Wat was die waarde van speserye tydens die verkenningstydperk? - Inligting - 2022
Wat was die waarde van die speseryhandel gedurende die tyd van verkenning?
Een van die aanvanklike motiverings vir die Europeërs om eksplorasie -reise te stuur, was om goedkoop speserye te vind. Om so 'n duur en riskante missie werd te wees, moes speserye baie werd gewees het en 'n baie groot aanvraag in Europa gehad het. Hoeveel, in vandag se terme, was dit werd? En wat is die oorsprong van so 'n buitengewone vraag? Wanneer en waarom het die prys uiteindelik gedaal?
Hier is my hoofbron vir die volgende antwoorde. WYSIG 6/4/2015: Ek het hierdie antwoord uitgebrei om oor 'n aantal dinge uit te brei.
Hoeveel was dit in vandag se terme werd?
Rondom die jaar 1500 was 'n kwintaal peper in Lissabon tot 38 dukate werd. 'N Hertog was 3,5 g goud en 'n kwintal was slegs 60 gram peper ... So, peper was 'n bietjie meer as twee keer sy gewig in goud werd! Ander speserye soos naeltjies, kaneel of neutmuskaat was waarskynlik aansienlik meer werd as dit.
En wat is die oorsprong van so 'n buitengewone vraag?
Speserye was destyds gewild om dieselfde redes as vandag. Maar dit was duidelik dat hulle destyds meer 'n luukse item was. Hulle was nie so duur nie as gevolg van 'n groot aanvraag, maar meer fundamenteel as gevolg van die probleme van aanbod. Dit was baie beperk, en baie ver weg, in 'n tydperk waar vervoer duur was.
'N Groot deel van hierdie uitgawe hou nie net verband met die tegniese perke van seilskepe en seevaart nie, maar ook beskermingskoste (veiligheid teen seerowery en dies meer). En voor die Industriële Revolusie was daar nie veel vraag na Europese uitvoer in die Ooste nie. Dit het alle invoer uit Asië, insluitend speserye, duur gemaak.
Wanneer en waarom het die prys uiteindelik gedaal?
In die 1400's het die Venesiërs en Genoese 'n groot deel van die speseryhandel in Europa beheer, maar hulle moes op hul beurt staatmaak op ander tussengangers, wat die koste verhoog het. Die Portugese het omstreeks 1500 handelsposte in Asië begin vestig. Toe kom die Nederlanders en die Britte in die 1600's. Die toenemende toegang van Europese handelaars tot die bronne van die speserye was 'n belangrike faktor wat gehelp het om die prys vanaf daardie tydstip te verlaag, die mededinging te verhoog en uiteindelik die beskermingskoste te verminder.
Intussen het 'n aantal dinge die koopkrag van Europese handelaars verhoog. Dit sluit in 1) groot invoer van silwer uit die Amerikas in die 1500's 2) die Industriële Revolusie, wat Europa in staat gestel het om goedkoper tekstiele en ander goedere te vervaardig en 3) kolonisering van Indië en ander plekke, wat Britse en ander handelaars toegang tot nuwe handel gegee het items, veral opium. Al hierdie dinge sou gehelp het om speserye en ander Asiatiese invoer relatief baie goedkoper te maak.
Probeer hierdie skakel: The Luxury Trades of the Silk Road: Hoeveel het sy en speserye werklik gekos?
Dit was uiters waardevol. Kaneel, byvoorbeeld, was 'n koning se losprys werd. Letterlik. Cleopatra het 'n groot stapel daarvan gehad. Toe sy voorstel dat sy dit sou verbrand, het dit onmiddellik aandag aan Augustus gekry. In Holland het ons die uitdrukking 'peperduur' = 'so duur soos peper. Speserye was in daardie dae beslis duurder as goud.
Waarom was hulle so duur?
Eksklusiwiteit: Speserye - die speserye - groei nie in Europa nie. Hulle is lig, duursaam en maklik om te vervoer. Met ander woorde: 'n karavaan vol speserye was ekonomies die moeite werd om van (sê) Indië of selfs China tot in Europa te reis.
Logistiek: Dit is nie so eenvoudig soos om 'n kameel met speserye en 'n hanteerder langs hom te laai nie. U wil nie 'n paar blokke goud op u rug dra nie en deur 'n slegte omgewing loop. U het 'n aansienlike wag nodig om dit te beskerm. Baie infanterie en kavallerie rondom die karavaan. Al die diere en personeel moes langs die roete gevoer en gehuisves word. Dit dra baie by tot die koste.
Soos u kan sien, was dit die koste om dit te kry van waar dit verbou is tot waar dit verbruik sou word, wat speserye so waardevol gemaak het.
Goed, so speserye was regtig duur. Waarom die vraag daarna? Kon hulle nie iets anders gebruik nie?
Natuurlik. Die meeste mense kon in elk geval nie sulke luukse bekostig nie. Dit is die rede waarom oorspronklike Nederlandse kos as baie sag beskou word. Ons Nederlanders verkoop daai speserye! Jy eet mos nie jou eie goedere nie?
In daardie dae was die behoud van voedsel moeilik. Ek is nie 'n kok nie, maar rook en sout was die gewildste en mees algemene metode. Baie kos wat ons vandag as bedorwe en weggooi beskou, is destyds geëet. Mense hou natuurlik nie van die smaak van bederfde vleis nie. Om speserye daarby te voeg, het die smaak van bederfde vleis vermom en dit eintlik lekker laat smaak. Selfs in klein hoeveelhede.
Dit is 'n beeld van 'n antieke peperlepel. Soort was so duur.
Waarom het die pryse uiteindelik gedaal?
Produksie was eers doelbewus beperk. Die Nederlandse VOC het 'n monopolie gehad en het dit streng toegepas. Later het meer maatskappye (British East India Company, ander) die monopolie verbreek deur dieselfde vir hul markte te doen. Wat pryse verlaag het. Britse handelaars hoef nie meer duur Nederlandse peper te koop nie. Maar die EIC kon nie die pryse op dieselfde vlak hou as die VOC nie, anders sou handelaars hulle nie koop nie. Hulle moes ietwat mededingend wees.
Veel later is meer gegroei en beter vervoer (groter seilskepe en stoomskepe) het dit makliker beskikbaar gestel. Hoër spoed was nie belangrik nie, maar groter drakrag was wel.
Hoe die speseryhandel die wêreld verander het
Vanaand kan jy 'n bietjie Caesar -slaai slyp of dit gebruik om 'n steak by te sit, maar peper was eens so waardevol dat dit gebruik kon word om die huur te betaal.
Peper, saam met ander speserye soos kaneel, naeltjies en neutmuskaat, was vyf eeue gelede so 'n warm produk dat dit nasies gedryf het om oor groot oseane te vaar op soek na nuwe roetes na die speseryryke Ooste.
Speserye het nie net handelaars oor die hele wêreld ryk gemaak nie - dit het groot keiserryke gevestig, hele kontinente aan Europeërs geopenbaar en die balans van wêreldmag versterk. As die moderne era 'n definitiewe begin het, het sommige historici aangevoer deur die speseryhandel.
Speserye was lank voor die 15de eeu 'n belangrike komponent van antieke handel, maar is eeue lank gemonopoliseer deur middelmane in die Midde-Ooste en Noord-Afrika, wat die asiatiese herkoms van hul waardevolle bronne deeglik bewaak en fantasties ryk geword het daarvoor. Destyds is die kleurvolle korrels gebruik vir die geur van voedsel, maar ook vir take soos die maak van parfuum, die balseming van die dooies, die behoud van vleis en die opkikker van salfresepte in tradisionele medisyne.
Europa hang aan die verste punt van die handelsketting vir speserye, sonder toegang tot oostelike bronne of die mag om buitensporige pryse te betwis. Op 'n stadium in die 1300's, toe die tariewe op sy hoogste was, het 'n pond neutmuskaat in Europa sewe vetgemaakte osse gekos en was dit 'n meer waardevolle produk as goud.
Selfs die aristokrasie - een van die grootste verbruikers van ingevoerde speserye - het dit moeilik gevind om hul versending peperkorrels en naeltjies te bekostig. Teen die 1400's, toe navigasietoerusting tot die punt verbeter het dat langafstandseil moontlik geword het, het die konings en koninginne van Europa besluit om die balans van die wêreldhandel te verander deur hul eie speseryjagmissies te finansier.
Eerste uit die blokke kom Christopher Columbus, wat op soek was na 'n vinniger roete na Indië, eerder die Amerikas raakgeloop het.
Teleurgesteld het hy nie Indië bereik nie, maar Columbus se naam vir die inheemse mense wat hy in Amerika teëgekom het, en hul plaaslike weergawe van 'n pittige spesery - "Indiane" en "pepers" - het egter vasgesteek. Vasco de Gama, wat ook speserye gesoek het, was die eerste om Afrika te omring, en 'n bemanning onder leiding van Ferdinand Magellan het die hele wêreld omseil.
Manhattan verruil vir 'n bietjie neutmuskaat
Die kaart van die koloniale tydperk is grootliks geteken in die waansinnige jare toe heel Europa 'n deel van die speseryhandel uitgeoefen het, deur gebruik te maak van twyfelagtige en dikwels brutale taktieke om 'n vastrapplek in Indië en Suidoos -Asië te vestig.
Spanje en Portugal het die grootste deel van die 16de eeu baklei oor naeltjies, terwyl Engeland en die Nederlanders oor neutmuskaat in Indonesië geveg het. 'N Klein eiland genaamd Run, vasgevang met neutmuskaatbome, het in die 1600's 'n tyd lank die waardevolste vaste eiendom ter wêreld geword, toe Engeland dit in 'n verdrag aan Nederland oorgegee het om vyandelikhede tussen die twee nasies te beëindig. In ruil vir Run het Nederland 'n paar kolonies oor die dam verruil - insluitend wat nou bekend staan ​​as die eiland Manhattan.
Teen daardie tyd het ontluikende Europese buiteposte reeds 'n ring gevorm rondom die Indiese Oseaan, wat enorme rykdom na hul tuislande gebring het en die kolonisering van enige gebied wat geskik was vir gewasse geag word, aangevuur. Vlae is geplant en skeepspaaie vorm 'n soort web oor die wêreld se oseaan soos nog nooit tevore nie.
Ten goede en ten kwade, het die wêreld se eerste gebrek aan globalisering begin, alles in die strewe na 'n lekkerder ete.
Wat is die verhaal agter die Spice -eilande?
Miskien het u die naam al voorheen gehoor, maar as u die Spice Islands op 'n kaart soek, sal u dit moeilik vind om dit te vind. Vandag staan ​​hierdie eilande nie meer bekend as "The Spice Islands" nie, maar hoe het hulle die bynaam in die eerste plek gekry
Die eilande wat voorheen die Spice -eilande genoem is, word nou die Molukkas genoem. Dit bestaan ​​uit 'n Indonesiese argipel wat 'n totale landmassa van 75 000 vierkante kilometer beslaan. Die hoofstad van die streek en die argipel is 'n stad met die naam Ambon. Vandag woon 2,1 miljoen mense op die eilande.
Die Molukkas is al tienduisende jare bewoon. Die inheemse bevolking is baie lank aangemoedig om speserye te verhandel voordat die eerste Europeërs hul voete op die eilande gesit het.
In die 16de eeu het die Moluks die bynaam "Spice Islands" gekry. Dit was te wyte aan die groot aantal aromatiese plante wat op hierdie argipel gegroei het. Daarna was die eilande 'n belangrike strategiese basis vir die hoogs winsgewende speseryhandel.
Neutmuskaat en naeltjies het die speseryhandel grootliks gedryf. Hierdie twee speserye wat algemeen gebruik word, was oorspronklik slegs inheems aan hierdie groep eilande. Aangesien speserye eens hul gewig in goud werd was, was beheer oor die Moluks sinoniem met uiterste rykdom.
Die stryd om beheer oor hierdie 'speserymonopolie' te neem, het tussen die Europeërs opgevlam totdat dit in 1512 'n groot probleem geword het. Laat ons egter by die begin begin. Nadat Vasco da Gama 'n seeroete na Indië ontdek het, was dit nie lank nie of ander ekspedisies het verder oos gekom en die Spice Islands ontdek.
Die Portugese het in 1512 verskeie op die Spice -eilande gevestig. Binnekort het 'n biedoorlog ontstaan ​​tussen die Britte, Nederlanders, Spaanse en Portugese vir die beheer van hierdie eilande. Na baie botsings het die Nederlanders in 1663 as oorwinnaars uit die stryd getree. Die Nederlandse Oos -Indiese Kompanjie was toe in beheer van die speserymonopolie. Hulle was die enigste wat neutmuskaat of naeltjies kon aflewer en het ook beheer oor die prys. Hierdie monopolie is eers in 1769 uitgedaag toe 'n Fransman jong neutmuskaatboomsaailinge uit die Spesery -eilande gesmokkel het en daarin geslaag het om dit in Mauritius te verbou.
