Watter faktore het Europa in staat gestel om byna die hele wêreld te verower? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Watter faktore het Europa in staat gestel om byna die hele wêreld te verower?
Soos ons waarskynlik almal weet, het Europese lande na antieke en Middeleeue na byna elke deel van die wêreld gereis. Die erfenis van vandag is onder meer die Romeinse wet en alfabet, Gregoriaanse kalender, Engels as internasionale taal, Europese mode (soos bande), gewoontes (sien bv. My ander vraag), wetenskap (metings soos SI, meridiaan 0 wat deurloop Londen, Latynse name in biologie ...), ens.
Dit lyk asof Grieke/Romeine in die ou tyd op dieselfde beskaafde vlak was as ander kulture. Gedurende die Middeleeue, wat (na my mening verkeerd genoem word) donker eeue, het daar baie klein oorloë plaasgevind, wat tot totale Europese vernietiging moes gelei het.
Dit het die Europese gemeenskap egter nie verswak nie; Boonop het algemene vyande (soos Mongole, Ottomane) gelei tot militêre deurbraak.
Maar dit hoef nie waar te wees nie. China is dieselfde breedtegraad as Suid -Europa. Hulle het kruit uitgevind. Hulle het eerste seilings en eerste ontdekkings gemaak. Hulle het gemeenskaplike vyande (Mongoolse, Japannese) gehad, hulle het dieselfde geloof gehad. Hulle het dieselfde hulpbronne (yster) as Europeërs gehad.
In Amerika lê die huidige New York op dieselfde breedtegraad as Rome. Waarom, waar daar geen beskawing is nie? Waarom het Inca nie die wiel uitgevind nie? Net ongeluk?
Dit is natuurlik retoriese vrae. Die belangrikste is: is daar enige algemeen aanvaarbare faktore wat voordelig was vir die Europese beskawing (selfs al is hulle heeltemal versprei na honderde feodale state), wat hulle in staat gestel het om ander beskawings oor te neem en 'n rukkie te regeer? Of was dit dalk net geluk vir die Europeërs?
(Ek het hierdie vraag gelees, maar dit voldoen nie aan die onderwerp nie. Dit is inheems Amerikaans-gesentreerd, en ok, daar was geen goeie hulpbronne in Amerika nie. Ek dink egter die Chinese het alles wat Europa nodig het om vooruit te gaan, maar hulle het dit nie gemaak nie Indië was ook nie te gevorderd nie).
Ek het 'n opinie ontmoet, die kombinasie van Griekse filosofie, Romeinse reg en Joodse (of Christelike) teokrasie (een God) het die Europese beskawing op spesifieke mense laat fokus. Eenhede kon die beskawing dus verder beweeg, terwyl die Oosterse beskawings (godsdienste) op mense as geheel gefokus het, sodat elke onafhanklike gedagte onderdruk is. Dit kan egter 'n te groot verduideliking wees.
Dit is in werklikheid die groot vraag oor die geskiedenis.
Subvraag 1 hier: Waarom het inheemse Noord -Amerikaners (laat ons sê die Heuwelbouers, ter wille van argument) die wêreld nie oorwin nie?
Die probleem hier, uit die logika waaroor u in u eie vraag gaan, is dat die MB's 'n kontinent bewoon het wat relatief biologies ontneem was. In vergelyking met Eurasië het Noord -Amerika net nie naastenby die aantal flora en fauna in die huis nie. Gewere, kieme en staal gaan hieroor in detail (insluitend die lys van al die belangrikste plante en diere op beide kontinente). Hulle beste was mielies, waarvan die wilde voorouer inheems is in die trope. Dit het 'n millenium geneem voordat dit gehibrideer is tot 'n vorm wat in die groter breedtegebied van Noord -Amerika verbou kan word. Teen daardie tyd was die MB's hopeloos ver agter Eurasië.
Subvraag 2: OK, so hoekom Europeërs eerder as Chinese of Perse?
Dit is 'n baie meer interessante vraag. Dit is egter reeds hier gevra.
Een teorie wat ek gesien het, is iets wat ek sou noem "kulturele Darwinisim". Die idee hier is dat China meestal deur een entiteit beheer word. Dit het veroorsaak dat die samelewing daar konserwatief was in die uiterste. Europa, aan die ander kant, was 'n hewige moeras van twisstate. Dus sal enige nuwe innovasie wat 'n staat sterker maak vinnig oral aangeneem word: die state wat verander, het meer geluk om uit te brei, en diegene wat weier om te verander, sal meer waarskynlik oorwin word. Net die vernuwende oorleef. Jared Diamond stel dit voor as 'n moontlike rede in GG&S.
Langdurige lesers hier weet wat my eie teorie is: Dit gaan alles oor die drukpers. Europa was in werklikheid 'n volledige agterwater tot in die laat 15de eeu. Dan gebeur daar dadelik allerhande dinge wat ons inpak in 'n groot bal genaamd The Renaissance. As u egter mooi kyk, was die meeste nuwe ontdekkings nie splinternuwe dinge nie. Noordelike seevaarders het al eeue lank van die 'nuwe wêreld' geweet. Die Chinese gebruik al 'n geruime tyd buskruit. Wat anders was, was die doeltreffendheid van perskopiëring. Na ongeveer 1450 kan Knowldege nou versprei word oor die Europese samelewing hele orde van grootte groter as in samelewings wat hul geskrifte met die hand kopieer. Daar word gereeld gesê dat kennis krag is. Die 19de eeuse wêreldgeskiedenis toon dit.
Dit lei natuurlik tot 'n volgende vraag: "OK, maar waarom het die Europeërs eers die roerende pers gebruik?"* Ek glo hier het die Chinese onder een eienaardige gestremdheid gewerk: hulle het geen alfabet nie. 'N Europeër kan blokke van drukvorme maak met slegs ongeveer dertig glyfe. Han Chinese gebruik egter 'n ideogram -opstelling. Dit maak 'vertaal' na verskeie tale (soos dit in China bestaan) redelik eenvoudig, maar dit beteken dat iemand wat probeer om 'n tipe vir 'n Chinese pers te skep, 'n woordeskat van 100 000 of meer moontlike glips moet hanteer (tot vandag toe is niemand regtig seker nie ). Dus, 'n pers, by die eerste inleidingspunt, waar die voordeel daarvan bo die hand-kopiëring die kleinste is wat dit ooit sal wees, was nie naastenby so 'n mededingende metode oor hand-kopiëring in China as in Europa nie.
* - Ja, die Chinese het eintlik 'n vorige drukpers gehad. Dit was egter nie 'n belangrike uitvinding in China nie. Waarom is die interessante vraag
Europa was die grootste deel van die geskiedenis feitlik 'n arm stinkende onderontwikkelde agterwater in die wêreld, hoewel die kultuur en beskawing van die Midde -Ooste en Afrika dikwels oor die Middellandse See en veral in die gebiede naby die Midde -Ooste reik.
Die verandering van swak agterwater na heersers van die wêreld het begin met die verowering van die Amerikas, en veral die groot hoeveelhede goud wat uit Suid -Amerika ingestroom het. Hierdie goud is in die algemeen gebruik om te betaal vir 'n wapenwedloop en die bou van verskeie groot Europese vloot.
Hierdie leërs en vloote is op hul beurt vir handel gebruik. Sowel vriendelike handel met Asië as onvriendelike handel met Afrika, wat in die Amerikas gestuur en uitgebuit is. Dit het meer rykdom, meer Europese wapenwedlope en nog meer vloot en meer rykdom opgelewer.
Dit sou egter op sigself nie genoeg gewees het nie, maar dan gebeur die industriële rewolusie, en dit gebeur in Europa, veral in Brittanje, en maak Brittanje en Europa geweldig ryk, soveel dat hulle nou byna almal met onvriendelike handel kan dryf .
Bron, soos altyd in hierdie sake: Clive Ponting
T.E.D. het 'n punt oor die drukpers. Ek glo nie dat dit daartoe bygedra het dat Europa Amerika ontdek of uitbuit nie, maar dit sou beslis onmoontlik gewees het om 'n industriële revolusie te hê sonder om 'n drukpers te hê, en dit is eintlik die rede waarom die Chinese nie 'n industriële rewolusie 1000 jaar voor Brittanje. Hulle het beslis 'n hoogs ontwikkelde industrie sowel as meganiese en ekonomiese kennis.
Die wye verspreiding van druktegnologie het op sy beurt die Verligting gehelp, en die kombinasie van geld uit die uitbuiting van Amerika en Afrika (via slawehandel) en die vinnige verspreiding van idees danksy die drukpers is waarskynlik die rede waarom die industriële revolusie het in Europa plaasgevind. Dit was weer die rede vir die tegniese en ekonomiese superioriteit van Europa gedurende die 19de eeu, wat Europa in staat gestel het om vir 'n kort tydjie die wêreld te regeer.
Dit is albei goeie antwoorde, maar ek dink ek kan 'n paar ekstra punte bied wat nie daarin ingesluit is nie (nadat ek albei 'n +1 gegee het)!
Dit is alles bedek in die wol van die menslike geskiedenis (daar is altyd êrens 'n teenvoorbeeld, en baie hiervan handel slegs in die algemene gevalle):
Dit lyk asof die bestuurder (soos voorheen genoem) die veelvuldige state van byna gelyke mag is, wat 'n massiewe wapenwedloop veroorsaak het wat byna alles by die wedrenne aangesluit het. Elke nasie was in wese 'n voltydse mededinger, dus die aansporing om handel te dryf, te verken, te ondersoek en te ontwikkel, was groot. Sodra dit aan die gang is, verloop alles teen 'n eksponensiële tempo.
Die klimaat waarmee effektiewe boerdery omhels kan word, wat die volgende effekte insluit:
Sommige mense is bevry van die versameling van hul eie kos, wat beteken dat hulle professionele mense kan word in ander dinge, bv. soldate, wetenskaplikes, ens.
Europeërs het geleidelik immuniteite opgebou vir siektes en infeksies wat daardeur veroorsaak word.
Die bevolking is nie meer beperk deur die leefstyl van die jagterversamelaar nie.
Lede van die samelewing om so te ondersoek en te ontwikkel met die aansporings van die wapen (en alles anders) het 'n eksponensiële ontwikkelingsvoordeel bo ander lande moontlik gemaak. Byvoorbeeld, om die Chinese te neem nadat hulle hul navorsing gestaak het, was bloot 'n kwessie van tyd.
Die sosiale konvensies wat in oorlog gebruik is, was op verskillende maniere anders.
Europeërs het oor die algemeen nie toegelaat dat godsdienstige of sosiale gebruike militêre vooruitgang terughou nie. Byvoorbeeld, sodra gewere duidelik beter was as wat spiese gewere omhels is, het Incas nie toegelaat dat die keiser se stoel die vloer raak nie en in 'n geveg met Cortes hulle wapens neergegooi en hulle gehaas het wanneer dit begin val, en dit het hulle laat vermoor. Die naaste wat Wes -Europeërs hieraan sou kom, is om die kleure van 'n eenheid te beskerm, maar daar word nie van so 'n selfmoord verwag nie.
Oor die algemeen het Europeërs geveg om soveel as moontlik van die vyand dood te maak (afgesien van die Spartane). Anders as byvoorbeeld die Inka's wat geveg het om mense te vang om aan hul gode op te offer, het Europeërs net mense op die veld doodgemaak en God toegelaat om hulle daarna uit te sorteer.
In verskeie Islamitiese state sou daar van geleerdes verwag word om die meeste van hul tyd deur te bring om die Koran te bestudeer en in gebed. In Christelik Wes -Europa, terwyl daar van mense verwag word om te aanbid, hoef hulle nie soveel tyd en moeite daaraan te bestee nie, daarom kon hulle eenvoudig meer in 'n werksweek doen. Oor jare, dekades, ens, word die geringe voordeel 'n groot voordeel.
Die drukpers (soos in 'n vorige, baie goeie antwoord genoem) het toegelaat dat kennis wyd en syd versprei is. Mense kon uit ander se foute leer. Byvoorbeeld, die Asteke het hul keiser gestuur om Cortes en sy soldate te ontmoet omdat hulle geglo het dat hy onverbeterlik was - enige Wes -Europese soldaat sou geweet het dat dit sou lei tot sy gevangenskap of dood, maar selfs die mees vernaamste Asteke het dit nie gedoen nie, want die Wes -Europeërs het dit skriftelik geweet geskiedenis dat tussen aggressiewe vyande wat nie mekaar se gode respekteer het nie (selfs al kon hulle nie lees nie, so is die kennis gestoor), sou hierdie tipe strategie nie werk nie.
Opgedateer in reaksie op kommentaar (ek kan om een ​​of ander rede nie kommentaar lewer om te antwoord nie):
Die rede waarom dit die Europese afdeling van Euroasië was wat die meeste baat gevind het by bogenoemde, is 'n kombinasie van redes:
Klimaat: Hoe verder Oos jy gaan (aan die noordelike rand), hoe meer onherbergsaam word die klimaat totdat jy die verre Ooste binnekom. Hoe minder gasvry die land is, hoe moeiliker is dit om bevolkings te bou en te boer.
Kultuur: die Chinese was strate voor almal totdat die keiser hul wetenskap- en navorsingsprogramme gesluit het. Die Mongole was besig om deur Europa te sny totdat hul leierskapkeuses vereis het dat Genghis huis toe moes keer, ens.
Aardrykskunde: Dit is moeiliker om te koloniseer en uit te brei as u geen toegang tot die see het nie. Frankryk, Brittanje, Portugal, Spanje was die belangrikste koloniste en ek sou wed dat ten minste 'n deel hiervan te doen het met die toegang wat hulle tot die oseane het.
Alhoewel ek seker is dat daar waarskynlik geringe uitsonderings op elke reël en verskillende subtiliteite en kombinasies is, soos altyd by die toepassing van breë beroepsregverdigings op die werklike lewe.
Oor die algemeen verg dit een van die bogenoemde om die potensiaal van 'n wêreldmoondheid aansienlik te verminder. As enige van die klimaat-, aardrykskunde, kultuur, ens faktore nie ondersteun word nie, word vordering gestrem. Europa het die minste van hierdie kwessies en kon dus vooruit jaag, vordering is eksponensieel en af ​​en toe 'n deurbraak bied groot hupstoot.
Byvoorbeeld: China was die wêreldleier, maar hulle ontwikkel sosiale/teokratiese kwessies toe die keiser wetenskaplike navorsing sluit en die grense sluit weens sy onsekerheid (miskien het hy geweet dat akademiese en wetenskaplike navorsing uiteindelik sou begin twyfel of hy werklik 'n God is ).
Lees die volgende boeke vir meer inligting:
Gewere, kieme en staal
Waarom die Weste gewen het.
Europeërs het 'byna die hele wêreld' verower (soos ons dit vandag ken), omdat die tegnologie wat gebruik is ten tyde van hul opkoms (stoomskepe en artillerie), dit fisies moontlik gemaak het om dit te doen.
Die Mongole het 'byna die hele wêreld' verower soos hulle dit geken het (die grootste deel van die moderne Asië), gebaseer op die fisiese grense van hul 'tegnologie' (berede krygers).
Onder Alexander het die Masedoniërs en Grieke 'byna die hele wêreld' van hul tyd verower, met behulp van falanks infanterie, die tegnologie van hul tyd. Die (effens) vroeëre optog van Xenophon en sy 10 000 het basies die perke van die Griekse phalanx -infanterie bepaal, en Alexander se troepe het net effens verder getrek as wat Xenophon gedoen het.
Hoogste energie en intelligensie.
Die beste manier om 'n mens se energie en intelligensie te bepaal, is deur na hul intellektuele prestasies te kyk, nie deur die sogenaamde IQ te toets nie. Een blik op kuns-, wetenskap-, letterkundehandboeke sal wys wie energie en intelligensie baie beter is. Waarom die Europeërs so 'n uitstekende intelligensie verkry het, is nog steeds 'n raaisel. Dit is moontlik dat Europese geografie handelaarsekonomie bevoordeel, wat op sy beurt energie en intelligensie bevoordeel, en eeue se evolusie het hul energie en intelligensie opwaarts gestoot.
Die volgende is 'n aanhaling van Bertrand Russell:
Daar was slegs 'n paar baie seldsame periodes in die menslike geskiedenis, en 'n paar baie yl streke waarin spontane vordering plaasgevind het. Daar moes spontaan vordering in Egipte en Babilonië gewees het toe hulle skryf en landbou ontwikkel het; daar was ongeveer 200 jaar spontane vordering in Griekeland; en daar was spontane vordering in Wes -Europa sedert die Renaissance. Maar ek dink nie daar was iets in die algemene sosiale toestande op hierdie tydperke en plekke om dit te onderskei van verskillende ander tydperke en plekke waar daar geen vordering plaasgevind het nie. Ek kan nie ontsnap aan die gevolgtrekking dat die groot eeue van vooruitgang afhang van 'n klein aantal individue met transendente vermoëns nie. Verskeie sosiale en politieke toestande was natuurlik noodsaaklik vir hul doeltreffendheid, maar nie voldoende nie, want die toestande het dikwels sonder die individue bestaan, en in sulke gevalle het daar geen vordering plaasgevind nie. As Kepler, Galileo en Newton as kind sterf, sou die wêreld waarin ons leef baie minder verskil as die wêreld van die sestiende eeu. Dit bring die morele mee dat ons nie vooruitgang as verseker kan beskou nie: as die aanbod van vooraanstaande individue sou misluk, moet ons ongetwyfeld in 'n toestand van Bisantynse onbeweeglikheid verval.
