Advies: waarom Obama nie moet val vir Poetin se Oekraïense dwaasheid nie - EU verslaggewer
Deur Anatol Lieven oop Demokrasie
Rusland en die weste het saamgesweer om die land uitmekaar te skeur. Albei kante moet nou staan ​​of die gevolge in die gesig staar.
Ons is nou getuie van die gevolge van hoe groot beide Rusland en die Weste hul hande in die Oekraïne oorverhit het. Dit is dringend noodsaaklik dat beide maniere moet vind om van sommige van die posisies wat hulle geneem het, te onttrek. Andersins kan die resultaat baie maklik burgeroorlog, Russiese inval, die verdeling van die Oekraïne en 'n konflik wees wat Europa in die komende jare sal spook.
Die enigste land wat moontlik kan baat vind by so 'n uitkoms is China. Soos met die inval in Irak en die aaklige wanbestuur van die veldtog in Afghanistan, sal die VSA word afgelei vir 'n ander dekade van die vraag oor hoe om te gaan met sy enigste mededingende eweknie in die wêreld vandag. Tog, gegewe die potensieel ontstellende gevolge vir die wêreld ekonomie van 'n oorlog in die Oekraïne, dit waarskynlik is dat selfs Beijing so 'n uitkoms nie sou verwelkom.
As daar een absoluut onteenseglike feit oor die Oekraïne, wat gille uit elke verkiesing en elke meningspeiling sedert sy onafhanklikheid twee dekades gelede, is dit dat die land se bevolking is diep verdeel tussen pro-Russiese en pro-Westerse sentimente. Elke verkiesing oorwinning vir die een of ander kant is deur 'n smal marge, en het sedertdien omgekeer deur 'n verkiesingsbeampte oorwinning vir 'n opponerende koalisie.
Wat het die land gered tot onlangs het die bestaan ​​van 'n sekere middeweg van Oekraïners deel elemente van beide posisies; dat die verdeling gevolg was nie duidelike sny; en dat die Weste en Rusland oor die algemeen weerhou dwing Oekraïners 'n duidelike keuse tussen hierdie posisies te maak.
Gedurende die tweede kwartaal George W. Bush se president, die VSA, Brittanje, en ander NAVO-lande het 'n moreel kriminele poging om hierdie keuse te dwing deur die aanbod van 'n NAVO-lidmaatskap aksieplan vir die Oekraïne (ten spyte van die feit dat herhaalde meningsopnames het rondom getoon twee-derdes van Oekraïners gekant teen die NAVO-lidmaatskap). Franse en Duitse opposisie vertraag hierdie onbesonne gambiet, en na Augustus 2008, is dit stil verlaat. Die Georgian-Russiese oorlog in daardie maand het duidelik beide die uiterste gevaar van verdere NAVO uitbreiding gemaak, en dat die Verenigde State van Amerika nie in werklikheid sou veg om sy bondgenote te verdedig in die voormalige Sowjet-Unie.
In die twee dekades na die ineenstorting van die USSR moes dit duidelik gewees het dat nie die weste of Rusland betroubare bondgenote in die Oekraïne gehad het nie. Soos die demonstrasies in Kiev amptelik gedemonstreer het, bevat die "pro-Westerse" kamp in die Oekraïne baie ultra-nasionaliste en selfs neo-fasciste wat Westerse demokrasie en moderne Westerse kultuur verontagsaam. Wat Rusland se bondgenote van die voormalige Sowjet-vestiging betref, het hulle soveel finansiële hulp van Rusland as moontlik ontgin, die meeste daarvan in hul eie sakke afgelei en so min as moontlik vir Rusland gedoen.
Oor die afgelope jaar het beide Rusland en die Europese Unie probeer om die Oekraïne te dwing om 'n duidelike keuse tussen hulle te maak - en die heeltemal voorspelbare gevolg was om die land uitmekaar te skeur. Rusland het gepoog om die Oekraïne in die Eurasiese Doeane-unie te trek deur 'n massiewe finansiële bailout en swaar gesubsidieerde gasvoorrade te bied. Die Europese Unie het toe probeer om dit te sluit deur 'n assosiasieooreenkoms te bied, alhoewel (aanvanklik) geen groot finansiële steun aangeheg nie. Niemand Rusland of die EU het ernstige pogings aangewend om met mekaar te praat oor die vraag of daar 'n kompromie bereik kan word wat Oekraïne in staat sal stel om die twee ooreenkomste te kombineer om te verhoed dat sy kante kies nie.
President Yanukovych se verwerping van die EU aanbod het gelei tot 'n opstand in Kiev en die westelike en sentrale dele van Oekraïne, en om sy eie vlug van Kiev, saam met baie van sy ondersteuners in die Oekraïnse parlement. Dit dui op 'n baie ernstige geopolitieke nederlaag vir Rusland. Dit is nou duidelik dat die Oekraïne as 'n geheel nie in die Eurasiese Unie kan gebring word, die vermindering van die Unie om 'n skaduwee van wat die administrasie Poetin het gehoop. En al is Rusland nog steeds amptelik aan hom erken, President Yanukovych kan slegs herstel krag in Kiev as Moskou is bereid om 'n volskaalse inval van die Oekraïne van stapel te stuur en gryp sy kapitaal deur middel van geweld.
Die gevolg hiervan sal verskriklike bloedvergieting wees, 'n volledige ineenstorting van Rusland se verhoudings met die weste en van die Westerse belegging in Rusland, 'n vernietigende ekonomiese krisis en Rusland se onvermydelike ekonomiese en geopolitieke afhanklikheid van China.