Een interessante detail om op te let: die Spice -eilande was ook die rede vir die eerste omseiling van die wêreld. Die Portugese ontdekkingsreisiger Ferdinand Magellan wou die eerste westelike roete na die Spice -eilande vind vir die glorie van Spanje. Die bemanning van Magellan seil oor die hele wêreld en gaan eers om die punt van Suid -Amerika en dan na die Filippyne en die suidelike kus van Afrika voordat hulle uiteindelik teruggaan na Spanje. Magellan self sterf op die reis in gewapende konflikte met inboorlinge. Die waarde wat speserye toe gehad het, kon met hierdie feite gekwantifiseer word: van die vyf skepe wat met Magellan gelanseer het, het slegs een drie jaar later na Spanje teruggekeer. Dit was gelaai met 26 ton speserye. Na aftrekking van die koste van die verlore skepe, ens., Het 'n netto wins van 500 goue dukate nog oorgebly.
Die speseryhandel en die tydperk van verkenning
Een van die belangrikste motiverende faktore in die Europese era van verkenning was die soeke na direkte toegang tot die hoogs winsgewende Oosterse speserye. In die 15de eeu het speserye na Europa gekom via land- en seeroetes in die Midde -Ooste, en speserye was in groot aanvraag vir voedselgeregte en vir gebruik in medisyne. Die probleem was hoe om oor die see toegang tot hierdie mark te kry. Gevolglik is ontdekkingsreisigers soos Christopher Columbus (1451-1506) en Vasco da Gama (ongeveer 1469-1524) gestuur om 'n maritieme roete van Europa na Asië te vind. In die weste het Columbus 'n nuwe kontinent op sy pad gevind, maar in die suide het da Gama die Kaap die Goeie Hoop gery, langs die kus van Oos -Afrika gevaar en die Indiese Oseaan oorgesteek om Indië te bereik. Vanaf 1500 het Portugal, en daarna ander Europese moondhede, probeer om die handel in speserye, die hawens wat speserye bemark het, en uiteindelik die gebiede wat dit verbou het, te beheer.
Die spesery van die lewe
In die Middeleeuse en vroeë moderne tydperke was 'spesery' 'n term wat liberaal toegepas word op allerhande eksotiese natuurlike produkte, van peper tot suiker, kruie tot dierlike afskeidings. Speserye is sedert die antieke tye uit die Ooste na Europa ingevoer, en die Europeërs het beslis 'n voorliefde daarvoor gekry. 'N Deel van die aantrekkingskrag was die smaak wat hulle aan geregte gee, alhoewel die lang standpunt wat hulle hoofsaaklik gebruik het om die smaak van slegte vleis te verdoesel, verkeerd is. 'N Ander aantrekkingskrag was hul skaarsheid, wat hulle 'n modieuse toevoeging tot enige tafel en 'n ware statussimbool vir die rykes maak. Speserye is gebruik om nie net souse smaak te gee nie, maar ook wyne wat selfs gekristalliseer en op hul eie as lekkers geëet is.
Waardevolle speserye wat in voedselvoorbereiding in Europa gebruik word, is peper, gemmer, naeltjies, neutmuskaat, mace, kaneel, saffraan, anys, zedoary, komyn en naeltjies. Alhoewel die meeste hiervan vir die rykes se tafels gereserveer was, het selfs die armer klasse peper gebruik wanneer hulle dit kon kry. Speserye, ondanks die koste daarvan, is in groot hoeveelhede gebruik. Sakke speserye was nodig vir koninklike bankette en troues, en ons weet byvoorbeeld dat die huishouding van die hertog van Buckingham in Engeland in die 15de eeu elke dag twee pond (900 gram) speserye deurgemaak het, meestal peper en gemmer .
Speserye het ander gebruike as hul smaak. In die Middeleeue en die vroeë moderne tydperk is geglo dat baie speserye medisinale waarde het. Eerstens kan hulle gebruik word om die liggaam te suiwer. Tweedens was die idee dat 'n gesonde liggaam 'n balans van sy vier kernelemente of humore benodig, nog steeds algemeen. 'N Gesonde dieet is dus ook nodig om hierdie humeur te balanseer, dit wil sê dat 'n mens se kos nie te warm of koud, droog of klam moet wees nie. Speserye het gehelp om sekere voedsel in balans te bring. Vis was byvoorbeeld 'n koue en nat kos, en deur sekere speserye by visgeregte te voeg, het hierdie twee eienskappe meer gebalanseerd geword.
Speserye is soos wierook vir hul parfuum verbrand of op vloere gestrooi of selfs direk op die vel gevoeg. Van kerke tot bordele het oral speserye gebruik om die algemeen slegte reuk van die middeleeuse binnenshuis te verbeter. Die gewildste en duurste parfuum was wierook, mirre, balsem, sandelhout en mastiek. Daar was 'n ander groep reuke wat afkomstig was van diere wat ewe gewaardeer is. Dit sluit in afskeidings van wilde katte (sif), bevers (castoreum) en takbokke (muskus). 'N Derde kategorie aromatiese speserye was die stowwe wat van ou mummies en ander vreemde eksotika verwyder is.
Speserye kan ook op hul eie as medisyne geneem word, en dit word fyngedruk en in pille, ys en stroop gemaak. Swartpeper word beskou as 'n goeie behandeling vir hoes en asma; dit kan volgens die apteker oppervlakkige velwonde genees en selfs as 'n teenmiddel vir sommige gifstowwe dien. Daar word vermoed dat kaneel help om koors te genees, neutmuskaat was goed vir winderigheid en warm gemmer word as 'n afrodisiacum beskou. Daar is vermoed dat verskeie speserye met 'n sterk geur die stinkende reuke kan bestry, wat vermoedelik siektes veroorsaak. Om hierdie rede het mense tydens die talle golwe van die Swart Doodplaag wat oor Europa gespoel het, amberblaar verbrand om die dikwels dodelike siekte te voorkom. Ambergris was 'n vetterige stof wat uit die binnekant van die walvis se ingewande gekom het. Edelstene en halfedelstene, wat ook skaars en moeilik is om in die hande te kry, word dikwels as speserye gekategoriseer. Sekere klippe soos topaas het aambeie verlig, lapis lazuli is goed vir malaria, en pêrelpêrels, gemeng met soveel as moontlik duur speserye, is geneem om ouderdom te voorkom.
Die soeke na speserye
Sommige mediese praktisyns het protesteer oor hierdie oortuigings, en sommige lede van die Kerk was dikwels uitgesproke in hul oortuiging dat al hierdie geld wat aan speserye bestee word, elders beter gebruik kan word. Tog, met al hierdie moontlike gebruike en hul status as die gewildste luukse goed, is dit geen wonder dat sommige van die Europese elite begin nadink het hoe hulle direkte toegang tot die speserye van die Ooste kan kry sonder om deur die neus na die Ooste te betaal nie. en Arabiese handelaars. Waar hierdie handelaars hul speserye vandaan gekry het, was nie seker nie. Baie lang verhale het ontstaan ​​oor die oorsprong van speserye, maar teen die 13de eeu het reisigers soos Marco Polo (1254-1324 n.C.) en sendelinge Europa se geografiese kennis van die breër wêreld begin verbeter. Indië was oorweldig met swartpeper. Sri Lanka was ryk aan kaneel. Sandelhout kom uit Timor. China en Japan kry speserye soos naeltjies, neutmuskaat en mace uit Indië, Suidoos -Asië en die Maluku -eilande of die Molukkas in die huidige Maleisië - dit is nie verniet die bynaam die Spice Islands nie.
Toe, in 1453, kom die val van Konstantinopel, die hoofstad van die Bisantynse Ryk deur die Ottomaanse Ryk, en so het een van die belangrikste landroetes vir speserye na Europa verlore gegaan. Dit was nog 'n rede vir Europese handelaars om hul eie toegang tot die speserye -handelsroetes te vind en, indien moontlik, beheer oor hul produksie by die bron te verkry. Europese moondhede soos Spanje en Portugal kan ook 'n ernstige knou kry teen hul mededingers in Europa, veral die Italiaanse maritieme state soos Venesië en Genua. Die bonus was ook dat deur die omseiling van die Islamitiese handelaars wat die handel in die speserye in Aden en Alexandria oorheers het, die Christendom nie sy goud hoef te gee aan sy ideologiese vyand nie. Daar kan selfs Christelike bondgenote in Asië wees wat nog nie in Europa bekend was nie.
Meer prakties sou die ontdekking van nuwe landbougrond om graangewasse te help handelstekorte help verminder. Daar was ook die werklike vooruitsig om aansien en rykdom te verwerf vir die Europese elite en die seelui wat die onbekende sou waag. Uiteindelik het die feodale stelsel in Europa agteruitgegaan namate grond in steeds kleiner stukke na generasie na geslag seuns uitgedeel is. Baie here het eenvoudig nie geweet wat om met hul derde of vierde seuns te doen nie, en om hulle na vreemde lande te stuur om hul fortuin te verdien, was 'n gelukkige oplossing vir beide partye.
Daar was toe ekonomiese, politieke en godsdienstige motiewe om 'n seeroete van Europa na Asië te vind. Met die steun van die Kroon en die Kerk, sowel as private beleggers wat gedroom het van groot opbrengste, het ontdekkingsreisigers na onbekende horisonne vertrek.
'N Maritieme roete na Asië
Die Oosterse speserye -handel het sedert die antieke tyd voortgegaan. Voor die 16de eeu kom speserye oor land- en seeroetes uit die Ooste, op die Persiese Golf en die Rooi See, oor Egipte of Arabië en in die Middellandse See. Die Silk Routes van China deur Eurasië was 'n ander manier waarop speserye die Europese markte betree het. Soos die historikus M.N. Pearson som op, die koste wat nodig was om speserye na Europa te bring met behulp van die tradisionele Midde -Ooste -roetes was inderdaad baie hoog:
... die prys van 'n kilo peper omdat dit van hande verander het, was enorm - dit kos 1 of 2 gram silwer by die produksiepunt, dit was 10 tot 14 in Alexandria, 14 tot 18 in Venesië en 20 tot 30 in die verbruikerslande van Europa. (41)
Rykdom sou dus gewen kon word as die Europeërs die gevestigde roetes kon omseil en in die toenemende vraag na speserye in Europa kon voorsien. Om dit te bereik, moes 'n maritieme roete na Asië gevind word.
In 1492 het Christopher Columbus gedink dat hy dit kon vind deur wes oor die Atlantiese Oseaan te vaar, maar hy het net daarin geslaag om 'n ander landmassa in sy pad te vind: die Amerikas. Die Portugese het geglo dat hulle Asië kon vind deur op die vasteland van Afrika te vaar. In 1488 vaar Bartolomeu Dias langs die kus van Wes -Afrika en maak die eerste reis om die Kaap die Goeie Hoop, die suidpunt van die Afrika -kontinent (nou Suid -Afrika). Hy word gevolg deur Vasco da Gama, wat in 1497-9 ook die Kaap afgerond het, maar dan langs die kus van Oos-Afrika gevaar het en die Indiese oseaan oorgesteek het om Calicut (nou Kozhikode) aan die Malabar-kus van Suid-Indië te bereik. Uiteindelik het die Europeërs 'n direkte seevaart na die rykdom van die Ooste gevind. Vanaf die Malabar -kus van Indië kon Europese skepe dan verder ooswaarts vaar na die Spice Islands en Suidoos -Asië. Francisco Serrão, wat in 1512 na die Spice-eilande gevaar het, en Ferdinand Magellan (1480-1521) het 'n roete oopgemaak toe hy in 1519-22 die eerste wêreldreis in diens van Spanje gemaak het.
Dit was een ding om geografiese toegang tot die speseryhandel te verkry, maar die handel self was 'n ander ding. Die eerste en grootste probleem vir die Portugese in hul handelsambisies in die Ooste was dat hulle nie werklik die goedere besit wat die Indiese of Moslem -handelaars verlang nie. Baie heersers was alreeds geweldig ryk, en hulle was nie bereid om enige veranderinge aan te bring in 'n plaaslike handelsnetwerk wat baie goed en, nog belangriker vir almal, vreedsaam werk nie. Die Portugese het besluit om die een ding wat hulle in hul guns het, te gebruik: superioriteit in wapens en skepe. Indiese heersers en sommige Arabiese handelaars het wel 'n paar kanonne gehad, maar dit was nie van dieselfde kwaliteit as die Europese nie, en meer belangrik, handelsskepe in die Indiese Oseaan is gebou vir vrag en spoed, nie vir vlootoorlog nie. Die Europeërs, daarteenoor, het 'n geruime tyd oorsee gevegte geveg.
