Champollion, die ontsyfer van hiërogliewe - Interessant
Champollion, die ontsyfer van hiërogliewe
Negentiende-eeuse Egiptoloë, Jean Francois Champollion bly seker een van die bekendstes. Die vervaardiging van die eerste wetenskaplike stelsel van hiërogliewe te ontsyfers, die een wat gesê het "Ek is alles vir Egipte en sy is alles vir my", sal geskiedenis gemaak het (en nie net as 'n dissipline nie). Kind van die rewolusie en die Egiptiese ekspedisie, het Champollion op sy eie manier bygedra tot die vestiging van 'n spesiale verhouding tussen Parys en Kaïro, wat twee eeue later nog steeds bestaan. Prins van die Egyptophiles, sy noodsaaklike werk is steeds sigbaar in Parys, met 'n sekere obelisk, Place de la Concorde ...
Champollion, genie van antieke tale
Jean François Champollion is op 23 Desember 1790 in Figeac gebore. Sy boekhandelaarvader, oorspronklik van Isère, het pro-rewolusionêre idees vertoon, selfs gunstig vir die Jacobyne. Jean-François is die sewende kind van die gesin en staan ​​uit vir sy skerp intelligensie. Volgens die legende het hy self geleer om tussen die boeke in die winkel van sy vader te lees. 'N Kind met 'n vulkaniese temperament, pas nie altyd maklik in die skoolstelsel in nie, maar geniet die ondersteuning van sy ouer broer: Jacques-Joseph.
Laasgenoemde, wat passievol is oor geskiedenis en argeologie, het die volle potensiaal van sy jonger broer gewaar. Baie sigbaar met die elite van Grenoble (hy sal met Fourier, maar ook met Berriat bevriend wees) waar hy woon, het hy Jean-François na die hoofstad van die Alpe gebring om beheer oor sy opleiding te neem. Die jong wonderkind blyk te begaafd te wees vir sy broer, wat hom aan 'n abt toevertrou. In hierdie tyd het die toekomstige egiptoloog Latyn en Grieks geleer, maar ook Hebreeus, Arabies, Siries en Chaldeërs. In 1804 sluit Jean-François hom aan by die keiserlike lycée in Grenoble (nou die Lycée Stendhal) nadat hy die mededingende eksamen suksesvol geslaag het.
Alhoewel hy homself amper nie in die gemilitariseerde organisasie van die vestiging herken het nie, het hy intellektueel daar gefloreer, sy kennis van antieke tale verdiep en met sy eerste navorsing begin. Sy broer wat gewerk het aan die beroemde "Beskrywing van Egipte" (die versameling van navorsing en hul resultate, uitgevoer tydens die Egiptiese ekspedisie van 1799), asook 'n ontmoeting met 'n Griekse monnik wat passievol is oor die land van Farao's versoek hom om na die misterieuse hiërogliewe te kyk.
Skaars 15 jaar oud het Jean-François homself die missie gegee om dit volledig te bestudeer, soos hy gefassineer was deur die eeue oue beskawing wat hulle geskep het. In 1807 het hy Grenoble verlaat (nie sonder om sy Akademie vir Wetenskap te verblind nie) na Parys waar hy gehoop het om die nodige hulpbronne vir sy werk te vind. As student aan die Collège de France het hy sy taalvaardighede verder verbeter. Hy was oortuig daarvan dat die Koptiese oorsprong in die taal van die antieke Egiptenare was, en hy het vinnig een van die grootste Europese spesialiste geword voordat hy op die beroemde Rosetta-steen en verskillende papyrië gaan woon het.
Ontsyfer die hiërogliewe van Rosetta Stone
Op 18 word Champollion professor in geskiedenis aan die Universiteit van Grenoble. Danksy die politieke steun van sy broer is hy 'n briljante loopbaan beloof. Parallel met sy onderwysaktiwiteit, gaan Jean-François voort met sy navorsing oor hiërogliewe. 'N Griekse teks aan die onderkant van 'n stele wat deur die Napoleontiese leërs uit Egipte teruggebring is en wat reeds suksesvol deur Isaac Silvestre de Sacy en Thomas Young bestudeer is, sal alles verander. Met behulp van hierdie Rosetta Stone, waarop tekste in twee tale (Grieks en Egipties) en drie geskrifte (Grieks, hiëraties en demoties) ingeskryf is, maak hy die fundamentele hipotese dat die hiëroglifiese stelsel 'n geskrif in die beide simbolies en foneties figuurlik.
Ondanks sy ontdekkings, sal Champollion die prys betaal vir sy nabyheid en veral die van sy broer met die imperiale kringe. Jacques-Joseph, wat gedurende die honderd dae deur die keiser self opgemerk is (hy was sy sekretaris tydens sy verblyf in Grenoble), is na die tweede herstel geleidelik uit politieke en akademiese kringe verdryf. Jean-François, wie se avant-garde teorieë en ego hom baie jaloesie besorg het, ly dieselfde lot, en albei verlaat Grenoble na Figeac. Hierdie ballingskap op die lande van sy kinderjare is 'n geleentheid vir Champollion om sy werk te vervolmaak en om sy finansiële situasie, wat tot dan toe ingewikkeld was, op te ruim.
