Geskryf deur Julie P. Smith en Fiona Jenkins
Om tuis te werk tydens COVID-19 het ons min gekos.
Tog het werkgewers 'n deel van daardie huise effektief aangekoop.
Alhoewel dit nodig was, was dit vir ons baie kosbaar, en ons vrygewigheid moes nie vanselfsprekend aanvaar word nie.
Buro vir Statistiek syfers toon dat gedurende April en Mei ongeveer 1/2 die arbeidsmag het van die huis af gewerk.
Tuis te werk was ver van kosteloos
Voorlopige resultate van 'n opname van meer as 2,000 huishoudings stel voor dat betaalde werkers ongeveer soveel betaalde ure per dag insit soos voorheen ('n half tot een uur minder), maar dat die onbetaalde werk die hoogte ingeskiet het, met 'n ekstra vyf uur per dag vir vroue, en 'n ekstra twee en 'n half uur vir mans.
Baie van die toename was in kindersorg. Drie uit die vier Australiërs wat by kinders woon, het hulle tuis gehou.
Sommige daarvan was ekstra skoonmaak en was, koste wat baie werkgewers vir die oomblik (saam met, vir sommige werkplekke, huur) nie meer hoef te dra nie.
Min van ons wat tuis werk, sal die moeite doen om ons werkgewers te faktureer vir ekstra verhitting, kantoormeubels, kantoorbenodigdhede, tuisfoon en internetgebruik, toiletpapier en koffie waarvoor ons moes vurk.
Die belastingkantoor het aangedui dat dit wel sal doen Disallow aftrekkings vir tee, koffie en toiletpapier wat sê: "net omdat u self die dinge moet voorsien, maak dit nie aftrekbaar nie".
As gevolg van die rekwisisie van bates wat deur die staat toegelaat word in noodgevalle, het werkgewers in werklikheid dele van ons huise aangevra - huurvry en sonder betalingskoste.
Met meer mense wat elke huis gebruik, en meer maaltye tuis gekook en geëet, het die tyd in die kombuis gestyg. Aangesien supermarkte minder aantreklik geword het, duursame verbruikers soos broodmakers en vrieskaste is ingebring. Groentetuine en hoenderlopies in die agterplaas opgedaag het.
Die meeste van die ekstra werk het op vroue geval. Ondersoeke onderskat dit dikwels deur slegs na die "primêre'Aktiwiteit in elke kwartier blok eerder as sekondêre aktiwiteite (wat dikwels kindersorg insluit) wat terselfdertyd onderneem word. Multitasking versterk werk.
Hoe kan ons dit laat tel?
Counting for Nothing, vrygestel in 1988
In 'n plofbare boek wat meer as 30 jaar gelede vrygestel is met die titel Tel vir niks, Die Nieu-Seelandse politikus en ekonoom Marilyn Waring het die dominante metode om werk te boekstaaf beskryf as 'toegepaste patriargie".
Die instrument is die bruto binnelandse produk (BBP), 'n maatstaf wat meestal slegs rekening hou met die betaalde werk.
Die punt was dat onbetaalde huishoudelike werk en versorging niks tel nie.
Sedertdien het opnames oor tydgebruik gevind dat huishoudelike produksie uit die nie-mark baie groot is - in Australië, gelykstaande aan 'n ekstra 1/2 van die BBP.
Dit is belangrik, omdat die uitsluiting daarvan die BBP ons 'n verwronge idee van vooruitgang gee.
In elke normale jaar voorspel die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling groei in ontwikkelde lande tussen 2% en 4%.
Dit is die groei in die bruto binnelandse produk. OECD-berekeninge wat in 2018 vrygestel is, dui daarop dat soveel as 'n derde van die groei - 0.84 tot 1.79 persentasiepunte - is 'n artefak wat geskep is deur die verskuiwing van wat voorheen was onbetaalde huishoudelike werk en kindersorg inbetaalde huishoudelike werk en kindersorg.
Dit wil sê, die amptelike syfers het 'n toneelstuk aangebied. Ouers het onbetaalde kindersorg - wat nie in die BBP getel word nie - vervang met betaalde kindersorg wat getel word.
Die oorskakeling is aangeteken as 'groei', maar dit was nie groei in die werk wat gedoen is of dienste gelewer het nie. Dit word beter beskryf as rekeningkundige eerder as ekonomiese groei.
As die boekhouding behoorlik gedoen is - as lande soos Australië die waarde van onbetaalde huishoudings en dienste behoorlik getel het, sou dit baie laer groei en gereelde resessies toon.
En as daar behoorlik rekening gehou is met ons omgewing en hulpbronne (nog 'n weglating behalwe wanneer dit ontgin word), sou die BBP-groei weer laer wees.
Die artefak van huishoudelike dienste is omgekeer tydens die COVID-19-ineenstorting. Baie van ons het soveel of meer gedoen as wat ons gedoen het, maar minder daarvan is getel.
Terwyl dit gebeur, word die waarde van die dienste wat deur die huis self aangebied word, by die BBP ingesluit, deur huur vir huurders en 'toegerekende huur' vir huiseienaars. Tuisgemaakte produkte is ook ingesluit, maar onbetaalde dienste wat deur die mens gelewer word, is nie daar nie.
Dit is asof dit nie gebeur nie
Die swakkes BBP-resultaat in Maart versterk oproepe om ekstra besteding aan infrastruktuur - soos bv myne, pyplyne en vinnige treine na lughawens.
Dae later het die premier aangekondig dat kindersorg nie meer gratis sou wees nie en dat JobKeeper vir kindersorgwerkers vervang sal word deur a minder vrygewige subsidie.
Dit is nie wat verwag kon word na 'n historiese geleentheid om produktiwiteit en welstand te heroorweeg nie. Om geld in die sorgsektor te plaas, skep twee keer soveel werk per dollar as konstruksie daarvan. 'N Groter deel van die belegging in die versorgingsektor vloei ook na vroue wie se betaalde werk was buite verhouding deur die stilstand getref.
Dit sal help om 'n groter beskerming teen werkers in te sluit wit kraag sweetwinkels), belastingaftrekkings vir die tuiswerk uitbrei en herkonfigureer, waarvoor 'n betaalde toelaag betaal word tuisonderrigkoste tydens die stilstand en a korter werksweek om tuisbalansrolle te herbalanseer.
Agter alles moet die regte boekhouding van versorgingswerk lê. Daarsonder sal ons waarskynlik voortgaan om op die vrygewigheid van onbetaalde werkende vroue staat te maak, asof hulle gratis is.
Julie P. Smith, ere-medeprofessor, Australiese Nasionale Universiteit en Fiona Jenkins, medeprofessor, Australiese Nasionale Universiteit
Jy is hier: Tuis > Lewe > Finansies & Careers > Oor daardie spaarkamer: werkgewers het ons huise en ons tyd aangevra