Banks Island - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Banks Island is die westelikste eiland in die Kanadese Arktiese argipel. Dit is in die Inuvik-streek in die Noordweste-gebiede, Kanada, geleë en is die vierde grootste eiland in die argipel. Die eiland word geskei van sy oostelike buurland, Victoria-eiland, deur die Prins van Wallisstraat en van die kontinentale vasteland deur die Golf van Amundsen in die suide. Die Beaufort-see lê ten weste van die eiland. In die noordooste skei McClure Straat die eiland van Prins Patrick-eiland en Melville-eiland. Die enigste permanente nedersetting op die eiland is Sachs Harbour, 'n gehucht Inuvialuit aan die suidweskus.
Die wild wat daar aangetref word, sluit in arktiese jakkalse, wolwe, kariboe, ysbere, en die grootste konsentrasie Musk-osse ter wêreld. Sedert die middel van die negentigerjare het Banks Island 'n Kanadese Arktiese fokuspunt geword vir studie van klimaatsverandering.
Die Kanadese Arktiese argipel is 'n argipel noord van die Kanadese vasteland in die Arktiese gebied. Hierdie groep van 36.563 eilande, geleë in die noordelike punt van Noord-Amerika en beslaan ongeveer 1.424.500 km², beslaan 'n groot deel van die gebied van Noord-Kanada, die grootste deel van Nunavut en 'n deel van die Noordwestelike Gebiede.
Die argipel strek ongeveer 2400 km (1,491 myl) in die lengte en 1,900 km (1,180,6 myl) van die vasteland tot Kaap Columbia, die noordelikste punt op Ellesmere-eiland. Die verskillende eilande van die argipel word van mekaar en die kontinentale vasteland geskei deur 'n reeks waterweë, gesamentlik bekend as die Noordwestelike gange. Daar is 94 groot eilande (groter as 130 km² (50 vierkante myl)) en 36 469 klein eilande. Banks Island is die vierde grootste in die argipel, die vyfde grootste in Kanada, en die 24ste grootste eiland ter wêreld. Dit is administratief deel van die Noordwestelike Gebiede.
Dit beslaan 'n oppervlakte van 70.028 vierkante kilometer (27.038 vierkante myl). Dit is ongeveer 380 kilometer lank en op die breedste punt aan die noordelike punt, 290 kilometer (180 myl) regoor. Die hoogste punt van die eiland is in die suide, Durham Heights, en styg tot ongeveer 730 meter.1
Die eiland is in die Arktiese toendra-klimaat, gekenmerk deur lang, uiters koue winters. Die noordelike deel van die eiland is sneeu- en ysbedek, terwyl die weskus plat, sanderig is en dikwels in mis gehul is. Die grootste deel van die oorblywende kuslyn word omring deur hellende heuwels van gruis, vertikale kranse van sandsteen en twee miljard jaar oue precambriese rots. Dele van die beskutte binnelandse valleie van die eiland is opvallend weelderig en gematig gedurende die kort somermaande, en lyk amper soos die skaapland in die noorde van Skotland.2
Klimaatsveranderinge het die afgelope paar jaar plaasgevind, sodat die ys vroeër as normaal opgebreek het en in die somer seëls verder suid geneem het. Opwarming het verskillende veranderings aangebring; tussen 1999 en 2001. salm vir die eerste keer in nabygeleë waters verskyn het. Nuwe voëlspesies migreer na die eiland, insluitend robins en swaeltjies, en meer vlieë en muskiete het verskyn.
Die lewens van die inwoners van die eiland het nog altyd gedraai om die natuurlike omgewing; visvang, jag en reis. Hulle het dus aansienlike kennis van weerstoestande, permafrost en selfs erosiepatrone. In die afgelope jaar het hulle begin vrees dat hul kennis van weerpatrone kan misluk, aangesien onlangse klimaatsveranderinge die weer moeiliker gemaak het om te voorspel.
