Ek wou die woorde wat sy gebruik het oor my laat spoel en dit op ’n manier deel van my maak. Ook later, toe ek elke maand haar rubriek in LiG gelees het, wou ek dit soos ’n wolkombers om my draai. Of my arms wyd oop maak om dit te omhels en dit styf teen my bors vas te druk.
Annalise Wiid was nie ’n gewone skrywer nie. Sy was ook nie ’n gewone mens nie. Sy was onuitputbaar kreatief. En innig lief vir God.
Annalise is op ’n Woensdag in vanjaar se diep winter oorlede toe daar komplikasies ingetree het ná ’n delikate operasie.
lewenslus geken het, algaande die geweldige groot leemte van haar heengaan besef. In die musiekwêreld, die kerkwêreld, in gemeenskappe waar sy in en deur liefde geleef het.
Sy was ’n mens wat in donker storms haar kop gelig en met ’n fyn, vasberade fronsie die seer en swaarkry van die lewe tegemoet gegaan het. Sy kon diep drink uit die vreugde van verhoudings.
Ja, Annalise Wiid laat ‘n geweldig groot leemte. Maar daar was soveel mooi aan haar. En daarin lê vir my – vir almal wat haar geken het – ’n aansporing: om die manier waarop Annalise geleef het na te volg. En om só die leemte wat sy laat ’n bietjie minder seer, ’n bietjie minder leeg, te maak.