Die oplossing was dus eenvoudig: neem die handelsnetwerk met geweld oor en vestig 'n monopolie op die speseryhandel, nie net in terme van Asië met Europa nie, maar ook binne Asië. Speserye kan so goedkoop moontlik by speserykwekers verkry word vir goedere met 'n lae waarde, soos katoenlap, droë voedsel en koper, en dan vir soveel as moontlik in Europa verkoop word. In Asië kon speserye van die een hawe na die ander verruil word en verruil word vir kosbare goedere soos goud, silwer, edelstene, pêrels en fyn tekstiele.
Gevolglik is meer en meer oorlogskepe om die Kaap die Goeie Hoop gestuur, en oral is forte gebou, wat begin het met die Portugese Cochin (Kochi) in Indië in 1503 en uiteindelik na Japan versprei het. Mededingende skepe is uit die water geslaan en dorpe wat nie saamwerk nie, het 'n groot spervuur ​​gekry. Daar is beslag gelê op goedere en handelaars onder druk geplaas op gunstige transaksies. Koning Manuel I van Portugal (r. 1495-1521), sonder om afgeskrik te word oor die grootheid van die geografiese gebied wat die Portugese sou moet patrolleer, verklaar 'n koninklike monopolie op die speseryhandel. 'N Onderkoning van Indië is in 1505 aangestel, alhoewel die Portugese geen werklike territoriale doelwitte gehad het buite die beheer van kushandelsentrums nie. Portugese Goa is in 1510 aan die weskus van Indië gestig, en binne 20 jaar word dit die hoofstad van Portugees Indië. In 1511 is Malakka in Maleisië oorgeneem. Hormuz aan die monding van die Persiese Golf het in 1515 gevolg, en 'n fort is in 1518 in Colombo in Sri Lanka gevestig.
Die koninklike monopolie
Dit was feitlik onmoontlik om 'n monopolie op die speseryhandel oor 'n derde van die wêreld af te dwing, maar die Portugese het 'n baie goeie steek gehad. Behalwe die gebruik van kanonne soos vroeër genoem, is administratiewe beheermaatreëls ingestel. Eerstens is 'n privaat handelaar - Europees of andersins - gevang met 'n vrag speserye in hegtenis geneem, sy ware en skip gekonfiskeer. Moslemhandelaars het die swakste gevaar en is dikwels tereggestel. Nadat dit besef is dat hierdie beleid nie oral toegepas kan word nie, is sommige plaaslike handelaars toegelaat om speserye in beperkte hoeveelhede te verhandel, maar dikwels slegs een, meestal peper. Bemannings van Europese skepe is toegelaat om hoeveelhede speserye as plaasvervanger te neem ('n klein sak kan vir hulle 'n huis koop).
'N Ander manier om die speseryhandel te beheer, en in ander goedere, was om net toe te laat dat skepe sekere hawens besoek as hulle 'n koninklike lisensie het. Kortom, die seë was nie meer vry nie. Selfs skepe wat ander goedere as speserye verhandel, moes reis met 'n Portugese paspoort of Cartaz, en as dit nie die geval was nie, is die vrag en die skip gekonfiskeer en die bemanning opgesluit of erger. Benewens die cartaz, skepe moes doeaneregte betaal by hul hawe. Nog 'n manier om pligte te onttrek, was om alle skepe te verplig om in Portugees beskermde konvooie te vaar, die kafees. Pirates was 'n bedreiging in die Indiese Oseaan en daarbuite, maar die eintlike doel was om te verseker dat alle handelsskepe by 'n Portugees-beheerde hawe stilhou waar hulle belasting moet betaal (plus 'n kontantdeposito laat waarborg dat hulle terugkeer om 'n tweede betaling te doen) .
Op hierdie verskillende maniere was die doeaneregte verantwoordelik vir ongeveer 60% van die totale Portugese inkomste in die Ooste. Boonop is wins, net soos gehoop, uit die speserye self gemaak. Die Portugese kon nou die speserye by die bron koop. Byvoorbeeld, een kwintaal (100 kg) peper kan vir 6 gekoop word cruzados ('n goue muntstuk van die tydperk) en ten minste 20 in Europa verkoop cruzados. Daar was vervoerkoste en die koste van die instandhouding van patrollie skepe en forte, maar in totaal kon die Portugese 'n baie aantreklike wins van 90% op hul belegging maak. Verder, hoe meer speserye wat ingevoer is, hoe laer is die algehele koste. Die Portugese begeerte om speserye te koop en te beheer, het onversadigbaar geraak.
Die poging om die speseryhandel te beheer, het ander gevolge gehad as dié wat reeds genoem is. Die handelsnetwerk is na nuwe gebiede verskuif sodat sommige gevestigde sentrums soos Cochin agteruitgaan en ander soos Goa. Sendelinge het die Christelike geloof versprei. Plante en diere is op nuwe plekke bekendgestel, wat dikwels onvoorsiene gevolge in die habitat veroorsaak en die balans van die plaaslike ekologiese stelsels versteur. Siektes versprei in alle rigtings om nuwe slagoffers te vind.
Die opening van Asië
Die Portugese het min of meer 'n monopolie op die speseryhandel in Europa gevestig, maar hul oorheersing in Asië was van korte duur. Asiatiese handelaars vermy die Europeërs waar moontlik en gaan voort met hul belastingvrye handel. Dit is belangrik om daarop te let dat Europa slegs 'n kwart van die wêreldwye handel in speserye uitmaak. Baie Portugese amptenare was self korrup en het handel gedryf sonder om die inkomste aan die kroon te betaal. Die land- en seeroetes in die Midde-Ooste om speserye te vervoer, wat nooit heeltemal deur die Kaap die Goeie Hoop-roete vervang is nie, het in die tweede helfte van die 16de eeu weer begin groei danksy die toenemende vraag na speserye in Europa.
Ander Europese lande het spoedig die rykdom wat beskikbaar is vir diegene met direkte toegang tot die speserye, ingelig. Tussen 1577 en 1580 het die Engelsman Francis Drake (omstreeks 1540-1596 n.C.) die wêreld rondgesoek, insluitend 'n stop by die Spice-eilande om 'n vrag naeltjies te neem. Die eerstes wat die Portugese werklik uitgedaag het, was die Nederlanders wat sedert 1596 geen moeite gehad het met die aanval op forte by Portugese sentra wat swak gebarnisseer was en wat dikwels gebrekkig onderhou was nie. Die betrokke gebiede was so groot dat die Portugese nie eers 'n klein fraksie daarvan kon patrolleer nie. Die Nederlanders neem die direkte beheer oor die Spice -eilande en verower Malakka (1641), Colombo (1656) en Cochin (1663). Deur die bron van die speserye te beheer, kon die Nederlanders nou hul eie bepalings op die wêreldwye speseryhandel afdwing en drie keer die hoeveelheid speserye wat die Portugese kon vervoer, na Europa invoer. Intussen het die Perse, met Engelse hulp, Hormuz in 1622 oorgeneem. Die Hindoe -Marathas het groot oorwinnings in die suide van Indië behaal en daar Portugese senters bedreig. Die Gujarati -handelaars oorheers die handel in die Baai van Bengale. Kortom, almal was mal oor speserye en die rykdom wat hulle gebring het.
Nog meer betekenisvol, die Europese nasies het nou hul buitelandse beleid aangepas. Dit was nie meer 'n geval van verkenning en ontdekking om 'n handjievol kushandelsentrums te vestig nie. Kolonisasie gaan nou daaroor om grondgebied te hou, inheemse volke te verower en Europeërs te hervestig. Handelsondernemings is deur die Nederlanders en Engelse gestig, wat baie meer doeltreffende verkryging en verspreiding van goedere moontlik gemaak het. Suikerriet, katoen, tee, opium, goud, diamante en slawe sou die plek inneem van speserye in die wêreldekonomie, terwyl die Europese moondhede jaag om die wêreld op te bou en 'n ryk op te bou. Die strewe om die speseryhandel te beheer, het die wêreld dus oopgemaak, maar dit sou in die daaropvolgende eeue baie gewelddadiger en onstabieler word.
Speseryhandel, die verbouing, bereiding, vervoer en handel van speserye en kruie, 'n onderneming van antieke oorsprong en van groot kulturele en ekonomiese betekenis.
Geurmiddels soos kaneel, kassia, kardemom, gemmer en borrie was belangrike handelsartikels in die vroegste evolusie van die handel. Kaneel en kassia het minstens 4000 jaar gelede hul weg na die Midde -Ooste gevind. Sedert eeue was Suid -Arabië (Arabië Felix van die oudheid) 'n handelsentrum vir wierook, mirre en ander geurige harse en tandvleis. Arabiese handelaars het die ware bronne van die speserye wat hulle verkoop het, kunstig weerhou. Om die nuuskieriges tevrede te stel, om hul mark te beskerm en om mededingers te ontmoedig, het hulle fantastiese verhale versprei dat cassia gegroei het in vlak mere wat deur gevleuelde diere bewaak word en dat kaneel gegroei het in diep glans besmet met giftige slange. Plinius die Ouer (23–79 n.C.) het die verhale bespot en met vrymoedigheid gesê: "Al hierdie verhale ... is klaarblyklik uitgevind met die doel om die prys van hierdie goedere te verhoog."
Ongeag watter rol die handelsroetes oor land oor Asië gespeel het, dit was hoofsaaklik oor die see dat die speseryhandel toegeneem het. Arabiese handelaars vaar voor die gewone era direk na speserye wat produseer. In Oos -Asië het die Chinese die waters van die Maleise argipel oorgesteek om handel te dryf in die speseryeilande (die Molukkas of die Oos -Indiese Eilande). Ceylon (Sri Lanka) was nog 'n belangrike handelspunt.
In die stad Alexandrië, Egipte, was die inkomste uit portgeld reeds enorm toe Ptolemeus XI die stad in 80 v.C. aan die Romeine bemaak. Die Romeine self het spoedig reise van Egipte na Indië begin, en onder hulle bewind het Alexandrië die grootste kommersiële sentrum van die wêreld geword. Dit was ook die toonaangewende emporium vir die aromatiese en skerp speserye van Indië, wat almal hul weg gevind het na die markte van Griekeland en die Romeinse Ryk. Die Romeinse handel met Indië was meer as drie eeue lank uitgebreid en het daarna begin afneem, en het in die 5de eeu 'n bietjie herleef, maar in die 6de weer gedaal. Dit het verswak, maar nie gebreek nie, die Arabiese houvas op die speseryhandel, wat deur die Middeleeue voortduur.
In die 10de eeu het sowel Venesië as Genua floreer deur handel in die Levant. Deur die eeue ontwikkel daar 'n bitter wedywering tussen die twee wat uitloop op die vlootoorlog van Chioggia (1378–81), waarin Venesië Genua verslaan en 'n monopolie van handel in die Midde -Ooste vir die volgende eeu verseker het. Venesië het buitensporige winste behaal deur speserye te verhandel met koper-verspreiders uit Noord- en Wes-Europa.
Alhoewel die oorsprong van speserye deur die Middeleeue in Europa bekend was, was geen heerser in staat om die Venesiaanse houvas op die handelsroetes te verbreek nie. Aan die einde van die 15de eeu het ontdekkingsreisigers egter begin om skepe te bou en na die buiteland te gaan op soek na nuwe maniere om die speserye te bereik. So begin die beroemde ontdekkingsreise. In 1492 vaar Christopher Columbus onder die vlag van Spanje, en in 1497 vaar John Cabot namens Engeland, maar beide kry nie die groot speserye nie (alhoewel Columbus van sy reis teruggekeer het met baie nuwe vrugte en groente, insluitend chilipepers). Onder bevel van Pedro Álvares Cabral was 'n Portugese ekspedisie die eerste wat speserye uit Indië na Europa gebring het deur die Kaap die Goeie Hoop in 1501. Portugal het die grootste deel van die 16de eeu oorheers.
Die soektog na alternatiewe handelsroetes het voortgeduur. Ferdinand Magellan het in 1519 weer die soektog na Spanje aangepak, maar is in 1521 op die Mactan -eiland in die Filippyne doodgemaak. Van die vyf vaartuie onder sy bevel was slegs een, die Victoria, teruggekeer na Spanje - maar triomfantelik, met 'n vrag speserye.
In 1577 begin die Engelse admiraal Francis Drake sy reis deur die Straat van Magellaan en die Spice -eilande oor die hele wêreld, en vaar uiteindelik die Goue Hind, swaar belaai met naeltjies van Ternate Island, in 1580 in die tuiste van Plymouth.
