Slag van Abydos, 411 v.C. - Geskiedenis Podcasts - 2021
Slag van Abydos, 411 v.C.
Die slag van Abydos (411 v.C.) was 'n tweede Atheense oorwinning wat in 411 vC in die Hellespont behaal is, en het 'n groot rol gespeel in die beveiliging van Athene se voedselvoorraad uit die Swart See en in die herstel van die moreel na die ramp in Syracuse in 413 v.C. (Groot Peloponnesië) Oorlog).
Dit was die eerste geveg wat plaasgevind het nadat Thucydides geëindig het, en ons moet dus staatmaak op die rekeninge van Xenophon en Diodorus Siculus. Hulle weergawes van die geveg is soortgelyk in omtrek, maar verskil in sommige besonderhede. In beide weergawes begin die geveg toe Dorieus, seun van Diagoras, 'n Rhodiër wat aan die Peloponnesiese kant dien en 'n vloot van Rhodes beveel het, die Hellespont binnegekom het. Hy is deur die Atheners opgemerk, en 'n jaagtog het ontwikkel. Die Rhodiane is gedwing om na die kus te hardloop, waar hulle onder groot druk verkeer het. Mindarus, die Peloponnesiese admiraal in die Hellespont, het hierdie stryd sien ontwikkel en met sy hoofvloot afgevaar. 'N Groot seestryd ontwikkel toe tussen die Atheense en Peloponnesiese vloot. Dit was 'n harde stryd totdat Alcibiades opgedaag het met Atheense versterkings. Op hierdie punt het die Peloponnesiërs na die kus gegaan, waar hulle deur 'n bondgenoot, die Persiese satrap Pharnabazus, van 'n totale ramp gered is. Die Atheners het daarin geslaag om 'n aantal vyandelike skepe te vang en dan terug te trek nadat hulle 'n oorwinning behaal het.
Beide ons bronne is dit eens oor die eerste oomblikke van die geveg. Dorieus en sy vloot het die Hellespont binnegekom waar hulle deur Atheense uitkykpunte opgemerk is. Xenophon gee Dorieus veertien skepe, Diodorus noem nie die grootte van hierdie vloot nie. Ons kom nou tot ons eerste meningsverskil. Beide bronne is dit eens dat die Atheners die see onderneem het om Dorieus te onderskep, maar verskil oor die aantal skepe wat op hierdie stadium betrokke is. Diodorus gee 'n syfer van vier en sewentig skepe, die hele Atheense vloot. Xenophon stel die syfer op twintig, wat daarop dui dat slegs 'n deel van die Atheense vloot in hierdie stadium betrokke was. Dorieus reageer deur na die oewer te kom, by Dardanus of Rhoeteum te land. Albei hierdie plekke was aan die suidelike oewer van die Hellespont, en was suidwes van die belangrikste Peloponnesiese basis by Abydos.
Die Atheners het Dorieus gevolg en probeer om sy strandskepe vas te vang, maar blykbaar sonder sukses. Volgens Xenophon het hulle uiteindelik opgegee en teruggekeer na hul eie basis. In beide berigte het die Peloponnesiese admiraal Mindarus die geveg gesien en met sy hoofvloot op die see gesteek. Diodorus gee hom vier-en-tagtig skepe in sy eie vloot en altesaam sewe-en-negentig sodra die twee vloote verenig is, wat daarop dui dat Dorieus nou dertien skepe het. Mindarus het die bevel oor die regtervleuel geneem, en sy bondgenote van Syracusan het aan die linkerkant bevel gegee.
Die Atheners het gereageer deur hul hele vloot die nuwe bedreiging die hoof te bied. Thrasybulus lei hul regtervleuel, teenoor Mindarus, en Thrasyllus links, na die Syracusans. Beide ons bronne is dit eens dat die gevolglike stryd 'n hard en lang aangeleentheid was, wat volgens Xenophon van vroegoggend tot middelmiddag duur. Dit is toevallig besluit. Alcibiades, nou terug in die Atheense diens, het met 18 of 20 skepe in die Hellespont aangekom. Aanvanklik het geen van die partye seker geweet by wie se kant die nuwe aankomelinge sou aansluit nie, maar dit het gou duidelik geword dat hulle Atheners was. Die Peloponnesiërs reageer deur te probeer ontsnap na veiligheid terug by Abydus, waar hulle deur die Persiese leër van Pharnabazus beskerm sou word.
Volgens Diodorus het die Atheners tien skepe tydens die agtervolging gevang, maar 'n storm het hulle verhinder om die agtervolging te druk. Teen die tyd dat hulle die Peloponnesiërs inhaal, hardloop hulle aan wal en sluit hulle aan by die Perse, en ten spyte van hul beste pogings kon die Atheners nie meer skepe vang nie.
Xenophon noem nie die storm nie, maar hy stem saam dat daar gevegte op die strand plaasgevind het tussen die Atheners wat probeer het om skepe te vang, en die Peloponnesiërs en Perse. In hierdie verslag is die Atheners meer suksesvol en vang dertig vyandelike skepe sonder hul bemanning (vermoedelik deur hulle van die strand af te sleep terwyl hul bemanning aan wal was). Hulle het ook hul eie skepe teruggevang wat verlore geraak het tydens die belangrikste hard gevegte seestryd.
