Die geheimsinnige mensgemaakte slote wat die reënwoud van die Amazone voorafgaan - Inligting
Die geheimsinnige mensgemaakte slote wat die reënwoud van die Amazone voorafgaan
'N Onlangse studie wat in die tydskrif Proceedings of the National Academy of Sciences gepubliseer is, het aan die lig gebring dat 'n reeks geheimsinnige lyne en geometriese vorms wat in die Amasone -landskap uitgesny is, duisende jare gelede geskep is voordat die reënwoud selfs bestaan ​​het, volgens 'n berig in Discovery News. Die doel van die massiewe grondwerke en wie dit geskep het, is onbekend, en wetenskaplikes begin besef hoeveel daar nog te wete is oor die prehistoriese kulture van die Amasone en die lewe voor die aankoms van Europeërs.
Die ongewone grondwerke, wat vierkantige, reguit en ringagtige slote insluit, is die eerste keer in 1999 ontbloot nadat groot dele van die ongerepte bos vir vee bewei is. Sedertdien is honderde van die erde fondamente gevind in 'n gebied van meer as 150 myl oor die noordelike Bolivia en die deelstaat Amazonas in Brasilië.
Lugfoto van slote by Fazenda Parana. Krediet: Edison Caetano, Antiquity Journal
Die slote is gevorm uit die kleirige gronde van die Amasone en is tipies ongeveer 30 voet breed en 10 voet diep, langs 3 voet hoë mure. Die grootste ringslote wat tot dusver gevind is, is egter 'n ongelooflike 1000 voet in deursnee. Die doel van die slote bly 'n volledige raaisel. Die feit dat baie van hulle op 'n 200 meter hoë plato gegroepeer is, dui daarop dat dit moontlik vir verdediging gebruik is, maar ander het voorgestel dat dit gebruik is vir dreinering of om water te kanaliseer, aangesien die meeste naby bronwaterbronne geplaas is. 'N Span navorsers wat in 2010 'n artikel in die tydskrif Antiquity gepubliseer het, het aangevoer dat die uitleg van die slote 'n baie simboliese voorstel is 'n seremoniële en godsdienstige funksie.
Lugfoto en plan van grondwerke by Fazenda Colorada, wat bestaan ​​uit duidelike meetkundige vorms. Opgrawings dui daarop dat inwoners op die driekantige plein gewoon het. Krediet: Sanna Saunaluoma, Antiquity Journal.
Tot onlangs is geglo dat die grondwerke uit ongeveer 200 nC dateer. Die jongste studie het egter aan die lig gebring dat hulle in werklikheid baie ouer is. Studie -skrywer John Francis Carson, 'n postdoktorale navorser aan die University of Reading in die Verenigde Koninkryk, het verduidelik dat sedimentkerne uit twee mere naby die groot grondwerke geneem is. Hierdie sedimentkerne bevat antieke stuifmeelkorrels en steenkool uit brande van lank gelede, en kan inligting onthul oor die klimaat en ekosisteem wat bestaan ​​het toe die sediment tot 6000 jaar gelede neergelê is.
Die resultate het getoon dat die oudste sedimente glad nie uit 'n reënwoud -ekosisteem gekom het nie. Hulle het eerder getoon dat die landskap, voor ongeveer 2 000 tot 3 000 jaar gelede, meer op die savanne van Afrika gelyk het as die weelderige reënwoud van vandag.
Die grondwerke dateer van die verskuiwing van savanne na reënwoud, wat onthul dat die skeppers van hierdie slote dit uitgekerf het voordat die bos om hulle inbeweeg het. Hulle het in die gebied bly woon terwyl dit beboste geraak het, en het waarskynlik duidelike streke rondom hul strukture gehou, het Carson gesê.
