Die skepping beweeg as die Skepper verskyn! sing die psalmdigter. En wie sal dit waag om hiér ’n vals noot te laat hoor? Die Here het tog nog altyd voor sy mense uit getrek. Hy trap die spoor, en hulle volg. Waar Hy sy voet neersit, daar bewe die aarde. Nie een van sy aanbidders sal hieroor stry nie.
En só gee hulle die verbysterende Psalm 114-beeld van berge wat soos ramme rondspring en rante wat soos lammers baljaar, prys. Verloor hulle die uitgelatenheid van mense wat bloot baie bly en ongebreideld dankbaar is oor God se teenwoordigheid. Misken hulle die moontlikheid dat selfs suurknolle soos hulle maar ’n huppel in die stap mag hê en ’n glimlag kan vertoon wat hul oë bereik. Oorweeg hulle nooit die moontlikheid van ’n vrolike God nie.