'N Geotermiese kragstasie in Ysland. Shutter
Alhoewel hierdie proses op toekomstige innovasies kan voortbou, is die tegnologieë reeds in plek om 'n wesenlike verskil te maak - tegnologieë wat in alle opsigte gebaseer is op die vaardighede van die olie- en gasbedryf.
Die wêreld benader tans 'n gemiddelde toename in temperatuur van die wêreldwye temperatuur van 1ºC, vergeleke met voor-industriële tye, grootliks toegeskryf aan tot die verhoging van die atmosferiese vlakke van koolstofdioksied (CO2). Intussen het die BP Energy Outlook voorspel 'n toekomstige toename in die gebruik van fossielbrandstowwe.
Die wereld bevolking groei en meer mense sal beweeg van lae inkomste na hoër, met die gevolg dat a hoër energievraag teen die einde van die eeu. Dus is die bereiking van netto nul-koolstofvrystellings teen 2050 'n geweldige uitdaging, wat ingenieursoplossings op groot skaal benodig.
Die wêreld het reeds effektiewe ingenieursoplossings om klimaatsverandering te bestuur en om die globale temperatuur te beperk vanaf hoër as 1.5 ° C - a teiken ingestel deur die Interregeringspaneel oor Klimaatsverandering (IPCC). Maar daar is 'n desperate gebrek aan oortuiging van politici en die samelewing om die klimaatnood aan te spreek.
Morgan Stanley het beraam dat dit nodig is om 'n belegging van die 2050-teikens te behaal VSA $ 50 triljoen. In perspektief gestel, is dit ongeveer 50 keer die maatskappywaarde van Apple.
In die verslag word gesê dat beleggings in elektriese motors moet plaasvind, volhoubare energie, waterstof, koolstof vang en stoor (CCS) en biobrandstof. Baie van hierdie tegnologieë vertrou op die behoefte om die geologiese ondergrond te gebruik vir die vervaardiging van hitte in die vorm van geotermiese energie, om koolstofdioksied permanent op te berg of om waterstof tydelik op te slaan. Vir CCS, CO2 word in poreuse ondergrondse formasies (soos waterdraende soutformasies of uitgeputte olie- en gasreservoir) op 'n diepte van 1km of meer gepomp, waar 'n stywe seëllaag verhoed dat hierdie vloeistowwe na die oppervlak lek.
In Australië, byvoorbeeld, het die olie- en gasreus Chevron 'n grootskaalse CCS-projek begin waar 3.4-4 miljoen ton CO2 sal onder die seebodem gestoor word jaarliks, maar hierdie inisiatief is geensins uniek nie. Daar is tans ongeveer 18 internasionale CCS-projekte wat tans verwyder 30 en 40 miljoen ton van CO2 elke jaar. Alhoewel hierdie syfers indrukwekkend klink, verteenwoordig hulle slegs ongeveer 10% van die emissies geproduseer deur die Verenigde Koninkryk elke jaar alleen.
CCS is 'n tegnologie wat gekoppel kan word aan grootskaalse verbranding van fossielbrandstowwe om die energiesektor te ontwater. Dit kan ook gekoppel word aan direkte CO2 uit die lug vang of CO2 vervaardig uit die gebruik van biobrandstof, albei het die potensiaal om netto negatiewe CO te bereik2 uitstoot.
Volgens die onlangse IPCC spesiale verslag, CCS, as dit wêreldwyd ontplooi word, kan dit neerkom op 'n vermindering van honderde miljarde ton CO2 emissies deur 2050. Die omvang van die probleem is groot en bestaande wêreldprojekte moet opgekap word tussen 100 en 1,000 maal hul huidige grootte om werklik effektief te wees.
'N Ander energieoplossing - waar grootte nie 'n probleem is nie - is die benutting van die geweldige hitte wat onder die aardoppervlak lê om elektrisiteit en hitte op te wek. Belegging in hierdie geotermiese energieprojekte neem toe, maar nie teen die tempo wat benodig word nie.
Geotermiese energie kan gedesentraliseerde, bekostigbare en deurlopende energie lewer om huise te verhit of elektrisiteit te produseer. Alhoewel hierdie energie onder ons voete lê, is die vordering met die aanvaarding daarvan stadig, weens 'n gebrek aan investering en politieke steun in vergelyking met ander hernubare energieë soos wind en sonkrag.
Terwyl die bedryfskoste van produksie van geotermiese energie is mededingend met ander hernubare energieë, is die nadeel dat investeringskoste hoog is, veral as dit op groter diepte geproduseer word. Gevolglik is die geïnstalleerde kapasiteit minder as 1% van die wêreldwye elektrisiteitsverbruik.
Greta Thunberg, kampvegter vir klimaatsverandering. Shutter
Dieselfde is waar ons vorder na 'n waterstofekonomie. Waterstof kan op baie maniere geproduseer word en gebruik word om huise te verhit, motors te brandstof of elektrisiteit te produseer. Waterstof reageer met suurstof om suiwer water te vorm. Dit kan geproduseer word uit hernubare energie of uit aardgas in 'n raffineringsproses.
Die nadeel van 'n waterstofekonomie is dat dit CO vervaardig2 as 'n neweproduk wat uiteindelik in die CCS-ketting geïntegreer moet word. Waterstofverbruik is vraaggedrewe terwyl hernubare energie onafhanklik van die vraag energie lewer. Oorproduksie kan tydelik in geologiese formasies gestoor word, en terug geproduseer word wanneer die vraag toeneem.
Al hierdie tegnologieë is afhanklik van die gebruik van die ondergrond as 'n tydelike of permanente oplossing. Dit verg die kundigheid van geowetenskaplikes en petroleumingenieurs - hoogs bekwame spesialiste wat in die verlede 'n fossiel-gebaseerde ekonomie gelewer het en wat sal bydra tot die verskaffing van energie in die toekoms. Maar meer as dit vra dit vir visioenêre politieke idees en wetgewing. Vir baie mense is dit 'n belangrike saak tydens die algemene verkiesing in Desember.
Maar gegewe die vereiste, het die samelewing nog steeds nie die dringendheid erken om klimaatsverandering te bekamp nie. 'N Energie-oorgang op hierdie skaal sal die manier waarop mense leef en werk verander, maar dit sal ook vereis dat mense die omvang van die probleem behoorlik moet begryp. Studenteaktivistegroep Vrydae vir Toekoms en baanbrekers jong veldtogte soos Greta Thunberg baan die weg. Maar slegs politieke leierskap, beleid en befondsing kan dit laat gebeur.
Andreas Busch, professor in aardwetenskappe, Heriot-Watt Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Tegnologieë om klimaatsverandering te bestuur, bestaan ​​reeds