'N Daaglikse ontleding van gebeure in Israel en die omliggende Arabier - Geskiedenis Podcasts - 2021
Groot gebeurtenisse in Israel
Vrydag 2 Februarie 2007
Die gevegte tussen Fatah en Hamas in die Gazastrook het vandag voortgeduur. Nog 'n skietstilstand is aangekondig, maar dit sal na verwagting net soveel sukses hê as sy voorganger. Dit is moeilik om te sien hoe dit eindig, of dat die groter kloof in die Moslemwêreld tot 'n einde kom. Die godsdiensoorloë het meer as 100 jaar ná die hervorming in Europa voortgeduur, maar dit was 'n tyd toe die slagveld nie naastenby so dodelik was as wat dit geword het nie. As die Midde -Ooste nie olie gehad het nie, kon die res van die wêreld hulle net sterkte toewens en sê dat hulle moet bel as die probleme opgelos is. Maar daar is nie net olie nie, Israel is daar en die Gazastrook is slegs 'n paar kilometer van Ashkelon en ander Israeliese stede af. Vrede sal eers bereik word as Israel tot 'n ooreenkoms kan kom met 'n soort Palestynse entiteit. Dit sal nie moontlik wees voordat die Palestyne onderling vrede bereik nie.
Die Israeliese media word oorheers deur die ontleding van die indrukke van die voormalige minister van justisie, die verhoor van Haim Ramon. Twee baie interessante dinge het die afgelope twee dae aan die lig gekom. Dit blyk asof daar geen gevalle in die geskiedenis van Israeliese regspraak was van iemand wat van seksuele teistering aangekla word in 'n saak waarin die beskuldigde te goeder trou kon beweer dat hy geglo het dat die soen gesoek is nie. Dit is verder onthul dat die staatsaanklaer die aanklaer gedreig het dat sy van laster aangekla sal word as sy nie aanklagte aanhangig maak nie. Ongeag wat ek twee dae gelede geskryf het, wil dit voorkom asof Ramon 'spesiale behandeling' ontvang het.
Daar is 'n uitstekende artikel in die New Republic met die naam "Israel's Worst Nightmare". Geskryf deur 'n ou vriend, Yossi Klein Halevi, en Michael Oren, bevat die artikel die geskiedenis van die Iraanse kernprogram. Volgens die skrywers het Rabin die oorsprong daarvan in die Oslo -proses gedryf. Die artikel lui: "Nou, meer as 'n dekade later, kom die ergste scenario wat Rabin in die vooruitsig gestel het, vinnig nader". As u snags gemaklik wil slaap, moet u nie hierdie artikel lees nie.
Intussen het premier Ehud Olmert aangekondig dat minister van verdediging, Amir Peretz, nie alleen 'n raketafweerstelsel kan kies nie, en terselfdertyd het Peretz dit duidelik gemaak dat hy nie van die ministerie van verdediging gaan nie. Kan iemand 'n paar volwassenes vind om die land te bestuur?
Donderdag 1 Februarie 2007
Die Winograd -kommissie het die insameling van bewyse oor die Libanon -oorlog in die afgelope somer voltooi. Die laaste getuie daarvan was premier Ehud Barak, wat meer as ses uur voor die kommissie getuig het. Die oprigting van die Winograd -kommissie deur premier Olmert het aanvanklik skeptisisme ondervind, wat meen dat dit die optrede van die regering kan afwit. Die optrede van die kommissie het die skeptici wat nou hoë verwagtinge van kommissie het, stilgemaak. Die kommissie sal volgende maand sy tussentydse verslag uitreik. Tot dan hou baie van die politieke en militêre leiers van Israel hul breedte.
Die skietstilstand tussen Hamas en Fatah het die hele 12 uur geduur, aangesien hewige gevegte tussen die twee faksies uitgebreek het. Die haat wat tussen die twee kante ontwikkel het, is onoorbrugbaar. Fatah het aangekondig dat hy by die Islamitiese Universiteit beslag gelê het op sewe Iraanse wapenspesialiste in Gaza. Die direkte betrokkenheid van Iran by Hamas bemoeilik 'n reeds onmoontlike situasie.
Minister van Verdediging, Peretz, het 'n besluit geneem oor watter kortafstand-missielverdedigingstelsel Israel gaan koop. In wat waarskynlik sy belangrikste besluit as minister van verdediging is, het hy die stelsel gekies wat deur Rafael, die Israeliese wapenvervaardiger, ontwikkel is. Die voordeel van die Rafael -missielverdedigingstelsel bo die ander stelsels was die gesofistikeerdheid en die feit dat dit in Israel ontwikkel is en daar geproduseer sal word. Die nadeel is dat dit twee jaar sal neem om te begin ontplooi. Kom ons hoop ons vyande besluit om te wag.
Woensdag 31 Januarie 2007
Die nuus uit Israel word oorheers deur die skuldigbevinding van die voormalige minister van justisie, Haim Ramon, omdat hy 'n soen aan 'n onwillige jong vrou gedwing het. Terwyl ek aanvanklik effens simpatiek gevoel het vir Ramon, lyk dit tog asof dit 'n kriminele oortreding was in vergelyking met waarvoor president Katsav beskuldig is. Na nadenke en nadat ek na 'n onderhoud met die vrou wat die beskuldiging gemaak het, geluister het, is ek hartseer oor Ramon en voel ek dat hy 'n hoë prys kan betaal vir 'n burgerlike saak, maar ek voel dat die resultate voordelig sal wees vir die Israeliese samelewing. As 'n vader met 'n dogter wat gereeld met Israeliese politici omgaan, is ek bly dat die Israeliese samelewing so vinnig vordering gemaak het en wat verwag kon word, maar nooit aanvaarbaar is nie meer aanvaarbaar is. Ons sal nooit weet wat in Ramon se gedagtes aangegaan het nie.
Aangesien Ramon nou permanent uit die ministerie van justisie verwyder is, sal premier Ehud Olmert nou 'n permanente plaasvervanger vir hom moet aanstel. Dit is sy geleentheid om Amir Peretz uit die ministerie van verdediging te probeer verwyder. Israel se Channel 10 het berig dat Olmert gesê het dat Peretz in die Ministerie van Verdediging gehou word om die land in gevaar te stel. Dit is iets waaraan hy moes gedink het toe hy hom aangestel het. Dit wil voorkom asof Peretz nie die ministerie wil prysgee nie, dus kan die Winograd -kommissie of die Labour Party se voorverkiesing in Mei die nodige verandering teweegbring. As die kiesers hul gang hou, sal Kadima (Olmert se party) of Labour (Peretz se party) die volgende keer nie 'n regering vorm nie. Volgens onlangse peilings sou beide partye slegs 9 uit 120 setels van die Knesset kry.
Dinsdag 30 Januarie 2007
Die Israeliese regering het besluit om sy beleid van "terughouding" voort te sit na die bombardement van gister in Eilat. Die besluit is geneem deur premier Ehud Olmert in samewerking met die veiligheidsdienste, wat almal geglo het dat die potensiële wins uit enige aksie veel groter sou wees as die skade wat dit kan aanrig, wat die vereniging van die huidige strydende Palestynse faksies tot gevolg sal hê. Ek dink hulle het almal die plasing van gister gelees. Slegs die minister van verdediging, Amir Peretz, moes dit gemis het; hy het aangevoer vir 'n sterk reaksie op die bombardement.
'N Groot groep afgetrede militêre en veiligheidsamptenare het vandag 'n pleidooi gepubliseer dat die voormalige premier Ehud Barak in plaas van Peretz as minister van verdediging aangestel word. Hulle siening is dat Israel in hierdie kritieke tydperk 'n minister van verdediging met ervaring nodig het. Hulle glo dat hierdie persoon iemand moet wees wat 'n militêre loopbaan gehad het, en hulle voel dat Barak die beste opsie is van die potensiële kandidate.
Generaal -majoor Gershon Cohen, bevelvoerder van die Israeliese weermag se militêre kollege, het vandag getuig by die Knesset se komitee vir buitelandse sake en verdediging. Hy het gesê dat baie promosies in die weermag vandag gegee word as gevolg van politieke verbintenisse. Dit sou beteken dat die weermag die ergste aspek van die Israeliese burgerlike lewe sou ooreenstem en die idee is baie kommerwekkend.
In Libanon het die leier van Hizbollah, Hassan Nasarallah, uit sy skuilplek gekom om sy ondersteuners toe te spreek wat bymekaargekom het om 'n groot Sjiïtiese fees te vier. In sy toespraak het hy 'dood aan Israel' gesing. Die gesange is ontmoet deur gesange van die tienduisende Sjiïete wat luister en die 'dood aan Israel' herhaal. Die video van die gebeurtenis het my laat dink aan die films van die Nazi -byeenkomste in Neurenberg voor die Tweede Wêreldoorlog.
Op die korrupsiefront het die Israelse televisie -kanaal 10 berig dat minister van finansies, Avraham Hirchson, ondersoek word vir die verduistering van fondse toe hy vir die National Insurance Carrier gewerk het. Dit is bykomend tot voorheen aangekondigde ondersoeke.
Selfmoordbomaanvallers het vandag na Israel teruggekeer. Vir die eerste keer sedert April 2006 het 'n selfmoordbomaanval vandag in Israel plaasgevind, hierdie keer in die suidelike stad Eilat. Dit is die eerste keer dat daar 'n selfmoordbomaanval in Eilat was. Die Islamitiese Jihad het met die hulp van die Al Aqsa Brigade van Fatah die selfmoordbomaanvaller gestuur. Die bomwerper het Israel vanuit die Sinai-woestyn binnegekom nadat hy die Gazastrook verlaat het deur die Rafah-kruising op die grens tussen Gaza en Egipte. Die ontploffing, wat in 'n bakkery plaasgevind het, het drie mense dood gelaat.
Drie vrae moet beantwoord word; hoe, hoekom en wat daarna. Die hoe was ongelukkig relatief eenvoudig. Die grens tussen Israel en Egipte is 'n onbevestigde, onomheinde en onder-gepatrolleerde grens. Planne bestaan ​​om 'n heining langs die grens te bou, maar die prys van die heining is ongeveer $ 700 miljoen. Voor die uittog uit Gaza het Israel die grens tussen Egipte en Gaza beheer, en daarom was die bedoeïensmokkelaars die grootste gevaar van 'n oop grens met Egipte. Vandag, sonder beheer van die grens tussen Gaza en Egipte, is 'n oop grens met Egipte soos 'n oop grens met Gaza. Daar is duidelik geen keuse meer nie, en spandeer dan die geld. Een van die veiligheidspersoneel het op Israeliese TV gesê dat hy twyfel of die gebeure van vandag genoeg sou wees om die regering te oortuig om die geld te bestee; daar is immers nie so baie mense dood nie (in vergelyking met vorige bombardemente is dit "gelukkig" die geval). Kom ons hoop hy is verkeerd.
Hoekom nou? Die antwoord op hierdie vraag bestaan ​​uit twee dele. Eerstens het die Islamitiese Jihad nooit opgehou om selfmoordbomaanvalle te probeer uitvoer nie. Die Israeli the Israel Security Service (Shabak), wat tot 2002 bekend gestaan ​​het as die Algemene Veiligheidsdiens en soortgelyk is aan die Amerikaanse FBI, was uiters suksesvol om potensiële bomwerpers te vang voordat hulle hul misdade kan pleeg. Ongelukkig is dit onmoontlik om 100% suksesvol te wees. Verder is die Shabak meer effektief op die Wes -Bank. Daar het hulle meer toegang en kan hulle meer wortels en stokke bied in vergelyking met die Gazastrook, waaruit Israel onttrek het. Tweedens blyk dit dat daar 'n gesamentlike poging was om 'n bombardement uit te voer om die Palestyne, wat met mekaar baklei, te herinner aan wie die werklike vyand is.
Wat volgende? Wat moet Israel se reaksie wees? Die antwoord is om nie in die strik te trap wat deur die Palestyne opgerig is nie. Soos ek hierbo genoem het, is een van die doelwitte van die bomwerpers om die Palestynse pogings na Israel te herlei. Israel kan dit doen deur wraak te neem. Hulle kan agter Islamitiese Jihad -teikens aanloop en per ongeluk 'n jong kind raakry. Dit is baie moeilik om 'n aanval te ignoreer; om toe te laat dat Qassams op Sderot val en die feit te aanvaar dat iemand op 'n gegewe oomblik 'n aanval op Israel beplan. Maar kan daar geen twyfel bestaan ​​dat die Palestyne wat hulle aan hulleself doen baie erger is as wat Israel aan hulle kan doen?
Sondag 28 Januarie 2007
Israeliese nuus word steeds oorheers deur gebeure in die Wes -Bank, die Gazastrook en in die groter Arabiese wêreld. Gevegte bereik 'n nuwe hoogtepunt tussen Hamas en Fatah in Gaza en die Wesbank, met 26 dood en tientalle gewondes na 'n naweek van swaar gevegte. In Desember en Januarie is 26 Palestyne deur Israelitiese weermag doodgemaak terwyl 92 deur ander Palestyne vermoor is. Dit is die eerste keer in die onlangse geskiedenis dat die getalle so drasties verander het. Verlede jaar is 1500 Palestyne deur Israeli's gewond. 1500 is die afgelope ses maande deur ander Palestyne gewond.
Deur die optrede van die twee kante te sien, is die haat baie tasbaar; terselfdertyd, nadat ek van die straat af onderhoude met Palestyne gekyk het, glo ek dat hulle die tragedie besef van wat hulle tref.
Dr. Guy Bechor, 'n ontleder in die Midde -Ooste van die Interdissiplinêre Sentrum in Herzliya, is vanoggend ondervra op Israeliese radio. Hy het twee baie belangrike insigte gehad. Dr Bechor vergelyk wat tans in die Arabiese wêreld gebeur met die burgeroorlog wat tussen 1936-1939 in die Palestynse samelewing ontwikkel het. Dit het begin as 'n protes teen die Jode, maar spoedig het die Palestyne teen mekaar gedraai. Hierdie onderlinge gevegte het 'n groot deel van die Palestynse leierskap vernietig en dit byna onmoontlik gemaak om 'n dekade later suksesvol teen die stigting van die staat Israel te wees. Hy het ook gesê dat die veelvuldige stryd tussen Islamiste en Statistieke en tussen Soenniete en Sjiïete so sterk geword het dat dit die Arabiese Israeliese konflik vir die eerste keer verduister het. Volgens dr Bechor, wat ons tussen Hamas en Fatah en tussen Soenniete en Sjiïete in Irak sien, is al 'n rukkie onder die oppervlak. Die konflik het nou skielik deur die oppervlak gebars met so 'n mag dat dit in 'n onrusbarende tempo deur die Arabiese wêreld vloei (van Gaza in die Weste tot Jemen in die Ooste).
Die situasie in Libanon bly gespanne, met 'n terugslag wat oënskynlik toeneem teen die leier van Hizbollah, Hassan Nasrallah. Vandag val 'n leidende Sjiïtiese geestelikes Nasrallah aan omdat hy as 'n instrument van Iran opgetree het. Die geestelikes het verklaar dat die rigting waarin Nasrallah Libanon gelei het, 'n ramp lei, en dat dit Iran net gehelp het in sy konfrontasie met die Verenigde State. Hy blameer die Iraniërs vir die vernietiging van Irak en verklaar toe dat die Sjiiete 'n klein minderheid in die Arabiese wêreld is en daarvolgens moet optree. Nasrallah het probeer om die regering van die Libanese premier Siniora in Libanon neer te sit, maar dit het misluk. Libanees het skielik oorskry en is nie meer bang om Nasrallah te kritiseer nie.
