wêreld is daar nog planne om nuut te bou steenkoolkragkragsentrales en olie en gas infrastruktuur. Selfs lande soos Noorweë, waar fossielbrandstowwe tel slegs oor 30% van die totale energievoorraad en byna alle elektrisiteit kom hidrokragis steeds baie afhanklik van die wins van fossielbrandstof om welsynstelsels te finansier pensioenskemas.
As ons werklik moet vorder na 'n ekonomie met 'n lae koolstofinhoud, moet ons die wortels van die probleem aanspreek. Hoe kan ons byvoorbeeld verdere afstoting van fossielbrandstowwe aanmoedig as die sektor steeds onder die veiligste en winsgewendste beleggings is? Of hoe kan ons skoon energiestelsels bou as ons aanhou om fossielbrandstowwe te subsidieer? Ondanks beloftes om hierdie belastingverdelings en ander aansporings uit te faseer, het die ryker G20-lande steeds voorsien US $ 127 miljard aan subsidies vir steenkool, olie en gas in 2017 (opmerklik dat die getal Saoedi-Arabië uitsluit).
En hoe kan ons die aktiwiteit hervat sonder om "terug te gaan na normaal"? Ons het langtermynherwinningsstrategieë nodig wat die natuur waardeer as die oorkoepelende raamwerk waarin ons almal bestaan, en nie bloot nie ekonomiese hulpbron. Tot op hede, verskeie herstelplanne na pandemie sluit ruim hulp aan vir die sektor fossielbrandstowwe in sonder enige snare.
Die pandemie is geen wondermiddel vir klimaatsverandering nie. Ons weet nou dat ons gesamentlik kan optree en maatreëls kan aanneem wat die uitstoot aansienlik beperk - op die minste kort termyn. Maar langtermynverandering kom nie direk as gevolg van 'n krisis nie, maar as gevolg van konsekwente optrede wat die krisis in die eerste plek veroorsaak. Die COVID-19-pandemie is slegs 'n wekroep: ons het nog baie werk om te doen.
Larissa Basso, postdoktorale genoot, omgewingsnavorsing in die menslike wetenskappe, Stockholm Universiteit