In elk geval het die geveg geëindig as 'n Atheense oorwinning, en gekombineer met die vroeëre oorwinning op Cynossema (411 v.C.) het dit gehelp om te keer dat die Peloponnesiërs die belangrikste toevoerlyne van Athene na die Swart See afsny, waar baie van die stad se voedsel vandaan kom.
Stargate - Die stryd oor Abydos
Die Slag oor Abydos is gevoer in die finale van die sesde seisoen van Stargate SG-1. In hierdie geveg bring die gekombineerde vloot van die System Lords 'n mag op van verskeie Ha & rsquotak (Goa & rsquould moederskip) wat die skip van Anubis omring. Alhoewel dit nie die belangrikste deel van die episode was nie, kon dit ons 'n blik kry op die krag wat Anubis uitoefen deur sy wysheid as 'n halfgeklimde wese.
Abydos is self 'n woestynplaneet wat deur mense bewoon is en voorheen in die domeine van Ra. Anubis het sy skip na Abydos gestuur op soek na 'n oeroue oorblyfsel, die Eye of Ra, wat hom, toe dit verkry is, 'n geweldige mag oor alles sou gegee het. Die SG-1 en die System Lord & rsquos het hom probeer keer (alhoewel hulle dit nie vooraf beplan het nie en hulle was bondgenote by Abydos) en het hulle vloot daarom na Abydos gestuur terwyl SG-1 op die planeet was om die Eye of Ra. Anubis het egter die oog gekry met die belofte dat hy die planeet met rus sou laat. Toe hy die Oog ontvang, kon hy 'n superwapen aanskakel.
Die vloot van die System Lords is gelei deur System Lord Yu. Hulle het in 'n wentelbaan om die planeet aangekom ná Anubis en omsingel sy skip. Hulle het hom tyd gegee om na te dink oor oorgawe. Gedurende die tyd het Anubis daarin geslaag om die oog te kry en sy superwapen aan te dryf, soos voorheen gesê. Dit het 'n aanklag van 'n toring op die Anubis & rsquo -skip gestuur na die ander Goa & rsquould Ha & rsquotak. Alle Ha & rsquotak het onmiddellik losgebrand, maar hul wapens pas nie by die skilde van die Anubis -vaartuig nie. 'N Aantal Ha & rsquotak het 'n rukkie geval, maar baie het ook voortgegaan om te vuur. Toe slegs 'n paar oorbly, trek die Ha & rsquotak terug. Lord Yu was aan boord van een van die vaartuie wat daarin geslaag het om te vlug.
Nadat die Ha & rsquotak gevlug het, het Anubis die wapen van sy vaartuig na die planeet gedraai. Aangesien hy beloof het om die Abydoniërs nie seer te maak nie, het Daniel Jackson (wat die oorgang van die oog na Anubis gevorm het) bestyg, probeer om Anubis aan te val, maar is gestop. Anubis vernietig toe alles op die planeet met sy superwapen.
Daar is 'n stryd in die geskiedenis wat baie ooreenstem met die stryd oor Abydos, wat situasie en uitkoms betref. Die Slag van Ager Falernus is in 217 vC tussen Hannibal en Quintus Fabius Maximus, 'n konsul en diktator van die Romeinse Republiek, gevoer. Die Romeinse magte het Hannibal omring op die vlaktes van Falernus, waarvandaan die enigste uitweg deur vyandige magte (deur 'n rivier en bergpasse) bewaak is.
Quintus Fabius het 'n duidelike lyn gehou om die teenstander nie te betrek nie, so dit is waar die situasies 'n bietjie verskil, maar nie veel nie. Hannibal het gedink aan 'n manier om uit te kom deur 'n paar beveiligers (ongeveer 2 000 mans saam met die beeste) teen die heuwel teen die heuwel op te stuur. Romeine wat die pas bewaak, het vertrek omdat hulle gedink het dat dit die belangrikste Carthaginiese leër was, maar die konsul het nie uit sy kamp getrek nie omdat hy gedink het dat naggevegte te verraderlik was. Die belangrikste leër van Hannibal het daarna deur die pas gegaan en die mense wat saam met die vee gebly het, is ook gered weens die optrede van die Spaanse krygers. Hulle het ook daarin geslaag om baie Romeine wat by die pas was, dood te maak om die Kartagoër te verhinder om te vertrek.
'N Geskiedenis van Gallipoli
Die plek Troy aan die Asiatiese kant, wat oor Kaap Helles kyk, is geneig om die kultuurgeskiedenis van die streek te oorheers. Net so oorheers Homerus, die digter van die Ilias, die Westerse literatuur soos geen ander individu nie.
