Geskryf deur Paula Kurtzweil
Die Rockville-gesondheidswinkel bied tussen 'n Chinese restaurant en 'n pizza- en sub-toebroodjieswinkel nog 'n merk van eetbare items. Gebottelde kruie soos katkloe, paardebloemwortel en geseënde distel. Vitamiene en minerale in wisselende dosisse. Kruie- en nutriëntkonvensies wie se etikette eise voer om pyn te verlig, die liggaam te "energiseer" en "detoksifiseer" of "gewaarborgde resultate te gee."
Hierdie winkel verkoop dieetaanvullings, sommige van die warmste artikels op die mark vandag. Opnames wys dat meer as die helfte van die Amerikaanse volwasse bevolking hierdie produkte gebruik. In 1996 alleen het verbruikers meer as $ 6.5 miljard aan dieetaanvullings bestee, volgens Packaged Facts Inc., 'n marknavorsingsfirma in New York City.
Is dieetaanvullings veilig?
Maar selfs met al die sake wat hulle genereer, vra verbruikers nog vrae oor dieetaanvullings: Kan hul eise vertrou word? Is hulle veilig? Goedkeur die Food and Drug Administration hulle?
Baie van hierdie vrae kom in die nasleep van die 1994-dieetopvoeding-gesondheids-en-opvoedingswet, of DSHEA, wat 'n nuwe raamwerk vir FDA-regulering van dieetaanvullings opgestel het. Dit het ook 'n kantoor in die Nasionale Instituut van Gesondheid geskep om navorsing oor dieetaanvullings te koördineer. Dit het 'n beroep gedoen op president Clinton om 'n onafhanklike dieetaanvullingskommissie op te stel om te rapporteer oor die gebruik van eise in dieetaanvullingsetikettering.
In die verbygaan van die DSHEA het die Kongres eers erken dat baie mense glo dat dieetaanvullings gesondheidsvoordele bied. Tweedens, dat verbruikers 'n groter geleentheid het om te bepaal of aanvullings hulle kan help. Die wet gee in wese dieetaanvullingsvervaardigers vryheid om meer produkte as voedingssupplemente te bemark en inligting oor hul produkte se voordele te gee - byvoorbeeld in die etikettering van produkte.
Die Raad vir Verantwoordelike Voeding, 'n organisasie van dieetaanvullers en hul verskaffers, verwelkom die verandering. "Ons filosofie is ... om verbruikers toegang tot produkte en toegang tot inligting te behou [sodat verbruikers kan] ingeligte keuses maak," sê John Cordaro, die groep se president en hoof uitvoerende beampte.
Maar by die keuse van dieet aanvullings, beantwoord die FDA verbruikersvrae deur daarop te let dat die FDA se vereiste dat die kosteversaking van dieetaanvullings vooraf hersien word, minder is as die ander produkte wat dit reguleer, soos dwelms en baie bymiddels wat in konvensionele kosse gebruik word.
Dit beteken dat verbruikers en vervaardigers die verantwoordelikheid het om die veiligheid van dieetaanvullings te kontroleer en die waarheid van etiket-eise te bepaal.
Anatomie van die nuwe vereistes vir etikette
Inligting wat op die etikette van dieetaanvullings benodig word, sluit in:
Identiteitsverklaring (bv. "Ginseng")
Netto hoeveelheid inhoud (bv. "60 kapsules")
Struktuur-funksie-eis en die stelling "Hierdie stelling is nie deur die voedsel- en dwelmadministrasie geëvalueer nie. Hierdie produk is nie bedoel om enige siekte te diagnoseer, behandel, genees of voorkom nie."
Aanwysings vir gebruik (bv. "Neem een ​​kapsule daagliks.")
Aanvullende Feite paneel (lyste dien grootte, hoeveelheid en aktiewe bestanddeel)
Ander bestanddele in dalende volgorde van oorheersing en volgens algemene naam of eie versnit.
Naam en plek van besigheid van vervaardiger, verpakker of verspreider. Dit is die adres om te skryf vir meer produkinligting.
Wat is 'n voedingssupplement?
Tradisioneel het dieetaanvullings verwys na produkte wat gemaak is van een of meer van die noodsaaklike voedingstowwe, soos vitamiene, minerale en proteïene. Maar DSHEA brei die definisie uit om, met uitsonderings, enige produk wat vir inname bestem is as aanvulling op die dieet in te sluit. Dit sluit in vitamiene; minerale; kruie, botanikalieë en ander plant-afgeleide stowwe; en aminosure (die individuele boustene van proteïene) en konsentrate, metaboliete, bestanddele en uittreksels van hierdie middels.
