Hoe Genes beïnvloed Kindontwikkeling
Wat bepaal hoe 'n kind ontwikkel? Alhoewel dit onmoontlik is om te rekenskap gee van elke invloed wat bydra tot wie 'n kind uiteindelik word, kan navorsers kyk na 'n paar van die duidelikste faktore. Dit sluit in dinge soos genetika, ouerskap, ervarings , vriende, familie, opvoeding en verhoudings. Deur die rol wat hierdie faktore speel, te verstaan, is navorsers beter in staat om te identifiseer hoe sulke invloede tot ontwikkeling bydra.
Dink aan hierdie invloede as boublokke. Terwyl die meeste mense dieselfde basiese boustene het, kan hierdie komponente op oneindige aantal maniere saamgestel word. Oorweeg jou eie algehele persoonlikheid. Hoeveel van wie jy vandag is, is gevorm deur jou genetiese agtergrond, en hoeveel is die gevolg van jou leeftyd ervarings?
Hierdie vraag het honderde jare lank filosowe, sielkundiges en opvoeders verbaas en word dikwels na verwys as die natuurversusvoering debat. Is ons die gevolg van die natuur (ons genetiese agtergrond) of koestering (ons omgewing)? Vandag is die meeste navorsers dit eens dat kinderontwikkeling 'n komplekse interaksie van beide natuur en koestering behels. Terwyl sommige aspekte van ontwikkeling sterk beïnvloed kan word deur biologie, kan omgewingsinvloede ook 'n rol speel. Byvoorbeeld, die tydsberekening van wanneer die aanvang van puberteit plaasvind, is grootliks die resultaat van oorerwing, maar omgewingsfaktore soos voeding kan ook 'n effek hê.
Van die vroegste oomblikke van die lewe werk die interaksie van oorerflikheid en die omgewing om te vorm wie kinders is en wie hulle sal word. Terwyl die genetiese instruksies wat 'n kind van sy ouers ervaar, 'n padkaart vir ontwikkeling kan opstel, kan die omgewing beïnvloed hoe hierdie aanwysings uitgedruk word, vorm of gebeurtenis stilgemaak word.
Die komplekse interaksie van die natuur en koestering kom nie net op sekere oomblikke of sekere tye van tyd voor nie; dit is aanhoudend en lewenslank.
In hierdie artikel gaan ons nader kyk na hoe biologiese invloede die ontwikkeling van kinders help vorm. Ons sal meer uitvind oor hoe ons ervarings met genetika in wisselwerking is en om te leer oor sommige van die genetiese afwykings wat 'n impak op kinderpsigologie en ontwikkeling kan hê.
Die vroegste tydperk van ontwikkeling
Aanvanklik begin die ontwikkeling van 'n kind wanneer die manlike voortplantingsel, of sperm, die beskermende buitenste membraan van die vroulike reproduktiewe sel of ovum binnedring. Die sperm en eiersel bevat elk chromosome wat as 'n bloudruk vir die menslike lewe dien. Die gene wat in hierdie chromosome voorkom, bestaan ​​uit 'n chemiese struktuur wat bekend staan ​​as DNA (deoksiribonukleïensuur) wat die genetiese kode bevat, of instruksies wat die hele lewe uitmaak. Behalwe vir die saad en eiers bevat alle selle in die liggaam 46 chromosome. Soos u dalk raai, bevat die sperm en eier elk slegs 23 chromosome. Dit verseker dat wanneer die twee selle ontmoet, die gevolglike nuwe organisme die korrekte 46 chromosome het.
Hoe beïnvloed die omgewing genuitdrukking?
So hoe presies beïnvloed die genetiese instruksies van albei ouers hoe 'n kind ontwikkel en die eienskappe wat hulle sal hê?
Ten einde dit ten volle te verstaan, is dit belangrik om eers te onderskei tussen 'n kind se genetiese erfenis en die werklike uitdrukking van daardie gene. 'N Genotipe verwys na al die gene wat 'n persoon geërf het. 'N Fenotipe is hoe hierdie gene eintlik uitgedruk word. Die fenotipe kan fisiese eienskappe insluit, soos hoogte en kleur of die oë, sowel as niefisiese eienskappe soos skaamheid en ekstroversie.
Terwyl u genotipe 'n bloudruk kan voorstel vir hoe kinders grootword, word die manier waarop hierdie boustene saamgestel word, bepaal hoe hierdie gene uitgedruk word. Dink daaraan as 'n bietjie soos om 'n huis te bou.
Dieselfde bloudruk kan lei tot 'n verskeidenheid verskillende huise wat lyk soortgelyk, maar het belangrike verskille gebaseer op die materiaal en kleurkeuses wat tydens konstruksie gebruik is.
Watter faktore beïnvloed hoe gene uitgedruk word?
Of 'n geen uitgedruk word, hang af van twee verskillende dinge: die interaksie van die geen met ander gene en die voortdurende interaksie tussen die genotipe en die omgewing.