Banks Island is die tuiste van die bedreigde Peary Caribou, die onvrugbare grond Kariboe, robbe, ysbere, arktiese jakkalse, sneeu uile en sneeuwee. Die voëllewe bevat soorte soos robins en swaeltjies. Die eiland het die hoogste konsentrasie muskoxen op aarde, met ramings van 68,000 tot 80,000 diere, waarvan ongeveer 20 persent in die Aulavik Nasionale Park in die noordweste woon.3
Die Aulavik Nasionale Park is 'n inspringpark wat ongeveer 12.274 km (7.626.71 mi) van die Arktiese laaglande aan die noordelike punt van die eiland beskerm. Die Thomsenrivier loop deur die park en is die noordelikste rivier (met kano) in Noord-Amerika. Ptarmigan en kraaie word as die enigste voëlrondes in die park beskou, hoewel 43 verskillende spesies die gebied seisoenaal benut.
Aulavik word as 'n poolwoestyn beskou en ervaar dikwels hoë wind. Die neerslag vir die park is ongeveer 300 mm per jaar.3 In die suidelike streke van die park bereik 'n yl plantegroei op die plato 'n hoogte van 450 m bo seespieël.3 Die park het twee groot baaie, Castelbaai en Mercybaai, en lê suid van die McClure-straat.
Die park is heeltemal treeless, en Arctic Foxes, bruin en noordelike kraaglemmings, Arctic Hares en wolwe dwaal in die ruwe terrein. Roofvoëls in die park sluit in Snowy Owls, hakies met growwe bene, Gyrfalcons en Peregrine Falcons, wat op die lemmings wei.
Banks Island het die hoogste konsentrasie muskus-osse op aarde.
Muskiese osse het vroeër op Banks-eiland gewoon, maar hulle het sedert die begin van die twintigste eeu amper uitgesterf. Kanadese bioloë wat die eiland se natuurlewe in 1952 ondersoek het, het een muskusok op hul ekspedisie gesien. In die daaropvolgende jare het die getal muskusokse op die eiland geleidelik toegeneem en in 1961 tel 'n bioloog 100 daarvan. Teen 1994 het die getalle tot 84,000-helfte van al die muskus-osse in die wêreld toe ontplof. 'N Skatting van 1998 het die getal op 58.000 gedaal, 'n beduidende afname, maar steeds 'n sterk getal.
Die rede vir die val en opkoms van muskus-osse op Banks Island bly 'n raaisel. Wetenskaplikes stem nie saam oor die rede waarom die diere aan die oewer verdwyn het nie, en waarom die spesie sedert die middel van die twintigste eeu 'n fenomenale herstel daar beleef het. Banks Island het die hoogste konsentrasie van die dier op aarde.2
Alhoewel dele van die Arktiese gebied al byna 4,000 jaar bewoon is, is die vroegste argeologiese terreine op Banks Island voor-Dorset-kultuurterreine wat dateer tot ongeveer 1500 B.C.E. Opgrawings op die terrein het vuurskrapers, beenharpoenkoppe en naalde, sowel as bene van honderde muskoxen, ontbloot.
Dit wil voorkom asof die eiland weinig aktiwiteit gehad het uit die tydperk 800 B.C.E. tot 1000 C. Die paar terreine wat uit daardie era bestaan, is op die suidelike deel van die eiland, en het kenmerke van sowel die Oostelike Arktiese Dorset-kultuur as hul West-Arktiese eweknieë.
Vir die volgende 500 jaar het Thule-volke verskeie terreine langs die suidkus van die eiland beset. Daar bestaan ​​bewyse van 'n ekonomie wat gebaseer is op die oes van soogdiere, veral boogwalvisse en seëlringe. Muskoxen is vanaf die noordelike bereik van die eiland geoes, hoewel op ekspedisie-wyse, aangesien daar geen bewyse van nedersettings daar is nie.
As gevolg van die koel klimaat wat deur die Klein Ystydperk veroorsaak is, was 'n groot deel van Banks Island tot in die sewentiende eeu verlate. Die Thule het na kleiner streke in die binneland gemigreer en nodige gespesialiseerde jagvaardighede ontwikkel. Terwyl die klimaat warm geword het, het hulle verder rondgedwaal en hulself weer gevestig as 'n paar nou verwante, maar plaaslik onderskeie groepe Inuit. Een van hierdie groepe, die Mackenzie Inuit, oftewel Inuvialuit, het in die sewentiende tot middel negentiende eeu plekke langs die suidkus beset.
