Die Renaissance , 'n beweging wat die idees van die klassieke wêreld beklemtoon, het die Middeleeuse era geëindig en die begin van die moderne era in Europa bekend gemaak. Tussen die 14de en 17de eeu het kuns en wetenskap floreer namate rykes uitgebrei en kulture soos nooit tevore gemeng het nie. Alhoewel historici nog steeds 'n paar oorsake van die Renaissance bespreek, stem hulle saam oor enkele basiese punte.
'N Honger vir Discovery
Die howe en kloosters van Europa was lank reeds repositories van ou manuskripte en tekste, maar 'n verandering in hoe geleerdes hulle gesien het, het 'n massiewe herlewing van klassieke werke in die Renaissance aangespoor.
Die skrywer Petrarch van die veertiende-eeuse het dit getipeer en geskryf oor sy eie begeerte om tekste te ontdek wat voorheen geïgnoreer is. Namate geletterdheid versprei het en 'n middelklas begin verskyn het, het dit die alledaagse uitkyk, lees en versprei van klassieke tekste. Nuwe biblioteke is ontwikkel om toegang tot ou boeke te fasiliteer. Idees wat een keer vergeet is, is nou weer wakker gemaak, en hul skrywers saam met hulle.
Herinvoering van Klassieke Werke
Gedurende die donker eeue is baie van die klassieke tekste van Europa verlore gegaan of vernietig. Diegene wat oorleef het, was versteek in die kerke en kloosters van die Bisantynse Ryk of in die hoofstede van die Midde-Ooste. Tydens die Renaissance is baie van hierdie tekste stadig deur die handelaars en geleerdes weer in Europa ingevoer. Byvoorbeeld, in 1396 is in Florence 'n amptelike akademiese pos vir onderrig van Grieks geskep. Die man wat gehuur is, Chrysoloras, het 'n afskrif van Ptolemeus se "Geografie" van die Ooste saamgebring.
Daarbenewens het 'n groot aantal Griekse tekste en geleerdes in Europa aangekom met die val van Konstantinopel in 1453.
Die uitvinding van die drukpers in 1440 was die spel-wisselaar. Laastens kan boeke massa geproduseer word vir baie minder geld en tyd as die ou handgeskrewe metodes. Idees kan versprei word deur biblioteke, boekhandelaars en skole op 'n manier wat nie voorheen moontlik was nie.
Die gedrukte bladsy was leesbaarder as die uitgebreide skrif van boeke wat lank geskryf is. Soos die tyd gevorder het, het druk sy eie lewensvatbare bedryf geword, nuwe werksgeleenthede en innovasies geskep. Die verspreiding van boeke het ook die studie van literatuur self aangemoedig, sodat nuwe idees versprei en groei het, aangesien baie stede en nasies universiteite en ander skole begin vestig het.
Renaissance humanisme was 'n nuwe manier van dink en nader die wêreld, gebaseer op 'n nuwe vorm van kurrikulum vir daardie leer. Dit word die vroegste uitdrukking van die Renaissance genoem en word beskryf as beide 'n produk en 'n oorsaak van die beweging. Humanistiese denkers het die ingesteldheid van die voorheen oorheersende skool van wetenskaplike denke, skolastiek, sowel as die Katolieke Kerk uitgedaag, sodat die nuwe denke ontwikkel kon word.
Namate die kunste gegroei het, het kunstenaars rykes nodig om hulle te ondersteun, en Renaissance Italië was veral vrugbare grond. Politieke veranderinge in die regerende klas van Italië kort voor hierdie tydperk het daartoe gelei dat die heersers van die meeste van die groot stadstate "nuwe mans" is sonder veel politieke geskiedenis. Hulle het probeer om hulself te regverdig met opvallende belegging in en publieke flapping van kuns en argitektuur.
Soos die Renaissance versprei het, het die kerk en ander Europese heersers hul rykdom gebruik om die nuwe style aan te pas om tred te hou. Die vraag van die elite was nie net artistiek nie; Hulle het ook staatgemaak op idees wat ontwikkel is vir hul politieke modelle. "Die prins," Machiavelli se gids vir heersers, is 'n werk van Renaissance-politieke teorie.
Daarbenewens het die ontwikkelende burokrasieë van Italië en die res van Europa 'n nuwe vraag na hoogs opgeleide humaniste gegenereer om die geledere van regerings en burokrasieë te vul. 'N Nuwe politieke en ekonomiese klas het ontstaan.
In die middel van die 14de eeu het die Swart Dood oor Europa geslinger en miskien 'n derde van die bevolking vermoor. Terwyl dit verwoestend was, het die oorlewendes hulself finansieel en sosiaal beter bevind, met dieselfde rykdom versprei onder minder mense.
Dit was veral waar in Italië, waar sosiale mobiliteit veel groter was.
Hierdie nuwe rykdom is dikwels op kuns, kultuur en ambachtelijke goedere bestee, net soos die heersers bo hulle voor hulle gedoen het. Daarbenewens het die handelsklasse van plaaslike magte soos Italië 'n groot toename in hul rykdom gesien as gevolg van hul rol in die handel. Hierdie nuwe mercantile klas het 'n heeltemal nuwe finansiële bedryf geskep om hul welvaart te bestuur, wat addisionele ekonomiese en sosiale groei tot gevolg gehad het.
Periode van vrede en oorlog is gekrediteer deur die Renaissance toe te laat om te versprei en 'n Europese verskynsel te word. Die einde van die Honderdjarige Oorlog tussen Engeland en Frankryk in 1453 het die idees van die Renaissance toegelaat om hierdie nasies te penetreer, aangesien hulpbronne wat een keer deur oorlog verteer is, in plaas daarvan in die kunste en wetenskappe getref is. In teenstelling hiermee het die Groot Italiaanse Oorloë van die vroeë 16de eeu Renaissance-idees toegelaat om na Frankryk te versprei, aangesien sy leërs oor 'n tydperk van 50 jaar herhaaldelik in Italië binnegeval het.