Robert Anderson - Artikels - 2022
Robert Bernerd Anderson is gebore in Burleson, Texas, op 4 Junie 1910. Hy studeer aan die Universiteit van Texas Law School. Hy het as advokaat gewerk totdat hy in 1932 lid van die Texas State House of Representatives geword het. Die jaar daarna is hy aangestel as assistent -prokureur -generaal van Texas. In 1934 word hy 'n Texas State Tax Commissaris.
Anderson het die KTBC -radiostasie gekoop. In 1943 verkoop hy dit vir $ 17,500 aan die vrou van Lyndon B. Johnson. Teen 1951 verdien die stasie $ 3,000 per week.
Anderson, 'n goeie vriend van Sid Richardson en Clint Murchison, het president geword van die Texas Mid-Continent Oil and Gas Association.
Toe Dwight Eisenhower die presidentskap wen, word Anderson sekretaris van die vloot. In Mei 1954 verlaat mnr. Anderson sy vlootpos om adjunkminister van verdediging te word. Van 1957 tot 1961 dien hy as president Eisenhower se sekretaris van die tesourie. In hierdie pos het hy wetgewing ingestel wat voordelig is vir die oliebedryf.
Nadat hy sy amp verlaat het, was hy bedrywig in sake-, beleggings- en banksake, en het hy diplomatieke missies namens president Lyndon B. Johnson uitgevoer. Daar is ook berig dat hy as konsultant en lobbyist vir Sun Myung Moon en sy Church of Unification gewerk het.
In 1987 is Anderson skuldig bevind aan belastingontduiking. Dit het verband gehou met moontlike geldwassery waarby 'n ongeregistreerde bank wat hy bedryf het, betrokke was. Hy is uitgeskakel en tronk toe gestuur.
Robert B. Anderson is op 14 Augustus 1989 in New York oorlede.
Anderson se kragtige invloed op Lyndon Johnson en die posisie wat Anderson aangeneem het in die bestuur van die finansiële beleid van die Johnson -administrasie, was van die begin af bekend en voorspelbaar. Hulle is 'n intieme bondgenoot vir dertig jaar van politiek in Texas en Washington. Hulle was veral intiem in die opstel van 'n olieprogram wat sonder veel openbare bewustheid tot 'n omstrede krisis ontwikkel het wat eers deur Kennedy se dood onderbreek is.
Die saadjie van die program is regtig meer as 'n kwarteeu gelede geplant op 'n passasierstrein wat deur die nag klap. Daar is verskeie weergawes van wat gebeur het, maar een gaan op hierdie manier: oliemiljoenêr Sid Richardson, en president Roosevelt se seun Elliott, en Bill Kittrell, 'n soort protegie van Sam Rayburn en 'n bekende man oor Texas, hou mekaar geselskap op 'n reis na Washington. Maar die gesprek begin sak, so Richardson stuur Kittrell in die stoelmotor om 'n vierde te soek vir 'n ronde brug. Langsaam kom Kittrell terug met 'n jong leër-kolonel agterna, 'n oopkopgenoot met die naam Dwight Eisenhower.
Uit die treinreis het 'n sterk vriendskap ontstaan ​​tussen Eisenhower en Richardson; na die oorlog, toe Eisenhower deur albei politieke partye gehaas word, het sy olie -vriendin in Texas in Parys opgedaag om hom te vertel dat as hy ooit in die politiek sou kom, hy op baie Richardson -geld kon reken.