Russell, Bertrand. "Westerse beskawing." In lof van ledigheid. Londen en New York: Routledge, 2006
*Vir diegene wat my van polities inkorrek beskuldig, hier is my antwoord: ek kyk slegs en seker na die feite; of die gevolgtrekking nuttig is of nie, is nie ter sake nie. Ek hoop dat nasies die talente wat hulle het, sal koester sodra hulle dit besef.
Ek kan 'n antwoord gee vanuit 'n Indian se oogpunt. Indië (die Indiese kontinent, dit wil sê die moderne Indië, Pakistan, Bangladesj, Sri Lanka, ens.) Is deur die Britte verower en het byna twee honderde jare geheers. Die Britte was ongetwyfeld 'n dapper nasie, wat nie die enigste rede is nie.
Een faktor is in die Indiese kultuur. Indiërs val nooit 'n ander nasie in die historiese tydperk aan nie. Hulle is baie gewelddadig en geduldig. Die wêreld is oorstroom deur Indiese godsdienstige en kulturele oortuigings, sowel as die boodskappe van vrede. Dit was nie net beperk in Indië nie, maar in die hele Asië en selfs Europa.
Dus, toe Europeërs na Asië gekom het om die Indiërs sowel as die Asiërs te verower, kon hulle nie behoorlik daarteen staan ​​nie. Indië is dus deur die Britte verower, Suid -Asië is deur die Franse verower, China is in dele verdeel. Dit is die helfte van die handskoen waar die mens destyds gewoon het. Afrika, Australië, Noord- en Suid -Amerika het 'n baie minder aantal inwoners gehad en hulle is nie as 'n nasie opgebou nie.
So het Europa teen die twintigste eeu die wêreld oorheers
Philip T. Hoffman is Rea A. en Lela G. Axline professor in bedryfsekonomie en professor in geskiedenis aan die California Institute of Technology en die skrywer van Waarom het Europa die wêreld verower? (Princeton Economic History of the Western World, 2015).
Slag van Crécy (1346) tussen die Engelse en die Franse in die Honderdjarige Oorlog.
In twee kort jare het ISIS 'n groot gebied in Sirië en Irak oorgeneem - en miljoene vlugtelinge na die Midde -Ooste en Europa verdryf - deur te vertrou op afpersing, plundering en vrywilligers wat gewillig tot die dood veg. Dit is die brandstof wat sy verowerings voed, wat vreemd moet lyk vir moderne waarnemers wat gewoond is aan leërs wat deur belasting ondersteun word. Maar verowering deur plundering en deur troepe wat gretig oorlog voer, is skaars ongewoon, want die geskiedenis is vol voorbeelde van leërs wat grondgebied ingeneem het en state omvergewerp het, alhoewel hulle geen belastinginkomste gehad het nie - net die buit van oorlog en soldate wat fortuin nagestreef het, heerlikheid, of redding op die slagveld.
Die mees opvallende voorbeeld is miskien uit die Middeleeuse Wes -Europa, waar bende krygers veg vir rykdom, eer en - uiteindelik - oorwinning oor vyande van die geloof, alhoewel hulle nie ondersteun word deur 'n fiskale stelsel wat permanente belasting kan hef nie. Ondanks die gebrek aan belastinginkomste, het hulle beslag gelê op eiendom aan die buitewyke van Europa en in die oostelike Middellandse See, waar hulle 'n vreesaanjaende reputasie vir geweld en onversadigbare hebsug gekry het, sowel by Moslems as Griekse Christene. En hoewel hulle verowerings nie almal oorleef het nie, het dit wel groot langtermyngevolge gehad. Trouens, die eeue van hierdie Middeleeuse oorlogvoering was die uiteindelike oorsaak van die Europese verowering van die wêreld - die uiteindelike rede waarom Europeërs teen 1914 beheer oor 84 persent van die wêreld gekry het.
Om te verstaan ​​waarom, moet ons die effek van al die oorloë in die Middeleeuse Europa ontleed onder wat ons nou krygshere sou noem.Die onophoudelike stryd om geselekteerde leiers wat in die oorlog gewen het, want soos met ISIS vandag, het hulle die volgelinge aangetrek. Die konflik het ook blywende vyandskap geskep tussen die groepe volgelinge wat uiteindelik tot politieke grense verhard het. Op die lange duur was hierdie slegte wil (en nie fisiese aardrykskunde nie, soos Jared Diamond en ander beweer het) 'n enkele leier daarvan weerhou om Wes -Europa te verenig in die soort blywende ryk wat eeue lank in China geheers het.
Omdat geen magtige keiser die twis beëindig het nie, het dit voortgeduur, en teen die sestiende eeu het sommige van die leiers uiteindelik die vermoë gekry om swaar belasting op te lê om hul leërs te finansier. Hulle het die dominante moondhede geword in die vroeë moderne Europa. Die belasting wat hulle gehef het, was monsteragtig volgens vroeë moderne standaarde - 10 tot 40 keer swaarder as in die laat agtiende eeu in China - en feitlik al die geld wat hulle ingesamel het, het oorloë geveg. Ja, hulle het ook paleise gebou, maar selfs die enorme paleis van Versailles het die Franse koning Lodewyk XIV minder as 2 persent van sy belastinginkomste gekos. Byna al die ander het na die weermag gegaan of om skuld op te los tydens konflikte in die verlede, omdat monarge in die vroeë moderne Europa ontwikkel het (om die staatsman en politieke filosoof Machiavelli te gebruik) om 'geen voorwerp, gedagte of beroep te hê nie, maar oorlog . " Elders kan heersers van voormoderne state 'n groot deel van hul begroting aan vervoerinfrastruktuur of hongersnood bestee, maar nie in Europa nie.
Al die geld wat oor die weermag gestort is, het die vroeë moderne leiers in Europa miljoene kanse gegee om die tegnologie wat hulle in hul oorloë gebruik het, te koop, uit te probeer en te verbeter - die tegnologie van kruitwapens, van vuurwapens en kanonne tot gewapende skepe en versterkings wat weerstaan ​​bombardement. En omdat hul lande klein was, kon hulle maklik leer uit die foute van hul mededingers met kruittegnologie of hul verbeterings kopieer. Hulle het dus kruittegnologie verder gestoot as enigiemand anders in Eurasië. Ander Eurasiese moondhede het moontlik soveel geveg as wat die Wes -Europeërs gedoen het, maar hulle het nie so baie aan buskruittegnologie bestee nie en het nie so maklik geleer van hul vyande nie. Die gevolg was dat Wes -Europa teen 1700 buskruittegnologie oorheers het, alhoewel dit in China uitgevind is en in Eurasië gebruik is. Die militêre oorheersing van Europa het in die negentiende eeu nog meer oorweldigend geword, toe nuttige kennis uit die Industriële Revolusie bygedra het tot wat heersers uit oorlog geleer het.
Die bemeestering van kruittegnologie was van kardinale belang vir die Europese verowerings, omdat buskruitwapens klein getalle Europese veroweraars toegelaat het om oorloë in verre lande te wen. Dertien brigantines (galeie gewapen met kanonne) het byvoorbeeld noodsaaklik geblyk toe Hernán Cortés die Azteekse hoofstad Tenochtitlan verower, omdat dit op 'n eiland in die middel van 'n meer lê. Cortés het die brigantines nodig gehad om die stad te bombardeer en om die voorraad daarvan af te sny, en dit is dan geen wonder dat hy dit in stukke oor vyftig kilometer se onstuimige terrein laat dra het vir die laaste aanval op Tenochtitlan nie, en ook geen wonder dat die Asteke dit gedoen het nie hul uiterste bes om die bote te vernietig. En die brigantines en die res van die Europese militêre tegnologie het ook Cortés duisende bondgenote gewen onder inheemse Amerikaanse groepe wat vyandig was teenoor die Azteek -bewind.
In Europa kon ondernemers buskruittegnologie gebruik in privaat ekspedisies vir verowering en verkenning, en hulle is daartoe aangemoedig deur die politieke leiers van Europa, veral nadat die Spaanse rykdom in Mexiko en Peru gevind het. Elders in Eurasië het heersers daarteenoor die privaat gebruik van kruittegnologie beperk en privaat verowerings ekspedisies belemmer. Een van die redes vir hierdie verskil was die gebrek aan belastinginkomste in die eeue voordat Europese heersers uiteindelik fiskale stelsels ontwikkel het: sonder belastinggeld om amptenare te betaal, het die konings van Europa die gewoonte gemaak om hulle tot private ondernemers te wend wat sou baat by die aanbieding van die monarge. 'N Ander en ewe kragtige rede was die wydverspreide oortuiging onder die Europeërs dat hul kontinent feitlik die armste deel van die bekende wêreld was, daarom was dit sinvol om veroweringsekspedisies aan te moedig. Maar dit was 'n waan wat ander Eurasiërs in die algemeen nie deel nie.
Die gevolg was dat Europeërs teen 1914 die wêreld ingeneem het. Niemand sou duisend jaar tevore op daardie uitkoms wed nie, toe Europa arm, gewelddadig, polities chaoties en byna enige maatstaf was, hopeloos agteruit. Maar al die gevegte in Europa het uiteindelik kragtige state en militêre oorheersing geskep. Sal dieselfde met ISIS gebeur? Byna beslis nie. Maar ons moet versigtig wees oor die langtermyn -gevolge van stryd wat aangevuur word deur plundering en vrywilligers wat roem of redding op die slagveld soek. Dit kan verrassende gevolge op lang termyn inhou.
Watter faktore het Europa in staat gestel om byna die hele wêreld te verower? - Geskiedenis
Hoe die Weste gekom het
Oorheers die hele wêreld?
In die 15de eeu het Christen -Europeërs begin om oseaniese ontdekkingsreise te maak. Hierdie reise het baie vinnig gelei tot die direkte ekonomiese, politieke en godsdienstige oorheersing van die wêreld. Hierdie oorheersing is die kern van die probleme waarmee Moslems vandag te kampe het.
Waarom was die Europeërs die enigste wat die wêreld ontdek en oorwin het, ondanks die leuen van die kerk vir hulle, dat die aarde plat was en as iemand te ver sou vaar, sou hulle in die hel val! Hulle was nie net innerlik, ongeletterd en misleidend nie, maar onderdruk deur hul geestelikes wat hulle deur middel van inkwisies, heksejag en aanklagte van dwaalleer geteister het. Hoe was dit moontlik vir 'n samelewing met sulke eienskappe om selfs te droom om die wêreld te ontdek en te verower?
Die feit is dat die instelling wat sy volgelinge mislei het, hulle ook op 'n vlootkruisvaart gestuur het in die gedaante van ontdekkingsreisigers, handelaars en kolonialiste.
Na die vernietiging van Bagdad in 1258 na Christus deur Mongole wat deur Christene gesteun is, was die oorblywende intellektuele Islamitiese state in Afrika. Afrika was die tuiste van verskeie Islamitiese universiteite, naamlik Fez, Timboektoe, Jenne en Al-Azhar, met baie fakulteite, waaronder regte, medisyne, grammatika, gebou, kunsvlyt, vervaardiging en geografie, wat geleerdes van regoor die Moslemwêreld gelok het. Alhoewel twee derdes van die wêreld se goudvoorraad gedurende die Middeleeue uit Wes-Afrika gekom het, was daar meer wins uit die verkoop van boeke. Arabies was nie net die taal van godsdiens en leer nie, maar dit was ook die taal van handel en handel.
Dit is nie verbasend nie, want Islam is 'n universele godsdiens. Allah (swt) is die Here van die Ooste en die Weste [73: 9]. Verder is die Laaste Profeet (saw) na die hele mensdom gestuur, die Laaste Boodskap is afgelewer en Islam is voltooi [5: 4]. Moslems was geneig om handel te dryf, Dawah, Jihad, migrasie, ens.
Boonop was Moslems matrose, geograwe, sterrekundiges en wetenskaplikes. Byvoorbeeld, in 793 nC het Al-Biruni, 'n Afgaanse wetenskaplike in die Punjab die omtrek van die aarde bereken, en Moslems het dus vasgestel dat die aarde 700 jaar voor die Europeërs rond was.
Anders as Christene, het Moslems min hindernisse ondervind om Islam oor die hele wêreld te versprei. Toe die kerk ontdek dat Moslems uit Wes -Afrika dit eintlik doen, het hulle die Naval Crusade en die wrede slawerny van Wes -Afrikaners geloods.
Baie mense is onder die indruk dat die belangrikste rede vir hierdie gebeure die ekonomie was. Geskiedenisboeke is geskryf om openlik te praat oor die euwels van slawerny, rassisme, ekonomiese uitbuiting, ensovoorts om die waarheid te verberg.
Voor sekularisme het godsdiens 'n dominante rol gespeel in alle beskawings, insluitend die Ou Egiptenare, Perse, Grieke, Romeine, Arabiere, Europeërs en Indiërs. In werklikheid doen dit dit tot vandag toe nog steeds. Die konsep van sekularisme is ongeveer 200 honderd jaar oud. Alle historiese gebeure moet dus geïnterpreteer word met behulp van die godsdienstige verwysingsraamwerk, en nie die sekulêre, ekonomiese of selfs geo-politieke verwysingsraamwerk nie.
Deur die sogenaamde wetenskapsgeskrifte van die Kuffar krities te ontleed met behulp van die Islamitiese verwysingsraamwerk, vind ons dat hulle skerp probeer om die rol van Moslems in die wêreldgeskiedenis te verwyder, te verberg of te bespot. Hulle onthul egter dikwels die teenoorgestelde van wat bedoel was. Hierdie geskiedenisboeke lewer die bewys wat hulle gedink het om beduidende feite waarvan hulle onkundig was, te onderdruk of op te teken. Selfs Shaytan kan nie 'n boek skryf wat heeltemal sonder waarheid is nie
In 1457 vergader die Raad van Kardinale in Holland as 'n regverdige en progressiewe idee, die slawerny van Afrikaners met die doel om hulle tot die Christendom te bekeer en uitbuiting op die arbeidsmark as losgoed. Hierdie duiwelse plan het vinnig die heilige seën van die Farao (Pous) gekry en het 'n standaardbeleid geword van die Katolieke Kerk, en later van die Protestantse kerke.
'N Bul van die farao Nikolaas V het sy volgelinge opdrag gegee om die Sarasene, heidene en ander vyande van Christus, suidwaarts van Kaap Bojador en insluitend die hele kus van Guinee, aan te val, te onderwerp en tot ewige slawerny aan te val.
Nadat die kerk in Frankryk en Italië inquisisies begin het, het die kerk dit in 1481 na Spanje uitgebrei om Moslems dood te maak of met geweld te bekeer. Op 2 Januarie 1492, die laaste vastrapplek van die Moslem in Spanje, is Granada deur Christelike leërs binnegeval en sodoende ongeveer 700 jaar van die Islamitiese beskawing in Europa beëindig.
Toe Granada val, het die Spaanse monargie Columbus aangestel as 'n Genoese seevaarder 'om deur die Weste na Indië te gaan'. Columbus vaar op 3 Augustus 1492 in die naam van die Drie -eenheid vanaf die hawe van Palos.
Op die heel eerste bladsy van sy dagboek beskryf Columbus die vernederende einde van die Moslems in Granada. Daarna gaan hy voort met die doel van sy reis na die lande van Indië om die Groot Khan te ontmoet, wat net soos sy voorgangers baie keer 'n beroep op Rome gedoen het om hom in die Christendom te onderrig, om die godsdiens van 'Mahomet' en alle afgodedienste te bestry en dwaalleer.
Hy het ook geskryf dat hy in God hoop om goudmyne en speserye in groot hoeveelhede te vind wat Spanje binne drie jaar sou onderneem en organiseer om die Heilige Graf te verower, want al die rykdom wat in die onderneming verkry is, moet bestee word aan die verowering van Jerusalem.
Teen 1500 het 'n aantal koninklike huwelike plaasgevind wat die Spaanse monargie verbind het met die van Hapsburgse besittings in Oostenryk, Duitsland en Holland. Spanje het 'n wêreldwye ryk geword, wat strek van Wene tot Peru! Charles V, wat meer as 60 koninklike titels beklee het, verklaar: "in my koninkryk sak die son nooit". Die kerk wat gereeld hierdie koninklike huwelike gereël het, het gedink dat 'n universele Christelike ryk uiteindelik bereik is.
