Kyudo - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
KYUDO (弓 道) (The "Way of the Bow") is die Japannese boogskuns. Dit is 'n Japannese gevegskuns waarin boogskutters 'n hoë Japanese boog gebruik (die Yumi) gemaak van bamboes, hout en leer met behulp van tegnieke wat eeue lank nie verander het nie. Soos met ander vechtkunsten, word Zen-boeddhistiese filosofieë en beginsels in Kyudo toegepas om 'n sekere gemoedstoestand te bewerkstellig in die beoefening van die kuns. Dus bly Kyudo as 'n belangrike aspek van die Japannese kultuur en wortel homself dieper as 'n tradisie as 'n sport.
Daar word beraam dat daar vandag ongeveer 'n halfmiljoen beoefenaars van kyudo is. Volgens Japan is die getal vroulike kyudo-beoefenaars in Japan minstens gelyk aan en waarskynlik groter as die aantal manlike beoefenaars.
Zen in die kuns van boogskiet
In sy mees suiwer vorm word kyudo beoefen as 'n kuns en as 'n middel tot morele en geestelike ontwikkeling. Baie boogskutters beoefen kyudo bloot as 'n sportsoort, met vaardigheid in die grootste belang. Die hoogste ideaal van kyudo is egter "seisha seichu", "korrekte skietery is korrek om te tref." Beoefenaars van kyudo streef na die unieke aksie van uitbreiding (nobiai) wat lei tot 'n natuurlike vrystelling. Skiet met die korrekte gees en balans lei daartoe dat die pyl die teiken tref. Dit is 'n geestelike doel om jouself heeltemal te gee aan die skiet van die pyltjie. Sommige kyudo-beoefenaars glo dat kompetisies, eksamens en demonstrasies 'n belangrike manier is om die student uit te daag om volmaaktheid te bereik, terwyl ander kompetisies of eksamens van enige aard vermy.
Kyudo word nie net as 'n sportsoort bedink nie, maar ook as 'n 'geestelike' praktyk wat die Zen-leer ken. Dit is nie maklik om die betekenis van 'geestelik' te begryp nie. Die vooraanstaande Zen-Boeddhistiese geleerde Daisetzu T.Suzuki het die Zen-Boeddhisme en die kuns van boogskiet op hierdie manier verduidelik: 'Gedurende die Kamakura-era (1192-1336 CE) in Japan, 'n beroemde Zen monnik het hierdie gedig gekomponeer: "Die boog is gebreek, Pyltjies is almal weg - op hierdie kritieke oomblik: koester geen flou hart nie, skiet sonder versuim. "As 'n aslose pyl van 'n snaarlose boog af geskiet word, sal dit sekerlik deur die rots binnedring, soos een keer in die geskiedenis van die Verre-Ooste gebeur het. "
Van 1924-1929 het Eugen Herrigel, 'n Duitse professor in filosofie, na Japan gekom om aan 'n Japanse universiteit onderrig te gee. Om die betekenis van die Japannese kultuur, veral die Boeddhisme, beter te verstaan, het hy besluit om boogskiet te leer en sy vrou besluit om blommerangskikking (ikebana) te leer. Herrigel het een van sy medeprofessore, Sozo Komachi, gesmeek om hom voor te stel aan 'n meester in die boogskiet, Kenzo Awa, 'n legendariese boogskutter. Meester Awa het aanvanklik geweier, omdat hy eens genoeg verkeerd gelei is om 'n buitelander te onderrig en dat hy die ervaring sedertdien spyt was. Herrigel dring daarop aan dat hy onder die Meester wil leer, nie vir plesier nie, maar om die 'Way of Archery' te bestudeer. Uiteindelik aanvaar die Meester hom as student, en ook sy vrou, omdat die vrou en die twee dogters van die meester ywerige boogskieters was.
Van die begin af het die onderrigmetodes van die Meester baie raaisels vir Herrigel gehou. Die eerste oefening was om te leer om so stadig en stabiel as moontlik uit te asem tot aan die einde van die asem. Die meester het ook sy studente geleer om die boog geestelik te trek. 'As 'n buitelander met 'n verwonderde gedagtes, vra Herrigel die meester baie vrae, hoewel tradisioneel Japannese studente selde durf waag om die meester iets te vra. Herrigel het besef dat ''n Japannese leerling drie dinge saambring: 'n goeie opvoeding, passievolle liefde vir die gekose kuns en onkritiese eerbied vir sy onderwyser. Die onderrigstyl is dieselfde as wat gebruik word om skilderwerk en blomme te rangskik. Die onderwyser teister nie, en die leerling oorskat homself nie. "Die leerling groei daagliks deur die inspirasie te volg wat hom noukeurig najaag.
