Die endossement van die redding van diere, waarsku die paus van die einde van die aarde
Geskryf deur Philip Almond, die Universiteit van Queensland
In die verheffing van die status van diere, kyk die pous terug na Francis of Assisi se voorbeeld en kyk uit na die vooruitsig van omgewingskatastrofe. Flickr / Enrique López-Tamayo Biosca, CC BYEers aan die einde van Pous Francis se onlangse ensikliese, Laudato Si, vind ons wat is dalk sy belangrikste teologiese stelling oor die geskape wêreld. Want in #243 onderskryf Francis die idee van die verlossing, nie net van die mens nie, maar van alle skepsels. Hy skryf:
Die ewige lewe sal 'n gedeelde ervaring van ontsag wees, waarin elke skepsel, herontplooiend getransfigureer, sy regmatige plek sal inneem en iets sal hê om die arm mans en vroue te gee wat eens en vir altyd bevry sal word.
Nie een van die wesens van hierdie aarde nie, sluit Francis in sy laaste lied, "is vergete in jou oë".
In die voorstelling van die uiteindelike herstel van alle wesens, breek Francis met die gewig van die Westerse filosofiese en teologiese tradisie. Algehele is dit aan die kant van diegene wat, met klem op die radikale kwalitatiewe onderskeid tussen die mens- en dierryk, die onsterflikheid van diere ontken. Aristoteles, St Thomas Aquinas en Augustinus regeer teen diere wat 'n rasionele siel het.
Die Katolieke tradisie beskou die mens as uniek om 'n onsterflike siel te hê wat geskep is ten tyde van bevrugting - of naby dit.
Van oor die natuur om te sorg vir dit
Hierdie filosofiese tradisie van die uniekheid van die mens is versterk deur 'n teologie wat die superioriteit van die mens oor die dier gesien het soos wat dit op die tyd van die skepping ontstaan ​​het toe God toegestaan tot die mensdom heerskappy oor elke lewende ding op aarde. Dit was 'n heerskappy wat dikwels gelees word as wat mense die reg gee om te doen aan die skepping wat hulle wil, eerder as 'n goddelike verantwoorde verantwoordelikheid om dit te versorg.
Hierdie perspektief is versterk in die 17e eeu deur die Franse filosoof René Descartes ' uitsig oor die natuur as "dood". Dit het diere aan die status van niks meer as masjiene wat net dooie aangeleenthede was, verwerp en, in teenstelling met mense, het dit nie bestaan ​​uit 'n sterflike liggaam en 'n onsterflike siel nie.
Tog was dit gedurende hierdie eeu die ontwikkelende praktyk van die behoud diere as troeteldiere, veral in Engeland, het gelei tot nuwe begrippe van die verbindings van mense en diere. Aangesien dit toenemend moeiliker geword het om te dink aan geluk in die hemel sonder die moontlikheid van hereniging met sy vriende en familie, het dit ook meer problematies geword om te begryp hoe geluk in die hemel volkome kon wees in die afwesigheid van diere wat liefgehad het en gehad het was so lief.
In die 19e eeu, soos in die 17th, is die geloof in 'n regverdige en liefdevolle God getoets deur die oortuiging dat die oorgrote meerderheid mense aan 'n ewigheid van pyn in die hel sou oorgedra word. Maar geloof in die goedheid van God is ook baie geprobeer deur die lyding van onskuldige diere in hierdie huidige lewe. Hulle het klaarblyklik geen vergoeding vir hul huidige ellende in die toekoms gehad nie.
Die agteruitgang van geloof in die natuurlike onsterflikheid van die menslike siel in die 19e eeu het ook gedien om onsterflikheid oop te stel vir diegene wat tot dusver nog nooit swanger was nie. Ironies genoeg, het Darwin se weergawe van evolusie die probleem van dierlike onsterflikheid vererger. Want, toegeken dat mense van diere ontwikkel het, het ons almal onsterflikheid gehad of nie een van ons het nie.