Die teenwoordigheid van Troy oorkant die waterweg het die soldate wat in die vooroorlogse jare 'n wetenskaplike verbintenis met die Klassieke gehad het, soos Patrick Shaw-Stewart, Compton Mackenzie, John Masefield en sir Ian Hamilton, nie vergeet nie. Baie Britse soldate, soos Robert Graves, van die groot privaatskole en universiteite het klassieke tekste saamgeneem na die Westelike Front. Maar diegene wat vir Gallipoli bestem was, het verstaanbaar gevoel dat hulle 'n spesiale verband met die oudheid het.
Die digter Rupert Brooke kon skaars sy vreugde verberg dat hy na Gallipoli - na die slagvelde van Troje - gaan eerder as na Frankryk of België. Soos dit blyk, het hy dit nooit reggekry nie, want hy is dood op Scyros, die eiland Achilles, net voor die eerste landings by Helles.
Rupert Brooke, 'n Engelse digter, is dood voordat hy by Gallipoli aangekom het. michaelrogers, CC BY-NC
Daar was ook baie ander bekende stryd in die onmiddellike omgewing, waaronder die Griekse oorlog met die Perse van 480-479 v.C. Hierdie oorlog moet sekerlik een van die belangrikste stryd in die Europese geskiedenis wees, aangesien die bestaan ​​van die Griekse stede afhang van hul oorwinning oor die vyand.
Herodotus is ons belangrikste historiese bron vir hierdie stryd. Hy beëindig sy hele werk op die Gallipoli -skiereiland in die beskeie klein dorpie Eceabat, 'n entjie se ry van die Anzac -slagveld af.
Later in dieselfde eeu het die Atheners en Spartane saam met hul bondgenote 'n paar monumentale seegevegte in die seestraat van Dardanelle gevoer. Dit was deel van die Peloponnesiese oorlog tussen die twee Griekse supermoondhede tussen 431 en 404 vC. Die slag van Cynossema (411 vC, by die moderne Kilitbahir, naby Eceabat) het ongeveer 160 skepe betrek. Daar is net 'n entjie langs die kanaal geveg, vanwaar die Franse en Britse vloot op 18 Maart 1915 bedroef geraak het.
Net so het die slag van Aigospotami (405 vC, naby die moderne Gelibolu) 'n nog meer monumentale stryd van ongeveer 350 skepe beleef. Daar kan gesê word dat hierdie laaste stryd die laaste en beslissende konflik van die Peloponnesiese oorlog was, en dat dit die dreigende nederlaag van Athene tot gevolg gehad het.
In die vierde eeu het Alexander die Grote - waarskynlik die bekendste besoeker van die skiereiland - na die skiereiland gekom en sy leër oor die eng van Sestos na Abydos gestuur. Hy het na die punt van die Gallipoli by Helles gegaan en daarvandaan na Homer's Troy gegaan.
Ondanks die feit dat hulle bekend was vir hul formidabele weermag, het Sparta eintlik soveel as nie meer bekende nederlae gely nie, aangesien hulle oorwinnings in die geveg behaal het. Daarom vra ons: Is Sparta se baie gevierde weermag werklik oorskat? " Bestudeer die onderstaande lys van hul strydrekord hieronder en laat weet u u gedagtes in die kommentaar met behulp van Disqus!
Dieper grawe: 22 Spartaanse nederlae
In 669/8 vC verslaan die Argives Sparta in die Eerste Slag van Hysiae.
In c. 550 vC verslaan die Arcadiërs Sparta in die Slag van die Fetters.
20 000 Persiese ongevalle en verliese. Tog het die Griekse stadstate (Sparta ingesluit) uiteindelik die oorlog teen Persië gewen.
In 429 vC verslaan Athene met 20 trireme Sparta, Korinte en ander lede van die Peloponnesiese Liga met 47 trireme in die Slag van Rhium. Terwyl Athene geen ongevalle of verliese gely het nie, is 12 skepe, met die meeste van hul bemannings, aan die ander kant gevang.
Ook in 429 v.C. verslaan Athene weer die Peloponnesiërs (Liga van Korinte en Sparta) in die Slag van Naupactus. Hierdie keer het Athene 40 skepe teen 77 skepe. Athene verloor 8 gevange skepe teenoor ten minste een skip wat gesink is en 6 skepe aan die Peloponnesiese kant.
In 425 vC verslaan Athene Sparta in die Slag van Pylos. Athene het 50 skepe, 90 hopliete en
540 ligte troepe. Sparta het 60 skepe en 'n onbekende aantal troepe. Athene het 8 skepe verloor Sparta het 18 skepe verloor.
In 411 vC verslaan Athene met 76 skepe Sparta met 86 skepe in die Slag van Cynossema. Athene het 15 skepe verloor Sparta het 21 skepe verloor.
In 410 vC verslaan Athene Sparta en bondgenote in die Slag van Abydos. Athene het 74 skepe plus 18 skepe as versterkings teen Sparta en bondgenote en#8217 97 skepe. Atheense verliese was minimaal, maar Sparta en bondgenote het 30 skepe verloor.
In 410 vC verslaan Athene Sparta en Persië in die Slag van Cyzicus. Athene se 86 trireme het meer as 80 trireme geseëvier, met Athene wat minimale verliese gely het, terwyl vyande van Athene die hele vloot verloor het!
