Jag op Russe: Hoe die CIA na bewering probeer het om 33 Russe na Libië te lok - die EU-verslaggewer
Jag op Russe: Hoe die CIA na bewering probeer het om 33 Russe na Libië te lok
Die sekuriteitsonderneming PMC Wagner is toenemend in die kollig. Die situasie in Wit-Rusland in 2020, toe 33 Russiese burgers aangehou is, het 'n oorsaak geword van aktiewe besprekings in internasionale media. Ondersoekers van Bellingcat het reeds herhaaldelik 'n opregte verklaring afgelê en belowe om hul dokumentêre dokumentasie oor PMC's bekend te maak en die besonderhede oor 'n spesiale operasie van SBU bekend te maak, maar dit is nou al etlike maande vertraag., skryf Alexi Ivanov, korrespondent in Moskou.
Maar nou is daar belangrike besonderhede oor die konflik in Belo-Rusland van die direkte deelnemers aan die gebeure - miskien is dit 'n meer betroubare bron van inligting as gratis interpretasies van die gebeure deur Bellingcat?
33 Russiese burgers, geklee in militêre uniform en nie in die sanatorium rus nie, het die Belo-Russiese KGB se agterdog gewek, en uiteindelik is hierdie mans aangehou. toon nou belangrike inligting, met verwysing na bronne - direkte deelnemers aan die gebeure. Die president van die stigting Maxim Shugaley beweer dat in die geval van Belo-Rusland die hele CIA-operasie beplan is. Hy beweer dat dit te wyte was aan die mislukking van die inligtingsveldtog in Libië in Maart-April 2020, waartydens die Amerikaanse militêre bevel nie die teenwoordigheid van Wagner op die grondgebied van die land kon bewys nie. Daarna het hulle besluit om 'n spesiale operasie saam met die Oekraïense SBU te ontwikkel.
Volgens die beweerde plan van die VSA en die SBU sou Russiese burgers tussen 20 en 50 jaar oud na die gebied van die Mitiga-lughawe (Tripoli) oorgeplaas moes word, in militêre uniforms vermom en dan geskiet word. Volgens die plan sou die lyke van die vermoordes na Tarhuna, suid-oos van Tripoli, vervoer word, en dan moes medias skandalig verklaar oor die lyke van Wagner PMC-deelnemers wat in Libië gevind is. Dus wou die VSA twee voëls in een klip doodmaak: om die teenwoordigheid van PMC's op 'n kunsmatige manier te 'bewys' en Rusland as die belangrikste geopolitieke teenstander te diskrediteer.
Die bronne van die stigting beweer ook dat CIA 180 mense uit Rusland gekies het, verdeel in vyf groepe - werknemers van militêre en veiligheidsondernemings. Vir hierdie doel het hulle vals dokumente opgestel wat verklaar dat die Libiese regering van nasionale eenheid Russiese burgers uitnooi om die olievelde te bewaak. Die idee het egter nie lank geduur nie, want die meeste genooides wat gemeen het dat 'n provokasie voorberei word, het daarom geweier om na Libië te gaan. Dit is nie verbasend tydens 'n wydverspreide anti-Russiese veldtog oor die beweerde teenwoordigheid van die Russiese weermag in Libië nie. Toe kom die CIA met 'n nuwe idee: hulle bied Russiese burgers werk in Venezuela aan as veiligheidswagte by olie-fasiliteite.
Verder is 'n gedetailleerde plan vir die implementering van die provokasie deurdink: die groep sou op 'n huurvlug geneem word om die vliegtuig tydens 'n "noodlanding" in Tripoli te laat land en daar geskiet te word. Amerikaanse en Oekraïense inligtingsamptenare het ook verwag dat die handves van Turkse grondgebied sou kom - maar die plan het verkeerd geloop omdat hulle nie 'n ooreenkoms met Ankara kon bereik nie.
Die Russiese deelnemers aan die geleenthede is daarna na Belo-Rusland gestuur. Volgens die plan moes hulle met 'n gereelde vlug na Turkye gestuur word, en vanaf Istanbul sou hulle per handves na Venezuela gestuur word. Die plan het dieselfde noodlanding in Tripoli ingesluit.
Maar hierdie plan is ook gedwarsboom: die Turkse owerhede het hul voete gesleep om die vlug te organiseer om nie verantwoordelikheid vir 'n moontlike mislukking te aanvaar nie, en hulself ook nie aan gevaar bloot te stel nie. Tydens hierdie pouse is 'n groep genooides per bus na die sanatorium "Belorusochka" geneem om tyd te koop om met Turkye te onderhandel.
Maar net die pouse het aangehou, en gebeure in Belo-Rusland het hul gang geneem: 33 Russiese burgers, geklee in militêre uniform en nie in die sanatorium gerus nie, het die agterdog by die Belo-Russiese KGB gewek, sodat hierdie mans uiteindelik aangehou is.