Die ontdekking en datering van die slote werp duisende jare gelede nuwe lig op die lewe in die Amasone -streek. Vorige studie het getoon dat die gebied slegs 'n klein, onbestendige dorpie kan ondersteun. Dit lyk eerder asof die Amasone gewemel het van komplekse samelewings wat in 'n ryk kultuur gedompel is en gevorderd genoeg was om massiewe bouprojekte te onderneem wat 'n groot, gekoördineerde arbeidsmag sou verg.
Die vrae bly oor hoeveel meer grondwerke daar onder die oorblywende woud onopgemerk kan word en wat die werklike omvang van hul bouwerk werklik was.
Voorgestelde foto: 'n Ringsloot langs Laguna Granja in die Amasone van Noordoos -Bolivia. Krediet: Heiko Prumers
Antieke tande wys dat mense vroeër as gedink na reënwoude verhuis het
Mense wat aangepas is om duisende jare vroeër in tropiese reënwoude te leef as wat voorheen bekend was, volgens wetenskaplikes wat 20 000 jaar oue versteende menslike tande wat in Sri Lanka ontdek is, ondersoek het. In 'n studie wat Donderdag in die joernaal Science gepubliseer is, het die wetenskaplikes tande ondersoek van 26 mense wat op verskillende argeologiese terreine in Sri Lanka gevind is om te bewys of hul dieet uit reënwoudplante en diere bestaan. Hulle het klein tandemalje-monsters verkry met 'n boor met diamantpunte en dit met 'n massaspektrometer ontleed. Byna al die tande, insluitend die oudste van ongeveer 20 000 jaar gelede wat by die Batadomba-lena-rotsskuiling in die suidweste van Sri Lanka gevind is, dui op 'n dieet wat hoofsaaklik bestaan ​​uit voedsel uit die reënwoud. "Mense manipuleer en leef al meer as 20 000 jaar in dinamiese reënwoudomgewings en waarskynlik selfs langer," het die argeoloog Patrick Roberts aan die Universiteit van Oxford gesê wat vroeë menslike aanpassings bestudeer. 'Die lewenstyl, soos ons kan sien, was 'n spesiale reënwoudbestaan,' het Roberts bygevoeg.
Wetenskaplikes het voorheen ongeveer 10 000 jaar gelede nog nie direkte bewyse gevind van die besetting van reënwoude deur mense nie. In vergelyking met oop habitats bied reënwoude probleme soos digte plantegroei wat dit moeilik maak om rond te kom, klein, flink en dikwels boomryke prooidiere en 'n verwarrende verskeidenheid plante en vrugte, insluitend giftige diere. 'Dit is egter duidelik dat jag- en versamelingsgemeenskappe in Sri Lanka uitgevind het hoe om by sulke omstandighede aan te pas,' sê die argeoloog van Oxford, Mike Petraglia, nog een van die navorsers.
Terwyl die studie die vroegste direkte bewyse lewer vir die mens se vertroue op reënwoudbronne, het die navorsers gesê ander bewyse dui daarop dat mense moontlik reeds 38 000 jaar gelede na Sri Lanka se reënwoude gekom het. Roberts het gesê argeologiese werk in Afrika, Suidoos -Asië en Melanesië dui ook daarop dat mense minstens 45 000 jaar gelede moontlik reënwoudbronne gebruik het.
