In die literêre wêreld is dit sedert Harold Bloom se The Anxiety of Influence (1973) bekend dat digters in hulle kreatiewe proses ondermyn word deur ’n ambivalente verhouding met hulle digtende voorgangers – iets wat hulle noodwendig in stand hou. ’n Nuwe digter word geïnspireer om te skryf omdat hy ander digters gelees het en hulle werk bewonder. Dr. J.M. Dawson het in die Homiletic Review van Januarie 1930 gesê dat die ou idees oor die Hel besig is om uit te sterf, en dat die predikante van moderne, gesofistikeerde kerke weier om hierdie idees te laat herleef. n Man van God wat in die Bybel glo móét egter die verskriklike waarheid van die Hel verkondig, anders sal hy aandadig wees aan die ondergang van mense wie se tevergeefse uitroepe sal weerklink in n ewige Hel waarteen hulle nie gewaarsku is nie. (Ook jeens myself, aangesien ek eweneens nie alle bundels wat verskyn, koop nie …) Nietemin, sedert dié gesprek het ek subtiel by mede-digters gevis en wanneer die geleentheid hom voorgedoen het, selfs hul boekrakke bekyk … Tot my teleurstelling moet ek na dese my ingeligte vriend gelyk gee, want die meeste digters (lyk dit my) koop maar by uitsondering ŉ nuwe bundel en dan ook net dié digters van wie se poësie hulle hou; of hulle kry meestal ŉ kopie gratis. ŉ Voor-die-voet-benadering ten opsigte van die aankoop van alle bundels wat verskyn, bestaan klaarblyklik nie.