In Puntland, in die verre noord-ooste van Somalië, voer ’n groep Suid-Afrikaanse huursoldate ’n amper vergeefse stryd teen seerowers, In die annale van moderne seerowery is die verhaal van die Panamese vragskip die Iceberg 1 genoeg om enige seevaarder nagmerries te gee.
Puntland is ’n semi-outonome staat, sowat die helfte so groot soos Zimbabwe, wat meer as ’n dekade gelede weggebreek het van Mogadisjoe omdat hulle Somalië as onregeerbaar beskou het.
Die ontsetting van die Iceberg 1 is ’n goeie voorbeeld. Nadat die skip se eienaars geweier het om die losprys te betaal, is die bemanning aan hul eie lot oorgelaat en het hulle die verskriklikste ontberinge beleef. In een stadium het die seerowers die ore van die hoofingenieur afgesny “omdat hy nie wou luister nie”. Daarna het hulle hom vermink deur albei sy bene te breek.
Destyds was Roelf van Heerden, ’n senior offisier in die ou Suid-Afrikaanse Weermag (SAW) met baie jare diens in die spesiale magte (Recce’s), aan die hoof van die PMPF – ’n anti-seerower-mag wat bestaan het uit ongeveer 65 man, die meeste van hulle Suid-Afrikaners.
Deur sy informante-netwerk het hy gehoor van die verslegtende omstandighede aan boord die Iceberg, wat in daardie stadium gestrand was naby Garacad, ’n klein kusdorpie aan die ooskus van Somalië.
Nadat Van Heerden sy politieke base in die Puntland-regering oortuig het ’n reddingsoperasie is moontlik, is die gyselaars bevry ná gevegte wat 13 dae geduur het. Die seerowers is uiteindelik uitgerook deur die hele skip in ’n bombardement aan die brand te steek.
Luitingh en die Amerikaanse miljoenêr Erik Prince, stigter van die veiligheidsmaatskappy Blackwater, het aanvanklik saamgewerk om ’n anti-seerower-mag langs die Rooi See in die Horing van Afrika op die been te bring.
’n Nuwe entiteit uit die Verenigde Arabiese Emirate het daarna oorgeneem om die gebied teen seerowers te beskerm. Die Arabiere het egter gou die waarde van die Suid-Afrikaners besef en het baie gou sowat ’n dosyn van die oorspronklike span weer gehuur.
Benewens die seerowers is Al-Sjabaab-terroriste ook baie aktief in die streek. Die vlieëniers wat in Bosaso werk, is onlangs deur Al-Sjabaab in ’n selfmoordaanval geteiken. Verskeie mense is dood in die ontploffing wat ’n area so groot soos ’n halwe rugbyveld platgevee het, maar die Suid-Afrikaanse vlieënier wat in die kajuit van die gewapende voertuig was, het oorleef.
Walker sê hy het verskeie kere toestemming gevra om ’n aanval te loods, en elke keer is hy na die president verwys. Die antwoord wat teruggekom het, was baie spesifiek: Moet niks doen nie!
Ek het onlangs ’n voorlegging van ’n betroubare Somaliese intelligensiebron in Brittanje bygewoon wat vertel het die noordelike deel van Somalië het nou die fokus geword van ’n grootskaalse Al-Sjabaab-opstand. Hy wys ook daarop dat Al-Sjabaab noue bande met Al-Kaïda het.
Die insurgente het reeds ’n goeie vastrapplek in Puntland. Omdat die streek naby Jemen lê, gebruik hulle klein motorbote om militêre hardeware oor die smal stukkie see tussen Jemen en Somalië te smokkel.
Die voertuig waarin die Suid-Afrikaanse vlieënier Neall Ellis beseer is toe dit deur ’n selfmoordbomaanvaller aangeval is.
Daar is geen twyfel dat skepe wat hier gekaap word ’n massiewe bron van inkomste vir Ali Gas se regering is nie.
Dit is dus alles deel van die teenstrydige situasie waarin die Suid-Afrikaanse huursoldate in Puntland hulle bevind: Dat die Puntlandse Maritieme Polisiemag – wat ’n redelik doeltreffende liggaam is om seerowery te bekamp – besig is om teen die regering te werk wat hul salarisse betaal!