Op die spoor van die Father Crespi -versameling - Deel I - Geskiedenis Podcasts - 2021
'N Wanhopig arm predikant is geneig tot 'n klein Suid-Amerikaanse gemeenskap. Hy leer die kinders en skaf vir hulle die skoolboeke aan. Die mense is arm en kan nie mediese hulp bekostig nie; daarom organiseer die padre hulp so goed as wat hy kan. Vroom frases help die kinders nie; die predikant is deeglik bewus daarvan, maar gereelde skoolmaaltye is. Die inheemse bevolking kan nie hul pad met geld betaal nie, maar hulle gee hom geskenke: om hom te dank, bring hulle klei -voorwerpe uit die ou tyd, metaalplate met eienaardige inskripsies en tekeninge. Hulle vertrou hom en spreek op hierdie manier hul dankbaarheid uit. Die Indiërs gee aan die padre wat argeoloë dikwels tevergeefs soek. En so ontstaan ​​'n fantastiese versameling argeologiese voorwerpe - nie in die heilige sale van edele museums nie, maar in die patetiese binnehof van 'n kerk in Ecuador!
Foto van artefak uit Crespi -versameling
Padre Carlo Crespi (1891-1982) het in 1923 na Ecuador gekom. Hy het probeer om sy godsdiens aan die mense in die oostelike deel van die land oor te dra. Die armoede van die Indiane het hom egter diep geraak, en hy het hul ellende probeer verlig. In plaas daarvan om skynheilig liefdadigheid te verkondig — het hy dit geleef. In 1935 het hy 'n skool in Cuenca geopen. Op die binnehof van die kerk van 'Maria Auxiliadora', die 'hulpvaardige Moeder van God', bou hy 'n klein privaat museum. Luc Bürgin, in sy boek Lexikon der verbotenen Archäologie ( Leksikon van verbode argeologie ) skryf: 'Daar het hy die uitstallings van die inheemse kulture, wat hy van die vriendelike inboorlinge ontvang het, vertoon: ritualistiese voorwerpe, keramiek, beeldjies van gode gemaak van klip en hout, baie ander kultusverwante voorwerpe, sowel as items wat in die die daaglikse lewe van die Indiese stamme van Ecuador. "
Foto van vader Crespi met 'n paar plaaslike kinders. Crespi -museum in die Universidad Politécnica Salesiana.
Die Switserse topverkoper-skrywer, Erich von Däniken, het in 1968 wêreldbekend geword met sy boek Erinnerungen an die Zukunft ( Strydwaens van die gode? ). In 1969 het gevolg Zurück zu den Sternen (Keer terug na Sterre ). Gedurende sy reise het von Däniken kennis gemaak met eerbiedwaardige Padre Crespi. In 1972 stel hy die versameling van die padre in sy boek bekend Aussaat en Kosmos ( Die goud van die gode ).
Oornag is die versameling artefakte van Crespi in die kollig van internasionale publisiteit geplaas. Die akademiese wêreld het gereageer en sy lede het eenparig hul verontwaardiging verklaar! Padre Crespi, 'n beskeie geklede, arme predikant, moes waardevolle argeologiese voorwerpe versamel het? Dit was eenvoudig nie waar nie. Dus is die ontelbare voorwerpe in die binnehof van die 'hulpvaardige Moeder van God' tot waardelose rommel verklaar, goedkoop vervalsings sonder waarde.
Die waarheid oor vader Crespi en sy ontbrekende artefakte word uiteindelik onthul
Vader Crespi -raaisel verdiep: antieke oorsprong word aangemoedig om verdere ondersoeke te laat vaar
Het die wetenskaplikes bonatuurlike kragte gehad? Duidelik! Watter ander verduideliking kon daar gewees het vir hul vermoë om die voorwerpe in die versameling van Crespi te evalueer sonder om selfs naby Cuenca in Ecuador gereis het? Van duisende kilometers verder het die wetenskaplikes hul verpletterende uitspraak gelewer.
Twintig jaar later het ek na Ecuador gereis. Ek het oor die predikant met die mense in die mark van Cuenca gepraat - hy was tien jaar tevore oorlede. Sonder uitsondering het die mense hul bewondering vir hom uitgespreek en met liefdevolle eerbied gepraat oor die man wat tussen hulle gewoon het en hul armoede gedeel het. Hulle het hom soos 'n heilige vereer en in gebed om hulp gevra. Hulle het nog steeds blomme by sy rusplek neergesit. Ek het herhaaldelik die vermelding gehoor van Padre Crespi se vele kosbare argeologiese artefakte uit die ou tyd.
Het die versameling werklik bestaan? Was dit waardevol? Of het dit in werklikheid bloot bestaan ​​uit waardelose rommel wat die arme Indiërs op niksvermoedende Crespi neergepak het? My navorsing het my meegedeel dat Padre Crespi al etlike jare die pos van direkteur by die goudmuseum in Cuenca beklee. Sou hy waardeloos gemors opgedoen het? Dit het vir my baie onwaarskynlik gelyk. Gevolglik het ek gesoek na die versameling van Padre Crespi. En ek het dit gevind.
Soek die versameling
Volgens sommige gerugte het die 'Banco Central' van Cuenca Crespi se versameling gekoop. Kritieke stemme was te betwyfel. Tydens my voorbereiding vir die reis, is ek meegedeel dat 'n eerbare bank nie 'n waardelose versameling sou koop nie! Esteban Salazar, 'n werknemer van die 'Banco Central', het dit aan my verduidelik: Dit is waar! Die bank het 'n aansienlike deel van die Crespi -versameling vir US $ 433,000 verkry nadat die predikant oorlede is!
Esteban Salazar het ons klein groepie van vier reisigers na die kelder van die 'Banco Central' gelei. Daaronder was ons eenvoudig verstom oor die duisende artefakte. Ons bewonder die keramiekvoorwerpe wat ywerig op ordelike rakke gesorteer is. Ek het gevra: 'En hierdie voorwerpe kom almal uit die versameling van Padre Crespi?' Esteban Salazar het bevestigend geantwoord. Die mense van die bank het die items volgens vorm en grootte gesorteer: klein skottelgoed, bakke en vase. Ek het gevra: 'Is hierdie items oud?' 'Baie is slegs 'n paar honderd jaar oud, maar ander tot drie duisend jaar!'
Dit is duidelik dat die wetenskaplike afstandskritici Crespi se versameling voortydig as 'waardelose rommel' afgemaak het. Padre Crespi het duidelik duisende egte argeologiese voorwerpe besit, wat werklik in 'n museum behoort het. In 1982 het Estefan Salazar gehoop dat ten minste sommige van hierdie artefakte 'binnekort' in 'n uitstalling aan die publiek vertoon sou word. Dit het tot vandag toe nog nie gebeur nie.
Vader Crespi en die ontbrekende goue artefakte
Ekspedisie na Tayos -grotte: nog nooit vantevore foto's werp op die geheimsinnige ondergrondse netwerk nie
Harvard -professor, Barry Fell, (6 Junie 1917 - 21 April 1994) het hom onderskei deur antieke tekste te ontsyfer. Prof. Fell, stigter van die 'Epigraphic Society', het een voorwerp uit die Crespi -versameling intensief bestudeer. Die driehoekige tablet bevat drie rye eienaardige letters. Daarbo kan 'n olifantagtige dier gesien word. Op die top skyn die uitbeelding van die son.
Prof Fell het tot 'n verstommende besef gekom: die letters op die tablet is glad nie onsinnige gekrabbel nie. Hulle behoort tot 'n bekende geskrif en word die beste vergelyk met die wat in die derde eeu vC in Thougga, Tunisië, gebruik is. Die skrif is byvoorbeeld ontdek op 'n monument vir koning Masinissa. Sou vervalsers in Ecuador met 'n ou skrif gespeel het? Professor Bell verwerp die idee. Hy het daarin geslaag om die kort teks te vertaal: "Die olifant wat die aarde op die waters ondersteun en dit laat bewe."
My opsomming oor die ligging: Padre Crespi se versameling bevat duisende artefakte wat onomwonde eg is. Die 'Banco Central' het hierdie waardevolle vondste vir 'n klein fortuin verkry; dit word in die kelder van die gerespekteerde finansiële instelling gestoor.
Byna dertig jaar het verloop sedert Padre Crespi se dood. Die argeologiese skatte is amptelik tot op hede nog nie gekatalogiseer of in die openbaar uitgestal nie! Hoekom nie?
Honderde beeldjies uit die versameling van vader Crespi.
In 1972 het Erich von Däniken 'n internasionale gesprek oor die Crespi -versameling veroorsaak. Metaalvoorwerpe, metaalplate met geheimsinnige beelde en inskripsies het 'n sensasie veroorsaak. Erich von Däniken het baie van die borde afgeneem en in sy boek verskyn Aussaat en Kosmos . Twintig jaar later het ek gaan soek. Wat het met die borde gebeur na Crespi se dood?
[Lees deel II]
Walter J. Langbein is die skrywer van ongeveer 60 nie-fiksieboeke oor die raaisels van die wêreld, waarvan baie topverkopers in Europa geword het.
Op die spoor van die Father Crespi -versameling - deel I - geskiedenis
Onder die Plains -Indiane word kuns gevind in die werklike vorm van die voorwerp sowel as in die dekoratiewe waarde daarvan. Die Indiese kunstenaar is meer bekommerd oor die tegnologie of funksie van 'n voorwerp as oor die suiwer artistieke verdienste van wat hy produseer.
Vlakte -manne was die jagters, krygers en godsdienstige leiers van hul stamme, daarom het hul kunsvlyt verband gehou met hierdie beroepe. Beide mans en vroue was tradisioneel kunstenaars en vakmanne, wat elk artikels vir daaglikse gebruik sowel as vir seremoniële doeleindes vervaardig het. Gewoonlik is vroue deur kwylwerk en kralewerk gedoen en deur die mans gesny.
Dit is net so moeilik om kuns van die Indiër se daaglikse lewe te skei as om sy godsdiens van sy daaglikse lewe te skei. Almal is styf verweef. Daar is een Indiese reservaat in Wyoming, die Wind River Reservation, met sy hoofkwartier in Fort Washakie. Die reservaat is die tuiste van ongeveer 2,357 Shoshone- en 3,501 Arapaho -Indiane. Die totale oppervlakte van die reservaat is 1,888,334, uitgesluit grond wat besit word deur die Buro vir Herwinning en ander gepatenteerde gronde binne die buitegrense.
Die Shoshone beslaan die suidelike sentrale, westelike en noordelike gedeeltes van die reservaat, met nedersettings in Fort Washakie, Windrivier en Crowheart. Die Arapaho woon hoofsaaklik in die suidoostelike deel in nedersettings by Ethete, Arapahoe en St. Stephens.
Sacajawea, 'n vroulike Shoshone -gids vir die Lewis en Clark -ekspedisie, word wes van Fort Washakie begrawe en die graf van Chief Washakie is in die ou militêre begraafplaas in die stad geleë. Die gewilde hoofman het op die reservaat geleef tot met sy dood in 1900 op 102 -jarige ouderdom.
ontdek 'n gebied van stomende geisers en hoë water wat so ongewoon is dat sy geskrewe verslae die gebied 'Colter's Hell' genoem het. Dieselfde gebied, in 1872, is vir ewig opsygesit as 'n plek om deur almal te geniet. Dit het bekend geword as Yellowstone, die wêreld se eerste nasionale park.
Wyoming het sy vroeë nedersetting deels te danke aan die here van Europa. Hulle liefde vir bever-hoede het vroeë dagvangers na die Rocky Mountains gestuur op soek na die gewaardeerde pelse. Bekende bergmanne soos Kit Carson, Jim Bridger, Davey Jackson en Jedediah Smith was een van die vangmanne, ontdekkingsreisigers en handelaars om eers in die Wyoming -gebied rond te loop.
Goud in Kalifornië en die lok van ryk grond in Oregon het toenemende getalle pionierwaens gebring wat oor die Oregon Trails deur Wyoming gerol het. Poniesoldate het die waentreine teen vyandige Indiane beskerm, en die soldate het forte langs die roetes gevestig.
Die belangrikste van die westelike militêre poste was Ft. Laramie in die suidooste van Wyoming. Ft. Laramie het 'n toevlugsoord geword vir goudsoekers en vermoeide emigrante. Dit was ook 'n belangrike stasie vir die Pony Express en die Overland -koetsiers, en dit was 'n belangrike militêre pos in die oorloë met die Plains -Indiane. Ft. Laramie was getuie van die groei van die oopvee -industrie, die koms van opstalters en die bou van dorpe wat die uiteindelike sluiting van die wilde, westelike grens in 1890 beteken het.
Wyoming was die toneel van die einde van die groot Indiese gevegte. Ft. Phil Kearny in die noorde van Wyoming het die bloedigste geskiedenis van enige fort in die Weste gehad. Duisende goed georganiseerde Indiane uit die Cheyenne-, Arapaho- en Sioux -stamme het stryd na stryd met die Amerikaanse Kavalerie geveg. 'N Beroemde geveg het in 1866 plaasgevind toe 81 soldate van Ft. Kearny en is ingetrek in 'n klassieke militêre hinderlaag deur Indiërs onder leiding van Crazy Horse en Red Cloud. Nie een van die "blou jasse" het oorleef nie.
Groot troppe buffels het eens op die golwende heuwels van Wyoming wei, wat aanleiding gegee het tot een van die bekendste burgers van die staat, William F. "Buffalo Bill" Cody. Vandag, in die stad wat hy gestig het, is Cody, naby Yellowstone National Park, 'n enorme museum gewy aan Buffalo Bill en die Weste wat hy liefgehad het en gehelp het om te vestig. Teen die begin van die eeu het Buffalo Bill sy Wild West Show na Groot -Brittanje en die Europese vasteland geneem om die kykers 'n kort blik te gee op die cowboys, Indiërs en ander karakters wat tydens die vroeë dae van Wyoming in die weste van Amerika gewoon het.
Wyoming staan ​​ook bekend as die 'gelykheidsstaat' vanweë die regte wat vroue tradisioneel hier geniet. Wyoming -vroue was die eerstes in die land wat gestem het, in die jurie gedien het en 'n openbare amp beklee het.
In 1869 word die territoriale wetgewer van Wyoming die eerste regering ter wêreld wat 'vroulike stemreg' verleen deur 'n wetsontwerp op te stel wat Wyoming -stemreg verleen. Die wet is op 10 Desember van daardie jaar deur die goewerneur A.J. Campbell.
Minder as drie maande na die ondertekening van die wet, op 17 Februarie 1870, het die "Mother of Women Suffrage in Wyoming" -Ester Hobart Morris van South Pass City, die eerste vrou geword wat ooit as vrederegter aangestel is. Laramie was ook die plek vir die eerste stemreg van dieselfde vrou wat deur die vrou, mev. Louisa Swain op 6 September 1870.
In 1894 word Estelle Reel (mev. Cort F. Meyer) een van die eerste vroue in die Verenigde State wat verkies is tot 'n staatskantoor, die van Wyoming State Superintendent of Public Instruction.
In 1924 was mev. Nellie Tayloe Ross die eerste verkose vroulike goewerneur wat sy amp in die Verenigde State aangeneem het. Sy het sy amp op 5 Januarie 1925 aangeneem, 20 dae voordat 'Ma' Ferguson van Texas (op dieselfde dag verkies) die amp beklee. Mevrou Ross het die eerste vrou geword wat aangestel is as direkteur van die United States Mint-'n pos wat sy 20 jaar lank beklee het, van 1933 tot 1953. In 1991 beklee vroue drie van die vyf belangrikste elektiewe poste van die staat en 'n totaal van 23 vroue het setels in die Wyoming -wetgewer, drie in die senaat en 20 in die huis.
