ToekomsVenster: Tyd is verstreke(Foto: Josh Newton/Unsplash) “Maar staan op en gaan na die stad toe. Daar sal vir jou gesê word wat jy moet doen.” – Handelinge 9:6 (AFR83) Parkeermeters is deel van die lewe. Jy weet mos hoe dit werk. Jy stop en betaal vir ŉ sekere tyd. Wanneer die tyd verby is, maar jou sake is nie afgehandel nie, moet jy jouself haas om weer munte in te sit. Daar is nie eers grasietyd nie. As die tyd verby is, moet jy jou ry kry of die verkeersbeampte smekend in die oë kyk dat jy nie beboet word nie. As jy die geleentheid mis, sien jy sommer van ver af die stukkie papier onder jou ruitveër wapper en kan dit jou omkrap! Die metafoor laat my dink aan die lewe en die lewenskrisisse wat ons ervaar. Dat ŉ mens tyd nodig het om die trauma te verwerk, is inderdaad so. Jy staan iewers geparkeer en spandeer die tyd om tot verhaal te kom. Somtyds is 30 minute spreekwoordelik nie genoeg nie. Jy gooi nog ŉ geldjie in. Dit is ook nie passiewe tyd nie maar ŉ geleentheid om, sou dit nodig wees, met ŉ vertroueling, terapeut, sielkundige of pastoor te gesels totdat daar verligting kom en jy voel dat jy gereed is om die lewe as gawe te omarm. Die eerste tree terug na die lewe mag strompelend en bewerig wees, maar jy het aan die beweeg gekom. Jy sal beleef hoedat jou bene sterker word en jou moed vir die uitdagings van die lewe weer begin terugvloei. Die vraag is egter, wanneer is die tyd verstreke? Dertig minute is verby en jy voel dat jy nog ŉ bietjie tyd nodig het. Geen probleem nie. Nou stap die horlosie aan en die volgende beskikbare minute gaan verby. Hoe lank gaan jy vertoef? Ons verskil van mekaar en presies hoe lank jy nodig het om te parkeer, verskil van mens tot mens, maar iewers moet jy die motor weer aanskakel, dit in rat kry, jou voet op die pedaal plaas, kyk of dit veilig is en in die stroom verkeer inval. Dit gebeur egter dat die parkeerplekkie ŉ veilige hawe word. Dit verklaar waarom jy voel soos jy voel, dit wek simpatie en jy kry ondersteuning van allerlei oorde, dit word ŉ verskoning om vroeg uit te tree maar jy mag nie. God het enorme moeite gedoen om jou te kry waar jy is. Hy het Homself in jou gestort en het regtig geen ander strategie om hierdie wêreld te transformeer, as ek en jy nie. Selfs die engele staan in ons diens. Jammer as ek onsimpatiek klink, dit is nie bedoeling nie. Ek het waarskynlik meer gehuil in my lewe as baie ander mense, maar my redding was die rooi vlaggie op die parkeermeter wat dringend en neutraal verklaar het – tyd verstreke. Dis tyd om in te val.