Jakobus skets ’n tipiese situasie wat net so wel in ons eie gemeentes kan gebeur. Twee mense stap die kerk binne. Die eerste persoon het deftige klere aan. Hy is ’n ryk man. Die tweede persoon het ou klere aan. Hy is brandarm. ’n Boemelaar. Die gemeentelede wat ook sukkel met finansies sien – toe die ryk man instap – dadelik geld in die bank. Die arm man lyk soos iemand wat hulle eerder geld gaan kos as dat daar geld gaan inkom. Almal maak ’n ophef van die ryk man. Die arme moet eenkant gaan sit en niemand steur hulle aan hom nie. Jakobus interpreteer hierdie situasie. Ons diskrimineer. Ons is soos regters wat op grond van verkeerde oorwegings ’n vals uitspraak lewer. God het immers die armes uitgekies om ryk te wees in die geloof. Jakobus verwys hier na Jesus se woorde in Lukas 6: 20. Die skrywer gebruik ’n tweede argument. In die koninkryk van God geld die wet van liefde: Jy moet jou naaste liefhê soos jouself. Diskriminasie is ’n oortreding van God se gebod. Diskriminasie is soos moord pleeg, sê Jakobus, en wie wil nou ’n moordenaar genoem word?