Die bespreking van staatskaping vir Wyoming het reeds in 1869 begin nadat die Wyoming -gebied in daardie jaar georganiseer is. Die pad na staatskaping het egter eers in 1888 begin toe die territoriale vergadering 'n versoekskrif vir toelating tot die Unie aan die kongres gestuur het. Wetsontwerpe is in beide kongreshuise ingedien, maar dit het nie geslaag nie.
Alhoewel geen wetgewing die kongres goedgekeur het wat Wyoming in staat gestel het om die stappe te volg wat tot staatskaping gelei het nie, het goewerneur Francis E. Warren en ander besluit om voort te gaan asof 'n 'bemagtigende daad' verloop het. Op 8 Julie 1889 het Wyoming Territory 'n verkiesing van afgevaardigdes gehou vir die enigste grondwetlike konvensie van Wyoming. Nege-en-veertig mans vergader gedurende September 1889 in Cheyenne en skryf die grondwet. Die kiesers het die dokument op 5 November 1889 met 'n stem van 6 272 tot 1 923 goedgekeur.
Oorsprong van die Iditarod: Hoe het dit alles begin?
*Daar is 'n groot mite, en dit is tyd om dit te verwoes! U kan help!
Mite: Iditarod word elke jaar uitgevoer om die Serum Run te herdenk.
Waarheid: Alhoewel die gebeurtenis 'n uiters belangrike gebeurtenis in die geskiedenis van Alaska is, is die feit: die stigters van die wedren het nie die Serum Run in ag geneem by die opstel van die wedloop nie.
Vir Joe Redington, Sr., word hy dikwels onthou as die "Vader van die Iditarod " en sy twee naaste stigtervennote, Tom Johnson en Gleo Huyck. Mushers en onderwysers, daar was twee belangrikste redes vir die Iditarod Sled Dog Race. Hy word aangehaal in die boek van Nan Elliot, Ek sou my Old Skidoo vir jou verruil, 'Toe ek uitgaan na die dorpe (in die 1950's) waar daar eens pragtige honde was, het 'n sneeumasjien voor 'n huis gesit en geen honde nie. Dit was nie goed nie. Ek het nie daarvan gehou dat ek sneeumasjiene sien afbreek en genote dood vries daar buite in die wildernis nie. Maar honde sal jou altyd warm hou en hulle sal jou altyd daar bring. " Hy was vasbeslote om die sleehond terug te bring na Alaska en om die Iditarod -roete as 'n nasionale historiese roete verklaar te kry.
Hou die sleehonde deel van die kultuur van die staat Alaska
Laat die Iditarod verklaar word as 'n nasionale historiese roete
Hierdie twee redes is besef en staan ​​vandag as 'n getuienis van die oorsprong van die ras.
Die verskaffing van hierdie baie belangrike inligting aan studente is die sleutel tot die regstelling van valse inligting oor die Iditarod.
Meer inligting en 'n uitstekende bron om te gebruik:
Deur Katie Mangelsdorf – Skrywer van Kampioen van Alaskan Huskies, Joe Redington Sr. se biografie
Omdat die Serum Run -muffers in die vormingsjare van die Iditarod vereer is, is verkeerde inligting oor Anchorage Times oor die redes vir die aanvang van die Iditarod -wedren geskryf, en ook 'n Iditarod Race Marshall wat nie vertroud was met die geskiedenis van Alaska nie, het jammer verklarings gemaak oor die redes waarom die ras. Daar is geen ag gegee op elke poging wat Joe Redington Sr. Kom ons stel die geskiedenis reg en leer die ware rede waarom Joe Redington Sr. die Iditarod Race to Nome begin het.
Joe het 'n paar keer vir my gesê dat hy sou wou hê dat mense die ware rede moet weet waarom hy die Iditarod -wedloop begin het. Hy wou bewaar die Iditarod -roete, die ou vrag- en posroete van Seward na Nome wat goud uit die binneland van Alaska gebring het. Hy wou ook red die Alaskan husky en die sleehondkultuur dit was nog altyd so 'n belangrike deel van die geskiedenis van Alaska. Hy het gesê dat hy jare lank probeer het om dit reg te kry met die media, maar dit was nooit suksesvol nie - veral omdat die Difteria Epidemic and Serum Run so 'n dramatiese gebeurtenis was en 'n ware aandag trek. Miskien, het Joe gesê, sal hierdie boek wat u skryf, die geskiedenis help opruim.
Die 1967 Centennial Race was 'n wedloop wat oor twee dae gehou is met twee heats van 28 myl langs nege kilometer van die oorspronklike Iditarod-roete. 'Hulle sou ook Leonhard Seppala vereer, bekend as een van die grootste hondebakkers ter wêreld en 'n man wat Joe en Vi baie bewonder het. (Kampioen van Alaskan Huskies, bl. 152) Seppala is oorlede voor die eeufeeswedloop, maar sy vrou, Connie, het met Seppala se as gekom. Hulle is langs die Iditarod -roete naby Redington se eiendom versprei.
'Daar is gesê dat Seppala alle vlieëniers verteenwoordig het en dat hierdie eeufeeswedloop 'n patroon was van die All-Alaska Sweepstakes wat hy in die vroeë 1900's in Nome gehardloop het. Ter herinnering aan Seppala se nagedagtenis en sy prestasies, sou die wedloop die Iditarod Trail Seppala Memorial Centennial Race genoem word. "(Ibid, bl. 153)
"Seppala was ook 'n kampioen vir honde. Hy het drie en veertig silwer trofeë en rolbal gewen, en agt goue medaljes. Hy het drie jaar lank tussen 1915 en 1917 die All-Alaska Sweepstakes tussen Nome en Candle gewen. Seppala het sewe en veertig jaar in Alaska gewoon, en die rekords toon dat hy sy honde ongeveer 250 000 myl afgelê het. " (ibid, bl. 153)
Na die Centennial sprint race in 1967, is nog twee wedlope langs die roete gehou, maar toe sterf die wedloop. Joe Redington het egter altyd GROOT gedink. Sy toewyding vanaf die 1950's om die Iditarod -roete nasionaal erken te word, benewens dat hy steeds meer bekommerd geraak het oor die afname in honde in die dorpe, was 'n nuwe en groter idee vir 'n wedloop wat 'n wedloop onder die aandag van die publiek bring Iditarod -roete. Die idee was eers om na Iditarod te jaag. Niemand het egter geweet waar Iditarod is nie. Toe kom Nome in die gesprek. Almal het van Nome geweet-die goudstormloop, die All-Alaska Sweepstakes Races en sy beroemde hondebrekers, soos Leonhard Seppala. Die gevolg van Joe se droom om die aandag op die Iditarod -roete te vestig en die Alaska -husky- en hondemoes te bewaar, het in 1973 waar geword.
"Die slee nommer een was 'n ereposisie wat ter syde gestel is ter herinnering aan Leonhard Seppala se prestasies as hondehouer." (Ibid, p. 173) Hulle sou Seppala sewe jaar lank vereer en hom identifiseer as een van die mans wat in 1925 met die difterieserum na Nome gejaag het. (Seppala het sy honde 340 myl gery, 220 van hulle wat pas by die serum gekom het. Togo was sy leier, wie se instinkte Seppala se span deur stormweer en 'n kortpad van 30 myl oor Norton Sound geneem het. Die ys het kort daarna opgebreek. die land terug na Nome. Daarna het Gunnar Kaasan, met 13 van Seppala se "verwerpte honde", waaronder Balto, die serum ingebring.)
Die roete wat die Serum Run gevolg het, was meer as 'n eeue oue noordelike roete oor Alaska, wat deur die inheemse bevolking gebruik is, en later trappers en goudsoekers. Die Alaska Railroad het die serum na Nenana geneem, waarna dit na die honde span oorgeplaas is om die Tanana -rivier op te ry na die Yukon River Trail [die Yukon River] na Kaltag, oor die Kaltag Portage tot by Unalakleet, en langs die Coastal Trail na Nome.
Joe Redington woon langs die Iditarod -roete in Suid -Sentraal -Alaska. Dit was die historiese roete wat Joe so hard gewerk het om te bewaar. Dit het aansluit by die ou noordelike roetestelsel aan die Yukon -rivier. In 1978, na 20 jaar van briewe skryf en praat met almal en almal wat luister, het die Iditarod Trail uiteindelik nasionale erkenning gekry as deel van die National Historic Trails Register. Hierdie roete begin in Seward en ry noordwaarts deur Knik, oor die Alaska -reeks deur die Rainy Pass na McGrath, dan na Ophir. Hier het dit versprei na die verskillende goudaanvalle in Alaska, sommige het noord gegaan en weer by die Yukon River Trail in Ruby aangesluit, weswaarts of na Anvik in die onderste Yukon, noordwaarts na Kaltag. Op hierdie punt het albei roetes ontmoet na die Kaltag Portage en die kusroete na Nome.
Kampioen van Alaskan Huskies Joe Redington Sr., Vader van die Iditarod deur Katie Mangelsdorf
Trail Breakers baanbrekerswerk in Alaska se Iditarod Vol. 1 deur Rod Perry
Belangrike hulpbronne wat onderwysers kan gebruik om te leer oor die oorsprong van die wedloop en die geskiedenis van hierdie byna 50 jaar oue gebeurtenis, is:
Kampioen van Alaskan Huskie – Joe Redington Sr Vader van die Iditarod deur Katie Mangelsdorf (klik hier om te bestel)
Iditarod: Die eerste tien jaar deur die Oue Iditarod Bende (klik hier om te bestel.)
Aangesien ek die afgelope jare baie gefokus het op die navorsing van antieke reuse, is ek geneig om baie verskillende inligting uit bronne oor die hele wêreld te versamel, en ek begin merk dat daar vreemde korrelasies is.
Ons het saam met navorser Dennis Guern gevind
'n paar ongewone eienskappe wat ons nou sal deel -
Laat ek nou spring na die legende deur die Paiutes van die Hav-Musuvs in die huidige tyd Death Valley gebied -
Aanhaling uit legende (vertel deur ouderling) "Toe die wêreld jonk was, en hierdie vallei wat nou 'n droë, uitgedroogde woestyn was, was 'n welige, verborge hawe van 'n blou watersee wat halfpad teen die berge tot by die Golf van Kalifornië gestrek het, word gesê dat die Hav-musuvs het hier ingekom groot roeiskips. Hulle het groot grotte in die Panamints gevind, en daarin het hulle een van hul stede gebou. In daardie tyd was Kalifornië die eiland wat die Indiane van die staat aan die Spaanse gesê het dat dit so is, en wat hulle so op hul kaarte gemerk het.
"In hul verborge stad het die Hav-musuvs oor die see geheers met hul vinnige roeiskepe, handel gedryf met mense wat ver was en vreemde goedere na die groot kaaie gebring wat in die grotte gesê word dat daar nog bestaan."
"Toe die eeue verbygaan, het die klimaat begin verander. Die water in die meer het afgegaan totdat daar nie meer 'n pad na die see was nie. Eers was die pad slegs deur die suidelike berge gebreek, bo -oor die bome. goedere kon vervoer word, maar met verloop van tyd het die water steeds krimp totdat die dag aanbreek dat daar net 'n droë kors oor was van die groot blou meer. Tomesha, The Flaming-Land.
"Toe die Hav-musuvs nie meer hul groot roeiskepe kon gebruik nie, het hulle aan ander maniere begin dink om die wêreld daarbuite te bereik. Ek veronderstel dat dit so gebeur het. Ons weet dat hulle vlieënde kano's begin gebruik het. By eers was hulle nie groot nie, hierdie silweragtige skepe met vlerke.
"'Hulle is 'n mooi mense. Hulle vel is 'n goue tint, en 'n kopband hou hul lang donker hare terug. Hulle trek altyd in 'n wit fyn gespinde kledingstuk wat om hulle draai en op die een skouer gedrapeer is. Bleek sandale word op hul voete gedra...'
Soms is hulle in die verte gesien, in hul vlieënde skepe of ry op die sneeuwit diere wat hulle van die rand tot by die kranse geneem het. Ons het nog nooit hierdie vreemde diere op 'n ander plek gesien nie. Vir hierdie mense het die verbygaande eeue slegs groter en groter skepe gebring en altyd stiller beweeg. '
* Trabuco Adobe Ruins (Arroyo Trabuco)
Trabuco Creek is aanvanklik beskou as 'n plek vir 'n Spaanse sending, maar San Juan Capistrano is in plaas daarvan gekies, en die Trabuco -gebied het een van sy boerderye geword. Beeste, skape en perde is op die Trabuco Mesa bewei en miskien reeds in 1806 is 'n adobe -buitepos hier gebou. Die Adobe-kamer met twee kamers het 'n teëlvloer en 'n teëldak. Een klein kamer was waarskynlik die tuiste van die majordomo van die missie, die groter kamer is waarskynlik gebruik om te stoor. 'N Derde kamer is omstreeks 1840 bygevoeg, wat die gebou vergroot tot ongeveer 70 x 25 voet.
Met die afsterwe van die missies het die Adobe die hoofkwartier van die Rancho Trabuco geword. Aan die einde van die 19de eeu is die rancho in die algemeen aan Baskiese boere verhuur vir skape wat wei. Die adobe is deur hulle beset tot ongeveer 1900 toe dit in 'n brand verwoes is. Die laaste oorskot is in die 1960's bedek en later ingebou. 'N Ingangshek naby die suidelike punt van Arroyo Vista in Rancho Santa Margarita bied maklike toegang tot die perseel.
Die ruïnes van Trabuco Adobe, omstreeks 1930 (met vergunning van die First American Corp.).
'N Natuurgeskiedenisles in Morrobaai
Morro Bay State Park is een van die mees ontwikkelde aan die sentrale kus: 'n groot kampterrein en kuierplek, 'n 18-putjie gholfbaan en 'n jachthaven met 'n kafee en kajakverhuur. Maar die onontwikkelde oostekant van die park-die voormalige boerdery wat wild geword het-lok stappers met graswaaiers, heuwels met struikgewasse en lewende eike aan die kus.
'N Goed ondertekende roetestelsel bied baie opsies, waaronder' mini morros '(sommige naamloos) wat 'n pragtige uitsig bied vanaf die voorstede wat maklik is om te klim. Vir 'n panorama van Morrobaai, Morro -rots en die monding, stap deur die vulkaniese Portola -heuwel. Ek hou daarvan om op die Park Ridge -roete te begin, bloot omdat min stappers hierdie roete gebruik.
Onthou net dat parkering tot 'n halfdosyn motors beperk is, en dat daar geen geriewe beskikbaar is nie. (Die belangrikste oostelike roete, met baie parkeerplek, is 'n entjie noord langs South Bay Boulevard.)
Besoek die staatspark se Museum vir Natuurgeskiedenis vir meer inligting oor die ekologie van die baai. Dit het in November gesluit om 26 nuwe uitstallings te installeer, wat dit die grootste natuurhistoriese museum in die staatsparkstelsel sal maak.
Die moderniseringsprojek van $ 3 miljoen is amper voltooi, en die groot heropening is op 4 Augustus geskeduleer.
"Ons vertel die verhaal van die natuurlike geskiedenis van die sentrale kus van Kalifornië op 'n heel nuwe en interaktiewe manier," het kurator Nancy Dreher gesê. 'Die wonderlike kusuitsig, die nuwe uitstallings en 'n nuwe natuurwandelprogram bied 'n wonderlike ervaring vir die besoeker.'
Museumdosente lei 'Half-Hour, Half-Mile Hikes' wat die baai en riviermond verken. As die staptogte gewild is, word dit gereeld aangebied.
Ons staptog hierdie week fokus egter op 'n ander roete: 'n lus van Park Ridge Trail na Quarry Trail en die punt bo -op Portola Hill.
Aanwysings na die roete: Vanaf die Amerikaanse 101 suid van San Luis Obispo, afrit by Los Osos Valley Road en ry 9 1/2 myl. Draai regs na South Bay Boulevard en gaan 2 1/4 myl na die parkeerarea Park Ridge Trail aan die regterkant. (Indien nodig, kan u 'n groter parkeerterrein ongeveer 'n kwartmyl verder op die pad vind.)
