Geluk oor 'n nuwe motor is relatief - dit hang af van u verwagtinge en van wat ander mense het. Shutterstock / Minerva Studio
Alle gelukkige gesinne is dieselfde; elke ongelukkige gesin is op haar eie manier ongelukkig. - - Tolstoy, Anna Karenina
Geld verdien nie u geluk nie, maar dit bied u 'n beter klas ongelukkigheid. -- onopgeëis, maar miskien 'n wysiging van die opmerking deur Spike Milligan
Oor die afgelope twintig jaar het die studie van die ekonomie van geluk uitgeblink. Daarteenoor is die ekonomie van ongelukkigheid byna heeltemal verwaarloos.
Die verwaarlosing van geluk is nie net 'n geheim van nomenklatuur nie, soos die gebruik van 'gesondheidsekonomie' om 'n veld te beskryf wat byna geheel en al handel oor reaksies op siekte en gestremdheid. Die sentrale probleem in die ekonomie van geluk was om te bepaal hoe mense se antwoorde op vrae met die vorm "Hoe gelukkig is jy?" Verband hou met ekonomiese veranderlikes soos inkomste en werk. Ongelukkigheid word nooit oorweeg nie, behalwe as die afwesigheid van geluk.
Selfs die mees basiese resultate van die ekonomiese teorie oor geluk is in 'n wesenlike mate vals artefakte van die analitiese raamwerk eerder as ware feite oor hoe mense geluk ervaar.
Die deurslaggewende bevinding is dit:
Land-gegewens toon taamlik konstant dat die geluk gemiddeld met inkomste toeneem, maar op 'n sekere punt afneem die opbrengste. In die ontwikkelde wêreld is mense gemiddeld nie gelukkiger as in die 1960's nie.
Selfbeoordeelde gelukswaardes is relatief
Die gegewens wat dit ondersteun, bestaan ​​uit opnames wat mense vra om hul geluk op 'n skaal te beoordeel, tipies van 1 tot 10. Binne enige gegewe samelewing, is geluk geneig om te styg met al die voor die hand liggende veranderlikes: inkomste, gesondheid, gesinsverhoudinge en so meer. Maar tussen samelewings, of in die Westerse samelewings soos Australië met verloop van tyd, is daar nie veel verskil nie, alhoewel sowel inkomste as gesondheid (lewensverwagting, byvoorbeeld) vir 'n lang tyd taamlik verbeter het.
Dit klink soos 'n opvallende ontdekking, maar dit vertel ons weinig. 'N Voorbeeld illustreer die punt. Gestel jy wou vasstel of die hoogte van kinders met ouderdom toeneem, maar dat jy nie die hoogte direk kon meet nie.
Een manier om op hierdie probleem te reageer, is om 'n onderhoud met groepe kinders in verskillende klasse op skool te stel en die vraag aan hulle te vra: 'Hoe groot is u op 'n skaal van 1 tot 10?'
'N Klas gradering van hoe groot hulle is, vertel ons nie eers of hul groep in die algemeen groot of kort is nie. Shutterstock / Tyler Olson
Die data lyk amper soos gerapporteerde gegewens oor die verhouding tussen geluk en inkomste. Dit wil sê, in groepe sou u vind dat kinders wat oud was relatief tot hul klasmaats geneig was om hoër getalle te rapporteer as dié wat jonk was relatief tot hul klasmaats (om die ooglopende rede dat die ouer kinders gemiddeld sou wees hoër as hul klasmaats).
Maar vir alle groepe sou die mediaanrespons iets soos 7 wees. Alhoewel die gemiddelde ouderdom hoër is vir hoër klasse, sal die gemiddelde gerapporteerde hoogte nie verander nie (of nie veel verander nie).
Dus sou u tot die gevolgtrekking kom dat hoogte 'n subjektiewe konstruksie was, afhangende van die relatiewe, eerder as absolute ouderdom. As u wou, kan u 'n soort metaforiese verband skep tussen oud wees relatief tot u klasmaats en om 'na' opgekyk 'te word. Maar in werklikheid neem die hoogte toe met die (absolute) ouderdom.