As 'n vreemdeling kon Herrigel dit nie verdra om die betekenis van elke leerproses aan die Meester te vra nie. Elke keer het die meester slegs vir hom gesê: 'Gaan voort om te oefen!' 'N Paar jaar het verloop, en Herrigel kon nog steeds nie die wese van' Groot leer 'begryp nie. Hy het amper boogskietoefening laat vaar. Op 'n dag, toe Herrigel amper op die punt was om te vertrek, het die Meester gesê: 'Kom kyk my vanaand.' Daardie nag sit Herrigel op 'n kussing oorkant die Meester. Die meester oorhandig vir hom tee, maar spreek nie 'n woord nie. Hulle het lank gesit. Daar was geen geluid behalwe die ketel wat op die warm kole gesing het nie. Uiteindelik het Meester Herrigel laat volg. Die oefensaal was baie donker. Die eerste pyl van die Meester skiet uit die skitterende helderheid in die diep nag. Herrigel het geweet dat dit die teiken getref het as gevolg van die klank. Die tweede pyl was ook 'n treffer. Toe Herrigel die lig aanskakel, ontdek hy tot sy verbasing dat die eerste pyl in die middel van die swart vol aangebring is, terwyl die tweede pyl die eerste van die eerste pyl gekloof het en deur die skag geploeg het voordat hy daar langs hom ingebed het.
Die meester het vir Herrigel gesê: '... die tweede pyl wat die eerste pyl ... Ek weet in elk geval dat dit nie 'ek' is wat krediet moet kry vir hierdie skoot nie. 'Dit' het die treffer gemaak ... 'Herrigel meen dat die meester hom blykbaar ook met albei pyle geslaan het. Herrigel het nie meer geswig onder die versoeking om hom oor sy pyle te bekommer en wat met hulle gebeur het nie.
Van daardie nag het Herrigel gevorder tot die verwesenliking van die 'Groot Leer'. Uiteindelik, op 'n dag, het die Meester hom ten volle bekwaam in die kuns van boogskiet verleen. 'Uiteindelik', breek die meester in, 'het die boogstring deur u gesny.' Later word Herrigel 'n volledige meester van die boogskietkuns. Nadat hy na Duitsland teruggekeer het, het hy geskryf Zen in die kuns van boogskiet, een van die klassieke werke oor Oosterse filosofie.
'Die boogskutter hou op om homself bewus te maak van die een wat hom besig hou met die bulle-oog wat hom konfronteer. Hierdie toestand van bewusteloosheid word eers gerealiseer wanneer hy, heeltemal leeg en ontslae van die self, een word met die vervolmaking van sy tegniese vaardigheid, hoewel daar iets van 'n heel ander orde is wat nie bereik kan word deur enige progressiewe studie van die kuns nie. . " (Zen in the Art of Archery, inleiding.)
Die Yumi (Japannese boog) is buitengewoon lank (staan ​​meer as twee meter) en oortref die boog se hoogte (Kyudoka). Yumi is tradisioneel vervaardig van bamboes, hout en leer met behulp van tegnieke wat eeue lank nie verander het nie, hoewel sommige boogskutters (veral die nuutste in die kuns) sintetiese (d.w.s. gelamineerde hout bedek met veselglas of koolstofvesel) gebruik. Selfs gevorderde kyudoka kan nie yumi en bamboes besit nie, as gevolg van die kwesbaarheid van bamboes-toerusting vir uiterste klimaat.
ya (pyl) skagte is tradisioneel van bamboes gemaak, met arend- of valkvere. Die meeste ya-asse is vandag nog van bamboes (hoewel sommige boë skagte van aluminium- of koolstofvesels gebruik), word ya-vere nou van nie-bedreigde voëls soos kalkoene of swane verkry. Elke ya het 'n geslag (manlik word u genoem) Haya; vroulik, otoya); gemaak van vere aan die ander kant van die voël, die Haya draai kloksgewys by vrylating terwyl die otoya draai linksom. Kyudo-boogskutters skiet gewoonlik twee ya per rondte, met die Haya eerste geskiet word.
Die kyudo-boogskutter dra 'n handskoen aan die regterhand wat 'n yugake. Die yugake is tipies van deerskin met 'n verharde duim wat 'n groef bevat aan die basis wat gebruik word om die tou te trek (Tsuru).
Die kyudo-boogskutter sal gewoonlik met 'n oefensessie begin deur op 'n strooi-teiken te skiet (Makiwara) op 'n baie naby afstand (ongeveer sewe voet, of die lengte van die boog se ingespande yumi wanneer hy horisontaal van die middellyn van sy liggaam gehou word). Omdat die teiken so naby is en die skoot sekerlik sal tref, kan die boogskutter konsentreer om sy tegniek te verfyn eerder as om hom te bekommer oor waarheen die pyl gaan beweeg. Na opwarming kan die boogskutter dan na langer afstande gaan; skiet op 'n teiken genaamd a mato. Mato-groottes en skietafstande wissel, maar die meeste mato's meet gewoonlik 36 sentimeter (of 12 son, 'n tradisionele Japannese meting gelyk aan ongeveer 3,03 cm) in deursnee en word op 'n afstand van 28 meter geskiet.
