Clark Hull was 'n sielkundige wat bekend was vir sy ritteorie en navorsing oor menslike motivering. Deur sy onderrig het Hull ook 'n impak gehad op 'n aantal ander bekende en invloedryke sielkundiges soos Kenneth Spence, Neal Miller en Albert Bandura.
In 'n 2002-ranglys van sommige van die invloedrykste sielkundiges van die 20ste eeu is Hull gelys as die 21ste mees algemene sielkundige.
Leer meer oor sy lewe, loopbaan en bydraes tot die veld van die sielkunde.
Ry reduksie teorie
Navorsing oor hipnose
Clark Hull is gebore op 24 Mei 1884 in Akron, New York.
Hy is op 10 Mei 1952 in New Haven, Connecticut dood.
Clark Leonard Hull se vroeë lewe is gekenmerk deur botsing van siekte. Hy is in New York gebore en op 'n plaas in landelike Michigan opgevoed. Sy vroeë opleiding het plaasgevind by 'n eenskoolse skoolhuis, waar hy ook vir een jaar na die opleiding sou onderrig voordat hy sy Alma-akademie voortgesit het. Nadat hy aan die akademie gegradueer het, is sy opleiding vir 'n jaar vertraag weens 'n ernstige geval van tifus.
Op 24-jarige ouderdom het hy polio gekontrakteer en word permanent in sy linkerbeen verlam, en hy het hom op 'n ysterstok en suikerriet laat loop. Hy het oorspronklik beplan om ingenieurswese te studeer, maar sy gesondheidstryd het hom gelei om sy belange na sielkunde te verander.
Terwyl sy swak gesondheids- en finansiële stryd gelei het tot verskeie onderbrekings in sy opleiding, het hy uiteindelik sy baccalaureus- en meestersgrade van die Universiteit van Michigan verwerf. In 1918 het hy sy Ph.D. van die Universiteit van Wisconsin-Madison.
Hull se loopbaan en teorieë
Na voltooiing van sy Ph.D., Hull gebly by die Universiteit van Wisconsin-Madison om te onderrig.
Gedurende hierdie tyd het hy die meting en voorspelling van bekwaamheid ondersoek en sy boek Aptitude Testing in 1928 gepubliseer.
In 1929 het hy 'n posisie by die Yale Universiteit geneem waar hy vir die res van sy loopbaan sou bly werk. Hy het een van die eerste sielkundiges geword om hipnose empiries te studeer. Gedurende hierdie tyd het hy ook begin ontwikkel wat uiteindelik sy bestuursteorie van gedrag sou word. Hull het die idees en navorsing van 'n aantal denkers soos Charles Darwin, Ivan Pavlov , John B. Watson en Edward L. Thorndike opgestel .
Soos ander gedragsmense, glo Hull dat alle gedrag deur kondisioneringsbeginsels verduidelik kan word. Volgens Hull se ritreduksie-teorie skep biologiese ontneming behoeftes. Hierdie behoeftes aktiveer dryf wat dan gedrag motiveer. Die gevolglike gedrag is doelgerig, aangesien die bereiking van hierdie doelwitte hulpmiddels in die oorlewing van die organisme bereik.
Hull is beïnvloed deur Darwin en het geglo dat die evolusionêre proses hierdie dryf en gevolglike gedrag beïnvloed het. Hy het voorgestel dat leer plaasgevind het toe versterking van gedrag tot gevolg gehad het dat 'n soort oorlewing nodig was.
Byvoorbeeld, basiese behoeftes soos honger en dors veroorsaak dat organismes bevrediging vir hierdie behoeftes soek deur te eet en te drink.
Hierdie dryf word dan tydelik verminder. Dit is hierdie reduksie van dryf wat dien as versterking vir die gedrag. Volgens Hull is gedrag die gevolg van die voortdurende en komplekse interaksie van die organisme en die omgewing.
Bydraes tot die Sielkunde
Hull se ritreduksie-teorie het gedien as 'n algemene teorie van leer wat gehelp het om verdere werk deur ander navorsers te inspireer. Byvoorbeeld, Miller en Dollard het Hull se basiese teorie meer algemeen toegepas om sosiale leer en nabootsing in te sluit. Hulle het egter voorgestel dat motiverende stimuli nie noodwendig gekoppel moes word aan die oorlewingsbehoeftes van 'n organisme nie.
Clark Hull het ook 'n aantal ander sielkundiges beïnvloed. Hy het gedurende die 1940's en 1950's een van die mees algemene sielkundiges geword. Voor die kognitiewe revolusie van die 1960's het sy teorieë 'n meer dominante invloed in die Amerikaanse sielkunde gehad.
Hy het ook 'n aantal gegradueerde studente aangeraai wat betekenisvolle bydraes tot sielkunde gemaak het, waaronder Neal Miller, OH Mowrer, Carl I. Hovland en Kenneth Spence. Terwyl die spesifieke aspekte van sy teorieë in die sielkunde ten gunste is, het sy klem op eksperimentele metodes 'n hoë standaard vir toekomstige navorsers gestel.
Hull, C. (1933). Hipnose en Voorstelle: 'n eksperimentele benadering . New York: Appleton-Century-Crofts.
Hull, C. (1943). Beginsels van Gedrag . New York: Appleton-Century-Crofts.
Hull, C. et al. (1940). Wiskunde-afleidende teorie van Rote Learning . New Haven, NJ: Yale Universiteit Pers.
Hothersall, D. (1995). Geskiedenis van Sielkunde, 3de uitg. New York: Mcgraw-Hill.
Hull, C. (1943). Beginsels van Gedrag. New York: Appleton-Century-Crofts.
Miller, N. & Dollard, J. (1941). Sosiale leer en nabootsing. New Haven, NJ: Yale Universiteit Pers.
Schrock, J. (1999). Clark L. Hull.
Spence, KW (1952). Clark Leonard Hull: 1884-1952. Die Amerikaanse Tydskrif vir Sielkunde, 65 (4), 639-646.