Beeld van mikegi deur Pixabay
Veroudering met MIV. Ek het nie geglo ek kan nie. Goed…
Ek het al twee noodlottige diagnoses ondervind. Die eerste wat uit die boks gekom het, was MIV tydens daardie uitdagende dae voor die behandeling.
Nou, baie jare later, het ek 'n opehartoperasie nodig vir iets wat aortastenose genoem word, anders sterf ek. Dink daaraan om die hartklep te vervang; die operasie wag op 'n afspraak. Ek gaan goed reg. Wens my geluk!
Veroudering met MIV en Teenoor die Ou Dame
Ek het sedert 1993 met MIV geleef. Byna 30 jaar later en al in my 70's dink ek aan wat die MIV-gemeenskap bied. Ek kan nie alleen hierin wees nie.
Die bevolking wat aan die voorpunt van die epidemie was in daardie vroeë jare, groei saam met ander. Baie van ons word nie net ouer nie, ons word ook raak oud met alles wat dit behels. Stadig, humeurig en met meer en meer comorbiditeite. Dit beskryf my ten minste.
Dit bring herinneringe terug. Ek onthou 'n vroeë interaksie met die gemeenskap, miskien my eerste ontmoeting met 'n kamer vol mense met MIV. Dit was 'n streekkonferensie, 'n reeks werksessies en geleenthede om by ons familielede te woon. Ek het 'n gesin gekry. Die eerste sessie op die agenda was egter oor palliatiewe sorg. Met deernis behandel, maar in werklikheid. Ek onthou dat ek gevra het of die hospitaalinstellings jou hond toegelaat het om by jou te bly as jy sterf. (Die antwoord was ja. Ek was tevrede daarmee.) Ons het verder gesels oor gevolmagtigde en testamente in die lewe. Dit het immers na 'n natuurlike saak gelyk. Ons het almal toe die dood in die gesig gestaar.
Later was ek 'n gereelde spreker in ons plaaslike hospitaal en het ek met verpleegsters gepraat oor palliatiewe sorg vir mense met MIV. Met verloop van tyd het die onderwerp minder relevant geword, en daarom het ons gepraat oor die versorging van mense met MIV meer algemeen. Sodat die werk ook afgeneem het. Mense wat met MIV leef, reageer meestal goed op behandeling en lei normale lewens. Niemand het veel daaroor gepraat om oud te wees nie, maar om alleen dood te gaan. Gesprekke het altyd, altyd oor die lewe gegaan.
Nou sterf ons - en ons sterf in meer as ooit tevore omdat ons verouderingstoestand toegeneem het - ons sterf nie as gevolg van MIV-infeksie nie, maar weens ander oorsake, meestal siektetoestande soos diabetes, kardiovaskulêre en respiratoriese siektes. .
Ons praat nie meer oor palliatiewe sorg nie, selfs nie by bejaardes of siekes nie. Die reaksie op MIV is nie meer gemik op diegene wat die einde van hul lewens nader nie. Gesprekke oor MIV en veroudering word trouens dikwels oorheers deur middeljarige mense wat heeltemal anders besorg is oor mense soos ek.
Waar is ons bejaardes?
Moet ons ouer manne beter gedien word? Ek dink so, maar daar is uitdagings om bejaardes te dien. Ons is feitlik onsigbaar, behalwe vir die algemene gesondheidstelsel, waarvoor ons geneig is om groot gebruikers te gebruik. Ons tree af, ons word siek en besoek nie meer MIV-diensverskaffers nie. Die verdedigers van ons groep swyg. Daar is geen wiel wat kriewel nie en min dienste erken ons onsekere bestaan ​​en ons dalende lewensgehalte. Wat die besprekings oor die einde van die lewe betref, hoor ek die woorde "palliatiewe sorg" nog dekades lank nie.
Maar hier is die probleem: bejaardes behoefte MIV-verwante dienste? Indien wel, wat is dit?
Die vrae bly grotendeels onbeantwoord, altans op plaaslike vlak. Organisasies soos Die Wêreldgesondheidsorganisasie sê dat MIV-verwante palliatiewe sorg belangrik is.
