DIE OU CYPRUS - Inligting
DIE OU CYPRUS
My tuinier, jonk en emigrant, sorg vir my soos die vader wat hy nooit kon geniet nie. Maak seker dat my ou huis warm bly gedurende die winter en dat my kaggel nie vuurmaakhout het nie, sodat my bloeddruk nie in die koue styg nie.
Toe ek dertig jaar gelede van my moeder geërf het, was die huis waar ek woon, soos die plattelandse huise van destyds, byna onbewoonbaar; Sonder elektrisiteit en sonder enige gemak, het die kinders net in Julie saam met hul grootouers gekom om te dors en in September die amandels te oes. Ek onthou die stryd tussen die broers om die roete te ry of om die tien sent te kry waarmee die ouma ons beloon het dat ons elke mandjie met mandjies afgeskiet het. Die beeld van my ouma, baie krom en klein, kom ook tot my gedagtenis en druk die vyebroodjies met vinkel, waarvan die parfuum verwar is met die angs vir die skaduwees wat die lamp op daardie eindelose herfsaande veroorsaak het. By die opknapping van die huis het ek sy hoë plafonne en sy deure gehou waardeur die koue, stiptelike en ongemaklike gas van my winters nog in kruip.
Nílton het my vandag onder die vuurmaakhout gebring, die oorblyfsels van daardie ou sipres wat my oupa geplant het en wat geknak is toe die weerlig die palmboom wat in sy val, die arme toeskouer van die storm, verpletter, verdeel het. Daar in 'n hoek van die plaas moes dit tot vandag toe gewees het. Ek het dit vergeet.
Die lewendige ouderdom op die platteland stimuleer gevoelens en saam met hulle die volheid van lewendige gevoel in soveel lewe. Die wonde van die vorige maalstroom word alleen genees en 'n mens leer om te leef met die rustige stilte van die plante; jy leef die seisoene, jy sien dat jou bloed in ritme is, jy herken die bome met hul gevalle blare, en jy is opgewonde oor die bultjies van die takke wat dragtig is met blare en blomme wat wag op bevalling in die lente. Namate die dag verleng, identifiseer jy elke blom aan die naam daarvan, en met die hitte kan jy die paaie raai deur asem in essensies van mirt, laventel, jasmyn en mints.
Met grys hare mens jy jou dinge; u leunstoel, u tafel, u bed, u tuin, u plante ... hulle kan nie meer ander wees nie, want daar sal nie tyd wees vir verandering nie. Hulle is die vriende wat my hopelose ouderdom vergesel. Sommiges, soos ek, sal van die brandstok na die vergetelheid gaan, maar ander - my bome, my handpalms en die sipresse wat ek geplant het en wat oupa s'n vervang het - sal voortgaan om te groei en groei soos die olyfbome, die holm-eike en die dennebome bly groei. plant ... jy weet nie eers nie. Ek is opgewonde dat my mense my van my plante onthou. Ek weet dat dit die strik is wat die illusie om te oorleef my in die wiele ry, maar ek hou daarvan om vierkantig in daardie misleiding te val.
Daarom het dit my so hartseer gemaak om die oorblyfsels van die ou sipres soveel jare onbewus van my geheue te sien.