In 406 vC verslaan Athene, ondanks die verlies van 25 van 155 skepe, Sparta, wat 70 van 120 skepe verloor het, in die Slag van Arginusae. Ondanks die bogenoemde nederlae wat plaasgevind het tussen 429 vC tot 406 vC, het die Pelopponesian League onder leiding van Sparta uiteindelik die Peloponessiese Oorlog gewen oor die Delian League onder leiding van Athene. Tog sou Athene spoedig genoeg weer teen Sparta veg …
In 403 of 404 vC verslaan Atheense ballinge, bestaande uit 700 infanterie, die Spartaanse garnisoen van Athene, bestaande uit 700 infanterie en twee afdelings kavallerie. Die slagoffers en verliese in ballingskap in Athene was gering, maar 123 Spartane is dood.
In 403 of 404 vC is die Slag van München gevoer tussen 1 000 Atheners wat deur die oligargiese regering van die Dertig Tiranne verban is en die etlike duisende magte van die regering, ondersteun deur 'n Spartaanse garnisoen. In die geveg val 'n aansienlik hoër mag saamgestel uit die Spartaanse garnisoen van Athene en die leër van die oligargiese regering 'n heuwel in Piraeus (die Munychia) aan wat deur 1 000 ballinge in beslag geneem is, maar verslaan is. Die Atheense ballinge en slagoffers en verliese was gering, maar hul teenstanders het egter 70 mense verloor.
In 395 vC verslaan Thebe Sparta in die Slag van Haliartus. Die Spartaanse leier Lysander, die triomfantlike held van die Peloponnesiese oorlog, is in hierdie geveg dood.
In 394 vC het Athene en Persië 90 trireme 85 trireme in die Slag van Cnidus verslaan. Die verliese in Athene en Persië was minimaal, maar Sparta het 'n hele vloot verloor! Die oorlog eindig onomwonde met die feit dat Persië vrede bepaal het.
In 391 vC verslaan Athene met 'n mag wat byna geheel en al bestaan ​​het uit peltaste (ligte infanterie) 600 Spartaanse hopliete (swaar infanterie) in die Slag van Lechaeum. Atheense slagoffers en verliese was minimaal, maar 250 Spartane is dood. Die historiese betekenis van hierdie geveg is dat dit die eerste geleentheid in die Griekse geskiedenis was, waar 'n mag wat hoofsaaklik uit ligte troepe bestaan, 'n hoplietmag verslaan het.
In 376 vC verslaan Klassieke Athene Sparta in die gevegte van Naxos.
In 375 vC verslaan 300 van Thebe 1 000-1 800 Spartane in die Slag van Tegyra.
In 371 vC verslaan die Boeotian League onder leiding van Thebe, bestaande uit 6 000–7 000 hopliete en 1 500 kavalleries, 10 000–11 000 Spartaanse hopliete en nog 1 000 Spartaanse kavallerie in die Slag van Leuctra. Volgens die Griekse historikus Diodorus Siculus het die oorwinnaars slegs 300 verloor teenoor 4 000+ ongevalle en verliese aan die kant van die verloorder.
In 331 vC verslaan 40 000 Masedoniërs 22 000 Spartane (20 000 infanterie en 2 000 kavalleries) in die Slag van Megalopolis. Masedoniese slagoffers en verliese was 3 500, terwyl Spartaanse ongevalle en verliese 5 300 getel het en die Spartaanse koning Agis III ingesluit het.
In 222 vC verslaan Macedonië en die Achaean League met 28.000 infanterie en 1200 kavallerie Sparta 's ongeveer 20.000 infanterie en 650 kavallerie in die Slag van Sellasia. Alhoewel Masedoniese en Achaïese ongevalle en verliese aansienlik was, was die slagoffers en verliese in Sparta groot, met 5 800 Spartane wat gesterf het.
In 207 vC verslaan die Achaean League Sparta in die Slag van Mantinea.
In 195 vC het ongeveer 50 000 mans geveg vir 'n alliansie van Rome, die Achaean League, Rhodes, Pergamum en en Masedonië teen Sparta in die Slag van Gythium. Die bondgenote het gewen.
Dieper grawe: 15 Spartaanse oorwinnings
Sparta het egter 'n aantal oorwinnings behaal, alhoewel u dalk agterkom dat hierdie lys eintlik korter is as die lys van Spartaanse nederlae. Dit sluit die volgende gevegte in:
In c. 682 vC het Sparta 'n beslissende oorwinning oor Messenia en Arcadia behaal in die Slag van die Groot Foss.
In 457 vC verslaan 11 500 Spartane 14 000 Atheners in die Slag van Tanagra. Ongevalle en verliese vir die geveg is onbekend.
In 494 vC verslaan Sparta Argos in die Slag van Sepeia. Die slagoffers en verliese van Argos was 6 000.
In 417 vC, in die Tweede Slag van Hysiae, verower die Spartane die Argiefstad Hysiae en neem al die manlike burgers as gyselaars voordat hulle later die gyselaars vermoor.
