Dit is vir my baie opwindend om te hoor van die Recce’s se “WALL OF SHAME”! Hier lys hulle jou naam as jy valslik loop en rondvertel dat jy eens ‘n Recce was.
As jy egter nou by die wegspringpunt staan is dit met alle intensie om laat vanaand die eindstreep oor te steek.
Die eer was myne. Ons gesin s’n. Elke gesig sy eie suksesstorie. Die onseker opdraendes in die donker berg sê iets van deursettingsvermoë en die selfdissipliene van elke man wat uiteindelik aanmeld by waterpunt 06. Nommer 01 is die enigste ryer wat die berg in daglig kon sien en ons sprakeloos agtergelos het … waar is sy moeg? Ek onthou die man wat die maan bewonder het gesit en gesels het asof hy die nag saam ons gaan kamp. Die ou met die geelbaadjie wat plat op die grond langs sy fiets gaan sit asof hulle beste vriende was en my laat wonder het of hy ooit weer gaan opstaan. Ongeskikte Theuns wat oor alles op die pad gekla het en my hulpvaardige meisies afgejak het. ‘n Bekommerde lang man oor sy swangervrou wat op die einde wag en die chatterbox wat op Oros ry. Daar was ‘n moedelose ou wat my met glasoë bekyk het en die een wat van Vryheid afgekom het vir ‘n uitdaging.
Nommer 058 is ‘n man van 67 wat 02h30 die oggend by ons opgedaag het. Hy was vars en rustig en sterk – sy kop was reg. Hy het in die lewe al geleer jy jaag jouself nie. Die eindpunt is net so belangrik soos die ‘journey’ soontoe.