Inmenging op die teorie van veroudering
'N Nuwe studie verhoog en versterk die skakels wat wetenskaplikes daartoe gelei het om die' transposon ...
Sorg vir honde met artritis
Algemene tekens van osteoartritis by honde sluit in styfheid na rus, moeilikheid om op te staan, mank ...
Maar al die tyd is ons oppad. Dit is wat ek seker weet toe ek saamskuifel, skielik waaksaam vir elke sensasie. Ek het geweet dat al my laat begin, verkeerde draaie en gemiste seine deel van my pad was. Elke verval in oordeel, verkeerde berekening en huiwering was heeltemal vasgestel.
Almal wat ek ooit geken het, alles wat ooit gebeur het, het my hier laat beland. Niks wat ek ooit gedoen het, was 'n fout nie. Nie eers die foute was foute nie. Dit was soos om 'n tas neer te sit. Nee, meer soos om uit 'n skeepsvraghouer te kruip wat styf gepak is met pyn, skuldgevoelens, verwyt en spyt. U wil nie vasgevang wees in een daarvan nie. U sal nooit lewendig uitkom nie.
Toe ek grootgeword het, het ons gereeld geskerts oor my pa en sy verlange na paduitstappies. Hy sou dae of weke beplan, alternatiewe roetes karteer, die bande volmaak, die tenk volmaak, die motor laai en ons in die donker wakker maak om te ry sodat ons daar kon kom - waar ook al daar was - voor skedule. En dan sou hy volkome ellendig wees in die plek en by die mense wat ons kom sien het. Hierdie reise het altyd geëindig soos dit begin het: ongemaklik vroeg.
Toe hy ophou werk, gaan hy by 'n sleepwa in die bos en dan na 'n huis langs 'n meer. Sy laaste probeerslag was 'n hut in die berge. Teen die einde van sy lewe het hy 'n laaste reis deur die land begin om my te besoek. Hy het dit nooit gemaak nie. Hy het 'n uur van my huis af by 'n hotel stilgehou en my gevra om op te kom en hom vir middagete te ontmoet. Na 'n hamburger en 'n bietjie patat, het hy my op die parkeerterrein omhels, omgedraai en die twaalfhonderd kilometer wat hy gekom het, teruggery. Sy beproewing was nie meer 'n eienaardigheid nie; dit het hom oorval. Daar was geen plek op aarde waarop hy kon rus nie.
As ek dit nou onthou, dink ek nie minder aan hom nie. Ek dink nie hy was so anders as iemand anders nie. Sy vloek is myne en ook uwe. Die pad is genadeloos as die maatskappy wat u nie kan hou of vermy nie, u eie is. En tog leef ons volgens grade van gewoonte totdat ons leer hoe om onsself tuis te maak waar ons ook al is.
En dan is daar 'n paar wat so solied soos 'n berg en so wyd oop soos die hemel groei. Hulle is sterk en tog sag. Bestendig en tog toegee. Kragtig maar tog sag. U sal hulle herken, want hulle lyk soos die aarde wat u kan aanraak en die lug wat u nie kan bevat nie. Dit is nie dat hulle bomenslik is nie; hulle is meer heeltemal menslik as wat die meeste van ons ooit toelaat om onsself te wees.
U kan u nie die vryheid en persoonlike bemagtiging voorstel wat spruit uit die oplossing van hierdie kwessies nie.
"Hoe het u Zen gekies?" vra mense my, in die veronderstelling dat ek 'n doelbewuste keuse gemaak het om die mees vreemde pad na geestelike bevryding te neem. Een antwoord is dat ek nie gekies het nie. Ek het eenvoudig die pad reguit gevolg, en die weg is duidelik gemaak.
Die eerste stap maak die volgende stap eenvoudig. Die tweede stap maak die derde onvermydelik. Op daardie stadium begin jy iets diepgaande oor jou lewe besef: daar is geen ander manier as die een waarop jy loop nie. So hou jy aan met stap, vertrou op jou eie voete, verbaas oor die manier waarop die natuur verander.
Gelukkig vir diegene met 'n eiesinnige rigting, bestaan ​​'n Zen-retraite grotendeels uit die voetspore van die persoon wat voor u staan. Ek was betower deur Maezumi se seker, elegante voetval, stil onder die swoosh van sy swart kleed. Hy het getrek, toe hy verhuis het, soos Kilimanjaro. Ek sou hom oral gevolg het. Ek dink jy kan sê dat ek dit gedoen het, hoewel dit nie verder as my eie huis gelei het nie. Sodra u erken dat u verlore is, is alles wat u sien, 'n teken wat na u huis wys.
Wat ons help om los te laat, is dat die voorkoms so heeltemal verander. Die natuur is so vriendelik - ons ...