Dit is maklik om 'n aanvulling te bespeur omdat DSHEA vervaardigers vereis om die woorde "dieetaanvulling" op etikette in te sluit. Ook, vanaf Maart 1999, sal 'n "Aanvullende Feite" -paneel op die etikette van die meeste voedingssupplemente benodig word.
Dieetaanvullings kom in baie vorme voor, insluitende tablette, kapsules, poeiers, sagtegels, gelkappe en vloeistowwe. Alhoewel dit algemeen verband hou met gesondheidswinkels, word dieetaanvullings ook in kruideniersware-, dwelm- en nasionale afslagkettingwinkels verkoop, asook deur posbestellings katalogusse, TV-programme, die internet en direkte verkope.
FDA hou toesig oor veiligheids-, vervaardigings- en produkinligting, soos eise, in die etikettering van 'n produk, pakketinvoegsels en gepaardgaande literatuur. Die Federale Handelskommissie reguleer die advertering van dieetaanvullings.
Dieetaanvullings is nie dwelms nie
Een ding voedingsaanvullings is nie dwelms nie. 'N Dwelm, wat soms afgelei kan word van plante wat as tradisionele medisyne gebruik word, is 'n artikel wat onder meer bedoel is om siektes te diagnoseer, genees, versag, behandel of voorkom. Voor bemarking moet dwelms kliniese studies ondergaan om hul doeltreffendheid, veiligheid, moontlike interaksies met ander stowwe en toepaslike dosisse te bepaal. Die FDA moet hierdie data hersien en die gebruik van dwelms magtig voordat hulle bemark word. FDA mag nie dieetaanvullings magtig of toets nie.
'N Produk wat as 'n dieetaanvulling verkoop word en in sy etikettering as 'n nuwe behandeling of genesing vir 'n spesifieke siekte of toestand beskou word, sal beskou word as 'n ongemagtigde - en dus onwettige - dwelm. Etiketteringsveranderinge wat ooreenstem met die bepalings in DSHEA sal vereis word om die produk se status as 'n dieetaanvulling te handhaaf.
Nog 'n ding dieet aanvullings is nie vervangings vir konvensionele dieet, voedingkundiges sê. Aanvullings verskaf nie al die bekende - en miskien onbekende - voedingkundige voordele van konvensionele voedsel nie.
Monitering vir veiligheid
Soos met voedsel, vereis die federale wet vervaardigers van dieetaanvullings om te verseker dat die produkte wat hulle op die mark bring veilig is. Maar aanvulling vervaardigers moet nie inligting aan die FDA verskaf om 'n produk op die mark te kry nie, anders as die voedseladditiefproses wat dikwels van nuwe voedselbestanddele benodig word. FDA hersiening en goedkeuring van aanvulling bestanddele en produkte is nie nodig voor bemarking.
Voedseladditiewe wat nie algemeen as veilig beskou word nie, moet FDA se voorafgoedkeuringsproses vir nuwe voedselbestanddele ondergaan. Dit vereis dat vervaardigers veiligheidstudies moet uitvoer en die resultate aan die FDA moet voorlê voordat die bestanddeel in bemarkde produkte gebruik kan word. Gebaseer op sy hersiening, mag die FDA óf die voedseladditief magtig of verwerp.
Daarenteen het dieetaanvullingsvervaardigers wat 'n nuwe bestanddeel wil verkoop (dit is 'n bestanddeel wat nie in die Verenigde State voor 1994 bemark word nie) twee opsies. Die eerste behels die indiening aan FDA, ten minste 75 dae voordat die produk na verwagting sal gaan, inligting wat hul gevolgtrekking ondersteun dat 'n nuwe bestanddeel redelikerwys kan verwag word om veilig te wees. Veilige beteken dat die nuwe bestanddeel nie 'n beduidende of onredelike risiko van siekte of besering onder die gebruiksaanbod aanbeveel wat in die etikettering van die produk aanbeveel word nie.
Die inligting wat die vervaardiger indien, word publieklik beskikbaar 90 dae nadat die FDA dit ontvang.
Nog 'n opsie vir vervaardigers is om FDA te versoek om die agentskap te vra om die voorwaardes vas te stel waaronder die nuwe dieetbestanddeel redelikerwys verwag word om veilig te wees. Tot op datum het die FDA se Sentrum vir Voedselveiligheid en Toegepaste Voeding nie sulke petisies ontvang nie.