Die staptog: Vanaf die Park Ridge Trail -kop, volg die pad na ondertekende aansluitings met Live Oak Trail aan die linkerkant en Crespi -roete aan die regterkant. Laasgenoemde, vernoem na vader Juan Crespi (dagboek vir die Gaspar de Portola -ekspedisie van 1769 langs die kus van Kalifornië), is 'n lus wat deur grasveld kronkel en 'n pragtige uitsig op die riviermond van Morrobaai bied. Hierdie syuitstappie sal twee myl by u staptog voeg.
Terug op Park Ridge Trail, sien u 'n klein, naamlose morro voordat u daal na Quarry Trail. Ry 'n entjie weswaarts op Quarry, en draai dan suidwaarts op Live Oak Trail.
Van hier af styg 'n ondertekende toproete van minder as 'n half kilometer op Portola Hill tot by die beste uitsigte oor Morrobaai.
Gaan terug na Live Oak Trail, waar u suidwaarts sal draai tussen aantreklike eike. Sluit weer by Park Ridge Trail aan, ry weswaarts, en binnekort is u terug by die roete.
Topografie en vroeë vestiging Redigeer
Voor die vloedbeheermaatreëls van die 20ste eeu is die ligging van menslike nedersettings in die San Fernando-vallei beperk deur twee magte: die noodsaaklikheid om wintervloede te vermy en die behoefte aan waterbronne die hele jaar deur om gemeenskappe in die droë somer- en herfsmaande te onderhou . In die winter het reënbuie oor die westelike dreinerende waterskeiding van die San Gabrielberge die noordoostelike vallei binnegedring deur die Big Tujunga Canyon, Little Tujunga Canyon en Pacoima Canyon. Hierdie waters versprei oor die vallei -vloer in 'n reeks gevlegde wasgoed wat tot in die 1890's sewe myl breed was,  om gereeld nuwe kanale te sny en oue te hergebruik, voordat dit in die grusame ondergrondse reservoir onder die oostelike vallei sak en voortgaan suidwaartse reis ondergronds. Eers toe die waters die rotswortels van die Santa Monica -gebergte teëkom, word hulle na die oppervlak gestoot waar hulle 'n reeks tulmoerasse, slope en die trae stroom wat nou die Los Angeles -rivier is, gevoed het. 
Teen die tyd dat die Spaanse verowering van Mexiko Alta California in 1769 bereik het, het opeenvolgende groepe inheemse mense, of inheemse Amerikaners, die gebied vir ten minste 7000 jaar bewoon.  Hierdie mense was geneig om hulle te vestig op goed natgemaakte en beboste gebiede aan die kant van die vallei. Die Tongva, wat die Tongva-taal gepraat het, 'n Uto-Aztecan of Shoshonean taal, het 'n reeks dorpe in die suidelike vallei langs of naby die rivier gehad, insluitend Totongna (naby die hedendaagse Calabasas), Siutcanga (naby Encino beteken "plek van die eik" in Fernandeño) en Kawengna (wat die Spaans sou skryf Cahuenga dit beteken "plek van die berg"). In die noord-sentrale vallei was 'n skynbaar permanente dorpie genoem Pasakngna (Fernandeño: Paséknga, van onduidelike etimologie), in die onderste voetheuwels van die berge naby natuurlike bronne en 'n tule moeras. Ander kenmerkende plekname van Tongva-oorsprong in die vallei sluit in Tujunga (Fernandeño: tuxunga, wat "plek van die ou vrou" beteken) en Topanga (in Tongva, Topaa'nga, en in Fernandeño, Tupá'nga, met 'n wortel topaa'-/tupá'- dit kom waarskynlik van Ventureño).  Die Tataviam is gevestig in die valleie in die noorde Pacoima (Fernandeño: pakoinga of pakɨynga) word vermoedelik van die Tataviam-Fernandeño-mense se Tataviam-taal oorsprong en middele die ingang in die Fernandeño -dialek.    
Die Hokan-sprekende Chumash-mense het Malibu, die Santa Monica-gebergte en die Simi-heuwels in die westelike deel van die vallei bewoon, en baie van die kusgebiede in die noordweste. By Bell Creek onder die rotsagtige uitbarsting genaamd Escorpión Peak (Castle Peak), is argeoloë op 'n terrein, Hu'wam, wat vermoedelik 'n ontmoetingsplek en handelsentrum vir die Tongva-Fernandeño was, geïdentifiseer deur argeoloë op ander terreine en Chumash-Venturaño.    In die Simi Hills is die Burro Flats Painted Cave -piktogramme op Rocketdyne se Santa Susana Field Laboratory -eiendom geleë, ontoeganklik maar goed beskerm. Die Tataviam-Fernandeño-mense het aan die voetheuwels van die Santa Susana-gebergte in die vallei (en noord in die Santa Clara-riviergebied) gewoon.  Die Tongva-Fernandeño bewoon die vallei, langs die sytakke van die Los Angeles-rivier. 
In 1769 bereik die ekspedisie onder leiding van die ontdekkingsreisiger Gaspar de Portolà die Los Angeles -gebied van Kalifornië oor land vanaf Baja California. Saam met hom was twee Franciskaner Padres, Junípero Serra en Juan Crespí, wat die ekspedisie aangeteken het en plekke geïdentifiseer het vir 'n voorgestelde netwerk van missies, waarlangs die koninklike snelweg (El Camino Real) is uiteindelik gebou.
Nadat ons gekampeer het en die plek genoem het wat die Pueblo de Los Angeles sou word, het die ekspedisie weswaarts gegaan voordat dit noordwaarts deur die Sepulvedapas oor die Santa Monica -gebergte gedraai het op die feesdag van Saint Catherine van Bologna. 
Ons het 'n baie aangename en ruim vallei gesien. Ons sak daarnatoe en stop naby 'n waterplek, 'n groot swembad. Daar naby het ons 'n dorpie van heidene gevind, baie vriendelik en gemaklik. Ons het hierdie naam die naam van Santa Catalina de Bononia de Los Encinos. Dit het op sy heuwels en valleie baie lewende eikehout en okkerneute.
Die besproeiingsplek was 'n swembad wat gevoed is deur 'n meerjarige fontein by die huidige Encino, naby die dorp Siutangna. Die naam El Valle de Santa Catalina de Bononia de los Encinos  verwys na die encinos of immergroen Coast Live Oaks wat die gebied besaai het. Die ekspedisie het noordwaarts gegaan en op 'n plek in die noordelike vallei gekampeer voordat hy oor die berge na die Santa Clarita -vallei gegaan het.
Vader Crespí het 'n plek langs die Los Angeles -rivier geïdentifiseer wat perfek sou wees vir 'n nedersetting, moontlik 'n sending, maar in 1781 het koning Charles III van Spanje beveel dat 'n pueblo op die terrein gebou sou word, wat die tweede stad in Alta sou wees Kalifornië na San José de Guadalupe, gestig in 1777. Volgens koninklike bevel was al die waters van die rivier en sy sytakke gereserveer vir die Pueblo de Los Angeles, 'n toestand wat 'n groot invloed op die ontwikkeling van die vallei sou hê. 
Mission San Fernando Edit
Teen die einde van die eeu het Spanje twee weidingskonsessies noord van die pueblo uitgereik, waaronder die suidoostelike hoek van die vallei, Rancho San Rafael en Rancho Portesuelo. Francisco Reyes, alkalde of burgemeester van Los Angeles van 1793–1795, 'n weidingsoperasie begin het wat hy Rancho Encino genoem het in die huidige Mission Hills naby die dorpie Pasakngna. Reyes se eiendom het 'n aansienlike watertoevoer uit artesiese putte en kalksteen vir die bou, en was 'n dag se stap van die bestaande missies San Gabriel en San Buenaventura geleë.  In of kort voor 1797 is hy oorgehaal om hierdie grond aan die Franciskane af te staan ​​om die plek van 'n nuwe sending te wees, en in ruil 'n vierkante liga (184 km2) grond in die suidelike vallei deur die meerjarige lente waar die Portola -ekspedisie eers die vallei binnegekom het. Hierdie eiendom het hy ook Rancho Encino genoem (ook aangeteken as El Encino en Los Encinos). 
Mission San Fernando Rey de España is op 8 September 1797 gestig op Reyes se oorspronklike rancho -terrein deur vader Fermín Lasuén. Die weivelde van die missie strek oor die platteland van die vallei, en dit het ook aanspraak gemaak op jurisdiksie oor verskeie kleiner valleie in die noorde en weste. Vanaf hierdie tyd het die vallei na die sending begin roep. 
Die vaders is daarvan beskuldig dat hulle die inheemse volke 'beskaaf' het, wat hulle genoem het volgens die missie wat oor hulle bevoeg was. Die inheemse mense wat met Mission San Fernando verbonde was, is geroep Fernandeños ongeag die stamverband of taal,  soos dié wat met Mission San Gabriel verband hou, genoem is Gabrielinos. Toe die 19de eeu aanbreek, het 541 Indiërs die swaar werk van die sending San Fernando gedoen, die vee opgepas en die landerye bewerk wat besproeiing uit die put van die sending laat natmaak. Die missie was bekend vir sy rooiwyn en het ook granate, vye en olywe verbou. Teen 1826 het 56 000 langhoringbeeste en 1 500 perde op die sendinglande van die vallei geloop. 
In 1821 bereik Mexiko sy onafhanklikheid van Spanje, en Kalifornië kom onder beheer van die Mexikaanse regering. Die Mexikaanse koloniewet van 1824 het reëls ingestel vir die versoek om grondtoelaes aan individue in Kalifornië. Die regulasies wat in 1828 uitgevaardig is, het probeer om die monopolie van die missies te verbreek, en dit het ook makliker gemaak om grondtoelaes te verkry. Die prosedure het a diseño - 'n handgetekende sketskaart.  Die Mexikaanse goewerneurs van Alta California het die mag gekry om staatsgrond toe te staan, en baie van die vroeëre Spaanse weidingskonsessies is daarna onder die Mexikaanse wet gepatenteer.
Baie Californios in die Los Angeles -omgewing wou hê dat die ryk weiveld van die sending aan private burgers beskikbaar gestel word, terwyl diegene in die noorde, insluitend die Mexikaanse goewerneur -generaal Manuel Victoria, verkies om die sendingstelsel ongeskonde te hou. Laat in 1831 het die Californios het in gewapende opstand teen die goewerneur opgestaan, wat 'n groep soldate na die Vallei gelei het om die opstand te onderdruk. Die suidelike plaasboere het via die Cahuenga -pas die vallei ingery en die twee leërs het te staan ​​gekom in 'n skermutseling (Slag van Cahuenga -pas) wat een man aan weerskante dood gelaat het. Alhoewel die rebelle teruggetrek het na die pueblo, het hulle die oorwinning behaal, maar die gewonde goewerneur het bedank en na Mexiko teruggekeer. Gewilde druk het op die regering toegeneem om die missies te ontbind, en wette is op 17 Augustus 1833 aangeneem om die missies te sekulariseer.  
In 1843 het Don Vicente de la Osa (of del la Ossa) 'n stuk grond langs die Los Angeles -rivier op die suidoostelike hoek van die vallei gekry, wat hy Rancho Providencia genoem het. Die nabygeleë Slag van Providencia van 20 Februarie 1845 was nog 'n kragmeting Californios en 'n ongewilde Mexikaanse goewerneur, Manuel Micheltorena, wat voorgestel het om die sendinglande aan die beheer van die kerk terug te gee. Die enigste sterftes wat gerapporteer is tydens die daglange kanongeveg langs die rivier was twee perde en 'n muil, maar goewerneur Micheltorena is gevange geneem en summier teruggestuur na Mexiko. Hy is vervang deur Pío Pico, 'n boorling Californio, wat die laaste Mexikaanse goewerneur van Kalifornië sou word.  
Meksikaans -Amerikaanse oorlog wysig
Kalifornië was "landryk, maar arm op elke ander manier, sonder kontant, buskruit en ondersteuning van Mexiko".  Goewerneur Pico berei hom voor op die onvermydelike oorlog met die Verenigde State, en begin in 1845 die uitgestrekte sendinglande versprei. 'N Vierkante stuk grond aan die westekant van die vallei naby die historiese dorp Chumash Hu'wam is toegeken aan drie van die sendingindiane onder die naam Rancho El Escorpión. Die meerderheid van die weidingslande en sendinggeboue van die sending is aan die goewerneur se broer, Andrés Pico, verhuur. Nadat die Verenigde State op 13 Mei 1846 oorlog teen Mexiko verklaar het, het Pico die sendingeiendom regstreeks aan Eulogio de Celis verkoop vir broodnodige kontant.  Vanaf hierdie tyd was die eiendom bekend as Rancho Ex-Mission San Fernando.
Op 18 Junie 1846 het 'n klein groepie Yankees die California Bear Flag gehys en onafhanklikheid van Mexiko verklaar. Amerikaanse troepe neem vinnig beheer oor die presidios in Monterey en San Francisco en verklaar dat die verowering voltooi is. In Suid -Kalifornië het die Mexikane 'n tyd lank Amerikaanse troepe verset, maar toe die nederlaag onvermydelik word, vlug Pío Pico na Mexiko. Don Andrés Pico het die vreedsame oorgawe van Los Angeles gereël aan Amerikaanse magte onder luitenant-kolonel John C. Frémont. Die Verdrag van Cahuenga wat die vyandelikhede in Kalifornië beëindig, is op 13 Januarie 1847 onderteken by 'n adobe -besit van die Verdugo -familie op Campo de Cahuenga naby die monding van die Cahuengapas, in die suidoostelike hoek van die vallei. 
Die Verdrag van Guadalupe Hidalgo, wat op 2 Februarie 1848 onderteken is, het die oorlog beëindig en Kalifornië aan die Verenigde State afgestaan, wat die weg gebaan het vir die staat Kalifornië in 1850.
Die California Gold Rush van 1849 het 'n byna onversadigbare vraag na beesvleis veroorsaak, wat op die ranchos in die suide van Kalifornië, insluitend dié in die San Fernando-vallei, opgewek is en op die hoef na die noordelike markte gery is wat die goudvelde bedien. In die suidelike vallei het de la Osa Rancho La Providencia aan David W. Alexander verkoop en die Rancho Encino aangeskaf en suksesvol beeste op die erf grootgemaak.  De la Osa het in 1851 onder die Kaliforniese wet formele titel van die Rancho ingeneem.  Andrés Pico keer terug na sy rancho in die vallei en maak van die voormalige sending 'een van die mees gevierde huise in die nuwe Kalifornië'.  Nadat Kalifornië op 9 September 1850 'n staat geword het, dien Pico as 'n staatsvergadering en senator, en word hy 'n brigadier -generaal in die staatsmilisie.  In 1854 verstryk Andrés Pico se huurkontrak van nege jaar op die Rancho Ex-Mission San Fernando, en hy koop 'n halfbelang in die eiendom. 
Stadium stop en die landpos wysig
In 1851 erken die Los Angeles Court of Sessions twee wegregte deur die Cahuenga -pas wat Los Angeles met die Valley verbind het. Een volg die ou El Camino Real na Santa Barbara via Rancho Encino. Die ander, Tulare Road, het aangesluit El Camino Viejo ("die ou pad") noord via Mission San Fernando, oor die San Fernando -pas (nou die Newhallpas) na die Santa Clarita -vallei, en deur die Ou Tejonpas na die Sentraalvallei en die goudvelde daarbuite.  In 1854 vestig die weermag Fort Tejon in die Grapevine Canyon (La Cañada de las Uvas) naby Fort Tejonpas. Die Los Angeles County Board of Supervisors het fondse gemagtig om 'n diepte van 9,1 m diep te maak om die steil roete noordwaarts oor die San Fernando-pas makliker te maak vir postkoetsverkeer, en 'n groep sakelui het fondse ingesamel deur middel van intekening om die werk te voltooi . Die jong entrepreneur, Phineas Banning, se opvoerings- en versendingsvennootskap met County Supervisor David W. Alexander het die kontrak gekry om Fort Tejon te verskaf, en Banning het die eerste fase in Desember 1854 oor die nuwe snit gery.  Ook het die Amerikaanse weermag Pacific Railroad Surveys bevind dat Fort Tejonpas is 'n baie makliker roete vir waens as die ou Tejonpas, en hierdie roete het die Stockton - Los Angeles Road geword, die nuwe wa -roete na die suidelike goudvelde aan die Kernrivier en noordwaarts aan die oostekant van die San Joaquin -vallei Stockton.