In 411 vC verslaan 9 000 Spartane 8 000 Atheense in die Slag van Syme. Spartaanse ongevalle en verliese was 900, terwyl die ongevalle en verliese in Athene 2 900 was!
In September 411 vC verslaan 8.000 Spartane 11.000 Atheners in die Slag van Eretria. Die ongevalle en verliese van Sparta was 1 100, die ongelukke en verliese van Athene meer as 4 000+.
In 406 vC het Sparta met 90 skepe daarin geslaag om Athene met 80 skepe te verslaan tydens die Slag van Notium. Sparta het geen ongevalle opgedoen nie, maar Athene het 15-22 skepe verloor.
Ook in 406 vC verslaan 170 skepe van Sparta 70 skepe in Athene en#8217s in die Slag van Mytilene.
In 405 vC het 180 skepe wat vir Sparta, Persië, Korinte en die Peloponnesiese Liga geveg het, die beslissende Slag van Aegospotami gewen oor 170 skepe wat vir Athene en die Deliaanse Liga geveg het. Terwyl die Spartaanse verliese minimaal was, verloor Athene 150 skepe en ook 3000 matrose wat tereggestel is. Athene is toe beleër. Die oorgawe van Athene het die Peloponnesiese oorlog beëindig.
In 403 vC verslaan Sparta die ballinge van Athene in die Slag van Piraeus. Alhoewel Spartaanse verliese onbekend is, is meer as 180 ballinge in Athene dood.
In 394 vC verslaan 18.000 Spartaanse hopliete 24.000 hopliete uit Thebe, Argos, Athene en Korinthe in die Slag van Nemea teen 'n koste van 1100 dooie of gewonde Spartane en 2800 dood of gewonde Thebans, Argives, Atheners en Korintiërs.
In 394 vC verslaan Sparta en Orchomenus met 'n sterkte van 15.000 Thebe, Argos en bondgenote met 'n sterkte van 20.000 in die Slag van Coronea. Die oorwinnaars het ongevalle gely en verliese van 350, teenoor die verloorders wat slagoffers gely het en 'n verlies van 600.
In die lente 272 v.C. het 2000+ Spartane en Masedoniërs 27 000 mans en 24 olifante van Epirus in die beleg van Sparta verslaan. Ongevalle en verliese was swaar aan albei kante.
In 227 vC verslaan Sparta die Achaean League in die Slag van Mount Lycaeum. Spartaanse verliese was lig, maar die verliese van die Achcaean League was swaar.
In 226 vC verslaan Sparta weer die Achaean League in die beslissende Slag van Dyme. Sparta se magte het 9 000-11 000 ingesluit, aangesien koning Cleomenes III (r. 235–222 v.C.) 4 000 nuwe hopliete opgelei het tot sy mag van 5 000 reeds aktiewe hopliete, terwyl 600 van die totaal moontlik kavallerie was. Die Achaean League het ongeveer 20 000 totale soldate gehad, waarvan ongeveer 800-1000 kavallerie was. Spartaanse ongevalle en verliese was laag, maar die verliese van die Achaean League was swaar.
Dieper grawe: twee onomwonde resultate
Ander gevegte met Sparta het minder duidelike uitkomste.
In c. 684 v.C. het Messenia met Sparta geveg om betwiste resultate in die Slag van Deres.
In 546 vC het Argos en Sparta elk 300 man teen mekaar gestamp in die besluitelose Slag om die 300 Kampioene, met 299 300 Sparta wat slagoffers was of verlore gegaan het en 298 van Argos 's 300 slagoffers of verlore.
Vraag aan studente (en intekenare): Word die baie gevierde weermag van Sparta werklik oorskat? Laat weet ons asseblief in die kommentaarafdeling onder hierdie artikel.
Hutchinson, Godfrey. Sparta: Ongeskik vir Empire. Frontline Books, 2015.
Die prentjie in hierdie artikel, Leonidas by Thermopylae (1814) deur Jacques-Louis David, is 'n getroue fotografiese weergawe van 'n tweedimensionele kunswerk in die publieke domein. Die kunswerk self is in die openbare domein om die volgende rede: Hierdie werk is in die publieke domein in sy land van herkoms en ander lande en gebiede waar die outeursregterm die outeur is lewensduur plus 70 jaar of minder.
Die Ramses II -tempel - ook die 'portaaltempel' genoem
Benewens die bou van die tempel van Seti I saam met sy vader, het Ramses II ook gebou sy eie tempel, ongeveer 300 meter noordwes van sy pa s'n. Hierdie tempel is gebou uit kalksteen met sandsteenpilare kleurryker en meer modern as die Tempel van Seti I. Die Ramses II -tempel spog met deurkosyne van pienk en swart graniet, met 'n heiligdom van albast. By die ingang is 'n verwoeste pylon en voorhof met 'n pienk granietportaal wat lei na 'n peristyle hof (sonder dak). Die tweede hof is omring deur pilare wat Ramses II in 'n Osirid poseer. 'N Osirid -houding lyk soos die voorkoms van 'n mummie, met arms oor die bors gekruis. 'N Portiek lei na twee sale wat deur pilare geflankeer word, met kapelle uit die sale. Die reliëfs van die Slag van Kadesh dateer uit die Middelryk en word hier gevind.