Onder DSHEA, sodra 'n dieetaanvulling op die mark gebring is, het FDA die verantwoordelikheid om te wys dat 'n dieetaanvulling onveilig is voordat dit kan reageer om die gebruik van die produk te beperk. Dit was die geval wanneer die FDA in Junie 1997 onder andere voorgestel het om die hoeveelheid efedrienalkaloïede in dieetaanvullings te beperk (soos ephedra, Ma huang, Chinese ephedra, en epitonien, byvoorbeeld) en waarsku verbruikers oor gevare verbonde aan die gebruik van dieet aanvullings wat die bestanddele bevat. Die gevare het gewissel van senuweeagtigheid, duiseligheid en veranderinge in bloeddruk en hartklop na borspyn, hartaanval, hepatitis, beroerte, aanvalle, psigose en die dood. Die voorstel het gestaan ​​uit FDA se hersiening van ongunstige verslae wat hulle ontvang het, wetenskaplike literatuur en openbare kommentaar. Die FDA het baie opmerkings gekry oor die 1997-voorstel en hulle het dit op perstyd hersien.
Ook in 1997 het die FDA besoedeling van die kruiebestanddeel plantain met die skadelike kruie geïdentifiseer. Digitalis lanata na ontvangs van 'n verslag van 'n volledige hartblok in 'n jong vrou. Die FDA het alle gebruik van die besmette bestanddeel opgespoor en gevra dat vervaardigers en kleinhandelaars hierdie produkte van die mark onttrek.
DSHEA gee ook FDA gesag om goeie vervaardigingspraktyke, of GMP's, vir dieetaanvullings te vestig. In 'n Februarie 1997 vooraf kennisgewing van voorgestelde rulemaking, het die agentskap gesê dit sal dieet aanvulling GMPs vestig as, na openbare kommentaar, dit bepaal dat GMP's vir konvensionele voedsel nie voldoende is om dieet aanvullings te dek nie. GMP's, het die agentskap gesê, sal verseker dat dieetaanvullings onder voorwaardes gemaak word wat tot veilige en behoorlik benoemde produkte sal lei. Op pers tyd, FDA was die hersiening van kommentaar op die 1997 kennisgewing.
Sommige aanvullende vervaardigers kan reeds vrywillig GMP's volg, soos byvoorbeeld deur handelsgroepe.
Behalwe die FDA, kan individuele state stappe doen om die verkoop van potensieel skadelike dieetaanvullings in hul jurisdiksies te beperk of te stop. Byvoorbeeld, Florida het sommige ephedra-bevattende produkte verban, en ander lande het gesê hulle oorweeg soortgelyke aksie.
Ook, die bedryf streef daarna om homself te reguleer, sê die Raad vir Verantwoordelike Voeding se Cordaro. Hy noem die GMP's wat sy handelsgroep en ander ontwikkel vir hul lidmaatskappye. Die FDA hersien hierdie GMP's aangesien dit oorweeg of verpligte GMP's oor die hele bedryf moet streef. Nog 'n voorbeeld van selfregulering, sê Cordaro, is die vrywillige gebruik van 'n waarskuwing oor ephedra-produkte wat sy organisasie opgestel het. Hy sê dat ongeveer 90 persent van Amerikaanse vervaardigers van produkte wat ephedra alkaloïede bevat, gebruik nou hierdie waarskuwingsetiket.
Begrip van eise
Eise wat 'n aanvulling se gesonde voordele oplewer, was nog altyd 'n omstrede kenmerk van dieetaanvullings. Vervaardigers vertrou dikwels op hulle om hul produkte te verkoop. Maar verbruikers wonder dikwels of hulle hulle kan vertrou.
Onder DSHEA en vorige voedseletiketteringswette word aanvullende vervaardigers toegelaat om, indien toepaslik, drie tipes eise te gebruik: nutriënt-inhoud eise, siekte-eise en voedingsondersteuningseise, wat insluit "struktuur-funksie eise."
Nutriënt-inhoud eise beskryf die vlak van 'n voedingsstof in 'n voedsel- of dieetaanvulling. Byvoorbeeld, 'n aanvulling wat minstens 200 milligram kalsium per porsie bevat, kan die eis "hoog in kalsium" dra. 'N aanvulling met ten minste 12 mg per porsie vitamine C kan op sy etiket, "Uitstekende bron van vitamien C" vermeld.
