Jeremy Taylor - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Jeremy Taylor (1613 - 13 Augustus 1667) was 'n predikant in die Church of England wat bekendheid verwerf het as skrywer tydens The Protectorate of Oliver Cromwell. Hy staan ​​soms bekend as die 'Shakespeare of Divines' vir sy poëtiese skryfstyl. Taylor is 'n opleiding aan die Perse-skool, Cambridge, voordat hy Gonville en Caius College, te Cambridge, waar hy in 1626 gegradueer het, was. Hy was onder die beskerming van William Laud, aartsbiskop van Canterbury. As gevolg van die borgskap van Laud het hy gewoonweg kapelaan geword vir koning Charles I. Dit het Taylor polities verdag gemaak toe Laud in 1645 deur die Puriteinse parlement tydens die Engelse burgeroorlog vir hoogverraad verhoor en tereggestel is. Na die parlementêre oorwinning oor die koning, is hy 'n paar keer kort gevange geneem.
Uiteindelik is hy toegelaat om na Wallis terug te trek, waar hy die privaat kapelaan van die Graaf van Carbery geword het. Tydens die Engelse restourasie was sy politieke ster aan die toeneem, en hy is tot die biskopkerk van Ierland bisdom van Down en Connor gemaak. Hy is ook tot visekanselier van die Universiteit van Dublin aangestel. Taylor was 'n stem vir moderering in 'n tyd toe baie godsdienstige mense beweer het dat slegs hul eie leerstellings of oortuigings korrek was, en dat diegene wat van mekaar verskil, burgerlike gestremdheid moes ly. Sy groot pleidooi vir verdraagsaamheid was gebaseer op die onmoontlikheid om teologie in 'n bewysbare wetenskap op te rig. Dit is onmoontlik, het hy aangevoer, dat alle mense een van mekaar sal wees. En wat onmoontlik is om te doen, meen hy, het nie nodig gehad om dit te doen nie. Taylor het tot die gevolgtrekking gekom dat daar meningsverskille moet wees. Kettery, het hy aangebied, is nie 'n dwaling van die begrip nie, maar 'n dwaling van die wil. Taylor het alle geringe vrae om die rede van die individuele lid voorgelê, en hy het sekere grense gestel vir verdraagsaamheid, uitgesonderd dit wat die grondslag van die geloof teengestaan ​​het, in stryd was met die goeie lewe, of wat die menslike samelewing vernietig het. Daar kan vrede gemaak word, sou Taylor uitgespreek het as die mensdom nie alle opinies met die naam van godsdiens sou noem nie.
Taylor is in Cambridge gebore in 'n middelklasgesin. Sy pa was Nathaniel Taylor, 'n kapper en seun van Edmund Taylor, 'n belangrike offisier van die Trinity Church. Sy ma was Mary Dean. Sy is in 1605 met Nathaniel getroud. Jeremy se ware geboortedatum is onseker. In 1619 word die Perse-skool gestig nadat dr. Stephen Perse oorlede is en die oprigting van die bogenoemde grammatikaskool in sy testament bepaal. Op sesjarige ouderdom het Taylor begin bywoon. Kort daarna verhuis sy gesin na 'n huis wat nader aan die skool geleë is. Sewe jaar later vertrek Taylor na Gonville en Caius College in 1626. Min is bekend oor die tyd wat hy hier deurgebring het. Hy was baie van sy portuurgroep en het vinnig gegradueer en is nie lank daarna as predikant ingestel nie.1
Loopbaan onder Laud
Aartsbiskop William Laud het Taylor gestuur om voor hom op Lambeth te gaan preek en die jong man onder sy spesiale beskerming geneem. Taylor het voor 1636 nie sy kameraadskap in Cambridge ontruim nie, maar hy het blykbaar 'n groot deel van sy tyd in Londen deurgebring, want Laud wou hê dat sy magtige dele beter geleenthede vir studie en verbetering sou kry as wat 'n voortdurende prediking moontlik sou maak. In November 1635 is hy deur Laud benoem tot 'n genootskap in All Souls, Oxford, waar, volgens Wood (Athen. Oxon., Ed. Bliss, iii. 781), liefde en bewondering steeds op hom gewag het. Dit lyk egter asof hy min tyd daar deurgebring het. Hy het 'n kapelaan geword vir sy beskermheer, die aartsbiskop, en hoofsaaklik vir Charles I. Op Oxford was William Chillingworth destyds besig met sy groot werk, The Religion of Protestants, en dit is moontlik dat Taylor se gedagtes deur die bekendmaking van hom afgewend is. teenoor die liberale beweging van sy ouderdom. Na twee jaar in Oxford, word hy in Maart 1638 deur William Juxon, biskop van Londen, aan die pastorie Uppingham, in Rutlandshire, aangebied.