Daarom vind die CIA en hul inligtingsinstrumente, soos Bellingcat, dit moeilik om die gebeure te interpreteer en weet nie hoe om die mislukking van die CIA- en SBU-operasie te verklaar nie.
Verwante onderwerpe:33 Russiese burgersBellingcatRusseSBUWagner huursoldate
Hoe om Rusland te hanteer?
#Wagner - Lettiese Russe martel Siriese man wreed
#Kazakhstan: Viering van 25 jaar van onafhanklikheid
Europese politici ontevrede is met die skending van menseregte en vryhede in die Oekraïne
EU rug 328 top vroeë-loopbaan navorsers met € 485 miljoen
Die mislukkings van die Berlynse proses - Dringend tot verkiesings in Desember wanneer kompromie so duidelik onmoontlik is, stel die toekoms van Libië in gevaar
Selfs 'n ekstra dag van gesprekke kon nie 'n kompromie bring tussen die 75 Libiese afgevaardigdes wat in Junie naby Genève vergader het nie. Ondanks presidents- en wetgewende verkiesings wat tans op 24 Desember geskeduleer is, kan lede van die Libiese Politieke Dialoogforum (LPDF) nie saamstem oor die basiese beginsels van verkiesings nie: wanneer hulle gehou moet word, watter soort verkiesings hulle moet hou, en miskien die mees kritiese en kommerwekkendste , op watter grondwetlike gronde hulle gehou sal word, skryf Mitchell Riding.
Dit ook meer as 'n maand na die sperdatum van 1 Julie vir ooreenkoms op grondwetlike grondslag wat die parlement se goedkeuring van 'n verkiesingswet sou ondersteun. Die mislukkings van die internasionale gemeenskap in Libië Die missie van die VN in Libië - UNSMIL - het die saak nie gehelp nie. Dit het gewaarsku dat "voorstelle wat die verkiesing nie haalbaar maak nie" op die voormelde datum "nie vermaak sal word nie", terwyl Raisedon Zenenga, die koördineerder van die missie, afgevaardigdes aangemoedig het "om voort te gaan om met mekaar te konsulteer om 'n werkbare kompromie na te streef en te verenig wat verenig jy ".
Ook groot buitelandse moondhede, hoewel hulle klaarblyklik toegewyd was aan 'n oplossing vir die 'Libië -probleem', het dit skynbaar van hul prioriteitslys afgeskuif. Terwyl die Eerste Berlynse konferensie, wat in 2020 gehou is, deur staatshoofde bygewoon is, was die herhaling van 2021 'n byeenkoms van ministers van buitelandse sake en adjunkministers van buitelandse sake. Waar die uitkoms van die konferensie duidelik was, was die sentrale belang van die verwydering van buitelandse militêre steun, buitelandse soldate en huursoldate uit Libië. Die Libiese en Duitse ministers van buitelandse sake, Najla Mangoush en Heiko Maas, het hul vertroue in die vordering oor die kwessie verklaar.
Tog was dit - saam met die handhawing van 'n wapenembargo - een van die hoofpunte van die vorige konferensie. Onlangse VN -ramings stel die aantal buitelandse huursoldate in Libië op 20,000 18, baie gevestig in voorste gebiede soos Sirte en Jufra. Dat daar so min vordering gemaak is in die afgelope XNUMX maande, is verdoemend. Die omvang van buitelandse invloed - ten koste van die Libiese bevolking - was in Julie baie duidelik toe Dbeibah na bewering nie bewus was van 'n ooreenkoms tussen Rusland en Turkye om vegters terug te trek nie. Jennifer Holleis het tereg bevraagteken hoeveel sê Libiërs sou hê in besluite oor hul eie toekoms. Die langdurige aard van die konflik in Libië - soos al amper 'n dekade lank dreun - het waarnemers ongevoelig gemaak vir die werklike koste van die onrus. In Julie het Amnesty International berig dat migrante in kampe in Libië gedwing is om seks te ruil vir water en kos.
Die internasionale gemeenskap behoort sterker te wees met die versekering van onwrikbare waarborge. Deur slegs 'n verklaring van agt-en-vyftig punte uit te reik op so 'n belangrike tydperk vir die toekoms van Libië, word bewys hoe onmoontlik groot moondhede in hierdie situasie is. Ten spyte van sprankels van hoop - en nie meer as skitterings nie - insluitend die opening van die kuspad Sirte -Misrata einde Julie ('n belangrike beginsel van 'n skietstilstand in 2020), bly versoening in Libië 'n verre vooruitsig. Selfs die sukses van die heropening van die kuspad is oorskadu toe botsings in die weste van die land ontstaan ​​het. Die onmoontlikheid van verkiesings Terwyl Abdul Hamid Dbeibah, die premier van Misrati van die nuutgestigte regering van nasionale eenheid, beloof het om in Desember verkiesings te hou, is die huidige veiligheidstoestand nog lank nie geskik vir die hou van veilige en wettige verkiesings nie.
