Bisarre, brutale, makabere en reguit vreemde antieke doodsrituele - Inligting
Bisarre, brutale, makabere en reguit vreemde antieke doodsrituele
Enige ouer moet saamstem dat een van die grootste ontberings wat die dood van 'n familielid ondervind het, aan kinders moet verduidelik wat gebeur het en wat daarna gebeur? As u hulle die absolute waarheid vertel; dat die pret en speletjies nie vir ewig duur nie? Watter soort woorde sal jy gebruik; dood, gesterf, oorlede, verlore gegaan, oorgesteek of gaan slaap? Dit is 'n probleem met baie, baie ou oorsprong. Antieke doodsrituele bewys hiervan.
Sedert die begin van die beskawing, moes ouers altyd en oral hul kinders leer hoe om gestorwe geliefdes te bedroef, te herdenk en te ontslae te raak. En in die antieke wêreld was die dood 'n oneindig meer ingewikkelde saak, wat blyk uit die bisarre doodsrituele wat van kultuur tot kultuur oor die hele wêreld beoefen word. Hier is 'n paar van die oudste begrafnisrituele in die geskiedenis, wat die dood na 'n heel nuwe vlak van makaber neem.
Zoroastrian Sky Begrafnisse
Zoroastrianisme; die antieke pre-Islamitiese godsdiens van die hedendaagse Iran, is ongeveer 3500 jaar gelede gestig en bestaan ​​vandag nog in Indië, waar die afstammelinge van Iraanse (Persiese) immigrante as Parsees bekend staan. 'N 2017 -artikel deur die geleerde Catherine Beyer, Zoroastriese begrafnisse, Zoroastriese sienings van die dood, beskryf die eerste stap in die begrafnisritte in Zoroastrië, waar 'n spesiaal opgeleide lid van die gemeenskap die oorledene gereinig het "in 'n nie -ingewyde bul urine." Die lyk is daarna in linne toegedraai en twee keer besoek deur 'Sagdid' - 'n geestelik gelaaide hond wat vermoedelik bose geeste verdryf - voordat dit bo -op die 'Dhakma' (Tower of Silence) geplaas is om uitmekaar geskeur te word en uiteindelik deur aasvoëls te verslind word .
Zoroastrian Towers of Silence: Waar die dooies aan die aasvoëls oorgelaat word
Sky Begrafnis: Tibet se antieke tradisie vir die eer van die dooies
Antieke begrafnisse wat dui op bloedvetes
'N Foto van 1938 wat die nasleep van 'n' Hemelbegrafnis 'uit die Bundesarchiv toon . (Ernst Schäfer/ CC BY SA 3.0)
Tibetaanse Boeddhistiese hemelse begrafnisse
Net soos die ou Zoroastriërs, kies ongeveer 80% van die Tibetaanse Boeddhiste vandag nog steeds tradisionele 'hemelbegrafnisse'. Hierdie Boeddhistiese ritueel word al duisende jare lank waargeneem en dit verskil van die Iraanse/Indiese rituele omdat die oorledenes in klein stukkies opgekap en aan voëls gevoer is, eerder as om vir die voëls 'gelaat' te word.
Alhoewel dit aanvanklik niks anders as brutaal lyk nie, is dit 'n navorsingsartikel gepubliseer oor Boeddhistiese kanaal verduidelik dat Boeddhiste geen begeerte het om dooie liggame te herdenk deur bewaring nie, aangesien dit as skulpe beskou word - leë vate sonder 'n siel. Wat meer is, in hulle leerstellings, wat 'respek vir alle lewensvorme' bevorder, as 'n mens se laaste daad die lewe van 'n ander lewende wese wil onderhou, is die ritueel eintlik 'n laaste daad van onbaatsugtige deernis en liefdadigheid, wat primêre konsepte in die Boeddhisme is .
Drigung -klooster in Maizhokunggar County, Lhasa, Tibet, is in 1179 nC gestig. Tradisioneel was dit die hoofsetel van die Drikung Kagyu -tradisie van Tibetaanse Boeddhisme, en dit is bekend vir die uitvoering van 'hemelbegrafnisse'. ( Alberrosidus/CC BY SA 3.0)
Inheemse Noord -Amerikaanse Totempale
Inheemse kulture in die Amerikaanse Noordwes het hout Totempale gesny om die karakters en gebeure in mites te simboliseer en om die ervarings van lewende mense en onlangs oorlede voorouers oor te dra. Die Haida -mense uit die gebiede in die suidooste van Alaska het hul dooies in 'n massagraf gegooi om deur wilde diere opgevang te word.