Siektetoestande toon 'n verband tussen 'n voedsel of stof en 'n siekte of gesondheidsverwante toestand. FDA magtig hierdie eise op grond van 'n oorsig van die wetenskaplike bewyse. Of nadat die agentskap in kennis gestel is, kan die eise gebaseer word op 'n gesaghebbende verklaring van sekere wetenskaplike liggame, soos die Nasionale Akademie vir Wetenskappe, wat 'n gevestigde dieet-tot-gesondheid-skakel toon of beskryf. Van hierdie skryfwerk kan sekere dieetaanvullings in aanmerking kom om siekte-eise te dra, soos eise wat verband hou tussen:
die vitamienfoliensuur en 'n afname in die risiko van neurale buisdefekte-geraakde swangerskap, indien die aanvulling voldoende hoeveelhede foliesuur bevat
kalsium en 'n laer risiko van osteoporose, indien die aanvulling genoeg kalsium bevat
psyllium saadskink (as deel van 'n dieet wat laer is in cholesterol en versadigde vet) en koronêre hartsiekte, indien die aanvulling voldoende hoeveelhede psyllium saadskors bevat.
Voedingsondersteuningseise kan 'n verband tussen 'n nutriënt en die tekort siekte beskryf wat kan uitloop as die voedingstof in die dieet ontbreek. Byvoorbeeld, die etiket van 'n vitamien C aanvulling kan verklaar dat vitamien C verhinder die skeurbuik. Wanneer hierdie tipe eise gebruik word, moet die etiket die voorkoms van die nutriënttekort siekte in die Verenigde State noem.
Hierdie eise kan ook verwys na die aanvulling se effek op die liggaam se struktuur of funksie, insluitend die algehele uitwerking op die welsyn van 'n persoon. Dit staan ​​bekend as struktuur-funksie eise.
Voorbeelde van struktuur-funksie eise is:
Kalsium bou sterk bene.
Antioksidante handhaaf selintegriteit.
Vesel behou die dermregulasie.
Vervaardigers kan struktuur-funksie eise gebruik sonder FDA magtiging. Hulle baseer hul eise op hul hersiening en interpretasie van die wetenskaplike literatuur. Soos alle etiket eise, moet struktuur-funksie eise waar wees en nie misleidend nie.
Hierdie verklaring is nie deur die FDA geëvalueer nie
Struktuur-funksie eise kan maklik wees om te sien, aangesien hulle op die etiket vergesel moet word van die vrywaring. "Hierdie stelling is nie deur die Food and Drug Administration nagegaan nie. Hierdie produk is nie bedoel om te diagnoseer, behandel, genees of voorkom nie. enige siekte. "
Vervaardigers wat van plan is om 'n struktuur-funksie-eis op 'n spesifieke produk te gebruik, moet die FDA in kennis stel van die gebruik van die eis nie later as 30 dae nadat die produk vir die eerste keer bemark is nie. Terwyl die vervaardiger in staat moet wees om sy eis te staaf, hoef hy nie die stawing met FDA te deel of beskikbaar te stel nie.
As die ingediende eise die produkte as dwelms in plaas van aanvullings bevorder, kan die FDA die vervaardiger aanbeveel om die eis te verander of te verwyder.
Aangesien daar dikwels 'n goeie lyn tussen siekte-eise en struktuur-funksie-eise is, het FDA in April 1998 voorgestelde regulasies voorgestel wat kriteria bepaal waarvolgens 'n etiket-eis sou of nie as 'n siekte-eis sou kwalifiseer nie. Onder die etiket faktore wat FDA voorgestel is vir oorweging is:
die benaming van 'n spesifieke siekte of klas van siektes
die gebruik van wetenskaplike of leesterminologie om die produk se effek te beskryf op een of meer tekens of simptome wat deur gesondheidsorgwerkers en verbruikers erken word as kenmerk van 'n spesifieke siekte of 'n aantal verskillende spesifieke siektes
stellings oor produkformulering
verwysings of verwysings wat na siekte verwys
gebruik van die woorde "siekte" of "siek"
kuns, soos simbole en prente
Stellings wat die produk kan vervang vir 'n goedgekeurde terapie (byvoorbeeld 'n geneesmiddel).
Die FDA se voorstel is in ooreenstemming met die leiding oor die onderskeid tussen struktuur-funksie en siekte-eise wat in die 1997-verslag deur die President se Kommissie oor dieetaanvullingsetikette voorsien word.
As koper voedingsaanvullings bevat wat op die etikette staan ​​of impliseer dat die produk kan help om 'n siekte te diagnoseer, behandel, genees of voorkom (byvoorbeeld, "genees kanker" of "behandel artritis"), moet hulle besef dat die produk onwettig bemark word. as 'n dwelm en as sulks is nie vir veiligheid of doeltreffendheid geëvalueer nie.