Die vernietiging van Al-Andalus was beplan om te verseker dat Moslems uit Afrika nie hul medegelowiges in Europa kon bystaan ​​nie. Met die voorbereiding van twee jaar en 'n pouslike bul, is 'n kruistog in 1415 geloods teen Ceduta, 'n Moslem -vesting en 'n handelsentrum aan die Afrikaanse kant oorkant Gibraltar. 'N Goed gewapende Portugese Armada, ondersteun deur 'n kontingent Engelse boogskutters, het Ceduta binne 'n dag oorweldig.
Die Portugese het besluit om die Christelike magte van Europa te verenig met dié van Afrika, naamlik Ethiopië in 'n oorlog teen die Moslems en om van hul staat 'n uitgestrekte Afrika-Indiese ryk te maak, wat strek van die Atlantiese Oseaan tot die Indiese Oseaan. Oseaan en groter as die vasteland van Europa. Om dit te bereik, het die Kerk die Portugese organisatoriese vaardighede en onbelemmerde aggressiwiteit gegee om te gaan oorwin en te oorheers.
Die vroeë Portugese was nie handelaars of privaat avonturiers nie, maar aggressors met 'n koninklike opdrag om gebied te verower en die verspreiding van die Christendom te bevorder.
In Julie 1497 vaar Vasco Da Gama van Lissabon af. anders as vorige Portugese ekspedisies, vaar Da Gama verder langs die Weskus van Afrika en noordwaarts langs die Oos -Afrikaanse kus. Met die hulp van 'n Arabiese vlieënier wat by Malindi in die moderne Kenia geleen is, het Da Gama die IndOcean binnegegaan en in 1498 by Calicut aangekom.
'N Tweede ekspedisie, bestaande uit dertien skepe en 1200 soldate, onder bevel van Cabral, is in 1500 gestuur. Die som van sy instruksies was om te begin met die prediking en, indien dit misluk, tot die skerp bepaling van die swaard. By die bereiking van Calicut het Cabral fabrieke opgerig in die lig van aktiewe vyandigheid.
In 502 vaar Da Gama weer na die Ooste, met 'n vloot van twintig vaartuie en sodoende begin die kruistog, kerstening, verowering en 'handel' van Afrika en Indië.
Nadat Spanje en Portugal gebruik is om strategiese basisse en hawens in die Amerikas, Afrika, Indië en Suidoos-Asië te vestig om die verspreiding van Islam te bekamp, ​​was geskoolde en opgeleide Europeërs nodig om die grense van nuutverworwe gebiede te hou en uit te brei. 'beheer' die hulpbronne in hierdie lande op 'n skaal wat nog nooit in die geskiedenis gesien is nie. Hulle doel was om die sosiale, ekonomiese, politieke, tegnologiese, militêre en geestelike oorheersing van die wêreld deur die Weste tot vandag toe te verseker.
Om dit te bereik, het die Kerk 'n Nuwe Orde geskep, gefinansier en georganiseer waarin religieuse hervorming, wetenskaplike en ekonomiese revolusie tegelyk plaasgevind het, naamlik Protestantisme, moderne wetenskap en kapitalisme. Die gevolg van hierdie nuwe orde was die verplasing van Katolieke Spanje en Portugal deur Protestantse Frankryk, Holland, Duitsland, Brittanje, ens.
Die buitelandse beleid van die 'verligte en progressiewe' protestante was egter presies dieselfde as die Katolieke, naamlik die slawerny, volksmoord, diefstal, kerstening van nie-blanke, nie-Westerse, nie-Christelike mense, maar op 'n groter vlak en doeltreffendheid.
Nou kan opgeleide Europeërs masjiene ontwerp en bou, oorloë voer met gemeganiseerde wapens, komplekse bevele volg wat deur fabriekbestuurders en militêre leiers gegee is, hulpbronne, insluitend mense (slawerny) en handelsware (kolonialisme), gebruik en versprei oor die hele wêreld as insette in die fabrieke van die Industriële Revolusie of as afgewerkte produkte aan die kolonies. Die globalisering van die handel in 'gesteelde goedere' is ontsmet deur die term kapitalisme. Die handel is gefinansier deur die grootste kapitaalbesitters, naamlik die kerk en Jode, onder die woeker, ontsmet deur die term 'rente'. Aangesien Katolieke geleer is dat die gebruik van woeker soortgelyk is aan sodomie, is die Protestantse orde nie so iets geleer nie, waardeur dit die wêreldwye implementering daarvan moontlik gemaak het en dus soveel ellende vir die massas veroorsaak het. Geen wonder dat die kapitalistiese teorieë van Adam Smith-'n Jood-steeds gewild is onder die neo-kolonialisme nie.
Toe koning Henry VIII van die kerk wegbreek, het hy die eerste vloot van Brittanje begin bou. Die Protestantse Britse Ryk is gebou op vlootmag en regeer 'n kwart van die wêreld. Indië was nie die juweel in die kroon nie, maar die motor van die Ryk wat mans en materiaal vir die moederland verskaf. Een van die heel laaste lande wat deur Brittanje gekoloniseer is, was Palestina in 1917, toe die Britse leër -generaal Jerusalem binnegaan en verklaar: 'Vandag het die kruistogte geëindig'. Kort daarna het die Britse Ryk begin 'ontrafel' toe nasionaliste uit Indië onafhanklikheid eis. Palestina is gekoloniseer om die roete na Indië te beskerm. In 1947 is Palestina aan die Sioniste oorhandig. Die nooit vergete doel van die Kerk, die herowering van Palestina, is uiteindelik bereik.
Nadat hulle voorheen uit Europese lande verdryf is, het die Jode onder die New Secular Order teruggekeer om die sosio-ekonomiese, politieke en buitelandse aangeleenthede van die heidene (nie-Jode) te domineer deur indirek die kerk te regeer. Boonop is twee groot Gotiese katedrale gebou, die House of Lords (vir geestelikes, koninklikes, feodale mense) en House of Commons en 'n replika van die Sint -Pietersbasiliek -die Withuis, vanwaar 'demokrasie' beoefen kon word tot vry en demokraties verkose sekulêre Westerse regerings om aan te hou veg teen Islam en Moslems en die Sionistiese saak in Palestina in die 20ste eeu te ondersteun.
Vir die Ooste het die Kerk 'n ander orde geskep deur Jode soos Karl Marx te gebruik, maar gebaseer op uiterste sekularisme (kommunisme) om lande met sterk godsdienstige waardes soos China en Afrika te verower. Hierdie bevel, wat vergelykbaar was met die Britse imperialisme, het egter in Afghanistan misluk
Dit is dieselfde ou farao -stelsel wat agter die heidense Griekse en Romeinse ryke was, na die ineenstorting van die ou Egipte. Die Griekse en Romeinse godsdiens was gebaseer op klassieke mites en legendes.
Wat ook al die mutasies wat hulle deurgaan: Faraohnies, Grieks-Romeins, Katolisisme, Renaissance, Protestantisme, Kolonialisme, Sekularisme, Demokrasie, Nasionalisme, Sionisme, Kommunisme, Koue Oorlog, Nuwe Wêreldorde, ens. Dit is nog steeds dieselfde ou stryd tussen geloof en ongeloof . Elke nuwe orde versterk hulle om Islam te beveg en berei Palestina voor vir hul eenoogleier.
Die groot vraag: Waarom het die weste die geskiedenis so lank oorheers?
Eeue lank het 'die weste' wêreldwyd oorheers sonder gelyke in die geskiedenis - maar wat was die omstandighede wat 'n klein groepie nasies in staat gestel het om die dele van die wêreld so lank te beheer? Vier historici bied hul deskundige opinies aan.
Gepubliseer: 12 Desember 2016 om 13:22
Arne Westad: "Europa was nog altyd kultureel, godsdienstig en - die belangrikste - polities uiteenlopend"
Sedert die aanbreek van die menslike beskawing was Asië meestal ekonomies en tegnologies voor. Presies toe die opkoms van Europa en sy kulturele uitvloeisels begin het, word dit sterk bespreek. Sommige sien die wortels in die oudheid (hoogs betwisbaar) of die Renaissance (meer aanneemlik, maar twyfelagtig - 'n vergelyking tussen Ming China en Tudor Britain is nie noodwendig tot laasgenoemde se voordeel nie). Dit is meer waarskynlik dat westerse oorheersing met die industriële revolusie begin het en moontlik eindig met die inligtingsrevolusie.
As u hierdie tydlyn aanvaar, was die opkoms van Europa gebaseer op toegang tot hulpbronne (veral energie) en tegnologie. Die voormalige voordeel was tot 'n mate 'n slag - die feit dat steenkool redelik naby aan die oppervlak gevind kan word in dele van Europa, het min te doen met die Europeërs - maar die ontwikkeling van tegnologie was nie. Dit is heel moontlik dat 'n stelsel van strydende state en verswakking van godsdienstige bestuur 'n faktor was in die skep van ruimte vir innovasie en markte. Afsnitte van militêre tegnologie en organisasie het ook navorsing en staatsontwikkeling bevorder. Hierdie vorm van moderniteit is slegs in Europa (of liewer in dele daarvan) aangetref, en dit help baie om die Europese oorheersing sedert die 18de eeu te verduidelik.
Die konsep van 'die weste' is egter problematies. Dit is meer sinvol om oor 'Noord -Atlantiese samelewings' te praat.Groot dele van Europa was eers in die middel van die 20ste eeu veral gevorderd, ten minste in vergelyking met dele van Asië of Latyns -Amerika. Daarteenoor het sommige dele van Asië markte en infrastruktuur wat tot ten minste 1900 (en in die geval van Japan, lank daarna) redelik goed met dié van die Europeërs meegeding het.
As 'die weste' Europa en sy uitlopers in Amerika en Oseanië beteken, was dit nog altyd kultureel, godsdienstig en - die belangrikste - polities uiteenlopend. Die Sowjetunie was in hierdie opsig deel van die weste, hoewel baie nie-Europeërs vinniger was om aan te pas by globalisering onder leiding van die VSA as wat die Russe tot vandag toe nog was.
Arne Westad is hoogleraar ST Lee in die Amerikaanse en Asiatiese betrekkinge aan die Harvard Universiteit, en 'n kenner van hedendaagse internasionale geskiedenis en die Oos-Asiatiese streek.
Kathleen Burk: "Om politieke beheer op te lê vereis militêre en soms vlootmag"
As u hierdie onderwerp oorweeg, is dit die moeite werd om na te dink oor wat nodig is om te heers. Om buitelandse lande te beheer, verg baie geld en 'n volgehoue ​​wil om mag uit te oefen. Die wapens wat benodig word, is militêre en ekonomiese mag, en die vermoë om dit te projekteer, ondersteun deur die beheer van kommunikasie. Die krag van politieke en ekonomiese idees is baie minder belangrik. 'Reël' kom in baie gedaantes voor. Om politieke beheer te verower en op te lê, vereis militêre en soms vlootmag. Oorweldigende ekonomiese oorheersing verg finansiële en kommersiële mag plus moontlik militêre rugsteun. Ekonomiese beheer is egter sterker op medium tot lang termyn as die gebruik van geweld beperk word.
Westerse moondhede het eeue lank die oorheersende vermoë gehad om krag oor land, see en later met die lug te projekteer. Vanaf die vroeë 18de eeu het Rusland 'n landryk verower en beheer behou deur oorweldigende militêre mag en die gebruik van spoorweë. Teen die 17de eeu het die Nederlanders, die Portugese, die Britte, die Franse en die Spanjaarde almal oor die nodige ervaring en hulpbronne beskik om oseane te verower. Sulke krag oortref gewoonlik 'n groot bevolking: kyk na die Britte in Indië, die Belge in die Kongo en verskeie westerse moondhede in China.
Nadat hulle politieke mag bereik het, kan militêre en polisiemag gebruik word om dit te handhaaf, veral as dit gekombineer word met verdeling-en-heers-taktiek-die ondersteuning van elite teen die res, altyd die Britse voorkeur, of die ondersteuning van een kant in interne konflikte. Wapens met die handhawing van ekonomiese mag sluit in die vermoë om finansiering te mobiliseer en te beheer - bondgenote koop en omkoopgeld te betaal - en, met die moderne internasionale finansieringstelsel, die mag om toegang tot fondse te verstik. Belangrik vir beide is die beheer van kommunikasie, 'n voorbeeld hiervan is die Britse oorheersing van internasionale kabelverkeer vir 'n aantal jare.
Japan was die enigste land in Asië of Afrika wat ten minste gedeeltelik oor die nodige sterkpunte beskik het: militêre en vlootmag, insluitend volledig opgeleide en toegeruste militêre magte wat 'n westerse leër kon verslaan (in die geval van Japan, die van Rusland) beheer oor volhoubare bronne van finansiering, besit van vinnige kommunikasie, interne of eksterne en interne samehorigheid. Japan het onafhanklik gebly. Haat teenoor die vreemdeling was nie genoeg om die ander lande van Asië en Afrika te red van westerse oorheersing nie.
Kathleen Burk is emeritus-professor in moderne en kontemporêre geskiedenis aan die University College London, wat spesialiseer in Anglo-Amerikaanse betrekkinge en geskiedenis van die 20ste eeu.
Hakim Adi: "Wat na verwys kan word as die oorheersing van Europa, kan meer korrek beskou word as die opkoms tot oorheersing van die kapitalistiese ekonomiese stelsel"
Die vraag veronderstel dat 'die weste' ongelooflik lank oorheers het - maar natuurlik nie. Selfs as die begin van westerse - dit wil sê Europese - oorheersing kan dateer uit die gelyktydige maritieme verbindings van Europa met Afrika, Asië en Amerika in die 16de eeu, dit is nie meer as 500 jaar nie. Dit is inderdaad te betwyfel of die lande in Wes -Europa teen die einde van die 17de eeu oorheers het op enige ander kontinent, behalwe miskien in Amerika, waar na raming die Europeërs (en die siektes wat hulle meegebring het) verantwoordelik was vir sterftes van tot 90% van die inheemse Amerikaanse bevolking.
Hoe dit ook al sy, 500 jaar kan nie as 'n baie lang tyd in die mensegeskiedenis beskou word om 'n duidelike voorbeeld te gee nie, die geskiedenis van die faraoniese Egipte was minstens vyf keer so lank. Natuurlik leef ons in 'n bepaalde era, en die Eurosentriese arrogansie van daardie era kan dui op 'n sekere permanensie.
Dit wat na verwys kan word as die oorheersing van Europa en sy diaspora, kan meer korrek beskou word as die opkoms tot oorheersing van die nuwe kapitalistiese ekonomiese stelsel. Dit het eers in Wes -Europa na vore gekom en geweldige produktiewe kragte op die wêreld losgelaat, maar dit was gebaseer op die wêreldwye uitbuiting van die meerderheid van die wêreld se mense deur 'n paar. In vergelyking met ander voorafgaande ekonomiese en politieke stelsels kan dit egter ook nie gesê word dat dit baie lank geduur het nie. Die toekoms van kapitalisme blyk ook onseker te wees. As sy oorheersing voortduur, sal dit waarskynlik na China en die 'ooste' oorgaan.
Dit is ook so dat die geskiedenis reeds die eerste stadiums van die opkoms van 'n nuwe ekonomiese en politieke stelsel beleef het, waarna sy voorstanders dit as sosialisme noem. Die nuwe stelsel het 'n eeu gelede die eerste keer verskyn, maar die opkoms daarvan dui daarop dat beide westerse oorheersing en die uitbuiting van baie deur die min mense binnekort 'n geskiedenis kan word. Kortom, die oorheersing deur die paar in die weste het nie so lank geduur nie - maar lank genoeg.
Margaret MacMillan: "Die dramatiese gevolge van die industriële, wetenskaplike en tegnologiese revolusies het meegebring dat die westerse nasies sterker was"
Die waarheid is dat, in terme van die wêreldgeskiedenis, die westerse oorheersing relatief kort was - en dit lyk nou of dit tot 'n einde kom. Tot aan die einde van die 18de eeu was dit nie eens moontlik om te praat van die een deel van die wêreld wat die ander oorheers nie. Daar was belangrike streekmoondhede - Frankryk in Europa, China in Asië - maar niemand wat waarskynlik hegemonie oor die wêreld kon eis nie. Kommunikasie was te traag en tegnologie te onvolmaak vir enige nasie, hoe kragtig ook al, om sy krag oor die hele wêreld op 'n volgehoue ​​manier te projekteer. Sommige Europese moondhede het wel verre kolonies gehad, maar hulle moes staatmaak op plaaslike magte en alliansies met plaaslike heersers om dit te onderhou.
Selfs 200 jaar gelede was die weste - as ons daarmee die magte van Wes -Europa en dan die VSA bedoel - nie aansienlik ryker of meer gevorderd as die res van die wêreld nie: dink aan die Ottomane, Qing China, die Mughals. 'N Groot deel van Noord-Amerika en Afrika suid van die Sahara was buite beheer van die Westerse moondhede. In Asië het Japan en Thailand onafhanklik gebly.
