Ontmoet die filosoof wat die bloudruk vir die nuwe outoritarisme geskryf het
Ouer volwassenes wat minstens twee keer per week sterk geoefen het, het 46 persent laer kans op dood vir enige ...
David Lewis, Universiteit van Exeter
Donald Trump, Rodrigo Duterte, Viktor Orban, Vladimir Poetin - Van Manila na Moskou, Washington na Boedapest, populistiese outoritarians is die nuwe normale.
In Hongarye wil Orban, die eerste minister, 'n "onwettige demokrasie" bou, terwyl Poetin lank gelede onafhanklike joernalistiek en politieke opposisie vermors het. Turkye se Recep Tayyip Erdoğan is voorsitter van 'n wrede onderdrukking op die media en die burgerlike samelewing. In die Filippyne, Rodrigo "die Punisher" Duterte belowe om die lyke van 100,000-vermeende bendelede in Manila-baai te laat val, en dreig om kongres te sluit as dit hom teenstaan.
En in die VSA het Trump se hardloop vir die presidensie die Republikeinse kommentator gevra Andrew Sullivan om te waarsku van die dreigement van tirannie.
Daar is baie verskille onder hierdie leiers. Maar instinktief herken ons 'n paar ooreenkomste: die ontploffing en die bravado, die vermoë om 'n gewilde woede by bestaande elites te verwoord, die gevoel van 'n buitestaander en die ewig verlossende belofte om dinge te doen en hul lande weer 'n goeie keer te maak. .
Soos ons sukkel om die opkoms van hierdie nuwe politiek te verstaan, Regte Godwin se - wat beweer dat enige verhitte sosiale media-bespreking onvermydelik met die vergelykings van Hitler of die Nazi's eindig - onvermydelik in werking tree. Sulke vergelykings is gewoonlik spesiaal - maar daar is een Duitse denker van die 1930s wat help om die opkoms van die "nuwe outorici" te verduidelik.
Carl Schmidt, 'n briljante juris en politieke filosoof, het albei die ineenstorting van die Weimar-republiek voorspel en was vir 'n kort tyd 'n passievolle verdediger van Hitler se regime. Hy het met die Nazi-party in 1936 uitgeval, maar het die res van sy lewe die kragtige kritiek van liberale politiek geskryf. Ná jare in die woestyn, sy werke vestig weer aandag. Drie van sy groot idees, in die besonder, werp lig op die manier waarop die nuwe outoritare oor die politiek dink.
Die 'soewereine leier'
Schmitt argumenteer dat effektiewe state 'n werklike soewereine leier nodig het wat nie deur grondwette, wette en verdrae verwurg word nie. 'N werklike soewereine president wat deur middel van rompslomp sal sny en alles neem wat nodig is.
Dit is die über-soewereiniteit wat Poetin toegelaat het aanhangsel Krim in 2014 sonder om aandag te skenk aan die internasionale reg. Dit is die manier van besluitneming wat deur Trump se aankondiging geïmpliseer word, dat hy "bou 'n groot, groot muur"Langs die VSA-Mexikaanse grens, of sy aanspraak dat jy nie die Islamitiese staat kan verslaan deur te speel deur die reëls nie. En dit is presies hierdie benadering wat Duterte in sy klem op misdaad aanroep, die howe omseil en "kry misdadigers van die strate".
Die oppergesag van die reg is 'n struikelblok wat oorkom moet word - nie 'n beginsel wat omhels moet word nie. En baie kiesers stem saam: hulle wil politieke leiers hê wat resultate kry, nie met prokureurs praat nie.
Maar die prys vir hierdie Schmittiese soewereiniteit is hoog: dit het die uitvoerende gesag nodig om die wetgewer, howe en dikwels die media te beheer. In Rusland, die parlement het 'n rubberstempel geword, die howe is pligsgetroue bondgenote van die Kremlin en die media is hoofsaaklik onder staatsbeheer. In Turkye het Erdoğan die land se howe gedemp en opgesluit joernaliste. In Februarie 2016 het hy gesê hy sal nie 'n konstitusionele hof uitspraak nakom nie Dit het gelei tot die vrylating van twee joernaliste - die twee was daarna tronk toe gestuur na 'n verdere verhoor. Die Amerikaanse demokratiese stelsel kan opvallend veerkragtig wees, maar dit is enigiemand se raai wat 'n president Trump kan doen as howe of kongres sy mees radikale idees geblokkeer het.