Uitvoerende Direkteur Sentrum vir Amazonia Wetenskaplike Innovasie
Luis E. Fernandez is die uitvoerende direkteur van die Wake Forest University se sentrum vir Amazonian Scientific Innovation (CINCIA), 'n navorsingsinisiatief wat die impak van kunsmatige goudmynbou, kwikbesmetting en ontbossing op natuurlike en menslike ekosisteme in die Peruaanse Amasone ondersoek. Luis is ook 'n navorsingsgenoteerde professor in die Departement Biologie en 'n genoot by die Wake Forest University se sentrum vir energie, omgewing en volhoubaarheid (CEES). Luis, opgelei as tropiese ekoloog, is 'n kenner van die omgewingsimpak van mynbou op kunsmatige skaal op tropiese landskappe, veral oor die gevolge van kwikbesmetting op die natuurlewe en inheemse gemeenskappe. Luis het navorsingspogings gelei om kwikbesmetting wat verband hou met mynbou in Brasilië, Colombia, Peru en Madagaskar te bestudeer en aan te spreek. Hy beklee professionele posisies by Stanford University, Carnegie Institution for Science, US Environmental Protection Agency, Argonne National Laboratory en die University of Michigan. Sy navorsings- en beleidswerk is geprofileer in Nature, CNN, NPR, PBS Newshour, Washington Post, Mongabay, Le Monde en Associated Press. Luis dien in die bestuurs- en adviesrade van die Amazon Aid Foundation, Environmental Health Council, OroEco en die UNEP PlanetGold -program. In 2009 het die USEPA aan Luis die hoogste toekenning van die agentskap, die EPA 's Gold Medal for Outstanding Service, toegeken vir sy werk oor die dinamika van kwik in die Amazone -bekken. 'N navorsingsekoloog by die Carnegie Institution's Department of Global Ecology, en is die direkteur van die Carnegie Amazon Mercury Project (CAMEP), 'n navorsingsinisiatief met verskeie instellings wat die impak van kunsmatige goudmyn, kwikbesmetting en ontbossing op natuurlike en menslike ekosisteme in die Peruaanse Amasone ondersoek. Sy navorsing fokus op die verbetering van die begrip van die wêreldwye kwik siklus, veral emissies uit die ambagsmanlike goudmynsektor, en die plaaslike en globale gevolge daarvan vir woude, ekosisteme en menslike bevolkings.
Amazon -grondwerke is voor die reënwoud
Die Amasonerivier loop deur die bos. Beeldkrediet: CC BY-SA 2.0 CIAT
Die slote, wat reguit, vierkantig of ringvormig is, dui aan dat mense lank voor die Europeërs in Suid-Amerika aan groot aardwerkprojekte oor die Amasone deelgeneem het.
"Mense beïnvloed nie net die afgelope 200 tot 300 jaar die wêreldklimaatstelsel deur grondgebruik nie, maar ook duisende jare lank," het die skrywer John Francis Carson gesê.
Daar word lank geglo dat die inheemse bevolking die bos se hulpbronne spaarsamig gebruik het en slegs die bome wat hulle nodig gehad het, afgesaag het om die bos weer te laat groei.
Die ontdekking van groot grondwerke het egter die moontlikheid geopen dat hierdie voor-Columbiaanse mense etlike eeue voor Columbus in die Amerikas aangekom het, grootskaalse sny-en-brand-operasies uitgevoer het.
Dit is nie duidelik presies wat die doel van hierdie grondwerke sou gewees het nie, maar die mees waarskynlike verklaring is dat dit óf vir verdediging, dreinering of vir seremoniële praktyke was.
Soortgelyke verhale gebaseer op hierdie onderwerp:
Geheimsinnige Aardsringe Vooraf Amazon Reënwoud
'N Reeks vierkantige, reguit en ringagtige slote wat oor die Boliviaanse en Brasiliaanse Amasone versprei was, was daar voor die reënwoud bestaan, vind 'n nuwe studie.
Hierdie mensgemaakte strukture bly 'n raaisel: dit is moontlik gebruik vir verdediging, dreinering of miskien seremoniële of godsdienstige redes. Maar die nuwe navorsing spreek nog 'n brandende vraag aan: of en hoeveel prehistoriese mense die landskap in die Amasone verander het voor die aankoms van Europeërs.
Baie interessante artikel. Ek het altyd aanvaar dat die Amasone -reënwoud daar was toe mense die eerste keer na daardie gebied migreer. Hierdie ontdekkings en studie dui daarop dat baie van hierdie gebiede eintlik meer soos die Afrikaanse savanne was.
Ek onthou ook baie vrae oor die hoeveelheid mense wat daar strukture kan bou. Minder mense is nodig as u minder van die grond moet verwyder.
