Dan nog ŉ kwashaal. ŉ Portretstudie kon maande duur en sy modelle moes maande aan hom afstaan vir die proses. Ek het na Gerwel se boek gesoek na aanleiding van verdere gesprekke oor my blog verlede week oor die uitbeelding van wyn en wingerd in Afrikaanse gedigte oor die Boland. ‘n Mens kan nie eintlik ernstig oor die politiek van uitbeelding, van representasies, in die Afrikaanse letterkunde dink sonder om Gerwel se boek weer te gaan lees nie. Ons het Crito (wie dit ook nou mag wees?) wat resensies beoordeel. Uit: En die lekkerste deel van dood wees, pp. 19-20. Dit gaan uiteindelik om ’n dubbele vaardigheid, om ’n gedig sinvol oor te plaas in ’n ander taal (wat groot vaardigheid en kennis in twee tale en kulture veronderstel), en om terselfdertyd self ’n nuwe gedig te skryf, ’n verwante gedig met soveel as moontlik van die subtiliteite en poëtiese eienskappe van die oorspronklike gedig, maar tog ook ’n nuwe selfstandige goeie gedig. Dit veronderstel daarom twee gelyklopende teoretiese of literêr-sensitiewe aktiwiteite wat na gelang van ervaring minder of meer bewustelik plaasvind in die kop van die poësievertaler: die waarnemende en analitiese proses en dan die kreatief vormgewende poëtiese proses in die nuwe gedig.