Die Israeliese ministerie van finansies het 'n groot verandering in die ekonomiese beleid aangekondig. Dit het 'n plan aangekondig wat verpligte pensioene vir alle werknemers in Israel sou verseker. Dit sou ook 'n inkomstebelastingkrediet (ook bekend as 'n negatiewe belastingkoers) skep vir Israeliete in die kategorieë met die laagste verdienste. Die plan sluit in die verhoging van die belasting op motors wat werknemers van hul werkgewers ontvang as 'n manier om vir die hervorming te betaal. Waarnemers gee die plan 'n goeie kans om geslaag te word.
Sabbat kom vinnig nader, terwyl ek kommentaar kan lewer op die jongste gevegte tussen Hamas en Fatah of tussen die Soenniete en Sjiïete in Libanon of elders in die Arabiese wêreld. hierdie week en toe hoe ek gevoel het toe die kameras hom vanmiddag in Israel in Qiryat Maleagi na die sinagoge gevolg het.
Katzav se toespraak het my tot in sy diepste ruk geskud. Ek kon nie glo wat ek hoor nie. Dat die president van Israel so 'n woede kon behou oor wat hy die 'establishment' beskryf het. Dat die man wat daarin geslaag het om die president van Israel te word kan soveel haat toon vir die instellings van die staat, of dit nou die polisie, die aanklaers of nuusmedia is. haat die afgelope weke. Dit was 'n diepgaande haat wat die afgelope paar jaar deur etniese politiek aangewakker is wat die land baie skade berokken het. Ek kon net nie glo dat iemand wat die posisie van president bereik het, homself as 'n slagoffer kan beskou nie.
Die aanval op die 'establishment', terwyl dit meestal 'n aanval op die Askenaz -vestiging was, was nie bloot 'n etniese aanval soos dit ooit sou gewees het nie. Tans is daar te veel Sephardim op die hoogtepunte van die Israeliese samelewing, om so eenvoudig te wees. Dit weerspieël egter die toenemende ekonomiese leemtes wat gedurende die afgelope twee dekades tussen die ekonomiese ontstaan ​​het, al dan nie-Israel het van een van die mees egalitêre samelewings gegaan (miskien omdat niemand iets gehad het nie) na 'n land met 'n baie groot inkomste. kloof tussen ryk en arm. Dit help nie, maar dit is geen verskoning nie.
Daar is altyd gesê dat die bloedigste oorloë burgeroorloë is. Miskien is dit omdat ons meer van ons 'broers' verwag. Daar word gesê dat die Tweede Tempel verlore gegaan het as gevolg van ongegronde haat onder broers; die laaste ding wat Israel kan bekostig, is die verdieping van die etniese kloof in die land. Israel se bure het genoeg daarvan.
Donderdag 25 Januarie 2007
Die Knesset het vandag gestem om die versoek van president Moshe Katsav om tydelike verlof af te keur, ondanks die groot geskreeu dat dit onvanpas is dat enigiemand wat van so 'n ernstige misdaad aangekla gaan word, in die amp bly. Die politiek het vandag gewen en Katsav is op sy versoek toegestaan. Vanoggend het baie Israeliese kommentators soortgelyke kommentaar op my ontleding van gister af geskryf (sien hieronder). Dit lyk asof 'n beduidende persent van die publiek ontvanklik was vir Katsav se gekerm. Voor sy toespraak het 73% van die publiek geglo dat hy onmiddellik moes bedank, maar na die toespraak het die getal tot 47% gedaal.
Gebeure in Libanon het vandag warm geword toe daar botsings tussen studente in Beiroet plaasgevind het. Die Christene en Soenniete het Sjiïtiese studente aangeval. Vier studente is dood. Daar blyk 'n aansienlike terugslag te wees oor die poging van Hizbollah -leier Hassan Nasrallah om die Libanese regering omver te werp. Teenstanders van Nasrallah het vandag die strate ingevaar om te protesteer teen sy verlamming van die Libanese ekonomie. Daar is getoon dat Libanese Soenniete "beter [Israeliese premier] Olmert as Nasrallah" sing. Die opposisie teen Nasrallah is tot in Libië uitgespreek, waar die Libiese president Omar Qadaffi Nasralla aangeval het. Hy het bevraagteken hoe Nasrallah die Libanese $ 70 miljoen per dag kan kos in 'n poging om die regering te laat val.
Intussen het die Egiptiese president, Hosni Mubarak, 'n groot toespraak gehou waarin die skeiding van godsdiens en staat in die Moslemwêreld gevra word. Die regering van Mubarak word bedreig deur die toenemende steun vir die radikale Moslem -broederskap in Egipte. Mubarak besef dat as daar hoop is op moderniteit in die Arabiese wêreld, godsdiens en staat van mekaar geskei moet word.
Die jaarlikse syfers oor armoede in Israel is vandag bekend gemaak. Die goeie nuus is dat armoede wat in die land toegeneem het, gelyk geword het. Daar is egter steeds meer as 1,600,000 Israeli's wat onder die armoedegrens leef; 440 000 van hulle is kinders.
Op 'n historiese noot sal Yediyot Aharanot, die grootste koerant van die Israeliete, môre 'n lang artikel oor die geskiedenis van Israelies-Siriese betrekkinge lewer. Die artikel sal onthul dat daar tydens Yitzchak Rabin se termyn as premier 'n voorlopige ooreenkoms tussen Israel en Sirië bereik is. Onder sy voorwaardes sou Israel hom terugtrek uit die Golan -hoogtes in ruil vir vrede. Die innoverende deel van die ooreenkoms was dat Israel sy basis op Mount Hermon ('n intelligensiebasis) sou kon behou in ruil daarvoor dat die Siriërs 'n soortgelyke basis naby Safad kon hê. In die eerste week van November 1995 wou die voormalige president van Sirië, Hafez Assad, die ooreenkoms onderteken. Volgens die artikel het Rabin gesê dat hy moet wag totdat hy 'n begroting geslaag het voordat hy die ooreenkoms kon afhandel. Op 5 November, 'n paar dae later, is Rabin vermoor.
Die Israeliese president, Moshe Katsav, het nie vandag die regte ding gedoen nie en kondig sy besluit aan om te bedank nadat prokureur -generaal Menachem Mazuz besluit het om hom aan te kla op aanklagte van verkragting en ander onbehoorlike gedrag. In plaas daarvan het hy 'n byna een uur lange toespraak gehou waarin hy die media, die polisie en feitlik alle ander Israeliese instellings aanval. Ek het die hele toespraak dopgehou en was verstom.
Die president beskuldig die media en die polisie van sameswering, lynch en McCarthyism. Hy het gesê dat mense vanaf die dag dat hy verkies is, teen hom was weens hul ongeloof 'dat iemand soos hy president kan wees'; speel dus die "etniese kaart". Katsav het dit geïmpliseer omdat hy is
Sefardies (hy is in Iran gebore) het hulle hom aangeval. Die grootste deel van die toespraak was op die Israeliese media gerig. Die aanval het veel verder gegaan as enigiets wat ek nog ooit gesien het en het die Amerikaanse vise -president Agnew se aanval op die media na kinderspeletjies laat lyk.
Na sy optrede vandag, moet die president bedank. Dit is nie te danke aan die aanklag van verkragting nie, maar omdat hy as president van Israel op 'n uiters paranoïese manier die instellings van die land wat hy verteenwoordig, aangeval het. Katsav het my opgeval as 'n man wat opgehou het om rasioneel op te tree. Hy het gehoop dat sy toespraak 'n positiewe uitwerking op die openbare mening sou hê. Die aanvanklike reaksies op Israeliese televisie en die radio was soortgelyk aan myne. Kommentators kon nie glo wat hulle gehoor het nie, en sommige mense wat voorheen onseker was of die president sou bedank, glo nou dat hy dit dadelik moet doen.
Eerste minister Olmert sou 'n belangrike toespraak lewer tydens die Herzliya -konferensie enkele minute na Katsav se toespraak. Deur die loop van die dag het kommentators bevraagteken of Olmert kommentaar sou lewer op die ontstellende nuus uit die presidentskantoor, veral met inagneming van die regsprobleme waarin Olmert self kan verkeer. Na die luister na die toespraak van Katsav het Olmert blykbaar besluit dat hy geen ander keuse gehad het as om doen 'n beroep op die president om te bedank en het sy toespraak met die aankondiging geopen. Voor die toespraak van die president het dit gelyk asof daar genoeg Knesset -lede was om 'n poging om hom uit sy amp te verwyder te blokkeer. Aangesien Katsav nie bedank het nie, is dit aan die Knesset om te besluit wat daarna sal gebeur. Ek hoop dat sy toespraak genoeg gedagtes verander het, maar nie op die manier waarop hy gehoop het nie.
Die nuus uit Israel vandag word heeltemal oorheers deur die besluit van prokureur -generaal Menachem Mazuz om president Moshe Katsav op aanklag van verkragting aan te kla. Katsav sal ook aangekla word vir seksuele teistering en die belemmering van 'n ondersoek. Katsav is president sedert sy verrassende oorwinnaar van Shimon Peres in 2000. Dit is die ernstigste aanklag ooit teen 'n senior Israeliese politikus en blykbaar die ernstigste aanklag ooit teen 'n sittende staatshoof ter wêreld. Dit lyk of Katsav nie môre sy bedanking sal aankondig nie, maar eerder sal vra om opgeskort te word. Kom ons hoop ter wille van Israel dat Katsav tot sy reg kom en eerder bedank. Ses maande gelede kon hy waarskynlik bedank het in ruil vir 'n einde aan die ondersoek. In plaas daarvan het Katsav besluit om president te bly en die land deur hierdie wêreldwye verleentheid te bring. Dit is nou tyd om na te dink oor die land waarvan hy beweer dat hy lief is.
Israeliese TV het berig dat volgens die intelligensiebronne die jongste onthullings van Sirië met die maak van vrede gepaard gegaan het met werklike veranderinge in die Siriese beleid. Volgens die bronne het Sirië druk op Hamas se leier, Khaled Meshal, begin druk om 'n kompromie aan te gaan om 'n Palestynse eenheidsregering moontlik te maak. Die bronne beweer dat Sirië ook opgehou het om terreuraktiwiteite in Irak te ondersteun. Dit het Syrië natuurlik nie gekeer om die pogings van die Hizbollah om die Libanese regering omver te werp, te ondersteun nie. Hierdie pogings sluit in die groot, en soms gewelddadige, betogings wat Libanon vandag lamgelê het. In hierdie geval het die Siriese president Bashar Assad egter 'n direkte belang daarin om die ondersoek na die moord op die voormalige premier van Libanon, Rafik Hariri, te stop. Daar word algemeen geglo dat hierdie ondersoek tot die leiding van Assad sal lei. Ondanks die skynbare verandering in die Siriese aktiwiteit, het die bron gesê dat Olmert se regering nie daarin belangstel om onderhandelinge te voer nie. Dit is moeilik om te dink hoe 'n so swak regering soos hierdie regering met enigiemand ernstig kan onderhandel.
Vir belangstellendes het ek nou begin met 'n gereelde ontleding van die verkiesing 2008 op 'n ander deel van die webwerf.
Maandag 22 Januarie 2007
Vandag het die Israeliese premier Ehud Olmert en die minister van verdediging, Amir Peretz, ooreengekom oor die aanstelling van generaal Gabi Ashkenazi as die nuwe stafhoof. Alhoewel daar min kritiek op die aanstelling was, en byna almal dit eens is dat Ashkenazi 'n goeie keuse is, is daar groot kritiek op die spoed van die besluit. Baie kritici het voorgestel dat die aanstelling uitgestel moes word totdat die Winograd -komitee, wat die Libanonoorlog ondersoek, sy tussentydse verslag uitreik wat binne ses weke verwag word.
By die Herzliya -konferensie het MK Tzachi Hanegbi onthul dat die komitee vir buitelandse sake en verdediging van die Knesset in 2004 direk aan die voormalige premier Ariel Sharon verslag gedoen het oor die gevare van 'n moontlike oorlog met Hezbollah. Hulle brief gee 'n uiteensetting van die presiese scenario wat die afgelope somer tydens die Libanon -oorlog voorgekom het en waarsku dat Hezbollah weke lank missiele op die Noorde kan laat reën en dat Israel nie 'n militêre oplossing het nie, en dat die toestand van burgerlike paraatheid in die Noorde nie voldoende is nie. Hierdie inligting laat 'n ernstige vraag ontstaan: hoe kan die politieke leierskap besluit om oorlog toe te gaan wanneer Israel se intelligensiedienste gewaarsku het oor ernstige gevolge as daar konfrontasie tussen Israel en Hezbollah sou wees? Hierdie inligting voed die bewerings van diegene wat beweer dat die aanstelling van die volgende stafhoof uitgestel moes word tot na die tussentydse verslag van Winograd-kommissie.
Die lang gesogte ontmoeting tussen Hamas -leier, Khaled Meshal, en die voorsitter van die Palestynse Owerheid, Mahmoud Abbas, het gisteraand in Damaskus plaasgevind. Op die vergadering is niks ooreengekom nie, wat uiteindelik niks bereik het nie. Die kruisstrome in die Arabiese wêreld maak dit steeds moeiliker vir Israel om 'n werklik effektiewe strategie te ontwikkel rakende die vele kwessies wat die streek betrek, en dit bemoeilik ook die vermoë van die Verenigde State om 'n oplossing vir Irak te vind.
Daar is tans twee kruisstrome wat mekaar kruis. Eerstens is daar die westelike versus verwerpende kruisstroom, wat uitgedruk word in die geval van Fatah vs Hamas. Die tweede dwarsstroom wat die probleem bemoeilik, is die konflik tussen Sjiïete en Soenniete in die Arabiese wêreld. Die konflik het verder gegaan as 'n stryd tussen verskillende etniese groepe, maar het 'n stryd geword in die Moslemwêreld om die regte rigting vir Islam. Sommige Sjiïete posisioneer Sjiïtiese oortuigings as 'n hervorming in Islam. Hulle beweer dat Moslems die Sjiïtiese standpunt moet aanvaar, aangesien dit Islam sal laat moderniseer. Een van die belangrikste onderskeidings tussen Sjiïties en Soenniete is gebaseer op hul oortuigings oor die plek van die Ayatolla as 'n sentrale godsdienstige figuur wie se woord gehoorsaam moes word, maar wat die vermoë het om die Moslemwet te herinterpreteer. 'N Soennitiese boekie wat in Israel aan Arabiese Israeliete versprei word, val die Sjiïete aan en beskuldig hulle van dwaalleer omdat hulle glo dat die woord van hul godsdienstige leier belangriker is as die woord van Mohammed.
Waar laat dit ons? Dit is die uitdaging van die komende jare om deur hierdie golwe te navigeer.
Sondag 21 Januarie 2007
Die nuus uit Israel het vandag meestal bespreek wat die afgelope tyd in die land gebeur het en wat na verwagting hierdie week gaan gebeur. Volgens Israeliese media sal die minister van verdediging, Amir Peretz, vandeesweek kies dat generaal (res.) Gabi Ashkenazi die volgende stafhoof is en dat die prokureur-generaal, Menachem Mazuz, die president vir verkragting sal aankla. Maar soos ons uit vorige mediaspekulasie weet, is niks finaal totdat daar 'n formele openbare aankondiging deur die betrokke partye is nie.