Abydos, die pelgrimstog van die Farao's
Die uitsluitlike verantwoordelikheid vir die inhoud van elke tentatiewe lys lê by die betrokke staatsparty. Die publikasie van die voorlopige lyste impliseer nie die uitdrukking van enige mening van die Wêrelderfeniskomitee of van die Wêrelderfenissentrum of van die Sekretariaat van UNESCO oor die regstatus van enige land, gebied, stad of gebied of sy grense nie.
Historiese agtergrond Die gebied is beset deur die bevolking van El-Amra, destyds Nagada, wat 'n prehistoriese en protodinastiese dorpie gebou het wat later die stad Abdjou geword het (Abydos is die transkripsie van die Egiptiese naam) met protodinastiese konings (die Horus) en die Thinites (1ste en 2de dinastie), wie se hoofstad (This) effens verder noord was en waarvan die belangrikste nekropolis in die omgewing van Um el-Qaab was. Talle tempels, dikwels toegewy aan die plaaslike goddelikheid, dateer ook uit die tyd van die Thiniete, sowel as twee vestings in Shünet el-Zebib. Die belangrikheid van Abydos het toegeneem met die vestiging, saam met die Vde dinastie, van die kultus van Osiris, god en soewerein van die aarde. Volgens die mitologie het die stad sy hoofgraf gehad wat sy kop bevat het nadat sy broer Seth sy liggaam gesny het. Antef II (2121-2070, begin van die XIde dinastie) het Abydos amptelik die stad Osiris en die belangrikste sentrum van die Osiris-kultus gemaak. Die Egiptenare het geglo dat elke oorledene 'n Osiris is: die nabyheid van die god van die dooies verhoog dus die kans op opstanding en op ewige lewe. Wens om daar begrawe te word, al was dit net simbolies, sommige Farao's van die tweede dinastie af en die getroue te klein baksteen senotafs of stele wat hulle voorstel naby die graf van Osiris, heer van die onderwêreld. Die stad het dus een van die belangrikste kulturele sentrums geword waar die geheimenisse van die god se feesdag gevier is. The Book of the Dead wat Abydos 'die eiland van die regverdiges' genoem het, bevat 'n spesifieke formule 'om Abydos binne te gaan en deel te word van die gevolg van Osiris'. Die meeste monumente van Abydos is gebaseer op hierdie oortuiging. Op die heuwel van Kom es-Sultan (in die middel van die ou heilige stad) en toegewy aan Osiris na die XIIde dinastie, was die Khentamention-heiligdom meestal gebou uit ongebakte bakstene, vandaar die verdwyning daarvan, maar die bouwerk het sonder onderbreking voortgegaan gedurende byna die hele Egiptiese tydperk. Hierdie begrafnisopvattings verklaar ook die bestaan ​​van groot nekropolisse uit verskillende tydperke tussen die stadsgebied en die tempels wat vandag die belangrikste is, dié van Sethi I (1294-1279) en sy seun Ramses II (1279-1213, XIXde dinastie ). Abydos bereik die hoogtepunt van sy glorie onder hierdie twee konings. Om politieke en godsdienstige redes het Sethi daar 'n begrafnis tempel gebou vir hierdie vader Ramses I en nog een vir homself. Daar is feitlik niks meer oor van die tempel van Ramses I nie, terwyl die van Sethi I een van die bes bewaarde meesterstukke van antieke Egipte is. Die tempel van Sethi I Die tempel begin deur Sethi I, die algehele uitleg, en voltooi deur sy seun Ramses II (naamlik die voorste deel en die versiering) is 'n buitengewone stuk argitektuur om verskillende redes: 1 °) die argitektoniese waarde daarvan: a dubbel oorspronklike uitleg van die plan met 'n vorm reghoekig in plaas van 'n sentrale as te volg en het sewe parallelle asse wat na sewe kapelle langs mekaar lei, elk toegewy aan 'n goddelikheid. 2 °) Die buitengewoon ryk en gevarieerde dokumentêre waarde van sommige reliëfs wat seldsame en presiese inligting oplewer oor: a) die lys van konings wat Egipte regeer het van die eerste Thinite Kings (I en II dynasty) tot Sethi I self (XIXde dinastie) ongeveer. van 2500 tot 1290, met die uitsondering van drie konings (1359-1342) wat met opset uitgelaat is, waaronder Akhenaton, die ketterkoning b) die lys van 42 nomne van Egipte (22 vir Bo-Egipte en 20 vir Benede-Egipte) c) die volledige illustrasie van die Osiris -mite waar die god Seth, die woedende broer van Osiris wat die magte van die bose verteenwoordig het, uitgebeeld word en dit blyk dat dit die enigste keer is dat die moordenaarsgod Seth in 'n tempel langs mekaar met Osiris vertoon word. 3 °) Die estetiese waarde van die reliëfbeelde, veral dié met Sethi I wat aan Osiris aanbiedinge bied, en versterkt met skilderye waar die fyn strepe en elegante komposisie subtiel uit die