Die probleem is met die skaal van die vraag. 'N Vraag van hierdie aard kan slegs relatiewe antwoorde gee. Aangesien ons nie 'n interne skaal van geluk het wat ons in staat sal stel om 'ek voel 6.3 vandag' te sê nie, is die enigste manier om die vraag wat ons gevra is te beantwoord, met verwysing na 'n implisiete verwagting van wat byvoorbeeld 'n bogemiddelde vorm vlak van geluk, wat die antwoord 7 of 8 kan regverdig.
In 'n samelewing waar die meeste mense die meeste van die tyd honger het, kan 'n vol maag so 'n antwoord regverdig. As almal genoeg het om te eet, maar meestal rys of boontjies, kan u uself gelukkig ag om geroosterde hoender te eet. En so aan.
Die inkomste en die gesondheidstatus wat u nodig het om uself as meer as gemiddeld gelukkig te maak, sal dus onvermydelik afhang van wat u as gemiddelde beskou. Dit is van kritieke belang: of mense in 'n ryk samelewing inderdaad gelukkiger is, al dan nie, of die gemiddelde persoon nou gelukkiger is as die gemiddelde persoon in 1960. 'n Relatiewe skaal sê vir ons niks op die een of ander manier nie.
Waarom ongelukkigheid meer onthullend is
Met objektiewe oorsake soos honger, kan ongelukkigheid meer openbaar oor welstand as geluk. Flickr / Filipe Moreira, CC BY-SA
As ons eerder dink aan ongelukkigheid, kom daar 'n heel ander stel navorsingsvrae na vore. Terwyl geluk 'n ontwykende en subjektiewe konsep is, is daar baie objektiewe bronne van ongelukkigheid: honger, siekte, die voortydige dood van geliefdes, gesinsverband ensovoorts. Ons kan die manier waarop hierdie bronne van ongelukkigheid oor tyd verander, meet en dit met subjektiewe bewyse vergelyk.
Die verskuiwing van fokus van geluk na ongelukkigheid het belangrike implikasies - veral met betrekking tot die sentrale skeidslyn van die moderne politiek, die welsynstaat.
Die welsynstaat is nie 'n instansie wat baie met geluk geassosieer word nie. Min mense sou die ontvangs van werkloosheidsvoordele of 'n verblyf in 'n openbare hospitaal benoem as hulle gevra word om die bronne van geluk in hul lewe te noem. Wat die welsynstaat doen of probeer doen, is om baie van die bronne van ongelukkigheid in 'n markekonomie te verwyder of te verbeter: siekte, verlies aan inkomste deur werkloosheid of onvermoë om te werk, haweloosheid ensovoorts.
Die sukses van die welsynstaat was 'n opvallende sukses. Dit kan gesien word deur die uitkomste in moderne welsynstate te vergelyk met dié in die Verenigde State, waar die Nuwe ooreenkoms het slegs 'n bedwelmde en verstikkende weergawe van die welsynstaat opgelewer. Ondanks sy tegnologiese leierskap en sy stigters goedkeuring van die strewe na geluk, lei die VSA die ontwikkelde wêreld op talle maatstawwe van ongelukkigheid, insluitend voortydige mortaliteit, voedselonsekerheid, opsluiting en onvoldoende toegang tot gesondheidsorg.
Hierdie prestasies het nie die politieke reg aan die welsynstaat verleen nie. Wat ook al die oënskynlike kommer oor fiskale volhoubaarheid is, die eintlike motief vir die meeste aanvalle op die welsynstaat is die gevoel dat ongelukkigheid goed is vir ons, of ten minste goed is vir ander mense. Malcolm Fraser, in sy nou vergete inkarnasie as 'n bewonderaar van Ayn Rand, plaas hierdie sentiment sowel as enigeen toe hy dink dat "Die lewe was nie bedoel om maklik te wees nie".
Ondanks dekades van meedoënlose aanvalle van politieke reg, met die steun van "Derde Weg"Bekeerlinge van sosiale demokrasie, die welstandstaat bly grotendeels ongeskonde en opvallend gewild. Ons het selfs beperkte uitbreidings gesien: voorbeelde sluit in Medicare Deel D en Obamacare in die VSA en die nasionale ongeskiktheidsversekeringskema (NDIS) in Australië.
Nietemin sal 'n hernuwing van die sosiaal-demokratiese projek nuwe teoretiese grondslae vereis. Die hoop dat so 'n basis in die ekonomie van geluk gevind kan word, is tot dusver nie vervul nie. Wat ons nodig het, is 'n beter begrip van die ekonomie van ongelukkigheid.