Ouma hart – Trommeltjie
Maart 6, 2017 Maart 6, 2017 trommeltjies
My wereld is ses jaar terug heel onderste bo en agterste voor gekeer, toe ons kinders besluit om te emigreer na Kanada.
Hulle redes was geldig, my verstand kon verstaan, maar nie my hart nie. My hart was stukkend. Ons kleine poppie was nou op haar oulikste en het groot geraak in ouma se Bali winkel. Pappa het ook saam ouma gewerk. Hulle was daagliks deel van my bestaan.
Baie trane is gestort en ek was stukkend en my winkel was leeg. Ek ontdek n klein hand merk op die venster en verbied almal om die venster te was. Ek wil net daar staan en saggies my hand oor die handjie vou en naby haar voel. Klink bisar, maar n ouma hart is n ander ding.
Ons het wel geskype en sussie het ons gedruk op die skerm en gesoen, my hart wou elke keer net ingee van verlang na daardie klein lyfie. Ek was so bang sy sou vergeet…..
Sy was so klein, ek het geweet sy sal wel nie eendag ons leef tyd saam in die winkel kon onthou nie. Hoe ons deur die winkel geloop het en ek haar die name en geluide van diere geleer het aan die verskillende hout beeldjies van diere in die winkel. Ons staptyd in die kwekery, ons sit op die swaaibankie en die sing van, “🎶🎶skoppelmaai, skoppelmaai, tata mamma, tata pappa, ons ry op die skoppelmaai🎶🎶.”
Die eerste keer toe hulle kom kuier daar uit die sneeu wereld in “Lienke land”, by ons in “ouma land”, was die eerste paar oomblikke vreemd vir haar en toe was ek net weer haar ouma. Dit was so spesiaal dat ek haar toe weer die eerste keer weer gesien het in my winkel.
Nou is dit ses jaar later en soms, soos vanoggend verlang ek om my Lielie-lyfie vas te hou en my ouma wereld heel te laat word.
6 thoughts on “Ouma hart”
Maart 6, 2017 om 11:04 vm
Ag Trommeltjie, ek weet elke ouma hart huil nou sommer saam met joune. Xxx
Maart 6, 2017 om 11:22 vm
My hart breek vir al die stukkende gesinne in SA, omdat mense noodgedwonge kontinente uitmekaar moet bly agv dit wat in ons land aan die gang is.
Maart 6, 2017 om 11:49 vm
Mens besef jy is nie al een wat hiermee moet deel nie, maar dit bly swaar.
Ilse Watson sê:
Maart 7, 2017 om 8:41 vm
Maart 7, 2017 om 1:01 nm
Dankie. Dit is voor my winkel afgeneem. Ek en Lielie sit in die pedicap, wat ek al die pad van Indonesie laat kom het.
Maart 8, 2017 om 6:50 nm
My kleinkinders is nie eers ver nie, maar ek sien hulle sooo min xx. Sterkte vir jou oumahart.