Die Butterfield Overland Mail -koetsroete tussen St. Louis, Missouri en San Francisco, Kalifornië via Fort Yuma en Los Angeles het die eerste keer in die herfs van 1858 gemaak.  Die oorspronklike roete het deur die Cahuenga -pas die vallei binnegekom en noordwes na die San Fernando -pas met 'n verhoogstop by Lopez -stasie noord van die sending. 
In 1859 het die Kaliforniese wetgewer $ 15 000 bewillig (met bykomende finansiering deur die provinsies Los Angeles en Santa Barbara) vir die verbetering van die ou Santa Susana Pass -wa -pad tot 'n nuwe koetspad, nou bekend as die Old Santa Susana Stage Road.    Die pad het oor die Simi Hills tussen Santa Susana (nou Chatsworth) en die Simi -vallei geloop. Die vinnige deel van die roete van die kruin af aan die kant van die San Fernando -vallei is die Devil's Slide -perde genoem, en die perde is gewoonlik geblinddoek en kettings is gebruik om remme op die steil afdraande te versterk. Passasiers ontkiem en loop. 
Die oplewing in suidelike Kalifornië in beesvleis het al in 1855 begin daal, aangesien dit winsgewend geword het om beeste en skape uit die Midde -Weste en Texas na Kalifornië te dryf, en 'n droogte in 1856 het die druk op die boerderye verhoog.  Teen 1859, met die ineenstorting van die veemark en deur toenemende skuld beleër, het De la Osa sy huis in Rancho Encino omskep in 'n herberg langs die pad en begin om klante te hef vir sy legendariese Californio gasvryheid. 
Die uitbreek van die burgeroorlog in 1861 het die posdiens na Kalifornië uit die ooste deur die ou suidelike "osboogroete" ontwrig. Daardie jaar het Butterfield 'n nuwe kontrak gekry om pos tussen Los Angeles en San Francisco te lewer via 'n roete wat van die ou pad in die suidoostelike hoek van die vallei afwyk en via die voormalige El Camino Real tot by Rancho Encino reis, voordat dit noordwes oor die vallei vir Santa Barbara via die onlangs verbeterde Santa Susana -wa -pad oor die Santa Susana -pas. Hierdie pad het die belangrikste passasiersroete tussen Los Angeles en San Francisco geword,  hoewel die verkeer oor die San Fernando -pas na die Central Valley voortgegaan het.
Die verwoesting wat die ou rancho -leefwyse tussen 1861 en 1865 geteister het, het min te doen gehad met die burgeroorlog wat na die ooste woed. Die reën wat kort voor Kersfees, 1861, begin het, het die grootste deel van die daaropvolgende maand aangehou. Die oorstromings wat gevolg het, het duisende beeste verdrink en vrugtebome en wingerde weggespoel. Die Los Angeles Ster berig dat
Ons hoor die pad vanaf Tejon is amper weggespoel. Die San Fernando -berg kan slegs deur die ou roete gekruis word. bo -op die berg. Die vlakte is opgekap in slote en arroyo's, en strome jaag elke afwyking af. 
Geen pos is vir vyf weke in Los Angeles ontvang nie. Nadat die vloede bedaar het, is weivelde in welige weide verander en beeste het op die oorvloedige gras gedy. Landmeter-generaal Edward Fitzgerald Beale het die beskadigde sny in die San Fernando-pas verdiep tot 27,4 m en het die gleufagtige baanweg Beale's Cut genoem.  Maar die uitstel was maar kort. 
Die vloed van 1861–62 is gevolg deur ernstige droogtes in 1863 en 1864.  Beeste het omgekom, of geslag en verkoop vir die bergingswaarde van hul huide en horing, en grondwaardes het gedaal. Gierige sprinkane en 'n groot pokke -epidemie het die verwoesting voltooi.  Die rancho -ekonomie van die Dons en die Californio lewenswyse het gedaal tot 'n golf van oorweldigende skuld en onbetaalde belasting, om nooit weer te styg nie. 
Nuwe name op die grond Wysig
In die dekade na die burgeroorlog het die meerderheid van die ou ranchos in die vallei hande verander. In 1867 het David Burbank, 'n tandarts en entrepreneur van Los Angeles, Rancho Providencia   en 4,607 hektaar (19 km2) van die aangrensende Rancho San Rafael gekoop. Burbank kombineer sy eiendomme tot 'n veeboerdery van byna 9 000 hektaar (36 km2).
Dieselfde jaar verkoop die weduwee van De La Osa Rancho Encino aan James Thompson,  wat twee jaar lank skape op die rancho grootgemaak het. Thompson het op sy beurt die eiendom aan die Garnier -broers verkoop in 1869. Die Garniers het ook skape op die eiendom grootgemaak en was bekend vir die goeie kwaliteit van hul vag, maar hulle het op hul beurt te veel uitgebrei en die eiendom in 1878 weens negatief verloor. [26 ]
Eulogio de Celis het probeer om sy groot besittings in die vallei te verkoop, maar geen kopers gevind nie. Na die vloedjare deur skuld gedruk, het Andrés Pico in 1862 sy halfbelang in die Rancho-eksmissie San Fernando in 1862 aan sy broer Pío Pico verkoop,  wat 8 000 km2 behou het, genaamd die Pico-reservaat rondom die ou Sending. Toe De Celis in 1869 sterf, het Pío Pico, wat dringend kontant benodig, sy halfaandeel verkoop aan 'n groep beleggers wat saamgestel was as die San Fernando Farm Homestead Association. Die voorste belegger was Isaac Lankershim, 'n veeboer en graanboer in Noord -Kalifornië. Ander beleggers was Levi Strauss. Om die verkoop te voltooi, is die vallei in die lengte verdeel, met die vereniging wat die suidelike helfte en die noordelike helfte gekoop het aan die erfgename van De Celis. Die grenslyn was 'n geploegde vore oor die vallei se vloer naby die roete van vandag se Roscoe Boulevard. In 1873 het Isaac Lankershim se seun en toekomstige skoonseun, James Boon Lankershim en Isaac Newton Van Nuys, na die Vallei verhuis en die bestuur van die eiendom oorgeneem. Van Nuys het die eerste houtraamhuis in die vallei gebou. Aanvanklik het die twee mans skape grootgemaak en die naam van die onderneming verander na die San Fernando Sheep Company. Van Nuys het egter gedink dat die eiendom koring kan verbou met behulp van die droëlandboerderytegniek wat op die Groot Vlakte ontwikkel is, en grond van die Vereniging verhuur om sy teorieë te toets. Nadat 'n droogte die meeste skape in 1875 vernietig het, is die res van die eiendom oorgegee aan die verhoging van koring en gars. Mettertyd sou die Lankershim-eiendom, onder sy derde naam, die Los Angeles Farming and Milling Company, die wêreld se grootste koring-groeiende ryk word.  
Spoorweë en boomdorpe Redigeer
'N Gedeelte van 227 km2 van die eiendom van De Celis noord van die groot vore is in 1874 deur die senator Charles Maclay van Santa Clara en sy lewensmaat, George K. Porter van San Francisco, aangekoop. Porter se neef Benjamin F. Porter het daarna gedeeltes van Porter en Maclay se belange gekoop. Die grootste deel van die grond, behalwe die pakkie noordoos van die sending, is gebruik vir koringboerdery. Ben Porter se gedeelte in die weste (nou Porter Ranch) was een van die laaste dele van die vallei wat ontwikkel moes word. 
In die oostelike gedeelte naaste aan die San Gabrielberge, het Maclay op 15 September 1874 die eerste stad van die vallei, San Fernando, platgemaak.  Die stadsplan bevat grond vir 'n stasie vir Leland Stanford's Southern Pacific Railroad van Los Angeles, wat die depot vir die boere in die noordelike vallei om hul koringoes na die hawe in Wilmington te stuur.  In 1876 het die suidelike Stille Oseaan 'n tonnel deur die pas by San Fernando oopgemaak en die eerste deurtrein van die transkontinentale spoorweg se westelike eindpunt in San Francisco na Los Angeles gehardloop. Vanaf hierdie tyd het treinreise die reis per lang afstand per postkoets in Kalifornië vervang.   
Die wêreldkoringmark het gedurende die 1870's en vroeë 1880's sterk gebly, maar toe het die aanbod die vraag oorskry en pryse begin daal.  Toe die mededinger Santa Fe Railroad Los Angeles in 1885 bereik, het tariefoorloë tussen die twee vervoerreuse steeds meer setlaars na Suid -Kalifornië gebring, en druk het gestyg om die groot boerderye van die vallei te onderverdeel.  In 1886 verkoop David Burbank sy plaas aan grondspekulante in Los Angeles wat die Providencia Land, Water and Development Company gestig het, met Burbank as een van die direkteure. Die grond is ondersoek en 'n sakegebied is aangelê, omring deur woongebiede. Die buitegebied is verdeel in klein plase. Hulle noem die stad Burbank en open die stuk te koop op 1 Mei 1887. 
In Oktober 1887 het J. B. Lankershim en agt ander ontwikkelaars die Lankershim Ranch Land and Water Company georganiseer en 49 000 km noord van die Caheungapas van die Lankershim Farming and Milling Company aangekoop.  ​​Lankershim het 'n stad gevestig wat die inwoners Toluca (later Lankershim, en nou Noord -Hollywood) genoem het langs die ou Tulare -pad van Cahuengapas na San Fernando. Op 1 April 1888 het hulle klaargemaakte klein plase te koop aangebied, reeds beplant met diepgewortelde sagtevrugte- en neutbome-meestal perskes, pere en okkerneute-wat die reënlose somers van die vallei kan oorleef deur op die hoë te vertrou. watertafel langs die Pacoimarivier (nou die sentrale of hooftak van die Tujunga Wash) eerder as besproeiing op die oppervlak.  
In 1888 verkoop Ben Porter 'n gedeelte van sy eiendom naby die basis van Santa Susana -pas aan die Porter Land and Water Company, wat dit as die gemeenskap van Chatsworth Park beplan het. 
Die landopbloei van die 1880's het teen die 1890's in duie gestort, maar ten spyte van nog 'n wrede droogtesiklus aan die einde van die 1890's, het die vrugte- en neutboere 'n tyd lank solvent gebly. Die Toluca Fruit Growers Association is in 1894 gestig. Die volgende jaar het die Suidelike Stille Oseaan 'n taklyn oopgemaak wat noordwes oor die vallei skuins na Chatsworth Park gelei het, wat 'n vragstop per dag by Toluca gemaak het, hoewel die depot die nuwe naam Lankershim gedra het. In 1896, onder druk van J. B. Lankershim, is die poskantoor in Toluca na sy vader herdoop tot "Lankershim", hoewel die nuwe naam van die stad eers in 1905 amptelik erken sou word.  
'N Nuwe Santa Susana Pass -wa -roete wat die verslegtende Devil's Slide omseil, is in 1895 in die noorde geopen. Aanvanklik gebel El Camino Nuevo (die New Road), is dit later die naam Chatsworth Grade Road genoem, wat in gebruik was totdat Santa Susana Pass Road (nou Old Santa Susana Pass Road) in 1917 gebou is.  Dit was die eerste motorroete tussen die San Fernando en Simi Valleys. Dit was ook die belangrikste 'kuspad' noordwaarts na Santa Barbara en San Francisco, totdat die Conejo -graad in Ventura County tussen Conejo Valley en die Oxnard -vlakte op "Camino Real Viejo" (die Old Royal Road, nou US Route 101) was verbeter. Spoorverkeer deur Toluca en Chatsworth Park na Ventura County en punte noord is moontlik gemaak deur die opening van die Santa Susana -tonnels in 1904, en die nuwe kusroete het spoedig die ou spoorweg na San Francisco via die San Fernando -pas vervang vir passasiersreise, aangesien die roete die koetsroete via die Santa Susana -pas in die 1870's vervang het.  
Laat in die dekade het die Stad Los Angeles al die boere van die Vallei gedagvaar, nie net op die oppervlakwater van die Los Angeles -rivier en sy sytakke nie, maar ook op die grondwater. In 1899 skaar die hooggeregshof in Kalifornië hom by die stad. Sonder 'n betroubare watertoevoer het dit onmoontlik geword om plase in die vallei te verkoop. 
Ontwikkeling in die nuwe eeu Edit
In Oktober 1903 verkoop George K. Porter 'n opsie om sy laaste grond van 16.200 hektaar (66 km2) in die noordelike vallei aan te koop aan 'n sindikaat onder leiding van Leslie C. Brand van Glendale. In 1904 word Brand se sindikaat opgeneem as die San Fernando Mission Land Company, waarvan die groot aandeelhouers Los Angeles sakelui Henry E. Huntington, E.H. Harriman, Edwin T. Earl, Joseph F. Sartori en Harrison Gray Otis.  Eendag nadat die stadswaterkommissie, waarop Moses Sherman gesit het, 'n voorstel goedgekeur het om 'n akwaduk uit die Owensvallei te bou, het die maatskappy stilweg sy opsie uitgeoefen om Porter se grond te koop. 
Op 29 Julie 1905 kondig die Stad sy planne aan om water suid uit die Owensvallei te bring - water wat slegs aan stadsbewoners beskikbaar gestel sou word.  Bouwerk het in 1908 begin en water uit die Los Angeles -akwaduk het die San Fernando -vallei in November 1913 bereik. 
Die ontwikkeling van vaste eiendom het weer 'n sterk oplewing getoon. In die "grootste grondtransaksie wat ooit in Los Angeles County aangeteken is",  'n sindikaat onder leiding van Harry Chandler, sakebestuurder van die Los Angeles Times, saam met Hobart Johnstone Whitley, Isaac Van Nuys en James Boon het Lankershim "Tract 1000" verkry, die oorblywende 19200 km² van die suidelike helfte van die voormalige sendinglande - alles wes van die Lankershim -stadsgrense en suid van die ou vore behalwe die Rancho Encino. As die Los Angeles Suburban Homes -onderneming het hulle planne opgestel vir die dorpe Van Nuys, Marion (nou Reseda) en Owensmouth (nou Canoga Park, West Hills en Winnetka), 'n snelwegstelsel, en uiteindelik inlywing in die stad Los Angeles. In die "Sale of the Century" in November 1910 verkoop hulle die oorblywende vee en nie-grondbates van die Lankershim Farming and Milling Company op 'n veiling. Die Los Angeles Times het die veiling 'die begin van 'n nuwe ryk en 'n nuwe era in die Suidland' genoem.  
Tye het inderdaad vinnig verander. Die Stad Burbank is in 1911 ingelyf  en die Pacific Electric Railway bereik Van Nuys op 16 Desember 1911, Owensmouth op 7 Desember 1912 en San Fernando op 22 Maart 1913.  In 1912 het Carl Laemmle het 'n permanente rolprentfasiliteit op die Providencia (Oak Crest Ranch) in die heuwels oos van die monding van die Cahuengapas, wat die eerste plek van Universal City sou word, uitgebreek. Universal City verhuis in 1914 na 'n nuwe plek, die Taylor Ranch.  In 1914 breek Carl Laemmle baan op Taylor -boerdery vir die New Universal City in die heuwels oos van die monding van die Cahuengapas, wat die tweede plek van Universal City in die San Fernando -vallei, Universal City. 