Ek het in elk geval gedink dat ander hier 'n interessante leesstof sou vind.
Redelik groot slote. So waarvoor het hulle dit gebruik?
Moats? Vloedgrense? Verdediging teen groot beeste?
Jammer dat ons die planeet moet ontbos om hierdie ontdekkings te maak. Ek verkies die bos bo die bome.
Ek sou meer wou weet oor die ringe, maar die foto van die eens op 'n tyd 'Amazon-reënwoud' is aaklig om te sien. Mense is die enigste dier wat woude vernietig, die meeste daarvan om vleis te eet, en Om te sien hoe die wonderlike Amazone duidelik is, laat my dink dat die wêreld deur baie dom mense bestuur word.
Volgens die artikel weet hulle regtig nog nie.
Maar 16 voet diep? Dit is 'n groot sloot.
Toe ek 'n kind was in die vroeë sewentigerjare in San Diego, het ek en my neef uitgegaan en rondloop, en hulle het hierdie GROOT stortpaaie gehad wat basies betonslote was wat bedoel was vir oorstromings.
Ek sê nie waarvoor dit bedoel is nie, maar dit is waaraan ek die eerste keer gedink het toe ek die artikel gelees het.
Ek moet saamstem met baie van wat jy sê.
Dan wil die knaende nuuskierigheid dat hulle alles uit die weg ruim om te sien. Nuuskierigheid oor wil die aarde bewaar.
Ek is beslis bly dat ek nie sulke besluite hoef te neem nie!
Ons hoef geensins die landskap te ontbos om te vind wat op die oppervlak lê nie; LIDAR kon gebruik gewees het om 'n akkurate oppervlaktebeeld van die bosvloer te onthul, soos hoe hulle die antieke tempels en stadsstrate van Egipte gevind het. LIDAR is suksesvol gebruik in woude en beboude gebiede om fyn besonderhede te onthul, so ek is redelik seker dat dit loopgrawe sou vind wat 5 meter diep en 5 meter breed is, selfs in die reënwoud.
Die onderwerp van die bevolking van Suid -Amerika het tans so min inligting dat sommige van hierdie terreine opgegrawe moet word. Dit is 'n fassinerende onderwerp waarvan ons so min weet, dit is redelik maklik om die vroeë jagterversamelaars van Europa voor te stel wat in grotte woon en op vlaktes jag, vroeë mense wat jag in die winteragtige klimate van die artiek en in reuse -beenskuilings woon of selfs in die die vroegste mans wat in Afrika gewoon het. Hierdie nuwe ontdekking toon hoe min ons eintlik weet van ons vroeë voorouers in Suid -Amerika.
Waarom Mount Shasta uitgebars het
Die staat Kalifornië is vandag die tuiste van baie verskillende groepe mense. Dit is 'n industriële en vervaardigingsstaat, 'n landbousentrum, die tuiste van Amerika se vermaaklikheids- en tegnologie -ontwikkelingsbedrywe soos Tesla, Cisco, Hewlett Packard en ander, en as dit 'n onafhanklike land was, sou die ekonomie die wêreld se agtste grootste wees.
Ek kan nie sê hoekom nie, maar Kalifornië lok al eeue lank baie verskillende groepe mense. As u na die verwysingskaart kyk, sal u sien waarom ek hierdie stelling maak. Die kaart wys op ten minste dertig verskillende inheemse Amerikaanse mense wat hul oorsprong in Kalifornië het.
Vandag kyk ons ​​na 'n legende van die Shasta -mense uit Noord -Kalifornië na wie Mount Shasta vernoem is. Dit bevat ons vriend, Coyote, in die rol van 'n soort bedrieër. Dankie dat u tyd geneem het om nog 'n goeie legende saam met my te geniet.
Op 'n dag het Coyote gedroom van 'n heerlike salm. Sy mond trek toe hy dink aan 'n lekker vars, sappige salm.