Maar Westerse regerings, ook het hul uitgeput sonder in 'n uiters gevaarlike posisie. Hulle het deur ultra-nasionalistiese milities, wat ook weggejaag 'n groot deel van die verkose parlement om die omverwerping van 'n verkose regering berus. Dit het 'n perfekte presedent voorsien Russies-gesteunde milities op sy beurt mag oor te neem in die ooste en suide van die land.
Die weste het gaan staan ​​by in stilte terwyl die kruis parlement in Kiev die amptelike status van die Russiese en ander minderheidstale afgeskaf, en lede van die nuwe regering gedreig openbaar om die belangrikste partye dat Yanukovych-n poging wat effektief sal burgerrechten ontneem om 'n derde ondersteun verbied van die bevolking.
Na jare van eis dat opeenvolgende Oekraïens regerings onderneem pynlike hervormings ten einde te trek nader aan die weste, in die weste is nou in 'n paradoksale posisie. As hulle beoog om die nuwe regering van 'n Russies-gesteunde teenrevolusie te red, sal dit moet vergeet van enige hervormings wat gewone mense sal vervreem, en in plaas gee groot bedrae ten bate met geen strings attached. Die EU het toegelaat dat die betogers in Kiev om te glo dat hul optrede Oekraïne nader aan die EU gebring lidmaatskap-maar, indien enigiets, dit is nou nog verder weg as wat dit was voor die rewolusie.
In hierdie omstandighede, is dit noodsaaklik dat beide die Weste en Rusland optree met omsigtigheid. Die kwessie hier is nie die Krim. Van die oomblik wanneer die Yanukovych regering in Kiëf omvergewerp, was dit duidelik dat die Krim effektief is verlore vir die Oekraïne. Rusland is ten volle militêre beheer van die skiereiland met die ondersteuning van 'n groot meerderheid van die bevolking, en slegs 'n Westerse militêre inval kan dit verdryf.
Dit beteken egter nie dat die Krim onafhanklikheid sal verklaar. Tot dusver is die oproep van die Krim die parlement is net vir 'n groter outonomie. Dit beteken egter dat Rusland die lot van die Krim sal besluit wanneer en as dit verkies. Vir die oomblik, Moskou blyk te wees, die gebruik van die Krim, soos Yanukovych, ten einde ontwikkelings beïnvloed in die Oekraïne as 'n geheel.
Dit lyk ook onwaarskynlik dat die regering in Kiev sal probeer om Krim met geweld te herhaal, beide omdat dit tot hul onvermydelike nederlaag sal lei, en omdat selfs sommige Oekraïens nasionaliste my in private gesê het dat die Krim nooit deel was van historiese Oekraïne nie. Hulle sal bereid wees om dit op te offer as dit die prys was om die res van die Oekraïne uit Rusland se baan te neem.
Maar dit is nie waar nie van belang Oekraïens stede met 'n beduidende etniese Russiese bevolkings, soos Donetsk, Kharkov, en Odessa. Die ware en dringende kwessie is nou wat gebeur oor die oostelike en suidelike Oekraïne, en dit is noodsaaklik dat geen van beide partye inisieer die gebruik van geweld daar. Enige skuif deur die nuwe Oekraïense regering of nasionalistiese boogskutters omver te werp verkose plaaslike owerhede en onderdruk anti-regering demonstrasies in hierdie streke is geneig om 'n Russiese militêre ingryping te lok. Enige Russiese militêre ingryping op sy beurt sal dwing die Oekraïnse regering en weermag (of ten minste sy meer nasionalistiese faksies) om te veg.
Die weste moet selfbeheersing aandring
Die Weste moet dus dring selfbeheersing-nie net van Moskou, maar van Kiev, sowel. Enige hulp aan die regering in Kiëf moet streng voorwaardelike gemaak op maatreëls om die Russies-sprekende bevolking van die ooste en suide van die land te verseker: respek vir verkose plaaslike owerhede; herstel van die amptelike status van die minderheid tale; en bo alles, maak nie gebruik van geweld in dié streke. In die langer termyn, kan die enigste manier om die Oekraïne bymekaar te hou die bekendstelling van 'n nuwe federale grondwet met veel groter magte vir die verskillende streke wees.
Maar dit is vir die toekoms. Vir nou is die oorweldigende behoefte om oorlog te voorkom. Oorlog in die Oekraïne sou 'n ekonomiese, politieke en kulturele ramp vir Rusland wees. Op baie maniere sal die land nooit herstel nie, maar Rusland sal die oorlog self wen. Soos dit in Augustus 2008 bewys het, sal Rusland veg as Rusland sy vitale belange in die voormalige USSR as aanval sien. NAVO sal nie. Oorlog in die Oekraïne sou dus ook 'n verbrokkeling wees vir die prestige van die NAVO en die Europese Unie waaruit hierdie organisasies nooit weer sal herstel nie.
'N Eeu gelede het twee groepe lande waarvan die werklike gemeenskaplike belange hul verskille grootliks weeg gehad het, toegelaat om hulself in 'n Europese oorlog te vestig waarin meer as 10 miljoen van hul mense gesterf het en elke land onherstelbare verliese gely het. In die naam van die dooies moet elke gesonde en verantwoordelike burger in die Weste, Rusland en Oekraïne self versigtig en terughoudend aan die kant van hul onderskeie leiers aandring.
Verwante onderwerpe:Anatol LievenGewildefull-beeldgambietGeorge W. Bushoop Demokrasiepro-Westerse sentimente