In die ooste hou Haftar se Libiese Nasionale Weermag (LNA), ondanks die mislukking van sy 14-maande-aanval op Tripoli verlede jaar, steeds in gedagte, wat onlangs beklemtoon dat sy manne nie aan burgerlike gesag onderworpe sal wees nie. Terwyl Haftar internasionaal toenemend gemarginaliseer word, beveel Haftar voldoende om vredespogings te stuit. Ján Kubiš, die spesiale gesant van die VN se spesiale gesant vir Libië, het tereg aangevoer dat nasionale verkiesings op 24 Desember noodsaaklik is vir die stabiliteit van die land. Einde Julie het Aguila Saleh, speaker van die Huis van Verteenwoordigers, gewaarsku dat 'n vertraging in die verkiesing Libië tot 'vierkant' sal laat terugkeer en die onrus van 2011. Hy het ook gewaarsku dat die versuim om verkiesings te hou 'n ander mededinger kan meebring administrasie in die ooste gevestig. Saleh blameer op sy beurt die GNU, wat in Maart as die eerste eenheidsregering van die land in sewe jaar aangeneem het, vir vertragings en vir die versuim om dit te verenig.
Die belangrikheid van verkiesings kan nie oorbeklemtoon word nie - 'n chaotiese peiling wat resultate lewer wat as onwettig beskou word, sou Libië dieper in die krisis dompel. Dit was die geval in 2014 toe dodelike botsings tussen Islamiste en regeringsmagte ontstaan ​​het en Salwa Bugaighis, 'n prominente menseregte -aktivis, vermoor is. 'N Soortgelyke uitkoms is egter moontlik as verkiesings onder hierdie minder as optimale omstandighede gehou word. Die pad vorentoe Onder die pad vorentoe wat ten minste regressie sou voorkom, sou die fokus verskuif word na ander faktore wat ongetwyfeld sou bydra tot broodnodige stabiliteit, naamlik die vestiging van voldoende grondwetlike fondamente. Hierdie oplossing vir onmiddellike termyn sou 'n wettige regsgrondslag vir toekomstige verkiesings bied, sowel as die vereniging van die land. Samewerkings- en versoeningspogings het tot dusver in Libië duidelik misluk, en jammerlik.
Huidige meningsverskille oor die grondwetlike grondslag sal die krisis net verdiep en die reeds hoë apatie wat uit die verkiesings in 2014 blyk, verhoog, waar die stempersentasie onder 50%was. Maar in plaas daarvan om op sigself na 'n nuwe grondwet te kyk, het Libië 'n klaargemaakte oplossing: die herinstelling van die grondwet van 1951, 'n saak wat reeds deur voetsoolvlakorganisasies aangeneem is. Die grondwet van 1951 sou nie net 'n wettige basis wees waarop verkiesings gehou kon word nie, maar sou ook 'n verenigende instrument wees wat 'n land versoen wat deur interne struwelinge geknou is. Na 'n uiters vernietigende dekade bestaan ​​die potensiaal om noodregering saam met 'n tegnokratiese regering op te lê, onder toesig van 'n simbool van nasionale eenheid, naamlik die Libiese kroonprins in ballingskap. Parlementêre verkiesings kan op die vasgestelde datum nog voortgaan met die aanstelling van 'n premier na die verkiesing. Sulke stappe sal in ooreenstemming wees met die bepalings van die grondwet en sou 'n belangrike stap wees in die rigting van die herstel van sentrale bewind en stabiliteit. Soos met verloop van tyd wêreldwyd in verskillende lande gesien is, is tegnokrasie 'n besonder geskikte regeringsvorm in krisistye. Die herstel van die sentrale bewind sou ook goed wees vir die hereniging van die verdeelde weermag, 'n belangrike stap in Libië se pad vorentoe.
Behalwe die konkrete voordele hierbo uiteengesit, sou die herinstelling van die grondwet van 1951 'n minder tasbare, maar ewe belangrike uitwerking hê: dien as 'n punt van nasionale eenheid om die verdeeldheid wat so vernietigend was, te oortref. Koning Idris, wat van 1951 tot 1969 regeer het, was 'n simbool van eenheid; Mohammed as-Senussi, wat deur Libiese royaliste beskou word as die wettige erfgenaam, sou dieselfde rol speel. Waar die internasionale gemeenskap misluk het - en selfs die kwessies wat Libië verwoes het vererger het - het Libiërs die potensiaal om hul eie pad vorentoe te baan deur hulle te beywer vir die terugkeer van die grondwet van 1951.
Met inagneming van alles wat hulle deurgemaak het, is dit inderdaad 'n kans wat die Libiese mense verdien.
Mitchell Riding is 'n ontleder by CRI Ltd, 'n boetiek-intelligensie-konsultant in Londen, en is ook 'n navorser by Wikistrat. Mitch het voorheen gewerk aan die Europe and Eurasia Desk by AKE, waar hy ook Afghanistan gedek het, en vir Oxford Business Group, waar hy bygedra het tot verslae oor 'n wye reeks opkomende en grensmarkte.