agtergrond val, is 'n werklike tegniese prestasie en vestig die 'Klassieke purisme' "wat die kuns van hierdie tydperk sowel as 'n diep godsdienstigheid kenmerk. Die Tempel van Ramses II Ongelukkig bly slegs die onderste dele van die argitektoniese strukture oor van die tempel wat deur Ramses II tot sy eie glorie gebou is. Daar bly nog 'n paar uiters belangrike oorblyfsels oor van die versiering met uiterste sorg en oneindige geduld, sowel as die beroemde gedig van Pentaoun op die tweede pylon, oor die slag van Qadesh, 'n stuk dapperheid van die krygerperiode van die groot koning van Egipte wie se groot tempel van Abu Simbel ook een van die mooiste reliëfs het. Die plan- Die eerste binnehof het verdwyn, slegs die tweede binnehof het oorleef met 'n dubbele portiek, gevolg deur die heiligdom en dan twee hypostyle-sale aan die agterkant, in die as van die tempel, drie kapelle wat aan die drie gode gewy is, Osiris, Isis en Horus, terwyl ander bykapelle na die kante van die tweede hypostyle lei. Die Osirion, wat gereeld aan Osiris toegeskryf word, is die menings egter verdeeld oor die bestemming van hierdie ongewone konstruksie: is dit die senotaaf van Sethi II of die rituele graf van Osiris of albei tegelyk? Beskrywing- Die sentrale granietplatform was omring deur 'n kanaal, soos 'n eilandjie. Tien reusagtige sentrale pilare, waarvan sewe monoliete, dien as argitrawe wat 'n moontlike bedekking ondersteun. Rondom is filiaalkamers, waarvan een 'n groot saal is met 'n plafonplafon met 'n oorvloedige versiering, insluitende astronomiese motiewe en 'n oproep tot die opstanding van Sethi I: is dit die ruimte vir die koning se sarkofaag. Daar is die oorblyfsels van 'n stad, 'n piramide en 'n begrafnistempel, 'n senotaaf, 'n tempel met terrasse en die heiligdomme van koningin Tetisheri uit die tyd van Ahmosis I (XVIIIde dinastie). Abydos, in die tyd van Strabo (58 vC, tussen 21 en 25 nC), was alreeds slegs 'n klein sentrum waarvan die belangrikheid tot 'n kultusgebied gedaal het.
Interne verdeling en val
Die Peloponnesiese oorlog was 'n antieke Griekse oorlog wat deur die Delian League onder leiding van Athene gevoer is teen die Peloponnesiese Bond onder leiding van Sparta. Geskiedkundiges het die oorlog tradisioneel in drie fases verdeel. In die eerste fase, die Archidamiese Oorlog, het Sparta herhaaldelike invalle van Attika geloods, terwyl Athene voordeel getrek het uit die oorheersing van die vloot om die kus van die Peloponnesos aan te val en tekens van onrus in sy ryk te probeer onderdruk. Hierdie tydperk van die oorlog is in 421 vC gesluit, met die ondertekening van die Vrede van Nicias. Die verdrag is egter gou ondermyn deur hernude gevegte in die Peloponnesos. In 415 vC het Athene 'n massiewe ekspedisiemag gestuur om Syracuse aan te val; Sicilië het die aanval rampspoedig misluk, met die vernietiging van die hele mag in 413 vC. Dit het die laaste fase van die oorlog ingelui, algemeen bekend as die Decelean War, of die Ioniese Oorlog. In hierdie fase ondersteun Sparta, wat nou steun van die Achaemenidiese Ryk ontvang het, rebellies in Atene se onderwerpe in die Egeïese See en Ionië, wat die ryk van Athene ondermyn, en uiteindelik die stad se vlootheerskappy ontneem. Die vernietiging van die vloot van Athene in die Slag van Aegospotami het die oorlog effektief beëindig, en Athene het in die daaropvolgende jaar oorgegee. Korinthe en Thebe eis dat Athene vernietig moet word en al sy burgers tot slaaf gemaak moet word, maar Sparta het geweier.
Hierdie artikel handel oor die tydperk 409 vC – 400 vC.
Hierdie dekade was getuie van die voortgesette agteruitgang van die Achaemenidiese Ryk, hewige oorlogvoering tussen die Griekse stadstate tydens die Peloponnesiese Oorlog, die voortslepende tydperk van die Strydende State in die Zhou-dinastie China en die laaste jare van die Olmec-beskawing in die huidige Mexiko.
Thrasybulus was 'n Atheense generaal en demokratiese leier. In 411 vC, na die oligargiese staatsgreep in Athene, het die pro-demokrasie seevaarders op Samos hom as generaal verkies, wat hom 'n primêre leier maak van die uiteindelik suksesvolle demokratiese verset teen die staatsgreep. As generaal was hy verantwoordelik daarvoor om die omstrede edelman Alcibiades uit ballingskap te herroep, en die twee het die afgelope paar jaar baie saamgewerk. In 411 en 410 was Thrasybulus saam met Alcibiades en ander aan die bevel by verskeie kritieke oorwinnings in die vloot van Athene.