Schmitt se tweede groot idee is dat die politiek fundamenteel oor die onderskeid tussen vriende en vyande is. Liberale demokrasieë is skynheilig, sê Schmitt. Hulle het grondwette en wette wat voorgee om almal ewe te behandel, maar dit is 'n pyn. Alle state is gebaseer op 'n onderskeid tussen "hulle" en "ons", tussen "vriend" en "vyand". 'N Nasie moet gedurig herinner aan sy vyande om sy eie oorlewing te verseker.
Die nuwe outoritare omhels Schmitt se vriend / vyand onderskeid met gusto. troef het 'n groot aantal teenstanders - Meksikane, Moslems, Sjinees - wat probeer om Amerika te ondermyn. In Rusland is dit die VSA wat dien as Openbare Vyand Nommer Een. In Hongarye, immigrante uit die Midde-Ooste vul die rol in.
Maar soos Schmitt se ervaring van Nazi-Duitsland net te goed bewys het, vind 'n nasie wat in terme van eksterne vyande gedefinieer word, ook binnekant vyande gevind. In Rusland, Poetin het gewaarsku teen 'n "vyfde kolom" van "nasionale verraaiers". In Turkye is meer as 2,000 mense sedert April 2014 vervolg aanklagte van "belediging" Erdoğan - en akademici, joernaliste en politieke teenstanders word aangeval as vyande van die Turkse staat. Vir Trump is daar ook baie interne vyande, nie die minste nie "walglike verslaggewers"In die baie gehate" liberale media ".
Opkoms van outoritarisme
Schmitt se derde radikale idee is om demokrasie te herdefinieer. Volgens Schmitt is demokrasie nie 'n wedstryd tussen verskillende politieke partye nie, maar die skepping van 'n amper mistieke verband tussen die leier en die massas. Die leier artikuleer die interne emosies van die skare. Daarom geniet Poetin nog steeds goedkeuring graderings in die 70-80% reeks, ten spyte van Rusland se ekonomiese ellende. En dit is hoekom Trump met sy ondersteuners sal floreer, ongeag polisievlokkies.
Wanneer Trump eise kan hy skiet iemand op vyfde laan en verloor geen stemme nie, hy kanaliseer Schmitt.
Schmitt se glans lê in sy onbegryplike, onentimentele analise van die baser-idees van die politiek. Hy het net te goed geweet die mag van vreemdelinge haat en haat om massa-ondersteuning te mobiliseer. Hy het op die eerste hand die aantrekkingskrag van 'n leier gesien wat politieke of grondwetlike kwagmure kon sny om die volk te red ". Selfs as 'n juris, het hy die gevoel van emosie in 'n skare gevoel wanneer 'n leier hul diepste vrese en begeertes artikuleer.
Liberale sal teen Duterte ry, 'n veldtog om Trump te stop, en vra vir meer sanksies teen Poetin se Rusland. Maar die opkoms van die Schmittiese politiek is 'n seker teken van 'n diep malaise in die globale demokrasie. Die verspreiding van liberale idees regoor die wêreld het versuim om die sosiale ontwrigting en ekonomiese marginalisering van groot groepe in die samelewing aan te spreek. In plaas daarvan het dit 'n turbo-gelaaide globale elite geproduseer, blykbaar onverklaarbaar vir die samelewings waaruit hulle hul rykdom onttrek.
Vinnige oplossings outoritêre oplossings sal uiteindelik misluk, maar hulle kan ook hoogs vernietigend wees. Die tweede helfte van die 20e eeu kan gedefinieer word as 'n stryd tussen die Schmittiese politiek - die outoritarisme van links en regs - en 'n werkbare liberale alternatief.
Na 1945 het die Duitsers geweier om die aannames van 'n Schmittiese wêreld te aanvaar, van 'n samelewing wat in vriende en vyande verdeel is. In plaas daarvan het hulle 'n grondwet vervals wat die oppergesag van die reg en liberale vryhede insluit. Die omhelsing van liberale demokrasie was 'n moeilike geveg. Die opkoms van die nuwe outorici oor die hele wêreld dwing ons om dit alles weer te leer.
David Lewis, Senior Lektor, Politiek, Universiteit van Exeter. Sy navorsingsbelange is in internasionale veiligheids- en konflikstudies. In plaaslike terme het die meeste van my navorsing na die Sowjet-politiek ondersoek, veral in Rusland, Sentraal-Asië en die Kaukasus. Hy het ook 'n sterk belangstelling in die politiek van Sri Lanka en is veral geïnteresseerd in die impak van 'Stygende Magte' op kwessies van vrede en konflik in internasionale aangeleenthede.