Vir Holland vaar 'n vloot onder bevel van Cornelis de Houtman in 1595 na die Spice -eilande, en 'n ander, onder bevel van Jacob van Neck, het in 1598 op die see gesteek. peper. Hulle sukses het die grondslag gelê vir die welvarende Nederlandse Oos -Indiese Kompanjie, wat in 1602 gestig is.
Net so is die Franse Oos -Indiese Kompanjie in 1664 georganiseer deur staatsmagtiging onder Louis XIV. Ander maatskappye in Oos -Indië wat deur Europese lande gehuur is, het wisselende sukses behaal. In die daaropvolgende stryd om beheer oor die handel te kry, is Portugal uiteindelik verduister, na meer as 'n eeu as die dominante mag. Teen die 19de eeu was die Britse belange stewig gewortel in Indië en Ceylon, terwyl die Nederlanders in beheer was van die grootste deel van Oos -Indië.
Die redakteurs van Encyclopaedia Britannica Hierdie artikel is onlangs hersien en bygewerk deur Patricia Bauer, assistent -redakteur.
Geskiedenis van die speseryhandel
Die onskuldige speserye wat in jou kas sit, doen nie veel om hul ongelooflike geskiedenis te onthul nie. Maar het jy geweet dat neutmuskaat eens meer gewig werd was as goud? Dat in die 16de eeu Londen -hawewerkers hul bonusse in naeltjies betaal is? Dat hulle in 410 nC, toe die Visigote Rome verower het, 3000 pond peperkorrels geëis het as losprys?
In sy tyd was die speseryhandel die grootste bedryf ter wêreld: dit het ryke gestig en vernietig, gelei tot die ontdekking van nuwe vastelande en het op baie maniere gehelp om die grondslag vir die moderne wêreld te lê.
Speserye, wat vandag goedkoop en wyd beskikbaar is, was vroeër baie streng bewaak en het groot rykdom vir diegene wat dit beheer het, gegenereer. Die speseryhandel het meer as 4000 jaar gelede in die Midde -Ooste begin. Arabiese speseryhandelaars sou 'n gevoel van misterie skep deur die oorsprong van hul ware te weerhou en hoë pryse te verseker deur fantastiese verhale te vertel oor die stryd teen vurige gevleuelde wesens om speserye te bereik wat hoog op kransmure groei.
Aanvanklik is die speseryhandel meestal deur kameelkaravane oor landroetes gedoen. Die Sypad was 'n belangrike roete wat Asië met die Middellandse See -wêreld verbind, insluitend Noord -Afrika en Europa. Handel op die sypad was 'n belangrike faktor in die ontwikkeling van die groot beskawings van China, Indië, Egipte, Persië, Arabië en Rome.
Die Romeinse Ryk het in die eerste eeu vC 'n kragtige handelsentrum in Alexandrië, Egipte, opgerig en was vir baie jare in beheer van al die speserye wat die Grieks-Romeinse wêreld binnekom. In 'n ander voorbeeld van die historiese waarde van die gewilde speserye, word die destydse Romeinse soldate gereeld in sout betaal, 'n praktyk wat gelei het tot die woord 'ldquosalary' en die frase 'ldquoworth sy sout'. & Rdquo Oor die daaropvolgende eeue het talle groepe gesukkel om beheer van die speseryhandel. Uiteindelik, in die middel van die 13de eeu, het Venesië as die primêre handelshaven vir speserye na Wes- en Noord-Europa voorgekom. Venesië het uiters welvarend geraak deur groot tariewe te hef, en sonder direkte toegang tot Midde -Oosterse bronne kon die Europese mense weinig anders doen as om die buitensporige pryse te betaal. Selfs die rykes het probleme ondervind om speserye te betaal, en uiteindelik het hulle besluit om iets daaraan te doen.
In die 15de eeu is die speseryhandel verander deur die Europese ontdekkingstydperk. Teen hierdie tyd was navigasietoerusting beter en het langafstandseil moontlik geword. Ryk entrepreneurs het ontdekkingsreisigers begin uitrusting in die hoop om Venesië te omseil deur nuwe maniere te ontdek om die gebiede te bereik waar speserye verbou word. Daar was baie reise wat hul doelwitte misgeloop het, maar verskeie van hulle het uiteindelik nuwe lande en nuwe skatte ontdek.Toe Christopher Columbus op soek was na Indië, het hy Amerika in plaas daarvan gevind en die vrugte en groente wat hy gevind het, insluitend chili (na hom teruggebring), miskien om sy teleurstelling te kalmeer om nie peperkorrels te vind nie, en die term & ldquochile pepper & rdquo bly tot vandag toe).
Die eerste land wat Afrika suksesvol omseil het, was Portugal, en in 1497 het vier vaartuie onder bevel van Vasco da Gama die Kaap die Goeie Hoop afgerond en uiteindelik oor die Indiese Oseaan na Calicut, Indië, gevaar. Hierdie sukses was die begin van die Portugese Ryk. Spaanse, Engelse en Nederlandse ekspedisies het spoedig gevolg, en die groeiende kompetisie het bloedige konflikte veroorsaak oor die beheer van die speseryhandel. Namate die middelklas gedurende die Renaissance gegroei het, het die gewildheid van speserye toegeneem. Oorloë oor die Indonesiese speseryeilande het tussen die uitbreidende Europese lande uitgebreek en tussen die 15de en 17de eeu ongeveer 200 jaar lank voortgeduur.
Die Verenigde State het in die 18de eeu sy toetrede tot die wêreldwye speserybedryf begin, toe Amerikaanse sakelui hul eie speseryondernemings begin het en direk met Asiatiese produsente begin handel het, eerder as met die gevestigde Europese ondernemings. Toe mense ryk word, het meer en meer maatskappye gestig en gou was daar honderde Amerikaanse skepe wat speserye oor die hele wêreld vaar. Amerikaners het nuwe bydraes tot die speserywêreld gelewer, veral die skep van chilipoeier deur setlaars uit Texas as 'n makliker manier om Mexikaanse geregte te maak en die ontwikkeling van tegnieke om uie en knoffel te ontwater.
Namate speserye meer algemeen geword het, het hul waarde begin daal. Die handelsroetes was wyd oop, mense het uitgevind hoe om speserye na ander dele van die wêreld te plant, en die ryk monopolieë het begin verkrummel.
Peper en kaneel is vir die meeste van ons nie meer luuksheid nie, en speserye het die status en aantrekkingskrag verloor wat dit eens langs juwele en edelmetale geplaas het as die waardevolste items ter wêreld. Maar die ongelooflike geskiedenis bly bestaan, net soos die wonderlike verskeidenheid eksotiese geure, kleure en reuke wat speserye in die eerste plek so waardevol gemaak het.
Die vergete eiland van die speseryhandel
Daar is net iets aan 'n geïsoleerde eiland wat my verbeelding vang. Verlede jaar was dit die geheimsinnige militêre basis wat 'n wetenskaplike projek geword het, Ascension Island, hierdie keer 'n klein postkoloniale eiland in die Banda -see met die naam Run (ook bekend as Rhun of Pulo Run). Sonder die werk van die Indonesiese fotograaf Muhammad Fadli, sou ek nooit die verhaal daarvan geken het nie.
U sien, die eiland Run was in die 17de eeu eens 'n belangrike handelslyn in die 17de eeu vanweë sy waardevolle neutmuskaatproduksie. Verrassende feit: In 1667 bepaal die Verdrag van Breda dat die Engelse in ruil vir Manhattan die beheer oor Run Island aan die Nederlanders sou afstaan ​​- ja, daardie Manhattan.
Na 'n vlug van vier uur, 'n reis van agt uur op 'n passasierskip en 'n onstuimige bootrit, het Fadli op die afgeleë eiland aangekom om sy isolasie te vang. Ek het per e -pos met hom gekorrespondeer en uitgevra oor sy ervarings om hierdie alles behalwe verlate buitepos in die middel van die Banda -see te fotografeer.
JANNA DOTSCHKAL: Hoe het jy die eerste keer gehoor van Run island? Hoekom wou jy dit afneem?
MUHAMMAD FADLI: Ek is 'n groot fan van geskiedenis en ek lees baie daarvan, ongeag [die] genre. 'N Paar jaar gelede het ek 'n kort tydskrifartikel raakgeloop wat deur 'n beroemde Indonesiese skrywer geskryf is. Hy het 'n kort gedeelte geskryf oor die ruil van Run for Manhattan. Ek het dit sedertdien nie laat gaan nie. Hardloop is 'n belangrike deel van my groter voortgesette projek oor die Banda -argipel, 'n groep van tien klein eilande in die middel van die [Banda -see].
JANNA: Vertel my meer oor die geskiedenis van Run. Waarom is dit belangrik?
MUHAMMAD: Dit was die begin van sommige van die vroegste Europese ondernemings in Asië en het 'n sentrale rol gespeel in die ekonomiese geskiedenis van die wêreld. Dit was alles as gevolg van neutmuskaat, [beskou] as die kosbaarste van alle speserye - wat eers sy gewig in goud werd was - wat byna uitsluitlik in die Banda verbou is.
Die vind van die Banda en die res van die Spice -eilande was die belangrikste motivering vir die ontdekkingstydperk van Europa. Die Nederlanders het daarin geslaag om die meeste dele van die Banda te beheer, terwyl die Engelse hul aanspraak gemaak het op Run, wat as een van hul eerste kolonies oorsee beskou word.
En dan die verhaal oor Run se ruil met Manhattan. Dit is 'n belangrike punt wat mense waarskynlik kan help om met die verhaal te skakel. Almal ken Manhattan, maar nie Run nie, alhoewel hulle een geskiedenis deel.
JANNA: Hoe is dit om nou op die eiland te woon?
MUHAMMAD: Life in Run is redelik eenvoudig. Daar is geen selfoonsein of motors nie, en elektrisiteit loop slegs 'n paar uur in die aand. Vanuit Jakarta was dit aanvanklik baie moeilik om aan te pas. Ek het moeilik geslaap in die nag, want dit was te stil. Daar was ook 'n vreemde gevoel van isolasie.
JANNA: Hoe wou jy die stemming op die eiland vasvang?
MUHAMMAD: Ek hou daarvan om portrette en landskappe te maak. Ek het gekies om Run so te fotografeer omdat ek te doen het met die verlede - wat nou eintlik niks is nie. Ek moes dus fokus op al sy subtiliteite, of dit nou 'n landskap, besonderhede of mense is. Dit dwaal meestal net rond en hoop om iets waardevols te vind. In Run het ek meer tyd spandeer om die mense te fotografeer omdat hulle deel uitmaak van die geskiedenis. Ek dink die storie sou uitmekaar val as ek nie met hulle saamwerk nie.
JANNA: Het u interessante of ongewone ervarings op die eiland beleef?
MUHAMMAD: Toe ek vra hoe om by die neutmuskaatplaas in die bos uit te kom, was die meeste mense huiwerig om te antwoord. Dit het geblyk dat 'n boer net 'n paar weke tevore dood gevind en in die bos gesny is. Mense het gesê dat dit 'n bonatuurlike verskynsel is, wat die argument voer dat geen roofdiere op die eiland woon nie. In Indonesië, die grootste Moslemland ter wêreld, is Islam steeds verweef met plaaslike oortuigings. Veral op afgeleë plekke glo mense steeds dat die voorouers se geeste oral is. Hardloop is een van die plekke.
Uiteindelik het ek daarin geslaag om na die plase te gaan, maar ter wille van my veiligheid het die dorpenaars daarop aangedring dat ek deur 'n plaaslike persoon vergesel word. Belaglik genoeg het hulle 'n tienjarige seuntjie saamgestuur.
JANNA: Wat hoop jy om mense met hierdie projek te wys?
MUHAMMAD: Ek wil wys hoe die geskiedenis van wêreldwye handel mense se lot gevorm het en hoe dit miskien nie so glorieryk is as wat ons gehoor het nie. Die speseryhandel het fortuin gebring vir die seevaardige Europeërs, maar dit het soos 'n vloek vir die eilandbewoners opgetree. Sodra [neutmuskaat] sy waarde verloor het, was hulle almal vergete. Dit is 'n soort refleksie oor wat nog steeds so algemeen is, selfs vandag nog. Alhoewel die geskiedenis ons duidelik sekere lesse bied, kan ons dit slegs leer as ons daarvan bewus is. Ek hoop nie dat daar 'n skielike verandering sal plaasvind as gevolg van my foto's nie. Solank ek mense bewus kan maak van die storie, is dit genoeg vir my.
Muhammad Fadli is deel van die Arka Project, 'n fotografie -kollektief in Indonesië.
Wat was die waarde van speserye tydens die verkenningstydperk? - Geskiedenis
Die verbruik van speserye en hul koste in die laat-Middeleeuse en vroeg-moderne Europa: luukshede of noodsaaklikhede?