Europese verkenning van die eiland het in die vroeë negentiende eeu begin. In 1820 het 'n lid van die ekspedisie van admiraal William Edward Parry land ten suidweste van Melville-eiland gesien. Dit is gedoop Banksland om Joseph Banks, 'n Engelse natuurkundige, plantkundige, beskermheer van die natuurwetenskappe, en president van die Royal Society of London te vereer.
HMS ondersoeker, Banks Island (destyds bekend as Baring Island), 1851
Eers in 1850 het die Europeërs Banks Island besoek. Robert McClure, bevelvoerder van die HMS ondersoeker het na die gebied gekom op soek na die verlore Franklin-ekspedisie. Die ondersoeker is vasgevang in die ys by Mercy Bay aan die noordelike punt van die eiland. Na drie winters is McClure en sy bemanning - wat teen daardie tyd besig was om van honger te sterf - gevind deur soekers wat per slee oor die ys gereis het van 'n skip van Sir Edward Belcher se ekspedisie. Hulle stap oor die see-ys van die seestraat na die skepe van Belcher, wat uit die ooste die geluid binnegekom het. McClure en sy bemanning het in 1854 op een van Belcher se skepe na Engeland teruggekeer. Hulle het destyds na die eiland verwys as 'Baring Island'.
Vanaf 1855 tot 1890 is die Mercy Bay-gebied deur die Copper Inuit van Victoria-eiland besoek wat die materiaal wat deur McClure se party agtergelaat is, kom red. Hulle het ook die kariboe en muskox in die omgewing gejag, soos blyk uit die groot aantal kosse.
Vanweë die groot getal jakkalse was die gebied in die twintigste eeu gewild onder Inuvialuit. Totdat die pelshandel agteruitgegaan het, het die vangs van jakkalse 'n bron van inkomste gebied vir mense van so ver as die Mackenzie-delta en die noordelike helling van Alaska. Hierdie toestroming van mense het gelei tot die vestiging van Sachs Harbour, die enigste gemeenskap op die eiland.4
Die enigste permanente nedersetting op Banks Island is die dorpie Sachs Harbour, aan die suidweste van die kus. Volgens Kanada se sensus uit 2006 was die bevolking 122 individue.5 Die stad is na die skip vernoem Mary Sachs, wat deel was van die Kanadese Arktiese Ekspedisie van 1913.
Die gemeenskap se ekonomie is grotendeels gebaseer op jag en vangs, maar toerisme speel ook 'n klein rol. Die grootste deel van die stad lê binne 250 meter van die kuslyn. Inwoners is ook besig met ysvisvang en vis van die Amundsen-golf en die Beaufort-see. Ondersoek na olie en gas het deur die jare werk gelewer vir sommige inwoners van Sachs Harbour - ramings van kommersieel herwinbare olie in die Beaufort-see wissel van vier tot 12 miljard vate, en daar word vermoed dat dit tussen 13 en 63 biljoen kubieke voet (1 800 km) is.3) aardgas.
Die twee belangrikste tale in die stad is Inuvialuktun en Engels. Die tradisionele naam vir die gebied is "Ikahuak", wat beteken "waarheen jy oorkom." Groot hoeveelhede voedsel en ander items word in die somermaande per skeep gebring en vlug vanaf Inuvik, ongeveer 523 km na die suidweste, werk die hele jaar.
Die stad hou elke lente 'n gans jag - Banks Island is die tuiste van die grootste gans kolonie in Noord-Amerika. Die gemeenskap is ook die tuiste van die grootste kommersiële muskox-oeste in Kanada. Driekwart van die wêreldbevolking van muskoxen dwaal deur die eiland. Die eerste Grizzly-ysbeer-baster wat in April 2006 in die natuur naby Sachs Harbour gevind is.
Banks Island het 'n fokuspunt geword vir studies oor klimaatsverandering in die Kanadese Arktiese gebied. Die klimaat- en omgewingsdata van die eiland op lang termyn is egter yl. Terwyl baie van die huidige kennis gebaseer is op wetenskaplike bevindings; tradisionele kennis, gelei deur generasies van ervaring, kan moderne bevindings aanvul. Die Inuvialuit het generasies van uitgebreide kennis van die Arktiese omgewing, en die meeste het gesê dat huidige omgewingsveranderinge sonder presedent is.