Presies wat die vrygewigheid wat Richardson getoon het, was nog nooit meer as 'n wanvoorstel nie, maar dit was blykbaar genoeg om Eisenhower matig dankbaar te maak. Toe Richardson en ander Texas -oliemanne Robert Anderson aanbeveel het, het Eisenhower hom sekretaris van die vloot genoem. Die belangrikheid hiervan vir oliemanne in Texas is 'n kwessie van byna komiese spanning. Anderson, 'n inwoner van Fort Worth wat in 'n land geleë is, het niks van vlootsake geweet voordat hy die pos gekry het nie, maar dit maak nie saak nie; al wat hy nodig gehad het om te weet, was dat Texas die grootste olieproduserende staat is en dat die vloot die grootste verbruiker van olie is, sowel as verhuurder van waardevolle gronde aan gunstige olieondernemings. Uit hierdie produsent-verbruiker-verhouding werk dinge redelik natuurlik, en dit was hierdie elementêre kennis wat later John Connally (wat jare lank deur die goeie kantore van sy mentor Lyndon Johnson was, as advokaat van Sid Richardson gedien het en later eksekuteur van die Richardson -landgoed) en Fred Korth, ook inwoners van Fort Worth, sulke bekwame sekretarisse van die vloot, volgens Texas -standaarde ...
Eisenhower, op aandrang van Richardson en Lyndon Johnson, het hom na die kantoor van minister van finansies benoem, en op 21 Junie (1957), tien dae nadat hy sy geskenk -olie -eiendom verkoop het, was Anderson vry en duidelik om aan die senaat se finansiële komitee te sê dat hy het geen eiendom gehad wat in stryd sou wees met sy belang in die kabinetspos nie.
'N Paar weke later is Anderson in 'n kabinetskomitee aangestel om die olie -invoersituasie te "bestudeer"; uit hierdie studie het die huidige program gekom wat die groot oliemaatskappye, veral die internasionale oliereuse, met ongeveer een miljard dollar per jaar baat.
Alhoewel Standard of Indiana, een van die maatskappye wat betrokke was by Anderson se miljoen dollar, die gevolglike invoerprogram tot groot sukses gebruik het, het hy binne 'n paar jaar van 'n maatskappy sonder buitelandse aandele na een van die grootste oorsese olie-ontdekkingsreisigers oorgegaan, maar daar was niks onwettig in hierdie wedersydse voordeel. Anderson kan niks anders as 'n swak smaak aangekla word nie.
Anderson is ook nie alleen verantwoordelik gehou vir die formule van die olie -invoerprogram nie; glad nie. Insiders van die industrie het geglo-en hul oortuigings is in industriële publikasies gedruk-dat Lyndon Johnson en sy bondgenoot in alle opsigte wat verband hou met wetgewing oor die oliebedryf, net so invloedryk in die vorming van die program, wyle senator Robert Kerr van Oklahoma. Kerr, 'n eienaar van die Kerr-McGee Oil Company, het baie goed gevaar onder die nuwe olieprogram, maar sy houding teenoor belangebotsing was besonder gemaklik. 'Hel,' het hy eenkeer opgemerk, 'as almal hulle vanweë persoonlike belangstelling onthou het, twyfel ek of u 'n kworum in die Amerikaanse senaat kan kry oor enige onderwerp.'
Fletcher Knebel in die Des Moines Register het die talle geskenke wat op die plaas Eisenhower aangebied is, noukeurig gelys, waaronder 'n John Deere-trekker met 'n radio daarin, 'n volledig toegeruste elektriese kombuis, verbeterings in die landskap en ponies, en Black Angus se stuurwaarde ter waarde van altesaam meer as 'n halfmiljoen dollar. Vergelyk hierdie uitbarsting met die $ 1,200 diep vries - en die gevolglike herrie daaroor - wat president Truman gegee het deur 'n vriend van generaal Harry Vaughn in Milwaukee. Maar geen koerant het ingegaan op die uiters kompromittêre feit dat die onderhoud van die plaas Eisenhower deur drie oliemanne betaal is nie - W. Alton Jones, voorsitter van die uitvoerende komitee van Cities Service; B. B. (Billy) Byars van Tyler, Texas, en George E. Allen, direkteur van 'n twintig korporasies en 'n groot belegger in olie saam met majoor Louey Kung, neef van Chiang Kai-shek. Hulle het 'n streng privaat huurooreenkoms onderteken, waarvolgens hulle die plaaskoste moes betaal en die winste moes invorder. Internal Revenue kon, nadat hulle by die ooreenkoms ingegaan het, geen bewyse vind dat die oliemanne probeer het om die plaas as 'n winsgewende onderneming te bedryf nie. Internal Revenue het tot die gevolgtrekking gekom dat die geld wat die oliemanne op die plaas gestort het, nie as 'n besigheidsuitgawe afgetrek kon word nie, maar as 'n direkte geskenk aangemeld moes word. Deur die amptelike beslissing van die Internal Revenue Service het drie olielede Ike dus meer as $ 500 000 gegee terwyl hy besluite neem wat gunstig was vir die oliebedryf. Die geld het gegaan vir kapitaalverbeterings soos: die bou van 'n skuur, $ 30,000; drie kleiner skure, ongeveer $ 22,000; opknapping van 'n skoolhuis as 'n huis vir John Eisenhower, $ 10,000; opknapping van die hoofhuis, $ 110,000; landskap van 10 hektaar rondom die Eisenhower -huis, $ 6,000; plus aansienlike uitgawes vir die personeel, insluitend 'n plaasbestuurder van $ 10 000 jaar.
