Martie Swanepoel blog: "Balanseer-toertjie"
JY LEES NOU Martie Swanepoel blog: "Balanseer-toertjie"
Hoe lank kan jy op 'n tou balanseer? Ek praat van die tou van die lewe wat gespan is tussen punt A en punt B. Soos hoog in die dak van 'n sirkustent. Mens loop treetjie vir treetjie. Jou hande klem om jou balanseringstok.
Daar is 'n koord van omgee wat geliefdes aan jou harnas vasgegespe het. Jy weet die vangnet gaan jou vang voor jy die grond tref. Maar jy wil nie val nie. Want dit beteken jy sal wéér moet opklim. Miskien het jy nie die moed om weer te begin loop nie. Jy het al 'n paar keer geval, maar hoeveel keer gaan jy die krag gaan hê om nog 'n keer te probeer? Die mense op die houtbankies van die sirkus is seker ook al moedeloos oor jy nie jou balans kan regkry nie.
Ek ry sesuur die oggend van die Vrystaat af oor die Vaalrivier op die N1 Noord. Net na die Soccer City afrit by Soweto dam die verkeer op.
'n Man met 'n pimped up car stoot my byna van die pad af.
Ek neem die 14de Laan afrit en gaan drink eers koffie by Olivia's. Ek stap behaaglik deur die reusagtige blommewinkel en ruik aan die een bos vars blomme na die ander.
Na 'n uur gaan doen ek 'n goeie voorlegging vir 'n kookboek. Ek was lanklaas so opgewonde oor 'n projek. 'n Redaksievergadering later die oggend verryk my siel.
Met 'n glimlag ry ek na 'n liefdadigheidswinkel om enamel-skottels vir die kookboek te gaan soek. (So seker is ek ek gaan die projek kry).
Blykbaar mag net vier mense mag op 'n keer in dié winkel ingaan. Hulle is bang vir winkeldiefstal. Voor my staan 'n man en 'n vrou.
"Jy kan inkom, maar hulle moet buite bly."
Ek is oorbluf. "Maar hulle was voor my hier."
"Dit was jou kans. Nou kan jy maar ook buite bly."
"Jy het nié die reg met my of enigiemand anders so te praat nie. Ek gee nie om hoe oud jy is nie, jou gedrag is totaal onaanvaarbaar."
My maag trek in dadelik 'n spanningspasma en ek bewe van skok.
Die dokter maak 'n pynigende lys van al die behandelings wat Johan in 20 jaar ondergaan het. Hy skryf later in die kantlyn. Elke detail steek 'n gat in my siel.
"He was a wonderful man ..." Ek weet nie hoekom ek dit voor die vreemdeling sê nie.
Hy gee 'n boks tissues vir my aan.
Ek hoor die toeskouers hulle asems optrek
Met die vorms in my handsak stap ek na die bekendheid van die apteek op die hoek.
"Ek weet nie hoe ek by die huis gaan kom nie," sê ek vir die apteker wat my agterstewe vir dekades met vitamiene B inspuitings geprik het.
Sy laat my op 'n stoel sit en gee my twee pienk pille om te drink.
My maagpyn laat my vooroor krul en my kop op die stuurwiel rus.
Hoeveel jaar kan 'n mens huil oor dieselfde ding seerkry?
As ek my groot houthek agter my toeskuif, spring Tequila en Quinne met oorstelpte vreugde my klere vol modder. Mens sou sweer ek was 'n jaar weg.
"Hallo Mamma! Het Mamma vir ons iets gekoop!"
Ek pak die halsbandjies vir die hasies uit en ek en my kinders lag saam oor die belaglike "hasie-speelgoed" en appel- en kersie gegeurde saagsels wat ek ten duurste by die eksklusiewe troeteldierwinkel in Sandton gekoop het.