In die volgende jaar is hy met Phoebe Langsdale getroud, met wie hy ses kinders gehad het, waarvan die oudste in 1642 op Uppingham oorlede is. In die herfs van dieselfde jaar word hy aangestel om in St Marys te preek op die herdenking van die Kruitplot. , en het blykbaar die geleentheid gebruik om homself te ontruim van die vermoede, wat hom egter deur die lewe spook, van 'n geheim wat leun tot die Romeinse nagmaal. Dit lyk asof hierdie vermoede hoofsaaklik ontstaan ​​het uit sy intimiteit met Christopher Davenport, beter bekend as Francis a Sancta Clara, 'n geleerde Franciscan-frater wat kapelaan geword het van koningin Henrietta; maar dit is moontlik versterk deur sy bekende verbintenis met Laud, sowel as deur sy asketiese gewoontes. Ernstiger gevolge het gevolg op sy gehegtheid aan die Royalistiese saak. Die skrywer van Die Heilige Orde en Kantore van Episkopaatskap of Episkopasie teen die Ariërs en Acephali, Nuwe en Ou (1642), kon skaars hoop om sy gemeente te behou, wat egter eers tot 1644 gesekwestreer is. Taylor het die koning waarskynlik na Oxford vergesel. In 1643 word hy aangebied aan die pastorie Overstone, Northamptonshire, deur Charles I. Daar sou hy in noue verbinding wees met sy vriend en beskermheer Spencer Compton, 2de graaf van Northampton.
'N Royalistiese gevangene
In die volgende vyftien jaar word Taylor se bewegings nie maklik opgespoor nie. Dit wil voorkom asof hy gedurende die laaste weke van Charles I in 1649 in Londen was, van wie daar gesê word dat hy sy horlosie en 'n paar juwele ontvang het wat die ebbehoutsaak waarin hy sy Bybel gehou het, versier het. Hy is saam met ander Royaliste gevangene geneem terwyl hy die kasteel van Cardigan op 4 Februarie 1645 beleër het. In 1646 word hy in samewerking met twee ander ontneemde geestelikes gevind wat 'n skool in Newton Hall, in die parogie van Llanvihangel-Aberbythych, Carmarthenshire, hou. Hier word hy privaatkapelaan van Richard Vaughan, 2de graaf van Carbery, wie se gasvrye herehuis, Golden Grove, verewig is in die titel Taylors, steeds gewilde handleiding vir toewyding, en wie se eerste vrou 'n konstante vriend van Taylor was. Die tweede Lady Carbery was die oorspronklike van die Lady in John Milton's Comus. Mev. Taylor is vroeg in 165 oorlede. Sy tweede vrou, Joanna Bridges, het volgens baie twyfelagtige gesag 'n natuurlike dogter van Charles I gesê. Sy het 'n goeie landgoed besit, hoewel vermoedelik verarm deur die parlementswese, in Mandinam in Carmarthenshire.
Jeremy Taylor verskyn van tyd tot tyd in die geselskap van sy vriend Evelyn, in wie se dagboek en korrespondensie sy naam herhaaldelik voorkom. Hy is drie keer gevangenisstraf opgelê: in 1645 vir 'n onoordeelkundige voorwoord tot sy Golden Grove; weer in Chepstow-kasteel, van Mei tot Oktober 1655, op watter koste nie verskyn nie; en 'n derde keer in die toring in 1657, op. verhaal van die diskresie van sy uitgewer, Richard Royston, wat sy Versameling van die Kantore versier het met 'n afdruk wat Christus verteenwoordig in die gesindheid van gebed.