FTC reguleer eise wat gemaak word in die advertering van dieetaanvullings, en in die afgelope jaar het die agentskap 'n aantal handhawingsaksies gedoen teen maatskappye wie se advertensies vals en misleidende inligting bevat. Die aksies wat geteiken is, byvoorbeeld, verkeerde bewerings dat chroompikolinaat 'n behandeling was vir gewigsverlies en hoë bloed cholesterol. 'N Aksie in 1997-geteikende advertensies vir 'n efedrienalkaloïedaanvulling omdat hulle die mate van die produk se risiko onderskat het en 'n man wat vals beskryf is as 'n dokter, beskryf.
Verbruikers moet op die uitkyk wees vir bedrieglike produkte. Dit is produkte wat nie doen wat hulle sê hulle kan of bevat nie wat hulle sê hulle bevat nie. Tenminste mors hulle verbruikers se geld, en dit kan fisiese skade veroorsaak.
Bedrogprodukte kan dikwels geïdentifiseer word deur die tipe eise wat in hul etikettering, reklame en promosie-literatuur gemaak word. Sommige moontlike aanwysers van bedrog, sê Stephen Barrett, MD, 'n raadslid van die Nasionale Raad teen Gesondheid Bedrog, is:
Eis dat die produk 'n geheime genesing en gebruik van sulke terme as "deurbraak", "magiese", "wonderwerk," en "nuwe ontdekking" is. As die produk 'n geneesmiddel vir 'n ernstige siekte was, sal dit wyd in die media gerapporteer word en deur gesondheidswerkers gebruik word, sê hy.
"Pseudomediese" jargon, soos "detoksifiseer," "suiwer" en "energiseer" om die effekte van 'n produk te beskryf. Hierdie eise is vaag en moeilik om te meet, sê Barrett. So maak hulle dit makliker om sukses te beweer "alhoewel niks eintlik bereik is nie," sê hy.
Eis dat die produk 'n wye verskeidenheid onverwante siektes kan genees. Geen produk kan dit doen nie, sê hy.
Eis dat 'n produk deur wetenskaplike studies gerugsteun word, maar met geen lys van verwysings of verwysings wat onvoldoende is nie. Byvoorbeeld, as 'n lys van verwysings verskaf word, kan die aanhalings nie opgespoor word nie, of as hulle naspeurbaar is, is die studies uitgedien, irrelevant of swak ontwerp.
Eis dat die aanvulling net voordele het - en geen newe-effekte. 'N Produk wat sterk genoeg is om mense te help, sal sterk wees om newe-effekte te veroorsaak, sê Barrett.
Beskuldigings wat die mediese beroep, dwelmmaatskappye en die regering inligting oor 'n spesifieke behandeling onderdruk. Dit sou onlogies wees, sê Barrett vir groot getalle mense om inligting oor potensiële mediese terapieë te weerhou wanneer hulle of hul gesinne en vriende eendag voordeel kan trek uit hulle.
Alhoewel dit dikwels moeiliker is om te doen, kan verbruikers hulself beskerm teen ekonomiese bedrog, 'n praktyk waarin die vervaardiger deel of al 'n produk vervang met 'n minderwaardige, goedkoper bestanddeel en dan die fake produk as die regte ding verlaat, maar teen 'n laer koste. Varro Tyler, Ph.D., Sc.D., 'n prominente professor emeritus van farmakognosie (die studie van medisinale produkte in hul ru, of onvoorbereide vorm) by Purdue Universiteit in Wes LaFayette, Ind., Beveel verbruikers om produkte wat verkoop word te vermy vir aansienlik minder geld as mededingende handelsmerke. "As dit te goedkoop is, is die produk waarskynlik nie wat dit veronderstel is om te wees nie," sê hy.
Kwaliteit Beheer vir Produkte
Swak vervaardigingspraktyke is nie uniek aan dieetaanvullings nie, maar die groeiende mark vir aanvullings in 'n minder beperkende regulerende omgewing skep die potensiaal dat aanvullings geneig sal wees tot gehaltebeheerprobleme. Byvoorbeeld, die FDA het verskeie probleme geïdentifiseer waar sommige vervaardigers kruie, plante en ander bestanddele gekoop het sonder om hulle eers deeglik te toets om te bepaal of die produk wat hulle bestel het, eintlik was wat hulle ontvang het of of die bestanddele vry van besoedelings was.