Marianne Boelscher vertel dit egter in haar boek uit 1988 Die gordyn binne: Haida sosiale en mitiese diskoers dat die dood van 'n hoofman, sjamaan of kryger 'n komplekse en bloeddorstige reeks rituele meegebring het. Dooie sjamane, wat vermoedelik die siekes genees het, versorging van vis en wild verseker het, en die weer, handelsekspedisies en oorlogvoering beïnvloed het, is opgekap en met knuppels verpulp sodat dit in 'n tas van groot grootte in houtkaste gestop kon word. Sodra hulle binne ingedruk is, is die bokse bo -op die totempale buite die gestorwe sjamane se huise gesit om hul geeste se reis na die hiernamaals te help.
Hout totempale in die Skidegate Indian Village van die Haida -stam. Skidegate Inlet, British Columbia, Kanada, 1878. ( Publieke domein)
By antropoloë bekend as "endokannibalisme" het baie ou kulture hul dooies weggedoen deur dit te eet. Herodotus (3.38) noem 'begrafnis kannibalisme' die eerste keer dat dit onder die Indiër beoefen word Callatiae mense. Daarbenewens word gesê dat die Aghoris in Noord -Indië "die vlees van die dooies wat in die Ganges dryf, verteer in die strewe na onsterflikheid en bonatuurlike krag", volgens 'n artikel gepubliseer op Vandag.
Die eertydse Melanesiërs van Papoea -Nieu -Guinee en die Wari -mense van Brasilië het albei 'feeste van die dooies' gehou, waar hulle probeer het om 'die lewendes met die dooies te verbind' en om gemeenskapsvrees uit te spreek wat verband hou met die dood. Sommige spesialiste meen dat endokannibalisme iets is die dooies sou verwag het as 'n laaste gebaar van welwillendheid aan die stam en hul direkte familie.
Geverf deur Charles E. Gordon Frazer (1863-1899), 'A kannibal feast on Tanna, Vanuatu, New Hebrides', c. 1885–1889.
Sati (suttee) is 'n antieke begrafnis wat deur die Egiptenare, Vediese Indiërs, Gote, Grieke en Skithiërs beoefen is. Sati is vandag meestal oral verbied en vereis dat weduwees tot op die as verbrand moet word op die dooies van hul dooie man; soms het hulle hul lewens vrywillig beëindig, maar daar is baie gevalle waar vroue gedwing word om Sati te pleeg, wat moorddadig, ondenkbaar en bo enige rede is.
Robert L. Hardgrave, Jr. In sy insiggewende boek Die voorstelling van Sati: Vier agtiende eeu, die Sati -ritueel word vermoedelik afkomstig van 'vrouens wat hulle vermy om hul welgestelde mans dood te maak', en dit is aan die publiek verkoop as 'n manier waarop man en vrou saam na die hiernamaals kan waag.
'N Hindoe -weduwee wat haarself verbrand met die lyk van haar man, 1820's, deur die Engelse illustreerder Frederic Shoberl.
Opofferende Viking -slawe
Alhoewel die dreigement van 'n Sati -ritueel Hindi -vroue van alle ouderdomme en geloofsoortuigings heeltemal verskrik moes wees, het die dood van 'n ou Skandinawiese edelman, volgens Ahmad ibn Fadlan, 'n Arabiese Moslem -skrywer uit die 10de eeu, begrafnisgebeurtenisse van '' buitengewoon barbaarse aard 'meegebring. " Na die dood van 'n kaptein, is sy liggaam tien dae lank in 'n tydelike graf geplaas terwyl 'n slavin 'as vrywilliger' gekies is om saam met hom na sy lewe na die hiernamaals te gaan. verbeterde drankies, en as 'n manier om die lewenskrag van die hoofman te verander, was sy gedwing om seks te hê met elke man in die dorp wat almal vir haar sou sê: 'Sê vir u meester dat ek dit gedoen het vanweë my liefde vir hom.'
'N Artikel uit Ancient Origins uit 2015 geskryf deur bydraer Mark Miller, getiteld Die kroniek van die 10de eeu van die gewelddadige, orgastiese begrafnis van 'n Viking -kaptein het hierdie rites in detail ondersoek en verduidelik dat die meisie na 'n konstitusionele 'verkragting' na 'n ander tent geneem is waar sy seks gehad het met ses Viking -mans. Die laaste man het die meisie met 'n tou verwurg terwyl die matriarg van die nedersetting haar ritueel doodgesteek het. Die hoofman en sy slavin is uiteindelik op 'n houtskip geplaas om hulle na die hiernamaals te neem.
