Hierbo is reeds daarop gewys dat daar in die hantering van die sendingbegrip maar ook in die teologiese vraagstelling as sodanig verklarings vir die verskillende en dikwels teenstrydige oordele oor Calvyn se sendingbeskouing gevind kan word. Die verklarings vir hierdie anomalieë lê egter nie slegs op die vlak van begrippe en die vraagstelling of (nog meer algemeen) 'n kombinasie van albei nie, maar ook in die manier hoe Calvyn gelees word, hoe daar in die uitleg van sy skrifte met hom omgegaan word en - wat meer is - die insig wat daar in die manier is waarop Calvyn op sy beurt die Skrif gelees het. Dit is dus in 'n groot, selfs deurslaggewende opsig, 'n metodologiese (en ook hermeneutiese) kwessie: Hoe word Calvynnavorsing (of enige ander teologies-historiese navorsing) gedoen? Wat is die vrae wat aan die tekste gestel word? Hoe word daar met die verskillende genres omgegaan? Is daar 'n oop oog vir die geskiedkundige agtergrond wat 'n rol by die ontstaan van 'n teks gespeel het?22
Wanneer 'n mens Calvyn se uitleg van die klassieke sendingtekste lees (Matt 28:19; Mark 16:15),24 is etlike aspekte opvallend. Calvyn onderskei wel teologies baie deeglik en noukeurig tussen opdragte wat die historiese apostels kragtens hulle apostelamp ontvang het aan die een kant, en eise aan die kerk van alle tye aan die ander kant (vgl. Dankbaar 1978:185 e.v.). Hy trek die lyne van hierdie eksegeties-begronde onderskeidings veral konsekwent na sy ekklesiologie deur. Só kan hy by geleentheid van Matteus 28:19 ook van die gehoorsaamheid van die geloof praat (soos by Rom 1:5 en 16:26) en die opdrag 'gaan heen' primêr op die apostels van toepassing maak. Dit kan egter misgekyk word dat Calvyn onmiddellik die prediking, die verkondiging van die evangelie beklemtoon. Dit lei daartoe dat Calvyn die aanspraak van Rome, naamlik dat die pous in die direkte lyn van die apostels staan (die apostoliese suksessie) reeds bloot op grond van die ontbrekende Woordverkondiging in die Roomse Kerk kan afwys. Sodoende word die volgende duidelik: Terwyl dit aanvanklik mag lyk asof Calvyn in sy kommentaar by hierdie sendingteks die sendingopdrag uitsluitlik op die apostels toepas,25 hou hy twee lyne vas. Eerstens wys hy die Roomse aanspraak op die apostoliese suksessie af en tweedens beklemtoon hy in die besonder die opdrag om te verkondig.
... niemand kan 'n navolger van die apostels wees wat nie sy volle krag aan Christus vir die preek van die evangelie wy nie. Wie egter die amp van 'n leraar (= teoloog - VEd'A) nie vervul nie, lieg wanneer hy homself 'n apostel noem (teen Rome -VEd'A); in teendeel, die priesteramp van die Nuwe Testament bestaan juis daarin om met die geestelike swaard van die Woord die mense as offer tot God te bring. (CO 45, 821)
Hoe belangrik hierdie teks (Rom 10) vir die sendingbeskouing van Calvyn en vir 'n gereformeerde begronding vir die sending is, word duidelik uit Calvyn se uitleg van Romeine 10:15:
Hy gee te kenne dat dit 'n bewys en pand van die goddelike liefde is wanneer Hy enige volk met die prediking van die evangelie begunstig, en dat daar nie enige verkondiger daarvan is wat Hy nie deur sy besondere voorsienigheid verwek het nie. Daarom ly dit geen twyfel nie, dat God daardie volk besoek in wie se midde die evangelie verkondig word. ... Laat dit genoegsaam wees om dit in gedagte te hou, dat die evangelie nie by toeval uit die wolke neerval nie, maar dat dit deur die hand van mense gebring word na waar dit van Godsweë gestuur is. (COR II/XIII, 199:26 e.v.; Afrikaans in Calvyn  2008:263-264)
Wat van besondere betekenis in die slot van Calvyn se Romeinekommentaar is, is dat 'n mens volgens hom in die woorde van Paulus die stem van die goeie Herder hoor asook die opdrag wat hy aan sy apostels gegee het: ... gaan dan heen, maak dissipels van al die nasies ... (Matt 28:19).
Sy kommentaar op die Romeinebrief bied egter 'n sleutel tot sy sendingbeskouing, veral Romeine 10:17 (binne die raam van die reeds genoemde Rom 1:5 en 16:26): Die geloof is dus uit die gehoor en die gehoor is deur die Woord van God.
Vir die Woordteoloog, Calvyn, gaan dit in die eerste en in die laaste plek oor die bediening van die Woord. Terwyl dit nie sonder deeglike historiese begronding is om te sê dat die ampsbeskrywing 'bedienaar van die Woord van God' die mees treffende sou wees om enigsins Calvyn se lewenswerk mee te beskryf nie (hy het jare lank 'n gemiddeld van vyf of meer nuwe preke per week gehandhaaf), durf ons nie nalaat om in een asem met sy groot werk as prediker na hom ook as sendeling te verwys nie. Sy klem op sendingwerk en die Here se eis in hierdie verband kan nie genoegsaam uitgelig word nie. Uit Calvyn se Woord-van-God-teologie kan aangetoon word dat alle Skrifuitleg, ja alle teologiese werksaamheid ook op sendingwerk gerig moet wees.
Sending as die uitdra van die evangelie onder die ongelowiges is die opdrag aan die gemeente, die predikant sowel as alle lidmate. In hierdie sin is dit vir Calvyn vanselfsprekend dat alle teoloë die sendingopdrag ontvang het. 'n Skeiding tussen teologie as wetenskap en die bediening van die Woord, tussen akademie en Woordbediening soos wat dit toenemend in Suid-Afrika waargeneem word, kan 'n mens nie by hom vind nie. Volgens Calvyn is die belangrikste opgawe van 'n teoloog dié van verkondiging - verkondiging deur 'n deeglike, begronde eksegese in die geloof. Dit sluit die onderskeie teologiese gebiede in (bibliologiese, dogmatiese, historiese, praktiese teologie). Volgens Calvyn is die teologie 'n eenheid. Die teologiese opgawe is uiteindelik op die prediking, die verkondiging van die Woord, gerig. En die objek van hierdie handeling, die ontvangers of adressate van hierdie verkondiging, is die hele wêreld, alle volke, alle mense. Daarom, volgens Calvyn, is daar nog soveel werk.