Baie van die besinning vorentoe en terugkyk vind plaas tydens die Herzliya -konferensie. Die jaarlikse konferensie word geborg deur die Interdissiplinêre Skool in Herzliya en bring kundiges in die akademie, die nywerheid en die regering byeen. Die konferensie is veral bekend as die gebeurtenis waarin premier Sharon die eerste keer sy verandering van benadering op die Wes -Bank onthul het en waarop sy plan vir die eensydige uittrede uit Gaza gebore is. Op die jaarlikse konferensie wat tot Woensdag sal plaasvind, is die belangrikste strategiese toesprake gewy aan die Iranse bedreiging. Opposisieleier, MK Benjamin Netanyahu en die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Nicholas Burns, het albei gesê dat Iran nie toegelaat kan word om kernwapens te hê nie. Netanyahu het gevra vir 'n wêreldwye poging om die Iraanse planne te stop, terwyl Burns verklaar dat die VSA sy rol sal volbring om stabiliteit in die streek te verseker, wat insluit om te keer dat Iran kernwapens bekom.
In teenstelling met die afgelope jare se besprekings wat Israeliese ekonomiese aangeleenthede beklemtoon het, het die toesprake uit die sakesektor tydens hierdie jaar se konferensie besorg oor die stand van bestuur. Eli Hurvitz, die voorsitter van die direksie van Teva, waarskynlik die suksesvolste onderneming van Israel, het 'n skerp toespraak teen die regering gelewer. Hurvitz het die leiers van die regering aangeval en sy vrees gedeel dat 'n goeie oplossing nie bestaan ​​nie. Hurvitz, 'n selfverklaarde optimis, het gesê dat hy vrees dat daar donkerte aan die einde van die tonnel is.
Shimon Shimoni, die voormalige direkteur -generaal van die ministerie van onderwys, het een van die interessantste toesprake gehou. Hy het 'n volledige verandering in die onderwysstelsel in Israel versoek. Sy plan het 'n einde gemaak aan die hoërskool op 16 -jarige ouderdom, gevolg deur drie gratis universiteitsjare vir alle studente wat kwalifiseer. Diegene wat nie aan die vereistes vir akademiese kolleges voldoen nie, sal tegniese opleiding ontvang. Diegene wat met akademiese studie wou begin, maar nie kwalifiseer nie, sou 'n ekstra jaar kry om aan die kriteria te voldoen. Israeliete sou dan op 19 -jarige ouderdom in die weermag ingeskryf word nadat hulle 'n akademiese graad voltooi het.
Die twis oor die vraag of die vermeende vredesgesprekke tussen Israel en Sirië wat deur die Israeliese dagblad, Ha'aretz, berig is, met die regering se goedkeuring voortgesit is. Dr Alon Liel, wat die onderhandelinge gevoer het, is vanaand ondervra op Israeliese televisie. Hy het gesê dat hy die regering na elke vergadering opgedateer het.
Die Ekonoom het 'n interessante hoofartikel in sy huidige uitgawe. Dit is getiteld Draai 'n olyftak en beweer dat Amerika nie vir Israel moet sê om 'n overture uit Sirië te verwerp nie. In die hoofartikel lui dit: "As u 'n supermoondheid is, het u strategie egter die gewoonte om te verander, saam met toestande, regimes en mode. Amerika het die luukse om sy belang te heroorweeg, ou vriende te laat val, nuwe te vind, bevorder outokrasie die een dag en beklemtoon demokrasie die volgende. Soms draai die aandag van die Midde -Ooste af. Israel, aan die ander kant, het 'n permanente en miskien eksistensiële belang om 'n manier te vind om met sy bure oor die weg te kom. kry elke geleentheid, maar sinies gemotiveerd om die omringende muur van vyandskap te breek. "
Vrydag 19 Januarie 2007
Die nuus uit Israel word steeds oorheers deur die vraag wie die volgende stafhoof word. Dit is 'n goeie tyd om te kyk waarom luitenant-generaal Dan Halutz se ampstermyn as 'n mislukking beskou is en wat die Israeliese weermag nodig het in 'n nuwe stafhoof. Halutz was die eerste stafhoof wat in die lugmag gedien het.
Die Israeliese weermag is anders georganiseer as die Amerikaanse weermag. In die Amerikaanse magte is die verskillende bevele, of dit nou die Stille Oseaan, die Atlantiese Oseaan of die Midde -Ooste is, gesamentlike bevele wat lugmag-, vloot- en weermag -eenhede insluit. Senior Amerikaanse militêre offisiere het dus baie geleenthede om met ander dienste in verbinding te tree en selfs magte te beveel. Hierdie bevelvoerders dien ook 'n tydperk in die Pentagon, weer gereeld in gesamentlike klere. In die Amerikaanse weermag is die voorsitter van die gesamentlike stafhoof nie in beheer nie. Hy is die hoof militêre adviseur van die president, maar dit is die president wat die nuwe bevelvoerder van die sentrale kommando aanstel en nie die gesamentlike stafhoof nie.
Die Israeliese weermag is baie anders georganiseer. In Israel is die stafhoof die bevelvoerder van al die verskillende magte. Wat die potensiële loopbaan van 'n vlieënier van die lugmag betref, begin hy gewoonlik as 'n eskaderbevelvoerder, en gaan na 'n opdrag by die lugmaghoofkwartier, wat fisies op dieselfde plek as almal is, 'n eie plek is. Hy sal dan 'n basiese bevelvoerder word, en as hy gaan voortgaan om in die geledere te beweeg, sal hy aan die hoof staan ​​van lugoperasies en uiteindelik die bevelvoerder van die lugmag word. In byna elke geval het die bevelvoerder van die lugmag, tensy hy betrokke was by direkte lugondersteuning, nooit professionele interaksie -grondmagte nie.
Halutz is gekies (nadat hy 'n tydperk as adjunk-stafhoof gedien het) op 'n tydstip dat die oortuiging was dat Iran die grootste uitdaging van Israel is, en dat die lugmag die waarskynlike oplossing sou wees vir militêre kwessies wat in die arena kan ontstaan. Boonop is Halutz gekies toe Ariel Sharon premier was en Shaul Mofaz, wat voorheen 'n stafhoof was, die minister van verdediging was. So kon Halutz sy spesiale kundigheidsgebied en sy tegnologiebeheer na die stafhoof bring, terwyl ander militêre besluite deur die premier, die minister van verdediging, geneem kon word.
Ongelukkig het drie probleme vinnig ontstaan ​​toe die Libanon -oorlog uitgebreek het.
Soos alle lugmagoffisiere in elke lugmag sedert die Eerste Wêreldoorlog, het Halutz geglo dat die lugmag enige probleem met genoeg tyd en hulpbronne kan oplos. As Sharon tydens die oorlog gesond was, sou hy van beter geweet het om te glo dat die lugmag die oorlog kon wen.
Halutz het nog nooit ondervinding in die bevel van die grondmagte gehad nie. Jare gelede, toe tenks die opperste in die Israeliese weermag was, moes infanteriebeamptes wat by die bevel van 'n afdeling wou gaan, tenkopleiding doen om te verstaan ​​wat dit beteken om 'n tenk te beveel. Halutz het nie so 'n soort opleiding nie.
Die doeltreffendheid van grondmagte, veral een met 'n groot reserwe -kontingent, word sterk beïnvloed deur die bevoegdheid van sy bevelvoerders. In die lugmag is daar goeie en groot vlieëniers. Alhoewel 'n besondere moeilike taak aan 'n groot vlieënier gegee kan word, het die vlak van bekwaamheid van eskader en ander senior bevelvoerders nie dieselfde impak in die lug as op die grond nie.
Halutz vorder nie in die geledere saam met die grondkommandante nie. Hy het nie geweet watter een hy in die oë kon kyk nie en het seker gemaak dat hulle hul missie suksesvol sou uitvoer. Toe dinge dus moeilik raak, het hy nie geweet watter bevelvoerders hulle moet vervang nie en met wie hulle dit moet vervang.
Die drie potensiële kandidate vir die stafhoof, adjunk-stafhoof-generaal Moshe Kaplinsky, generaal (res.) Gabi Ashkenazi en generaal Beni Ganz, kom almal uit infanterie-eenhede en het bevel oor groot grondeenhede. Sodoende kan hulle die probleme wat tydens Halutz se ampstermyn ontdek is, 'regstel'. Die enigste penarie is dat die eksistensiële bedreiging vir Israel steeds Iran is, en die volgende oorlog kan deur die lugmag, rakette of in die kuberruim gevoer word. Dit is dus 'n afruil. Israel sal die volgende keer gereed wees as daar 'n oorlog soos die Libanonoorlog van die afgelope somer sou ontstaan, maar soos hulle sê, die leër wat verloor het, was gereed vir die vorige oorlog: wat gebeur in die volgende oorlog?
New York Times het vandag 'n interessante artikel genaamd Rebuke in Iran aan sy president oor kernrol. Hierdie artikel sluit gisteraand 'n stuk op Israeliese televisie in oor die toenemende opposisie teen die optrede van die Iraanse president, op straat sowel as in die parlement. Hulle het getoon dat mense wat in die openbaar 'n onderhoud wil voer, baie kritiek op Ahmadinejad het. Die onderwerp is die moeite werd om dop te hou.
Donderdag 18 Januarie 2007
Vandag word Israeliese nuus steeds oorheers deur die bedanking van die stafhoof, generaal Dan Halutz. Eerste minister Ehud Olmert het 'n uitstekende vertoning gelewer met raadpleging met topamptenare, insluitend opposisiehoof en voormalige premier Benjamin Netanyahu en Ehud Barak in 'n poging om óf ware insig te kry oor wie die beste keuse vir die volgende stafhoof sou wees, óf om sy verhouding met potensiële teenstanders te verbeter en 'n 'staatsman' te wees. Die konsensus is dat die premier dit moeilik sal vind om generaal Gabi Ashkenazi, wat blykbaar die beste keuse van die minister van verdediging is, te weerstaan. Al die kandidate lyk ewe gekwalifiseerd, as almal ewe ongeïnspireerd lyk.
Intussen word daar steeds bespiegel oor of Peretz meer waarskynlik vervang sal word. Daar is drie geleenthede om dit te gebeur. As MK Haim Ramon, wat teregstaan ​​weens seksuele teistering, skuldig bevind word, sal dit Olmert in staat stel om die kabinet te hervorm en Peretz 'n belangrike sosiale welsynsposisie te gee. Die tweede geleentheid sal plaasvind wanneer die Winograd -komitee, wat die Libanonoorlog ondersoek, sy tussentydse verslag uitreik. As die verslag fout vind in Peretz se besluite uit die oorlog, sal hy gedwing word om te bedank. Uiteindelik vind interne verkiesings in die Arbeidersparty in Mei plaas, en na verwagting sal Peretz verloor.
Die minister van verdediging het vandag 'n klein oorwinning behaal toe die sentrale komitee van die Arbeidersparty sy benoeming van MK Raleb Majadele tot minister van wetenskap, kultuur en sport goedkeur. Majadele is die eerste Arabiese kabinetslid in die Israeliese geskiedenis. Die meeste teenstanders van Peretz het probeer om die aanstelling te blokkeer, maar 253 van die 488 lede van die Sentrale Komitee het daarvoor gestem.
Ondanks die ooglopende swakheid van die huidige regering, verwag niemand vroeë verkiesings nie. Die lede van die huidige koalisie is so swak dat niemand nuwe verkiesings wil hê nie en daar is geen ander onmiddellike koalisie wat gevorm kan word nie.
Ek het 'n resensie op hierdie webwerf van die gevangenes deur Jeffrey Goldberg voltooi. Ek beveel dit sterk aan om dit te lees.
Woensdag 17 Januarie 2007
Vandag word die Israeliese nuus oorheers deur die aankondiging dat die stafhoof van die Israeliese weermag, luitenant -generaal Dan Halutz, besluit het om te bedank. Sowel in sy bedankingsbrief as in 'n toespraak wat hy vandag aan die gegradueerdes van die Navy Commanders -kursus gehou het, het Halutz geen persoonlike verantwoordelikheid geneem vir die mislukking van die oorlog in Libanon nie. Hy verklaar dat sy dade verteenwoordig wat hy deur sy pa geleer is en deur sy 40 jaar diens in die Israeliese lugmag: om 'n eerbewoner te wees (sien sy brief).
Die mees onmiddellike vraag is wie Halutz sal vervang.Daar is twee vooraanstaande kandidate: adjunk -stafhoof -generaal Moshe Kaplinsky en die direkteur -generaal van die ministerie van verdediging, generaal (res.) Gabi Ashkenazi. Ashkenazi se voordeel is dat hy reeds die IDF verlaat het toe die oorlog in Libanon plaasgevind het en is nie verantwoordelik vir die uitkoms daarvan nie. Dit sou die eerste keer wees dat 'n afgetrede generaal, wat as stafhoof aangestel is, weer na diens geroep word. Kaplinsky is die natuurlike seleksie, maar word besmet deur sy oorlogstyd. 'N Derde potensiële kandidaat is Beni Ganz, vandag die bevelvoerder van die grondmagte.
Al drie kandidate is veterane van infanterie -eenhede: twee, Kaplinsky en Ashkenazi, het volwasse geword in die Golani Brigade, terwyl Ganz as valskermsoldaat gedien het. Hulle agtergronde verskil aansienlik van dié van luitenant-generaal. Halutz, 'n lugmagvlieënier, maar stem ooreen met die agtergronde van vorige stafhoofde. Dit lyk asof die minister van verdediging, Amir Peretz, sterk na Ashkenzi neig as sy keuse, maar dit lyk asof die premier nie bereid is om 'n vinnige besluit te neem nie.
Die bedanking van Halutz het ekstra druk op Olmert en Peretz geplaas om te bedank, terwyl openbare afkeurings elke dag toeneem.
Sien onderstaande grafiek: Die eerste grafiek toon die persentasie Israeliete wat meen Halutz was reg om te bedank. Die tweede grafiek toon die persone wat dink Ehud Olmert moet bedank en die derde, diegene wat dink Amir Peretz moet bedank. Die peiling is gedoen deur Channel 10 News in Israel.
Ek stel voor dat u die huidige artikel in die New York Times met die titel Hangings Fuel Sectarian Violence lees. Die artikel beklemtoon die groeiende kloof tussen Sjiete en Soenniete, en merk op dat die Arabiese eenheid wat na die Libanonoorlog gevolg het, hierdie groeiende annimositeit vervaag en vervang is.
Dinsdag 16 Januarie 2007
Laat nuus: Personeelhoof van die weermag van Israel, luitenant-generaal Dan Halutz, het bedank. Die bedanking kom vyf maande na die einde van die Israel-Libanon-oorlog. Die bedanking is lankal te laat, aangesien Halutz die IDF gelei het in die minste suksesvolle oorlog in Israel se geskiedenis. Dit laat die minister van verdediging en premier wat nog nie persoonlike verantwoordelikheid vir hul dade neem nie.
Vandag se nuus uit Israel is oorheers deur die amptelike aankondiging dat 'n strafregtelike ondersoek teen premier Ehud Olmert begin is. Die hoofverhaal in die Ha'aretz vanoggend was dat 'n nie -amptelike ooreenkoms tussen Israeliese en Siriese verteenwoordigers bereik is oor 'n moontlike vredesverdrag tussen die twee lande.