Alcibiades, seun van Cleinias / ˌ æls ə ˈba ɪ ədiz/ Antieke Grieks: Ἀ λ κ ι β ι ά δ η ς, geromaniseer:Alkibi ád ēs, [alkibi ád ɛ ːs], uit die dood van Scambonidae, was 'n prominente Atheense staatsman, redenaar en generaal. Hy was die laaste bekende lid van sy ma se aristokratiese familie, die Alcmaeonidae, wat ná die Peloponnesiese Oorlog van prominente belang geword het. Hy speel 'n belangrike rol in die tweede helfte van die konflik as 'n strategiese adviseur, militêre bevelvoerder en politikus.
Jaar 411 v.C. was 'n jaar van die voor-Juliaanse Romeinse kalender. Destyds was dit bekend as die Jaar van die konsulsskap van Mugillanus en Rutilus. Die benaming 411 vC vir hierdie jaar word gebruik sedert die vroeë Middeleeue, toe die Anno Domini -kalendera die algemeenste metode in Europa geword het om jare te noem.
Theramenes was 'n Atheense staatsman, prominent in die laaste dekade van die Peloponnesiese oorlog. Hy was veral aktief tydens die twee periodes van oligargiese regering in Athene, sowel as in die verhoor van die generaals wat in 406 vC by Arginusae beveel het. Hy was 'n gematigde oligarg en was dikwels vasgevang tussen die demokrate aan die een kant en die ekstremistiese oligarge aan die ander kant. Successful in replacing a narrow oligarchy with a broader one in 411 BC, he failed to achieve the same end in 404 BC, and was executed by the extremists whose policies he had opposed.
Die vloot Battle of Cyzicus took place in 410 BC during the Peloponnesian War. In the battle, an Athenian fleet commanded by Alcibiades, Thrasybulus, and Theramenes routed and completely destroyed a Spartan fleet commanded by Mindarus. The victory allowed Athens to recover control over a number of cities in the Hellespont over the next year. In the wake of their defeat, the Spartans made a peace offer, which the Athenians rejected.
Die Sicilian Expedition was an Athenian military expedition to Sicily, which took place from 415� BC during the Peloponnesian War between the Athenian empire, or the Delian League, on one side and Sparta, Syracuse and Corinth on the other. The expedition ended in a devastating defeat for the Athenian forces, severely impacting Athens.
Die Geskiedenis van die Peloponnesiese Oorlog is a historical account of the Peloponnesian War, which was fought between the Peloponnesian League and the Delian League. It was written by Thucydides, an Athenian historian who also served as an Athenian general during the war. His account of the conflict is widely considered to be a classic and regarded as one of the earliest scholarly works of history. Die Geskiedenis is divided into eight books.
Die vloot Battle of Cynossema took place in 411 BC during the Second Peloponnesian War. In the battle, an Athenian fleet commanded by Thrasybulus and Thrasyllus, although initially thrown on the defensive by a numerically superior Spartan fleet, won a narrow victory. This victory had an impact out of proportion to its tactical significance, coming when Athens' traditional democratic government had been replaced by an oligarchy and an Athenian defeat could have ended the war. The newly confident Athenian fleet proceeded to win two more victories in the Hellespont in quick succession, the second being the dramatic rout at Cyzicus, which ended the immediate Spartan threat to Athens' Black Sea lifeline.
Die Battle of Abydos was an Athenian naval victory in the Peloponnesian War. In the battle, the Spartan fleet under Mindarus attempted to rescue a small allied fleet that had been driven ashore at Dardanus, but was attacked by the Athenian fleet, under Thrasybulus. The fighting was evenly contested for a great length of time, but towards evening the arrival of Alcibiades with Athenian reinforcements tipped the balance in favor of the Athenians, and the Peloponnesians were forced to flee back to their base at Abydos, suffering heavy losses along the way.
Die Samian War was an Ancient Greek military conflict between Athens and Samos. The war was initiated by Athens's intervention in a dispute between Samos and Miletus. When the Samians refused to break off their attacks on Miletus as ordered, the Athenians easily drove out the oligarchic government of Samos and installed a garrison in the city, but the oligarchs soon returned, with Persian support.
Astyochus of Astyochos was a Spartan navarch who served as commander of the collective Spartan naval forces along the coast of Asia Minor from 412� BC. He is regarded by many contemporaries and modern scholars as a key reason for Sparta's early failures in the Ionian War. His expeditions consisting of involvements in Lesbos, Chios, Erythrae and Clazomenae all proved unsuccessful. He also refused requests for help from Chios, causing the Spartan administration to become increasingly dissatisfied with his leadership. Thucydides portrays Astyochus as timid and inept, and also depicts him often in conflict with his peers in Ionia. Toward the end of his role of commander, he exhibited great reluctance to attack the Athenians and also failed to properly pay his troops, leading to riots and violence, and eventually, his removal as commander in 412 BC, to be replaced by the Spartan Mindarus.