Die groot begrafnis van die Thaise koning Bhumibol Adulyadej en ingewikkelde Boeddhistiese begrafnisrites
Heksery, aanbidding of openbare skande? Die raaiselagtige doel van Totempale in Noord -Amerika
Eekhoring! Fuzzy boodskappers uit die antieke onderwêreld? Die min bekende argetipe in mitologie
Die oorlede hoofman en slavin is soms verbrand binne 'n simboliese klip geboude skip. Hierdie voorbeeld is geleë op Badelunda, naby Västerås, Swede. (Berig/ CC BY 3.0 )
Iewers tussen die bo en onder
In 1573 nC is die Bo -mense van die Gongxian -provinsie in die suide van China deur die Ming -dinastie vermoor en word hulle vandag heeltemal vergeet, indien nie vir hul geheimsinnige 160 hangende kismandjies wat amper 91 meter hoog op kranse en in natuurlike grotte geleë is nie. bokant die krapstroom. In 'n China.org -artikel word gesê dat die plaaslike bevolking na die ou Bo -mense verwys as die "Sons of the Cliffs" en "Subjugators of the Sky", en muurskilderye omring die kiste wat uitgevoer is met helder kaneelrooi kleure wat die lewenstyl van die antieke geslagte illustreer mense.
Een van die hangende grafte van die Ku -mense in Bainitang ( 白 泥塘), Qiubei -provinsie, Wenshan -prefektuur, Yunnan -provinsie, China. (Pratyeka/ CC BY SA 4.0 )
Wat kan ons leer uit antieke doodsrituele?
Nadat ons sommige van die doodsrituele van die antieke wêreld oorskry het, is ons nou hopelik beter toegerus om die vrae te beantwoord wat ons kinders onvermydelik aan ons sal stel. Dit sal u goed dien om u kind die woorde van die skrywer Robert Fulghum aan te bied: 'Ek glo dat verbeelding sterker is as kennis. Die mite is sterker as die geskiedenis. Dat drome kragtiger is as feite. Die hoop seëvier altyd oor ervaring. Daardie lag is die enigste geneesmiddel vir hartseer. En ek glo dat liefde sterker is as die dood. "
10 bisarre doodsrituele van regoor die wêreld
Die manier waarop ons ons dooies bedroef, herdenk en wegdoen, verskil baie van kultuur tot kultuur, maar sommige tradisies neem werklik begrafnisse na die volgende vlak van makabere. Hier is 10 van die mees bisarre doodsrituele wat die wêreld nog ooit geken het.
Vir sommige kulture is die beste manier om die dooies te eer deur dit te eet. Deur "bedompige antropoloë" genoem "kannibalisme", is hierdie "feeste van die dooies" 'n manier om 'n permanente band tussen die lewendes en die onlangs oorledene te bewerkstellig. Dit is ook 'n katartiese manier om die weersin en vrees wat verband hou met die dood en die tragiese nagevolge daarvan uit te druk. Sommige antropoloë het voorgestel dat endokannibalisme iets is wat die dooies van die lewendes sou verwag het - 'n laaste gebaar van welwillendheid aan die stam en familie. Alhoewel dit nie meer beoefen is nie (ten minste nie waarvan ons weet nie), het kulture wat endokannibalisme beoefen het, die Melanesiërs van Papoea -Nieu -Guinee en die Wari -mense van Brasilië ingesluit.
2. Tibetaanse Boeddhistiese hemelse begrafnisse
Maar waarom moet u uself voed met die vlees van die onlangs oorlede as u dit kan gebruik om wilde diere te voer? So is die denke van Tibetaanse Boeddhiste wat rituele disseksie beoefen, of 'Sky Burials' - die tradisie om dooies in klein stukkies op te sny en die oorskot aan diere, veral voëls, te gee. Soms word die liggaam ongeskonde gelaat - dit is geen probleem vir voordelige aasvoëls nie. Alhoewel dit onwaardig en selfs 'n bietjie walglik lyk, is die ritueel vanuit 'n Boeddhistiese perspektief heeltemal sinvol. Boeddhiste wil geen dooie liggaam bewaar of herdenk nie, iets wat as 'n leë vaartuig beskou word. Boonop, in ooreenstemming met hul respek vir die hele lewe, vind Boeddhiste dit net gepas dat 'n laaste handeling (selfs as 'n gevolmagtigde) die oorskot gebruik om die lewe van 'n ander lewende wese te onderhou, en in werklikheid die ritueel word gesien as 'n gebaar van deernis en liefde. Vandag kies meer as 80% van die Tibetaanse Boeddhiste hemelbegrafnis, 'n ritueel wat al duisende jare lank waargeneem word.