'Ek is so vreeslik honger,' het hy vir homself gesê toe hy wakker word. "As ek die Shasteans besoek, kan ek miskien 'n salmete eet."
Coyote was en borsel homself om netjies en skoon te lyk, en begin dan na Shasta Village met visioene van vars salm wat agter sy oë swem. Hy het gevind dat die Shasteans by die dam groot hoeveelhede salm inhaal. Hulle het hom verwelkom en gesê dat hy al die vis kan hê wat hy kan vang en dra.
Honger en hebsug het veroorsaak dat Coyote meer vis geneem het as wat goed was vir hom. Uiteindelik lig hy sy groot vrag op sy rug en begin sy reis huiswaarts, nadat hy die Shasta -Indiane bedank het vir hul vrygewigheid.
"Wat het met jou gebeur?" vra hulle toe hulle sy pak kaal salmbene sien.
'Ek was moeg en het besluit om 'n middagslapie te neem,' antwoord Coyote. "Terwyl ek geslaap het, het iemand die goeie salmvleis wat jy vir my gegee het effens gesteel. Ek voel baie dom om te vra, maar mag ek meer vis by jou dam vang?"
Al die vriendelike Shasteans het hom genooi om te oornag en soggens saam met hulle te hengel. Weer het Coyote salm gevang en 'n tweede pak vir sy rug gemaak en huis toe begin.
Vreemd genoeg is Coyote op dieselfde plek as die vorige dag moeg. Weer stop hy om te rus, maar hy besluit dat hy nie vandag sal slaap nie. Met sy oop oë sien hy swerms horings wat nader kom. Omdat hy nooit kon dink dat dit die skuldiges was wat sy salm gesteel het nie, het hy niks gedoen nie.
Vinniger as wat hy sy oë kon knip, het die Yellow Jackets weer die salmvleis van die bene gestroop en dit het vinnig verdwyn!
Woedend vir homself, woed Coyote by die Yellow Jackets. Magteloos hardloop hy terug na Shasta Village en vertel sy vriende wat hy met sy eie oë gesien het. Hulle het na sy storie geluister en hulle was jammer vir Coyote en het sy tweede pakkie salm verloor.
"Neem asseblief 'n derde pakkie vis en gaan na dieselfde plek en rus. Ons sal volg en in die bosse langs u wegkruip en die geel baadjies verhoed dat u u vis steel," antwoord die Shasta -Indiane.
Coyote vertrek met hierdie derde pak salm. Die Shasteans volg en kruip volgens plan weg. Wie sou almal wag, behalwe Oupa Skilpad, terwyl almal wag?
"Wie het jou gevra om hierheen te kom?" sê Coyote, geïrriteerd oor die inbraak van Oupa Turtle.
Skilpad het niks gesê nie, maar net daar alleen gesit.
'Waarom het u hierheen gekom om ons te pla,' het Coyote getart. "Ons wag vir die rower Yellow Jackets wat twee pakkies salm gesteel het. Ons sal hulle hierdie keer met al my Shasta -vriende om hierdie plek wegskrik. Waarom gaan jy nie verder nie?"
Maar Turtle is nie gepla deur Coyote nie, hy bly daar sit en rus. Coyote het weer met Oupa Turtle gespot en so by hom betrokke geraak dat hy heeltemal onbewus was toe die Yellow Jackets terugkeer. In 'n japtrap het hulle die salmbene van die heerlike vleis gestroop en weggevlieg!
Coyote en die Shasta -Indiane was vir 'n oomblik verstom. Maar in die volgende oomblik het hulle die geel baadjies gejaag. Hulle hardloop en hardloop so vinnig as wat hulle kan, en vermoei hulself gou en val uit die wedloop. Nie Oupa Turtle nie, wat stadig gestroom het, en dit lyk asof hy presies weet hoe en waar om hulle te volg.