Alle kyudo-boë hou die boog in hul linkerhand en trek die tou met hul regterkant, sodat alle boë na die hoër posisie moet kyk (Kamiza) terwyl hy skiet.
Anders as by boogskutters (wat die boog nooit verder trek as die wangbeen nie), trek kyudo-boë die boog sodat die tekenhand agter die oor gehou word. As dit verkeerd gedoen word, kan die tou by die vrylating van die boog of oor die kant van die gesig slaan.
Onmiddellik nadat die skoot vrygelaat is, draai die boog (vir 'n geoefende boogskutter) in die hand, sodat die tou voor die buitenste voorarm van die boog stop. Hierdie werking van 'yugaeri' is 'n kombinasie van tegniek en die natuurlike werking van die boog. Dit is uniek aan kyudo.
Kyudo-tegniek word noukeurig voorgeskryf. Die All Nippon Kyudo Federation (ANKF), die belangrikste beheerliggaam van kyudo in Japan, het die hassetsu (of "agt stadiums van skiet") in die Kyudo Kyohon (Kyudo-handleiding). Die hassetsu bestaan ​​uit die volgende stappe:
Ashibumi, plaas die voet. Die boogskutter stap na die lyn van waar pyle afgevuur word (bekend as die Shai) en draai om na die kamiza, sodat die linkerkant van sy liggaam na die teiken kyk. Hy kyk dan van die teiken na sy voete en steek sy voete uitmekaar sodat die afstand tussen hulle ongeveer die helfte van sy liggaamshoogte is. Na die voltooiing van die ashibumi moet 'n lyn tussen die tone van die boogskutter getrek word.
Dozukurivorm die liggaam. Die boogskutter bevestig sy balans en dat sy bekken en die lyn tussen sy skouers parallel is met die lyn wat tydens ashibumi opgestel is.
Yugamae, maak die boog gereed. Yugamae bestaan ​​uit drie fases:
Torikake, met die regterhand om die boegstring vasgryp.
Tenouchi, is die linkerhand geposisioneer om op die boog se greep te skiet.
Monomi, draai die boogskutter sy kop om na die teiken te kyk.
Uchiokoshi, lig die boog. Die boogskutter lig die boog bo sy kop om voor te berei vir die loting.
Hikiwake, trek uitmekaar. Die boogskutter begin die boog neerpen terwyl hy sy arms versprei, terwyl hy die boog terselfdertyd met sy linkerhand druk en die tou regs trek, totdat die pyl met sy wenkbroue gelyk is.
Kai, die volledige trekking. Die boogskutter gaan voort met die beweging wat in die vorige fase begin het, totdat hy die volle teken bereik het met die pyl effens onder sy wangbeen. Die pyl wys langs die lyn wat tydens ashibumi opgestel is.
Hanare, die vrylating. Die boegstring word van die regterhand vrygestel.
Zanshin, "die oorblywende liggaam of gees" of "die voortsetting van die skoot." Die boogskutter bly in die posisie wat na hanare bereik is terwyl hy teruggekeer het van die konsentrasietoestand wat met die skoot verband hou.
Terwyl die skiet van ander skole ook in ooreenstemming is met die hassetsu wat hierbo uiteengesit is, kan die benaming van 'n paar treë en sommige besonderhede van die uitvoering van die skoot verskil.
Die meeste Kyudo-skole gebruik periodiek eksamens deur gebruik te maak van 'n stelsel wat algemeen by moderne budo- (vegkuns) -praktyke gebruik word, wat, indien die boogskutter slaag, die oordrag van 'n graad, wat 'kyu' of 'dan', kan wees. Tradisionele skole rangskik studente egter dikwels deur die erkenning van die instelling van instrukteurs met behulp van ouer menkyo (lisensie) stelsel van "koryu budo" ("antieke syle vechtkunsten").
Terwyl kyudo se kyu- en dan-vlakke soortgelyk is aan dié van ander budo-praktyke, word gekleurde gordels of soortgelyke eksterne simbole van 'n mens nie deur kyudo-beoefenaars gedra nie.
Heki Ryu Insai-ha
Heki Ryu Sekka-ha
Herrigel, Eugen, en R.F.C. Hull (trans.). Zen in die kuns van boogskiet. Vintage Spiritual Classics, 1955.
Hoff, Feliks. Kyudo: The Way of the Bow. Shambhala Publications, 2002.
Kushner, Kenneth. Een pyl, een lewe: Zen, boogskiet, verligting. Tuttle Uitgewers; Nuwe Ed-uitgawe, 2000.
Onuma, Hideharu. Kyudo: The Essence and Practice of Japanese Archery (Bushido-The Way of the Warrior). Kodansha International (JPN); 1ste uitgawe, 1993.