3. Opgeskorte begrafnisse
Die geheimsinnige Bo -mense van die Hemp Pond Valley in die suidweste van China en die Gongxian -provinsie het duisende jare lank floreer voordat hulle meer as vyf eeue gelede deur die Ming -dinastie vermoor is. Vandag is die Bo amper heeltemal vergete, behalwe vir die dramatiese hangkiste wat hulle agtergelaat het - 'n spookagtige reeks houtkaste wat strek van die rotswand tot 'n hoogte van byna 300 voet. Die 160 kiste, wat net bokant die Krabstroom geleë is, is langs die kranse en binne natuurlike grotte geplaas, en sommige rus op houtpale wat van die krans af strek. Die afgrond self bevat baie muurskilderye wat met helder kaneelrooi kleure geverf is, waarvan baie die lewens van die Bo -mense uitbeeld. Die plaaslike bevolking verwys vandag na die verlore beskawing met name soos "Sons of the Cliffs" en "Subjugators of the Sky." Maar waarom hulle hul dooies op hierdie manier begrawe het, bly 'n volledige raaisel.
Alhoewel dit nou (genadiglik) in Indië verbied is, was Sati 'n begrafnisonderneming waarin vroue wat onlangs weduwee was, hulself op die begrafnisbrand van hul man neerbuig. Die gebruik word as 'n vrywillige daad beskou, maar daar was baie gevalle waarin vroue gedwing is om Sati te pleeg - soms selfs teen hul wil na die vuur gesleep. Niemand is seker hoe die ritueel begin het nie, maar 'n voorstel is dat dit ingestel is om te verhoed dat vroue hul welgestelde mans (gewoonlik met gif) vermoor en met hul ware minnaars trou. 'N Ander moontlikheid is dat dit as 'n manier vir 'n man en vrou beskou is om saam in die hiernamaals te gaan sodat hulle opportunistiese vroulike engele kan stuit. Interessant genoeg was Indië nie die eerste en enigste kultuur wat die tradisie aangeneem het nie. Ander antieke samelewings wat iets soortgelyk aan Sati beoefen het, was die Egiptenare, Grieke, Gote en Skithiërs.
5. Die Viking -begrafnis
Hindi -vroue het dit duidelik moeilik gehad - maar so ook die slavinne van Viking -adellikes. Volgens die historiese verslag van Ahmad ibn Fadlan, 'n Arabiese Moslemskrywer uit die 10de eeu, was die ritueel na die dood van 'n kaptein buitengewoon brutaal. Toe hy dood was, is 'n owerste se liggaam tien dae lank in 'n tydelike graf gesit terwyl nuwe klere vir hom voorberei is. Gedurende hierdie tyd sou een van sy slavinne 'vrywillig' wees om saam met hom in die hiernamaals te gaan, waarna sy dag en nag bewaak is en 'n groot hoeveelheid bedwelmende drank gekry het. Toe die verassingseremonie begin, het die meisie van tent tot tent gegaan om seks te hê met elke man in die dorp. Terwyl die mans met haar seks gehad het - of wat ons vandag sou noem & quotrape & quot - sou hulle sê: "Sê vir u meester dat ek dit gedoen het vanweë my liefde vir hom." Hierna is die meisie na 'n tent geneem waar sy seks gehad het met ses Viking -manne, is hy met tou doodgewurg en uiteindelik deur 'n dorpsmatriarg gesteek. En vir die staatskaping, was die lyke van die kaptein en slavin aan boord van 'n houtskip wat aan die brand gesteek is. Die Vikings het dit gedoen om te verseker dat die slavin haar meester in die hiernamaals sou dien, terwyl die seksuele rituele 'n manier was om die lewenskrag van die hoofman te verander.
6. Rituele vingeramputasie
Asof die dood van 'n geliefde nie traumaties genoeg was nie, moes die Dani -bevolking van Wes -Papoea, Nieu -Guinee, ook hul eie vingers afsny. Hierdie oënskynlik ernstige en onbegryplike ritueel is van toepassing op enige vrou wat met die oorledene verband hou, sowel as op alle kinders. Die oefening is gedoen om die geeste te bevredig en te verdryf, terwyl dit ook 'n manier was om fisiese pyn te gebruik as 'n uitdrukking van hartseer en lyding. Om die amputasie uit te voer, is die vingers styf vasgemaak met 'n tou en dan met 'n byl afgesny. Die oorblywende stuk is daarna gedroog en tot as verbrand of op 'n spesiale plek gebêre. Die ritueel is nou verbied in Nieu -Guinee, maar (soos hierdie beeld toon) kan die gevolge van die praktyk nog steeds by sommige van die ouer lede van die gemeenskap gesien word.