In die 19de eeu het die weste die voorsprong gewen wat dit nou weer verloor. Die dramatiese gevolge van die industriële, wetenskaplike en tegnologiese revolusies het beteken dat die westerse nasies, tot die res van die wêreld ingehaal het, beter wapens, meer produktiewe ekonomieë en beter medisyne gehad het. Die eerste teken dat die gety draai, kom in 1904–05 toe Japan, wat die westerse uitdaging die hoof gebied het deur sy samelewing en ekonomie te hervorm, Rusland verslaan het. Nasionalistiese bewegings wêreldwyd het moed opgeneem. Twee groot oorloë het die Europese moondhede uitgeput, en in die nasleep van 1945 het die ryke verdwyn. Die VSA was weliswaar 'n supermoondheid en bly sterk, maar die marge in die res van die wêreld - veral in die ekonomie - is nie meer so groot nie.
Wat die menslike geskiedenis betref, het die weste dus nie lank gedomineer nie. Die Romeinse ryk het baie langer geduur. En die afgelope dekades het idees, tegnieke, selfs modes in die weste ingestroom, net soos andersom. Volgende keer as u Thaise kos eet, na musiek uit Afrika luister, 'n telefoon gebruik wat in Japan ontwerp is of 'n motor in Korea ry, vra uself af: wie oorheers wie?
Margaret MacMillan is 'n professor in internasionale geskiedenis aan die Universiteit van Oxford. Haar nuutste boek is Geskiedenis se mense: persoonlikhede en die verlede (Profielboeke, 2016).
'Gee 'n stap terug nie! '
Ten spyte van swaar ongevalle en die stamp wat deur die Luftwaffe gelewer is, het Stalin sy magte in die stad opdrag gegee om nie terug te trek nie, en beroemd besluit in bevel nr. 227: "Niet a step back! militêre tribunaal en kan moontlik tereggestel word.
Met minder as 20 000 troepe in die stad en minder as 100 tenks, het Stalin se generaals uiteindelik begin om versterkings na die stad en omliggende gebiede te stuur. Gevegte het in die strate van Stalingrad gewoed, met beide kante wat skerpskutters op die dakke van die stad se geboue gebruik het.
Russiese generaals Georgy Zhukov en Aleksandr Vasilevsky het Russiese troepe in die berge in die noorde en weste van die stad georganiseer. Van daar af het hulle 'n teenaanval geloods, bekend as Operation Uranus.
Alhoewel hulle weer aansienlike verliese gely het, kon die Russiese magte teen einde November 1942 'n verdedigingsring rondom die stad vorm, wat die byna 300 000 Duitse en as -troepe in die 6de leër vasgevang het. Hierdie poging het die onderwerp geword van 'n propagandafilm wat na die oorlog vervaardig is, Die Slag van Stalingrad.
Met die Russiese blokkade wat toegang tot voorrade beperk, het Duitse magte wat in Stalingrad vasgekeer was, stadig uitgehonger. Die Russe sou die swakheid gedurende die koue, harde wintermaande wat daarop gevolg het, aangryp.
Waarom Europeërs Afrika en die res van die wêreld kon verower
Hierdie boodskap is dus bedoel vir die Afrikaners en swart mense elders wat 'n Europese weergawe van geskiedenis, lyn, haak en sinker gekoop het. Dit is vir diegene wat die onderwysstelsel die ware geskiedenis van Afrika ontken het, diegene wat nog steeds die verkeerde indruk het dat wit mense ons beskaaf het en ons alles in Afrika gebring het.
Ja, albino's sou die regte naam wees om hulle op daardie tydstip te noem. Albinisme is 'n gevolg van 'n genetiese mutasie wat die vel verhinder om melanien te produseer, dit veroorsaak 'n afbraak van die vel en ontneem dit die vermoë om melanien te vervaardig.
Hierdie Afrikaanse moeder het kinders wat hul vel nie melanien kan vervaardig nie. Hulle is albino's. Om 'n wit ras te skep, hoef u net te laat trou met ander albino's.
Soos u hierbo kan sien, is swart mense die enigste ras wat mense met verskillende velkleure kan produseer. Twee wit paartjies kan nie 'n swart man baar nie.
As bogenoemde albino -kinders grootword en met ander albino's trou, sal hulle meer albino's baar. Die enigste manier om te keer dat hulle nog albino's baar, is om te laat trou met swart meisies.
Ongelukkig, toe die bevolking van albino's op die ys in Europa verskyn, trou hulle onder mekaar. Stel jou voor 'n situasie waarin jy 'n albino het, trou met 'n ander albino, en hulle het kinders wat albino's is, en hulle trou ook met 'n ander albino en kinders, ens. Uiteindelik sal u 'n wit ras skep. Dit is presies hoe swart mense letterlik wit mense geskep het.
Diegene wat ontwikkel het in die ysgebied (wat nou wit mense genoem word) het in 'n vyandige ysgebied gewoon waar voedsel skaars was, net ys en berge. Geen plantegroei, geen kos, miskien 'n paar ysbere. As u ooit 'n dag honger was sonder 'n idee waar u volgende kos vandaan sou kom, sal u verstaan ​​hoe honger u sielkunde kan verander, u ongelukkig en desperaat kan maak om u volgende maaltyd te vind. Gedurende baie jare wat u so geleef het, word u aggressief en militaristies van aard. Ongelukkig is dit presies wat met hulle gebeur het. Hulle het 'n gemilitariseerde samelewing geword! Ek sal binnekort hierop terugkeer.
Alles was vir hulle 'n groot uitdaging, selfs stap was 'n uitdaging, want hulle kon nie kaalvoet op ys loop nie. Hoe goed dit ook op die ys aangepas is, 'n mens kan steeds nie kaalvoet op ys loop nie. As ons dit doen, kan dit tot die dood lei, terwyl ons kaalvoet op die grond kan loop en selfs kan hardloop waar ons wil.
Hulle kon nie kos verbou nie, want plante kan nie op die ys groei nie. Dus het hulle 'n oorlog teen die natuur begin, hulle het hul omgewing begin verower om te oorleef. Oorlog teen die natuur het beteken dat hulle tegnologie moes ontwikkel om teen die elemente te oorleef. Met ander woorde, hulle moet harder werk en vindingryker wees om aan hul behoeftes te voldoen, en om dit te kan doen, moet hulle wetenskaplik van aard wees. Noodsaaklikheid is die moeder van uitvinding. En as u 'n behoefte het en desperaat is, maak dit u meer kreatief. Let daarop dat ek nie kreatief in terme van kuns bedoel nie, maar om kreatief te wees om werklike behoeftes op te los, was hul lewens afhanklik van soos om uit te vind hoe om kos bo -op ys te verbou, soos om skoene te bedink om op ys te loop, soos om uit te vind hoe om vuur te maak ys, ens Dit is nie nou al maklike take nie. Of hulle ontdek hoe om hierdie dinge op te los of te sterf. Dit was vir hulle 'n kwessie van lewe of dood.
Laat ek hier beklemtoon: dit het hulle nie intelligenter gemaak as die Afrikaners wat hulle verlaat het nie, eerder dit het hulle in 'n situasie geplaas om metodes te begin uitvind om gereedskap te vervaardig basiese behoeftes op te los wat mense in Afrika as vanselfsprekend aanvaar het. As ons ontwikkel het bo -op ys in Afrika, sou ons presies dieselfde gedoen het. Trouens, sommige geleerdes het aangevoer dat as ons ontwikkel het op ys in Afrika, ons dalk soos Europeërs geword het en moontlik die res binnegedring het vir die wêreld wat hulle steel. Dit sou 'n goeie onderwerp wees vir debatte vir filosowe, antropoloë, historici en sielkundiges.
Geen plantegroei beteken ook geen kos nie, so hulle moet selfsugtig wees met alles wat hulle het, hulle moet gereed wees om teen mekaar te veg om hul voedselvoorraad te verdedig, aangesien 'n honger man 'n ander se voedsel kan kom steel. Hulle was dus vyandig, gulsig, behoeftig, selfsugtig, aggressief van aard. Uiteindelik het hulle 'n gemilitariseerde samelewing geword, in soverre die reputasie daarvan afhang van hoeveel oorloë hulle gevoer het, en hoeveel mense hy/sy gedwing het- daarom het slawerny ook in die koukusberge ontstaan. Slawerny het in Europa begin as gevolg van sterker mense in die samelewing wat die swakker mense as eiendom besit. Die eerste slawe is slawe genoem. Hierdie diensknegte was nie gratis nie, hulle was die eiendom van 'n (sterk man) wat baie landerye besit het, waar die woord '' verhuurder '' vandaan kom. Die slawe het gratis vir die verhuurder gewerk tot die dood toe. Dit sou later tot die Atlantiese slawehandel lei toe slawerny in Europa geëindig het. Die Atlantiese slawehandel het plaasgevind, want toe slawerny in Europa eindig, verhuur die eienaars eenvoudig hul besigheid na Suid -Amerika, Noord -Amerika, Afrika, Indië, Australië. Sien die ware geskiedenis van slawerny en die verkryging van slawe in Afrika.
Samelewings in die koukusberge het so ontwikkel dat hoe meer oorloë u gevoer het, hoe meer slawe (slawe) u verkry het, hoe meer u ander geplunder het, hoe hoër is u posisie in die samelewing. Dit was 'n "hond eet hond" situasie. Daarom sal u dit later hoor:-
Julius Caesar oorwin.
Alexander die Grote oorwin.
Willem die veroweraar oorwin.
Napoleon Bonaparte verower.
Keiser Claudius verower.
Hendrik II verower.
Die Kruisvaarders het oorwin.
Christopher Columbus verower.
Spaanse veroweraars (veroweraars) verower.
Adolph Hitler oorwin.
Brittanje verower het.
Ongelukkig vir ons het hulle groot tegnologiese vooruitgang gemaak in die proses om oorlogsmasjiene te bou om hulself te vermoor.
Hulle aard was om mekaar se eiendom te verniel en mekaar dood te maak vir oorlewing. In werklikheid, die woord Vandalisme en Barbaarsheid was afkomstig van die Kaukasiese stamme. Vandale is van Duitse oorsprong, terwyl '' Barbarians '' 'n algemene term was wat gebruik word om die vroeë Europese lewenswyse te beskryf. Hulle het mekaar hierdie name genoem vanweë hul onophoudelike aptyt vir die vernietiging van lewens en eiendom.
Sien Middeleeuse wapens en wapens in Europa. Afrika was meestal rustig in die tyd dat die Europeërs die wapens bou, daarom het ons dit nie nodig gehad om dit uit te vind nie.
Dit is 'n lang geskiedenis en ek wil nie hierop ingaan nie. Maar, soos ek sal verduidelik, sal wit mense hul militaristiese aard gebruik om oorlogswapens te bou wat hulle later sal gebruik om die rustige swart mense in Afrika en ander in die trope te oorwin. Ek kom gou daarby.
Weereens, die wanopgevoede Afrikane wat opgelei is om te glo dat die Europeërs die beskawing aan ons gebring het, is baie belangrik, sien die bogenoemde dokumentêr om te sien hoe wreed die Europeërs self was, kort voor hulle in Afrika aangekom het. Hulle moet bogenoemde dokumentêr sien om te verstaan ​​dat Europeërs ons nooit 'n beskawing kon bring nie, aangesien hulle nie beskaaf was nie.
In Brittanje in die 11de eeu het die Britte nie net kannibalisme beoefen nie, maar het hulle ook menslike vleis openlik in die mark verkoop as gevolg van hongersnood.
So laat as 1600 is Giordano Bruno, 'n wetenskaplike, in die openbaar in Europa doodgebrand, want glo die aarde is rond, en dat dit om die son wentel.
In 1649 het Brittanje hul koning, Charles I, tereggestel deur sy kop in die openbaar af te sny vir 'n juigende skare. Nadat sy kop afgesny is, het baie in die skare hul sakdoeke en klere na sy gejaagde bloed gedompel sodat hulle dit as 'n aandenking kon hou. Praat van wreedheid !.
Die lys is eindeloos. Tot in die 16de eeu, toe hulle in Afrika begin aankom, was Europa die mees onbeskaafde kontinent ter wêreld. As u die Emir van Kano, Sanusi Muhammad II, ken, stuur hierdie artikel vir hom, want hy het op konferensies gaan vertel dat die hele Afrika -kontinent in 'n oorlog was en dat Europeërs ons nodig gehad het om ons van onsself te red. Sy opvoeding sê dit vir hom, maar wat hy nie weet nie, is dat die gevegte tussen Afrika -stamme deur dieselfde Europeërs georkestreer is as 'n voorwendsel om in te kom om ons te "red". Dit was eintlik hul strategie vir die verkryging van slawe en koloniale oorheersing. Hulle (Europeërs) het dit self genoem verdeel en heers, en dit was 'n koloniale beleid wat hulle in al hul kolonies aangeneem het. Europeërs het byna elke oorlog in Afrika begin vanaf die 1500's. Tog het Afrika-oorloë wat met boë en spiese geveg is, soos kinderspel gelyk in vergelyking met Europese oorloë. Wees ingelig, geen ou kulture het die Europeërs oortref in oorlogvoering en wreedheid nie.
Hoe die hoender die wêreld oorwin het
Die hoenders wat die Westerse beskawing gered het, is volgens die legende langs die pad in Griekeland in die eerste dekade van die vyfde eeu v.C.Die Atheense generaal Themistocles, op pad om die indringende Persiese magte te konfronteer, het gestop om te kyk hoe twee krane baklei en sy troepe ontbied en sê: " Kyk, hierdie veg nie vir hul huishoudelike gode nie, om die monumente van hul voorouers, om heerlikheid , vir vryheid of die veiligheid van hul kinders, maar slegs omdat die een nie vir die ander sal meegee nie. " Die verhaal beskryf nie wat met die verloorder gebeur het nie, en verduidelik ook nie waarom die soldate hierdie vertoning van instinktiewe aggressie inspirerend gevind het nie eerder as sinneloos en neerdrukkend. Maar die geskiedenis berig dat die Grieke, so opgewonde, die indringers afgeweer het, en die beskawing behou wat vandag dieselfde wesens eer deur dit te brood, te braai en in 'n keuse van sous te dompel. Die afstammelinge van die hane sou heel moontlik dink as hulle in staat was tot so 'n diepgaande gedagte dat hulle ou voorvaders baie het om voor te antwoord.
Hoender heers in die 21ste eeu. (Tim O 'Brien)
Hoender is die alomteenwoordige voedsel van ons era, wat maklik kulturele grense oorskry. Met sy sagte smaak en eenvormige tekstuur bied hoender 'n opvallend leë doek vir die geurpalet van byna elke kombuis. 'N Geslag Britte word volwasse in die oortuiging dat hoender tikka masala die nasionale gereg is, en dieselfde gebeur in China met Kentucky Fried Chicken. Lank na die tyd toe die meeste gesinne 'n paar hoenders op die werf gehardloop het wat gegryp en in 'n aandete verander kon word, bly hoender 'n nostalgiese, opwindende gereg vir die meeste Amerikaners. Toe skrywer Jack Canfield op soek was na 'n metafoor vir sielkundige troos, het hy dit nie genoem nie "Clam Chowder for the Soul. "
Hoe het die hoender so 'n kulturele en kulinêre oorheersing behaal? Dit is des te meer verrassend in die lig van die oortuiging deur baie argeoloë dat hoenders eers nie vir eet nie, maar vir haangevegte gemaak is. Tot die koms van grootskaalse industriële produksie in die 20ste eeu, was die ekonomiese en voedingsbydrae van hoenders beskeie. In Gewere, kieme en staal, Het Jared Diamond hoenders gelys onder die klein mak soogdiere en mak voëls en insekte wat nuttig was vir die mensdom, maar in teenstelling met die perd of die os, het dit min dinge gedoen om die verloop van die geskiedenis te verander. Die hoender het egter bydraes gelewer tot kultuur, kuns, kookkuns, wetenskap en godsdiens oor die millennia. Hoenders was, en is steeds, 'n heilige dier in sommige kulture. Die wonderbaarlike en altyd waaksaam hen was 'n wêreldwye simbool van koestering en vrugbaarheid. Eiers het in Egiptiese tempels gehang om 'n oorvloedige riviervloed te verseker. Die wellustige haan (ook bekend as 'n haan) was 'n universele teken van viriliteit, maar ook in die antieke Persiese geloof van die Zoroastrianisme, 'n goedaardige gees wat met dagbreek gekraai het om 'n keerpunt in die kosmiese stryd tussen duisternis en lig aan te kondig. Vir die Romeine was die hoender -en -moordenaar -app 'n voorspelling, veral tydens oorlogstyd. Hoenders vergesel Romeinse leërs, en hul gedrag is noukeurig waargeneem voor die geveg, 'n goeie eetlus beteken dat oorwinning waarskynlik was. Volgens die geskrifte van Cicero, toe 'n kontingent voëls geweier het om te eet voor 'n seestryd in 249 v.C., het 'n woedende konsul hulle oorboord gegooi. Die geskiedenis teken aan dat hy verslaan is.