Die Ha'aretz -artikel beweer dat daar in die loop van twee jaar 'n geheime verstandhouding bereik is na 'n reeks vergaderings in Europa. Die ooreenkoms vereis dat Israel heeltemal terugtrek tot die reëls van 4 Junie 1967 (voor die Sesdaagse Oorlog). Die teoretiese ooreenkoms vereis dat 'n groot deel van die Golanhoogte 'n internasionale park moet word. Dit doen ook 'n beroep op Sirië om sy steun aan Hizbollah en Hamas te beëindig. Beide Jerusalem en Damaskus ontken enige amptelike kennis van die ooreenkoms. Van die Israeliese kant af is dit duidelik dat die onderhandelinge ongetwyfeld nie -amptelik was, maar dit is moeilik om te glo dat dit sonder regeringskennis plaasgevind het. Aan die ander kant gebeur niks in Sirië sonder dat die regering daarvan weet nie.
Die Siriërs dui aan dat hulle belangstel om amptelike onderhandelinge met Israel te begin. Dit is duidelik dat die Israeliese regering nie tans kan onderhandel nie. Afgesien van strategiese kwessies of selfs die moontlike koste van vrede met Sirië, is die huidige regering te swak om enige inisiatief te neem.
Dit bring ons by die ander groot nuusitem: die amptelike aankondiging dat die polisie 'n formele ondersoek na Olmert se rol in die verkoop van 'n beherende belang in Bank Leumi sal begin. Staatsaanklaer Eran Shendar het die polisie beveel om 'n strafregtelike ondersoek teen die premier te begin. Die spesifieke aanklag is dat hy die voorwaardes van die tender verander het om aan die behoeftes van sy naaste medewerker, die Australiese eiendomsbaron Frank Lowy, te voldoen. Daar word in die komende dae 'n aankondiging verwag oor nog twee ondersoeke wat in latere stadiums ook in verband met die premier is. Verder word gesê dat daar ook addisionele ondersoeke aan die gang is oor 'n aantal ander aangeleenthede teen Olmert.
Olmert sluit aan by 'n lang lys van eerste ministers wat ondersoek is. Die afgelope tien jaar het al die Israeliete se eerste ministers 'n kriminele ondersoek ondergaan. Hierdie keer is egter op twee maniere anders. Eerstens is daar meer ondersoeke aan die gang oor die sake van die huidige premier dan enige van sy voorgangers. Belangriker nog, is miskien die feit dat Olmert baie ongewild is en 'n baie lae openbare steun het. Terwyl die meeste van die publiek aangeneem het dat Sharon problematiese finansiële transaksies aangegaan het, het hulle dit liewer miskyk solank hy die land na 'n beter plek kon lei. Niemand glo dat Olmert die land oral kan lei nie, en met die vele ondersoeke wat hy onder oë kry, is dit moeilik om te sien hoe hy enige deel van sy werk kan aanhou doen.
Maandag 15 Januarie 2007
Die grootste deel van die wêreldmedia is opgeneem in die besoek van Condoleezza Rice, minister van buitelandse sake, aan Israel en die Palestynse owerheid en met die ooreenkoms om 'n driedaagse vergadering te hou tussen Rice, die voorsitter van die Palestynse Owerheid, Mahmoud Abbas en die Israeliese premier, Ehud Olmert. In Israel is daar egter 'n gesamentlike gaap met die komende plan. Dit is die mening van baie, insluitend myself, dat die moontlikheid van substantiewe vordering ver is. Dit sal slegs verander as die Palestyne hul kollektiewe energie begin rig op die bou van 'n protostaat in plaas van Kassam-vuurpyle af te skiet vanuit gebiede wat Israel ontruim.
Statistieke wat vandag bekend gemaak is, toon dat slegs 30 Israeliërs, insluitend soldate, in 2006 deur terroriste -aksies dood is. Hierdie vinnige afname kan in groot mate toegeskryf word aan die suksesvolle optrede van die veiligheidsmagte. Dit is duidelik dat die Palestyne die prys betaal met die vele padblokkades regoor die Wes -Oewer en met die baie omstrede veiligheidsheining wat in die omgewing van die "Groenlyn" gebou is. Alhoewel hierdie veiligheidsmaatreëls daagliks betoog word, is dit ongetwyfeld effektief (sien grafiek).
Ephraim Sneh, adjunkminister van verdediging, het opskudding geskep toe hy verklaar dat die tyd sal aanbreek dat Israel gedwing sal word om die vrylating van die gevangenisleier, Fatwan, Marwan Barghouti, te oorweeg. Barghouti is skuldig bevind aan veelvuldige moordklagte vir sy hulp met die beplanning van terreuraanvalle. In 'n latere onderhoud op TV het Sneh dit duidelik gemaak dat Bargouti die gewildste sekulêre Palestyn is en dat daar 'n tyd sal kom dat dit in Israel se belang sal wees dat hy vrygelaat word. Alhoewel sekulêr nie noodwendig matig beteken nie, (ek sal Barghouti aanhaal in 'n boekresensie wat ek later hierdie week oor die 'gevangene' sal skryf), is Sneh inderdaad korrek dat die dag sal kom, maar dit is beslis nie vandag hier nie.
Dr. Uzi Arad, hoof van die Instituut vir Beleid en Strategie by die Lauder School of Government, Diplomacy and Strategy van die Interdissiplinêre Sentrum Herzliya, het 'n baie interessante voorstel vir onderhandelinge met Sirië gemaak. Hy stel voor om 25% van die Golanhoogte te behou in ruil vir 'n uitruil van grond tussen lande (Jordanië gee Sirië 'n bietjie grond en Israel gee 'n stuk grond). As die plan kon werk, sou dit baie probleme oplos.
Israel se voortgesette korrupsieskandaal het vandag weer 'n wending geneem toe Rekenmeester -generaal in die Ministerie van Finansies, Oren Zelekha, aan die polisie gerapporteer het dat sy vrou dreigemente ontvang het wat hom gewaarsku het om Jerusalem te verlaat, of dat sy bene moontlik gebreek sou word. Zelekha het die afgelope twee jaar toesprake gehou oor hoe korrup die hele stelsel is. Hy het 'n tyd lank soos 'n eensame wolf in die wildernis gelyk, maar die gebeure van die afgelope maand het dit pynlik waar gemaak hoe korrek hy was.
In 'n artikel wat nie direk met Israel verband hou nie, maar ek dink aan belangstelling vir ons lesers. Die nuwe Franse presidentskandidaat van die regerende unie vir 'n volksbewegingsparty is minister van binnelandse sake, Nicolas Sarkozy. Hy is die seun van 'n Hongaarse gebore aristokraatvader en 'n Joodse moeder. In sy aanvaardingstoespraak het Sarkozy, wat daarvan beskuldig word dat hy 'n ruggraatlose politikus is, gesê dat sy siening van die wêreld en sy verantwoordelikhede as politikus verander is deur sy besoek aan Yad Vashem, Israel se amptelike Holocaust -gedenkmuseum.
Sondag 14 Januarie 2007
Minister van buitelandse sake, Condoleezza Rice, het Israel vandag besoek. Israeliese kommentators het dit moeilik gevind om enige nuus van die besoek te ontbloot. Nadat sy gevra is of sy dink dat die sanksies teen Iran genoeg sou wees, het Rice erken dat dit nie die geval was nie, maar het wel gesê dat deur net sanksies Iran op 'n unieke plek te plaas. Die Israeliese onderhoudvoerder het navraag gedoen oor wat sou gebeur as diplomasie misluk het en het haar mening gevra oor Israeliese militêre optrede. Rice beweer dat die blote feit dat bespreking van sulke aksies plaasvind, die erns van die situasie bewys, maar sy het gesê dat daar nog baie is wat gedoen kan word voor militêre optrede. Rice het egter nie gesê dat sy afkeur van Israeliese militêre optrede as diplomasie om te misluk nie.
Die afgelope week het 'n tweede Madrid -konferensie plaasgevind. Hierdie vergadering het nie regeringsverteenwoordigers ingesluit nie, maar wel leidende nieregeringspersone uit sowel Israel as die Arabiese state. Dan Meridor, eens een van die "prinse" van die Likoed wat tien jaar gelede die politiek verlaat het, was een van die leiers van die Israeliese afvaardiging. Sy belangrikste opmerking oor die konferensie was die skynbare bereidwilligheid van die Siriërs om met Israel te onderhandel. Meridor het die standpunt van die Israeliese regering aangeval om nie te onderhandel nie. Hy het in die onderhoud aan die Israeliese televisie gesê dat die tyd nie namens Israel werk nie. Hy het sterk aanbeveel dat Israel onderhandel en óf Assad se bluf bel, óf 'n ooreenkoms met hom bereik.
In die voortgesette korrupsieskandaal het Israeliese televisie vandag 'n bykomende ondersoek teen die minister van finansies, Avraham Hirshson, berig. Hy word ondersoek omdat werkers van Kupat Holim, onder wie hy gelei het, privaat werk in sy huis moes doen.
Donderdag, 11 Januarie 2007
Die hoof van die Arbeidersparty, minister van verdediging, Amir Peretz, het MK Raleb Majadele as Israel se minister van wetenskap en tegnologie aangestel. Majadele is die eerste Arabiese minister in die geskiedenis van Israel. Verteenwoordigers van die Israel Beitenu -party het die aanstelling van Majadele aangeval. Die voorsitter van hul Knesset -faksie, Esterina Tartmen, val die aanstelling as 'n "dodelike slag vir die Sionisme" aan. Haar opmerkings is wyd veroordeel deur lede van ander partye, insluitend lede van die Likud -party. Peretz se keuse is algemeen beskou as 'n poging om sy steun deur Arabiese lede in die Arbeidersparty te versterk. Die probleem met die aanstelling van Majadele is ongetwyfeld dat hy net soveel kundigheid het om die minister van wetenskap en tegnologie te wees as Peretz as minister van verdediging.
Kanaal 10 het vandag 'n peiling onder kandidate vir die voorsitterskap van die Arbeidersparty gepubliseer. Ehud Barak het met 26,5% van die stemme voorgeloop, terwyl Ami Ayalon met 25,5% van die stemme op die tweede plek kan kom. Volgens hierdie opname was Peretz 16%. Volgens hierdie opname sou Ayalon Barak met 'n beduidende marge verslaan.
Die Fatah -beweging het vandag sy 42ste bestaansjaar gevier. Die Palestynse president en die hoof van Fatah, Mahmoud Abbas, het 'n beroep op die Palestyne gedoen om op te hou om op mekaar te skiet en hulle te weerhou van die pad na burgeroorlog. Terselfdertyd val hy Hamas en hul "Iraanse ondersteuners" aan. In 'n interessante bespreking oor El Arabeya ('n Arabiese TV -kanaal) het 'n sekularis en 'n Islamis die effek van die opkoms van Islamitiese regerings en bewegings bespreek. Die teenstander van die Islamis het gesê dat die opkoms van Islamitiese regerings en bewegings die Arabiese state verswak het en grootliks tot Arabiese dood gelei het. Hy het die feit genoem dat sedert Israel aan die bewind gekom het, vyf Israeliete deur Palestyne vermoor is, terwyl 305 Palestyne deur ander Palestyne vermoor is.
Woensdag 10 Januarie 2007
Eerste minister Ehud Olmert het vandag steeds deur China gereis en die nodige pelgrimstog na die Groot Muur gemaak. Olmert se hartlike ontvangs deur die Chinese parlement het daartoe gelei dat kommentators dit opgemerk het en gesê het dat hy ongelukkig gewoonlik minder welkom is in die Knesset (Israeliese parlement).
Israel se verhouding met China was nog altyd ingewikkeld. China is diep afhanklik van olie uit die Midde -Ooste en het gevolglik buitengewoon vriendelike bande met baie Moslemlande. Peking is gasheer vir ambassades wat meer as vyftig Islamitiese lande verteenwoordig, wat almal in die VN stem. Die Chinese was nog altyd versigtig om nie die Arabiese en Moslemwêreld teë te staan ​​nie - wat waarskynlik die gevolg sou wees van openbare steun aan die staat Israel. Tog is sterk militêre en ekonomiese bande tussen Israel en China gevestig. Israeliese ondernemings wat met gevorderde navorsing en ontwikkeling (R&D) besig is, is baie gesog deur Chinese entrepreneurs. Israel is ook 'n belangrike verskaffer van gevorderde wapens en militêre tegnologie aan China. Laastens ag baie Chinese Jode en Israel aansienlik en glo dat die Chinese en die Jode baie soortgelyke eienskappe het.
Terwyl hy in China was, ontken Olmert enige oortreding in die sake wat deur die polisie voorgehou is, omdat hulle moontlike onwettige gedrag belê het. Intussen het die Israeliese media berig dat die ondersoek na die optrede van die minister van finansies, Hirschson, ernstiger was as wat voorheen berig is.
Op die politieke front het Channel 10 News berig dat Amir Peretz aan sy vertrouelinge gesê het dat hy as minister van verdediging moet uittree en 'n maatskaplike bediening moet aanvaar. Peretz se kantoor het die verslag ontken.
Dinsdag 9 Januarie 2007
Die Israeliese prokureur -generaal, Menachem Mazuz, het die polisie beveel om 'n strafregtelike ondersoek teen premier Ehud Olmert te open oor een van die vele ondersoeke wat teen hom gedoen word. Die ernstigste van hulle is die aanklag dat Olmert as minister van finansies ingegryp het ten gunste van een van die partye wat probeer om Bank Leumi te koop. Mazuz het gesê dat hy al die bewyse ondersoek het en voel dat daar genoeg vermoede is om 'n strafregtelike ondersoek te begin. Olmert sluit aan by 'n lang lys van voormalige ministers, sowel as by 'n groot deel van die huidige kabinetslede wat strafregtelik ondersoek word. Dit vind plaas tydens Olmert se reis na China. Sy belangrikste agenda is om die gevare van Iran aan China oor te dra.
Die Israelse hoof van die militêre intelligensie, generaal -majoor Amos Yadlin, het vandag voor die komitee van die Knesset getuig en gesê dat Hezbollah ten volle herstel het sedert die einde van die Libanonoorlog in Augustus 2006. Dus, enige moontlike sukses wat die Israeliese regering beweer het wat in die oorlog was, is nou uitgevee. Die MI-hoof het verder gesê dat 'n lid van Al-Qaeda na Libanon stroom.
Op politieke gebied het minister van verdediging, Amir Peretz, in die openbaar gesê dat hy te besig is om die belangrike kwessies te hanteer om politieke kwessies te hanteer. Die koerant op Israeliese TV het die stelling bespot en gesê die enigste ding wat Peretz deesdae doen, is polities en beskryf 'n lang lys van die politieke vergaderings wat die minister onlangs gehou het
Vandag bevat die New York Times 'n uitstekende OP Ed -stuk genaamd Don't Play With Maps deur Dennis Ross wat president Carter aanval omdat hy die kaart wat president Clinton voorgestel het as 'n finale statusooreenkoms verkeerd voorgestel het. In sy boek het Carter twee kaarte aangebied: die een noem hy die Palestynse interpretasie van die Clinton -plan en die ander die Israeliese interpretasie. Volgens Ross was die Palestynse interpretasie eintlik 'n vroeëre Israeliese voorstel, terwyl die Israeliese die werklike plan van Clinton was, wat die Palestyne 97% van die Wes -Bank gegee het. Ross beweer dat een van die grootste probleme in die Israeliese Arabiese geskil die mites is wat die partye glo. Ross sê dat die mite dat Clinton nie genoeg aan die Palestyne gebied het nie en dus Arafat geregverdig was om die voorstel te verwerp, een van die gevaarlike mites is.