Valleiboere het aangebied om die oortollige akwadukwater aan te koop, maar die federale wetgewing wat die bou van die akwaduk moontlik gemaak het, het Los Angeles verbied om die water buite die stadsgrense te verkoop.  Vir die Valley -gemeenskappe was die keuse toestemming tot anneksasie of sonder.Op 29 Maart 1915, met 'n stemming van 681 tot 25, het inwoners van 108732 hektaar (440 km2) van die San Fernando -vallei (uitgesluit Rancho El Escorpión en die gemeenskappe van Owensmouth, Lankershim, Burbank en San Fernando) gestem om geannekseer te word deur die Stad Los Angeles. Owensmouth is in 1917 geannekseer, West Lankershim in 1919, Chatsworth in 1920 en Lankershim in 1923. Klein afgeleë gedeeltes van die noordelike en westelike vallei is selfs later stukke geannekseer: die grootste deel van Rancho El Escorpión in 1958 en die res van Ben Porter se boerdery as laat as 1965. Burbank en San Fernando bly tot vandag toe onafhanklike stede.  
"San Fernando Valley" Deur Marc Wanamaker (2011) Bladsy 97, 103 en 106
"Oak Crest, 'n filmstad op sigself" The New York Dramatic Mirror - 15 Januarie 1913 bladsy 49.
"Universal City Visit" Rotarian Februarie 1914
"Early Universal City" deur Robert S. Birchard
"A Motion Picture City." Daily Advocate, 2 Oktober 1914 Bladsy 6
"Skrap dit" die Old Universal - 1915 Universal Tour -brosjure
Die Cowboys, Indiane en dieretuin in 1914 word die eerste bates wat na die nuwe Universal City verskuif word. [Filmprente -wêreld]
"The Theatre of Science 'n volume vordering en prestasie in die rolprentbedryf" deur Robert Grau: Bladsy 287 - 1914 Broadway Pub. Co New York
Die lewe en avonture van Carl Laemmle deur John Drinkwater (Carl Laemmle kyk na die boerdery van Nestor en noem die gebied Universal City))
"Stil op die stel" - Iverson Movie Ranch History 1984
Universal History 1912 tot 1915 - "Frickr Universal Image collection" deur Dennis Dickens. 
Deur Kathleen Tuthill, geïllustreer deur Rupert Van Wyk
Die Britse dokter John Snow kon ander dokters en wetenskaplikes nie oortuig dat cholera, 'n dodelike siekte, versprei is toe mense besmette water gedrink het totdat 'n ma haar baba & rsquos -luier in 'n dorpsput in 1854 gewas het en 'n epidemie wat 616 mense doodgemaak het, afgeskakel het.
Dr Snow, 'n verloskundige wat belangstel in baie aspekte van die mediese wetenskap, het lankal geglo dat water wat deur riool besmet is, die oorsaak van cholera is. Cholera is 'n dermsiekte wat binne enkele ure na die eerste simptome van braking of diarree die dood kan veroorsaak. Snow het in 1849 'n artikel gepubliseer waarin sy teorie uiteengesit word, maar dokters en wetenskaplikes het gedink dat hy op die verkeerde pad was en het vasgeval in die destydse algemene opvatting dat cholera veroorsaak is deur asemhalingsdampe of a & ldquomiasma in die atmosfeer.
Die eerste gevalle van cholera in Engeland is in 1831 aangemeld, omtrent die tyd toe dr Snow op 18 -jarige ouderdom sy mediese studies voltooi het. Tussen 1831 en 1854 sterf tienduisende mense in Engeland aan cholera. Alhoewel dr.Snow baie betrokke was by eksperimente met 'n nuwe tegniek, bekend as narkose, om babas te baar, was hy ook gefassineer deur sy teorie oor hoe cholera versprei, te ondersoek.
In die middel van die 1800's het mense nie lopende water of moderne toilette in hul huise gehad nie. Hulle het putte en gemeenskaplike pompe gebruik om die water te kry wat hulle gebruik het om te drink, kook en was. Septiese stelsels was primitief en die meeste huise en besighede gooi onbehandeld riool en dierlike afval direk in die Teemsrivier of in oop kuipe met die naam & ldquocesspools & rdquo. Waterondernemings het gereeld water uit die Teems gebottel en by kroeë, brouerye en ander besighede afgelewer.
Dr Snow het geglo dat riool wat in die rivier of in putte naby die putte gestort word, die watertoevoer kan besoedel, wat kan lei tot 'n vinnige verspreiding van siektes.
In Augustus 1854 is Soho, 'n voorstad van Londen, swaar getref deur 'n vreeslike uitbraak van cholera. Dr Snows het self naby Soho gewoon en het dadelik gaan werk om sy teorie te bewys dat besmette water die oorsaak van die uitbraak was.
Binne 250 meter van die plek waar Cambridgestraat by Broadstraat aansluit, was daar binne tien dae meer as 500 dodelike aanvalle van cholera, en Dr. Snow skryf & ldquo Sodra ek kennis gemaak het met die situasie en omvang van hierdie ontwrigting (sic) van cholera, Ek het vermoed dat die water van die straatpomp wat gereeld in Broadstraat gereeld besoek word besmet is. & Rdquo
Dr Snow het die hele dag gewerk om inligting uit die hospitaal en openbare rekords op te spoor oor wanneer die uitbraak begin en of die slagoffers water uit die Broad Street -pomp gedrink het. Snow vermoed dat diegene wat naby die pomp gewoon of gewerk het, die pomp die meeste gebruik en dus cholera opdoen. Sy baanbreker mediese navorsing het vrugte afgewerp. Deur 'n geografiese rooster te gebruik om sterftes uit die uitbraak te bepaal en elke geval te ondersoek om toegang tot die pompwater te bepaal, het Snow 'n positiewe bewys ontwikkel dat die pomp die bron van die epidemie was.
Behalwe diegene wat naby die pomp gewoon het, het Snow honderde gevalle van cholera by skole, restaurante, besighede en kroeë in die omgewing opgespoor.
Volgens Snow & rsquos -rekords het die bewaarder van een koffiewinkel in die buurt wat glase water uit die Broad Street -pomp saam met etes bedien het, gesê dat sy weet van nege van haar kliënte wat cholera opgedoen het.
'N Gewilde bubbeldrankie van destyds heet & ldquosherbet & rdquo, wat 'n lepel poeier was wat gegons het toe dit met water gemeng is. In die Broad Street -omgewing van Soho kom die water gewoonlik uit die Broad Street -pomp en was Snow die bron vir baie gevalle.
Snow het ook groepe mense wat nie cholera gekry het nie, ondersoek en opgespoor of hulle pompwater drink. Hierdie inligting was belangrik omdat dit Snow gehelp het om ander moontlike bronne van die epidemie behalwe pompwater uit te sluit.
Hy het verskeie belangrike voorbeelde gevind. 'N Werkhuis, of gevangenis, naby Soho het 535 gevangenes gehad, maar byna geen gevalle van cholera nie. Snow het ontdek dat die werkhuis sy eie put het en water by die Grand Junction Water Works gekoop het.
Die mans wat in 'n brouery in Broadstraat gewerk het wat moutdrank gemaak het, het ook nie cholera gekry nie. Die eienaar van die brouery, mnr. Huggins, het aan Snow gesê dat die mans die drank wat hulle gemaak het, of water uit die brouery gedrink het, en nie water uit die Broad Street -pomp nie. Nie een van die mans het cholera opgedoen nie. 'N Fabriek naby die pomp, in Broadstraat 37, was nie so gelukkig nie. Die fabriek het twee bakke water uit die pomp byderhand gehou om werknemers te drink en 16 van die werkers is dood aan cholera.
Die gevalle van twee vroue, 'n niggie en haar tante, wat aan cholera gesterf het, het Sneeu verbaas. Die tante woon net so ver van Soho, net soos haar niggie, en Snow kon geen verbinding met die pomp maak nie. Die raaisel is duidelik toe hy met die vrou en die seun van Rsquos praat. Hy het aan Snow gesê dat sy ma op 'n tyd in die Broadstraat -omgewing gewoon het en so baie van die smaak van die water gehou het dat sy gereeld bottels daarvan gebring het. Water wat op 31 Augustus, die dag van die uitbraak, uit die pomp gehaal is, is aan haar afgelewer. Soos haar gewoonte was, neem sy en haar besoekende niggie 'n glas water uit die pomp om te verfris, en volgens Snow & rsquos -rekords sterf albei die volgende dag aan cholera.
Snow kon bewys dat die cholera nie 'n probleem in Soho was nie, behalwe onder mense wat die gewoonte was om water uit die Broad Street -pomp te drink. Hy het ook monsters van water uit die pomp bestudeer en gevind dat wit vlekke daarin dryf, wat volgens hom die bron van besmetting was.
Op 7 September 1854 het Snow sy navorsing na die stadsamptenare geneem en hulle oortuig om die handvatsel van die pomp af te haal, wat dit onmoontlik maak om water te put. Die amptenare was huiwerig om hom te glo, maar het die handvatsel afgetrek as 'n verhoor net om die uitbraak van cholera byna onmiddellik tot stilstand te laat kom. Bietjie vir bietjie het mense wat hul huise en besighede in die Broadstraat -omgewing verlaat het, begin terugkeer.
Ondanks die sukses van die Snow & rsquos -teorie om die cholera -epidemie in Soho te stuit, het openbare amptenare steeds gedink dat sy hipotese onsin is. Hulle het geweier om enigiets te doen om die putte en riole skoon te maak. Die Raad van Gesondheid het 'n verslag uitgereik wat lui: & ldquowe sien geen rede om hierdie oortuiging te aanvaar nie en haal Snow & rsquos -bewyse af as blote & ldquosuggesties. & Rdquo
Maande daarna het Snow elke geval van cholera vanaf die Soho -uitbraak in 1854 opgevolg en byna almal teruggevoer na die pomp, insluitend 'n meubelmaker wat deur die gebied gegaan het en kinders wat nader aan ander pompe geleef het, maar langs die Broad Street geloop het pomp op pad skool toe. Wat hy nie kon bewys nie, is waar die besmetting in die eerste plek vandaan kom.
Amptenare het beweer dat daar geen riool uit stadspype in die pomp kan lek nie, en Snow het self gesê dat hy nie kon uitvind of die riool uit oop riole, dreine onder huise of besighede, openbare pype of putte kom nie.
Die raaisel is moontlik nooit opgelos nie, behalwe dat 'n predikant, dominee Henry Whitehead, die taak aangeneem het om Snow verkeerd te bewys. Die minister beweer dat die uitbraak nie veroorsaak is deur besmette water nie, maar deur goddelike ingryping deur God. Hy het geen sodanige bewys gevind nie, en in werklikheid bevestig sy gepubliseerde verslag die bevindinge van Snow & rsquos. Die beste van alles, dit het Snow die waarskynlike oplossing gegee vir die oorsaak van die besmetting van die pomp.
Eerwaarde Whitehead het 'n onderhoud gevoer met 'n vrou in Broadstraat 40, wie se kind cholera van 'n ander bron opgedoen het. Die kind en die moeder van die kind het die luiers van die baba en rsquos in water gewas wat sy dan in 'n lekkende put net drie meter van die Broadstraatpomp gestort het, en raak dit wat Snow noem en die verskriklikste uitbraak van cholera wat ooit in hierdie koninkryk voorgekom het, aan. & Rdquo
'N Jaar later bel 'n tydskrif Die Bouwer publiseer dominee Whitehead en rsquos -bevindings, tesame met 'n uitdaging aan Soho -amptenare om die put te sluit en die riole en dreine te herstel, want ondanks die laat talle sterftes het ons al die materiaal vir 'n nuwe epidemie. & rdquo Dit het baie jare geneem voordat amptenare dit gemaak het verbeterings.
In 1883 het 'n Duitse dokter, Robert Koch, die soektog na die oorsaak van cholera 'n stappie verder geneem toe hy die bakterie geïsoleer het Vibrio cholerae, die & ldquopoison & rdquo Sneeustryd het cholera veroorsaak. Dr Koch het vasgestel dat cholera nie van persoon tot persoon aansteeklik is nie, maar slegs deur onhigiëniese water- of voedselbronne versprei word, 'n groot oorwinning vir die Snow & rsquos -teorie. Die cholera -epidemies in Europa en die Verenigde State in die 19de eeu het geëindig nadat stede uiteindelik die sanitasie van watervoorsiening verbeter het.
Die Wêreldgesondheidsorganisasie beraam dat 78 persent van die mense in lande van die Derde Wêreld nog steeds sonder skoon watervoorsiening is, en tot 85 persent van die mense woon nie in gebiede met voldoende rioolwater nie, wat veroorsaak dat cholera -uitbrake in sommige dele van die gebied wêreld.
Vandag beskou wetenskaplikes Snow as die pionier van navorsing oor openbare gesondheid op 'n gebied wat bekend staan ​​as epidemiologie. Baie van die huidige epidemiologiese navorsing wat by die Amerikaanse Centers for Disease Control gedoen is, wat steeds teorieë soos Snows & rsquo gebruik om die bronne en oorsake van baie siektes op te spoor.
Heilige familie Parish History
Alhoewel goudmynwerkers die strome van Plumas en Sierra Counties vanaf die vroeë dae van die Gold Rush bewerk het, het die stad Portola eers in 1905 begin toe die Western Pacific Railroad die Boca en Loyalton Railroad gekoop het. Die klein nedersetting het begin as 'n hoofkwartier vir werk aan die spoorlyn. Volgens een bron het Portola op 14 Augustus 1909 amptelik die notule van Plumas County Board of Supervisors betree. Teen 1910 het die stad 'n bevolking van 400 mense gehad, maar die naaste Katolieke kerke was in Truckee en Reno.
Katolieke in die Feather River -land het 'n opeenvolging van 'circuit' -priesters bedien wat reeds in 1852 begin het toe' 'n sekere vader Acker die stad Downieville, aan die noordelike vurk van die Yuba -rivier, besoek het. Vader Shanahan, wat die pioniersendeling van Nevada City was, het in die lente van 1853 sy eerste besoek aan die mynkampe van Sierra County gemaak, waarskynlik so ver noord as La Porte. In 1856 word vader Cornelius Delahunty as predikant in Downieville aangestel, en die mynkampe in die suidelike deel van Plumas County val onder sy jurisdiksie. 'Vader Delahunty het getrou op die ruwe paadjies gereis na die wilde, afgesonderde gebied van La Porte tot by Jolmsville totdat hy in 1861 na Virginia City geroep is. suidelike punt van Plumas County. In 1869 word vader Lynch se plek ingeneem deur vader William Moloney, wat die eerste Katolieke sendeling geword het wat die Genesee en Indiese valleie besoek het.
Die pad wat Vader Moloney gevolg het, het van Downieville na Sierra City gelei, waarvandaan dit noordwaarts voortgegaan het na Johnsville, 'n gewilde mynstad aan Deer Creek bokant Johnsville, en dit het verbind met die Beckwourth -pad wat na Quincy, die setel van die graafskap van Plumas County …, lei. van hier af gaan hy op pad na Greenville, en sny na Indian Valley en stop die stede Taylorsville en Genesee, waarvandaan hy verder gaan na Johnstonville en Susanville, waar hy dienste hou en doop. Hy het teruggegaan na Downieville, meer as honderd myl onder, aan die einde van die roete in Sierra County. Daar word gesê dat hy dieselfde lang reis gemaak het gedurende (1870) … en elke jaar daarna tot in 1874, toe die missies in Genesee en Indian Valleys deur die pastoor van Truckee oorgeneem is. Die stadsketting wat met Chester aan die noordelike grens (van die graafskap) begin, en wat Greenville, Crescent Mills, Taylorsville, Genesee, Quincy, Mohawk, Johnsville, Graeagle, Portola en Chilcoot insluit, ontvang gereeld bedienings deur die priesters van Reno en Truckee tot 1929, toe vader Patrick McTague predikant van Plumas County geword het en sy woonplek in Portola gevestig het.