Geel baadjies het ook geweet waarheen hulle op pad was, terwyl hulle in 'n reguit lyn na die top van Mount Shasta vlieg. Daar het hulle die salm na die middel van die berg geneem deur 'n gat aan die bokant. Skilpad sien waarheen hulle gaan, en wag geduldig dat Coyote en die ander agtervolgers hom inhaal. Uiteindelik bereik hulle almal die bokant, waar skilpad hulle die gat wys waardeur die geel baadjies verdwyn het.
Coyote het al die goeie mense beveel om 'n groot vuur op die top van Mount Shasta te begin. Hulle blaas die rook in die boonste gat in en dink daaraan om die geel baadjies uit te rook. Maar die skuldiges het nie uitgekom nie, want die rook het ander gate in die kant van die berg gevind.
Verwoed hardloop Coyote en die Shasta -Indiërs hier, daar en oral, toe om die kleiner rookgate toe te maak. Hulle het gehoop om die geel baadjies in die berg te versmoor.
Woedend werk hulle aan hul taak terwyl oupa Turtle bo -op Mount Shasta kruip. Geleidelik lig hy homself op die boonste gat en gaan sit, bedek dit heeltemal met sy massiewe dop, soos 'n moederskilpad op haar nes sit. Hy het daarin geslaag om die boonste gat heeltemal toe te maak, sodat daar nie meer rook ontsnap nie.
Coyote en sy vriende het al die kleiner gate toegemaak.
'Die geel baadjies is beslis binnekort dood,' sê Coyote terwyl hy gaan sit en rus.
Wat is die gedreun wat almal ondervra het? Die geluid dreun al hoe harder, diep binne die berg Shasta. Nader en nader aan die bokant kom die gedreun. Oupa Skilpad besluit dat dit tyd is dat hy van sy warm sitplek af wegbeweeg.
Skielik het 'n geweldige ontploffing in die berg plaasgevind, waar rook, vuur en gruis oral uitgespoel het!
Coyote, die Shasta-Indiane en Oupa-skilpad het gaan sit by 'n welverdiende ete heerlike salm.
Tot vandag toe sluit die Indiese stam van Shasta graag hierdie verhaal af deur te sê: "Dit is hoe vulkaniese uitbarstings lank, lank gelede op Mount Shasta begin het."
Ou mense in die Amazone het massiewe sirkelstrukture gebou voordat die reënwoud bestaan ​​het
Twee raaisels vir die prys van een: was sommige dele van die Amazone -reënwoude eintlik 'n paar duisend jaar gelede eintlik grasvlaktes, en waarom (en hoe) het die ou mense van die gebied massiewe sirkelvormige grondwerke gebou? Omgewingswetenskaplike John Francis Carson en sy kollegas probeer die antwoorde vind:
'N Reeks vierkantige, reguit en ringagtige slote versprei oor die Boliviaanse en Brasiliaanse Amasone was daar voor die reënwoud bestaan, het 'n nuwe studie bevind.
Sedert die tagtigerjare het ontbossing massiewe grondwerke aan die lig gebring in die vorm van slote tot 5 meter diep, en dikwels net so wyd. Hierdie mensgemaakte strukture bly 'n raaisel: dit is moontlik vir verdediging dreinering, of miskien seremoniële of godsdienstige redes.
Carson en sy kollegas wou die vraag ondersoek of die vroeë Amazoniërs 'n groot impak op die bos het. Hulle het gefokus op die Amasone van die noordooste van Bolivia, waar hulle sedimentkerne gehad het van twee mere naby groot grondwerke. Hierdie sedimentkerne bevat antieke stuifmeelkorrels en houtskool uit brande van lank gelede, en kan dui op die klimaat en ekosisteem wat bestaan ​​het toe die sediment reeds 6000 jaar gelede neergelê is.