Maandag 8 Januarie 2007
Die skandaal in Israel se inkomstebelastingowerheid het vandag steeds verdiep. 'N Lang lys ekstra mense het vandag getuig, waaronder 'n baie vertroude vertroueling van premier Ehud Olmert, sowel as die assistent van die staatsdienskommissaris. Die essensie van hierdie skandaal, wat die ernstigste is van die vele skandale wat die regering verswelg, is die bewering dat die huidige kommissaris en moontlik die vorige een hul werk ontvang het met die verstandhouding dat hulle ander in sleutelposte sou aanstel. Implisiet in die aanklag is dat hulle almal 'n voorkeurbelasting aan politieke ondersteuners van sleutelpersone gee. Die voor die hand liggende vraag is of dit moontlik is dat Ehud Olmert se kantoorbestuurder sonder sy medewete by die aanstelling van die belastingkommissaris betrokke kan wees. As hierdie verband gemaak word, kan dit vir Olmert een skandaal wees.
Op politieke gebied het Barak, wat aangekondig het dat hy die nuwe hoof van die Arbeidersparty wil word, vandag momentum gekry. Minister van Toerisme, Yitzak Herzog en ander politici het hul steun aan Barak getoon. Minister van Verdediging, Peretz, het vandag 'n nuwe vredesplan aangekondig, maar die meeste waarnemers beskou dit as 'n siniese stap om Barak se momentum te vertraag.
Op 'n ligter noot, lyk dit asof die voormalige premier Netanyahu 'n grap van 'n paar grappies op Israeliese TV geword het nadat hy op 'n webwerf valse feitelike bewerings gemaak het oor 'n aantal prestasies in sy amp.
Die gevegte tussen Hamas en Fatah duur voort. Die kwessie van die verband tussen Hamas en die Shia van die Iraniërs bly 'n sentrale punt. Hamas het die taktiese besluit geneem om geld van die Sjiïtiese Iran te aanvaar, ondanks die feit dat Palestyne oorweldigend soennities is. Aan die een kant het dit Hamas toegelaat om hul soldate drie keer te betaal as wat Fatah betaal, terwyl dit aan die ander kant hul politieke situasie aansienlik ingewikkeld gemaak het. Die sjiitiese jubel by die hang van Saddam, wat die Palestyne ondersteun het, het die ondersteuning nog meer problematies gemaak.
Sondag 7 Januarie 2007
Twee baie verskillende gebeure het vandag plaasgevind wat 'n groot impak op die politiek en die betrekkinge tussen Israel en die Palestyne kan hê. Oor die politieke van Ehud het Barak aangekondig dat hy in die voorverkiesing in Mei kandidaat was vir die voorsitterskap van die Arbeidersparty. Sy verkiesing in die pos sou daartoe lei dat hy minister van verdediging word (iets wat volgens gerugte baie vroeër sou gebeur). Barak se kans om die leiding van die Arbeidersparty te herwin, is deur twee faktore verhoog: 'n suksesvolle persoonlike veldtog om vrede te maak met baie voormalige teenstanders in die party.Belangriker nog: die mislukking van die oorlog in Libanon en die weiering van enige van die huidige militêre of politieke leiers om die verantwoordelikheid vir die mislukking te aanvaar, het die weg gebaan vir 'n voormalige militêre held om terug te keer na die hoogste leiers. Rabin was die tweede keer 'n meer suksesvolle premier. Hy was in teenstelling met Barak wat die politiek in die tussenliggende jare verlaat het as parlementslid, en natuurlik as minister van verdediging. Kom ons hoop dat Barak die regte lesse in sy tydperk in politieke wildernis geleer het. Israel het Barak ongelukkig nodig, want Israel het pynlik verneem dat dit nie kan bekostig om politici te hê sonder die regte ervaring om 'n besluit oor lewe en dood te neem nie
'N Baie interessante ontwikkeling het vandag plaasgevind in die stryd tussen Fatah en Hamas. Fatah in opposisie teen Hamas het 'n groot saamtrek in Gaza gehou. Tienduisende het die byeenkoms bygewoon waarin hulle die Hamas -moordenaars genoem het. Boonop het Mohammed Dahalan in sy toespraak met die skare die Hamas -gereedskap van die Siriërs en die gereedskap van die Iraniërs genoem. Sy opmerkings is met entoesiasme ontvang. Dahalan het dit duidelik gemaak dat die Fatah nie ledig gaan sit terwyl Hamas sy mans doodmaak nie, en dat hy nie sal bly sit terwyl die Palestynse protostaat 'n instrument van Iran en Sirië word nie. Die kloof is nou duidelik, die Palestyne sal moet bepaal wie hulle wil lei-dit kan wees deur nuwe verkiesings, maar ongelukkig vir die Palestyne sal dit waarskynlik op die punt van 'n geweer wees.
Die ses faktore wat die omwenteling in die Arabiese Israeliese samelewing aan die gang sit
Betogers het Maandag in Jaffa met Palestynse vlae betoog. Moti Milrod
Dit is 'n belangrike vraag: Waarom het Israel en Arabiese burgers met soveel geweld die strate ingevaar? Dit is duidelik dat meer as een motief hierdie week die ontploffing op tientalle plekke veroorsaak het, veral in gemengde stede.
1. Die godsdienstige element. Die benadeling van godsdienstige simbole of waardes word steeds beskou as 'n daad wat maklik 'n brand in die Arabiese samelewing kan veroorsaak.
Hierdie kwessie was byvoorbeeld verlede jaar prominent, toe die breë gesamentlike lys van Arabiese partye in 'n warboel beland het oor wetsontwerpe teen & ldquoconversion -terapie en rdquo- en LGBTQ -regte. Die Islamitiese Beweging en die United Arab List -party het besef dat hulle hierdie kwessie in die Arabiese gemeenskap kan gebruik. Mansour Abbas ' -party het die debat gefokus op kwessies van die samelewing en die gemeenskap, nie godsdiens nie.
Maar sodra die godsdienstige genie uit die bottel is, is dit moeilik om te beheer, veral as die Al-Aqsa-moskee in die prentjie is.
2. Die stryd in Sheikh Jarrah. In Israel word hierdie kwessie as 'n eiendomsstryd tussen setlaars en Palestyne beskryf, soos baie ander sulke botsings in Jerusalem. Maar die Palestynse kant het dit glad nie gekoop nie. Terme soos etniese suiwering en die verwydering van Palestynse gesinne uit hul huise, wat deur setlaars vervang moet word deur staatsondersteuning, bied die leidende verhaal in hierdie debat.
In die Sheikh Jarrah -omgewing het 'n gewilde stryd ontwikkel, en baie aktiviste, sowel Moslems as Christene en selfs Jode, kon 'n manier vind om met die Palestynse nasionale stryd te identifiseer. Die protes daar duur al weke, insluitend gewelddadige voorvalle soos 'n polisieman wat die gesamentlike lys Ofer Cassif geslaan het. Die protes het nie duisende getrek nie, maar dit het sterk weerklink.
3. Ramadan. Met die begin van die maand Ramadan het die voorvalle op die trappe van die Damaskus -poort gehelp om die betogings in die hele Jerusalem aan te wakker, en baie mense het 'n direkte skakel gevind tussen Sheikh Jarrah en Damaskuspoort. Onthou dat die Al-Aqsa-moskee deur die Palestyne as 'n simbool van soewereiniteit en die nasionale teenwoordigheid in Jerusalem beskou word.
Die volk Israel (ook die 'Joodse volk' genoem) spoor hul oorsprong na Abraham, wat die oortuiging vasgestel het dat daar net een God is, die skepper van die heelal (sien Torah). Daar word na Abraham, sy seun Yitshak (Isaac) en kleinseun Jacob (Israel) verwys as die aartsvaders van die Israeliete. Al drie aartsvaders het in die land Kanaän gewoon, wat later as die land Israel bekend geword het. Hulle en hul vroue word begrawe in die Ma'arat HaMachpela, die Graf van die Aartsvaders, in Hebron (Genesis Hoofstuk 23).
Die afstammelinge van Abraham het omstreeks 1300 vC na hul uittog uit Egipte onder leiding van Moses (Moses in Hebreeus) uitgekristalliseer tot 'n volk. Kort na die uittog het Moses die Torah en die tien gebooie aan die mense van hierdie nuut ontluikende nasie oorgedra (Eksodus hoofstuk 20). Na 40 jaar in die Sinai-woestyn het Moses hulle na die land Israel gelei, wat in die Bybel aangehaal word as die land wat God aan die nageslag van die aartsvaders, Abraham, Isak en Jakob belowe het (Genesis 17: 8).
Voor sy dood het Moses Josua aangestel as sy opvolger om die 12 stamme van Israel te lei. Die bewind van Israeliete in die land Israel het begin met die verowerings en die vestiging van 12 stamme onder leiding van Josua (ongeveer 1250 vC). Die tydperk tussen 1000-587 vC staan ​​bekend as die "periode van die konings". Die opvallendste konings was koning Dawid (1010-970 vC), wat Jerusalem die hoofstad van Israel gemaak het, en sy seun Salomo (Shlomo, 970-931 vC), wat die eerste tempel in Jerusalem gebou het soos voorgeskryf in die Tanach (Ou Testament) ).
In 587 vC het die leër van die Babiloniese Nebukadnesar Jerusalem ingeneem, die tempel verwoes en die Jode na Babilon (hedendaagse Irak) verban.
Die jaar 587 vC was 'n keerpunt in die geskiedenis van die Midde -Ooste. Van hierdie jaar af word die streek beheer of beheer deur 'n opeenvolging van destydse supermoondhede in die volgende volgorde: Babiloniese, Persiese, Griekse Hellenistiese, Romeinse en Bisantynse Ryk, Islamitiese en Christelike kruisvaarders, Ottomaanse Ryk en die Britse Ryk.
Ondanks die numeriese meerderwaardigheid van die Arabiese leërs, het Israel hulself elke keer verdedig en gewen. Na elke oorlog het die Israeliese weermag onttrek uit die meeste gebiede wat dit verower het (sien kaarte). Dit is ongekend in die wêreldgeskiedenis en toon aan dat Israel bereid is om vrede te bereik, selfs met die risiko om elke keer weer vir sy bestaan ​​te veg.
Die Ster van Dawid simboliseer die byeenkoms van die Joodse volk uit alle uithoeke van die wêreld, insluitend Georgië (geboorteland van die kunstenaar), Marokko, Rusland, Amerika, China, Ethiopië, Europa en ander lande wat saamgevoeg en gedans het. Ander beelde in die ster simboliseer die moderne Israeliese nywerheid, landbou en weermag. Die beelde op die rand van die prentjie simboliseer die groot bedreigings waarmee die Joodse volk in ballingskap te staan ​​gekom het vanaf die uittog uit Egipte, gevolg deur Romeine, Arabiere en wat uitloop op die gaskamers van die Holocaust in Europa.
Sedert die vroegste Sionistiese aankomste in Ottomaanse Palestina was daar verskillende visies van die onderneming. Sommige het om multi -etniese saambestaan ​​gevra, ander vir 'n uitdruklik Joodse staat. Sommiges dring daarop aan om gelykheid te bevoorreg, ander spesiale regte vir Jode. Sommige het die Holocaust beskou as 'n les dat etniese suiwering nooit aanvaarbaar was nie, ander as 'n mandaat om 'n Joodse staat te beveilig, ongeag die prys. Elkeen impliseer sy eie antwoord op 'n dilemma soos Lydda.
Die Israelies-Palestynse konflik is baie dinge. Maar op sommige maniere is dit 'n siklus, van 1948 tot vandag, van Israeliese pogings om die visie wat vir Lydda gekies is, op te lê, en baie keer daarna, gevolg deur Palestynse verset wat soms geweldloos en soms gewelddadig is.
Dit was die patroon in Jerusalem, wat Israel as sy hoofstad beskou, maar in 1948 verdeel is. Israel het die oorwegend Palestynse oostelike deel van die stad in 1967 beset, het in 1980 soewereiniteit daaroor beweer en het sedertdien Joodse setlaars toegelaat of aangemoedig om te verhuis in. Hierdie maand se krisis is veroorsaak deur 'n bevel om ses Palestynse gesinne uit hul huise in Oos -Jerusalem te sit om plek te maak vir setlaars.
Dit was ook die patroon op die Wes -Jordaanoewer, wat Israel sedert 1967 beset het, wat sy Palestynse inwoners effektief onder Israeliese beheer geplaas het sonder verteenwoordiging in die regering en sonder regte gelyk aan dié van Israeliese setlaars. En ook in Gaza, wat Israel saam met Egipte onder 'n verlammende blokkade hou. Israel en Gaza se regerende party, Hamas, wissel eindeloos tussen konflik en ongemaklike wapenstilstand.
En die geskiedenis draai om: hierdie patroon geld toenemend in Israel self, wie se bevolking ongeveer een vyfde Arabier bly. In 2018 het Israel formeel die reg op nasionale selfbeskikking verklaar as 'uniek vir die Joodse volk'. Die volgende jaar het sy premier, Benjamin Netanyahu, op sosiale media geskryf: "Israel is nie 'n staat van al sy burgers nie", maar slegs van sy Jode. Volgens regte -groepe het Arabiese burgers ongelyke regte.
Net soos met die uitsettings van 1948, is daar 'n onduidelike lyn tussen sake van bo-na-onder-beleid en optrede van onder na bo deur die burgers van Israel. Setlaars vloei na dele van die Wes -Oewer wat van kardinale belang is vir die stigting van 'n Palestynse staat, wat dit minder lewensvatbaar maak. Volgens Israeliese mediaberigte het Israeliese nasionaliste die afgelope jare in groot getalle na gemengde stede soos Lod begin trek, wat hulle meer Joods gemaak het.
Gewelddadige Palestynse groepe soos Hamas help ook om die siklus te bestuur. In enige konflik bemagtig die ekstremiste aan die een kant diegene aan die ander kant, en skep omstandighede waar geweld die enigste opsie teen 'n onverbiddelike vyand lyk. Tog, selfs in Gaza, oefen Israel beduidende beheer uit, bepaal watter goedere en mense daar kan in- of uitkom, en met drones wat bo -oor sirkel, watter geboue kan staan ​​en wat sal verbrokkel.
Die boikotoproep het deelnemers aangemoedig om aan The Next Nas Daily te begin onttrek.
Israa Elshareef, 'n Palestynse joernalis uit Gaza wat in Istanbul woon, het in September uitgetrek.
'Dit was regtig 'n unieke geleentheid, maar ons saak is belangriker as enige geleentheid,' het Elshareef op Instagram geskryf.
Sy het aan The Electronic Intifada gesê dat sy haar onttrek het omdat sy The Next Nas Daily beskou het as 'n program wat gerig is op normalisering met Israel en omdat dit deur die New Media Academy ondersteun word.
Die Jemenitiese YouTuber Abdulrahman Algamily onthul dat die Yassin -onderneming hom genader het om deel te neem aan The Next Nas Daily.
Algamily het gesê dat 'n Zoom -ontmoeting met die Yassin -onderneming rooi vlae opgehef het.
Sy politieke bekommernisse, sowel as die manier waarop die program saamgestel is om die inhoudskeppers effektief te beheer, het Algamily genoop om te weier om deel te neem.
Algamily het Yassin gekritiseer vir sy dekking oor Palestina en hom daarvan beskuldig dat hy Israel se misdade afgewit het.