Die volgende lesing is oorspronklik gelewer onder die titel: The Luxury Trades of the Silk Road: Hoeveel het sy en speserye werklik gekos? Dit is op 12 Oktober 1983 by die Royal Ontario Museum Continuing Education Symposium (University of Toronto): Silk Roads, China Ships afgelewer.
Dit is vervolgens afgelewer in die hersiene vorm wat hieronder verskyn as: 'Oosterse speserye en hul koste in die Middeleeuse kombuis: luukshede of noodsaaklikhede?' 'N Lesing gelewer aan die Canadian Perspectives Committee, Senior Alumni Association, University of Toronto, by University College, 8 November 1988.
N.B. Die grafieke waarna in hierdie teks verwys word, is nie in hierdie dokument weergegee nie, maar 'n paar tabelle is bygevoeg wat nie in die oorspronklike lesings was nie (die mees onlangse in November 2001). Daar kan egter meer grafieke, tabelle en kaarte verkry word vanaf my aanlynlesings vir Ekonomie 201Y, vir Middeleeuse Mediterreense (Venesiaanse) handel, vir 15 November 2001, op hierdie URL:
Ek moet eers begin met 'n vrywaring. My belangstelling in speserye, middeleeus en modern, is baie meer amateur as professioneel, en ek beweer nie dat ek 'n gesag oor die middeleeuse speserye is nie.
a) My oorwegend amateurbelangstelling in speserye het egter sy oorsprong te danke aan my professionele begin, in die middel van die twintigerjare, om navorsing te doen in die London Public Office Office. Ek het gou iets baie meer onaangenaam as Engelse weer en Londense rookmis ontdek: Engelse kos, dit is Engelse kos wat deur die Engelsman doodgemaak is. Op advies van vriende het ek vinnig redding gevind in 'n wye verskeidenheid pittige kosse, goedkoop in die alomteenwoordige Italiaanse en Asiatiese restaurante in Londen, en ek het my gou met veral Indiese kos gevestig - al hou ek steeds van alle vorme van Asiatiese, Midde -Oosterse en Noord -Afrikaanse kos.
b) Nadat ek teruggekeer het na Kanada, het ek probeer om die Indiese kookkuns na te boots met absoluut gruwelike, rampspoedige resultate, totdat 'n vriendin my ontferm het-of meer waarskynlik op haar eie maag-deur vir my 'n kersgeskenk te gee wat nog steeds is verreweg die mees gebruikte van my dosyn of meer Indiese en Oosterse kookboeke: The Art of India's Cookery (deur Saraswathi Lakshmanan, 1964). Later, op hierdie skerm, sal ek u 'n paar van sy resepte wys.
c) Kook is nog steeds een van my belangrikste stokperdjies, en Indiese kookkuns is my gunsteling, wat die grootste deel van die sowat sestig speserye benodig wat ek in ons kombuis speserye hou - wat nie die westerse mengsel insluit wat kerriepoeier (garam massala) insluit nie. is iets anders).
d) As ekonomiese historikus het my belange veral gefokus op geld, pryse en lone in die laat-Middeleeuse Europa, en ek het dus 'n aansienlike belangstelling in lewenstandaard en verbruikspatrone, sowel in voedsel as klere, insluitend speserye.
2. Speserye in die Middeleeuse en Vroeë Moderne Europese Ekonomie:
a) Verder kan geen ekonomiese historikus van laat-Middeleeuse Europa die belangrikheid van speserye ignoreer nie, en min kan aan die fassinasies daarvan ontsnap. Vanaf die 12de tot die 17de eeu was Oosterse speserye die mees winsgewende en dinamiese element in die Europese handel - die ware room wat veral Italiaanse handelaars groot winste gebring het, en dit kan heel moontlik wees dat die Italiaanse oorheersing van die middeleeuse handel en finansies hoofsaaklik op die berus gestaan ​​het. hul beheer oor die Oosterse speserye.
b) Daarna was die aanloklikheid van enorme winste uit speserye, saam met 'n lus vir goud en silwer, saam die hoofmotief - die belangrikste aansporings vir Europese oorsese verkennings en kolonisering van die laat 15de tot 17de eeu.
c) Die Portugese en die Spanjaarde was die eerstes wat aan hierdie oorsese wedloop deelgeneem het om die Italianers te omseil. Aanvanklik het die Spaanse beheer oor goud en silwer skatte in die Nuwe Wêreld en die Portugese oorgeneem van die bron van die Oosterse speserye in Oos -Indië en Maleisië en Indië. [Vasco da Gama, 1497, by sy aankoms in Calicut, Indië: 'Ek kom op soek na Christene en speserye' het die Christene vinnig vergeet.] Dit kan inderdaad wees dat die fundamentele belangrikheid van die nuwe wêreldskat was om die ware ontploffing in Europa se handel met Asië gedurende die 16de, 17de en 18de eeu: omdat Europa baie min asiërs verkoop het behalwe haar silwer om speserye te koop: Europese uitvoer na Asië was ongeveer 75% silwer en slegs 25% goedere in die vroeë moderne era .
d) Ekonomiese mag is min of meer verbygaande en blykbaar baie vlugtig te wees vir die Spaanse en Portugese wat nie in staat was om hierdie groot bronne van nuwe rykdom te monopoliseer nie. Selfs voor die middel van die 16de eeu het die Arabiere en Italianers die swak Portugese speserymonopolie verbreek om veral vir Venesië weer 'n Indiese somer van goue kommersiële welvaart in die latere 16de eeu te vestig.
e) In plaas daarvan was dit die Nederlanders, wie se nuwe Oos -Indiese Kompanjie, wat in 1600 gestig is, vinnig daarin geslaag het om die Portugese mag in die Indiese Oseaan te verpletter en dan die Arabiere en Italianers te verplaas om 'n feitlik volledige monopolie op die speseryhandel in Oos -Indië te verkry. Die Engelse Oos -Indiese Kompanjie, wat op dieselfde tyd gestig is, is ook met geweld uit die Oos -Indiese Eilande geskors en moes tevrede wees met 'n duidelike tweede beste, naamlik Indië, destyds 'n baie minderwaardige bron van speserye. As Indië uiteindelik belangriker word - toe speserye minder belangrik word, het speserye die Oos -Indiese Eilande in die 17de eeu die eerste keer gemaak. In daardie eeu het die Nederlanders beslissende skeeps-, kommersiële en finansiële hegemonie in die Europese ekonomie gekry. Die Europese ekonomie het beslis te ingewikkeld geraak sodat die mag op slegs een handelsgebied kon berus, maar ongetwyfeld het die handel van die Nederlandse Oos -Indiese Kompanjie en sy gereeld enorme winste 'n geringe bydrae tot die Nederlandse hegemonie gelewer. En die hegemonie het eers begin afneem toe die relatiewe belangrikheid van speserye in Europa afgeneem het - alhoewel die skakel hier weliswaar baie vaager is as die rol van speserye in die Nederlandse bewind.
3. Wat bedoel ons met speserye? Die omvang en koste van Oosterse speserye
a) Die term 'spesery' dek eintlik 'n menigte sondes, insluitend kleurstowwe en 'n wye verskeidenheid medisyne en aptekermateriaal. Maar ek beperk hierdie bespreking tot die meer tradisionele gebruik, en op die skerm het ek die name van die speserye met hul Indiese name aangedui.
b) Verreweg die belangrikste was peper, wat altyd as 'n grootmaatproduk gestuur is, gevolg deur kaneel, gemmer en naeltjies. Ek het twee minder speserye wat in die Middeleeuse Europa gebruik is, maar vandag selde weggelaat: kubus en galingale (laasgenoemde is naby gemmer).
c) Die meegaande kaarte op die skerm toon waar hierdie speserye vandaan kom in Asië en die tradisionele land- en seeroetes waarmee hulle Wes -Europa bereik het. Soos in die lesing van verlede week aangedui is, help die groot afstande om te verduidelik waarom Oosterse speserye so duur was, in Wes -Europese markte so hoog geprys is - veral as speserye deur gevaarlike oorlandse roetes gekom het. Die speserye kan 10 tot 100 keer hoër wees as wat Europeërs by die bron in Oos-Indië betaal het. Maar die oprigting van 'n direkte seeroete na Europa vanaf 1500 het 'n nog groter afstand van meer as 6 000 myl beteken, aangesien die roete om die Kaap van Suid -Afrika moes gaan. Alhoewel seevaart gewoonlik soveel goedkoper is as landvervoer, veral as dit meer direk is, het die nuwe roete in werklikheid nie die pryse verlaag nie.
d) Geen produksie of suiwer vervoerkoste verklaar hierdie pryse nie: aan die aanbodkant moet ons ook kyk na wat ekonome nou transaksiekoste noem: al die ruilkoste wat betrokke is by die verkryging van goedere van produsente na verbruikers. Dit sluit in inligtingskoste, markondersoek- en onderhandelingskoste, en veral beskermingskoste (en versekering). As u kyk na die groot aantal tussengangers wat betrokke is by die handel oor speserye oor die lang afstand, en al die verskillende belasting en tolgeld wat gehef word op die speseryhandel uit Oos-Indië na Wes-Europa, kan u besef hoe hierdie koste sou vermeerder. Al hierdie koste kan wyd wissel, met soveel moontlikhede van handelsonderbrekings, wat die speseryhandel inderdaad baie riskant kan maak, maar uiteraard ook uiters winsgewend kan wees. Des te meer, aan die westelike kant, toe die Italianers of Portugese of, die effektiefste van alles, die Nederlandse Oos -Indiese Kompanjie 'n monopolie op die Europese verkoop van speserye opgelê het.
e) Hoe duur was hierdie speserye? Om te sê dat dit duur is, is 'n alledaagsheid, maar hoe duur? Wat is ons vergelykingsgrondslag? Op die skerm het ek probeer om 'n paar ramings van die relatiewe koste en waardes van Oosterse speserye en sy te gee (nog 'n belangrike element van die handel)
i) Die eerste grafiek is 'n kaart wat Dr Ngai-Berthrong van die Royal Ontario Museum, met 'n bietjie hulp van my, voorberei het vir die ROM se 1983-uitstalling op sypaaie, China-skepe: oor die relatiewe koste van die speserye en sye in terme van die messelaar en timmerman se daaglikse loon. Hoeveel dae sal dit neem om 'n pond van elk van hierdie goedere (sy, peper, kaneel, gemmer, tee) te koop, van die regering van Diocletianus in die laat Romeinse Ryk tot die laat 19de eeu?
ii) Dit is baie moeilik om relatiewe waardes uit te druk: relatief tot wat? Ons het die idee verwerp om hierdie pryse in gram goud uit te druk, omdat die koopkrag van goud mettertyd so radikaal verander het, net soos die waarde daarvan in terme van net silwer (9: 1 in 1350 16: 1 in 1750 65) : 1 vandag). Die uitdrukking van waardes in terme van koring is ewe belaglik, maar die arbeid van 'n bekwame bouvakman bied 'n mate van waarde met 'n groter historiese konsekwentheid en kontinuïteit - het betekenis.
iii) Semi-logaritmiese skaal word behoorlik gebruik om veranderingstempo's te vergelyk-maar ook om veranderinge van so 'n drastiese omvang in te druk. In die tyd van Diocletianus kos 'n pond gemmer 5.000 dae loon (18,5 jaar, met 270 werksdae per jaar), maar in 1875 slegs 1,4 dae loon. Die mees dramatiese verandering in relatiewe waardes op hierdie grafiek, dit wil sê tot 1875, is tussen 300 en 1200, op die vooraand van die 4de kruistog, toe Genoese en Venesiërs hul beheer oor die speserye in die Mediterreense speserye gekonsolideer het. U sal opmerk, soos ek vroeër voorgestel het, dat die direkte seeroete van die vroeg-moderne era 'n dramatiese verskil gemaak het (peper en gemmer goedkoper, kaneel duurder). Die volgende dramatiese verandering het natuurlik eers in hierdie huidige eeu plaasgevind. [Tee word bygevoeg vir vergelyking, maar is eers in 1655 deur die Nederlanders bekendgestel.]
iv) Die volgende tabel op die skerm, uit my eie navorsing oor die prysgeskiedenis van die 15de eeu in Londen, toon hoe relatief duur speserye was, in verhouding tot die dagloon sowel as die pryse vir ander voedsel. Ek het weer die koste van speserye en ander voedingsmiddels verband gehou met die daaglikse loon van 'n meester vir boumanne (messelaar, timmerman): om te wys hoeveel dae se lone 'n pond is, en omgekeerd hoeveel (in ons, liter, ens. .) kan gekoop word met 'n dagloon (8d. vir Londense meesters 6d. vir diegene in Oxford of ander dorpe).
v) In klein dorpies sou baie kosse ongetwyfeld goedkoper wees, maar beslis nie speserye nie (wat eers deur Londen moet gaan).
vi) Ek moet hier beklemtoon dat hierdie tydperk algemeen bekend staan ​​as die Goue Eeu van die Engelse Arbeider: wat voedsel betref, was die koopkrag van 15de -eeuse arbeid dan hoër as in die voorafgaande en daaropvolgende eeue (voor 19de).
vii) Die laaste tabel toon die dramatiese verandering in pryse en koopkrag wat in hierdie eeu plaasgevind het: hoeveel goedkoper speserye geword het, sodat dit slegs ongeveer 15 minute neem om 'n pond peper, gemmer of kaneel te koop. Die enigste spesery, en nie 'n Oosterse nie, waarvan die relatiewe prys nie regtig gedaal het nie, en die werklik duur moderne spesery is saffraan. Dit kos ongeveer $ 1800 per pond (of $ 4,00 per gram). As u besef dat 225 000 stigma's van die saffraanplant 'n pond uitmaak en die betrokke arbeid in ag neem, sal u verstaan ​​hoekom).
