Geduld: Hoekom het ons dit nodig en hoe om dit te kry
Geduld is 'n deugd - ons het dit al baie keer gehoor. Tog het ek nog altyd gevoel dat terwyl ons "weet" geduld belangrik is, dit een van die grootste lesse van die lewe bly. In ons moderne samelewing van onmiddellike bevrediging lyk dit soms dat geduld 'n vergete kommoditeit is. Dit is ietwat soos die grap wat gaan: "God gee my geduld, en gee dit dadelik aan my."
Webster se woordeboek definieer [wees] geduldig as:
1. blywende pyn, probleme, ens. sonder klagtes
2. kalm verdraagsaamheid, vertraging, verwarring, ens.
3. wat kalm uithouvermoë toon
4. ywerig; volhard.
Geen wonder dat ons weerstaan ​​om geduldig te wees nie. As ons dit gelykop met blywende pyn sonder klagtes, kalm verdraagsaamheid aanvaar, dan is dit beslis nie 'n beroep nie. Dit maak seker dat dit klink asof ons die martelaarrol sal aanneem ... "in stilte ly ..." Maar as ons dit vergelyk met kalm uithouvermoë, ywerig en volhardend is, sien ons 'n ander aspek van geduld.
Om geduld te hê, moet geloof hê
Ek voel dat die woord geduld sinoniem is met geloof. Om geduld te hê, is om geloof te hê ... in onsself, in ons medemense, in die lewe in die algemeen. Byvoorbeeld, wanneer 'n kind leer praat, alhoewel ons nie 'n geluid verstaan ​​nie, sê hulle eers, ons het geduld (geloof) dat hulle eendag spoedig kan praat en verstaan ​​word.
Op dieselfde wyse, wanneer ons werk aan 'n projek het ons geduld (geloof) dat dit sal uitwerk en dat ons suksesvol in die bereiking van die doelwit wat ons gestel sal word. Tog is daar tye wanneer ons moed opgee nie, ons geloof te verloor, ons geduld te verloor, beide met onsself en met ander.
Om geduldig te wees met ander ... Dit is nie altyd maklik nie!
Hoe moeilik dit is om geduldig te wees ... Soms is ons ongeduldig vir iets om einde, en soms vir iets om te begin. Maar altyd, ongeduld dui op 'n gebrek aan aanvaarding van wat "die nou." Ons is ongeduldig vir môre te kom, is ons ongeduldig vir die naweek, ons is ongeduldig vir 'n bevordering, vir 'n verhoog, 'n nuwe werk, vir ons datum te kom, vir ons datum te verlaat ... Dit blyk dat daar altyd redes om ongeduldig wees ...
Tog, as ons na die redes vir ons ongeduld kyk, toon hulle altyd ontevredenheid met die hede. Ons wil iets anders as wat ons nou het. Terwyl dit op sigself nie noodwendig sleg is nie, is dit tog goed om 'n visie van 'n beter lewe vir onsself te hê - maar om dit te doen teen die koste om nie die lewe wat ons nou het, te leef en lief te hê nie 'n groot verlies. Ons ignoreer ons "nou" omdat ons 'n visie het van hoe dinge kan of "moet" wees ...
Nog 'n geval waar geduld dikwels baie ontbreek, is wanneer ons met ons medemense handel (en met onsself). Ons laat ons ongeduld met die manier waarop dinge 'n oorsaak van verdeling tussen onsself en ander is. Ons word ongeduldig omdat iemand "stadig", "dom", "opinie", "koppig", "verslaaf", "arrogant" is. Ons laat ons ongeduld in oordeel en woede verander, en ons maak mini-oorloë in ons gesinne, ons werkplek, ons omgewing. Ons laat dit selfs binne ons eie wese gebeur.
Wees geduldig met ons ... Dit is nie altyd maklik nie!
Ons (ek ingesluit) is ongeduldig met onsself omdat hulle nie "goed genoeg" is nie ... omdat ons nog nie die gewoonte verloor het wat ons probeer breek nie ... omdat ons nie die persoon is waarvan ons weet ons kan wees nie ... ons "laer self" in plaas van ons "hoër self" ... Ons is ongeduldig met onsself, word kwaad vir onsself en word in stryd met onsself.
Maar as ons geduld gehad het (geloof), sou ons sien dat al hierdie dinge verby is. Net soos die baba leer om te stap of praat, het 'n leerproses waarin dit foute maak - en weer en weer probeer - maak ons ​​ook foute en moet weer probeer.
Om geduld te verloor met onsself, en met ons medemens, help glad nie. Dit plaas ons in die posisie van die teëstander, eerder as 'n vriend. Dit plaas ons in die posisie van regter en jurie, eerder as 'n bron van ondersteuning. Dit skep 'n muur van verdeling, eerder as om 'n lig te gee om die pad makliker te maak.