Hoe die geld betaal is, word onthul in 'n brief van 28 Januarie 1958, en geskryf uit Gettysburg deur generaal Arthur S. Nevins, Ike se plaasbestuurder. Gerig aan George E. Allen in Washington en B. Byars in Tyler, Texas, het dit begin, "Beste George en Billy" en die werking van die plaas in detail bespreek. Dit het gedeeltelik gesê:
"Nuwe onderwerp - Die fondse vir die boerdery word laag. Elkeen van julle sou my ook die gewone bedrag van $ 2500 laat betaal. 'N Soortgelyke bedrag sal van W. Alton Jones se fondse na die vennootskaprekening oorgeplaas word."
In die linkerhoek van die brief is die notasie dat 'n kopie na W. Alton Jones gestuur is.
Gedurende sy agt jaar in die Withuis het Dwight Eisenhower meer gedoen vir die land se private olie- en gasbelange as enige ander president. Hy het wetgewing aangemoedig en onderteken wat 'n beslissing van die Hooggeregshof oorhandig het wat buitelandse olie aan die federale regering gee. Hy het kantoorruimte in die Withuis gegee aan 'n komitee van olie- en gasmanne wat 'n verslag geskryf het waarin wetgewing aanbeveel word wat aardgaspypleidings deur die Federal Power Commission sou verwyder. In sy aanstellings by die FPC was elke kommissaris wat Ike genoem het, behalwe een, William Connole, 'n pro-industrie man. Toe Connole beswaar maak teen die verhoging van die gasprys, het Eisenhower hom uit die kommissie onthef aan die einde van sy termyn.
Op 19 Januarie 1961, 'n dag voor sy vertrek uit die Withuis, onderteken Eisenhower 'n prosedure -instruksie oor die invoer van oorblywende olie wat vereis dat alle invoerders moet oorskakel en 15 persent van hul kwotas moet afstaan ​​aan nuwelinge wat 'n deel van die aksie wil hê. Een van die grootste begunstigdes van hierdie uitvoerende bevel op die laaste oomblik was Cities Service, wat tot dusver geen oorblywende kwota gehad het nie, maar wat volgens Ike se nuwe bestelling ongeveer 3000 vate per dag toegeken is. Die hoof uitvoerende beampte van Cities Service was W. Alton Jones, een van die drie getroue bydraers tot die instandhouding van die plaas Eisenhower.
Drie maande later vlieg Jones na Palm Springs om die afgetrede president van die Verenigde State te besoek toe sy vliegtuig neerstort en Jones dood is. In sy aktetas is $ 61 000 in kontant en reistjeks gevind. Daar is nooit 'n verduideliking aangebied nie - in werklikheid is daar nooit deur die selfvoldane Amerikaanse pers gevra nie - waarom die hoof van een van die voorste oliemaatskappye van Amerika vlieg om die voormalige president van die Verenigde State met $ 61,000 in sy aktetas te sien . (438-440)
In 1961 is John Foster Dulles dood. Allen Dulles is heraangestel as hoof van die CIA as die heel eerste besluit wat deur president-president Kennedy aangekondig is. En president Eisenhower het teruggetrek na 'n plaas van 576 hektaar naby Gettysburg, Pennsylvania.