Maar een van die belangrikste godsdienstige tradisies-die een wat aanleiding gegee het tot 'n matzo-ball-sop en die Sondag-hoenderdinee, het hoenders met 'n baie godsdienstige betekenis nie deurdring nie. Die Ou -Testamentiese gedeeltes rakende rituele offerande openbaar 'n duidelike voorkeur van Yahweh vir rooivleis bo pluimvee. In Levitikus 5: 7 is 'n skuldoffer van twee tortelduiwe of duiwe aanvaarbaar as die betrokke sondaar nie 'n lam kan bekostig nie, maar die Here vra in geen geval 'n hoender nie. Matteus 23:37 bevat 'n gedeelte waarin Jesus sy sorg vir die mense van Jerusalem vergelyk met 'n hen wat vir haar kroos sorg. Hierdie beeld sou, as dit sou aangryp, die gang van die Christelike ikonografie heeltemal verander het, wat eerder deur voorstellings van die Goeie Herder oorheers is. Die haan speel 'n klein maar deurslaggewende rol in die Evangelies om die profesie te vervul dat Petrus Jesus sou verloën voordat die haan kraai. bo-op elke kerk geplaas as 'n herinnering aan die voorval, en daarom het baie kerke nog steeds haanvormige weerwaentjies. het nie die oorsaak van die hoender in die Westerse kultuur bevorder nie. In hedendaagse Amerikaanse gebruik is die assosiasies van "hoender " met lafhartigheid, neurotiese angs ("Die lug val! ") en ondoeltreffende paniek (" rondhardloop soos 'n hoender sonder kop ").
Die feit is dat die mannetjie van die spesie nogal 'n kwaai dier kan wees, veral as hy geteel en opgelei word om te veg. Die natuur het die haan met 'n benige beenbeen gewapen, die mens het die funksie aangevul met 'n arsenaal metaalspore en klein messe wat aan die voël se been vasgemaak is. Haangeveg is onwettig in die Verenigde State Louisiana was die laaste staat wat dit in 2008 verbied het en deur Amerikaners oor die algemeen as onmenslik beskou. Maar in die dele van die wêreld waar dit steeds wettig of onwettig beoefen word, beweer dit dat dit die oudste voortdurende sport ter wêreld is. Artistieke uitbeeldings van haanvegters is versprei oor die antieke wêreld, soos in 'n eerste eeu nC mosaïek wat 'n huis in Pompeii versier. Die antieke Griekse stad Pergamum het 'n haangeveg -amfiteater gestig om toekomstige geslagte soldate moed te leer.
Die mak hoender het 'n genealogie so ingewikkeld soos die Tudors, wat 7 000 tot 10 000 jaar lank strek en volgens onlangse navorsing minstens twee wilde stamvaders en moontlik meer as een gebeurtenis van aanvanklike makmaak behels. Die vroegste fossielbene wat moontlik aan hoenders behoort, verskyn op plekke uit Noordoos -China wat omstreeks 5400 vC dateer, maar die voëls en wilde voorouers het nooit in die koue, droë vlaktes gewoon nie. As dit dus hoenderbene is, moet dit van êrens anders afkomstig wees, waarskynlik Suidoos -Asië. Die wilde stamvader van die hoender is die rooi oerwoud, Gallus gallus, volgens 'n teorie wat deur Charles Darwin gevorder is en onlangs deur DNA -analise bevestig is. Die ooreenkoms van die voël met moderne hoenders kom tot uiting in die mannetjie se rooi watels en kam, die spoor wat hy gebruik om te veg en sy pik-a-doodle-doo-oproep. Die dunkleurige wyfies broei eiers en klou net soos kuikens. In sy habitat, wat strek van noordoos -Indië tot die Filippyne, G. gallus blaai op die bosvloer na insekte, sade en vrugte, en vlieg snags in die bome nes. Dit is omtrent soveel vlieg as wat dit kan regkry, 'n eienskap wat 'n duidelike aantrekkingskrag vir mense het wat dit wil vang en grootmaak. Dit sou later help om die hoender by Afrikane te geniet, wie se inheemse tarentale 'n irriterende gewoonte gehad het om die bos in te vlieg as die gees hulle beweeg.
Maar G. gallus is nie die enigste stamvader van die moderne hoender nie. Wetenskaplikes het drie naverwante spesies geïdentifiseer wat moontlik met die rooiwildvoëls geteel het. Hoeveel genetiese materiaal hierdie ander voëls bygedra het tot die DNS van mak hoenders, bly 'n raaisel. Onlangse navorsing dui daarop dat moderne hoenders ten minste een eienskap, hul geel vel, geërf het van die grys oerwoud in die suide van Indië. Het 'n mak ras van G. gallus aanvanklik uit Suidoos -Asië versprei, óf noord na China óf suidwes na Indië? Of was daar twee afsonderlike tuislande: die antieke Indië en Suidoos -Asië? Beide scenario's is moontlik, maar dieper ondersoek na hoenderoorsprong word belemmer deur 'n onomwonde DNA -spoor. Omdat mak en wilde voëls met verloop van tyd vermeng is, is dit baie moeilik om vas te stel, sê Michael Zody, 'n rekenaarbioloog wat genetika studeer aan die Broad Institute of Harvard en MIT.
Die regte sterwending van die hoender kom in 2004 toe 'n internasionale span genetici 'n volledige kaart van die genoom van die hoender opgestel het. Die hoender was die eerste mak dier, die eerste voël en gevolglik die eerste afstammeling van die dinosourusse wat hulle vereer het. Die genoomkaart bied 'n uitstekende geleentheid om te bestudeer hoe millennia van makmaak 'n spesie kan verander. In 'n projek onder leiding van die Uppsala Universiteit in Swede, het Zody en sy kollegas ondersoek ingestel na die verskille tussen die rooiwildvoëls en sy afstammelinge, insluitend "layers " (rasse wat grootgemaak is om ontsaglike hoeveelhede eiers te produseer) en " braaikuikens " 8221 (mollige en vleisagtige rasse). Die navorsers het belangrike mutasies gevind in 'n geen met die naam TBC1D1, wat die glukosemetabolisme reguleer. In die menslike genoom is mutasies in hierdie geen geassosieer met vetsug, maar dit is 'n positiewe eienskap by 'n wese wat bestem is vir die etenstafel. 'N Ander mutasie as gevolg van selektiewe teling is in die TSHR (skildklierstimulerende hormoonreseptor) geen. By wilde diere koördineer hierdie geen voortplanting met daglengte, wat teling tot spesifieke seisoene beperk. Die mutasie wat hierdie geen deaktiveer, stel hoenders in staat om die hele jaar te teel en eiers te lê.
Sodra hoenders mak gemaak is, het kulturele kontakte, handel, migrasie en territoriale verowering daartoe gelei dat hulle oor 'n paar duisend jaar in verskillende streke regoor die wêreld bekendgestel is en weer ingestel is. Alhoewel dit onomwonde is, dui die bewyse daarop dat die nul van die voël na die westelike verspreiding die Indusvallei was, waar die stadstate van die Harappan-beskawing meer as 4000 jaar gelede 'n lewendige handel met die Midde-Ooste gehad het. Argeoloë het hoenderbene teruggevind van Lothal, eens 'n groot hawe aan die weskus van Indië, wat die moontlikheid verhoog het dat die voëls as vrag of voorraad na die Arabiese Skiereiland kon vervoer word. Teen 2000 v.C. verwys spykerskrifttablette uit Mesopotamië na die voël van Meluhha en die waarskynlike pleknaam vir die Indusvallei. Dit was al dan nie 'n hoender nie Professor Piotr Steinkeller, 'n spesialis in antieke tekste in die Nabye Ooste aan Harvard, sê dat dit beslis 'n paar eksotiese voëls was wat onbekend was in Mesopotamië. " Hy glo dat verwysings na die " 8220 koninklike voël van Meluhha " — 'n frase wat drie eeue later in tekste verskyn — verwys heel waarskynlik na die hoender.
Hoenders het ongeveer 250 jaar later in Egipte aangekom, as vegvoëls en byvoegings tot eksotiese menagerye. Artistieke uitbeeldings van die voël versier koninklike grafte. Tog sou dit nog 1000 jaar duur voordat die voël 'n gewilde handelsmerk onder gewone Egiptenare geword het. Dit was in daardie era dat die Egiptenare die tegniek van kunsmatige inkubasie onder die knie het, wat hoenders bevry het om hul tyd beter te gebruik deur meer eiers te lê. Dit was geen maklike saak nie. Die meeste hoendereiers sal binne drie weke uitbroei, maar slegs as die temperatuur konstant bly by ongeveer 99 tot 105 grade Fahrenheit en die relatiewe humiditeit naby 55 persent bly, wat toeneem in die laaste paar dae van inkubasie. Die eiers moet ook drie tot vyf keer per dag gedraai word, sodat daar nie fisiese afwykings ontstaan ​​nie.
Die Egiptenare het uitgebreide broeikomplekse gebou wat bestaan ​​uit honderde ovens. Elke oond was 'n groot kamer, wat verbind was met 'n reeks gange en vents wat die bedieners in staat gestel het om die hitte te reguleer van brande wat deur strooi en kameelmis aangevuur word. . Die eierwagte het eeue lank hul metodes geheim gehou vir buitestaanders.
Rondom die Middellandse See het argeologiese opgrawings hoenderbene van ongeveer 800 vC ontdek. Hoenders was 'n lekkerny onder die Romeine, wie se kookkuns vernuwings die omelet insluit en die gebruik van voëls vir kook, alhoewel hul resepte meer geneig was tot gebakte hoenderbrein as broodkrummels . Boere het metodes begin ontwikkel om die voëls vet te maak en sommige gebruik koringbrood geweek in wyn, terwyl ander 'n mengsel van komynsaad, gars en akkedisvet sweer. Op 'n stadium het die owerhede hierdie praktyke verbied. Uit kommer oor morele verval en die strewe na buitensporige luukse in die Romeinse Republiek, is 'n wet in 161 v.C. beperkte hoenderverbruik tot een per maaltyd — vermoedelik vir die hele tafel, nie per individu nie, en slegs as die voël nie te veel gevoer is nie. Die praktiese Romeinse kokke het gou ontdek dat kastrerende hane hulle op hul eie laat vetmaak, en dus is die wese wat ons as die kapon ken, gebore.
Maar die status van hoender in Europa blyk te wees verminder met die ineenstorting van Rome. "Dit gaan alles af, " sê Kevin MacDonald, professor in argeologie aan die University College in Londen. In die post-Romeinse tydperk het die grootte van hoenders meer as 1000 jaar vroeër teruggekeer na wat dit was tydens die ystertydperk. Hy bespiegel dat die groot, georganiseerde plase uit die Romeinse tyd, wat baie geskik was om talle hoenders te voed en hulle teen roofdiere te beskerm, heeltemal verdwyn het. Soos die eeue verbygegaan het, het geharde hoenders soos ganse en patryse middeleeuse tafels begin versier.
Europeërs wat in Noord -Amerika aangekom het, het 'n kontinent beleef met inheemse kalkoene en eende om te pluk en te eet. Sommige argeoloë meen dat hoenders die eerste keer aan die nuwe wêreld bekendgestel is deur Polinesiërs wat 'n eeu of wat voor die reise van Columbus die Stille Oseaan -kus bereik het. Tot in die 20ste eeu het hoenders, hoewel dit gewaardeer is, veral as 'n bron van eiers, 'n relatief klein rol gespeel in die Amerikaanse dieet en ekonomie. Lank nadat beeste en varke die industriële era van gesentraliseerde, gemeganiseerde slagplase betree het, was hoenderproduksie steeds meestal 'n toevallige, plaaslike onderneming. Die deurbraak wat vandag se kwartmiljoen voëlplase moontlik gemaak het, was die versterking van voer met antibiotika en vitamiene, waardeur hoenders binne-in grootgemaak kan word. Soos die meeste diere, het hoenders sonlig nodig om vitamien D op hul eie te sintetiseer, en gedurende die eerste dekades van die 20ste eeu het hulle gewoonlik hul dae rondgedwaal in die skuur en gepik. Nou kan hulle beskut word vir weer en roofdiere en 'n beheerde dieet kry in 'n omgewing wat ontwerp is om die minste afleiding van die belangrikste eetproses aan te bied. Fabrieksboerdery verteenwoordig die laaste stap van die hoender in die omskakeling daarvan in 'n proteïenproduserende produk. Henne word so styf in draadhokke gepak (minder as 'n halwe vierkante voet per voël) dat hulle nie tot 20 000 tot 30 000 braaikuikens in vensterlose geboue kan saamtrek nie.
Die gevolg was 'n groot nasionale eksperiment in die gastro-ekonomie aan die aanbodkant: fabrieksplase wat toenemende hoeveelhede hoender veroorsaak, het 'n toenemende vraag na vore gebring. Teen die vroeë negentigerjare het hoender die beesvleis oortref as die gewildste vleis van Amerikaners (gemeet aan verbruik, dit wil sê nie meningspeilings nie), met 'n jaarlikse verbruik van ongeveer nege miljard voëls, of 80 pond per capita, sonder om die brood te tel. Moderne hoenders is tandwiele in 'n stelsel wat ontwerp is om graan met 'n ontsaglike doeltreffendheid in proteïene om te skakel. Dit verg minder as twee pond voer om 'n pond hoender (lewendige gewig) te produseer, minder as die helfte van die voer/gewigverhouding in 1945. Ter vergelyking word ongeveer sewe pond voer benodig om 'n pond beesvleis te produseer, terwyl meer as drie pond is nodig om 'n pond varkvleis op te lewer. Gary Balducci, 'n derde-generasie pluimveeboer in Edgecomb, Maine, kan 'n dagoud kuiken in ses weke in 'n braaikuiken van vyf pond verander, die helfte van die tyd wat sy oupa geneem het. En selektiewe teling het die braaikuikens so gemaklik gemaak dat selfs as hoenders toegang kry tot buitelugruimte en 'n bemarkingsapparaat wat die vleis in staat stel om verkoop te word as 'n gratis reeks en hulle verkies om by die gemeganiseerde trog uit te hang, in afwagting die volgende aflewering voer. Hoenders was voorheen uitstekende blaaiers, en 8221 sê Balducci, maar ons s'n kan dit nie doen nie. Al wat hulle nou wil doen, is eet. "
Dit is moeilik om te onthou dat hierdie hordes wat wemel, klou, metaboliseer en ontlont wat op die beurt in die braai wag, dieselfde diere is wat in baie dele van die antieke wêreld aanbid word vanweë hul vegkrag en volgens die Romeine in direkte kommunikasie met die lot is. 'N Hoender wat geteel is volgens die eise van Amerikaanse supermarkkopers, het vermoedelik die magiese kragte verloor wat die ras ooit gehad het. Westerse hulpverleners het dit in Mali ontdek tydens 'n mislukte poging om die skelm inheemse voëls te vervang met ingevoerde Rhode Island Reds. Volgens oorlewering goddelik die dorpenaars die toekoms deur die keel van 'n hen te sny en dan te wag om te sien in watter rigting die sterwende voël links of regs val, dui op 'n gunstige antwoord op die waarsêer se vraag reguit vorentoe. "no. & #8221 Maar die Rhode Island Red, afgewig deur sy onevenredig groot bors, het altyd reguit vorentoe geval, wat niks beteken nie, behalwe die naderende aandete.
