In al hierdie gedigte word dit ook duidelik dat vir die digter die reisbelewenis en die skryfhandeling onlosmaak verbonde en vervleg is, eintlik ineengegroei is en saam ontwikkel. In die aanvangsgedig plaas die digter die deur op dubbelslot en gee haar oor aan herinnering, maar in die gedig “Memorial Day: New York 25.5.2000″ kan die wete van die skrikwekkende gebeurtenis nog nie ‘n gedig word nie: ” …in die Hotel Prosody grendel die digter/ haar onbewuste teen ‘n gedig/ wat broei uit bloedsweet” (p.88). RF: Daar is heelwat entoesiastiese en talentvolle aspirant-digters wat hoofsaaklik vertelverse skryf oor ‘n groot verskeidenheid onderwerpe en temas. ‘n Handvol sterk verse regverdig egter nie ‘n solo-bundel nie. Soms is die verwysings te ooglopend eksplisiet en effe pretensieus (soos met “Dr. Opperman, neem ek aan?”), maar dikwels is dit vernuftig verhul, soos in ‘Hamerkop by Dunga’ en in die manjifieke sluitgedig van die bundel, ‘’n Lewe’, waar die amper terloopse verwysing na dennebolle ’n hele Opperman-leefwêreld aktiveer.