En dit is wat T.T. Cloete, gevestigde en deurwinterde digter, skrywer en akademikus doen in Die ander een is ek. « Onthou julle nog, » sê B terwyl ons opskuif om plek te maak vir hom op die bankie – ons neem nou sedert ons skouers smaller geword het veel minder ruimte in beslag – « van hoe hulle ons hande afgekap het toe hulle ons wou laat praat ? » Natuurlik onthou ons die gesigte van ons teisteraars, dié wat ons hande gesteel het en toe as buit laat oorplant het. Verder, die order en harmonie van die algemene Skepping in ag geneem, soos wat die bolle en sisteme in verhewe prosessie tyd en posisie behou, kan ons nie anders nie as om tot die gevolgtrekking te kom dat die geringe ongereeldhede – soos aardbewings, siklone ens. – maar aanduidings is dat die samewerking van die verskillende aspekte van hierdie aarde op hierdie oomblik nog nie volmaak is nie.