Ek het 'n verstopte hond, wat moet ek doen? | Troeteldiere Huishouding
Het jou hond gereelde dermbewegings? Die kans is dat jy die antwoord op hierdie vraag ken. Weg is die dae toe honde vryelik en troeteldier-eienaars gevlieg het, toe hulle bevraagteken was, heeltemal geen idee gehad van hul honde se badkamergewoontes nie. Tans word tussen troeteldierouers en -regulasies, tussen die leibewegings, regulasies en 'n toenemende openbare bewustheid van die behoefte aan spoedige en higiëniese verwydering van troeteldier, in die agterplaas geneig om deeglik bewus te wees van die skedule en uitset van 'n hond.
Onaangenaam of nie, dit is 'n goeie ding, want dit is belangrik om bewus te wees van, en om aandag te gee aan, ons troeteldiere uitwissing gewoontes. Ons is ongetwyfeld, as veeartse, baie honde in ons kantore, wie se eienaars hulle ingebring het weens diarree, soms selfs baie klein gevalle van diarree. Dit is waarskynlik omdat dit 'n hond met diarree het, is nie net 'n besorgdheid vir die hond nie, maar dit is ook geneig om 'n ongemak vir die voog te wees. Aan die ander kant, verminderde afvoer van stoelgang, veroorsaak dikwels nie sulke dringende antwoorde nie.
Sekerlik, 'n af en toe 'n dag wat self natuurlik oplos, is nie 'n oorsaak van alarm nie, maar hardlywigheid kan baie ernstig wees, en vereis dikwels 'n reis na die veearts.
Moeilikheid om die stoelgang te verlaat en / of te lastig om te ontlont: Dit is altyd 'n rede om jou hond deur jou veearts te ondersoek. Nie net omdat hy natuurlik ongemaklik is nie, maar ook omdat manlike honde veral ook urienblokkades kan ontwikkel en dit is lewensbedreigende noodgevalle.
Harde, klein stoelgang: Selfs as jou hond op 'n roetine-basis op die been is, maar die stoelgang is klein, hard of droog, is dit steeds 'n aanduiding dat daar 'n probleem is wat geëvalueer moet word.
Geen ontlasting nie: As jou hond vir 2-3 dae geen ontlasting het nie, is hy hardlywig en moet ondersoek word.
Klein hoeveelhede vloeibare stoelgang: Dit mag dalk teenstellend lyk, maar as jou hond net klein hoeveelhede vloeistof oorsteek, mag dit wees omdat hy so hardlywig is dat die onbeweeglike, harde massa van die stoel die verloop van enigiets beperk, maar klein stukke vloeistof of lintjies van sagte stoel wat slaag om te druk deur. Hy moet nagegaan word.
Verminderde aptyt / aktiwiteit / depressie: Dit is nie-spesifieke simptome van baie verskillende probleme, dus jy benodig 'n diagnose van die onderliggende oorsaak.
braking: Braking is meer algemeen in verstopte katte, maar kan in die honde met hardlywigheid voorkom.
dehidrasie is 'n baie algemene oorsaak van hardlywigheid. As jou hond nie meer vloeistof in beslag neem as wat hy verloor nie, as gevolg van onvoldoende verbruik of oormatige verlies (deur inspanning of metaboliese siekte), absorbeer sy liggaam soveel as wat hy kan uit sy ingewande, wat lei tot harder, droër stoelgang. In baie gevalle kan vloeistofterapie (mondeling, dieet of medies) aangedui word.
Dieetkwessies hulself kom dikwels in die spel om gereeldheid te beheer. Te veel vesel, te min vesel of te min vloeistof in u hond se dieet, kan die konsekwentheid van die stoel en deurgang beïnvloed. Daarbenewens is sommige honde geneig om swak verteerbare stowwe te eet (hout, bene, rotse, plastiek, materiale, jy noem dit) wat verstopping of meer ernstige dermblokkeringe kan veroorsaak.
ongemak (moontlik van hipartritis of laer rugpyn) kan dit ook moeilik en / of ongemaklik maak vir jou hond om 'n normale dermbeweging te hê. Medikasie vir pyn of gesamentlike gesondheid kan voordelig wees.
obstruksies Van fisiese afwykings kan ook die beweging van stoel beperk. 'N Verminderde bekkenkanaal van 'n vorige besering, anale klierstoornisse, gewasse, prostatiese vergroting en breuk kan almal hardlywigheid veroorsaak. Jou veearts mag XRays en / of ultraklankbeelden aanbeveel om hierdie faktore in of uit die vergelyking te reël.
Motiliteitsversteurings kan die funksie van die spiere in die dikderm verminder, wat verstopping veroorsaak. As die spiere nie normaal kontrakteer nie, beweeg die stoel nie, die dikderm moet buite sy natuurlike grense strek en dan is dit selfs moeiliker vir die dikderm om te funksioneer. Gelukkig is hierdie progressiewe versteuring nie so algemeen by honde soos by katte nie.
As jy enigsins bekommerd is oor jou hond se ontlasting, sien jou veearts. Nadat u u hond ondersoek het en enige onderliggende probleme bepaal het, kan u veearts met u saamwerk om spesifieke aanbevelings te maak oor mediese ingryping, dieetbestuur, die gebruik van ontlastingstowwe, lakseermiddels of ander medikasie om die gesondheid en reëlmatigheid van kolon te handhaaf.