Wat nodig is die meeste in uitdagings, of persoonlike uitdagings, verhoudingsuitdagings of universele uitdagings is om vertroue te hê in onsself en geloof in die menslike ras. Ons moet onsself sien as kinders leer om te loop, en weet dat ja ons sal val, ons sal foute maak, maar ons moet die geloof in ons harte hou. Ons sal uiteindelik slaag. Ons sal leer om te leef van ons "hoër" self-leer om te lewe met liefde, aanvaarding van ander, en geloof in hulle en in onsself.
Wat die wêreld nodig het nou ...
Ons moet geduld hê ... met almal en alles, insluitend onsself. Soms, is dat geduld die nodigste met die mense naaste aan ons. Ons het gesien hulle sukkel deur middel van hul lewe vir so lank, dat dit dikwels te maklik vir ons om te sien wat hulle "moet" doen ... en as gevolg van daardie, ons oordeel hulle en voel woede, of self-geregtigheid.
Alhoewel ons nou die liggaam van 'n volwassene het, is ons nog 'n klein kind, leer nog steeds. Die vaardighede wat ons nou leer, is nie noodwendig fisies nie - hulle is meer emosioneel en geestelik. Ons leer om van onsself en ander lief te hê, om geduld en geloof in onsself en ander te hê, om onsself en ander te respekteer, ens.
Hierdie "lewenslesse" is baie meer uitdagend as om te leer loop, want daar is altyd soveel versoekings om die ander pad te neem ... die maklike pad, die pad van luiheid of luiheid, die pad van oordeel en kritiek.
Dit lyk makliker om selfsugtig te wees as om lief te hê. Dit lyk makliker om veroordelend te wees as om ondersteunend te wees. Maar die prys wat ons betaal, is wonderlik. Die prys is die verlies van liefde, vreugde en ware innerlike vrede. Ons kan nie met onsself rustig wees as ons ons menslike broers en susters voortdurend neerlê wanneer ons hulle (of dit stil of nie) beledig wanneer ons hulle oordeel om nie saam te hê nie.
Om pasiënt te wees met familielede
Dit kan maklik wees om in daardie patrone met ons familie te val ... dit was al jare dat "Jo" probeer het om te stop en nog steeds verslaaf is. Dit is jare dat Jane 'n oorbearing en onbeskof persoon ...
Tog leef die lewensles nie in hul "gedrag" nie. Soos ons almal weet (onbewustelik ten minste), kan ons niemand anders verander nie. Ons kan net onsself verander. En die wonderlike ding is dat hoe meer ons aanvaar (van onsself en ander), hoe meer liefde ons word, hoe minder veroordelend en krities, hoe meer die mense rondom ons (insluitend onsself) kan verander.
Ons het almal 'n mate van rebel binne ... en wanneer ons 'n muur van weerstand voel, grawe ons soms in ons hakke ... Onthou wanneer jy 'n tiener was en jou ma wou hê jy moes iets doen wat jy nie wou doen nie ... hoe meer sy gestoot, hoe meer het jy teengestaan ​​(of was dit net ek?).
Ons het almal nog steeds daardie tiener wat binne woon, en hoe meer ons druk (onsself en ander), hoe meer weerstand sal kom. Hoe meer liefde en aanvaarding ons in ons hart het, hoe minder weerstand sal ons ervaar.
Liefde is die antwoord - dit is die sleutel tot die ontsluiting van die toekoms waarvan ons gedroom het. Tog kan ons nie begin om die "ander" te vra om ons onvoorwaardelik lief te hê as ons ons nie eers onvoorwaardelik liefhet nie ... sonder oordeel, sonder kritiek en met geduld.
Ons moet die "hoër self" sien in elke persoon wat ons ervaar, ons moet weet dat alhoewel die uiterlike gedrag "minder as liefdevol" is, die hoër self is daar binne om te wag vir 'n kans om op te staan ​​en te skyn. En hoe meer liefde ons het, hoe meer geduld, hoe meer aanvaarding van "wat is" in die oomblik, hoe minder weerstand sal ons ervaar.
Dit is nie 'n maklike pad nie, maar dit word makliker. Die moeilike deel is die traagheid van vorige gedrag en houdings te oorkom. Sodra ons ons harte oopmaak vir geduld, geloof, onvoorwaardelike liefde en aanvaarding, word die pad makliker. Ons leer om "verergerings" en "foute" te oordink. Wanneer ons by iemand (en onsself) vererger voel, kan ons onsself vra: "Watter verskil sal dit in 10 dae, 10 weke, 10 jaar, 10 eeue maak?" Dit kan help om dinge in perspektief te plaas.
Kom ons wees geduldig met onsself, met diegene rondom ons, en met die wêreld in die algemeen. Kom ons glo dat liefde sal heers.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Geduld: Hoekom het ons dit nodig en hoe om dit te kry