4. Die vraag na speserye in die laat-Middeleeuse Europa
a) In die laat-Middeleeue en selfs vroeg-moderne Europa het speserye baie duur gebly. Maar hoekom? Vrae oor die aanbod, hoë verspreidingskoste en monopolie vertel beslis slegs 'n gedeelte en miskien die minder belangrike helfte van die verhaal. Selfs nie die strengste monopolis kan 'n hoë prys hef wat nie deur 'n ooreenstemmende vraag geregverdig word nie. Wat was die vraag na speserye in die laat-Middeleeuse Europa (aangesien ek nie alle tydperke kan dek nie)?
b) Vreemd genoeg spreek die meeste boeke oor die ekonomiese geskiedenis nie werklik hierdie vraag na verbruikersvraag aan nie. Die skrywers neem óf aan dat die antwoord vanselfsprekend is-en dit is nie-of dat dit nie saak maak nie. Die meeste ekonomiese historici is aanbod-georiënteerd en meer bekommerd oor die rol van speserye om die tak van die middeleeuse handel en finansies so baie winsgewend te maak om kommersiële uitbreiding en ekonomiese leierskap te verduidelik.
c) Maar as ek hierdie vraag aan my studente stel, is 'n baie algemene antwoord om te verduidelik dat die vraag is dat speserye voor die verkoelingsperiode voedsel, veral vleis, moes behou. Speserye is volgens hierdie siening 'n noodsaaklikheid (sonder plaasvervangers). Een van die mees vooraanstaande historici wat 'n verduideliking gee, gee presies dieselfde rede: Kristoff Glamann, 'European Trade, 1500-1750,' in Fontana Economic History of Europe, II: 16th and 17th Centuries (1974), p. 447 en ander stel dit beslis voor sonder om so kategories te wees.
d) Die rede is myns insiens egter baie vals. Aangesien speserye enige preserveermiddels het, en eintlik net kaneel, was speserye nie 'n noodsaaklikheid nie, want ander, baie goedkoper goedere kon voedsel, vleis, veral, baie meer effektief bewaar. Speserye was dus per definisie nie 'n noodsaaklikheid as sulke plaasvervangers beskikbaar was nie.
i) sout was in plaas daarvan die byna universele preserveermiddel vir vleis, vis, botter, ens. Sout, ook vir liggaamlike behoeftes, was 'n noodsaaklikheid.
ii) 'n ander vorm van voedselbewaring vir veral vis, asook vleis, as 'n mengsel van soutpekel en asyn,
iii) Sout, rook en uitdroging, 'n ander vorm van konservering.
iv) Miskien is die belangrikste punt dat die Europese verbruik van speserye vinnig afgeneem het lank voor die verkoeling.
e) Verder is die konsep van noodsaaklikheid, dat speserye 'n noodsaaklike voedselbewaarmiddel was, in stryd met die ewe algemene en meer korrekte siening dat speserye die room van die luukse handel verteenwoordig. 'N Luukse goed, veral vanweë die hoë prys wat dit oor die algemeen slegs aan die rykes beskikbaar gestel het, kan nie noodsaaklik wees nie. Die antwoord op hierdie uitdaging is dat speserye 'n noodsaaklikheid vir die rykes was, maar 'n luukse vir die res van die samelewing. Laat ons dan variasies oor hierdie tema oorweeg en kyk of dit ook mites verteenwoordig oor die rol van speserye in die Middeleeuse samelewing.
f) Was speserye slegs 'n noodsaaklikheid vir die rykes van die Middeleeuse samelewing?
i) Die noodsaaklikheidsargument word gekwalifiseer om slegs 'n noodsaaklikheid te beteken om vleis te bewaar, en verder ook vir die rykes wat vleis geëet het, terwyl die armes van korrels leef. Vir die 15de eeu waarop ek wil fokus, is dit beslis onwaar. Ek het reeds beklemtoon dat ten minste hierdie eeu in Noordwes-Europa 'n Goue Eeu was met algemeen hoë reële lone, hoë reële inkomste vir baie van die laer lae, met baie lae huurgeld en graanpryse, toe selfs die armes dit kon bekostig om te eet baie vleis. In die middel van Duitsland, waarskynlik minder gegoede as Noord -Europa, skat sommige historici dat die vleisverbruik per capita dan ongeveer 100 kg was. (220 lb.) jaarliks ​​- baie hoër, dus 'n jaarlikse verbruik per capita vir volwassenes wat tot slegs 20 kg gedaal het. in die 19de eeu.
ii) In Engeland toon 'n 15de-eeuse rekeningboek vir twee gemeentepriesters en 'n bediende dat 35% van hul weeklikse uitgawes vleis en vis teenoor 20% vir broodkorrels aangegaan het: beslis het hulle die bybel gevolg deur nie alleen van brood te lewe nie . En in Vlaandere toon ons navorsing ook 'n hoë en stygende vleisverbruik onder die laer lae van die samelewing in daardie era.
iii) Selfs in die 16de eeu in Engeland, toe die lewenskoste gestyg het met die toenemende druk op die bevolking, het die Bury House of Correction (1588) 'n daaglikse bedrag van £ lb brood, 1 pint bier, 1 pint pap en 1/4 lb voorsien vleis en baie groter was natuurlik die daaglikse rantsoen van 'n Tudor -soldaat met 2 pond beesvleis of skaapvleis (met lb. kaas, l/2 lb. botter, 1,5 lb. brood, 2/3 gallon bier). Dit is duidelik dat die laer klasse hoogs vleisetend was.
g) 'n Alternatiewe teorie: dat speserye deur die rykes vereis is om die smaak van slegte vleis of sterk gesoute vleis te verdoesel?
i) Hierdie argument veronderstel dat die vleisetende laer klasse feitlik oneetbare vleis moes verduur, maar tog baie daarvan geëet het. [Een onthou die Woody Allen -grap oor die hotel in die Catskill wat nog nooit van nouvelle cuisine gehoor het nie: 'Die kos was nogal walglik - maar dit het jou ten minste groot porsies gegee']
ii) Maar dit is nie waar dat speserye nodig was om die natuurlike smaak van slegte vleis te verdoesel nie: veral 'n groot versameling laat-Middeleeuse Franse en Engelse resepteboeke en baie ander literêre bewyse oor kookkuns dui daarop dat speserye wanneer speserye As dit gereeld gebruik is, is beide vis en hoenders gaar as dit heeltemal vars was, en die vleis lyk gewoonlik vars (nadat dit behoorlik gehang is).
iii) Maar meer presies, hierdie resepteboeke toon aan dat hoogs gekruide geregte in hierdie feeste met 'n menigte geregte (in 'n dosyn geregte) 'n minderheid was: dat die meeste vleisgeregte eintlik bestaan ​​uit gebraaide, gebraaide, gebraaide of inderdaad gekookte vleis, met eenvoudige groente.
iv) Verder was baie van die speserye wat gebruik is vir die souse wat saam met die vleis bedien is, en die Franse handleiding Le M & eacutenagier de Paris (1393) het kokke aangeraai om 'die speserye so laat as moontlik in te sit'. As die doel was om die smaak van die vlees te verdoesel (soos ek sou doen met baie goedkoop vleis in my eie Indiese kookkuns), sou die speserye in die begin bygevoeg word, terwyl die vleis lank in die speserye kon prut .
v) Wat hoogs gesoute vleis betref: kook of kook kan 'n groot deel van die sout smaak uitskakel, en baie vleis is inderdaad in gekookte of gestoofde vorm geëet.
vi) Constance Hieatt en Sharon Butler in hul boek Pleyn Delit: Medieval Cookery for Modern Cooks sê inderdaad nadruklik: 'Baie middeleeuse kookkuns [vir ryk en arm] was so vaal dat dit vandag saai lyk.'
vii) Speserye was 'n luukse en word as sodanig behandel, selfs deur die rykes in die laat-Middeleeuse samelewing.
h) Waarom is speserye gebruik en so hoog gewaardeer?
i) Eerstens, om dieselfde rede dat ek baie Indiese of bykans enige ander Oosterse of Midde -Oosterse kookkuns verkies, bo vaal, vaal, moderne Engelse kookkuns, selfs as die vleis of die voëls heeltemal vars en van goeie gehalte is: omdat voedsel so gaargemaak is speserye smaak soveel beter of soveel meer opwindend dat dit die eet van een van die grootste lekkernye in die lewe kan maak dat dit die eet van hierdie maaltye tot 'n baie gewaardeerde luukse kan maak, om die roetine van vaal etes te verbreek. Maar dit is so te sê 'n kwessie van smaak, 'n verworwe smaak vir speserye wat nie almal wel verkry nie.
ii) 'n Saak van sosiale mode en sosiale aansien - 'n teken van rykdom, hoë sosiale status en opvallende verbruik.
iii) Ook die oortuiging dat speserye en gekruide kosse waardevolle medisinale funksies vervul: soos op die skerm getoon is, was verskillende speserye bekend as spysvertering, stimulante, genesing vir halitose, koors, hoofpyn, koliek en as 'karminatiewe', dws genesing vir winderigheid. Maar volgens my ervaring was sommige speserye meer geneig om dit te veroorsaak as om dit te genees.
5. Hoe is speserye in die Middeleeuse Engelse en Franse kombuis gebruik?
a) Laat ons vinnig sien hoe dit ons vandag is in die moderne Indiese kookkuns om 'n bietjie perspektief te kry op die gebruik daarvan in die Middeleeuse kookkuns. Op die skerm bied ek 'n paar van my gunsteling Indiese resepte, vir
- Roghan Josh en Murgh Korma (lam, beesvleis, hoendergeregte)
- Morgee Masalah, Moorgee Kurma Moorgee Badam, Moorgee Tanjore (hoender)
- Shahi Kofta en Kuwab Mutter Masalah: gehaktballetjies met gekruide souse
b) Let op die volgende in hierdie Indiese resepte:
i) die gebruik van die voorste speserye, middeleeus en modern: peper, kaneel, gemmer, naeltjies, kardemom, saffraan, koljander, komyn, borrie
ii) sommige speserye word gewoonlik of gereeld aan die begin van die kookproses gebruik, met 'n basis uie, jogurt, klappermelk of tamatiesous, terwyl ander tydens die kook bygevoeg word (met klappermelk, tamatie) en sommige by die einde , om hul geur te behou
iii) let ook op die gebruik van verskillende neute, veral amandels, aalbessies of rosyne en asyn
iv) Sommige van hierdie moderne resepte vereis speserye wat in die Middeleeuse wêreld onbekend was: veral chilipepers uit die paprika -familie (rooipepers, rooipeper, paprika, chili), wat Europeërs in Amerika, in Europa ingevoer het, en as na Indië vervoer.
v) Tamaties, wat nou wyd in kerrie gebruik word, was ook 'n Amerikaanse groente wat in die vroeë moderne tyd na Indië vervoer is.
c) Vervolgens op die skerm, vir direkte vergelyking, bied ek 'n reeks laat-Middeleeuse Engelse resepte aan, geneem uit die voorheen genoemde versameling Pleyn Delit: Medieval Cookery for Modern Cooks, deur Hieatt en Butler. Hulle is heeltemal anders as moderne Engelse resepte, en in baie opsigte verbasend soortgelyk aan die pas gewysde Indiese resepte
d) Resepte op die skerm, as voorbeelde:
i) Pommeaulx (Middeleeuse Engels) en Shahi Kofta (Indiër): ter vergelyking is albei gemaalde gehaktballetjies
ii) Egurdouce: Soet en suur konyn (van Frans 'aigre' en 'douce')
iii) Civey of Coney: Konyn gestoof met uie (coney, congine = konyn)
iv) Steykes of Venson or Beef Bourbelier de Sanglier (Loin of Wild Boar in Boar's Tail Sauce) and Lamb Lamb with Cameline Sauce.