Ander Katolieke kerke wat in die omgewing van Portola gebou is, sluit in 'n kerk wat in 1908 herbou is uit 'n ou skoolhuis in Loyalton, 'n kerk wat nou lank verdwyn het, op die huidige County Road A-23 naby die lyn Plumas County-Sierra County en 'n kerk in Beckwourth, gebou deur katolieke in 1873. Daar is 'n verslag van 'n Vader Kiely wat van Reno na Loyalton gereis het om in 1888 mis te hou.
In sy baie insiggewende Sierra Valley, Jewel of the Sierras, bevat James J. Sinnott die volgende, wat hy verkry het uit die
'Historiese aandenking en gids van die Church of the Assumption in Truckee, Kalifornië, en die missies aangeheg
Daarby, insluitend Lake Tahoe, Sierra Valley, Portola, Quincy en Indian Valley. " Hierdie dokument kom in die besit van mnr Sinnott van mev. Betty Dellera van Chilcoot. Die dokument verklaar dat
Tot in 1912 omhels die gemeente Truckee al die deel van Kalifornië wat oos van die Sierras en noord van die Southern Pacific Railroad lê, insluitend al die provinsies Modoc, Lassen en Plumas, en 'n deel van die graafskap Sierra, Nevada en Placer.
Sinnott het nog 'n rekening gekry van mev Mary Mattox van Loyalton en vader Bernard Bums van Holy Family Parish:
In 1929 het die Rt. Ds Robert J. Armstrong, biskop van die Sacramento Bisdom, stig die gemeente van die Heilige Familie van Portola. Die sendingkerke van Loyalton, Quincy, Greenville, Graeagle, Johnsville en Walker Mine was ingesluit in die gemeente, en voor die stigting van bogenoemde gemeente het vader Horgan van Truckee na Loyalton gereis om 'n mis te hou. van die Katolieke Kerke in die omgewing van Sierra Valley is die feit dat die klok in die Katolieke Kerk van Portola afkomstig is van 'n kerk in Johnsville, wat in 1899 gebou is, en laasgenoemde kerk in die 1920's bedien is deur vader John 1. McGarry wat gereis het daar vanuit sy tuiskerk in Downieville, en sy reis na Johnsville uitgebrei na besoeke aan Howland Flat, Gibsonville, ens., in die noordelike Sierra County, wat die reise te perd gemaak het.
Die jaar 1929 is dus die permanente vestiging van 'n Katolieke kerk in Portola.
Die opvolging van priesters
Vader Patrick McTague studeer aan die All Hallows College in Dublin, Ierland, en word aangestel op 20 Junie 1926. Hy kom in 1929 na Portola. die noorde. Vader John McGoldrick volg hom op in 1937. Vader McTague dien later in McCloud, Redding, Yreka, Sacramento en Noord -Sacramento. Hy is in 1981 oorlede.
Vader McGoldrick is in 1931 aangestel as assistent -leraar van die Holy Rosary Church in Woodland voordat hy in 1937 na Portola gekom het.
Die twee mans woon in Portola en bedien die gemeenskappe Portola, Loyalton, Quincy en Greenville. Later verhuis Vader Myles na Quincy om die gemeenskap en Greenville te bedien. Vader Schaeffer volg pa McGoldrick op. Dit was tydens die termyn van vader McGoldrick dat die pastorie langs die kerk gebou is. 'N Afskrif van die oorspronklike kontrak gedateer 27 Maart 1936 en onderteken deur kontrakteur 1. W. Spriggs en vader McGoldrick bestaan ​​in die rekords van Holy Family Parish. In die Portola Reporter vir 4 April 1936 het 'n artikel met die opskrif "Father McGoldrick to Have New Residence" gesê dat "6 houtbedrywighede in die omgewing ingestem het om hout vir die projek te skenk." Vader McGoldrick was 'n vriend van Jack Hamilton, veteraan uit die Eerste Wêreldoorlog en daarna werfmeester vir die Western Pacific Railroad in Portola. Hamilton was 'n vrymesselaar. As gevolg van sy vriendskap met vader McGoldrick, het Hamilton 'n groep messelaars gewerf om te help met die bou van die pastorie. Later het Hamilton se seun, Jack, jr., Tot Katolisisme bekeer. In sy mondelinge onderhoud het Gerald Gervais, wat in 1946 na Portola verhuis het, onthou dat hy 'n man vroeg in die oggend in Commercial Street gesien het, wat volgens Gervais geklee was in werkklere en 'n skeer nodig gehad het. Gervais, wat baie onlangs stad toe verhuis het, skrik toe hy die volgende Sondag gaan mis en sien dat die man, toe in die klere van 'n priester, vader McGoldrick was.
Vader Schaeffer, 'n boorling van Ohio, was die Heilige Familie -gemeentepriester van 1946 tot 1954. Hy was 'n ywerige visser, lid van die gemeentelid, Bob Rowden, onthou dat pa Schaeffer sy Jeep op 'n keer in Wades Lake bokant Johnsville gery het en nie die Jeep kon terugkry nie. die spoor waarop hy gekom het. , Sê Rowden dat die gemeentelid Hugo Menesini twee naweke geneem het om die Jeep uit die canyon te haal. Jerry Gervais onthou hoe hy vader Schaeffer gehelp het om van die dak van die Social Hall af in 1952, die "jaar van die groot sneeu", te kom skoffel en hoe pa Schaeffer hom steeds "' n klein slukkie aangebied het om die koue te vermy ". Jerry verklaar dat hy dit moeilik gehad het om sy toestand aan vrou Agnes te verduidelik toe hy terugkeer huis toe. Vader Thomas O'Brien volg pa Schaeffer op.
Vader O'Brien bedien die Heilige Gesinsgemeente van 1954 tot 1961. Hy was voorsitter van die bou van die Heilige Rozenkranskerk in Loyalton in 1954, wat tot vandag toe die titel "sendingkerk" dra. Holy Rosary Church is ingewy in 1955. Vader (later Monsignor) Patrick Corkell het vader O'Brien opgevolg. Later jare dien vader O'Brien in Redding en Anderson.
Vader Corkell bedien die Heilige Gesinsgemeente van 1961 tot 1967. Baie van sy gemeentelede het met liefde na hom verwys as "die hoëpriester" vanweë sy statuur. Hy was meer as 6 voet vyf sentimeter lank. In 1965 is die kerk uitgebrei, die plaaslike kontrakteur John Bronson het die kerk langs die oos-wes-as "verdeel" en die noordelike helfte nader aan Taylorstraat verskuif en dan in die middel ingevul. Die gemeentelid Delia Bonta onthou die datum waarop die werk voltooi is, want haar trouoefening is in die kerk gehou net voor die teël op die vloer gelê is, en haar troue die volgende dag. 'N Paar jaar later het die bouers Eddie Pitzer en Don Ross 'n ruimer ingangs- en toiletgeriewe gebou en oor die stoep en trappe gedek. Nadat hy Portola verlaat het, dien vader Corkell in Burney. In 1960, voor sy toewysing aan Portola, dien hy as kapelaan by die Olimpiese Winterspele in Squaw Valley, Kalifornië. Voor sy dood in 1995, is hy as Monsignor aangestel. Vader Bernard Burns volg pa Corkell op.
Vader Burn se termyn by die Heilige Gesin was van 1967 tot 1998. Omdat hy jare lank as Portola se gemeentepriester deurgebring het, word sy lewe in 'n aparte afdeling van hierdie artikel behandel. Vader Glenn Dare volg hom op in 1998.
Vader Dare was in November 2003 die leraar van Holy Family Parish.
Opgedateer 12 November 2012 deur Barbara Jaquez …
Vader Walsh uit Ierland het Father Dare opgevolg in 2004. Vader Walsh was 'n baie geestelike leier, wat bekend was vir sy joviale weë en sagmoedigheid. Hy keer gereeld terug van sy aftrede in Ierland om sy vriende en voormalige gemeentelede te besoek.
Vader Joel, van die Filippyne, het vader Walsh opgevolg.
Vader Rainier, van die Filippyne, het vader Joel opgevolg. Vader Rainer besit 'n kind soos 'n gees en het sy gemeentelede geleer dat 'n opregte liefde vir Christus 'n voorbeeld is. Hy word gereeld gevind om ander te bedien, selfs om kos by die gemeentelike etes te bedien.
Vader Arlon Vergara, OSA, 'n Augustyner, en ook uit die Filippyne het vader Rainier in 2012 opgevolg.
Vader Bernard Burns
Die volgende is uittreksel uit 'n toespraak wat die skrywer tydens die pensioenpartytjie van Father Burn in Junie 1998 gehou het.
Vader Burns is gebore op 8 Augustus 1929 in County Cavan, Ierland, in die gemeente Killeshandra. Hy was die oudste van die vier seuns en een meisie wat gebore is aan John en Jane Burns, 'n boeregesin. Toe dit tyd is dat hy skool toe gaan, stuur sy ouers hom na die National School, die ekwivalent van 'n Amerikaanse laerskool. Die skool was in Arvagh, 3 myl daarvandaan, en jong Benny stap elke dag van en na die skool. Hy het in die winter stewels gedra, maar het altyd uitgesien na die lente wanneer hy kaalvoet skool toe kon gaan. Hy het die Nasionale Skool van graad een tot agt bygewoon. Benny, 'n belowende geleerde, het selfs voor sy agtste klas 'n trek na die priesterskap gevoel. Die meeste plaasseuns in County Cavan kon egter nie hoop om verder as die agtste klas te gaan nie, en die meeste van hulle wou in elk geval nie terugkeer na die plaas of handel dryf nie.
Onderwys buite die National School was duur, en die meeste Ierse gesinne kon dit nie bekostig om hul seuns te stuur om as priesters onderrig te word nie, en skoolopleiding in ander beroepe was buite die kwessie. John en Jane Burns was egter vasberade, en hulle antwoord op die vraag hoe om vir hul kinders se opvoeding te betaal, was "As God dit wil, sal ons in staat wees." Uiteindelik het al vyf die Burns -kinders na 'n vorm van hoër onderwys in Ierland gegaan.
Dit het 10 pond per jaar gekos om die 14-jarige Benny Burns na die Moyne-skool te stuur, of, soos hy meer formeel weet, die St. Mary's Apostolic School, in North Longford, Ierland. Vandag kan Moyne meer as 600 van sy alumni wat priesters is, tel, byna almal inboorlinge van die dosyn plattelandse gemeentes binne 'n radius van 20 myl van die skool. Die Moyne-skool is 'n direkte afstammeling van die "hegskole" van Ierland wat begin het onder die onderdrukkende bewind van Oliver Cromwell van Engeland (1653-58). Cromwell het onderwys in die Gaelies en enige Katolieke leerstellings verbied. Die "hegskole" was klasse wat in die geheim gehou is om Cromwell se bewind te omseil.
Benny studeer Latyn en Grieks, Christelike leer, Engelse samestelling en wiskunde, en behaal hoë punte in alle kursusse. Aan die einde van sy vier jaar by Moyne word hy as seminaarstudent aan die All Hallows College in Dublin aanvaar. All Hallows was 'n kosskool wie se dag begin het met gebede om 06:30 en gevul was met klasse en studie. In hul eerste twee jaar was die jong Seminariërs in die Departement Filosofie, waar hulle wiskunde, geskiedenis en Engels studeer het. In hul laaste twee jaar, die 'Huis', was hulle in die Teologie -afdeling en studeer dogmatiese teologie, morele teologie en die Skrif.
Maar All Hallows was blykbaar nie die enigste werk vir Benny nie. Hy het uitgeblink in sport, sokker gespeel, geslinger, tennis en handbal. Sy gunsteling was sokker, of soos die Iere dit noem, "voetbal." Daar was destyds 200 seuns in All Hallows, en daar was ten minste twee sokkerwedstryde wat elke aand tussen die agt spanne op die kampus gespeel is.
All Hallows het sy jongmanne nie vir Ierland voorberei nie, maar vir die wêreld. Hulle het die kweekskool verlaat vir plekke soos Suid -Afrika, Australië en Nieu -Seeland, en selfs verre lande soos Kalifornië in die Verenigde State van Amerika. En dit was na Kalifornië, in die bisdom Sacramento, dat die 20-jarige Benny Bums, of, liewer, die pas geordende vader Bernard Bums, na sy ordening op 21 Junie 1953 gestuur is.
Hy is in Chico aangestel as assistent -predikant van die St. John's -kerk, en het daar gedien totdat hy in 1958 weer na die St. Mary's Church in Arcata gestuur is, as assistent -pastoor. Hy beskryf sy tyd in Arcata as sy "eerste ervaring in die klein stad Kalifornië."
Na drie jaar in Arcata, word hy deur die bisdom Sacramento in 1961 teruggeroep om assistent -pastoor te wees aan die begin van die Presentation Parish in Carmichael. In 1963 kry hy 'n ander pos, hierdie keer as 'n onderwyser in godsdiens aan die Bishop Armstrong High School in Sacramento. Na 'n jaar is hy as assistent-pastoor na die Basil's Parish in Vallejo gestuur, waar hy oor die algemeen drie jaar saam met die jeug van die gemeente gewerk het, 1965-1967.
In 1967 word Burns na Family Parish in Portola geroep, 'n plek waarvan hy niks weet nie. Hy dien die Heilige Familie vanaf die datum tot met sy aftrede in 1998. Nadat hy afgetree het, verhuis hy na sy geboorteland Cavan in Ierland, waarna hy jaarliks ​​na die Verenigde State reis om vriende en gemeentelede in Portola en Loyalton te besoek.
Die 1990's bouprojek
(Die volgende is onttrek uit die notule van die boukomitee van die Holy Family Church, 1992-2000. Die skrywer was sekretaris van die komitee.)
Gedurende Father Burn se 31 jaar as predikant het die Heilige Familie in gees en lidmaatskap gegroei. In April 1992, in reaksie op hi
bel vir 'n gemeentevergadering om die herstelwerk aan die heiligdom te bespreek, spesifiek 'n lekkende dak, 'n groep mans en vroue het bymekaargekom. Onder. Die leiding van Father Burn, en die bespreking strek veel verder as die herstel van 'n lekkende dak. Bespreking oor die bou van 'n nuwe kerk op 'n eiendom wat aan die noordekant van Portola besit word, het uiteindelik in die daaropvolgende maande gelei tot 'n plan om 'n nuwe sosiale saal te bou, die bestaande heiligdom te vergroot en 'n groot verharde parkeerterrein te bou. Die dood van 'n buurman wat die eiendom direk wes van die kerk besit het (op die suidwestelike hoek van Taylor- en Pine -straat), het vader Bums aangespoor om die erf vir die kerk te koop. Die perseel het die plek geword vir die sosiale sentrum, wat vandag Father Bums Social Center genoem word. 'N Pak grond is van die spoorlyn aan die noordekant van Taylorlaan gekoop om as die verharde parkeerterrein te dien.
Gemeentelede het die volgende vyf jaar deelgeneem aan 'n belofteprogram om geld vir die projek in te samel. Met die verpande geld kon die gemeente die geld vir die bouprojek by die Bisdom leen. In April 1994 is die konstruksiebod toegeken aan Jeff Litz Construction Company van Portola, en die werk aan die nuwe sosiale sentrum het kort daarna begin. Die voltooide saal was 'n gebou met twee verdiepings met 'n groot vergadersaal en kantore bo, en klaskamers en 'n vergadersaal onder. Na voltooiing is die saal ingewy tydens 'n besoek van eerwaarde William K. Weigand, biskop van Sacramento. Daarna is begin met die uitbreiding van die heiligdom, en massas is gehou in die nuwe sosiale sentrum totdat die heiligdom in Mei 2000 voltooi is.