Vir diegene wat steeds in die bestaan ​​van "gees" geglo het (en dit was die meeste), het teologie, wetenskap en sentimentaliteit nou ten gunste van die diere gekombineer.
Al hierdie dinge het bymekaar gekom in die 19-eeuse parson-naturalis en gewilde wetenskapskrywer, J. G Wood. In sy Man en Bees: hier en hierna, het hy uiteengesit om die verskil tussen die mens en die dier te verminder deur te argumenteer dat beide die Bybel en die rede na hulle voortbestaan ​​dui. Hy het vir diere 'n toekomstige lewe geëis waarin hulle vergoed kan word vir die lyding wat baie van hulle in hierdie wêreld moet ondergaan. " Hy het dit gedoen deur beslis te breek met die meganistiese uitsig oor die natuur.
Ek doen dit hoofsaaklik omdat ek baie seker is dat die meeste van die wreedhede wat op die diere gepleeg word, weens die gewoonte om dit as blote masjiene te beskou, sonder vatbaarheid, sonder rede en sonder die kapasiteit vir 'n toekoms.
Eden herstel aan die einde van die geskiedenis
Al wat lei ons terug na Pous Francis. In sy ensikliese verklaar hy ook dat menslike heerskappy oor die natuur 'n goddelike verantwoorde verantwoordelikheid gee om die wêreld te versorg eerder as om mense die reg te gee om te doen aan die skepping wat hulle wil. En hy breek beslis met enige meganistiese uitsig oor die natuur. Elke skepsel "weerspieël iets van God", verklaar hy.
As gevolg hiervan, skryf Francis, moet mense koester:
... die sublieme broederskap met die hele skepping wat Saint Francis of Assisi so radiant beliggaam het.
Dit gaan te ver om te suggereer dat Francis die gewilde Westerse siening, wat sedert die middel van die 19-eeu bestaan ​​het, onderskryf, dat ons oorlede troeteldiere nou in die Hemel wag en dat hulle uiteindelik by ons sal aansluit. Inteendeel, hy moet nie gelees word om die oorlewing van alle wesens onmiddellik na die dood te verkondig, soveel as die uiteindelike herstel van alle wesens aan die einde van die geskiedenis nie.
Dit is een aspek van die Platoniese tradisie van die goddelike volheid (oorvloed) waarin alle wesens deel. Dit is ook deel van 'n Christelike tradisie wat sien wat die einde van die wêreld in terme van 'n Eden herstel het, van 'n terugkeer na die toestand van suiwerheid en onskuld in die tuin (Paradys) wat in die begin van die wêreld heers.
Dit is 'n tema wat deur Sint Augustinus tot by die begin van die Christendom kom. Dit is 'n Hemel waarin diere 'n huis sal vind, soos hulle in die oorspronklike Paradys gedoen het plek waar "die wolf en die lam sal saamvoed, die leeu sal strooi eet soos die bees", 'n plek waar pyn en hartseer nie meer is nie.
Dit is 'n tyd wanneer hierdie aarde nie meer sal wees nie. Dit is ook 'n tyd wat, soos Francis in sy ensiklopedie heeltemal duidelik maak, vroeger eerder as later verwag, veral as ons nie kry ons omgewingsoptrede saam.
Philip Almond is professorale navorsingsgenoot in die Geskiedenis van Godsdienstige Gedagte aan die Universiteit van Queensland. Hy is 'n historikus van godsdienstige denke wat al meer as veertig jaar in die studie van godsdiens betrokke was. Hy het dit gedoen, nie as 'n gelowige in enige godsdiens nie, maar as 'n agnostikus wat tog toegewyd is aan die oortuiging dat begrip van godsdiens en godsdienste noodsaaklik is vir ons begrip van die verlede en hede. Sy mees onlangse boek is 'The Devil: A New Biography' (Londen en Ithaca: IB Tauris en Cornell University Press, 2014).
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Die endossement van die redding van diere, waarsku die paus van die einde van die aarde