v) Cawdel van Samon (Salm en Preie in Amandelsous) Galantine van Snoek
vi) Geroosterde kappie met swart sous
i) Gelyke gebruik van speserye met die Indiese geregte: weer peper, gemmer, kaneel, naeltjies, saffraan, kardemom, mace. Meer as die helfte van alle Middeleeuse Engelse en Franse resepte vra vir saffraan, die duurste van alle Middeleeuse en moderne speserye (of kruie).
ii) Let weer op die soortgelyke gebruik van amandels, rosyne (aalbessies) en asyn of wyn wat hier gebruik word as plaasvervanger vir middeleeuse sap, wat 'n vorm van wynasyn of suurlemoensap was.
iii) Let daarop dat baie van hierdie resepte vleis of hoenders benodig wat eenvoudig sonder speserye gebraai is, met sous met baie gekruide sous by die gereg, souse wat ook 'n kombinasie van eiers, gemaalde amandels, rysmeel en broodkrummels bevat.
iv) Let ten slotte op hoe gereeld Franse name aan Engelse geregte gegee is (aangesien die meeste van die aristokrasie 'n Franse dialek gepraat het: Anglo-Norman)
f) Wie sou sulke geregte verbruik?
i) Hiett en Butler glo dat die aristokrasie, die landgenoot, en waarskynlik 'n paar van die boonste lae van die bourgeoisie, dit wil sê stedelike advokate en professionele persone, handelaars, ens. tydens hul hoofmaaltyd gereeld ten minste een gereg sou hê, wat gewoonlik die middagete was en natuurlik meer sulke geregte tydens seisoenale feeste
ii) Stadswerkers en arbeiders, kleinboere en kleinboere sou natuurlik selde sulke geregte eet: en hul hoofmaaltyd bestaan ​​gewoonlik uit spek, gesoute beesvleis of varkvleis, harings, kaas, eiers, miskien groente soos ertjies en bone (natuurlik geen aartappels nie), pouse, en melk of ale. (Sommige het blykbaar plaaslike, Wes -Europese kruie gebruik in die kookkuns: tiemie, marjolein, lourierblare, hartige, knoffel). Dit beteken die meerderheid van die bevolking.
iii) Handwerkers van die stad het egter byna seker sulke hoogs gekruide geregte tydens die spesiale seisoenale feesdae geëet, veral in hul gildesale.
g) Voedsel- en speseryvereistes vir die 15de eeuse Guildhall -feeste
As voorbeelde hiervan wys ek vervolgens inkopielyste vir twee vyftiende-eeuse Londense gildefeeste: die eerste vir die London Brewers 'Guild Feast van 1422, en die tweede vir die London Grocers' Fees van 1470: wat ek geneem uit rekeningboeke in die London Guildhall Manuscript Library. Let op die volgende:
i) let weer op die ooreenkoms met die speserye wat die meeste gevra word: peper, gemmer, kaneel, naeltjies, mace, saffraan en anys, wat ooreenstem met dié in die laat-Middeleeuse Engelse en moderne Indiese resepte.
ii) Let op die ander speserye wat by die kook van geregte met speserye benodig word: suiker, heuning, mosterd, asyn, amandels, rosyne, rysmeel, rand of sap, wat weer ooreenstem met die resepte.
iii) Let weer op hoe duur hierdie speserye was in verhouding tot 'n vakman se daaglikse loon, vanaf 6d. tot 8d.
iv) Let op die groot verskeidenheid vleis, hoenders en vis: sommige was miskien nie te duur nie, maar baie was - veral die swane en snoek, kabeljou, steur. In 1421-23 sou 'n Londense vakman se daaglikse loon net 'n gans koop, en slegs 1 1/1 varkhaasbraai, maar drie hase.
v) Let uiteindelik op die baie groot hoeveelhede bier en wyn wat verbruik is - en hoe goedkoop die bier of bier was.
6. Die relatiewe afname in die verbruik van speserye na 1650
a) As hierdie laat-Middeleeuse Engelse resepte en inkopielyste vir gildefeeste vir u so vreemd lyk, sou dit ook vir 'n latere 17de en 18de eeuse Engelsman lyk. Die resepteboeke uit die sewentiende eeu toon baie eenvoudiger kook sonder soveel speserye (Francois de la Varenne, 1651) en 'n beroemde satire uit die 17de eeu (Boileau: 1665) bespot die oormatige gebruik van speserye tydens kook.
b) Ons weet ook uit die samestelling van skeepsvragte, deur die Nederlandse sowel as die Engelse Oos -Indiese Kompanjies, dat speserye vinnig in die relatiewe belangrikheid afgeneem het na die 1660's (en na berig word dat die Hollanders vragte peper of neutmuskaat verbrand of gestort het) hoë pryse handhaaf).
c) Let weer daarop dat hierdie afname in die verbruik van speserye lank voor verkoeling gekom het, hoewel dit moontlik gekoppel kan wees aan die vooruitgang in die landbou
d) Word vermoed (Glamman, Braudel) dat dit verband hou met 'n relatiewe afname in vleisverbruik: maar ek glo dit nie.
i) As die vleisverbruik afgeneem het, het dit nie gedaal tot die vlak van die 13de en 14de eeu toe die speserye onteenseglik hoog was nie.
ii) kyk uit na die feit dat speserye wyd gebruik is by die bereiding van 'n groot verskeidenheid nie-vleisgeregte: sop, groente, pasteie, koeke, konfyt en jellies, drankies, ens. (waarin speserye natuurlik steeds gebruik word).
e) Veranderinge in modes, veranderings in smaak?
en hul bekende of geagte medisinale eienskappe:
PEPPER Die spesery wat die meeste nou en dan gebruik word, maar nie vir enige beduidende mediese waardes nie
GEMMER Die volgende speserye wat die meeste gebruik word: 'n spysverteringstelsel, 'n karminatiewe middel (om winderigheid teen te werk), 'n stimulant om bloedarmoede teë te werk en lewerklagtes om verkoues af te weer.
KANEL Derde belangrikste spesery: ook as 'n stimulant, karminerende middel, 'n samesmelting van enkele bekende eienskappe as 'n voedselbewaarmiddel.
KLEDERE Spysvertering, stimulant, plaaslike verdowing (bv. Tandpyn)
KAARTAMIE Spysvertering om halitose (slegte asem), hoofpyn, koors, verkoue teen te werk
NUTMEG en MACE Spysverteringstelsel, karminerende, stimulerende geneesmiddel vir koliek
SAFFRON Die wêreld se duurste kruie of speserye, destyds en nou. 'N Stimulerende middel vir hoofpyn, hartkloppings, flou aanvalle, slaperigheid, maagsere
Speserye in die Middeleeuse Europese en moderne Indiese kombuis
MOORGEE KURMA: Hoenderkerrie, met papawersaad (moderne Indiër)
1 braaikuiken, gesny: 2,5 tot 3,5 pond
5 eetlepels groenteverkorting, of olie
1 eetlepel koljander, gemaal
24 kasjoeneute 1. Verbruin uie in groot pannetjie of wok en voeg afsonderlik by: naeltjies, kaneel, gemmer (1 teelepel), knoffel, jogurtmengsel deeglik, voeg dan die hoender by en roerbraai 5 minute op medium hitte.
2. Verhit groente -olie/koekolie in 'n klein pannetjie en voeg rooipepervlokkies by, t teelepel. gemmer en koljander roerbraai tot 3 minute en voeg dan by die hoendermengsel, voeg water by, bedek styf en laat stadig prut vir een uur.
3. Maal die klapper en papawersaad saam (met 'n cuisinart of blender) en voeg die klapperpasta ongeveer 20 minute voor die einde by die hoender met die hitte af, voeg die kasjoeneute en lemmetjiesap by.
SHAHI KOFTA: Indiese frikkadelle (modern)
1 pond lam of beesvleis, gemaal (fyngekap)
4 eetlepels groente -olie of verkort
1 groen of rooi soetrissie, fyngekap
1 stukkie gemmerwortel (2 teelepel gemaal)
1 teelepel. rooipeper of chili poeier
teelepel gemaalde kardemom 1. Plaas gesnyde ui, gemmer, peperkorrels, kaneel, koljandersaad in 'n blik of voedselblender en maal tot 'n fyn pasta.
2. Plaas gemaalde vleis (bees of lam), eier, gemaalde uie en speserye in 'n mengbak en meng goed tot klein marmergrootte frikkadelle.
Braai die frikkadelle vinnig in 'n groot pannetjie of wok en ligbruin haal van die hitte af.
4. Voeg in dieselfde pannetjie gesnyde ui en bruin by en voeg dan koljander, borrie, komynsaad, rooipeper of chilipoeier, mace en kardemom by. Roerbraai vir 'n paar minute die koppie water en frikkadelle by en kook stadig totdat die sous dik is.
5. Bedien met gestoomde of gebraaide rys (wat met bevrore ertjies en sampioene gemeng kan word).
POMMEAULX: laat 14de - vroeë 15de eeu Frans en Engels
2 lb.gemaalde vleis: beesvleis, lam, vark, kalfsvleis of 'n kombinasie daarvan
6 naeltjies of t teelepel gemaalde naeltjies
gekapte aalbessies na smaak
amandels, gemaal 1. In plaas van eiers, vervang 'n mengsel van gemaalde amandels, water of beesvleisbouillon, rysmeel met cup koppie kookwater per eetlepel gemaalde amandels en 1 eetlepel rysmeel. Hierdie mengsel kan ook saam met die geklitste eiers gebruik word, maar verkieslik slegs een eier.
2. Meng die gemaalde vleis in 'n mengbak met die eiers, rysmeel, speserye, fyngekapte aalbessies en gemaalde amandels, roerbraai vinnig in 'n groot pannetjie of wok, verlaag die hitte en laat sprinkel pietersielie by terwyl dit bedien word.
CAPOUN Y-ROSTYDE MET SWART SAAG: Geroosterde kappie met swart sous (Engels)
1 kappie (of braaiende hoender), ongeveer 6 lb.
1 kaponlewer, gaar en goed gemaal
wynasyn of suurlemoensap
teelepel gemaalde kaneel Rooster die kapon en maak 'n sous met die bestanddele hierbo, gemeng met die druppels capon en genoeg water om 'n sous te maak.
PIKE IN GALENTYNE: Galantine of Pike (laat Middeleeuse Frans)
Snoek of pickerel: 1 geheel, ongeveer 2 - 3 lb.
BOURBELIER DE SANGLIER: Lende van wildevarke in Boar's Tail Sauce (laat-Middeleeuse Frans)
Gebakte varkvleis, 4 - 6 pond (of wilde varke)
16 naeltjies: of genoeg om die gebraai te stoet
teelepel gemaalde swartpeper (peperkorrels)
Rooster die park, met naeltjies in die varkhaas, maak dan 'n sous met die gebraaide druppels, die bogenoemde bestanddele en 'n koppie kookwater.
MOUTON Y-ROSTED MET SAWSE CAMELYNE: Geroosterde lam met Cameline-sous (15de eeu Engels)
Lamsboud, ongeveer 2 - 3 lb.
1/4 koppie neute: okkerneute en/of amandels
Rooster die lamsvleis en maak dan 'n sous met die gebraaide druppels, die bogenoemde bestanddele en 'n koppie kookwater, indien nodig vir die sous.
DIE GOEDERE WAT LAGTE IN DIE 15DE EEU LONDON KOOP
AANKOOP KRAG VAN 'N LONDON HANDVERKERN SE DAAGLIKSE LONDE in 1438 - 1439: vir tekstiele, voedsel en speserye
In terme van 'n messelaar of timmerman se daaglikse loon van 8d.