Santer, die godsdiens wat in Kuba grootgeword het met elemente wat ontleen is aan die katolisisme, die inheemse Carib -kultuur en die Yoruba -godsdiens van Wes -Afrika, offer hoenders, sowel as proefkonies, bokke, skape, skilpaaie en ander diere. Aanhangers van Santer ía was die versoekers in 'n saak van die eerste wysiging van 1993, waarin die Hooggeregshof die plaaslike verordeninge wat diereoffers verbied, eenparig omgekeer het. Die saak het 'n Santer ía-kerk, Lukumi Babalu Aye, en sy priester, Ernesto Pichardo, teen die stad Hialeah, Florida, geplaas, terwyl baie algemene godsdienstige en burgerregte-groepe by die kerk ingeskakel het, terwyl voorstanders van diereregte die stad bystaan. . Alhoewel die gebruik van diereoffers vir sommige afskuwelik lyk, het regter Anthony Kennedy in die besluit geskryf, hoef godsdienstige oortuigings nie vir ander aanvaarbaar, logies, konsekwent of begryplik te wees om beskerming teen die eerste wysiging te verdien nie. & #8221
Hoenders maak wonderlike troeteldiere, soos telers jou sal vertel, veral as hulle dink dat hulle jou kan interesseer om kuikens te koop. Hulle is so kleurvol soos tropiese visse, maar meer liefdevol, so oulik soos proefkonies, maar smaak beter, en volgens Jennifer Haughey, wat hoenders grootmaak naby Rhinebeck, New York, en#8220 baie beter muise as ons katte. "
Watter eienskappe waardeer hoender-eienaars die meeste? Vir Barbara Gardiner Whitacre, wat vyf rasse hoenders grootmaak in die staat New York, is 'n toonaangewende maatstaf eierkleur en die diep sjokoladebruin eiers van haar Welsummers, die jadegroen van die Ameraucana, die gespikkelde olyf van Ameraucana-hoenders na 'n Welsomer-haan het losgekom en 'n onbedoelde kruis geskep. Ook gehardheid, oulikheid en bereidwilligheid om te broei om op 'n nes vol bevrugte eiers te sit totdat hulle uitbroei, wat hul eie arbeid bydra tot die plaasekonomie. Die eiers hoef nie eers hul eie te wees nie: soos noodsaaklik bepaal, vervang Whitacre eiers wat deur 'n ander hen of selfs 'n eend gelê is. Ongelukkig is hierdie eienskappe soms in konflik. Sy maak 'n ras genaamd Silkies groot, met 'n mooi voorkoms en dra weelderige vere met 'n buitengewone dons. Hulle het egter ook 'n blou vel en donkerblou, amper swart, vleis en bene, wat beteken dat hulle nie die eerste ding is waaraan u dink as 'n onderneming kom eet nie. Twee jaar gelede het Whitacre teësinnig twee Silkie -hane geneem. " Natuurlik was dit heeltemal heerlik en sag, maar blougrys vleis? " onthou sy. En die bene lyk regtig vreeslik. As ek my dus kan laat eet, gebruik ek dit gewoonlik in 'n skottel met kleur: 'n lekker coq au vin of iets met tamaties en tiemie. " Dit is 'n vooroordeel wat sommige Asiatiese kulture nie deel nie. prys Silkies vir voedsel en medisinale doeleindes. Whitacre was verbaas toe sy hele bevrore Silkies sien, wat elk slegs ongeveer 'n half pond weeg, en verkoop vir meer as $ 10 in haar plaaslike Asiatiese mark.
Eksotiese en erfenis hoenderrasse kos aansienlike bedrae vir $ 399 vir 'n enkele dag oue kuiken, soos op die webwerf van Greenfire Farms vermeld, waar die name van die rasse amper so mooi is soos die voëls self: die Cream Legbar, met sy hemelsblou eiers, die iriserende, flambojante stert en wip Sulmatler the Jubilee Orpingtons in gespikkelde bruin en wit, soos 'n heuwel waarop die lenteson die wintersneeu begin smelt het. Volgens die webwerf lyk die Silver Sussex na 'n voël wat deur Jackson Pollock ontwerp is tydens sy swart en silwer tydperk. eiersloopbane oor 'n paar jaar, anders as kommersiële variëteite, geteel vir produksie, wat in die helfte van die tyd gespoel word.
En vir sommige hoenders kom die dag dat hulle nie meer gesoek word nie. Dit is wanneer die man van die huis in die tuin instap, die voël op die agterste sitplek sit en na die plaas van Whitacre ry, terwyl die hoender by haar gelaat word, en hy huil dat hy net nie kan doen wat hy moet nie gedoen.
Terwyl hy wegstap, sê Whitacre soms vir haarself: ek gaan vandag agt voëls verwerk, meneer. Wat is fout met jou? "
Laat ons nou hoender prys in al sy ekstra bros glorie! Hoender, die gelukbringer van globalisering, die universele simbool van kulinêre aspirasie in die middelste wenkbroue! Hoender wat die Caesar -slaai binnegedring het en op kalkoen in die toebroodjie gekom het, wat onder 'n kombers pesto skuil langs 'n warboel spaghetti en glinster met teriyakisous. Hoender wat in jogurt en speserye gemarineer is, op 'n spies gebraai is en dan in 'n sagte sous met kerriegeur aan die gang gesit het, het 'n ware Britse nasionale gereg geword, en nie minder gesag as die voormalige minister van buitelandse sake, Robin Cook. In 'n toespraak in 2001 wat in die geskiedenis opgeneem is as die hoender -tikka masala -toespraak, het hy die kombuis gekies om sy nasie se verbintenis tot multikulturalisme te simboliseer. Die gereg wat die meeste in Britse restaurante bedien word, was 'n perfekte illustrasie van die manier waarop Brittanje eksterne invloede absorbeer en aanpas. Hoender tikka is 'n Indiese gereg. Die masala -sous is bygevoeg om die begeerte van die Britse bevrediging te bevredig om hul vleis in sous te laat bedien. gee die skottel 'n beskermde oorsprongsbenaming tydperk, en#8221, wat ongeveer die 16de tot die 18de eeu beslaan het.
As daar 'n Amerikaanse eweknie van die tikka masala -verhaal is, kan dit die algemene hoender van Tso wees, wat die New York Times het die bekendste Hunanese -gereg ter wêreld beskryf as " Dit kan nuus wees vir sjefs in Hunan, wat blykbaar nog nooit daarvan gehoor het tot die opening van China in die Weste in die afgelope dekades nie. Die man wat oor die algemeen die idee gekry het om gefrituurde hoenderstukke in 'n warm chili-sous te sit, was die sjef Peng Chang-kuei uit Hunan, wat na die Kommunistiese rewolusie in 1949 na Taiwan gevlug het. Hy noem die gereg vir 'n 19de eeu militêre bevelvoerder wat die onderdrukking van die Taiping -rebellie gelei het, 'n grootliks vergete konflik wat meer as 20 miljoen lewens geëis het. Peng het in 1973 na New York verhuis om 'n restaurant oop te maak wat 'n gunsteling van diplomate geword het en sy kenmerkende gereg begin kook. Deur die jare het dit ontwikkel in reaksie op Amerikaanse smaak om soeter te word, en in 'n soort omgekeerde kulturele migrasie is dit nou aangeneem as 'n tradisionele gereg deur sjefs en kosskrywers in Hunan.
Maar toenemend, soos buitelandse waarnemers opgemerk het, beteken dat die Chinese, ten minste diegene wat in die stede woon, vir die Chinese, ten minste diegene wat in die stede woon, beteken wat hulle by KFC bedien het. Sedert die eerste trommelstok in 1987 in 'n braaipan in Beijing gedoop is, het die ketting meer as 3000 takke regoor die land geopen en is dit nou meer winsgewend in China as in die Verenigde State. Daar is talle redes vir hierdie sukses aangevoer, van die netheid van die toilette tot die beweerde ooreenkoms van kolonel Sanders met Confucius, maar dit weerspieël blykbaar nie 'n nuutgevonde Chinese aptyt vir die kombuis van die Amerikaanse Midde-Suide nie. U kan daar gebraaide hoender met been vind, merk Mary Shelman, inwoner van Kentucky en hoof van die landboubesigheidsprogram by Harvard Business School. Maar dit is altyd donker vleis, wat die Chinese verkies, en dit is 'n spyskaart uit ongeveer 30, en dit is nie die gewildste nie. was al bekend met, insluitend (afhangende van die streek) noedels, rys en kluitjies, saam met hoenderpapier, hoenderpatties en hoendervlerkies, wat so gewild is, sê Shelman, dat die onderneming gereeld gerugte moet ontken dat dit êrens 'n plaas het wat ses-gevleuelde hoenders grootmaak.
As dit wel die geval is, sou u seker wees dat hoender -stokperdjies dit vir hul kuddes wou koop, luukse restaurante dit by hul spyskaarte sou voeg en voedselbloggers sou debatteer of die eerste, tweede of derde paar die beste Buffalo -vlerke maak. Die hoender oor die hele wêreld is 'n epiese verhaal van evolusionêre, landbou- en kulinêre sukses, met byna drie tot een op die planeet. Ja, ons eet dit, maar ons voed dit ook. En hulle voorsien saam met omelette, braaipanne, frikasse, McNuggets en hoenderlewer p ât é — 'n antwoord op die vraag wat elke 6-jarige seuntjie, wat die eerste keer in 'n natuurhistoriese museum besoek het, sy antwoord gevra het ouers: " Hoe het 'n dinosourus gesmaak? "
Jerry Adler het in die uitgawe van Desember 2011 oor erfkorrelboerdery geskryf. Vryskutskrywer Andrew Lawler is af en toe bydraer tot Smithsonian. Fotograaf Timothy Archibald is in Noord -Kalifornië gevestig.
Die behoefte aan oorlogsbederf
Die tweede faktor in Genghis Khan se sukses en dié van sy nageslag was die behoefte aan buit. As nomades het die Mongole 'n relatief vrye materiële kultuur gehad-maar hulle geniet die produkte van 'n vaste samelewing, soos sydoek, fyn juweliersware, ens. leërs, moes Genghis Khan en sy seuns aanhou om stede te ontslaan. Sy volgelinge is beloon vir hul dapperheid met luukse goedere, perde en slawe wat uit die stede wat hulle verower het, beslag gelê het.
Die twee faktore hierbo sou die Mongole waarskynlik gemotiveer het om 'n groot, plaaslike ryk in die oostelike steppe te vestig, soos baie ander voor en na hul tyd.
Onthul: Die 6 mees dodelike leërs in die hele geskiedenis
In 'n anargiese stelsel soos internasionale betrekkinge is militêre mag die uiteindelike vorm van valuta. 'N Staat het moontlik al die kultuur, kuns, filosofie en glans en glorie in die wêreld, maar dit is verniet as die land nie 'n kragtige weermag het om homself te verdedig nie. Mao Zedong plaas dit reguit toe hy verklaar: "krag groei uit die loop van 'n geweer."
Van al die tipes militêre magte, is leërs waarskynlik die belangrikste vir die eenvoudige feit dat mense op land woon, en dit sal waarskynlik ook in die toekoms aanhou. As die beroemde politieke wetenskaplike John J. Mearsheimer opgemerk het: "Leërs, saam met hul ondersteunende lug- en vlootmagte, is die belangrikste vorm van militêre mag in die moderne wêreld."
Volgens Mearsheimer was die Stille Oseaan-oorlog teen Japan eintlik die "enigste grootmoondheidsoorlog in die moderne geskiedenis waarin landmag alleen nie hoofsaaklik verantwoordelik was vir die bepaling van die uitkoms nie, en waarin een van die dwanginstrumente-lugmag of seekrag - het meer as 'n hulpkrag gespeel. " Nietemin, meen Mearsheimer, het "landmag [steeds]' n kritieke rol gespeel in die verslaan van Japan. "
Weermagte is dus die belangrikste faktor by die beoordeling van die relatiewe mag van 'n nasie. Maar hoe oordeel ons watter leërs die magtigste in hul tyd was? Deur hul vermoë om beslis en konsekwent gevegte te wen en die mate waarin hulle hul lande toegelaat het om ander state te oorheers - 'n funksie van landmag, aangesien slegs leërs hierdie tipe beheer en verowering kon bewerkstellig. Hier is 'n paar van die magtigste leërs in die geskiedenis.
Die Romeinse leër het die Westerse wêreld oor 'n paar honderd jaar beroemd verower. Die voordeel van die Romeinse leër was volharding, sy vermoë om terug te keer en weer en weer te veg, selfs ten spyte van 'n totale nederlaag. Die Romeine het dit tydens die Puniese oorloë vertoon toe hulle, ondanks 'n gebrek aan kennis en hulpbronne, eers die Kartagoërs kon verslaan deur hulle uit te wag en dan die taktiek van verassing te gebruik (deur 'n leër by Kartago self te laat beland).
Die Romeinse leër het sy soldate baie inisiatiewe gegee om met krag en vasberadenheid vir die weermag te veg. Vir arm soldate beteken oorwinning in oorlog toekennings van grond. Vir grondeienaars het dit beteken om dit wat hulle kos, te beskerm en ook om ekstra rykdom te verdien. Vir die Romeinse staat as geheel beteken oorwinning die beveiliging van Rome.
Al hierdie inisiatiewe het Romeinse soldate aangespoor om harder te veg, en moraal is 'n baie belangrike bestanddeel in die uitvoering van leërs. Net so belangrik hierin was die gebruik van multi-line formasies wat, onder sy vele voordele, die Romeinse leër gehelp het om troepe in die voorste linie aan te vul tydens die geveg, waar vars Romeinse soldate teen uitgeputte vyande sou afloop. Die Romeinse leër, dikwels onder leiding van briljante generaals, gebruik ook mobiliteit om aanvallende voordele te genereer, veral teen hul dikwels verdedigende vyande.
As gevolg hiervan, in 'n tydperk van ongeveer driehonderd jaar, het Rome uitgebrei van 'n plaaslike Italiaanse moondheid na die meester van die hele Middellandse See en die omliggende gebiede. Die Romeinse legioene-afdelings van die Romeinse leër wat professionele soldate bevat wat 25 jaar lank gedien het-was goed opgelei en goed bewapen met yster en was oor die hele ryk op strategiese plekke geplaas, beide wat die ryk bymekaar gehou het en sy vyande op afstand. Die Romeinse leër het, ondanks 'n paar terugslae, werklik nêrens in die omgewing sy mededingers gehad nie.
Die Mongoolse leër
Die Mongole, wat hoogstens getel het 'n miljoen mans toe hulle in 1206 met hul verowerings begin, kon hulle die grootste deel van Eurasië in 'n honderd jaar verower en onderwerp, wat leërs en nasies verslaan het wat tien of selfs honderde kere die mannekrag van die Mongole gehad het. Die Mongole was basies 'n onstuitbare mag wat skynbaar uit die niet ontstaan ​​het om die Midde -Ooste, China en Rusland te oorheers.
Mongoolse sukses het neergekom op die vele strategieë en taktieke wat Genghis Khan, wat die Mongoolse Ryk gestig het, gebruik het. Die belangrikste was die mobiliteit van die Mongole en hul uithouvermoë. Om mee te begin, het die nomadiese Mongoolse lewenswyse hulle in staat gestel om in kort tye groot leërs oor ongelooflike afstande te beweeg, aangesien die Mongole kon lewe van hul kuddes of die bloed van hul perde.
Die mobiliteit van die Mongole is inderdaad versterk deur hul groot vertroue in perde. Mongoolse Kavaleriste elkeen onderhou drie of vier perde om hulle almal vars te hou. Kavaleriste, wat boë gehad het wat hulle kon skiet terwyl hulle ry, het Mongole tydens die geveg duidelike voordele bo die infanterie gegee. Die mobiliteit wat die perde genereer, het die Mongole ook toegelaat om innoverende taktieke te gebruik, insluitend tref -en -aanvalle en 'n primitiewe blitzkrieg.
Die Mongole het ook sterk staatgemaak op terreur, en het hul verslaande vyande doelbewus groot skade en ongevalle aangerig om die moreel van toekomstige vyande te verbreek.
Die Ottomaanse leër het die grootste deel van die Midde -Ooste, die Balkan en Noord -Afrika in sy bloeityd verower. Dit het sy Christelike en Moslem -bure byna altyd oorweldig. Dit verower een van die mees ondeurdringbare stede ter wêreld - Konstantinopel - in 1453. Vir vyfhonderd jaar was dit in wese die enigste speler in 'n streek wat voorheen uit tientalle state bestaan ​​het en tot in die 19de eeu daarin geslaag het om sy eie te behou teen al sy bure. Hoe het die Ottomaanse weermag dit gedoen?
Die Ottomaanse weermag het begin gebruik maak van kanonne en muskiete voor sy vyande, waarvan baie nog met middeleeuse wapens geveg het. Dit het dit 'n beslissende voordeel gegee toe dit 'n jong ryk was. Cannon het Konstantinopel ingeneem en die Perse en Mamluks van Egipte verslaan. Een van die belangrikste voordele van die Ottomane was die gebruik van spesiale elite -infanterie -eenhede genaamd Janissaries. Janitsare is van jongs af opgelei om soldate te wees en was dus baie lojaal en effektief op die slagveld.
Nazi -Duitse leër
Na die langdurige dooiepunte van die Eerste Wêreldoorlog, het Nazi -Duitsland se weermag - die Wehrmacht - Europa en die wêreld geskok deur die grootste deel van Sentraal- en Wes -Europa binne 'n paar maande te oorwin. Op 'n stadium was die Nazi -Duitse magte selfs gereed om die massiewe Sowjetunie te verower.
Die Duitse leër kon hierdie enorme prestasies bereik deur die gebruik van die vernuwende Blitzkrieg konsep, wat deur gebruik te maak van nuwe tegnologie in wapens en kommunikasie, spoed, verrassing en konsentrasie van kragte kombineer vir ontsettende doeltreffendheid. Spesifiek, gepantserde en gemeganiseerde infanterie-eenhede wat deur lugafstandsteun gehelp is, kon deur vyandelike lyne slaan en teenoorgestelde magte omsingel. In die eerste strofes van die Tweede Wêreldoorlog was bogenoemde opponerende magte dikwels so geskok en oorweldig dat hulle slegs minimale weerstand gebied het.
Die uitvoering van die Blitzkrieg-aanvalle het hoogs opgeleide, bekwame magte vereis, wat Berlyn in grappies gehad het. Soos die historikus Andrew Roberts het opgemerk: "soldaat vir soldaat het die Duitse vegter en sy generaals in die Tweede Wêreldoorlog feitlik gedurende die Tweede Wêreldoorlog beter gevaar as die Britte, Amerikaners en Russe."