'Stel u voor dat 80 invloedryke Arabiese inhoudskeppers hierdie boodskappe aanneem. Boodskappe van normalisering, boodskappe van ondersteuning vir die besetting, "het Algamily gesê.
Die Jordaanse YouTuber Marwan Al Bayari het hom onttrek omdat hy bekommerd was dat The Next Nas Daily hom sou beperk om Israel te kritiseer.
En die Palestynse YouTuber Fadi Younes bedank as afrigter vir The Next Nas Daily na samesprekings met die BDS National Committee.
In 'n video waarin sy besluit verduidelik word, bevat Younes 'n snit van 'n opleidingsessie waarin hy aan die Nas Academy -deelnemers gesê het: 'Ek is persoonlik teen normalisering' en dat hy 'Palestina net erken'.
Die ware bron van die geweld in Jerusalem
Geweld het weer opgevlam in Jerusalem. Die uitbarsting van geweld was nie spontaan nie. Dit was geen reaksie op enige Israeliese optrede nie. Dit het eerder gekom op die hakke van intensiewe en gefokusde aanhitsing van die Palestynse Owerheid tot geweld en terreur.
Die Moslemmaand van Ramadan het die aand van 12 April begin.
In die dae voor Ramadan, van 2 April tot 10 April, het amptelike PA TV ten minste 20 keer 'n terreurbevorderende liedjie en gepaardgaande beeldmateriaal van geweld uitgesaai. Met die fokus op die invloed van die jeug, het PA TV die liedjie ook tussen 16:00 en 17:00 uitgesaai. tydgleuf vir kinders se programmering.
Met die bekendstelling van die liedjie, maak die TV -verteller van PA oop:
Omdat liedjies 'n basiese deel van ons kultuur is en dit ons nasionale identiteit en hellip uitdruk en omdat hierdie liedjies in ons bewussyn voorkom en ons nog steeds fassineer met waardes en betekenisse & hellip Dit & rsquos hier: & lsquoThe Tune of the Homeland. & rsquo & rdquo
Ek het my skote afgevuur, my bom gegooi, ek het my [plofbare] gordels ontplof, ontplof, ontplof. & rdquo
& ldquoOns sal Palestina met ons liggame verdedig. Ons koeëls sal vreugdegeluide maak om tekens van oorwinning aan te kondig om die indringende besetters wat van oorkant die see gekom het, in ons land en hellip af te sny
& ldquo My broer, gooi my bloed soos koeëls op die vyand. & rdquo
[Amptelike PA TV, The Tune of the Homeland, 2 April (twee keer) 3 (twee keer), 4 (twee keer), 5 (drie keer), 6 (twee keer), 7 (twee keer), 8 (vier keer), 9 ( twee keer), 10, 2021]
Kort na die begin van Ramadan, in ooreenstemming met die terreurbevordering van PA & rsquos, het Arabiese jongmense Jode sonder onderskeid begin aanval en video's van hul optrede na die sosiale media -platform TikTok opgelaai. Daarbenewens het Arabiese oproeriges teen die Israeliese polisie geveg by die ingang van Jerusalem en rsquos Old City.
In reaksie op die Arabiese geweld het 'n randgroep Jode 'n demonstrasie gereël. Alhoewel dit oorspronklik geregverdig was, het die betoging spoedig legitimiteit verloor toe sommige van die deelnemers rassistiese slagspreuke begin sing en Arabiere aangeval het. Dit speel in die hande van die PA wat dit gebruik het om bykomende geweld te regverdig en aan te wakker.
Met nagtelike onluste naby die ou stad, blaas die PA die vlamme verder op. Die amptelike opskrif van die PA -koerant het die geskiedenis herskryf deur die Palestynse oproeriges as slagoffers voor te stel:
& ldquoPalestine gaan uit om sy hoofstad te help en soos olyfbome te help; die inwoners van Jerusalem bly staan ​​en trotseer. & rdquo
Die amptelike PA -nuusagentskap het die premier van die PA, Muhammad Shtayyeh, aangehaal en Israel beskuldig van 'n deur 'n gemagtigde daad van staatsterrorisme wat bedoel was om die Palestynse karakter van Jerusalem uit te wis en lof te gee vir die oproeriges en dade van & ldquoheroïsme. & Rdquo
& ldquoPrime -minister Muhammad Shtayyeh het vandag Israeliese polisie en setlaars se gewelddadige aanvalle verwerp en meegebring dat meer as 100 Palestyne beseer is en 50 ander aangehou te midde van spanning rondom die heilige maand van Ramadan in Jerusalem as 'n georganiseerde daad van staatsterrorisme wat bedoel was om die Palestynse karakter van Jerusalem uit te wis, op te lê vals feite daaroor en skend heilige plekke in Jerusalem en hellip
Die tonele van heroïsme wat vanaand uit die strate en stegies van die stad Jerusalem verskyn, van die weerlose Jerusalem -jeug met wilskrag en vasberadenheid, terwyl hulle opstandersaanvalle opstaan, bevestig weereens die mislukking van Israeliese planne om die Heilige Stad te Judaiseer. & Rdquo
[WAFA, amptelike PA nuusagentskap, Engelse uitgawe, 23 April 2021]
Shtayyeh het die onlangse geweld vergelyk met die gewelddadige botsings wat in 2017 in Jerusalem ontstaan ​​het, toe vier terroriste 'n masjiengeweer en 'n sywapen op die Tempelberg gesmokkel en twee Israeliese polisiemanne vermoor het. In reaksie hierop het Israel besluit om metaalverklikkers by die ingange van die berg op te rig. Hierdie besluit om die verdedigingsmaatreël te aanvaar, is toe deur die PA gebruik om geweld aan te wakker.
Fatah, die party van die voorsitter van die PA, Mahmoud Abbas en Shtayyeh, het ook sy sosiale media gebruik om die vlamme van die geweld aan te wakker. Onder die titel, & ldquo Miljoene martelare marsjeer na Jerusalem, met gees, met bloed, sal ons u Al-Aqsa-moskee loskoop & rdquo Fatah verklaar:
Betogers: & ldquoDood en nie voorlegging nie
Steek jou hand op, lig jou stem op. Wie ook al skree, is nie dood nie en hellip
Miljoene martelare marsjeer na Jerusalem
Met gees, met bloed, sal ons u Al-Aqsa-moskee en hellip loskoop
'N Seën vir die Molotov -skemerkelkie sonder kommer
Hartlike seën vir die klip en hellip
O Martelaar, ons sweer, ons sal ons nie van die Al-Aqsa-moskee onttrek nie
[Amptelike Fatah Facebook -bladsy, 24 April 2021]
Om sy steun vir geweld te beklemtoon, het Fatah ook 'n video geplaas van Abbas vra vir geweld in 2014, soos gister deur die Palestynse Media Watch berig.
Abbas en rsquo Fatah se ondervoorsitter, Mahmoud Al-Aloul, het ook sosiale media gebruik om die vlamme aan te blaas, en 'n video geplaas met betogers wat die dood aanmoedig as martelare vir Jerusalem:
Betogers: & ldquoOns sweer by die Almagtige Allah
Om die geseënde Al-Aqsa-moskee te verdedig
En Allah getuig dat ons woorde waar is
Miljoene martelare marsjeer na Jerusalem & rdquo
[Facebook-blad van Mahahoud Al-Aloul, ondervoorsitter van Fatah, 24 April 2021]
Fatah het ook beelde geplaas waarin gemaskerde Arabiese oproeriges betrokke was in konfrontasies teen Israeliese veiligheidsmagte:
[Amptelike Fatah Facebook -bladsy, 25 April 2021]
Fatah het ook 'n video geplaas van Fatah -ondersteuners wat die dood aanmoedig as & ldquoMartyrs & rdquo vir Jerusalem, en sing: & ldquo Miljoene martelare marsjeer na Jerusalem & rdquo
Betogers: & ldquo Miljoene martelare marsjeer na Jerusalem & rdquo
Plaas teks op Fatah Facebook -bladsy: & ldquoNablus styg ter wille van Jerusalem. & rdquo (die werkwoord & ldquorising up & rdquo is van dieselfde wortel as & ldquointifada & rdquo -Ed.)
Die amptelike Fatah Facebook -blad van Nablus het beelde van plaaslike konfrontasies bygevoeg.
Die beelde toon gemaskerde Arabiese oproeriges wat klippe na Israeliese veiligheidsmagte gooi.
Sabri Saidam, 'n adjunk -sekretaris van die Revolusionêre Raad in die Fatah en Mahmoud Abbas & rsquo -adviseur, wend hom ook tot Facebook met 'n video van 'n bejaarde Arabiese vrou wat op Israeliese grenspolisiebeamptes skree: 'n Jerusalem roep in die gesig van die besetting en rsquos soldate: & lsquo Sluit jou mond, jou onbeskofte ! Dit is die hoofstad van Palestina! Jerusalem is ons s'n! & Rsquo & rdquo
[Facebook -blad van die adjunk -sekretaris van die Fatah -sentrale komitee, Sabri Saidam,
24 April 2021]
Met verwysing na 'n betoging in Ramallah, het die lid van die Fatah-leierskap en voorsitter van die PA-gefinansierde Prisoners & rsquo Club Qadura Fares bygevoeg dat die geweld deel uitmaak van die konvensionele aktiwiteite wat vlugtelingkampe en dorpe sal insluit:
Hierdie optog vorm 'n beginpunt vir 'n reeks nasionale aktiwiteite wat alle vlugtelingkampe, dorpe en stede sal insluit oral 'n uitgebreide intifada teen die kriminele en rassistiese Israeliese vyand en hellipJerusalem was die hoofrede vir die uitbreek van die Al-Aqsa-intifada (dws PA-terreurveldtog 2000-2005, meer as 1100 Israeliërs vermoor), en dit ['n intifada] moet breek ter wille van die Israeliese vyand, en hy het gesê: & lsquoDaar moet golf na golf wees tot die nederlaag van die rassistiese besetting. & rsquo & rdquo
[Amptelike PA-dagblad Al-Hayat Al-Jadida, 24 April 2021]
Volgens die oproep van Fares, het die Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP), wat deur die VSA en die EU as terreurorganisasie aangewys is, en 'n lid van die Palestynse Bevrydingsorganisasie (PLO) onder leiding van die Abbas, ook 'n beroep op die gebeure tot 'n algehele opstand:
& ldquoDie gewilde front vir die bevryding van Palestina (PFLP) opgeroep om die heldhaftige volksopstand wat ons Palestynse volk in die besette Jerusalem voer (verwys na deurlopende Arabiese onluste -Red.) Te verander in 'n algehele gewilde intifada & rdquo
[Ma & rsquoan, onafhanklike Palestynse nuusagentskap, 23 April 2021
amptelike PA-dagblad Al-Hayat Al-Jadida, 24 April 2021]
Die volgende is langer uittreksels van die items hierbo genoem:
Amptelike PA TV -verteller: Omdat liedjies 'n basiese deel van ons kultuur is en dit ons nasionale identiteit en hellip uitdruk en omdat hierdie liedjies in ons bewussyn voorkom en ons nog steeds fassineer met waardes en betekenisse & hellip Dit & rsquos hier: & lsquoThe Tune of the Homeland. & rsquo & rdquo
Lirieke: & ldquoEk het my skote afgevuur, ek het my plofstof gesit
Ek het my skote afgevuur, ek het my plofstof neergesit
Ek het my [plofbare] gordels laat ontplof, ontplof, ontplof
En onthou, onthou, onthou, onthou, onthou. & Rdquo
Verteller: & ldquoOns sal Palestina met ons liggame verdedig
Ons koeëls sal geluide van vreugde maak om tekens van oorwinning aan te kondig
Om die indringende besetters af te sny
Wie het van oor die see gekom en hulle in ons lande gevestig. & Rdquo
Lirieke: & ldquo My broer, gooi my bloed soos koeëls op die vyand
Soos koeëls uit my hande en my mond
My broer, gooi my bloed soos koeëls op die vyand
En dra my wonde as die aanbreek van die vuurstorm & rdquo
[Amptelike PA TV, The Tune of the Homeland, 2 April (twee keer) 3 (twee keer),
4 (twee keer), 5 (drie keer), 6 (twee keer), 7 (twee keer), 8 (vier keer), 9 (twee keer), 10, 2021]
Opskrif: & ldquoPrime Minister verwerp Israel en rsquos georganiseerde staatsterrorisme teen Jerusalem Palestyne & rdquo
& ldquoPrime -minister Mohammad Shtayyeh het vandag die Israeliese polisie en setlaars gewelddadige aanvalle op Palestyne in die besette stad Oos -Jerusalem as 'n georganiseerde staatsterrorisme bestempel.
Shtayyeh het die Israeliese polisie en setlaars veroordeel en gewelddadige aanvalle wat tot gevolg gehad het dat meer as 100 Palestyne beseer is en 50 ander aangehou is te midde van spanning rondom die heilige maand van Ramadan in Jerusalem as 'n & gsquoorganized state terrorisme wat bedoel was om die Palestynse karakter van Jerusalem uit te wis, valse feite daaraan op te lê en skend heilige plekke in Jerusalem, terwyl hulle in Desember verlede jaar verwys na gereelde inbrekers van die setlaars in die Al-Aqsa-moskee en die pogings van koloniste om die Kerk van Gethsemane, ook bekend as die Basilica of All Nations of the Basilica of the Agony, af te brand .
Die tonele van heroïsme wat vanaand uit die strate en stegies van die stad Jerusalem verskyn, met die weerlose Jerusalem -jeug met wilskrag en vasberadenheid, terwyl hulle teen setlaarsaanvalle opstaan, bevestig weereens die mislukking van Israeliese planne om die Heilige Stad te Judaiseer, en bring herinnerings aan tonele van heldhaftigheid toe Moslem- en Christen -Jerusalemiete die Israeliese besettingsowerhede teëgestaan ​​en verswyg het en planne om elektroniese metaalverklikkers vier jaar gelede te installeer, het hy bygevoeg.
Hy het 'n beroep op die internasionale gemeenskap en menseregtekomitees gedoen om internasionale beskerming te verseker vir Jerusalemitiese Palestyne wat onder die Israeliese besetting woon.
Intussen het minister van sake van Jerusalem, Fadi Hidmi, gesê dat die feit dat Israeliese setlaar- en polisie -aanvalle op Palestyne sedert die begin van Ramadan onverpoos is, bevestig dat dit noodsaaklik is om weerlose Palestynse burgerlikes van internasionale beskerming te voorsien. & Rdquo
Opskrif: & ldquoPalestine ondersteun sy hoofstad & rdquo
'n Optog het in Ramallah uitgegaan op die oproep van die [nasionale] magte, wat deur die strate van die stad gegaan het om te beklemtoon dat hulle langsaan staan die [Palestynse] inwoners van Jerusalem in hul stryd teen die Israeliese besetting (verwys na deurlopende Arabiese onluste in Jerusalem -Red.) & hellip
In 'n toespraak namens die magte, Lid van die Fatah-leierskap [en voorsitter van die PA-befondsde Prisoners & rsquo Club] Qadura Fares het gesê dat hierdie optog 'n beginpunt is vir 'n reeks nasionale aktiwiteite wat al die vlugtelingkampe, dorpe en stede sal insluit oral 'n uitgebreide intifada teen die kriminele en rassistiese Israeliese vyand en hellip
Hy het opgemerk dat die Sionistiese vyand dink dat deur die gebruik van sy weermag, polisie en setlerkuddes dit ons Palestynse volk en wilskrag kan breek deur die wilskrag van die inwoners van Jerusalem te verbreek, wat die afgelope dae dade van heldhaftigheid opgeteken het waartydens hulle die besetting gekonfronteer het van punt tot punt om die eerste rigting van [Moslem] gebed te verdedig, die derde heiligste moskee, die bestemming van die profeet Mohammed & rsquos Night Journey, en die geboorteplek van Jesus (sic., afgesien van Jesus & rsquo geboorteplek, verwys dit alles na die Al Aqsa -moskee. Jesus is nie in Jerusalem gebore nie, maar in Bethlehem).