WARE Prys per Eenheid Hoeveelheid gekoop Hoeveelheid gekoop Aantal dae ' Aantal dae se loon
Eenheid deur Daily deur Weekly Lone aan teen 6d per dag
in d. Loon van 8d Loon van 48d Koop 7 meter vir Oxford
Doek 2.000 erf 4.000 24.000 1.75 2.33
Brabantse linne 6.400 erf 1.250 7.500 5.60 7.47
Vlaamse linne 12.100 erf 0.661 3.967 10.59 14.12
Engels Worsted 3.500 erf 2.286 13.714 3.06 4.08
Engels Kersey, geverf 17.900 erf 0.447 2.682 15.66 20.88
Engelse doek, geverf: gemiddeld 25.400 erf 0.315 1.890 22.23 29.63
Engelse doek, geverf: hoogste 40.000 erf 0.200 1.200 35.00 46.67
Skarlakenrooi doek: gemiddeld 144.200 erf 0.055 0.333 126.18 168.23
Scarlet Broadcloth: hoogste reeks 228.000 erf 0.035 0.211 199.50 266.00
Vlaamse doek (Gent Dickedinnen) 65.158 erf 0.123 0.737 57.01 76.02
Sy: Fluweel: gemiddeld 181.080 erf 0.044 0.265 158.45 211.26
Sy: Fluweel: hoogste reeks 279.960 erf 0.029 0.171 244.97 326.62
Sy: Damast 144.000 erf 0.056 0.333 126.00 168.00
Sy: Gewone satyn 105.000 erf 0.076 0.457 91.88 122.50
eenheid te koop 6d per dag om te koop
ANDER KOSTE: Voedsel en brandstof die Eenheid
Amandels 3.000 pond 2.667 16.000 0.38 0.50
Liefie 2.500 pintjies 3.200 19.200 0.31 0.42
Melk 1.000 liter 8.000 48.000 0.13 0.17
Botter 1.000 pintjies 8.000 48.000 0.13 0.17
Sout 0.500 pintjies 16.000 96.000 0.06 0.08
Eiers 0.157 nommer 51.000 306.000 0.02 0.03
Appels 0.080 nommer 100.000 600.000 0.01 0.01
Rogmeel 4.000 pond 2.000 12.000 0.50 0.67
Hoenders 5.000 nommer 1.600 9.600 0.63 0.83
Capons 1.509 nommer 5.300 31.800 0.19 0.25
Konyne 4.000 nommer 2.000 12.000 0.50 0.67
Sole (vis) 2.182 nommer 3.667 22.000 0.27 0.36
Rooiwyn 5.000 liter 1.600 9.600 0.63 0.83
Penny Ale (bier) 0.748 liter 10.700 64.200 0.09 0.12
Ale van goeie gehalte 1.778 liter 4.500 27.000 0.22 0.30
Tallow Candles 1.333 nommer 6.000 36.000 0.17 0.22
Steenkool 0.748 bossies 10.700 64.200 0.09 0.12
Gemmer 12.000 pond 0.667 4.000 1.50 2.00
Naeltjies 35.556 pond 0.225 1.350 4.44 5.93
Pryse van speserye in Antwerpen, Londen en Oxford in 1438-39
in pence groot Brabant en Engelse pence sterling, vergeleke met pryse in Toronto
in 2001 (in Kanadese dollar) per lb. avoirdupois en kilogram
en die hoeveelhede wat deur 'n timmermeester se daaglikse loon gekoop kan word
Naam van die Antwerpen Antwerpen Oxford Oxford Londen Londen Toronto Toronto
speserye d. gr. d. gr. d. ster. d. ster. d. ster. d. ster. $ CAD $ CAD
Naeltjies 74.63 153.14 48.00 105.82 35.56 78.39 11.53 25.42
Gemmer 15.55 31.90 28.00 61.73 12.00 26.46 7.67 16.91
Bruinsuiker 1.66 3.67
Daaglikse loon Daaglikse loon Daaglikse loon Daaglikse loon Daaglikse loon Daaglikse loon Daaglikse loon Daaglikse loon
Naam van die lb. gekoop gram lb. gekoop gram lb. gekoop gram lb. gekoop gram
speserye met daagliks gekoop met met daagliks gekoop met met daagliks gekoop met met daagliks gekoop met
loon daaglikse loon loon daaglikse loon loon daaglikse loon loon daaglikse loon
Naeltjies 0.13 65.30 0.13 56.70 0.22 102.06 18.84 8,544.45
Gemmer 0.64 313.44 0.21 97.20 0.67 302.39 28.32 12,844.47
Bruinsuiker 130.84 59,182.56
Naam van die Aantal dae ' Aantal dae ' Aantal dae ' Aantal dae ' Aantal dae ' Aantal dae ' Aantal notules Aantal notules
speserye Lone aan Lone aan Lone aan Lone aan Lone aan Lone aan teen $ 27,15/uur teen $ 27,15/uur
Koop 1 lb. Koop 100 g. Koop 1 lb. Koop 100 g. Koop 1 lb. Koop 100 g. Te koop 1 lb. Om 100 g te koop.
Naeltjies 7.46 1.53 8.00 1.76 4.44 0.98 25.48 5.62
Gemmer 1.55 0.32 4.67 1.03 1.50 0.33 16.95 3.74
Bruinsuiker 3.67 0.81
* Soos hierbo genoem, was saffraan nog altyd die duurste spesery of kruie ter wêreld. In die afgelope dekade het dit in werklikheid in prys gedaal: in 1993 kos dit $ 4,00 CAD per gram (in Toronto) en is dit nou (2001) $ 3,75 per gram. As saffraan gevra word in laat-Middeleeuse Engelse en Franse resepte, of in moderne Asiatiese resepte, gebruik ek eerder die veel goedkoper, maar ewe veelkleurige borrie. Borrie verkoop tans in Toronto vir $ 8,85 CAD per pond of $ 19,52 per kilogram.
** In Toronto verdien 'n meester-timmerman tans (2001) $ 27,15 per uur en dus $ 217,20 vir 'n dag van agt uur. In die vyftiende-eeuse Antwerpen, Londen en Oxford het 'n timmermeester (en messelaar, ens.) Ten minste twaalf en tot veertien uur per dag gewerk gedurende die lente, somer en herfs in die wintermaande (vroeg in Desember tot Maart), volgens die beskikbare sonlig, het hulle gewoonlik slegs agt uur gewerk. So het die Middeleeuse ambagsmanne letterlik 'van son tot son' gewerk.
In Antwerpen, 1d groot Brabant = 0.667d groot Vlaams 1d groot Vlaams = 1.5d groot Brabant
Die Antwerpen lb. = 470,156 gram en dit is omskep in lb. avoirdupois en kilogram
Die antieke speserye -handelsroete van Asië na Europa tussen 1500 en 1700 het die wêreld verander
Indonesië, Maleisië, Thailand, Singapoer, Brunei, Filippyne, Viëtnam, Kambodja, Laos en Myanmar.
Die oorvloed van natuurlike hulpbronne in die streek (rubber, aluminium, tabak, klappers, koffie, palmolie, hout, rys, tropiese vrugte en speserye) het die Europese magte tydens die ontdekkingstydperk (ook bekend as Age of Discovery) begin vroeg in die 15de eeu tot in die 20ste eeu. Dit het die ou speseryhandelroete geskep wat speserye van Suidoos -Asië na Europa vervoer het
Gedurende hierdie tydperk het Europeërs Afrika, die Amerikas, Asië en Oseanië (hedendaagse Australië, Nieu -Seeland en die eilande in die Stille Oseaan) verken
Die Portugese, Nederlandse, Franse, Spaanse, Britse en Japannese koloniseer en regeer die Asiatiese gebied van 1511 tot 1984. As sodanig is Suidoos -Asië tans relatief nuut en bestaan ​​uit verskeie gefragmenteerde ontwikkelende demokrasieë en ekonomieë.
Tot op hede is slegs Thailand nog nooit deur 'n buitelandse Europese mag gekoloniseer nie.
Die speseryhandel het meer as 4000 jaar gelede in die Midde -Ooste begin. Arabiese speseryhandelaars sou 'n gevoel van misterie en avontuur vir hul Europese kliënte skep deur verhale op te maak van roofvoëls wat die speserye hoog op kranse en bergtoppe bewaak het.
Deur dit moeilik te maak om te verkry en skaars, het die Arabiere die prys van speserye aan hul Europese kliënte beheer en verhoog. Speserye was so waardevol dat dokwerkers in Londen in die 16de eeu in Naeltjies betaal is vir hul bonusse.
Die speseryhandel is aanvanklik deur kameelkaravane op landroetes gedoen, veral The Silk Road via Turkye, Irak, Iran, Afghanistan, Pakistan en Indië. Die Silk Road was 'n belangrike roete wat Asië verbind het met die Middellandse See, Noord -Afrika en Europa. Handel op die sypad was 'n belangrike faktor in die ontwikkeling van die groot beskawings van China, Indië, Egipte, Persië (Iran), Arabië en Rome.
Die val van Konstantinopel in 1453 (hedendaagse Istanbul, Turkye) aan die Ottomane het die 1500 jaar lange Romeinse ryk beëindig wat die landverbinding tussen Europa en Asië onderbreek het.
Die Ottomaanse ryk (Moslems) was nou in beheer van die enigste handelsroete wat destyds bestaan ​​het. Hulle het hul posisie benut deur stewige belasting op items wat na die weste was, te hef. Die Wes-Europeërs, wat nie afhanklik wou wees van 'n ekspansionistiese, nie-Christelike mag vir die winsgewende handel met die ooste nie, was van plan om alternatiewe roetes op die see te vind wat per ongeluk die ontdekkingsperiode begin het.
Die val van Konstantinopel het die landroete na Asië afgesny
In sy tyd was die speseryhandel die grootste industrie ter wêreld. Dit het ryke gestig en vernietig en die Europeërs (wat alternatiewe roetes na die ooste gesoek het) gehelp om die aardbol in kaart te bring deur hul ontdekking van nuwe kontinente.
Die speseryhandel het die kookwêreld vir ewig verander. Wat vroeër eeue lank deur die Arabiere streng beheer was, was nou oral in Europa beskikbaar met die vestiging van die Ocean Spice Trade -roete wat Europa direk met Suid -Asië (Indië) en Suidoos -Asië verbind.
Die speseryhandel het gedurende die kolonisasieperiode floreer, wat swartpeper, kaneel, kardemom, gemmer, borrie, neutmuskaat en naeltjies (om maar net 'n handjievol te noem) uit Asië gebring het via die Spice Trade -roete (kaart hieronder).
Die ontdekking van die New World (Verenigde State) in die 18de eeu het Amerika in die wêreldwye speserybedryf gebring. Amerikaanse sakemanne het hul eie speserye -ondernemings geopen en direk met Asiatiese produsente begin handel, eerder as deur Europese ondernemings. Toe die bevolking en besighede in die Verenigde State meer gegoede raak, het meer en meer maatskappye gestig en gou was daar honderde Amerikaanse skepe wat wêreldwyd reise gemaak het vir hierdie gesogte speserye uit die Ooste.
Wat vroeër gewig meer werd was as goud (soos Neutmuskaat), neem nou rakke in kombuise oor die hele wêreld in beslag.
Die antieke speserye -handelsroete via die oseane wat Asië met Europa verbind
Asië se ryk geskiedenis van veelvuldige en opeenvolgende koloniale moondhede, wat veg oor die natuurlike hulpbronne en speserye, het 'n menigte voedselgeure in die Suidoos -Asiatiese gebied gebring. Hierdie invloed, gekombineer met die plaaslike bestanddele en kookmetodes, het 'n paar van die wêreld se mees uiteenlopende kombuise veroorsaak.
Die speseryhandelroete, wat strek van China na die Verenigde Koninkryk (beide via land en see), het onbedoeld 'n unieke mengsel van kulinêre diversiteit geskep. Die voedsel van die Suidoos -Asiatiese streek is 'n mengsel van Chinese, Indiese, Midde -Oosterse, Polinesiese, Franse, Portugese en ander Europese invloede.
Handel en die nabyheid van die Asiatiese lande speel ook 'n groot rol om kulinêre geure aan buurlande te verleen. Byvoorbeeld, die Thaise en Viëtnamese kookkuns word sterk beïnvloed deur die gebruik van vissous. Maleisiese en Indonesiese kookkuns gebruik gereeld klappermelk in hul geregte en nageregte.
Een van die belangrikste dinge oor die kultuur en mense van Suidoos -Asië is hul verhouding met kos. Dit is veilig om te sê dat elke geleentheid, hetsy persoonlik, kultureel of besigheidsverwant, rondom kos draai. Dit is die gom wat die mense en kultuur van hierdie streek saambind.
Die sleutel tot die heerlike kos van hierdie streek is om baie naby hul voedselbronne te bly. Die gebruik van vars speserye en bestanddele in alle geregte skep die natuurlik komplekse en diep geure van die Suidoos -Asiatiese kombuis, wat so uiteenlopend en interessant is as sy koloniale geskiedenis.
Gereelde chaotiese straatvoedsel -tonele bedien heerlike, vars gekookte kos terwyl u kyk en wag, is algemeen in enige Suidoos -Asiatiese land (sien hieronder). Straatvoedsel is dikwels 24 uur beskikbaar, waar die meeste geselligheid en saketransaksies gedoen word, en dit is ook gewoonlik die goedkoopste manier om te eet.
As u meer wil leer oor kook met speserye en 'n menigte smake van kos van regoor die wêreld wil beleef, doen ons plantaardige maaltydplanne dit. Maak gereed om 'n wêreld van geur deur speserye te ervaar.