Alhoewel Nazi -ideologie en 'n melomaniese leier die Wehrmacht se oorlogspogings belemmer het, was dit uiteindelik onvoldoende hulpbronne en mannekrag wat Nazi -Duitsland onderkry het.
Die Sowjet -leër
Die Sowjet -leër (bekend as die Rooi Leër voor 1946), meer as enige ander leër, was verantwoordelik vir die ommekeer van die Tweede Wêreldoorlog. Die stryd om Stalingrad, wat geëindig het met die oorgawe van die hele Duitse 6de leër, word inderdaad byna algemeen genoem as die belangrikste keerpunt van die Europese teater in die Tweede Wêreldoorlog.
Die oorwinning van die Sowjetunie in die oorlog en sy vermoë om die res van Europa vir die volgende vier dekades te bedreig nadat die gevegte opgehou het, het min te doen gehad met uitstekende tegnologie (buite kernwapens) of met militêre genie (Stalin se militêre leierskap was inderdaad absoluut rampspoedig, veral vroeg in die Tweede Wêreldoorlog, en hy het baie van die meer bekwame bevelvoerders in die daaropvolgende jare gesuiwer).
Die Sowjet -leër was eerder 'n militêre juggernaut, te danke aan sy enorme omvang, gemeet aan landmassa, bevolking en industriële hulpbronne. Soos Richard Evans, die vooraanstaande historikus van Nazi -Duitsland, verduidelik: "Volgens die skatting van die Sowjetunie was die verliese van die Rooi Leër in die oorlog meer as 11 miljoen troepe, meer as 100,000 vliegtuie, meer as 300,000 artillerie-stukke en byna 100,000 tenks en selfaangedrewe gewere. Ander owerhede het die verliese van militêre personeel baie hoër, selfs 26 miljoen. "
Daar was seker oomblikke van militêre genie, veral toe Stalin sy paar bekwame bevelvoerders en belowende tegnologie bemagtig, veral die T-34-tenk. Tog was dit nie die deurslaggewende faktore vir die uiteindelike sukses van die Sowjetunie nie, aangesien sy enorme opofferings deur die Slag van Berlyn voortgeduur het.
Met die uitsondering van kernwapens, was die Sowjet -leër van die Koue Oorlog nie veel anders as sy teëstanders nie. Terwyl die NAVO gedurende die stryd van vier dekades baie van die tegnologiese voordele ingehou het, het die Sowjetunie in baie kategorieë enorme numeriese voordele geniet, veral mannekrag. As gevolg van 'n konflik in Europa, het die Verenigde State en die NAVO beplan om vroeg na kernwapens te wend.
Die Amerikaanse Revolusie (1775–83) en die ineenstorting van die Spaanse Ryk in Latyns -Amerika gedurende 1820's het die eerste era van Europese imperialisme beëindig. Veral in Groot -Brittanje het hierdie revolusies gehelp om die tekortkominge van mercantilisme aan te toon, die leerstuk van ekonomiese mededinging vir eindige rykdom wat vroeëre imperiale uitbreiding ondersteun het. In 1846 is die koringwette herroep en vervaardigers het gegroei, aangesien die regulasies wat deur die koringwette toegepas is, hul besighede vertraag het. Met die herroeping kon die vervaardigers meer vrylik handel dryf. So het Brittanje die konsep van vrye handel begin aanneem. 
Gedurende hierdie tydperk, tussen die kongres van Wene in 1815 na die nederlaag van Napoleontiese Frankryk en die einde van die Frans-Pruisiese oorlog in 1871, het Brittanje die voordele daarvan geput om die enigste moderne, industriële moondheid ter wêreld te wees.As die "werkswinkel van die wêreld" kon Brittanje afgewerkte goedere so doeltreffend vervaardig dat hulle gewoonlik vergelykbare, plaaslik vervaardigde goedere op buitelandse markte kon onderverkoop, wat 'n groot deel van die vervaardigde goedere kon lewer wat deur lande soos die Duitse state, Frankryk, België verbruik word , en die Verenigde State. 
Die erosie van die Britse hegemonie na die Frans-Pruisiese Oorlog, waarin 'n koalisie van Duitse state onder leiding van Pruise Frankryk verslaan het, is veroorsaak deur veranderinge in die Europese en wêreldekonomie en in die kontinentale magsbalans na die uiteensetting van die Konsert van Europa , gestig deur die kongres van Wene. Die stigting van nasiestate in Duitsland en Italië het territoriale kwessies opgelos wat potensiële mededingers in die binneland van Europa tot voordeel van Brittanje gehou het. Die jare van 1871 tot 1914 sou gekenmerk word deur 'n uiters onstabiele vrede. Frankryk se vasberadenheid om Elsas-Lotharingen te herstel, wat deur Duitsland geannekseer is as gevolg van die Frans-Pruisiese Oorlog, en die toenemende imperialistiese ambisies van Duitsland, sou die twee lande voortdurend gereed maak vir konflik. 
Hierdie mededinging is verskerp deur die lang depressie van 1873–1896, 'n lang tydperk van prysdeflasie wat onderhewig is aan ernstige sakekonversies, wat druk op regerings uitoefen om die tuisnywerheid te bevorder, wat lei tot die wydverspreide verlating van vryhandel onder die magte van Europa (in Duitsland vanaf 1879 en in Frankryk vanaf 1881).  
Die Berlynse konferensie van 1884–1885 het probeer om die mededinging tussen die moondhede te vernietig deur 'effektiewe besetting' te definieer as die maatstaf vir internasionale erkenning van 'n gebiedseis, spesifiek in Afrika. Die instelling van direkte heerskappy in terme van 'effektiewe besetting' het gereelde beroep op gewapende mag teen inheemse state en mense nodig gemaak. Opstande teen die keiserlike heerskappy is meedoënloos neergelê, die wreedste in die Herero-oorloë in Duits-Suidwes-Afrika van 1904 tot 1907 en die Maji Maji-rebellie in Duits-Oos-Afrika van 1905 tot 1907. Een van die doelwitte van die konferensie was om ooreenkomste te bereik handel, navigasie en grense van Sentraal -Afrika. Van al die 15 nasies wat die Berlynse konferensie bygewoon het, was egter nie een van die lande wat verteenwoordig is Afrika nie.
Die belangrikste magte van die konferensie was Frankryk, Duitsland, Groot -Brittanje en Portugal. Hulle het Afrika herontwerp sonder om die kulturele en taalkundige grense in ag te neem. Aan die einde van die konferensie is Afrika in 50 verskillende kolonies verdeel. Die dienaars het vasgestel wie in beheer was van elk van hierdie nuut verdeelde kolonies. Hulle het ook van voorneme beplan om die slawehandel in Afrika te beëindig.
Brittanje tydens die era Edit
In Brittanje was die tydperk van nuwe imperialisme 'n tyd vir beduidende ekonomiese veranderinge.  Omdat die land die eerste was om te industrialiseer, was Brittanje gedurende die grootste deel van die negentiende eeu tegnologies voor baie ander lande.  Teen die einde van die negentiende eeu het ander lande, veral Duitsland en die Verenigde State, egter begin om die tegnologiese en ekonomiese mag van Brittanje uit te daag.  Na 'n paar dekades van monopolie, sukkel die land om 'n dominante ekonomiese posisie te behou, terwyl ander moondhede meer betrokke raak by internasionale markte. In 1870 bevat Brittanje 31,8% van die wêreld se vervaardigingskapasiteit, terwyl die Verenigde State 23,3% en Duitsland 13,2% bevat.  Teen 1910 het die vervaardigingsvermoë van Brittanje tot 14,7%gedaal, terwyl die van die Verenigde State tot 35,3%en dié van Duitsland tot 15,9%gestyg het.  Namate lande soos Duitsland en Amerika meer ekonomies suksesvol geword het, het hulle meer betrokke geraak by imperialisme, wat daartoe gelei het dat die Britte sukkel om die omvang van Britse handel en beleggings oorsee te behou. 
Brittanje het gedurende die vroeë twintigste eeu verder gespanne internasionale betrekkinge met drie ekspansionistiese moondhede (Japan, Duitsland en Italië) ondervind. Voor 1939 het hierdie drie moondhede Brittanje self nooit direk bedreig nie, maar die gevare vir die Ryk was duidelik.  Teen die dertigerjare was Brittanje bekommerd dat Japan sy besit in die Verre Ooste sowel as gebiede in Indië, Australië en Nieu -Seeland sou bedreig.  Italië het 'n belangstelling in Noord -Afrika, wat die Britse Egipte bedreig het, en die Duitse oorheersing van die Europese vasteland het 'n gevaar vir Brittanje se veiligheid inhou.  Brittanje was bekommerd dat die ekspansionistiese moondhede die onderbreking van internasionale stabiliteit as sodanig sou veroorsaak, Britse buitelandse beleid het probeer om die stabiliteit in 'n vinnig veranderende wêreld te beskerm.  Aangesien sy stabiliteit en besittings bedreig is, het Brittanje besluit om 'n beleid van toegewing eerder as weerstand te aanvaar, 'n beleid wat bekend gestaan ​​het as versoening. 
In Brittanje het die era van nuwe imperialisme die openbare houding teenoor die idee van imperialisme self beïnvloed. Die meeste van die publiek het geglo dat as imperialisme sou bestaan, dit die beste was as Brittanje die dryfveer daaragter was.  Dieselfde mense het verder gedink dat die Britse imperialisme 'n goeie krag in die wêreld is.  In 1940 het die Fabian Colonial Research Bureau aangevoer dat Afrika ekonomies sowel as sosiaal ontwikkel kan word, maar totdat hierdie ontwikkeling kon gebeur, sou Afrika die beste by die Britse Ryk bly. Rudyard Kipling se gedig uit 1891, "The English Flag", bevat die strofe:
Winde van die wêreld, gee antwoord! Hulle tjank heen en weer-
En wat moet hulle weet van Engeland wat net Engeland weet?-
Die arme klein straatgeteelde mense wat verdamp en rook en spog,
Hulle lig hul koppe in die stilte om die Engelse vlag te skree! 
Hierdie reëls toon die oortuiging van Kipling dat die Britte wat aktief aan imperialisme deelgeneem het, meer weet van die Britse nasionale identiteit as diegene wie se hele lewe slegs in die keiserlike metropool deurgebring is.  Alhoewel daar teen die laat negentiende en vroeë twintigste eeu in Brittanje sakke anti-imperialistiese opposisie was, was daar in die land as geheel byna geen weerstand teen imperialisme nie.  Op baie maniere vorm hierdie nuwe vorm van imperialisme deel van die Britse identiteit tot aan die einde van die era van nuwe imperialisme met die Tweede Wêreldoorlog. 
Nuwe imperialisme het aanleiding gegee tot nuwe sosiale sienings oor kolonialisme. Rudyard Kipling, byvoorbeeld, het die Verenigde State aangespoor om 'die las van die Witman op te neem' om die Europese beskawing na die ander volke van die wêreld te bring, ongeag of hierdie 'ander mense' hierdie beskawing wil hê of nie. Hierdie deel van Die witman se las toon 'n voorbeeld van Brittanje se beskouing van die kolonisering van ander lande:
Neem die las van die Witman op -
In geduld om te bly,
Om die bedreiging van terreur te bedek
En kyk na die toon van trots
Deur oop spraak en eenvoudig,
Honderd keer duidelik gemaak
Om 'n ander se wins te soek,
En werk 'n ander se wins.
Terwyl die sosiale darwinisme in Wes -Europa en die Verenigde State gewild geword het, was die paternalistiese Franse en Portugese "beskawingsmissie" (in Frans: mission civilisatrice in Portugees: Missão civilizadora) het 'n beroep op baie Europese staatsmanne gedoen, binne en buite Frankryk. Ondanks die oënskynlike welwillendheid wat bestaan ​​in die idee van die "White Man's Burden", het die onbedoelde gevolge van imperialisme die potensiële voordele grootliks opgeweeg. Regerings het tuis toenemend paternalisties geraak en die individuele vryhede van hul burgers verwaarloos. Militêre uitgawes het uitgebrei, wat gewoonlik gelei het tot '' keiserlike oorreiking '', en imperialisme het kliënte van heersende elite in die buiteland geskep wat brutaal en korrup was, wat die mag konsolideer deur keiserlike huurgeld en belemmerende sosiale verandering en ekonomiese ontwikkeling wat hul ambisies teëgestaan ​​het. Verder het 'nasiebou' dikwels kulturele gevoelens van rassisme en vreemdelingehaat veroorsaak. 
Baie van die belangrikste elites in Europa het ook voordele gevind in formele, buitelandse uitbreiding: groot finansiële en industriële monopolieë wou keiserlike steun hê om hul buitelandse beleggings teen mededinging en binnelandse politieke spanning in die buiteland te beskerm, burokrate soek regeringskantore, militêre amptenare verlang promosie, en die tradisionele maar kwynende landgenote soek groter wins vir hul beleggings, formele titels en hoë ampte. Sulke spesiale belange het die bou van ryke deur die geskiedenis voortgesit. 
Met inagneming van die opkoms van vakbondwese, sosialisme en ander protesbewegings tydens 'n era van die massa-samelewing in Europa en later in Noord-Amerika, probeer elites om keiserlike jingoïsme te gebruik om die steun van 'n deel van die industriële werkersklas te koöpteer. Die nuwe massamedia het jingoïsme bevorder in die Spaans -Amerikaanse oorlog (1898), die Tweede Boereoorlog (1899–1902) en die Boxer Rebellion (1900). Die linkse Duitse historikus Hans-Ulrich Wehler het sosiale imperialisme gedefinieer as "die afwykings na interne spanning en kragte van verandering om die sosiale en politieke status quo te behou", en as 'n "defensiewe ideologie" om die "ontwrigtende" gevolge van industrialisasie op die sosiale en ekonomiese struktuur van Duitsland ".  Na Wehler se mening was sosiale imperialisme 'n middel waarmee die Duitse regering die aandag van die publiek van huishoudelike probleme kon aflei en die bestaande sosiale en politieke orde kon behou. Die dominante elite gebruik sosiale imperialisme as die gom om 'n gebroke samelewing bymekaar te hou en om volksondersteuning vir die sosiale te behou status quo. Volgens Wehler was die Duitse koloniale beleid in die 1880's die eerste voorbeeld van sosiale imperialisme in aksie, en is dit opgevolg deur die 1897 Tirpitz -plan vir die uitbreiding van die Duitse vloot. In hierdie oogpunt word groepe soos die Colonial Society en die Navy League beskou as instrumente vir die regering om openbare steun te mobiliseer. Wehler beskou die eise om die grootste deel van Europa en Afrika in die Eerste Wêreldoorlog te annekseer as die toppunt van sosiale imperialisme. 
Die idee van heerskappy oor vreemde lande het wydverspreide aanvaarding onder metropolitaanse bevolkings vereis, selfs onder diegene wat imperiale kolonisasie met onderdrukking en uitbuiting verbind het. Byvoorbeeld, die 1904 -kongres van die Socialist International het tot die gevolgtrekking gekom dat die koloniale volke deur die toekomstige Europese sosialistiese regerings in die hand geneem moet word en deur hulle gelei moet word tot uiteindelike onafhanklikheid. [ aanhaling nodig ]
In die 17de eeu het die Britse sakemanne in Indië aangekom en, nadat hulle 'n klein deel grond geneem het, die Oos -Indiese Kompanjie gestig. Die Britse Oos -Indiese Kompanjie het die grootste deel van die subkontinent van Indië geannekseer, begin met Bengale in 1757 en eindig met Punjab in 1849. Baie prinsstate het onafhanklik gebly. Dit is ondersteun deur 'n magsvakuum wat ontstaan ​​het deur die ineenstorting van die Mughal -ryk in Indië en die dood van die keiser Aurangzeb en die toenemende Britse magte in Indië weens koloniale konflikte met Frankryk. Die uitvinding van knipskepe in die vroeë 1800's het die reis na Europa na Indië in die helfte van 6 maande tot 3 maande gesny, en die Britte het ook kabels op die vloer van die oseaan gelê, sodat telegramme uit Indië en China gestuur kon word. In 1818 beheer die Britte die grootste deel van die Indiese subkontinent en begin hulle idees en maniere aan die inwoners opdwing, waaronder verskillende opvolgingswette wat die Britte in staat stel om 'n staat sonder opvolger oor te neem en sy grond en leërs, nuwe belasting en monopolisme te verkry. beheer van die bedryf. Die Britte werk ook saam met Indiese amptenare om hul invloed in die streek te verhoog.