Die plaas, destyds kleiner, is in 1950 deur generaal en mev. Eisenhower vir $ 24 000 gekoop, maar teen 1960 was dit ongeveer $ 1 miljoen werd. Die grootste deel van die verskil was die geskenke van Texas -oliebestuurders wat verband hou met Rockefeller -oliebelange. Die oliemanne het omliggende grond vir Eisenhower onder dummy -name aangeskaf, dit met vee en groot, moderne skure gevul, vir uitgebreide opknappings aan die Eisenhower -huis betaal en selfs tjeks uitgeskryf om die gehuurde hulp te betaal.
Hierdie oliebestuurders was medewerkers van Sid Richardson en Clint Murchison, miljardêr in Texas, wat saam met Rockefeller -belange gewerk het aan sommige eiendomme in Texas en Louisiana en om die prys te behou.
van olie. Van 1955 tot 1963 het die Richardson-, Murchison- en Rockefeller-belange (insluitend Standard Oil Company of Indiana, wat 11-36 persent in die besit was van Rockefeller ten tyde van die senaatsyfers wat vroeër verwys is, en International Basic Economy Corporation, wat 100 was) persent in besit van Rockefeller en waarvan Nelson Rockefeller president was) het daarin geslaag om 'n stuk $ 900,000 van hul olie-eiendom in Texas-Louisiana aan Robert B. Anderson, Eisenhower se sekretaris van die tesourie, weg te gee.
In die Eisenhower -kabinet het Anderson die span gelei wat 'n stelsel ontwerp het waarvolgens kwotas deur die wet bepaal is oor hoeveel olie elke onderneming uit goedkoop buitelandse bronne na die VSA kan bring. Hierdie bonanza vir gevestigde krag is in 1958 uitgevaardig en het veertien jaar geduur. Dit is amptelik gedoen vanweë die 'nasionale belang' om 'n afhanklikheid van buitelandse olie te voorkom.
In werklikheid het die invoergrense Amerikaanse oliepryse kunsmatig hoog gehou, huishoudelike reserwes uitgeput en die vraag na olie oorsee verminder, waardeur buitelandse oliepryse verlaag is sodat Europese en Japannese vervaardigers beter kon meeding met hul Amerikaanse mededingers. Dit is natuurlik moeilik vir 'n leek om te verstaan ​​hoe een van hierdie dinge in die nasionale belang is.
Intussen het president Kennedy die staatsdepartement oorgegee aan Dean Rusk, wat onder president Truman verskeie hoë poste in die departement beklee het. Nege jaar lank - die hele Eisenhower -interregnum vir die Demokrate en daarna sommige - was Rusk as president van die Rockefeller -stigting beklee.
Het iemand opgehou om te dink dat die man met die Amerikaanse buitelandse beleid van 1953 tot 1977 op die betaalstaat van die Rockefeller -gesin was? En dat van 1961 tot 1977 hy (wat Rusk en Kissinger bedoel) by die Rockefellers aanwesig was vanweë sy solvensie?
In April 1976 het William Zylka, 'n sakeman van New Jersey en werksaam by die CIA, kolonel Contreas na Iran begelei om met ambassadeur Helms te vergader. Zylka het 'n lang verhouding met die CIA gehad deur Eisenhower se tesourie -sekretaris, Robert Anderson, wat informeel dosyne sakelui as agentskap se bates bestuur het; nog een van hulle was Zylka se vriend William Casey, wat later DCI geword het tydens die Reagan -administrasie.
Robert GW Anderson is die voormalige president en uitvoerende hoof van die Science History Institute, 'n rol wat hy van Januarie 2017 tot Mei 2020 beklee het. Hy was voorheen tussentydse president en het sedert 2006 as bestuurslid gedien. in samewerking met die raad van direkteure, raad van opsieners, erfenisraad en senior leierskap om die instituut se verbintenis na te kom om ons wetenskaplike verlede vir almal toeganklik te maak. Hy was 'n belangrike rol in die transformasie van die Chemical Heritage Foundation in die Science History Institute in Februarie 2018.
