Subaru WRX – die oorspronklike blitsbuks?As ŉ mens terugdink in die geskiedenis en wonder wat was die eerste voertuig van ŉ soort, is daar ŉ paar interessante modelle. Op eie bodem kan jy argumenteer dat Nissan se Sani die voorvader van die leerraamsportnutsvoertuig is, waarop voertuie soos Toyota se Fortuner nou gegrond is. Die eerste warmluikrug moet Volkswagen se Golf GTI wees. En die eerste vuurwa in die sedansegment? Ek dink Subaru se WRX – ŉ sedanmotor met sitplek vir vyf, ŉ lekker kattebak, rissies onder die enjinkap en vierwielaandrywing wat padhouvermoë uit ŉ ander wêreld aan die publiek gebring het. Met die stelselmatige afsterwe van die sedanmotor het die warmluikrug oorgeneem by voertuie soos die WRX en dis ŉ jammerte. Ons het onlangs ŉ Subaru WRX onder hande gehad en dis ŉ fantastiese ryding. Die ontwerp is aggressief. Nie lelik nie, maar beslis nie elegant nie. Dalk is doelgerig die regte woord. Die binneruim volg dieselfde idee. Daar is elke denkbare luuksheid, maar die binneruim kan beslis nie as luuks beskryf word nie. ŉ Mens kan wel dieselfde sê van die meeste Japannese voertuie, nie nét die Subaru nie. Onder die kap sit Subaru se 2.4‑bokserviersilinderturbopetrolenjin wat 202 kW en 350 Nm bied. Ongelukkig is dié toetseenheid met ŉ palwisseltransmissie toegerus. Nou vir ŉ sportnuts of ŉ ekonomiese tjorrie kan jy ŉ argument uitmaak vir die CVT, maar absoluut nie in ŉ sportsedan nie. Ja, die WRX is steeds blitsig, maar nie perfek nie. Ek sal wel bysê dat die ratkas se reaksies nie heeltemal sleg is nie, selfs dalk beter as my Toyota 86‑renmotor s’n, en met hom jaag ons resies. Die ritgehalte is die grootste verandering. Wat die WRX só vinnig gemaak het in die verlede was die feit dat hy nie sensitief was vir ŉ slegte pad nie. Sagte vering was fantasties al was daar heelwat bakrol. Die nuwe een se vering is heel ferm, selfs hard. Dit skakel die bakrol uit, maar maak die WRX beslis meer sensitief vir ŉ slegte pad. Aan die ander kant van die muntstuk is die asemrowende padhouvermoë. Die WRX klou soos ŉ neet. Uit ŉ veiligheidshoek beskik die Subaru oor elke denkbare veiligheidstelsel, aktief en passief. Aan die passiewe kant is daar sluitweerremme, met elektroniese remkragverspreiding, vastrap‑ en stabiliteitsbeheer en lugsakke. Aan die aktiewe kant sit slim funksies soos Subaru se EyeSight. Dit maak gebruik van infrarooi en verskeie kameras om aanpasbare spoedkontrole te beheer en botsingwaarskuwing met noodremhulp te bied. Daar is ook blindekolwaarskuwing met baandwaalwaarskuwing en baanhulp. Al die stelsels werk puik, behalwe die konstante gebiep elke keer as die stelsel ŉ kar optel of naby ŉ baanstreep kom. Dit is maklik om die WRX op te som. Dis ŉ jammerte dat dit waarskynlik die laaste van sy soort is. Dit was in my kinderdae droomkarre vir party ouens en dit bly ŉ blitsbuks. Tussen die twee sal ek beslis die handratmodel kies. Ongelukkig, nie dat dit sy skuld is nie, is ŉ sedanmotor eenvoudig net nie meer gewild nie en die meeste ouens sal nou eerder ŉ Golf GTI gaan aanskaf voordat hulle ŉ Subaru in die oprit parkeer. Die WRX-reeks lyk só: Die reeks word gedek deur ŉ vyf jaar/150 000 km-waarborg en drie jaar/75 000 km-diensplan.