Hy het dit verduidelik Jerusalem was die hoofrede vir die uitbreek van die Al-Aqsa Intifada (dws die PA-terreurveldtog 2000-2005, meer as 1100 Israeliërs vermoor), en dit ['n intifada] moet ter wille van die Israeliese vyand uitbreek, en hy het gesê: & lsquoDaar moet golf na golf wees totdat die rassistiese besetting verslaan is. & rsquo & rdquo
[Amptelike PA daagliks Al-Hayat Al-Jadida, 24 April 2021]
Opskrif: & ldquoThe Popular Front [for the Liberation of Palestine]: Ons doen 'n beroep om die heldhaftige volksopstand van ons mense in Jerusalem in 'n allesomvattende intifada te verander.
& ldquoDie gewilde front vir die bevryding van Palestina (PFLP) opgeroep om die heldhaftige volksopstand wat ons Palestynse volk in die besette Jerusalem voer (verwys na deurlopende Arabiese onluste -Red.) In 'n algehele gewilde intifada te verander om die identiteit en Arabies van die stad te beklemtoon, om die voortgesette dade van Judaïsme en vervalsing en die voortdurende skending van sy heilige plekke te weerstaan, en ook om die besetting van die volk op te dwing en die faktore van die Israeliese verwerping van elke demokratiese nasionale reg in die stad (verwys na PA se eis om verkiesings in Jerusalem, Israel en die hoofstad van Rsquos te hou) in 'n oop konfrontasie daarmee. & rdquo
amptelike PA daagliks Al-Hayat Al-Jadida, 24 April 2021]
Israel breek uit: sny die verkeerde inligting rondom 'n deel van hierdie konflik deur
Dit is nou 75 jaar sedert die Tweede Wêreldoorlog geëindig het en byna 80 sedert die Nazi -tydperk begin het. Tog word jaar na jaar reg geskied wanneer kunswerke van Jode wat gesterf is, uit hul huise gedryf is of gedwing is om hul besittings te verkoop teen 'n klein deel van hul waarde, herstel word aan hul werklike eienaars - of aan die afstammelinge van die eienaars .
Die beginsel is nie omstrede nie: Eienaarskap van die betrokke eiendom is nie wettig verkry nie, en regverdige vergoeding is nie betaal nie. Regerings en howe in die Verenigde State en Europa jaar na jaar beslis hierdie sake, en gee die oorspronklike eienaar die titel.
Hierdie beginsel is eenvoudig en algemeen erken, maar dit word opsetlik geïgnoreer wanneer dit kom by die uitsettingsake wat nou voor die Hooggeregshof van Israel lê. Hierdie gevalle word herhaaldelik aangehaal as 'n belangrike aanhitser vir die geweld in Jerusalem, wat vinnig na die heilige stad uitgebrei het tot Hamas -vuurpyle wat oor Tel Aviv en elders reën - en hoewel dit meestal onderskep is ernstige beserings en sterftes.
Hierdie gevalle behels die buurt bekend as Sheik Jarrah of Shimon Ha-Tzaddik in Jerusalem. Grond in hierdie woonbuurt is in 1874 deur groepe Jode in die Ottomaanse heerskappy in Jerusalem gekoop. Jode het daar gewoon totdat Israel se onafhanklikheidsoorlog in 1947 begin het. In Desember 1947 het die buurt aangeval. Soos in 'n verslag in 2005 opgemerk is,
Jode is vroeg in die oorlog in 1948 deur Jordanië verdryf en Joodse vlugtelinge geword voordat daar Arabiese vlugtelinge was. Die Arabiese "plakkers" wat die Jode onteien het en in 1948 hul huise ingeneem het, het in hulle bly woon al het Israel in 1967 die oostelike deel van Jerusalem oorgeneem. . . Inwoners het gevlug of is deur Arabiese en Britse magte gedwing om al drie Joodse woonbuurte vroeg in die oorlog te ontruim. . . . Almal behalwe een van die Joodse gesinne het die nag van 29 Desember 1947 uit Shimon haTsadiq gevlug. Die oorblywende gesin het op 7 of 8 Januarie 1948 gevlug…. Shimon haTsadiq het die eerste woonbuurt in die land geword waaruit die bevolking verdryf is en nie na die oorlog teruggekeer nie. Jode het in Desember 1947 ook suid van Tel Aviv gevlug, maar na die oorlog teruggekeer, terwyl Shimon haTsadiq onder Arabiese beheer gebly het. . .
Sommige van die Arabiese gesinne woon al meer as 70 jaar in die buurt - maar sonder eiendomsreg op die grond of woonstelle. Jordanië, wat Oos -Jerusalem van 1948 tot 1967 regeer het, het wel titels aan baie eiendomme verleen - maar nie hierdie nie. Die wettige eienaars probeer nou hul regte op hierdie eiendom bevestig.
Die huidige geskil in Sheikh Jarrah behels verskeie eiendomme met huurders wie se huurkontrakte verstryk het, en in enkele gevalle plakkers sonder huurders, teen eienaars-eienaars wat suksesvol hofbevele gekry het om die plakkers uit te sit en huurders te bly. Die geding het 'n paar jaar geduur, en die eienaars het elke stap gewen. . . . Die huurders in hierdie geskille het hul huurregte verkry deur 'n ketting van die Jordaanse bewaarder van vyandelike eiendom in die 1950's. Hulle regte as huurders (nie eienaars nie) is herbevestig in verskeie hofuitsprake wat 'n hoogtepunt bereik het in 1982, toe Israel se burgerlike howe uitsprake uitgevaardig het waarin skikkingsooreenkomste tussen die voorgangers van die huurders en die eienaars aangeneem is. Die beslissings en skikkingsooreenkomste het vasgestel dat die huurders onder beskermde huurkontrakte ingevolge die Israeliese wet beskik ('n status wat beter is as die gewone huurkontrakte ingevolge die Israeliese, Jordaanse en Britse wet), maar dat die eienaars steeds 'n goeie eiendomsreg het. Die huurders het die voordele van die beskermde huurgeld geniet en geniet dit tot vandag toe, daarom het hul huurkontrakte langer as 'n halwe eeu ononderbroke voortgegaan, tot die onlangse verstryking van die huurkontrakte (in sommige gevalle as gevolg van ernstige oortredings van die huurkontrakte) , in ander as gevolg van die natuurlike verstryking van die huurregte). Die plakkers besit natuurlik glad nie wetlike regte nie.
Dit lyk hier, soos so gereeld, dat geen goeie daad ongestraf bly nie. Hierdie Arabiese gesinne het ingespring toe Jode met geweld uit hul huise gedryf is in 1948. Toe Israel in 1967 terugkeer, sou hierdie gesinne moontlik verwag het dat hulle uitgesit sou word - maar was nie. Diegene aan wie Jordan titels gegee het, het bevind dat Israel die titels sou respekteer. Diegene wat geen titel gehad het nie, het bevind dat Israel hul huurkontrakte respekteer, solank hulle self die voorwaardes van die huurkontrakte nakom.
Wat gebeur dan as sommige van die huurkontrakte op is, sommige van die huurders weier om huur te betaal, of sommige van die eiendomme word nie deur huurders bewoon nie, maar deur plakkers? Dit is wat voor die hooggeregshof van Israel verskyn, in 'n saak waarby verskeie Palestynse gesinne betrokke was wat uiteindelik uitgesit kon word.
Let weer op hierdie reël in die Kohelet -analise: "Die geding het 'n paar jaar geduur en die eienaars het by elke stap gewen." Die howe van Israel, wat soms as te simpatiek vir die Israeliese "linkses" beskou word, het deurgaans standaard eiendomsreg toegepas, net soos howe in enige Westerse land, en het deurgaans bevind dat die eiendomsreg nie uitgewis is net omdat mense het in hierdie huise ingetrek toe die Jode wat daarin gewoon het, verdryf is.
Kom ons keer nou terug na die skilderye wat deur die Nazi's met geweld in beslag geneem is. Daar is wydverspreide simpatie met die eienaars van die skilderye, en dit is sigbaar in koerantberigte en in hofbesluite en internasionale konvensies. Waarom is daar so min simpatie vir diegene wat die eiendomme in twis in Jerusalem besit? Waarom die vooroordeel in die meeste weergawes van hierdie uitsettingsverrigtinge? Selfs media wat oor die algemeen simpatiek teenoor Israel was, het tendensiewe beriggewing gelewer (sien hierdie ontleding van Fox News se beriggewing).
Goeie vrae. Word die kritiek op Israel hier verduidelik deur die bitter ou gevolgtrekking dat die wêreld meer van dooie Jode (en hul skilderye) hou as lewende Jode wat vir hul regte veg? Is dit die konteks van Arabiese klagtes oor die 'Judaisering van Jerusalem', asof die stad op een of ander manier 'n Arabiese hoofstad is waar alle Joodse teenwoordigheid vreemd is? Is dit die Palestynse propaganda wat sake soos hierdie deel maak van die stryd om die Al-Aqsa-moskee te beskerm teen verbeelde Israeliese verdorwenhede?
Hier is 'n teorie: Israel se kritici hier gee nie om vir wet en regte nie. Gister, voor sy ontmoeting met die minister van buitelandse sake, Antony Blinken, het die Jordaanse minister van buitelandse sake gepraat oor 'uitlokkende maatreëls teen. . . die mense van Sheikh Jarrah "om hofsake waarin eiendomsreg aangevoer word, te beskryf. Die teorie blyk te wees dat die Jode deur die Nazi's geteister is, sodat die Jode hul gesteelde skilderye kan herwin - maar die Palestyne word deur die Israeli's geteister, sodat die gesteelde eiendom nie herwin kan word nie. Met ander woorde: vergeet regte, vergeet howe.
Blinken, terloops, het Israel geprys vir die uitstel van die hofbeslissings. Maar hulle sal binnekort kom, en dit sal 'n interessante toets vir die Biden -administrasie en baie ander regerings wees. Sal hulle die oppergesag van die reg handhaaf en sê Israel het die volste reg om 'n beslissing vir die eienaars af te dwing (as dit die hof se besluit is)? Of is die oppergesag van die reg slegs van toepassing in Europa, as dit kom by ou Nazi -gevalle waar daar geen politieke risiko is om by die Jode te staan ​​nie?
Die Arabies-Israeliese oorlog van 1967
Die Arabies-Israeliese oorlog van 1967 was die mislukking van die Eisenhower-, Kennedy- en Johnson-administrasies se pogings om hernieude Arabies-Israeliese konflik na die Suez-oorlog in 1956 te voorkom. Omdat Johnson nie bereid was om terug te keer na wat die nasionale veiligheidsadviseur Walter Rostow genoem het nie, is die "taai kougom en snaarreëlings" wat ná Suez ingestel is, en probeer om Israel se onttrekking uit die gebiede wat dit beset het in ruil vir vredesvergelykings met sy Arabiese bure. Hierdie formule het die basis gebly van alle pogings om die vredesmagte in die Midde -Ooste in die VSA te onderhou.
Die Johnson-administrasie en die Arabies-Israeliese konflik, 1963–1967
Die presidentskap van Lyndon Johnson was getuie van die transformasie van die Amerikaanse rol in die Arabies-Israeliese konflik. Tot in die vroeë 1960's het die Verenigde State die voorwaardes van die drieledige verklaring van 1950 nagekom, waarin die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk en Frankryk onderneem het om aggressie deur die Midde -Oosterse state te voorkom en 'n streekswapenwedloop teen te staan. Die Verenigde State het Israel daarop aangedring om na Suez uit die Sinaï -skiereiland en die Gazastrook te onttrek, en Israeliese versoeke vir alle, maar beperkte hoeveelhede defensiewe wapens, verwerp. Teen die tyd dat Johnson sy amp aangeneem het, het die Amerikaanse beleidmakers egter tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie beleid nie meer volhoubaar is nie. Sowjet-wapenverkope aan linksgesinde Arabiese state, veral Egipte, dreig om Israel se militêre meerderwaardigheid te ondermyn. Johnson se adviseurs is bekommerd dat as die Verenigde State hierdie verskuiwing in die magsbalans nie verreken nie, Israel se leiers 'n voorkomende oorlog kan begin of kernwapens kan ontwikkel.
Aanvanklik het die Johnson -administrasie probeer om die Egiptiese president Gamal Abdul Nasser en die Sowjet -leierskap te oortuig om te streef na 'n streekswapenbeheerregime, maar geen van die partye was ontvanklik nie. Johnson het dus in 1965 ingestem om Israel M48A3 tenks te verkoop, gevolg deur A – 4 Skyhawk -vliegtuie in 1966. Die rede vir hierdie verkope, soos die personeel van die Nasionale Veiligheidsraad, Robert Komer dit gestel het, was dat "Arabiese kennis dat hulle nie 'n wapenwedloop teen Israel behoort op lang termyn by te dra tot die demping van die Arabies-Israeliese geskil. "
Die pogings van die VSA om die plaaslike magsbalans te behou, word egter spoedig ondermyn deur Fatah en ander Palestynse guerrilla -organisasies, wat teikens in Israel begin aanval het. Die Johnson -administrasie het probeer om in te tree by Fatah se Siriese beskermhere en om Israel se vergelding teen Jordanië te voorkom, waaruit die meeste Palestynse aanvalle begin is. Amerikaanse amptenare is bekommerd dat Israeliese vergelding die koning Hussein van Jordanië kan ondermyn, wat in die geheim ingestem het om die strategies belangrike Wesoewer van Jordanië 'n buffersone te hou. In November 1966, toe die Israeli's die stad Samu op die Wes -oewer aanval, het die Johnson -administrasie gestem vir 'n resolusie van die Verenigde Nasies wat Israel veroordeel, Israeliese amptenare vermaan en 'n noodlug van militêre toerusting na Jordanië gemagtig het.
Alhoewel die reaksie van die administrasie op Samu 'gehelp het om verdere Israeliese vergelding teen Jordanië te voorkom, kon dit nie die onderliggende probleem van Palestynse grensoverschrijdende aanvalle aanspreek nie. Teen die lente van 1967 het die Israeliete met geweld vergeld teen Sirië, wie se leiers geëis het dat Egipte namens hulle ingryp.
10 geskiedenis wat die Palestina-Israel-konflik moet lees
2 November is die eeufees van die Balfour -verklaring, toe die Britse regering beroemd beloof het om 'n Joodse 'nasionale tuiste' in Palestina te vestig. 'N Eeu van konflik in Palestina/Israel het 'n groot en steeds groeiende historiese literatuur opgelewer in Engels, sowel as in Arabies en Hebreeus. Botsende of onversoenbare vertellings beteken dat werke wat die verhaal van en van beide kante vertel, skaars is. Standpunte oor fundamentele kwessies soos die legitimiteit van die Sionisme of die Palestyne se reg op verset kleur die interpretasie van sleutelgebeure van Balfour tot die oorlog in 2014 oor die Gazastrook onvermydelik. Persepsies kan steeds gepolariseer word oor Israel se onafhanklikheidsoorlog en die Palestynse nakba (katastrofe) van 1948, die oorlog in 1967 en die karakter van die besetting wat 50 jaar later voortduur. Bekende boeke, veral deur Israel se "nuwe" historici, het 'n groot invloed op die kennis van die vormingsperiode voor die staat gehad. Hier is tien ander wat op verskillende maniere en op verskillende tye 'n belangrike bydrae gelewer het om hierdie eindelose verhaal te belig.