Die veranderinge in die omgewing soos opgemerk deur die Sachs Harbour-gemeenskap, sluit in vries-ups wat drie tot vier weke laat is. Intense, onvoorspelbare weer en skommelinge in seisoene is ook waargeneem. Ernstige storms met wind, donderweer, weerlig en hael en die verdwyning van somer-ysvlotte is ook opgemerk. Vroeë geboortes van muskox, ganse wat eiers vroeër lê, en ysbere wat vroeër uit hul digte opgekom het as gevolg van die opwarming en ontdooiing, is deur die lys. Inheemse inwoners van Banks Island het ook die vangs van spesies van die Stille Oseaan beskryf toe daar tradisioneel ongehoord was. Te veel oop water in die winter bemoeilik die oes van diere, net soos die gebrek aan sneeu in die lente, die gebrek aan see-ys in die somer, verhoogde vriesreën en dunner ys.6
Histories is die lewens van die Arktiese volke intiem verweef met die omgewing en het hulle dit oorleef en ontwikkel deur aan te pas by veranderinge in die omgewing. Die tempo waarteen die mense van Banks Island verander, is vinnig genoeg om buite hul ervaring te wees. Dit sal nodig wees om tradisionele kennis met wetenskaplike kundigheid te koppel ten einde die potensiële gevolge van klimaatsverandering op die inheemse bevolking te verstaan.
↑ Historica Foundation of Canada. Banks Island Ontsluit 14 Februarie 2009.
↑ 2.0 2.1 Ed Struzik. Januarie-Februarie 2000. En toe was daar 84.000: die terugkeer van muskus-osse na die Banks Island in Kanada die afgelope dekades is slegs een hoofstuk van 'n verleidelike Arktiese raaisel CBS Interaktief. 15 Februarie 2009 herwin.
↑ 3.0 3.1 3.2 Parke Kanada.
↑ Parke Kanada. Geskiedenis en kultuur Ontsluit 15 Februarie 2009.
↑ Statistiek Kanada. Alle data, Sachs Harbour Ontsluit 14 Februarie 2009.
↑ Dyanna Riedlinger, Klimaatsverandering en die Inuvialuit van Banks Island, NWT: gebruik van tradisionele omgewingskennis om Westerse wetenskap aan te vul Arctic Institute van Noord-Amerika. 15 Februarie 2009 herwin.
Kanada. Banks Island, 'n natuurlike gebied van Kanadese belang. Natuurlike gebied van Kanadese belang. Ottawa: Parks Canada, 1978. OCLC 31113171
Cotter, R. C., en J. E. Hines. "Teelbiologie van Brant op Banks Island, Noordwes-gebiede, Kanada." Arktiese. 54 (2001): 357-366. OCLC 107610126
Gajewski, K., R. Mott, J. Ritchie, en K. Hadden. "Geskiedenis van holoseen-plantegroei van Banks Island, Noordwes-gebiede, Kanada." Kanadese tydskrif vir plantkunde. 78 (2000): 430-436. OCLC 197133460
Holyoak, D. T. Notas oor die Birds of Southwestern Banks Island, Noordwestelike Gebiede, Kanada. Bulletin van die British Ornithologists 'Club, 103 (2) (Junie 1983). OCLC 70523333
Manning, T. H., E. O. Höhn, en A. H. Macpherson. The Birds of Banks Island, 1956. OCLC 4711934
Stephens, L. E., L. W. Sobczak, en E. S. Wainwright. Gravitasiemetings op Banks Island, N.W.T. Swaartekragkaartreeks, nr. 150. Ottawa: Dept. Energy, Mines and Resources, Earth Physics Tak, 1972. OCLC 85756011
Struzik, Ed. "EN DAN WAS 84.000 - Die terugkeer van Musk-osse na die banke-eiland in Kanada in onlangse dekades is net een hoofstuk van 'n verleidelike arktiese misterie." Internasionale natuurlewe. 30(1) (2000): 28.
Will, Richard T. Benutting van Banks Island Muskoxen deur die negentiende eeuse kopersuitrusting. S.l: Boreal Institute for Northern Studies, 1983. OCLC 36799378