Could have, should have… | Keeping my eyes on Jesus...
« Revelations about the secrets:
December 5, 2010 by Marion
Posted in Uncategorized | Tagged Cancer, Feeling down, Miscarriage, My mom, Sadness | 2 Comments
on December 5, 2010 at 4:56 pm | Reply Miela
Ek dink ek verstaan heeltemal hoe jy voel. Ek het in Oktober so gevoel toe my eerste due date verby gegaan het.
Ek het ook middel Januarie ‘n tweede due date om deur te werk. As ek dink aan wat kon wees, dan wil my hart in stukkies breek.
Ek probeer tans fokus op wat kan wees en ek probeer hard glo dat daar wel ‘n baba vir my gaan wees. Ek het vanmiddig vir my SIL gebabysit en sy was so dankbaar, toe sê ek: “Ag, dis niks, ek oefen solank vir wanneer my kiddies daar is.”
En vir ‘n oomblik het ek dit regtig geglo. Voorspoed vir hierdie Kersfees. Ek sukel ook oor die feesdae en huil gewoonlik my oë dik in die kerk.
Ek het besluit om vanjaar vir al die familie se kids te wys hoe om kersversierings te maak die dag voor Kersfees en om vir hulle kostuums te maak en ‘n poppekas. Miskien as ek dit deur die oë van ‘n kind kan sien, sal ek vir ‘n oomblik kan vergeet van al die grootmens dinge!
on December 5, 2010 at 7:42 pm | Reply Lisa
I’m so sorry…I too have the same thoughts of how far along I should be and what could be. But I do have to immediately stop these thoughts and remind myself that God has allowed me to be in this place and I just need to trust Him. So hard. Praying for you this Christmas season!!