'N Diskoers oor die vryheid van profeteer (1646), 'n beroemde pleidooi vir verdraagsaamheid wat dekades voor John Locke gepubliseer is Briewe rakende verdraagsaamheid.
Verskoning vir gemagtigde en opgestelde vorme van liturgie teen die voorgee van die gees (1649)
Goeie voorbeeld ... 'n Geskiedenis van ... Jesus Christus (1649), vertel die skrywer, geïnspireer, deur sy vroeëre omgang met die graaf van Northampton
Sewe-en-twintig preke (1651), vir die somer-halfjaar
Vyf-en-twintig preke (1653), vir die winter-halfjaar
Die reël en oefeninge van die heilige lewe (1650)
Die reël en oefeninge van heilige sterf (1651)
'N Omstrede verhandeling oor Die regte teenwoordigheid ... (1654)
Golden Grove; of 'n hele paar daaglikse gebede en gesellighede ... (1655)
Unum Necessarium (1655), volgens die leer van bekering, het die waargenome Pelagianisme groot aanstoot aan Presbiteriërs gegee.
Discours of the Nature, Offices and Measures of Friendship (1657)
Ductor Dubitantium, of die Reël van die Gewete ... (1660)
Die reël en oefeninge van die heilige lewe voorsien 'n handleiding van die Christelike praktyk, wat sy plek by toegewyde lesers behou het. Die omvang van die werk word op die titelblad beskryf. dit handel oor die middele en instrumente om elke deug te bekom, en die remedies teen elke ondeug, en oorwegings wat dien om alle versoekings te weerstaan, tesame met gebede wat die hele plig van 'n Christen bevat. Heilige sterf was miskien selfs meer gewild. 'N Baie bekoorlike werk van 'n ligter aard is geïnspireer deur 'n vraag van sy vriendin, mev. Katherine Phillips (die ongeëwenaarde Orinda), waarin sy vra: "Hoe ver is 'n dierbare en perfekte vriendskap toegestaan ​​deur die beginsels van die Christendom?" As antwoord hierop het hy die mees vernuftige en uitstekende mev. Katherine Phillips syne toegewy Discours of the Nature, Offices and Measures of Friendship (1657). sy Ductor Dubitantium, of die Reël van die Gewete ... (1660) was bedoel om die standaardhandleiding vir casuistiek en etiek vir die Christelike volk te wees.
By die restourasie 'n biskop in Ierland gemaak
Hy het Wallis waarskynlik in 1657 verlaat, en dit lyk asof sy onmiddellike verbinding met Golden Grove twee jaar tevore opgehou het. In 1658, deur die vriendelike kantore van sy vriend, John Evelyn, word Taylor 'n lesingskap aangebied in Lisburn, Ierland, deur Edward Conway, tweede Viscount Conway. Aanvanklik het hy 'n pos van die hand gewys waarin die plig met 'n Presbiteriaan gedeel moes word, of, soos hy dit uitgedruk het, "waar 'n Presbyteriaan en myself soos Castor en Pollux sal wees, die een op en die ander neer," en waaraan daar ook 'n baie geringe salaris was. Hy word egter aangespoor om dit in te neem en in sy beskermheer se herehuis in Portmore, op Lough Neagh, 'n aangebore toevlug gevind.
By die herstelling, in plaas van om hom terug te roep na Engeland, soos hy waarskynlik verwag het en sekerlik gewens het, is hy aangestel tot die sien van Down en Connor, waarby kort daarna die klein aangrensende bisdom Dromore gevoeg is. Hy is ook lid van die Ierse privaatraad en visekanselier van die Universiteit van Dublin. Nie een van hierdie eerbewyse was sonde nie.
Van die universiteit skryf hy:
Ek het alles in 'n perfekte afwyking gevind ... 'n hoop mans en seuns, maar geen liggaam van 'n kollege nie, geen lid, mede-lid of geleerde wat 'n wettige titel in sy plek het nie, maar deur tirannie of toeval ingetrek word.