'N Ondersoek na die twee kerns - een van die groot meer, Laguna Oricore, en een van die kleiner meer, Laguna Granja - het 'n verrassing onthul: Die heel oudste sedimente kom glad nie uit 'n reënwoud -ekosisteem nie. Trouens, die Boliviaanse Amasone voor ongeveer 2 000 tot 3 000 jaar gelede het meer op die savanne van Afrika gelyk as die huidige oerwoudomgewing van vandag.
Сайт Игоря Гаршина. Исследования мира внешнего en внутреннего. Ключевые знания. Мегалиты. Доисторические загадки Мальты - Глава 1. Введение - aartappels, karretjies, megaliete, menhirs, колеи, мегалиты, менгиры, дольмены. Robert M. Schoch: Plasma en die einde van die laaste ystydperk. Noag se ark is gevind. Waarom hou hulle ons in die duister? Die Gympie -piramide: bewyse van 'n antieke beskawing in Australië?
Die wetenskaplike bewyse vir reïnkarnasie: feit of fantasie? Христианский Научно - апологетический центр.Тексты. Ñâÿùåííèê Êîíñòàíòèí Áóôååâ. Òàëìóäè ÷ åñêèå êîðíè & quotÁèáëåéñêîãî ýâîëþöèîíèçìà & quot Die oorsprong van mense volgens ou Sumeriese tekste. Inicio. Лаборатория альтернативной истории. Форум ЛАИ. Bybel Oorsprong. Historiese Genesis: Van Adam tot Abraham. Geheime van die son sektes. U teenmiddel teen kuberkop en misleide navorsing oor die antieke wêreld.
Die geheimsinnige mensgemaakte slote wat die reënwoud van die Amazone voorafgaan - geskiedenis
gepos op 29/04/2019 20:01:52 PDT deur SunkenCiv
Ons weet al lankal dat komplekse samelewings ongeveer 2 500 jaar gelede in Llanos de Moxos in die suidweste van Amazonië, Bolivia, ontstaan ​​het, maar ons nuwe bewyse dui daarop dat mense hulle tot 10 000 jaar gelede in die vroeë Holosene -tydperk in die streek gevestig het. Capriles, assistent -professor in antropologie. Hierdie groepe mense was jagterversamelaars, maar ons gegewens toon dat hulle hul plaaslike hulpbronne begin uitput en territoriale gedrag begin vestig het, wat hulle miskien daartoe gedryf het om plante soos patats, kassava, grondboontjies en chilipepers te begin huisves om voedsel te verkry . & quot
Die argeologiese span het sy studie gedoen oor drie woud -eilande - Isla del Tesoro, La Chacra en San Pablo - binne die seisoenaal oorstroomde savanne van die Llanos de Moxos in die noorde van Bolivia.
"Hierdie eilande is verhewe bo die omliggende savanne, sodat hulle nie in die reënseisoen oorstroom nie," het Capriles gesê. & quot Ons glo dat mense hierdie terreine herhaaldelik gebruik het as seisoenale kampe, veral gedurende die lang reënseisoene wanneer die meeste Llanos de Moxos oorstroom word. & quot.
Capriles het opgemerk dat die menslike bene op hierdie woud -eilande behoue ​​bly ten spyte van die slegte toestande omdat dit in die middestad - of asblikke - ingeslote was, wat oorvloedige fragmente van skulp, beendere en ander organiese oorblyfsels bevat het.
"Hierdie mense het appelslakke in die nat seisoen gaan soek en die skulpe in groot hope, middens genoem, weggegooi," het Capriles gesê. "Met verloop van tyd het water die kalsiumkarbonaat uit die doppe opgelos, en die karbonate het oor die bene neergeslaan en dit effektief fossiel."
Omdat die menslike bene gefossiliseer is, kon die span dit nie direk met radiokoolstofdatering dateer nie. In plaas daarvan gebruik hulle radiokoolstof datering van geassosieerde houtskool en dop as 'n instaanbediener.
Copyright © qarkuberat.net | Die geheimsinnige mensgemaakte slote wat die reënwoud van die Amazone voorafgaan...