Anderson, wat verskeie grade aan die Universiteit van Oxford behaal het - insluitend chemie, onelastiese neutronverstrooiing en Britse argeologie - het sy museumloopbaan begin as 'n geskiedenis -kurator by die Royal Scottish Museum. Hy verhuis later na die Science Museum in Londen, waar hy hoof van die chemie -afdeling word, en keer terug na Skotland om toesig te hou oor die samesmelting van die Royal Scottish Museum en die Museum of Antiquities in die National Museum. Van 1992 tot 2002 was hy direkteur van die British Museum.
Anderson, 'n bekroonde navorser en geleerde, het ook as raadslid gedien by baie wetenskaplike geskiedenis-, museum- en geesteswetenskappe-organisasies in Europa en die Verenigde State. Ander rolle sluit in vise -president van die Universiteit van Cambridge, Clare Hall, en president van die British Society for the History of Science.
The History of Anderson dateer uit 1886 toe Robert Anderson 'n winkel en 'n poskantoor wat hy Anderson genoem het, geopen het. Die eerste nedersetting in die omgewing was by Beaver Springs.
Die stad Anderson het begin groei nadat die spoorlyn van Goodman deur Anderson tot by Noel uitgebrei is. Marshall E Meador het die stad Anderson platgetrek. Anderson is op 7 Desember 1909 in 'n stad ingelyf. E.T. Doty was die eerste burgemeester en J.W. Towner het die stadsmarshall geword.
Die aarbei-industrie het in die herfs van 1903 begin toe bessies van die Anderson Co-Operative Fruit Growers Association gestuur is. Hierdie bedryf sou groei totdat Anderson bekend geword het as die 'Strawberry Capital of the World'. In die vroeë vyftigerjare het hierdie plaaslike bedryf egter afgeneem as gevolg van hewige mededinging van die westelike/suidelike state. Die Chamberlain Canning Company het miljoene vars groente uit die omgewing ingemaak. Die Seven Valley Cheese Company verwerk ook melk van die boere in die omgewing. As gevolg van uitstekende spoorverbindings, spog Anderson met 'n broeikas- en voermolen.
Ons geskiedenis vier | Majoor Robert Anderson
Kolonel Anderson Parkway in Hurstbourne het sy naam gekry van kolonel Richard C. Anderson van die Revolusionêre Oorlog (1750-1826), wat begrawe is in 'n familie begraafplaas by die ingang van die stad Seaton Spring Parkway buite Hurstbourne Parkway.
'N Historiese merker op die snelweg op die terrein vertel van Anderson and his Soldier's Retreat -huis, wat in die tagtigerjare van die parkweg af gerekonstrueer is.
Om meer te wete te kom van sy seun, majoor Robert Anderson van die Burgeroorlog (1805-1871)-'n Louisvillian wat by Soldier's Retreat grootgeword het-gee 'n volledige besoek per boot aan die Fort Sumter National Monument in Charleston Harbour in South Carolina.
Majoor Anderson word beskou as 'n nasionale held nadat hy bevel gegee het oor die federale magte wat Fort Sumter verdedig het toe die konfederale troepe die eerste keer op die fort afgevuur het, met die aanvang van die burgeroorlog op 12 April 1861.
'N Klippilaar by die oorblyfsels van die fort, wat nou Fort Sumter National Monument genoem word, bring hulde aan Anderson, saam met museumuitstallings en brosjures by die fort en aan die kus in Charleston.
Robert Anderson studeer in 1825 aan die U.S. Military Academy in West Point en dien in die volgende 25 jaar in verskeie militêre konflikte. In Desember 1860, toe Suid -Carolina van die Unie afskei, is Anderson na Charleston gestuur om die eiland se forte te beveel.
In afwagting op 'n konfederale aanval, het hy sy garnisoen met 85 lede die dag na Kersfees in 1860 na die meer verdedigbare Fort Sumter, gebou op 'n sandstaaf in Charleston Harbour, verskuif.
Anderson en sy troepe het vier maande lank aangehou, waartydens Abraham Lincoln op 4 Maart 1861 as president ingehuldig is. Genl Pierre G.T. Beauregard het geëis dat Anderson op 11 April sou oorgee - maar hy het geweier.