Gevolglik het hy homself kragtig ingestel op die opstel en uitvoering van regulasies vir die toelating en gedrag van lede van die universiteit, en ook om lesings op te stel. Sy biskoplike arbeid was nog moeiliker. Daar was op die datum van die Herstel ongeveer sewentig Presbiteriaanse predikante in die noorde van Ierland, en die meeste hiervan kom uit die weste van Skotland, en was deurtrek van die afkeer van die Episkopaatskap wat die Verbondsparty onderskei. Geen wonder dat Taylor, wat kort na sy inwyding aan die hertog van Ormonde geskryf het, moes gesê het: 'Ek sien myself word in 'n plek van pyniging gegooi nie.' Sy briewe oordryf miskien 'n bietjie die gevaar waarin hy gewoon het, maar daar is geen twyfel dat sy gesag teengestaan ​​is en dat sy oorvertellings verwerp is nie.
Hier was Taylor se geleentheid om die wyse verdraagsaamheid wat hy in ander dae gehad het, te illustreer, maar die nuwe biskop het niks gehad om die Presbiteriaanse geestelikes aan te bied nie, maar die blote alternatiewe onderwerping aan biskoplike ordinering en jurisdiksie of ontneming. Gevolglik verklaar hy tydens sy eerste besoek ses-en-dertig kerke vakant; en van hierdie dwangbesit is hy deur sy bevele geneem. Terselfdertyd is baie van die manlief gewen deur sy ongetwyfelde opregtheid en toewyding, sowel as deur sy welsprekendheid. Met die Rooms-Katolieke bevolking was hy minder suksesvol. Onkundig oor die Engelse taal en vas aan hul voorvaderlike vorme van aanbidding, was hulle tog verplig om 'n diens by te woon wat hulle as goddeloos beskou het, in 'n taal wat hulle nie kon verstaan ​​nie.
Soos Heber sê
Geen deel van die administrasie van Ierland deur die Engelse kroon was buitengewoon en ongelukkiger as die stelsel wat gevolg is vir die bekendstelling van die Gereformeerde godsdiens nie. In die geval van die Ierse biskoppe het Taylor sy laaste groot werk onderneem, die Ontstellend van Popery (in twee dele, 1664 en 1667), maar soos hy self gedeeltelik bewus gelyk het, het hy miskien meer effektief sy einde gekry deur die metodes van Ussher en Bedell aan te neem, en sy geestelikes aan te spoor om die Ierse taal te verwerf.
Die probleme van sy biskopie het sy lewe ongetwyfeld verkort. Ook in die latere jare wou huishoudelike hartseer nie wees nie. In 1661 begrawe hy, te Lisburn, Edward, die enigste oorlewende seun uit sy tweede huwelik. Sy oudste seun, 'n offisier in die leër, is in 'n tweestryd dood; en sy tweede seun, Charles, bedoel vir die kerk, het Trinity College verlaat en metgesel en sekretaris geword van die hertog van Buckingham, in wie se huis hy gesterf het. Die dag na die begrafnis van sy seun het Taylor koors gekry van 'n pasiënt wat hy besoek het, en na 'n tien dae lange siekte is hy op 13 Augustus 1667 in Lisburn oorlede, in die vyf en vyftigste jaar van Henrietta.
Taylor se roem word gehandhaaf deur die gewildheid van sy preke en gewyde geskrifte eerder as deur sy invloed as teoloog of sy belang as kerklike. Sy gedagtes was nie wetenskaplik of spekulatief nie, en hy was eerder aangetrokke tot vrae oor casuistry as die probleme van suiwer teologie. Sy wye lees en ruim geheue het hom in staat gestel om die materiaal van 'n gesonde historiese teologie in gedagte te hou, maar hierdie materiaal is nie deur kritiek ontlok nie. Sy enorme leer het hom eerder gedien as 'n stoorkamer van illustrasies, of as 'n wapenrusting waaruit hy die fiksste wapen kon kies om teenstander te verpes, as 'n steengroef wat hom voorsien het van materiaal om 'n volledig ontwerpte en blywende gebou van gesistematiseerde waarheid op te bou. . Hy het inderdaad 'n baie beperkte geloof in die menslike gees as 'n instrument van waarheid. Teologie, sê hy, is eerder 'n goddelike lewe as 'n goddelike kennis.
