Boek: Jy kan 'n verskil maak - Maroela Media
God roep nie bekwame mense nie, Hy bekwaam die mense wat Hy roep. In Jy kan ŉ verskil maak kom sê Stephan Joubert vir elkeen: Dis nie so moeilik om ŉ dissipel van Jesus te wees nie. Skud af daardie vooropgestelde idees wat jy het oor vir die Here “werk” en gaan lééf vir Hom.
Bekendes soos Lindie Strydom, Liesel Krause-Wiid en Tom Smith deel hul getuienisse oor hoe ingrypend hul perspektief op dissipelskap verruim is deur net toe te laat dat God deur hulle werk.
Jy kan ŉverskil maak is vir almal wat die behoefte het om sonder skuldgevoelens en geestelike ŉ verskil te maak in die wêreld. Verbeelde lente (en gedagtes oor denke) | mnr.muller
Francois M on Mei 28, 2009 om 12:17 nm said:
Laat ons lamenteer…
-Evanescence, Field of innocence
Maar nee, ek’s gelukkiger noudat ek meer verstaan. Ek verkies die volgende:
Francois M on Mei 28, 2009 om 12:20 nm said:
Ek besef dat dit nie soveel gaan oor verstaan nie, maar oor droom. En ja, ek is nog lief vir droom. Maar ek kan nie meer soveel droom oor wat ek gaan word wanneer ek groot is nie, want ek is al groot, en ek kan duideliker sien wat moontlik en nie so moontlik is nie. Maar droom… Ja, ek droom nog.
Francois C on Mei 28, 2009 om 7:50 nm said:
Verbeelding is alles maar net simulasies. En hoe minder kennis jy het van die wêreld, hoe belagliker sal jou simulasies wees, want jy gebruik dit om nog te leer hoe die wêreld werklik werk. Jy wonder hoe sal dit wees as hase pers was en dan simuleer jy in jou gedagtes die belaglike prentjie van pers hase wat rondhop tussen die geel-groen gras. Dan eendag kom jy agter hoe belaglik dit is, want die wilde kat wat hase eet gaan hulle myle ver kan raaksien. Die simulasie het dan sy doel gedien.
Ek weet egter nie hoe halusinasies by verbeelding inpas nie (soos wanneer jy monsters in die skaduwees sien, of denkbeeldige persone optoor). Dit mag dalk iets te doen hê met breinchemikalië en die jong brein wat nog moeilik emosies soos vrees, ens. kan hanteer. Soos jy sê, dit grens nogal aan skitsofrenie.
Ek hou nog baie daarvan om te (dag-)droom – om simulasies uit te voer oor wat ek in die verre toekoms sal doen (of selfs hoe ek dinge in die verlede anders sou kon doen). Selfs al weet ek die kanse is so te sê nul dat daardie drome sal realiseer, is dit nogsteeds vir my waardevol. As ek nie vir iets (‘n sekere toekoms) *lewe* nie, dan *bestaan* ek mos maar net – soos ‘n klip in die veld. En wat is nou die punt daarin?
Skoor on Junie 8, 2009 om 7:22 nm said:
Ek dink verbeelding word uitgeskuif deur die realiteit.
En realiteit word uitgeskuif wanneer middels soos giggelgras en ander geneem word.
Ek het vandag le en dink aan hoe ek as kind kon dagdroom en speel asof daar geen more was nie.
Snaaks om dan skielik op die skrywe af te kom!
mnr.muller on Junie 9, 2009 om 11:08 vm said:
Dit klink my ons almal verlang so effens terug na ons kindertye 😛
Die goeie nuus is darem dat ons wel maklik genoeg ons verbeeldingsvermoë kan heraktiveer d.m.v. redelik eenvoudige kreatiwiteitsoefeninge.
En sonder laggras.