Na 'n bombardement van twee dae het hy uiteindelik oorgegee, en hy en sy bevel is per skip na New York ontruim.
Hulle het Sumter 34 uur lank verdedig totdat "die kwartiere heeltemal verbrand is", die mure ernstig beskadig is en die hoofhekke deur 'n brand vernietig is, "sê 'n brosjure van Fort Sumter." Wonderbaarlik is niemand aan weerskante dood nie. "
Na meer as 30 jaar se bouwerk, is die nog onvoltooide fort 'grootliks tot puinhope' gereduseer.
WES PUNT VERBINDING
Beauregard was in 1837 een van Anderson se artilleriestudente by West Point "en verwelkom nie die moontlikheid om op sy ou vriend en voormalige instrukteur te skiet nie," lui die brosjure.
'Anderson het dadelik 'n held in die noorde in New York geword', sê die ensiklopedie van Louisville.
Na raming het 100 000 mense bymekaargekom in Union Square in Manhattan om Anderson te vereer en die vlag van 33 sterre wat hy uit die fort gered het, te groet, voordat Anderson en die vlag op 'n werwings- en geldinsamelingstoer deur die noorde gaan, volgens www.civilwar.org .
Anderson is deur Lincoln in opdrag van 'n brigadier -generaal aangestel en was in beheer van die werwing van die troepe van die Unie in Kentucky en het later aan die hoof van die unie -leër se departement van die Cumberland gelei.
Swak gesondheid het hom gedwing om uit sy werk te tree. Maar aan die einde van die oorlog is Anderson gekies om die vlag van die Verenigde State oor die ruïnes van Fort Sumter te hys.
Hy trou in 1845 met Aliza Bayard Clark van Georgia, en hulle het vier kinders. Op soek na beter gesondheid, het Anderson in 1870 na die suide van Frankryk gegaan, waar hy gesterf het. Hy word begrawe in West Point.
Die eienaars van die huidige Soldier's Retreat House Brooks en Marilyn Bower is in Januarie vereer met 'n toekenning van die Louisville Historical League vir die oprigting van 'n museum in die Hurstbourne -huis.
Die museum bring hulde aan die Anderson-gesin en die eienaar van die moderne huis, die ontslape eiendomsontwikkelaar L. Leroy Highbaugh Jr. 'n weerligstraal.
Robert Anderson (14 Junie 1805 – 26 Oktober 1871) was 'n Amerikaanse militêre leier. Hy dien as 'n offisier van die leër in die Amerikaanse burgeroorlog, bekend vir sy bevel oor Fort Sumter aan die begin van die oorlog. Daar word gereeld na hom verwys as majoor Robert Anderson, met verwysing na sy rang in Fort Sumter. Later, in 1871, sterf hy in Frankryk op 66 -jarige ouderdom.
Anderson is gebore in 'Soldier's Retreat' naby Louisville, Kentucky. Hy studeer in 1825 aan die United States Military Academy (West Point) en ontvang 'n kommissie as tweede luitenant in die 2de Regiment of Artillery. Hy het in die Black Hawk War van 1832 gedien as 'n kolonel van vrywilligers in Illinois, waar hy onderskeid gehad het deur twee keer kaptein Abraham Lincoln in en uit diens te neem. Nadat hy in 1833 as eerste luitenant teruggekeer het na die weermag, dien hy in die Tweede Seminole-oorlog as assistent-adjudant-generaal in die personeel van Winfield Scott, en in die Mexiko-Amerikaanse oorlog, waar hy ernstig gewond is by Molino del Rey, en vir wat hy 'n brevet -promosie tot majoor ontvang het. Uiteindelik ontvang hy 'n permanente bevordering tot majoor van die 1ste Regiment Artillerie in die Gereelde Weermag op 5 Oktober 1857. Hy is die skrywer van Instruction for Field Artillery, Horse and Foot in 1839. 