Sy groot pleidooi vir verdraagsaamheid berus op die onmoontlikheid om teologie in 'n bewysbare wetenskap op te rig. Dit is onmoontlik dat almal eenders moet wees. En wat onmoontlik is om te doen, is nie nodig nie, dit moet gedoen word. Daar moet meningsverskille wees; maar dwaalleer is nie 'n begripsfout nie, maar 'n dwaling van die wil. Hy sou alle geringe vrae aan die individuele lid se redes voorlê, maar hy stel sekere perke vir verdraagsaamheid, uitgesluit alles wat teen die fondament van geloof is, of wat strydig is met die goeie lewe en die wette van gehoorsaamheid, of vernietigend vir die menslike samelewing, en die publiek en regverdige belange van liggame wat politiek is. Hy het gedink dat daar vrede gemaak kan word as mans nie alle opinies met die naam van godsdiens sou noem nie, en opbouwings met die naam van fundamentele artikels. Van die stellings van sektariese teoloë het hy gesê dat vertroue die eerste, die tweede en die derde deel was.
Van 'n opregte, poëtiese temperament, vurig en beweeglik in die gevoel en van 'n groot voorliefde, het hy ook die gevoel en verstand gehad wat uit verskillende kontak met mans kom. Al sy geskenke is beskikbaar gestel om ander mans te beïnvloed deur sy maklike beheersing van 'n styl wat selde ooreenstem met waardigheid en kleur. Met al die majesteit en die statige uitwerking en musikale ritme van Milton se beste prosa, word Taylor se styl verlig en opgekikker deur 'n verstommende verskeidenheid misdadige illustrasies, wat wissel van die mees huislike en tersame tot die mees waardige en uitgebreide. Sy preke is veral oorvloedig in aanhalings en verwysings, wat die lug inlig om hulself spontaan voor te stel, maar wat soms sy hoorders verwarrend moes maak. Hierdie oënskynlike voetganger word egter versoen deur die duidelike praktiese doelwit van sy preke, die edele ideaal wat hy voor sy hoorders hou, en die vaardigheid waarmee hy geestelike ervaring aanpak en aansporings tot die deugd gee.
Jeremy Taylor is veral bekend as prosa-stilis; sy belangrikste roem is die resultaat van sy tweelinghandleiding, Heilige lewe en heilige sterf. (Die reëls en oefeninge van die Heilige Lewe, 1650, en Die reëls en oefeninge van die Heilige Sterf, 1651). Hierdie boeke was die gunsteling van John Wesley, en is bewonder vir hul prosastyl deur Samuel Taylor Coleridge, William Hazlitt en Thomas de Quincey. Dit word gekenmerk deur plegtige maar lewendige retoriek, uitgebreide periodieke sinne, en sorgvuldig aandag aan die musiek en ritmes van woorde:
Aangesien ons lewe baie kort is, is dit ook baie ellendig; en daarom is dit goed dat dit kort is. God, jammer vir die mensdom, dat sy las nie onbeweeglik en sy aard 'n ondraaglike las is nie, het ons toestand van ellende tot 'n afkorting verkort; en hoe groter ons ellende is, hoe minder is dit om te hou; die hartseer van die gees van 'n man soos beduidende gewigte, wat deur die groot las daarvan vinniger beweeg, en in die graf neerdaal om ons verslete ledemate te laat rus; want dan sal ons net rustig slaap wanneer daardie bande afgeslaan word, wat nie net ons siele in die gevangenis gebind het nie, maar ook die vleis geëet het totdat die hele bene die geheime kledingstukke van hul kraakbeen oopgemaak het en hul naaktheid en hartseer ontdek het (Reëls en oefeninge vir die Heilige Sterf).