Om hulself te beskerm, moet verbruikers:
Kyk vir bestanddele in produkte met die USP notasie, wat aandui dat die vervaardiger die standaard gevolg het wat deur die US Pharmacopoeia gestig is.
Besef dat die etiket term "natuurlik" nie verseker dat 'n produk veilig is nie. "Dink aan giftige sampioene," sê Elizabeth Yetley, Ph.D., direkteur van die FDA se kantoor van Spesiale Voedingsmiddels. "Hulle is natuurlik."
Oorweeg die naam van die vervaardiger of verspreider. Byvoegings wat deur 'n nasionaal bekende voedsel- en dwelmvervaardiger vervaardig is, is waarskynlik onder streng beheermaatreëls gemaak omdat hierdie maatskappye reeds produksiestandaarde vir hul ander produkte in plek het.
Skryf aan die aanvullende vervaardiger vir meer inligting. Vra die maatskappy oor die voorwaardes waaronder sy produkte gemaak is.
Lees produk etikette en volg aanwysings
Verbruikers wat dieetaanvullings gebruik, moet altyd produkaartikette lees, aanwysings volg, en let op alle waarskuwings.
Aanvullingsgebruikers wat 'n ernstige skadelike uitwerking of siekte ly wat volgens hulle verband hou met die aanvulling van die gebruik, moet 'n dokter of ander gesondheidsorgverskaffer skakel. Hy of sy kan dit weer aan FDA MedWatch rapporteer deur 1-800-FDA-1088 te skakel of na www.fda.gov/medwatch/report/hcp.htm op die MedWatch-webwerf te gaan. Pasiënte se name word vertroulik gehou.
Verbruikers kan ook die tolvrye MedWatch-nommer bel of gaan na www.fda.gov/medwatch/report/consumer/consumer.htm op die MedWatch-webwerf om 'n nadelige reaksie te rapporteer. Om 'n verslag in te dien, sal verbruikers gevra word om:
naam, adres en telefoonnommer van die persoon wat siek geword het
naam en adres van die dokter of hospitaal wat mediese behandeling verskaf
beskrywing van die probleem
naam van die produk en winkel waar dit gekoop is.
Verbruikers moet ook die probleem aanmeld aan die vervaardiger of verspreider wat op die etiket van die produk verskyn en aan die winkel waar die produk gekoop is.
Vandag se voedingssupplemente
Die verslag van die President se kommissie oor dieetaanvullingsetikette, wat in November 1997 vrygestel is, bied 'n blik op die toekoms van dieetaanvullings. Dit moedig navorsers aan om uit te vind of verbruikers wil hê en kan die inligting wat toegelaat word in dieetaanvullende etikettering onder DSHEA gebruik. Dit moedig studies aan om die verhoudings tussen dieetaanvullings en gesondheidsinstandhouding en voorkoming van siektes duideliker te identifiseer. Dit dring aan op die FDA om handhawing te doen wanneer vrae oor die veiligheid van 'n produk ontstaan. En dit dui daarop dat FDA en die bedryf saamwerk om riglyne te ontwikkel oor die gebruik van waarskuwingsverklarings op dieetaanvullingsetikette.
FDA het oor die algemeen saamgestem met die kommissie se aanbevelings in die agentskap se 1998 voorgestelde reël oor dieetaanvullingseise.
Alhoewel daar nog baie onvolledige voedingsaanvullings onbekend is, is hul gesondheidsvoordele en potensiële risiko's byvoorbeeld een ding waarna verbruikers kan reken: die beskikbaarheid van 'n wye verskeidenheid van sulke produkte. Maar verbruikers wat besluit om voordeel te trek uit die groeiende mark, moet dit versigtig doen. Maak seker dat hulle die nodige inligting het en raadpleeg met hul dokters en ander gesondheidspraktisyns soos nodig.
"Die meerderheid aanvullingsvervaardigers is verantwoordelik en versigtig," sê FDA se Yetley. "Maar soos met alle produkte op die mark, moet verbruikers diskrimineer. Die FDA en die industrie het belangrike rolle om te speel, maar verbruikers moet ook verantwoordelikheid neem."
Paula Kurtzweil is 'n lid van die FDA se openbare sake-personeel. Hierdie artikel verskyn oorspronklik in die September-Oktober 1998 FDA Verbruiker. Die onderstaande weergawe is van 'n herdruk van die oorspronklike artikel en bevat hersienings wat in Januarie 1999 gemaak is.