Genetiese interaksies: Gene kan soms teenstrydige inligting bevat, en in die meeste gevalle sal een geen die stryd vir oorheersing wen. Sommige gene werk op 'n addisionele manier. Byvoorbeeld, as 'n kind een lang ouer en een kort ouer het, kan die kind uiteindelik die verskil verdeel deur middel van gemiddelde lengte. In ander gevalle volg sommige gene 'n dominante-resessiewe patroon. Oogkleur is een voorbeeld van dominante-resessiewe gene by die werk. Die geen vir bruin oë is dominant en die geen vir blou oë is resessief. As een ouer 'n dominante bruinooggen in die hande afklim terwyl die ander ouer 'n resessiewe blouooggen gaan aflê, sal die dominante gene wen en die kind sal bruin oë hê.
Gene - Omgewingsinteraksies: Die omgewing waaraan 'n kind blootgestel word in beide die utero en die res van sy of haar lewe, kan ook 'n uitwerking hê op die uitwerking van gene. Byvoorbeeld, blootstelling aan skadelike dwelms terwyl dit in die utero kan dramatiese impak op latere kindontwikkeling hê. Hoogte is 'n goeie voorbeeld van 'n genetiese eienskap wat deur omgewingsfaktore beïnvloed kan word. Terwyl 'n kind se genetiese kode instruksies vir lengte kan gee, kan die uitdrukking van hierdie hoogte onderdruk word indien die kind swak voeding of 'n chroniese siekte het.
Genetiese instruksies is nie onfeilbaar nie en kan soms afloop. Soms wanneer 'n sperm of eiersel gevorm word, kan die aantal chromosome ongelyk verdeel, wat veroorsaak dat die organisme meer of minder as die normale 23 chromosome het. Wanneer een van hierdie abnormale selle by 'n normale sel aansluit, sal die resulterende sigoot 'n ongelyke aantal chromosome hê. Navorsers suggereer dat soveel as die helfte van alle sigare wat die vorm het, min of meer as 23 chromosome het, maar die meeste hiervan word spontaan afgebreek en word nooit tot 'n volle termyn baba ontwikkel nie.
In sommige gevalle word babas gebore met 'n abnormale aantal chromosome. In elke geval is die resultaat 'n soort sindroom met 'n stel kenmerkende eienskappe.
Abnormaliteite van die Seks-Chromosome
Die oorgrote meerderheid van pasgeborenes, beide seuns en dogters, het ten minste een X-chromosoom. In sommige gevalle word ongeveer 1 uit elke 500 geboortes gebore met óf 'n ontbrekende X-chromosoom of 'n addisionele sekschromosoom. Klinefelter sindroom, Fragile X sindroom en Turner sindroom is al voorbeelde van abnormaliteite wat die sekschromosome insluit.
Kleinfelter se sindroom word veroorsaak deur 'n ekstra X-chromosoom en word gekenmerk deur 'n gebrek aan ontwikkeling van die sekondêre geslagseienskappe sowel as leergestremdhede.
Fragiele X-sindroom word veroorsaak wanneer 'n deel van die X-chromosoom aan die ander chromosome geheg word deur so 'n dun tou molekules wat dit in gevaar stel om af te breek. Dit kan beide mans en vroue beïnvloed, maar die impak kan wissel. Sommige met Fragiele X toon min of geen tekens, terwyl ander ligte tot ernstige verstandelike ontwikkeling ontwikkel.
Turner sindroom kom voor wanneer slegs een geslagskromosoom (die X-chromosoom) teenwoordig is. Dit raak slegs vroue en kan tot kortgrootte, 'n "nek" nek en 'n gebrek aan sekondêre geslagseienskappe lei. Sielkundige gestremdhede wat verband hou met Turner sindroom sluit in leergestremdhede en probleme met die herkenning van emosies wat deur gesigsuitdrukkings oorgedra word .
Die mees algemene tipe chromosomale versteuring staan ​​bekend as trisomie 21, of Down-sindroom. In hierdie geval het die kind drie chromosome op die plek van die 21ste chromosome in plaas van die normale twee. Down-sindroom word gekenmerk deur gesigseienskappe, insluitende 'n ronde gesig, skuins oë en 'n dik tong. Individue met Down-sindroom kan ook ander fisiese probleme ondervind, insluitend hartafwykings en gehoorprobleme. Byna alle individue met Down-sindroom ervaar enige tipe intellektuele gestremdheid, maar die presiese erns kan dramaties wissel.
Dit is duidelik dat genetika 'n groot invloed het op hoe 'n kind ontwikkel. Dit is egter belangrik om te onthou dat genetika net een stuk van die ingewikkelde legkaart is wat 'n kind se lewe uitmaak. Omgewingsveranderlikes, insluitende ouerskap , kultuur, opvoeding en sosiale verhoudings speel ook 'n belangrike rol.
Berger, KS (2000). Die ontwikkelende persoon: Deur middel van kinderjare en adolessensie. New York: Worth Publishers.
Klinefelter, HF (1986). "Klinefelter sindroom: historiese agtergrond en ontwikkeling". Suid Med J 79 (45): 1089-1093.