Gemeentelede wat in die Boukomitee dien:
Vader Glen Dare
Clyde "Buzzy" Baur
Jack Bridge is aangestel as projekkoördineerder tussen die boukomitee en Jeff Litz, die kontrakteur.
Die ekspedisies na San Diego per land sou hul reis baie makliker vind. Kapt. Rivera, nadat hy diere en voorrade byeengebring het op die roete noord langs die roete wat eers deur Fr. Link, het in Desember by Santa Maria Mission, die laaste buitepos van die bestaande sendingstelsel, aangekom, en daar het nie genoeg weiveld daar gevind nie, ongeveer 40 kilometer noordwes by Velicata. Dit het 'n belangrike pos geword oor wat later bekend was as die Pacific Trail, wat die latere Dominikaanse kusmissies verbind het. Velicata is ongeveer 270 kilometer suid van San Diego, maar langs 'n pad wat oor 'n groot deel van die boonste Baja Kalifornië draai, is dit ongeveer 360 myl.
Toe ds. Crespi het aangekom, die ekspedisie was gereed om te begin. Behalwe kapt. Rivera en ds. Crespi, daar was Juan Canizares, ingenieur, 25 leerbaadjies van die presidio van Loreto, drie muleteers, en tussen vier en veertig en twee en vyftig Indiërs, van wie die meeste verlate gegaan het of gesterf het tydens die optog na San Diego. Op 24 Maart, Goeie Vrydag, met 'n pak trein van 180 muile, het die lede van die ekspedisie hul gesig noordwaarts gedraai en die lang opmars begin. Ds. Crespi het in sy dagboek opgemerk: "Die land gaan voort soos die res van Kalifornië, steriel, dor, sonder gras en water, en vol klippe en dorings. "
Hulle het stadig noordwaarts gewerk en redelik naby die kus gebly, alhoewel die dood van 'n aantal Indiese helpers en die geleidelike verdwyning van baie ander gedurende die nag angs en toenemende probleme met die pakkit veroorsaak het. Hulle het baie Indiese stamme en nedersettings teëgekom, maar slegs een keer is hulle bedreig, 'n paar pyle wat onskadelik aan hul voete val.
Ses-en-veertig dae nadat hulle Velicata verlaat het, het hulle in 'n diepgroen vallei neergedaal, dik met Indiese huise, en het hulle die eerste aanduidings gekry dat hul reis ten einde loop. Dit was naby die huidige dorpie San Miguel, net noord van Ensenada. Die datum was 9 Mei. Ds. Crespi se dagboek het opgemerk dat die oomblik toe die Indiërs ons sien, 'n oproer inbreek, almal uit hul huise kom en na 'n paar knolletjies hardloop, en die meeste stop nie totdat hulle 'n heuwel aan die ander kant van die vallei bereik het nie. " Die lok van geskenke het vertroue herstel en " die Indiërs het vir ons gesê, soos ons volkome aan tekens verstaan ​​het, dat hulle twee blaffers sien verbygaan het, en dat hulle nie ver was nie. "
Die volgende dag kom hulle in die gesig van 'n ander vallei wat so groen en aangenaam is soos die wat hulle nou net verlaat het, in die huidige Descanso, Baja California, en omring deur soveel naakte en geverfde Indiane dat hulle dit nie kon tel nie:
Hulle het blykbaar aan vier dorpe behoort, want ons het opgemerk dat vier van hulle, wat ongetwyfeld kapteins of kapteins was, ons lang toesprake gehou het, waarvan ons niks verstaan ​​het nie, alhoewel ons uit hulle tekens afgelei het dat hulle hulself en hul grond aan ons aangebied het . Ons het ook verstaan, dieselfde as in die vorige dorp, dat hulle twee blaf gesien het, en dat hulle geanker was. Hulle het ook gepraat oor die mense wat daarin gekom het en gesê dat daar drie vaders was wat dieselfde rok as ek gedra het, na my gewys en my gewoonte aangeneem. "
Op 12 Mei het hulle oorgesteek na die kus, naby die huidige Tahiti -strand, halfpad tussen Rosarito -strand en die grens, waar hulle die Coronado -eilande kon sien, en 'n poel vars water kry dit die Pool van die Heilige Martelare. Die volgende oggend, as gevolg van kranse op die strand, sny hulle terug op die mesa wes van Tijuana en sien gou
" oor 'n lang entjie die vlak kus wat ons sou volg, terwyl die hele grond goed bedek was met groen gras. Van 'n hoogte op hierdie vlakte kon ons sien dat die oseaan ver in die land inloop. In die baai het ons die hoofmeesters van die twee blaf gesien, wat skaars gemaak sou word vanweë die afstand wat ons nog van hulle af was. Hierdie gesig was 'n groot troos en vreugde vir almal, want ons was uiteindelik so naby die gewenste hawe van San Diego. "
Drie ure se optog het hulle na 'n bevolkte Indiese dorpie gebring, waarlangs 'n goeie hoeveelheid water en die Tia Juana -rivier geloop het, en ds. Crespi het die dorpie Sancti Spiritus genoem. Daar het hulle oornag, deurweek met reën, en vertrek op Sondagoggend, 14 Mei, ten spyte van meer buie, noordwaarts oor die breë vlakte van die Suidbaaigebied, en trek 'n bietjie van die strand af uit vrees dat daar moerasse kan wees. Indiërs was oral. So het hulle die suidelike en oostelike oewer van die San Diego -baai omring en in 'n opmars van ses en 'n half uur naby die kamp gekom wat deur diegene wat op die San Carlos en die San Antonio.
Sodra ons die kamp ontwrig het, het die soldate hul gewere gelos en 'n saluut gegee, en onmiddellik reageer diegene wat in die kamp was, sowel as die op die pakkies met hul artillerie en vuurwapens. Onmiddellik het die drie vaders wat in die blaf gekom het, en ook die offisiere wat op die land was, ons ontmoet en ons hartlik omhels en gelukgewens dat ons nou almal verenig was in hierdie hawe van San Diego. "
Hulle was die eerste wit mans wat San Diego per land bereik het. Hoewel hulle gebrek ly, moeg en uitgeteer aangekom het, het hulle die afstand met minder moeite geloop as om oor die see te kom. Costanso vertel hoe die vermoeide optoggangers gerus het, en hoe die kamp nader aan die rivier beweeg is. Presidio Hill het dus die plek geword van die eerste Royal Presidio in Kalifornië en uiteindelik die plek van die eerste klein missie.
Presidio Hill het uit 'n redelik beboste gebied gekom en die Indiese dorpie Cosoy was eintlik 'n versameling hutte wat tussen die bome versprei was. Vuurgate is op Presidio Hill opgegrawe en mortiere en stamper wat op die gholfbaan net daaronder gevind is.
Die hele land -ekspedisie het aangekom sonder om 'n enkele man te verloor of selfs 'n siek persoon na 'n reis van twee maande te dra, alhoewel hulle op 'n halwe rantsoen was, en sonder meer as drie sakke meel, waarvan elke man twee ontvang het koeke vir sy hele dag se rantsoen. Hulle het op daardie dag naby die kamp van die siekes gerus en van voedsel voorsien om hul krag te herstel. Die beamptes besluit om die kamp naby die rivier te verskuif, wat nog nie voorheen gedoen is nie, omdat dit nie raadsaam geag is om die klein magte wat hulle het vir die beskerming van die vaartuie en van die mense wat op dieselfde tyd op die strand was, te verdeel nie. Met verloop van tyd moes die groter gemak van 'n korter afstand vir die vervoer in ag geneem word, om nie die manne wat die lansering hanteer, onnodig te vermoei nie, aangesien die gebrek aan lasdiere hulle verplig het om alles op hul skouers te dra aan wal gebring. Almal het verhuis na die nuwe kamp wat een liga verder noord op die regteroewer van die rivier oorgeplaas is, op 'n heuwel van matige hoogte (Presidio Hill), waar dit moontlik was om die siekes, met wie die chirurg, Don Pedro, met groter sorg aandag te gee Prat, het nie vir 'n oomblik weggegaan nie en met die grootste vriendelikheid verpleeg. Aangesien hulle egter nie verbeter nie en dat die gebeurlikheid sou ontstaan ​​waarin die twee pakkies dit onmoontlik sou vind om die hawe te verlaat, het hulle ernstig daaraan gedink om een ​​van hulle met briewe na San Blas te stuur om die onderkoning en die inspekteur-generaal van die toestand van beide ekspedisies. Don Juan Perez, kaptein van die Principe ncipe (of San Antonio) vir hierdie doel aangestel is, besluit Don Vicente Vila om in San Diego te bly totdat hy nuwe bevele ontvang en die afdwingings wat nodig is om alles uit te voer wat sy meerderes mag bepaal. Die pakkie San Antonio is … afgelaai. 'N Gedeelte van die vrag is na die kamp oorgeplaas en die res is aan boord van die San Carlos. Die skip is gereed gemaak. "
Draai altyd vorentoe en draai nooit terug nie. " Dit is die geloofsbelydenis waardeur ds. Serra het gelewe. En op Dinsdag, 28 Maart, lank verby sy fisieke bloei en met 'n pynlik besmette been, het hy 'n afgeleefde burro geklim, en, vergesel slegs deur 'n getroue dienskneg en 'n soldaatwag, het hy die eerste been van sy lang reis afgelê wat na San Diego. Hy was 'n jaar by Loreto, en hoewel sy behoeftes gering was, het hy in sy dagboek opgemerk dat ek uit my missie van Loreto nie meer voedsel vir so 'n lang reis as 'n brood en 'n stukkie kaas saamgeneem het nie, Ek was 'n hele jaar daar in ekonomiese aangeleenthede as 'n blote gas om die krummels te ontvang van die kommissaris van die koninklike soldaat, wie se vrymoedigheid by my vertrek nie verder strek as die bogenoemde artikels nie. " Wat 'n begin vir so 'n groot avontuur!
Hy is eers na die nabygeleë Mission San Javier, waar hy sy vriend, ds. Palou, wat hom voorsien het van meer proviand en die eerste artikels vir die nuwe missies in Kalifornië, 'n versilverde kelk, 'n klein bronsklokkie, 'n nuwe goue lap en 'n gebruikte rooi, en 'n paar ander nodige kerkgoedere. Sien Fr. Toestand van Serra, Fr. Palou het aangebied om in sy plek te gaan.
Toe ek die wond en swelsel van sy voet en been sien, kon ek my trane nie in bedwang hou nie, toe ek nadink hoeveel hy sou moes ly om te reis oor die baie rowwe en moeisame paaie wat tot op die grens bestaan. soos dié nog onbekend en later te vinde is, met geen ander dokter en chirurg by hom nie, behalwe die Goddelike Geneesheer. "
Maar sy pleitstukke was tevergeefs, en ds. Serra stoot sy moeë burro op die harde spoor na die grensmissie Santa Maria, 200 myl noord, waar hy kapt. Portola op 5 Mei ontmoet het.
Kaptein Portola is gekritiseer vir sommige van sy optrede, of die gebrek daaraan, maar hy het meer as sy probleem gehad. As 'n simpatieke man, het dinge soms vir hom moeilik geword.In sy eie verhaal onthou hy sy hartseer oor die stroping van die missies om die ekspedisie te lewer:
Terwyl ek op pad was, my vriend, deur die missies wat die Jesuïete opgestel het na die een op die grens met die naam Santa Maria, het ons geen ontberings ondervind nie, ook nie ek of my metgeselle nie, behalwe die feit dat ons van die presidio groente en lekkernye, in ruil vir die klaagliedere van die setlaars, was ons gelukkig genoeg om onder dakke te kon slaap en met gemak die opmars te onderneem. Met inagneming van die groot woestyne waarheen ek gegaan het, en van die Russiese honger waarmee ek voorsien dat ons gaan teister, was ek verplig om alles wat ek sien, te gryp terwyl ek deur hierdie swak missies gegaan het, en dit tot my spyt te laat. … skaars voorsiening gemaak. . . "
Intussen het vader Serra en Portola na Velicata gegaan. Die nuwe Mission San Fernando is formeel gestig, 'n kruis is opgehef en klokke gehang. Hier het Serra vir die eerste keer werklik primitiewe Indiërs teëgekom wat nie deur die beskawing geraak is nie. In sy dagboek skryf hy van hulle:
15 Mei: " Dit was vir my 'n dag van groot blydskap, want net nadat die mis, terwyl ek bid, in die klein kwashutjie afgetree het, het hulle my kom vertel dat die Indiane kom en naby is. Ek het die Here geprys, die grond gesoen en sy majesteit bedank daarvoor dat Hy na soveel jare daarna uitgesien het, my nou toegelaat het om onder die heidene in hul eie land te wees. Ek het dadelik uitgekom, en ek was voor hulle twaalf, almal mans en grootmense, behalwe twee seuns, een ongeveer tien jaar oud en die ander vyftien. Ek het iets gesien wat ek nie kon glo nie, toe ek daarvan gelees het of daaroor vertel is. Dit was dit: hulle was heeltemal naak, soos Adam in die tuin, voor sonde. "
Serra het gesê dat selfs al het die Indiane gesien dat die Padres geklee was, hy die minste teken van skaamte nie kon sien nie.
Die ekspedisie was nou heeltemal saamgestel. Dit het bestaan ​​uit sersant Jose Francisco de Ortega, met tien leerbaadjies, 44 Christen-Indiane, vier muleteers, twee bediendes, etlike honderde beeste en 'n pak trein.
Dit was tyd om aan te gaan, en die ekspedisie vertrek op 15 Mei na San Diego. Van ds. Palou leer ons van die beproewings van ds. Serra tydens hierdie lang optog, al was Palou nie daar nie:
" Gedurende die drie dae wat hy in Velicata gebly het, het ons eerbiedige Vader geen pyn in die been gehad nie, want van die begin af het die vreugde en afleiding oor die fondament (van die nuwe missie) hom van sy pyn laat vergeet. Maar daarna was dit nie so nie, want op die eerste reis van drie ligas het die been en die voet so ontsteek dat dit blyk dat daar 'n kanker was. Hulle was so pynlik dat hulle hom geen rus gegee het nie. Maar sonder om by iemand te kla, reis hy nog 'n dag, ook van drie ligas, tot hy by 'n plek met die naam San Juan de Dios kom. Daar voel hy so belas met sy swakheid dat hy nie kan staan ​​of sit nie, maar in die bed moet gaan lê, met soveel pyn dat dit vir hom onmoontlik was om te slaap. Toe die goewerneur hom in hierdie toestand sien, het hy vir hom gesê: 'Vaderpresident, u eerbied sien nou hoe onbekwaam u is om die ekspedisie te vergesel. Ons is slegs ses ligas vanaf die beginpunt. As u eerbied dit wens, neem ons u na die eerste sending, waar u kan herstel, en ons sal voortgaan met ons reis. ' Maar ons eerbiedwaardige Vader, wie se hoop nooit bedaar het nie, antwoord hom op hierdie manier: ' Laat u Eer, moenie hieroor praat nie, want ek vertrou dat God my die krag sal gee om by San Diego aan te kom, soos Hy my gegee het om tot hier te kom. As dit nie die geval sou wees nie, pas ek my aan sy Allerheiligste Wil toe. Maar al sterf ek op die pad, ek sal nie terugdraai nie. Alhoewel ek daar begrawe is, sal ek met graagte by die heidene bly, as dit die wil van God is. om te loop, beveel hy 'n werpsel wat gebou is, gevorm soos 'n draagbaar of bier om die dooies te dra, en gemaak van stokke, sodat hy daarop gelê kan word en gedra kan word deur die neofiet -Indiane van Ou Kalifornië wat die ekspedisie vergesel het as verkenners en vir watter taak hulle ook al opgeroep word. Toe die eerbiedwaardige vader hiervan hoor, het hy baie bedroef geraak, toe hy in sy omsigtigheid en nederigheid die groot arbeid in ag geneem het wat deur die arme Indiërs gedra was. Met hierdie hartseer, nadat hy in homself afgetree het, het hy God gevra om sy toestand te verbeter om die las wat die Indiërs moes oplê, te verwyder as hulle hom op hierdie manier sou moes dra. Toe hy sy geloof en vertroue in God herleef, bel hy die middag die muleteer Juan Antonio Coronel en sê vir hom: Seun, weet jy hoe om 'n middel voor te berei vir die wond in my voet en been? ' Maar die muleteer antwoord hy: 'Vader, watter middel kon ek weet? Dink jy ek is 'n chirurg? Ek is 'n muleteer Ek het net die wonde van diere genees. die been en die groot pyn wat ek ondervind, wat my nie toelaat om te rus of te slaap nie. Maak vir my dieselfde middel as wat u op 'n dier sou toepas. ' Die muleteerder glimlag, net soos die res wat die antwoord gehoor het. Hy het geantwoord: 'Vader, ek sal dit doen om u tevrede te stel.' , het hy dit op die voet en been aangebring en die toediening van albei materiale in die vorm van 'n gips op die wond gelaat. God het so gewerk (soos die dienskneg van God my uit San Diego geskryf het) dat hy die nag tot die oggend geslaap het en dat hy so wakker geword het van sy pyn en wonde dat hy opgestaan ​​het om Matins en Prime te sê soos gewoonlik. En toe hierdie gebede klaar was, het hy die mis gesê asof hy nie sulke probleme ondervind het nie. Die goewerneur en die res van die soldate was verbaas toe hulle die eerbiedwaardige Vader so skielik goed sien, en verlig dat om die ekspedisie aan te gaan, nie die minste vertraging op hom moes plaasvind nie. "
Ds. Serra self sê min daaroor in sy dagboek. Onder die datum van 17 Mei, met verwysing na 'n plek met die naam San Juan de Dios, skryf hy eenvoudig:
Ek het daar mis gesê, maar ek het baie moeite gehad om op my voete te staan, want die linker een was baie ontsteek. Ek ly nou al meer as 'n jaar lank, en nou het die swelling halfpad teen my been, wat met seer bedek is, bereik. Daarom moes ek die res van die tyd wat ons hier gebly het, meestal op my bed neer lê, en ek was bang dat ek kort voor lank die ekspedisie op 'n draagbaar sou moes volg. " [vir meer, sien "Dagboek van Junipero Serra, Loreto na San Diego, 28 Maart-1 Julie 1769" onder vertalings]
Op 18 Mei merk hy op dat ons verblyf daar voortduur, maar ek kon nie mis sê om die voormelde rede nie.