Toe die suidelike state begin afskei, het majoor Anderson, 'n voor-slawerny, voormalige slawe-eienaar van Kentucky, getrou gebly aan die Unie. Hy was die bevelvoerder van Fort Sumter by die Charleston Harbour in Charleston, Suid -Carolina, toe dit destyds gebombardeer is deur magte van die Konfederale State van Amerika. Die artillerie -aanval is onder bevel van brig. Genl P. G. T. Beauregard, wat Anderson se student by West Point was. Die aanval het op 12 April 1861 begin en het voortgeduur totdat Anderson, op 14 April, die sterk fort in die getal en in die buitekans was, die fort oorgegee het. Die geveg het begin met die Amerikaanse burgeroorlog. Niemand is in die geveg aan weerskante dood nie, maar een soldaat van die Unie, Daniel Hough, is tydens 'n saluut van 100 kanonne dood.
Generaal Anderson se laaste toewysing van sy militêre loopbaan was as bevelvoerder van Fort Adams in Newport, Rhode Island, in Augustus 1863. By toeval was Fort Adams generaal Beauregard se eerste toewysing nadat hy aan West Point afgestudeer het. Anderson tree op 27 Oktober 1863 amptelik uit die weermag en tree nie verder op nie.
Dae na die oorgawe van Robert E. Lee by Appomattox en die effektiewe afsluiting van die oorlog, keer Anderson terug na Charleston in die uniform van 'n brevet-generaal (posisie op 3 Februarie 1865) en, vier jaar nadat hy die 33-ster-vlag in oorgawe, het dit met triomf oor die herowerde, maar erg geslaan Fort Sumter tydens seremonies daar verhoog. (Dieselfde aand, 14 April 1865, is president Abraham Lincoln vermoor). 'N Opmerklike na-oorlogse prestasie van Anderson het plaasgevind in Braintree, Massachusetts, in 1869, toe hy Braintree besoek het om die toekoms van die Amerikaanse weermag te bespreek met die & quotfather of the United States Military Academy, & quot-generaal-majoor Sylvanus Thayer. 'N Gevolg van die besoek was die stigting van die Militêre Akademie se Vereniging van Gegradueerdes (AoG). 
Robert Anderson (14 Junie 1805 – 26 Oktober 1871) was 'n Amerikaanse militêre leier. Hy dien as 'n offisier van die Unie -leër in die Amerikaanse burgeroorlog, bekend vir sy bevel oor Fort Sumter aan die begin van die oorlog. Daar word gereeld na hom verwys as majoor Robert Anderson, met verwysing na sy rang in Fort Sumter.
Robert O. Anderson is op Sondag 2 Desember 2007 oorlede. Soos die onderstaande artikel beskryf, was hy een van die land se voorste sakemanne. Sy vele bydraes tot die oliebedryf, tot die ekonomie van New Mexico en tot die verantwoordelike bedryf van sake, het van hom 'n blywende legende gemaak. Die Robert O. Anderson School of Management is in 1974 genoem as 'n huldeblyk aan hom, en ons sal die naam nou met trots as 'n gedenkteken dra. Ons almal by Anderson is aangeraak deur hierdie wonderlike man.
Robert Orville Anderson, petroleumbestuurder, boer en boereleier, was aktief in die oliebedryf sedert hy in 1939 aan die Universiteit van Chicago afgestudeer het met 'n Bachelor of Arts -graad.
Mnr. Anderson was 17 jaar lank die uitvoerende hoof van Atlantic Richfield Company (voorheen bekend as Atlantic Refining Company), 21 jaar lank as voorsitter van die direksie en vir 23 jaar as lid van die raad. Mnr. Anderson het in 1986 by die onderneming afgetree om 'n onafhanklike olie- en gasmaatskappy te stig. Hy was van September 1986 tot Februarie 1994 as voorsitter en hoof uitvoerende beampte van Hondo Oil & amp Gas Company, Roswell, New Mexico.