Storrs was die eerste Britse militêre goewerneur van Jerusalem na die Ottomaanse oorgawe in Desember 1917. Sy memoires is elegant as pretensieus geskryf. Dit weerspieël hedendaagse kolonialistiese aannames oor Arabiere en Jode, die aangebore gesag en arrogansie van die grootste ryk ter wêreld en die toenemende frustrasie van die skrywer namate die konfrontasie in sy vroegste dae ontvou het. Storrs was in Palestina ten tyde van die Balfour -verklaring en in die vroeë mandaatjare. Miskien was sy mees onvergeetlike reël, soos wrok en spanning toeneem, hoe "twee uur se Arabiese griewe my die sinagoge inry, terwyl ek na 'n intense verloop van Sionistiese propaganda bereid is om Islam te omhels".
Benvenisti, wat in 1934 in Palestina gebore is, is een van die skerpsinnigste Israeliese Joodse skrywers oor die konflik. Sy pa was 'n geograaf wat 'n diep liefde vir die land by hom ingeboesem het. Eerder as om die Palestyne te ignoreer, soos baie Jode doen, fokus hy intens op hulle en veral op hoe die landskap van sy jeug verander is namate Arabiese dorpe in Hebreeus vernietig of herdoop is. Die 'wegwysers van herinnering' wat hy identifiseer, is tekens van 'n bitter omstrede geskiedenis. Benvenisti het gedien as onderburgemeester van Jerusalem na 1967. Hy was ook 'n vroeë voorstander van die argument-vanaf die tagtigerjare-dat die besetting onomkeerbaar is en 'n tweestaat-oplossing onhaalbaar is. Hy is hiervoor aangeval, maar gebeurtenisse die afgelope jare bewys hom reg.
Hierdie outobiografie is deur die seun van 'n patrisiese Jerusalem -Arabiese familie. Hy het in die vyftigerjare grootgeword op die 'naat' tussen die Jordaanse en Israeliese sektore van die destydse verdeelde stad en beskryf die ervaring van die ontmoeting met Israeli's na 1967, selfs as vrywilliger op 'n kibboets. Die Oxford-opgevoede filosoof het aan die Bir Zeit Universiteit op die Wes-oewer onderrig, waar weerstand teen besetting die norm was. Hy het 'n belangrike rol agter die skerms in die eerste intifada gespeel en pamflette opgestel wat strategiese leiding gegee het en plaaslike aktiviste met die PLO-leierskap in die buiteland verbind het. Hierdie waarnemende en humanistiese boek straal optimisme uit wat vandag dikwels ongegrond lyk. Hy haal sy pa aan: "Puin maak dikwels die beste boumateriaal."
'N Gedeelde deel van 'n reeks genaamd' Contesting the Past ', is deur 'n Kanadese akademikus wat sy hele loopbaan deurgebring het om die geskiedenis van die Israel-Palestina-konflik te ondersoek en te onderrig. Caplan bied 'n vinnige en gebalanseerde weergawe daarvan. Maar hy manoeuvreer ook behendig tussen en bo die Arabiese en Sionistiese verhale en definieer nuttig die belangrikste geskiedkundige geskille wat geleerdes aan die stry hou - insluitend gelaaide terminologie soos 'terrorisme' en 'verset'. Daar word gekyk na die kernargumente 'wat lyk asof protagoniste en historici gelykop beland', en verduidelik kortliks waarom die konflik nog nie opgelos is nie - en waarom dit moontlik nooit sal wees nie.
Dit is die verhaal van 'n Palestyn wat as kind uit Jerusalem uit haar huis ontwortel is en haar volwasse lewe deurgebring het om haar mense se saak te bevorder. Karmi se verslag oor die Nakba (katastrofe) vang die spanning en vrees van die eerste maande van 1948 op 'n lewendige wyse op toe die Haganah op die offensief begin, swak georganiseerde Palestynse magte oorkom en die Arabiese buurte aan die westekant van die stad bevolk. Politiek en oorlog het haar jeug oorheers, maar Karmi beskryf die pyn van die kontak verloor met haar hond - sowel as die Fatima van die titel, die getroue familiedienaar - en haar lewe as 'n vlugteling.
In onlangse jare het die konsep van koloniste koloniste 'n modieuse of kontroversiële manier geword om die konflik tussen Palestina en Israel te verstaan. Dit trek parallelle tussen die Sionistiese beweging en Europese setlaars in Noord -Amerika, Australië en elders wat hul eie samelewings en ekonomieë gebou het terwyl hulle die inboorlinge uitgesluit, onteien of uitgeskakel het. Daar is 'n paar duidelike verskille. Maar Joodse immigrante wat van antisemitisme gevlug het, was ook setlaars. Robinson gebruik die raamwerk om die Palestynse minderheid wat na 1948 in Israel oorgebly het, te bestudeer en die paradoks daarvan dat hulle tweederangse burgers is wat onder 'n militêre regering woon, maar met demokratiese regte, en in 'n Joodse staat omring deur Arabiese vyande. Uitstekend ondersoek na argief en 'n magdom ander bronne in Arabies en Hebreeus.
Ben-Ami, 'n geskiedkundige wat opgelei is, het van 1999-2001 in die regering van Ehud Barak, Israel se eerste minister van Arbeid, gedien. Sy boek is 'n uitgebreide opstel oor die konflik vanaf die dertigerjare. Dit bied nie 'n konvensionele chronologiese weergawe nie, dus moet die leser vertroud wees met die verhaal. Maar sy interpretasies is waarneembaar en interessant-van sy oordeel oor die onvermydelikheid van die Arabies-Sionistiese konfrontasie tot fassinerende besonderhede oor die gaping tussen die twee partye in die aanloop tot die abortiewe beraad van Camp David in 2000, die voorspel tot die tweede intifada . 'Jode en Arabiere het 'n spesiale eerbied vir die verlede', skryf hy, 'maar hulle is ook noodlottig vasgevang in die leuens daarvan.'
Dit is nog steeds die definitiewe verslag van die Palestynse nasionale beweging van 1949-1993, meer as 20 jaar nadat dit gepubliseer is. Die beweging, wat nou gedemoraliseer en gemerk is, is steeds op soek na 'n staat. Gebaseer op 'n massa interne dokumente en onderhoude met PLO -leiers, is dit 'n monumentale navorsingswerk wat die perspektief van binne gee op 'n manier wat waarskynlik slegs 'n Palestynse geleerde sou kon doen. Dit beskryf politieke en ideologiese veranderinge sowel as komplekse betrekkinge met Arabiese regerings. Dit toon ook hoe skouspelagtige terreuraanvalle soos die massamoord in die Olimpiese Spele in 1972 deur Yasser Arafat verdedig is, maar laat vaar is omdat dit die diplomatieke winste wat die organisasie begin maak het, verreken.
Jode het in Ottomaanse Palestina gewoon lank voor die Sionistiese beweging in die laat 19de eeu gebore is, alhoewel hul verhaal deur nasionalistiese vertellings aan beide kante verduister is wat 'n nulsom-konflik in die tyd voorspel. Klein is 'n politieke wetenskaplike en vredesaktivis. Sy fokus is op inheemse Arabies sprekende Jode wat aan die begin van die 20ste eeu saam met Moslems en Christene in Jerusalem, Jaffa en Hebron gewoon het. Hy maak gebruik van outobiografieë, dagboeke en die Hebreeuse en Arabiese pers om 'n verlore wêreld van sosiale omgang en godsdienstige verdraagsaamheid te herskep. Die boek gaan vinnig deur na die ongemaklike en dikwels vyandige verhoudings tussen Arabiere en Jode in die baie verskillende omstandighede van daardie stede vandag. Dit is veelseggend dat sommige dit gekritiseer het as 'n uitdrukking van nostalgie vir 'n geïdealiseerde of onherstelbare verlede of wensdenkery oor 'n onbereikbare toekoms.
Khalidi se argument gaan oor die onreg wat die Palestyne ervaar. Hy toon aan dat die struktuur van die mandaat teen hulle gekantel is deur Brittanje se toewyding aan die Sionistiese projek-dus die beeld van 'n 'ysterhok'. Hierdie wanbalans was konstant: die VN se verdelingsbesluit van November 1947 het die Jode, toe 'n derde van die bevolking, die helfte van die grondgebied van Palestina. Dit is deur die Arabiere verwerp. Hy toon dat dit nodig is om verder te gaan as die taal van kolonialisme, omdat die sionisme gelyktydig die Palestyne onderdruk het en Dit het 'n nasionale bevryding vir die Jode beteken - en 'n nuwe volk het hul eie taal gebring wat in 'n land met die naam Israel gewoon het. Dit is nie die vraag of Arabiere of iemand anders die paradoks smaaklik of regverdig vind nie. Dit is dat hierdie belangrike verhaal geen sin maak sonder om dit te begryp nie.
Arabiese "verraaiers" wat grond aan Jode verkoop, moet nagestreef word totdat hulle "hel toe gaan" - amptelike PA -dagblad -rubriekskrywer
As deel van die PA & rsquos se onlangse ontsteltenis oor Arabiere in die Silwan-omgewing van & lrmJerusalem wat eiendom aan Jode verkoop, het die amptelike PA daagliks 'n opskrif gepubliseer wat ernstige maatreëls getref het om wraak op Arabiese grondverkopers te neem. & lrm
Om die wettige oordrag van eiendom & rdquo te beskryf as & ldquobetrayal van die vaderland & rdquo en & lrm & lrm & ldquotreason, & rdquo Omar Hilmi Al-Ghoul, 'n gereelde rubriekskrywer vir die koerant, stel voor & 'n swart lys van & ldquo-versamelaars & ldquo Hy bepleit ook dat gesinne afstand doen van baie lede wat grond aan & ldquo -sioniste verkoop, en noem die PA & rsquos -godsdienstige uitspraak dat grondverkopers uitgeskakel moet word en nie meer as lede van die Islamitiese & lrmfaith beskou moet word nie. & Lrm
Opskrif: & ldquo Die onwettige oordrag van eiendom & ndashverraad van die vaderland & rdquo & lrm
& ldquoDie verraad van die vaderland is 'n vloek wat die een wat hom verbind tot die einde van sy dae, in hierdie en die volgende wêreld, sal nastreef. Dit kan nie ingesluk, reggemaak of bedek word nie wie in [verraad] verstrik raak, is 'n kriminele, ketter en word vervloek tot die oordeelsdag& hellip & lrm
Die saak van die verkoop van Arabiese Palestynse eiendomme en gronde aan Sionistiese groepe en bendes en aan hul ekstremistiese regse regering verg 'n wye plan-aksie wat 'n effektiewe reaksie van die bevolking insluit, en 'n sterk arm wat elke medewerker in die kiem kan knyp, ongeag sy status, posisie, naam en lrmand -familienaam. Die nasionale maatreëls wat die versorging van die medewerkers sal verseker, is: & lrm
1. Die gesin moet afstand doen van sy kind, maar dit is nie genoeg nie; hy moet in sy huis verwyder en geïsoleer word totdat hy dit [na die hel] en sy bose lot verlaat. & Lrm
2. Dit moet uitdruklik aangekondig word om nie vir hom te bid nie, ongeag of hy 'n Moslem of Christen is, en ook nie in te stem om hom op die Islamitiese of Christelike begraafplase te begrawe nie. Dit is te danke aan die fatwa (dit wil sê, godsdienstige uitspraak) van [Hoof van die & lrmSupreme Muslim Council] Sheikh Ikrima Sabri, en hy [moet] verklaar en gekommunikeer word. Dit sal deur die betrokke owerhede in die bestelling gedokumenteer word vervolg hom na die dood. & lrm
3. Die gewilde veldtogte teen medewerkers, verraaiers en spioene moet uitgebrei en versterk word, sodat dit alle nasionale stadiums, raamwerke en forums en forums en nie net in die hoofstad Jerusalem en lrmalone nie. & lrm
4. Dit is nodig om te werk om die medewerkers na die gebiede van die Palestynse staat te bring om hulle te arresteer, te verhoor en neem wraak op hulle & lrmin 'n manier wat in ooreenstemming is met die gees van die wet en in ooreenstemming met die nasionale belange. & lrm
5. Omvattende populêre meganismes moet saamgestel word wat ondergeskik is aan die nasionale faksies, en hulle rol sal wees om enige medewerker wat hom toelaat om die groot misdaad van verraad te pleeg, na te streef. Selfs as hulle uit die vaderland vlug, sal hulle na alle eindes van die aarde agtervolg word. & Lrm
6. 'N Hoofstuk moet ingevoeg word in die nasionale [PA -skool] kurrikulums oor die verrigting van die verraderlike spioene, en baie van hulle moet opgemerk word as voorbeelde van misdadigers en nederige mense, en [daar moet op gelet word] hoe hul mense op verskillende punte in die geskiedenis met hulle omgegaan het. & lrm
7. 'N Swartlys moet saamgestel word met lyste van die medewerkers, en dit moet gereeld so wyd as moontlik onder die mense in die & lrmhomeland en in die diaspora versprei word, sodat swartlyste met foto's van medewerkers, hul geboorteplekke en hul vorige en huidige woonplekke in die distrik gehang sal word geboue, die munisipaliteite, die gemeentes, die dorpe, die skole, die [onderwys] institute en die munisipaliteite, en selfs in die kleuterskole, die strate en die pleine, en die publiek moet opdrag gegee word om dit uit te sluit en te isoleer, en om nie op enige manier daarmee te kommunikeer nie. & lrm
8. Die lyste wat aan die [PA] verkiesings deelneem, moet slagspreuke versprei teen verraaiers en medewerkers, prikkel teen hulle in die moskees, kerke, oggendoproepe in die skole en elke plek wat dit moontlik maak. & rdquo & lrm
[Amptelike PA daagliks Al-Hayat Al-Jadida, 11 April 2021] & lrm
Palestynse Media Watch berig oor die PA & rsquos Apartheid -grondwette en sy godsdienstige motiewe vir die uitreiking van beslissings en om grond nie aan die vyand te verkoop nie, en een daarvan is die oortuiging dat Allah vir & lmquo -menslikheid & rdquo gesê het dat & Palestina is suiwer reg van sy Moslem -eienaars & rdquo
Hoewel die Israeliese wet Arabiere nie verhinder om grond te koop nie, is die verkoop van grond aan die Jode volgens die wet van die PA verbied en kan dit lewenslange gevangenisstraf met harde arbeid opgelê word.
Hoof van die Hoogste Moslemraad Ikrima Sabri, wat in die artikel genoem word, en lrmabove dien ook as hoofprediker by die Al-Aqsa-moskee. & Lrm
Kyk die video: 3 Bestaan tekens werklik (November 2021).
Stryd om twee susters
Watter soorte wapens het die Britse weermag aan die einde van die 1890's gebruik?
Obama Demokratiese Benoemde - Geskiedenis
Copyright 2021 \ 'N Daaglikse ontleding van gebeure in Israel en die omliggende Arabiese geskiedenis...