Hy het nie lawaai nie. Gewoonlik is dit net, doef, doef, doef teen ’n hardlooppas. Hierdie keer het hy gefluister. Hy was in toom. Hy het ’n ander se oor in ag geneem.
Sy kop was nie ver van myne nie. My vingers het deur sy hare geloop. Hare van dieselfde dofgoud as ’n leeu s’n.
My vingers het daarin geswem soos ons op die bank gelê het. Ons oë vasgenael op die televisieskerm. Ons hande wat nou en dan aandag gee aan mekaar. Selfs al is dit ’n ligte vryf.
Woorde was weggebêre. Ons hoef nie te gepraat het nie. Woorde maak dinge soms ongemaklik, meer as stilte. So hier en daar was ’n reaksie oor wat aangaan op die skerm. Dit was genoeg.
Ek wou nie vry nie, want selfs dit het te onpersoonlik geraak. Ek wou nie orig raak nie, want deesdae leen ons mos ons lywe vir almal soos biblioteekboeke. Ek wou net saam met iemand lê.
Daarom was my hart in toom. Ek het geen lang- of korttermyn planne gehad nie. Ek was tevrede met die hede.
Sy teenwoordigheid het my hoog gemaak, “gelukkig” is nie die woord nie. Ek was baie tevrede, op so ’n vlak dat ek bedwelmd gevoel het. Vir ’n oomblik het ek gewens dat dit nie moet op hou nie.
Ek is weer herinner aan die mag van menslike interaksie op sy mees basiese. Ek wou niks van hom hê nie.
“Sy het vroeër die aand nog by my gekuier. Sy het gesê sy wens net die skei kan klaar kom, want hulle het vroeër die aand weer gestry,” sê Dulman.
Hesselman het homself in die nagtelike ure aan plaaslike polisie oorgegee. Barbara Rass, wyksraadslid en kampvegter vir vroue en kinderregte, het die familie by die hof ondersteun. Sy meen mans moet eerder ’n vrou los as om haar dood te maak.
Rass het ná die hofverrigtinge gesê geregtigheid moet geskied en die stelsel moet nie die familie faal nie.
“Hy kom voor as ’n ordentlike mens, maar dit kan ook misleidend wees,” meen sy. Die verdagte sal weer Woensdag 12 September in die hof verskyn vir ’n borgtogaansoek.