Dit is al. Daar word geen melding gemaak van die genesing deur die muleteer nie, waaroor ds. Palou het later by lede van die ekspedisie geleer. Maar in 'n brief aan ds. Palou, Serra sê:
Toe ek die grens oorsteek, was my been en voet sleg. Maar God was goed vir my. Ek voel elke dag beter en hou tred met die optogte van die dag, asof niks met my verkeerd is nie. Op die oomblik is die voet heeltemal goed soos die ander, maar van die enkel af halfpad om die been is dit asof die voet voorheen 'n groot wond was, maar sonder swelling of pyn, behalwe 'n mate van jeuk. Dit is in elk geval 'n kwessie van klein oomblik, en#8221
Ds. Maynard J. Geiger, O.F.M., wat die lewe van Junipero Serra vir die Academy of American Franciscan History geskryf het, meen dat ds. Serra het sy muil die hele ent gery.
Die ekspedisie volg die roete van kapt Rivera en ds. Crespi, behalwe die laaste paar ligas. Die taamlik lakoniese kapt. Portola het later die probleme onderweg aan 'n vriend beskryf.
Ek begin met my opmars na die baai met die naam San Diego, in geselskap van dertig soldate van die presidio en baie Indiese hulpverleners, maar vriend, in 'n paar dae het ons met groot spyt gesien dat ons kos weg was, sonder bron, tensy ons moet terugdraai. As gevolg hiervan het sommige van die Indiane gesterf, en die res het hulle van natuurlike nood verlaat. Dus het ek alleen by die kuiers gelaat sonder om die opmars te stop; ons het geklaag, nou na die berge om ganse en hase dood te maak, nou na die strand vir mossels en klein vissies, en dan op soek na water, wat ons nie gedoen het nie vind vir drie of vier dae dat die diere twee keer so lank gaan sonder om te drink, soos ons soms gedoen het. Deur hierdie en ander ontelbare probleme, natuurlike gevolge van so 'n ongelukkige fortuin, te oorkom, het ons by die hawe van San Diego aangekom. "
Die feite in die verskillende weergawes van die ekspedisies na San Diego stem nie altyd ooreen nie, aangesien baie van die verslae of verhale in latere maande of jare geskryf is, toe die besonderhede dof geword het.
Die land het stadig meer groen en aangenamer geword terwyl hulle noord gestap of gery het, en uiteindelik op 20 Junie, vanaf 'n heuwel, sien hulle die Stille Oseaan en laai daardie aand by die see by wat nou Ensenada is, tagtig kilometer suid van San. Diego. Dit was 'n welkome verligting van die woestyne en skerp heuwels wat hulle in die weke wat agter hulle gelê het, oorgesteek het. Vir die res van die reis het hulle so na as moontlik aan die kus gehou, in die algemeen die roete van die huidige snelweg, totdat uiteindelik sers. Ortega en 'n metgesel is vooruit gestuur om San Diego te vertel van hul komende aankoms. Op 27 Junie ontmoet hulle in Rosarito 'n Indiër geklee in blou katoen, wat net kan beteken dat hy uit San Diego kom, hy het die blye nuus gegee dat hul doel minder as twee dae voorlê en dat hy die sersant en sy metgesel ontmoet het op die pad. Die volgende oggend lui die geluid van stampende hoewe die terugkeer van die sersant met tien soldate en vars perde wat deur kapt. Rivera gestuur is. Hulle het briewe gedra vir ds. Serra van Crespi en Parron.
Portola besluit om voort te gaan, terwyl Serra en die belangrikste deel van die ekspedisie stadiger volg. Serra skryf:
Vroeg in die oggend het die goewerneur, met sy bediende en agt soldate, voor ons begin om dieselfde dag die hawe van San Diego te bereik, wat hy inderdaad gedoen het. en 'n half is gemaak, hierdie keer met twee gidse uit San Diego. Ons het die hele tyd die kus gevolg, ons enigste probleem was die talle klowe soortgelyk aan dié van die vorige dag. Maar vandag was hulle nie heeltemal so erg nie. Ons het gestop naby 'n heidense rancheria, geleë op 'n mooi stuk verhoogde grond met die voorkoms van 'n eiland. Waar die see dit nie was nie, is daar 'n kloof. Die heidene, toe hulle ons sien, kom na ons toe en nooi ons om saam met hulle naby hul hutte te stop. Maar dit was vir ons meer raadsaam om aan die ander kant van die kloof kamp op te slaan, waar daar nog 'n groot aantal groot afmetings is. Aan weerskante van ons, waar ons laer was en waar die heidene hul huise gehad het, maak die hoë berge 'n volledige sirkel en daarom kan die plek nooit meer wees as wat dit is nie, en ek het dit die naam Carcel de San gegee Pedro, wie se fees ons vandag vier. "
Dit was naby die huidige Tahiti -strand, nie ver onder die grens nie. Die volgende oggend, met die gidse wat die rigting van die hawe weet van die manier waarop die wind waai, neem hulle 'n kort entjie van die Indiese pad af en val af in die Tia Juana -riviervallei, en kamp die nag op 'n plek wat hulle het San Pablo gebel. Hierdie rivier was 'n kilometer in San Diego County.
Ons begin vroeg, en die eerste ding was om die kloof oor te steek en teenoor die heuwel te klim. Na 'n paar op- en afdraandes sien ons 'n wonderlike gesig 'n meetlose vlakte wat voor ons uitstrek waaroor ons voetstappe moet trap. Die heuwels wat ons regs verlaat het. En oor die vlakte het ons die dag vier en 'n half vertrap. Maar die klowe wat ons moes oorsteek, is en is redelik talryk, sonder dat dit moontlik is om dit te vermy of om hulle te flank, en almal kom reguit uit die berge. En alhoewel ek aanhou bid het en my toevertrou aan die wil van God, ensovoorts, het ek al my moed bymekaargeskraap omdat u nie gouer uit die een kloof was as in die ander nie, en elkeen gevaarlik was. Op 'n keer het ek die gidse gevra: ' Is dit die laaste een? ' ' Daar kom nog baie meer, ' was hul antwoord. En hulle was reg soos die gebeure bewys het. In elk geval, soos alle ander dinge in hierdie wêreld, het die sluise tot 'n einde gekom en na net meer as drie uur onderweg het ons by 'n heidense nedersetting aangekom, met 'n dig bevolkte gebied. Ons was baie moeg en was geneig om daar te stop. Maar die sersant het ons meegedeel dat hulle 'n onbeskaamde stam was. Om hierdie rede, en om die volgende dag in San Diego beter uitgerus te kom, het ons voortgegaan met die bedoeling om 'n ander dorpie 'n paar ligas verder te bereik. Hier was genoeg water, hoewel dit van minder kwaliteit was as wat ons aan die onaangename genote oorgelaat het. En nou is die pad maklik, en die gidse wat die rigting van die hawe ken, van die manier waarop die wind waai, het ons 'n kortpad gemaak en aan die regterkant die afgelegde pad gelos. Op die kort afstand van ongeveer 'n uur het ons gevind dat die land nie net 'n mooi weiveld is nie, maar ook 'n aangename rivier met goeie water. Daar stop ons sonder om na die volgende rancheria te gaan. Ons het San Pablo genoem, die plek wat die sersant wat vir die derde keer langs hierdie pad verby is, of die ander vir wie dit die vyfde was, en wat vir ons baie aantreklik lyk. Dit is 'n baie groot vlakte en ek sou oordeel dat dit ongeveer 'n liga van die see af geleë is, min of meer. Daar het die diere uitstekend gereis, en ons het sonder enige verdere angs gegaan. . . "
Die laaste dag 's joumey lê voor. Dit was 1 Julie.
Die roetes van Serra en Crespi na San Diego is nie presies bekend nie, maar uit hul dagboeke word die algemene verloop maklik bepaal. Vanuit Sancti Spiritu, waar Crespi op die Tia Juana -rivier kamp opgeslaan het, een en 'n derde myl van waar dit in die Stille Oseaan uitmond, was die roete waarskynlik noordooswaarts oor die vallei, en kruis vandag die spoorlyn by ongeveer Palmlaan en noordoos na Palmlaan. heuwel. Dit is duidelik dat Serra San Diego County vanuit Mexiko binnegekom het deur 'n skuins vallei wat nou bekend staan ​​as Smugglers ' Gulch, ongeveer twee en 'n half kilometer van die kus af. Serra het die breë Tia Juana-riviervallei oorgesteek om aan die noordekant te kamp, ​​wat hom nader aan die voet van die baai, een derde tot 'n half myl suid van Coronadolaan, gebring het. Serra het die Otayrivier op 'n sekere punt oos van National Avenue en wes van Third Avenue in Otay oorgesteek. Hier is die rivierbedding 'n wye, droë was. Daarna het hy noordwaarts en geleidelik noordwes gegaan, om die heuwels, maar tog van die strand af weggehou om slope en moerasse te vermy. Hy het waarskynlik die Sweetwaterrivier oorgesteek in die omgewing van Fourth Avenue in Chula Vista, gewoonlik 'n droë bed. Deur die huidige National City te gaan, bereik hy San Diego ongeveer op die lyn van Main Street, en kom al hoe nader aan die baai terwyl die heuwels intrek. Laurelstraat.
Ons het vroegoggend op ons laaste dag se reis begin. Die begin van die hawe wat ons gesoek het, is reeds gedeeltelik sigbaar, en ons gidse het ons reeds die ingang en perke verduidelik, en daarom is die arbeid van die pad wat baie plat is, vir ons baie meer ondersteunbaar as gewoonlik. Onderweg het ons drie kampe van heidene teëgekom. Die pad in sy laaste helfte kronkel aansienlik om die talle slope wat min of meer die land uit die see binnedring, te vermy, 'n rede waarom die reis, wat blykbaar behoort te neem, moet vermy hoogstens drie uur, kos ons iets meer as vyf, aan die einde daarvan bevind ons ons op die oewer van die hawegebied – nie ver van sy bek nie, waar die twee pakkiebote San Carlos en San Antonio was vir anker. Van die eerste hiervan af, omdat hulle die nuutste was, het hulle met die bekendstelling begin om ons welkom te heet, hoewel ons 'n baie kort tydjie gebly het. Nadat ons meegedeel is dat ons byna 'n liga sou moet bereik om by die plek te kom waar die landekspedisie laer was, het ons dus voortgegaan en uiteindelik by die kamp aangekom 'n bietjie voor die middag van die bogenoemde dag . "
Alle ekspedisies is uiteindelik by die hawe van San Diego verenig. Dankie God, ek het eergister, 1 Julie, hier aangekom by hierdie hawe van San Diego, en#8221 Serra het Palou geskryf. Dit is pragtig om te aanskou en glo nie aan die reputasie daarvan nie. Hier ontmoet ek almal wat voor my uitgetrek het, hetsy oor die see of oor die land, maar nie die dooies nie. Serra het 'n haglike situasie gevind, 'n situasie wat hul moed en hul vindingrykheid moes aanroep. Toe ds. Crespi het op 14 Mei aangekom, hy het die bemannings van albei skepe aangetref deur skeurbuik, en 21 matrose en 'n paar soldate was reeds dood. Teen die tyd dat ds. Serra het aangekom, al die matrose van die San Carlos, behalwe een en die kok, het geswig en al die van die San Antonio siek was. Miskien het sestig van die 159 persone wat San Diego bereik het, aan skeurbuik beswyk.
Ds. Serra, saam met baie ander van die tyd, was van mening dat skeurbuik aansteeklik was. Hy het geskryf dat byna al die mense siek was; baie het gesterf en elke dag sterf ander aan die siekte van Loanda of skeurbuik. " Volgens ds. Geiger, hierdie tipe skeurbuik is vernoem na 'n besonder wrede variëteit wat dikwels matrose tref wat die kus van Loanda, die Portugese kolonie Angola, besoek het.
Die klein kampie op Presidio Hill was niks anders as 'n hospitaal nie, en die dooies moes naby begrawe gewees het. Dit lyk vreemd dat geen van die lyke ooit deur vloed of opgrawing opgedaag is nie.
Ondanks die probleme het ds. Serra het bevind dat San Diego alles was wat hy gehoop het en alles wat deur die vroeë ontdekkingsreisigers beskryf is. Vir hom was dit 'n baie mooi land en beroemd. Daar was baie wilger-, populier- en wildevyebome langs die rivieroewers, wilde druiwe het groot geword, daar was baie akkers en wilde aspersies, en wild het volop gelyk. Daar is soveel wingerde wat deur die natuur verbou word en sonder menslike hulp, dat dit min koste sal kos om die voorbeeld van ons goeie vader Noe (Noah) te volg & Kortom, dit is 'n goeie land, duidelik beter as die ou Kalifornië. & #8221
Die nederige, maar ywerige broeder het uiteindelik die doel bereik wat hy vir homself gestel het toe hy negentien jaar tevore die eerste keer in Mexiko aangekom het. Hy was in 'n maagdelike land omring deur heidene wat bekering nodig het en 'n oes van siele wat maklik in die boesem van ons Heilige Moeder, die Kerk, versamel kon word, en dit sou verskyn met baie min moeite. "
'N Nuwe lewe begin voor hom en 'n lewe wat 'n ryk rol in die geskiedenis van Kalifornië sou speel. Hy het 'n lang pad gevorder vir hierdie oomblik, 5 000 myl van die heiligdom van 'n akademiese lewe op die vreedsame eiland Mallorca in die Middellandse See.