"Palliatiewe sorg is 'n noodsaaklike onderdeel van 'n omvattende sorgpakket vir mense wat met MIV / vigs leef," sê hulle, "as gevolg van die verskeidenheid simptome wat hulle kan ervaar - soos pyn, diarree, hoes, kortasem, naarheid., swakheid, moegheid, koors en verwarring. Palliatiewe sorg is 'n belangrike manier om simptome te verlig wat lei tot onnodige lyding en gereelde besoeke aan die hospitaal of kliniek. Die gebrek aan palliatiewe sorg lei tot onbehandelde simptome wat die individu se vermoë om voort te gaan met hul daaglikse aktiwiteite belemmer. Op gemeenskapsvlak beklemtoon die gebrek aan palliatiewe sorg die hulpbronne van die hospitaal of kliniek onnodig. "
Waarom ignoreer internasionale vigs-konferensies die kwessies van veroudering grotendeels, maar in isolasie, die kwessies van ons ouer mense wat met MIV leef?
Praat met ons voete
Ek wil my egter nie op palliatiewe sorg toespits nie. Die vraag is: het die bejaardes wat met MIV leef, spesiale behoeftes waaraan diensverskaffers moet voorsien, hetsy huisvesting, huisbesoek, kos, werksessies en verskillende vorme van praktiese hulp wat eie is aan bejaardes? Of is MIV-verwante diensverskaffers irrelevant vir bejaardes? Het ons met ons voete gepraat? Ek was byvoorbeeld al jare nie meer by die deur van my plaaslike vigs-hulporganisasie nie. Maar dan is ek bevoorreg. Ek is 'n vennoot en ek is iemand wat teëspoed baie goed hanteer. Ander is nie een van die dinge nie.
Die werklikheid is dat baie bejaardes wat met MIV leef, gemarginaliseer word en leef sonder die soort huishoudelike en gemeenskaplike ondersteuning wat ons as natuurlik beskou. Kate Murzin sê Besef, die Kanadese agentskap met 'n agenda wat kwessies oor MIV en veroudering insluit, 'Verskeie van my eie kollegas en vriende wat ouer mense is wat met MIV leef, het die afgelope paar maande gesondheidskrisisse gehad wat hulle na 'n hospitaal gebring het, en hul kontak die gesondheidstelsel, of bloot hul lewens onderbreek het.
Gelukkig het hulle ondersteuning gekry - emosioneel, prakties of albei - van hul gesinne of vennote, maar my jongste navorsingsprojek, PANACHE Ontario, het bevestig dat baie ouer mense met MIV dit nie het nie. Hierdie situasies herinner my daaraan dat ons 'n kritieke punt in die MIV-gemeenskap bereik. Ons moet nou optree om te verseker dat ouer mense en mense met minder hulpbronne formele ondersteuning beskikbaar het, omdat dit te eniger tyd nodig is. "
Vooroordeel teen bejaardes
Kate sê die onlangse gebeure was illustratief. "Die COVID-19-pandemie het die tendens van ouderdomsvooroordeel in ons samelewing aan die lig gebring. Ek wil graag dink dat dit ook 'n geleentheid geskep het, want meer mense praat openlik oor die probleme wat ons sorgstelsels vir bejaardes teister. Vanuit die standpunt van voorspraak is dit meer geneig om meer stemme te beïnvloed. "
Dit is nie so dat sommige diensverskaffers nie volledig reageer nie. Besef is om te verken Gevorderde sorgbeplanning. Dit is die sleutelwoorde wat beskryf: ''n tyd vir u om na te dink oor u waardes en begeertes en om mense te laat weet watter soort gesondheid en persoonlike sorg u in die toekoms wil hê as u nie self kan praat nie' . Daarbenewens het 'n handjievol organisasies in Kanada, soos WET en ander het werksessies aangebied wat soortgelyke behoeftes aanspreek. Maar as daar 'n begeerte is om meer te doen, moet die bejaardes wat met MIV leef, spreek.
En wat van die toekoms? Namate ons na meer holistiese sorgstandaarde beweeg, waar MIV -dienste meer geïntegreer is met dié van ander gesondheidsorgverskaffers en gemeenskapsdienste, het MIV -agentskappe waarskynlik 'n plek. Ons het eerlike gesprekke nodig oor hoe hierdie plek lyk. Nie net 'n teenwoordigheid by ons begrafnisse en lewensvieringe nie, maar in die maande en jare wat dit voorafgegaan het. Ons is immers 'n gesin.