Dit het haar baie bekommer dat baie van die meisies saam met wie sy gesels het, ná hul matriekafskeid swanger geword het of nie die volgende jaar planne gehad het om te gaan swot nie. Sy kon nie ophou daaraan dink nie en het geweet sy wou iets aan die saak doen. Suraya wou graag ’n manier vind om hulle te help, maar was nie seker hoe sy ’n verskil in hul lewens kon maak nie. Sy het nie baie geld gehad nie, maar gedink as sy dalk vir hulle ’n vaardigheid kon leer, dit dalk tot ’n inkomste kan lei.
Hierdie ma van drie het tien jaar gelede haar werk in die korporatiewe wêreld opgegee om voltyds rokke te maak, ’n ruk nadat sy haar oorlede ma se naaldwerkmasjiene geërf het.
En vandag besit sy haar eie besigheid, Design26, en deur haar stigting, Design26Foundation, help sy jong ma’s om ook naaldwerk te doen. Suraya se ma, Amiena, het vir jare in ’n klerefabriek gewerk en later klere vir vroue in die gemeenskap begin maak toe sy by die fabriek afgedank is. Suraya het as kind altyd gedink naaldwerk is nie ’n belangrike vaardigheid nie en dat jy nie daarmee kan geldmaak nie.
Sy erken sy het aanvanklik nie genoeg respek vir die lang ure en harde werk gehad nie. Ten spyte daarvan dat haar ma se vaardighede agter ’n naaldwerkmasjien dikwels die enigste manier was hoe hulle kos kon bekostig. Vir Suraya wat gesien het hoe haar ouers swaarkry, was kleremaak nooit ’n opsie nie. Sy wou gaan swot en ’n beter werk kry sodat haar gesin nie eendag hoef te sukkel soos haar ouers en sibbe moes sukkel nie.
“My ma het vir jare probeer om vir my te wys, maar ek wou niks weet nie. In my oë was dit nie ’n werk wat vir jou ’n gemaklike lewe kon bied nie. Ek wou gemaklik lewe en al het my ma se werk vir ons gesorg, het ek net aan al die goed gedink wat ek nie kon kry nie. Ek moes jaar ná jaar hoor dat ek ’n Barbie sal kry, maar daar was net nie geld daarvoor nie. Elke jaar het my ouers gespaar, maar wanneer dit by die einde van die jaar kom, was daar iets wat gebreek het of iets wat hulle moes betaal. Dan moes ek nog ’n jaar wag en wanneer ’n mens jonk is, is dit al wat jy sien. Jy waardeer mos nie altyd jou ouers se opoffering nie.”
Hulle het in ’n huis vol liefde grootgeword, maar daar was nie geld vir luukse items of speelgoed nie. Haar pa het verfwerk gedoen, maar daardie tyd toe Kaapstad nog baie reën in die winter gekry het, het mense soos haar pa min werk oor die wintermaande gehad. Dit was dan slegs haar ma se fabrieksalaris wat hulle moes dra.
Toe haar ma sterf, het haar pa haar gevra of sy die naaldwerkmasjiene by die huis gaan kom haal, maar dit het meer as ’n jaar gevat voordat sy dit gedoen het. Selfs nadat sy die masjiene by haar pa gaan haal het, het dit vir ’n tydjie in haar garage gestaan voordat sy eendag gedwing is om dit te gebruik.
“Mense dink mos as jy ’n masjien het, jy outomaties weet hoe om dit te gebruik. Maar dit is nie altyd die geval nie en toe my niggie vir my kom vra om ’n rok vir haar dogter se 21ste verjaardag te maak, het ek nie geweet wat om te doen nie,” sê Suraya. “Ek het aan haar verduidelik dat sy eerder iemand anders moet vra, maar sy wou nie luister nie. Sy het die materiaal by my gelos en gesê ek moet kyk wat ek kan doen.”
Ek hoop om deur hierdie klasse hulle goed te laat voel oor hulself en hulle opgewonde te maak oor iets.
Suraya lag wanneer sy erken dat dit nie ’n maklike besluit was om haar werk op te gee nie. “Veral wanneer ’n mens kinders het en gewoond is aan ’n sekere standaard van lewe, kan dit moeilik wees om ’n besluit te neem wat jou familie kan beïnvloed,” sê sy.
Maar sy wou haar nuwe passie ’n kans gee en vandag is sy nie spyt oor haar besluit nie. Die eerste paar jaar was moeilik en ’n aanpassing, maar haar besigheid groei elke jaar en die gevoel wat sy kry wanneer iemand gelukkig is met die rok wat hulle ontvang, is onbeskryflik.