Sommige Hindoe en Moslem Sepoys het in 1857 in opstand gekom, wat die Indiese muitery tot gevolg gehad het. Nadat hierdie opstand deur die Britte onderdruk is, het Indië onder die direkte beheer van die Britse kroon gekom. Nadat die Britte meer beheer oor Indië gekry het, het hulle begin verander rondom die finansiële toestand van Indië. Voorheen moes Europa betaal vir die Indiese tekstiel en speserye wat in beheer was van politieke beheer, Brittanje het boere opdrag gegee om kontantgewasse vir die onderneming te verbou vir uitvoer na Europa, terwyl Indië 'n mark geword het vir tekstiele uit Brittanje. Boonop het die Britte groot inkomste uit grondhuur en belasting ingesamel op die verworwe monopolie op soutproduksie. Indiese wewers is vervang deur nuwe spin- en weefmasjiene en Indiese voedselgewasse is vervang deur kontantgewasse soos katoen en tee.
Die Britte het ook Indiese stede met spoorweë en telegraaf begin verbind om reis en kommunikasie makliker te maak, asook om 'n besproeiingstelsel te bou vir die verhoging van landbouproduksie. Toe Westerse onderwys in Indië bekendgestel is, is Indiërs nogal daardeur beïnvloed, maar die ongelykhede tussen die Britse regeringsideale en die behandeling van Indiërs het duidelik geword. [ verduideliking nodig ] In reaksie op hierdie diskriminerende behandeling het 'n groep opgevoede Indiërs die Indiese Nasionale Kongres gestig wat gelyke behandeling en selfbestuur eis.
John Robert Seeley, 'n professor in geskiedenis in Cambridge, het gesê: "Ons verkryging van Indië is blindelings gedoen. Niks wonderliks ​​wat ooit deur Engelsmanne gedoen is, is so onbedoeld of per ongeluk gedoen as die verowering van Indië nie". Volgens hom was die politieke beheer van Indië nie 'n verowering in die gewone sin nie, omdat dit nie 'n daad van 'n staat was nie. [ aanhaling nodig ]
Die nuwe administratiewe reëling, gekroon met die aankondiging van koningin Victoria as keiserin van Indië in 1876, het die heerskappy van 'n monopolistiese onderneming effektief vervang met die van 'n opgeleide staatsdiens onder leiding van gegradueerdes van die beste universiteite in Brittanje. Die administrasie het die monopolieë wat die onderneming besit, behou en verhoog. Die Indiese soutwet van 1882 bevat regulasies wat 'n monopolie van die regering op die versameling en vervaardiging van sout in 1923 afdwing, en 'n wetsontwerp word aangeneem om die soutbelasting te verdubbel. 
Nadat hulle die beheer oor 'n groot deel van Indië oorgeneem het, brei die Britte verder uit na Birma, Malaya, Singapoer en Borneo, met hierdie kolonies wat verdere handelsbronne en grondstowwe vir Britse goedere word. Die Verenigde State het aanspraak gemaak op die Filippyne, en na die Filippyns -Amerikaanse oorlog het hulle die land as een van sy besittings in die buiteland oorgeneem.
Formele kolonisering van die Nederlands -Oos -Indië (nou Indonesië) het aan die begin van die 19de eeu begin toe die Nederlandse staat alle bates van die Oos -Indiese Kompanjie (VOC) in besit geneem het. Voor die tyd was die VOC -handelaars in beginsel net nog 'n handelsmag onder baie, wat handelsposte en nedersettings (kolonies) op strategiese plekke rondom die argipel gevestig het. Die Nederlanders het geleidelik hul soewereiniteit oor die meeste eilande in Oos -Indië uitgebrei. Die Nederlandse uitbreiding het etlike jare onderbreek tydens 'n interregnum van Britse bewind tussen 1806 en 1816, toe die Nederlandse Republiek deur die Franse magte van Napoleon beset is. Die Nederlandse ballingskap in Engeland het die heerskappy van al sy kolonies aan Groot-Brittanje afgestaan. Jan Willem Janssens, destyds die goewerneur van Nederlands -Oos -Indië, het egter teen die Britte geveg voordat hy die kolonie oorgegee het wat hy uiteindelik deur Stamford Raffles vervang het. 
Die Nederlands -Oos -Indië het die prysbesit van die Nederlandse Ryk geword. Dit was nie die tipiese kolonieskolonie wat gestig is deur massiewe emigrasie uit die moederlande (soos die VSA of Australië nie) en het amper nie verplasing van die inheemse eilandbewoners behels nie, met 'n noemenswaardige en dramatiese uitsondering op die eiland Banda tydens die VOC -era.  Dit was ook nie 'n plantasie -kolonie wat gebou is op die invoer van slawe (soos Haïti of Jamaika) of 'n suiwer handelsposkolonie (soos Singapoer of Macau). Dit was meer 'n uitbreiding van die bestaande ketting VOC -handelsposte. In plaas van massa -emigrasie uit die vaderland, is die groot inheemse bevolking beheer deur effektiewe politieke manipulasie wat deur militêre mag ondersteun word. Die serwituut van die inheemse massas is moontlik gemaak deur 'n struktuur van indirekte bestuur, wat bestaande inheemse heersers op hul plek gehou het. Hierdie strategie is reeds vasgestel deur die VOC, wat onafhanklik opgetree het as 'n semi-soewereine staat in die Nederlandse staat, met die Indo-Eurasiese bevolking as 'n tussenganger. 
In 1869 beskryf die Britse antropoloog Alfred Russel Wallace die koloniale bestuurstruktuur in sy boek "The Malay Archipelago": 
"Die regeringswyse wat nou in Java aangeneem word, is om die hele reeks inheemse heersers te behou, van die dorpshoof tot prinses, wat onder die naam Regents die hoofde van distrikte is van ongeveer die grootte van 'n klein Engelse graafskap. elke Regent word as 'n Nederlandse inwoner of assistent -inwoner geplaas, wat as sy 'ouer broer' beskou word, en wie se 'bevele' die vorm aanneem van 'aanbevelings', wat egter implisiet gehoorsaam word. is 'n beheerder, 'n soort inspekteur van al die laer inheemse heersers, wat gereeld elke dorp in die distrik besoek, die verrigtinge van die inheemse howe ondersoek, klagtes teen die hoofmanne of ander inheemse hoofde aanhoor en die regering se plantasies toesig hou. "
Frankryk het in die daaropvolgende dekade die hele Viëtnam en Kambodja geannekseer, in die daaropvolgende dekade het Frankryk sy Indochinese ryk voltooi met die anneksasie van Laos, wat die koninkryk Siam (nou Thailand) met 'n ongemaklike onafhanklikheid gelaat het as 'n neutrale buffer tussen Britse en Frans-beheerde lande .
In 1839 het China die Eerste Opiumoorlog met Groot-Brittanje bestry nadat die goewerneur-generaal van Hunan en Hubei, Lin Zexu, beslag gelê het op die onwettig verhandelde opium. China is verslaan en stem in 1842 in met die bepalings van die Nanking -verdrag. Die eiland Hongkong is aan Brittanje afgestaan, en sekere hawens, waaronder Sjanghai en Guangzhou, is oopgemaak vir Britse handel en woonplek. In 1856 het die Tweede Opiumoorlog uitgebreek die Chinese is weer verslaan en gedwing om die bepalings van die 1858 -verdrag van Tientsin en die Peking -konvensie van 1860 te volg. Die verdrag het nuwe hawens vir handel oopgemaak en buitelanders toegelaat om in die binneland te reis. Sendelinge het die reg gekry om die Christendom te propageer, 'n ander manier van Westerse penetrasie. Die Verenigde State en Rusland het dieselfde prerogatiewe in afsonderlike verdrae verkry.
Teen die einde van die 19de eeu het China verskyn op pad na territoriale ontbinding en ekonomiese verwoesting, die lot van die heersers van Indië wat baie vroeër afgespeel het. Verskeie bepalings van hierdie verdrae veroorsaak jarelange verbittering en vernedering onder die Chinese: ekstraterritorialiteit (wat beteken dat 'n Westerling in 'n geskil met 'n Chinese persoon die reg gehad het om in die hof van sy eie land verhoor te word), doeane-regulering , en die reg om buitelandse oorlogskepe in Chinese waters te plaas.
In 1904 val die Britte Lhasa binne, 'n voorkomende aanval op Russiese intriges en geheime vergaderings tussen die 13de Dalai Lama se gesant en tsaar Nicholas II. Die Dalai Lama het in ballingskap na China en Mongolië gevlug.Die Britte was baie bekommerd oor die vooruitsig van 'n Russiese inval in die Kroonkolonie Indië, hoewel Rusland-wat erg deur Japan in die Russies-Japannese Oorlog verslaan is en verswak is deur interne rebellie-nie realisties 'n militêre konflik teen Brittanje kon bekostig nie. China onder die Qing -dinastie was egter 'n ander saak. 
Natuurrampe, hongersnood en interne rebellies het China laat Qing laat verswak. Aan die einde van die 19de eeu het Japan en die Grootmoondhede maklik handels- en territoriale toegewings uitgekap. Dit was vernederende voorleggings vir die eens magtige China. Die sentrale les van die oorlog met Japan het die Russiese generaal nie verlore gegaan nie: 'n Asiatiese land wat Westerse tegnologie en industriële produksiemetodes gebruik, kan 'n groot Europese moondheid verslaan.  Jane E. Elliott het die bewering dat China geweier het om te moderniseer of nie in staat was om Westerse leërs as eenvoudig te verslaan nie, gekritiseer en opgemerk dat China aan die einde van die 1800's 'n massiewe militêre modernisering begin het, na verskeie nederlae, wapens van Westerse lande gekoop het en hul besit by arsenale, soos die Hanyang Arsenal tydens die Boxer Rebellion. Boonop bevraagteken Elliott die bewering dat die Chinese samelewing getraumatiseer is deur die Westerse oorwinnings, aangesien baie Chinese boere (90% van die bevolking op daardie tydstip) wat buite die toegewings woon, ononderbroke en sonder 'n gevoel van 'vernedering' voortgaan . 
Die Britse waarnemer Demetrius Charles de Kavanagh Boulger het 'n Brits-Chinese alliansie voorgestel om die uitbreiding van Rusland in Sentraal-Asië na te gaan.
Tydens die Ili -krisis toe Qing China dreig om oorlog te voer teen Rusland oor die Russiese besetting van Ili, is die Britse offisier Charles George Gordon deur Brittanje na China gestuur om China te adviseer oor militêre opsies teen Rusland indien 'n moontlike oorlog tussen China en Rusland. 
Die Russe het gesien hoe die Chinese hul arsenaal van moderne wapens opbou tydens die Ili -krisis, die Chinese het duisende gewere uit Duitsland gekoop.  In 1880 is massiewe hoeveelhede militêre toerusting en gewere per boot vanaf China gestuur na Antwerpen toe China torpedo's, artillerie en 260,260 moderne gewere uit Europa gekoop het. 
Die Russiese militêre waarnemer DV Putiatia het China in 1888 besoek en gevind dat die Chinese soldate onder die omstandighede in Noordoos-China (Mantsjoerië) langs die Chinese-Russiese grens onder meer in staat was om 'Europese taktiek' bedreig te word en dat die Chinese soldate gewapen was met moderne wapens soos Krupp -artillerie, Winchester -karabyne en Mauser -gewere. 
In vergelyking met Russiese beheerde gebiede, is die Moslem -Kirghiz meer voordele gegee vir die Chinese beheerde gebiede. Russiese setlaars het geveg teen die Moslem -nomadiese Kirghiz, wat die Russe laat glo het dat die Kirghiz aanspreeklik sou wees in enige konflik teen China. Die Moslem -Kirghis was seker dat China in 'n komende oorlog Rusland sou verslaan. 
Die Qing -dinastie het Rusland gedwing om die betwiste gebied in Ili in die Verdrag van Sint -Petersburg (1881) te oorhandig, wat in die weste algemeen as 'n diplomatieke oorwinning vir die Qing beskou is.  Rusland erken dat Qing China moontlik 'n ernstige militêre bedreiging inhou.  Massamedia in die weste gedurende hierdie era het China uitgebeeld as 'n stygende militêre mag vanweë sy moderniseringsprogramme en as 'n groot bedreiging vir die westerse wêreld, wat die vrees aanroep dat China westerse kolonies soos Australië suksesvol sou verower. 
Russiese sinoloë, die Russiese media, dreigement van interne opstand, die paria -status wat die Berlynse kongres toegedien het, en die negatiewe toestand van die Russiese ekonomie het almal daartoe gelei dat Rusland toegegee en onderhandel het met China in St Petersburg, en die grootste deel van Ili na China teruggekeer het . 
Geskiedkundiges het die kwesbaarheid en swakheid van die Qing-dinastie vir buitelandse imperialisme in die 19de eeu beskou as hoofsaaklik gebaseer op die maritieme maritieme swakheid daarvan, terwyl dit militêre sukses teen westerlinge op land behaal het, het die historikus Edward L. Dreyer gesê dat 'China se negentiende-eeuse vernederings' het sterk verband gehou met haar swakheid en mislukking op see. Aan die begin van die Opium -oorlog het China geen verenigde vloot gehad nie en geen idee hoe kwesbaar sy was om uit die see aan te val nie. Britse magte seil en stoom waar hulle ook al wil gaan... Met die Arrow War (1856–60) kon die Chinese nie verhoed dat die Anglo-Franse ekspedisie van 1860 die Golf van Zhili binneseil en so na as moontlik na Beijing beland nie. Intussen het nuwe maar nie juis moderne Chinese leërs die middel van die eeu onderdruk nie rebellies, het Rusland gebuffel tot 'n vreedsame skikking van betwiste grense in Sentraal-Asië en die Franse magte in die Sino-Franse oorlog (1884–85) verslaan. Maar die nederlaag van die vloot, en die gevolglike bedreiging vir stoomskipverkeer na Taiwan, het China genoop om vrede op ongunstige terme te sluit. " 
Die Britse en Russiese konsuls het in Kashgar 'n plan gemaak en teen mekaar beplan. 
In 1906 stuur tsaar Nicholas II 'n geheime agent na China om intelligensie te versamel oor die hervorming en modernisering van die Qing -dinastie. Die taak is gegee aan Carl Gustaf Emil Mannerheim, destyds 'n kolonel in die Russiese leër, wat saam met die Franse sinoloog Paul Pelliot na China gereis het. Mannerheim was vermom as 'n etnografiese versamelaar, met behulp van 'n Finse paspoort.  Finland was destyds 'n groothertogdom. Twee jaar lank ry Mannerheim deur Xinjiang, Gansu, Shaanxi, Henan, Shanxi en Binne -Mongolië na Beijing. Op die heilige Boeddhistiese berg Wutai Shan het hy selfs die 13de Dalai Lama ontmoet.  Terwyl Mannerheim in 1907 in China was, het Rusland en Brittanje egter die Anglo-Russiese ooreenkoms bemiddel, wat die klassieke periode van die Groot Spel beëindig het.
Die korrespondent Douglas Story het Chinese troepe in 1907 waargeneem en hul vermoëns en militêre vaardigheid geprys. 
Die opkoms van Japan as 'n keiserlike mag na die Meiji -herstel het gelei tot verdere onderwerping van China. In 'n geskil oor die regionale heerskappy het oorlog tussen China en Japan uitgebreek, wat 'n ander vernederende nederlaag vir die Chinese tot gevolg gehad het. Deur die verdrag van Shimonoseki in 1895 is China gedwing om Korea se uittrede uit die keiserlike Chinese sytakstelsel te erken, wat gelei het tot die afkondiging van die Koreaanse ryk, en die eiland Taiwan is aan Japan afgestaan.
In 1897, met voordeel van die moord op twee sendelinge, het Duitsland 'n stel myn- en spoorwegregte rondom Jiaozhou -baai in die Shandong -provinsie geëis en gekry. In 1898 kry Rusland toegang tot Dairen en Port Arthur en die reg om 'n spoorweg oor Mantsjoerije te bou en sodoende volledige oorheersing oor 'n groot deel van die noordooste van China te verkry. Die Verenigde Koninkryk, Frankryk en Japan het later dieselfde jaar ook 'n aantal toegewings ontvang.
Die erosie van Chinese soewereiniteit het bygedra tot 'n skouspelagtige uitbraak teen buitelandse sake in Junie 1900, toe die "boksers" (behoorlik die samelewing van die "regverdige en harmonieuse vuiste") buitelandse legasies in Beijing aanval. Hierdie Boxer Rebellion het 'n seldsame vertoning van eenheid ontlok onder die koloniale moondhede, wat die Eight-Nation Alliance gevorm het. Troepe het by Tianjin geland en na die hoofstad opgeruk, wat hulle op 14 Augustus ingeneem het, en die buitelandse soldate het Beijing etlike maande lank geplunder en beset. Duitse magte was veral ernstig om wraak te neem vir die moord op hul ambassadeur, terwyl Rusland sy greep op Mantsjoerije in die noordooste verskerp het tot sy verpletterende nederlaag deur Japan in die Russies-Japanse oorlog van 1904-1905.
Alhoewel ekstraterritoriale jurisdiksie in 1943 deur die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State verlaat is, het buitelandse politieke beheer van dele van China eers uiteindelik geëindig met die inlywing van Hong Kong en die klein Portugese gebied Macau in die Volksrepubliek China in 1997 en 1999 onderskeidelik .