Mnr. Anderson was voorsitter van die direksie van die Federale Reserwebank van Dallas van 1961 tot 1964. Hy was ook die raad van direkteure van Chase Manhattan Bank, New York, Columbia Broadcasting System, New York First National Bank van Chicago Weyerhaeuser Company , Tacoma, Washington en Carter Hawley Hale Stores, Inc. van Los Angeles. Gedurende sy leeftyd het sy besighede onder meer die ondersoek, produksie, raffinering en bemarking van olie, veeteelt en voerbedrywighede, mynbou en meule en algemene vervaardiging ingesluit.
Mnr. Anderson se eerste voltydse pos in die oliebedryf was in 1939 by American Mineral Spirits Company, 'n filiaal van Pure Oil Company, Chicago. In 1941 verkry hy 'n aansienlike belang in 'n klein raffinadery in Artesia, New Mexico, waarna hy en sy gesin na New Mexico verhuis het. In die volgende 15 jaar het hy verskeie raffinaderye gekoop en uitgebrei en Wilshire Oil Company van Kalifornië gekoop, wat daarna aan Gulf Oil Corporation verkoop is.
Mnr. Anderson het in 1951 in die Raad van Direkteure van die National Petroleum Council gedien en het talle eregrade en toekennings ontvang, met erkenning vir sy uitgebreide belangstelling in openbare en liefdadigheidsake. Hy was die eerste ontvanger van die Charles A. Lindbergh -toekenning vir beduidende prestasie in 1978, opgeneem in die Junior Achievement Business Hall of Fame in 1986. Hy was die eerste ontvanger van The Dwight D. Eisenhower Medal of Excellence in 1989. Hy was die erevoorsitter van Aspen Institute, Aspen, Colorado voorsitter van Lovelace-Anderson Endowment Foundation, Albuquerque, New Mexico. Hy was die stigter van die Internasionale Instituut vir Omgewing en Ontwikkeling, Londen en was 'n Life Trustee van die California Institute of Technology en die Universiteit van Chicago, en was lid van die National Advisory Board van die University of New Mexico Anderson School of Management. Mnr. Anderson het ook van 1987 tot 1992 op die Raad van Regente van die New Mexico Institute of Mining and Technology gedien, en in 1994 is hy aangewys as Uitnemende Professor, Departement Petroleum- en Aardgasingenieurswese.
Mnr. Anderson is gebore in Chicago op 13 April 1917. Hy en sy vrou Barbara het sewe kinders en was 68 jaar getroud. Hy was 90 jaar oud toe hy op 2 Desember 2007 in sy huis in Roswell oorlede is.
Dit is 'n understatement om te sê dat die geskiedenis van Tinnie Silver Dollar diep loop. Die agterste kroeg is uit Chicago ingebring en was na bewering eens die eienaar van die legendariese gangster Al Capone.
Die gebrandskilderde glas is uit Duitsland ingevoer. Antieke meubels van so ver as San Francisco en skilderye van mense soos Peter Hurd versier die kamers. Benjamin Harrison, die 23ste president van die Verenigde State, word in die eiendomstitel genoem.
Die eenmalige winkel en poskantoor, wat oorspronklik 'Analla' genoem is na 'n vroeë intrekganger, is in 1909 deur die Raymond-gesin gekoop en na Tinnie hernoem na hul dogter.
Vyftig jaar later het die eiendom weer van eienaar verander. Die nuwe eienaar, Robert Anderson, het die gebou gerestoureer en baie bygevoeg van wat besoekers vandag sien: 'n steakhouse en 'n sitkamer, 'n uitgestrekte stoep, stoepe wat omhul is en die kenmerkende kloktoring.
Oorspronklike Tinnie Merchantile Binne Tinnie Merchantile
Analla of Tinnie: Dit is 'n nedersetting op US 380 vier myl oos van Hondo. Dit het 'n poskantoor gehad van 1903 tot 1909 as Analla. Vandag staan ​​dit bekend as Tinnie. It was named for Jose Analla who first settled the area. It is mostly a ranching community. It is near the large caves or Las Cuevas. It was sometimes referred to as Cuba. Tinnie is an unincorporated community located in Lincoln County, New Mexico, United States. The community is located on U.S. Route 70 22 miles (35 km) east of Ruidoso Downs. Tinnie has a post office with ZIP code 88351.