Wat as Joyce voor my doodgaan? Dit is een van my grootste kwesbaarhede.
Seker, ek kan eers doodgaan. Statisties leef vroue langer as mans. Maar dit is nie my kwesbaarheid nie. My sterwende eerste bring ander gevoelens op, soos om my ware liefde te verlaat, nie daar om haar te help wanneer sy my nodig het nie. Natuurlik weet ek dat ek altyd daar vir haar sal wees, net sonder 'n liggaam. Ek het vol vertroue dat ek in die sfeer van die siel selfs meer teenwoordig sal wees vir haar sonder die afleiding wat hier op aarde is.
Al is ons albei gesond op die belangrike maniere, is ons nog sewentig jaar oud. Ons is nou in ons senior jare. Die dood van ons liggame is nie meer iets wat geïgnoreer kan word nie.
Teenoor My Behoefte, My Menslikheid, My Spiritualiteit
So hoe is Joyce so 'n diep kwesbaarheid vir my verby? Dit is as gevolg van hoeveel ek haar nodig het. In ons vroeë jare saam het ek hard probeer om haar nie te benodig nie. Ek was goed om haar lief te hê. Maar nodig, dis 'n ander storie. Om Joyce te benodig, sal my ontoereikendheid as 'n mens bewys. Tog het ek haar nodig.
Uiteindelik kon ek my nie meer mislei nie. Ek moes my ontoereikendheid, my afhanklikheid, my swakheid, in die gesig staar. En ek het 'n bonus gekry. Deur my afhanklikheid van Joyce te aanvaar, word ek 'n sterker man (ja, dit is 'n voortgesette werk). Deur my behoefte te stoot, het ek myself verswak. Deur my mensdom weg te stoot, het ek my spiritualiteit ook weggejaag. Dit is 'n pakketooreenkoms. Jy kan nie een hê sonder die ander nie.
Dus met die vollediger bewustheid van my behoefte aan Joyce, en die opening van die volle menslike deel van my, is die gedagte van haar dood 'n skrikwekkende ding. In my diepste kwesbaarheid voel ek soos 'n verlore kind, onbeskerm deur die warmte van Joyce se liefde.
My hoër verstand weet dat ek kan oorleef, selfs gedy. Ek weet dat ek haar siel aand en dag sal aanroep, met 'n geestelike verband. My siel weet ons diepgaande verbinding kan nie verlore raak ná een persoon se oorgang nie.
Maar ek kan nie die kwesbare kind in my ignoreer nie. Op daardie baie menslike vlak, is ek bang vir die gedagte van Joyce se dood. Ek sien myself dwaal deur die liefdevolle arms van die aarde en besluite neem sonder haar vroulike wysheid.
Verstaan ​​die toekoms sonder "My vreugde"
Die hartseer wat ek bedink, is nie net die hartseer van 'n kind nie. Dit is ook my volwasse self wat my beste vriend in die hele wêreld lief sal hê. Op 'n onlangse solo-backpack-reis het ek die vreugde wat Joyce in my lewe bring, duideliker gemaak. Dit is selfs in haar naam! As ek alleen is, is ek ernstiger. Ek het vrede, stilte en tevredenheid, maar nie vreugde nie. Die vreugde kom saam met Joyce.
Van die gelukkigste oomblikke van ons lewens saam was in die natuur. Nie net om saam te wees nie, maar om God se natuurlike skoonheid met my geliefde te deel. Wanneer ek sien dat Joyce opgewonde voel oor 'n pragtige sonsondergang, of die weerkaatsende lig op 'n poel water, is my eie hart meer opgewonde oor haar reaksie as wat ons sien. Hoe sou ek dit misloop!
Hoe sou ek ons ​​fisiese samesyn mis. Ons het elke aand 'n spesiale ritueel. Ons noem dit "pit time." Ons het dit al dekades gedoen. Ek lig my arm en sy snuggles in my armput met haar been om myne. Dit is heerlik troosvol vir ons almal. Ek sou veral ons seksuele verband, die wonderlike unie van ons liggame, mis. Maar ek sal net so min die klein fisiese verbindings mis, hande hou terwyl ek loop of bid, en al die klein raakjies gee ons mekaar.
Ontbreek die Speelse Insigte
Ek sal die manier waarop sy met my speel, baie mis. Sy pla my met soveel sensitiwiteit en liefde. 'N Paar weke gelede het ons 'n werkswinkel in Assisi, Italië, gelei. Ek het die groep vertel van 'n spesiale plek waar ons op die punt was om te besoek. Ek het gesê, "En as ons gelukkig is, kan ons daar wees op 'n tyd wanneer daar geen is nie toeriste. "Joyce het 'n subtiele uitdrukking van ongemak op my gesig gevang, 'n effens gerimpelde neus en 'n vinnige afwaartse wys gebaar van my vingers toe ek die woord" toeriste "uitgespreek het. Dit was so vinnig dat niemand anders in die kamer gelyk het nie kennisgewing.
Joyce kon dit geïgnoreer het, maar dit was te ryk 'n oomblik. Sy het my gestop en gewys wat ek gedoen het, maar op 'n manier wat my gehelp het om die humor in my optrede te sien. Dit het 'n waardevolle oomblik geword vir die hele groep. Dit het 'n bewusteloos oordeel wat ek vir toeriste gehou het, verlig. Dit het vir die hele groep 'n heerlike binne-grap geword. Ons het begin om te sien en te seën die wonderlike toeriste wat tydens ons uitstappies met ons gemeng het, terwyl baie in die groep my geplooide neus en afwaartse wysende vingers gemik het. Ek het van alles gehou!
'N Ongewone Meditasie: Teenoor My Ergste Vrees
Elke keer oefen ek 'n baie ongewone meditasie, wat ek van harte beveel om almal met 'n geliefde te oefen. Ek sien my ergste vrees, dat Joyce sterf. Ek het dit laat speel as 'n bewuste nagmerrie. Ek sien dit gebeur. Ek het myself deur al vyf stadiums van verdriet laat gaan: ontkenning, woede, bedinging, depressie en uiteindelik aanvaarding. Ek voel so diep as moontlik my lewe sonder Joyce, alleen in ons bed sonder 'pit tyd', eet etes alleen, kom huis toe na 'n leë huis en probeer om haar geliefde roosbosse sonder haar liefdevolle aanval te versorg.
Maar om te eindig sou daar net 'n morbiede meditasie wees. Die volgende stap in die meditasie is noodsaaklik. Ek dan oop vir haar ewig-huidige siel. Ek voel dat sy haar liefde sonder liefde in my nag en dag uitstort. Ek voel haar meer as ooit tevore, onttrek deur haar besige lewe op aarde. Dit gee my groot troos. Dit is na hierdie spesiale meditasies dat ek my geliefde Joyce nader met meer openheid, kwesbaarheid en liefde as gewoonlik. My waardering vir haar het gebloei, en sy geniet dit deeglik.