Aan die einde van 1817 slaag hy daarin om na Grenoble terug te keer en die versoening van politieke onderdrukking te benut. Alhoewel hy 'n eenvoudige bibliotekaris is, word hy nogtans opgemerk vir sy wetenskaplike aktiwiteite en vir sy politieke opinies wat die Ultras-monargiste teëstaan. Dit het hom besorg om Grenoble weer te verlaat, in 1821 na Parys. Hierdie jaar sou sy grootste sukses wees.
Inderdaad slaag hy daarin om die naam van Farao Ptolemaeus V op 'n inskripsie in die Rosetta Stone te ontsyfer. Vervolgens kom die ontsyfering van Cleopatra se naam op die Philae obelisk. Die een ding het tot die ander gelei en met groot kruiskontrole, waar intuïsie en logika meng, 'n waardevolle beeld van die verskillende hiërogliewe tekens. Op 14 September 1822, aan die einde van uitputtende werk, was Champollion so oortuig dat hy die raaisel van die hiërogliewe deurboor het dat hy, oorweldig deur emosie, 'n ligte aanval gehad het (maar tog die brose gesondheidstoestand van hierdie werkverslaafde onthul het) . 8 agt dae later stuur hy die Académie des inscriptions et belles-lettres, 'n eerste samevatting van sy ontdekkings. In 1824 volg 'n uiteensetting van die hiëroglifiese stelsel.
Champollion en Egipte, 'n noodlottige passie
In die 1820's het Champollion se werk die erkenning gekry waarna hy verlang het. Met die ondersteuning van geleerdes soos Von Humboldt (die beroemde Duitse taalkundige en filosoof) en politieke figure, slaag hy daarin om sy broer te help om 'n studiereis na Italië te finansier. Vir sy eerste vertrek buite Frankryk gaan Jean-François verder as die Alpe om biblioteke en museums te ondersoek, maar veral die Egiptiese versameling van die koning van Piëmont-Sardinië in Turyn. Daar het hy 'n aantal stukke opgegrawe, veral uit die Egiptiese ekspedisie van 1799, en hy het 'n merkwaardige werk gedoen wat hom die belang van die pous, maar ook van die koning van Frankryk, besorg het.
In 1826 is Champollion aangestel as kurator in beheer van die Egiptiese versamelings in die Louvre-museum. Die toewyding van 'n lewenslange werk, laat hom hierdie funksie toe om die ontwikkeling van ontluikende Egiptologie direk te beïnvloed. Hy geniet 'n sekere akademiese aura en oortuig veral Charles Charles X om verskeie wonderwerke aan te skaf, of dit nou die versameling van die Britse konsul in Egipte is of 'n obelisk van Luxor (aangebied deur die vise -roi Mehmet Ali) ... wat nou op Place de la Concorde sit.
Stigter van moderne wetenskaplike Egiptologie
Op die hoogtepunt van sy loopbaan vaar Jean-François Champollion in 1828 na Egipte. Na meer as 20 jaar van teoretiese werk sal hy met sy eie oë die monumente kan ontdek waaroor hy so lank gedroom het. Nietemin, op amper 40 jaar is Champollion 'n man wat uitgeput is deur die opofferings wat hy gemaak het om sy wetenskap te bevorder. Egipte was toe 'n afgeleë land, waarvan die klimaat nie baie suksesvol was vir Europeërs nie as gevolg van verskeie endemiese siektes. Die Egiptoloog het weereens sy gesondheid verwaarloos, om die geldigheid van sy teorieë oor hiërogliewe ter plaatse te verifieer. Vanaf sy agtien maande se reis sal hy terugkom met 'n onskatbare hoeveelheid aantekeninge, dokumente en notaboeke, maar ook met 'n chroniese geneentheid (bilharzia?) Wat hom uiteindelik sal wegneem.
Met sy terugkeer het Champollion, wat verkies is tot die Académie des inscriptions et belles-lettres, die heel eerste voorsitter van die Egiptiese Oudheid by die College de France oorgeneem. Hy publiseer vier bundels tekeninge en sketse oor die monumente wat tydens sy reis bestudeer is, en voltooi sy grammatika en sy Egiptiese woordeboek, 'n meesterlike sintese van sy werk. Hy het egter nie die geleentheid om dit te laat publiseer nie (sy broer sal daarvoor sorg). 'N Aanval het hom op 4 Maart 1832 op 41-jarige ouderdom afgevoer en 'n weesdissipline agtergelaat, maar met 'n blink toekoms.