Die Madagaskar -mense in Madagaskar het duidelik nog nooit die frase "Rust in vrede" gehoor nie. In 'n poging om ontbinding te bespoedig - wat as 'n belangrike stap beskou word in die voortgesette proses om die geeste van die dooies in die hiernamaals te kry - die Malgassiese opgrawing maak die oorblyfsels van hul familielede op en draai dit in 'n vars lap. Daarna dans die Malgassies dan saam met die lyke om die graf na lewendige musiek. Die ritueel staan ​​bekend as Famadihana, of "Turning of the Bones", wat die plaaslike Christelike kerke hul bes doen om dit uit die weg te ruim.
8. Lykhuis Totempale
Totempale is 'n deel van die Amerikaanse Noordwes en die Haida -mense, maar daar is meer as wat hierdie ikone kan sien. Gewoonlik is die oorblyfsels van 'n oorlede Haida in 'n massagooi gegooi waar dit deur diere opgevang is. Maar die reeks gebeurtenisse na die dood van 'n hoofman, sjamaan of vegter was aansienlik ingewikkelder. In hierdie gevalle word die lyk met knolle tot 'n pulp vergruis sodat dit in 'n klein houtkissie van die grootte van 'n tas kan pas. Daarna sou die boks bo -op 'n spesiale totempaal voor die oorledene se langhuis geplaas word, waar die ikone as voogde van die geeste na die hiernamaals gedien het. Sendelinge was dikwels verbaas oor die praktyk, meestal as gevolg van die langdurige reuk.
9. Australiese Aboriginal Mortuary Rites
Die beste deel van 'n Aboriginale doodsritueel is dat familielede daarna 'n aandenking kan bêre - naamlik die bene van die oorledene. Na die afsterwe van 'n familielid, is die lyk bo -op 'n verhoogde platform geplaas en bedek met blare en takke waar dit laat ontbind het - 'n proses wat dikwels maande duur. In sommige gevalle is die vloeistof uit die verrottende lyk opgevang en oor die liggame van jong mans gevryf om die goeie eienskappe van die oorledene deur te gee. Daarna is die bene gehaal en met rooi oker geverf. Die bene is dan in 'n grot of in 'n uitgeholde hout geplaas. En in sommige gevalle sou hulle tot 'n jaar lank deur familielede gedra word. Sommige stamme het ook geweier om die naam van die oorledene te uiter en het alle eiendom wat hulle agtergelaat het, heeltemal verontagsaam. Die hele ritueel was 'n manier om te verseker dat die ego -komponent van die oorledene se gees nie te gemaklik raak met die lewendes nie.
10. Die Zoroastriese begrafnis
Zoroastriërs het 'n ding met lyke, wat hulle sien as iets wat alles wat dit aanraak, verontreinig, of dit nou die grond, klere, mense is - en selfs vuur. Die begrafnis begin opwindend deurdat die lyk in 'n nie -ingewyde bul -urine gereinig word (wat slegs deur 'n spesiaal opgeleide lid van die gemeenskap gedoen kan word). Sodra 'skoon', word die lyk in linne gelê en twee keer besoek deur die & quotSagdid & quot - 'n hond wat bose geeste kan wegwerp. Nadat rouklaers die lyk besoek het (aanraking is streng verbode), word dit bo -op die Dhakma, of 'Tower of Silence' geplaas, waar die Zoroastriërs die klere met behulp van gereedskap verwyder (die klere word later weggedoen soos dit besoedel is). Hierna word die liggaam vinnig deur aasvoëls verslind. Die hele ritueel word op hierdie manier gedoen om die minimale hoeveelheid skade en letsels aan die lewendes te verseker.
Die 8 mees bisarre rituele ter wêreld
Elke ritueel, godsdienstig of andersins, het 'n ongewone oorsprong. Dink u dat daar nou tatoeëerlokale beskikbaar is in elke naglewe, bloot omdat dit honderde jare gelede in die mode was? Ek dink nie tatoeëermerke, soos baie ander gebruike nie, was 'n manier om die doek (jy) in 'n kunswerk te omskep en dit met krag in te bou.
Vagabondish word deur lesers gesteun. As u via skakels op ons webwerf koop, kan ons 'n klein aangeslote kommissie verdien. Lees ons bekendmaking.
Baie Westerse gebruike wat godsdienstig of andersins aanvaar word, word algemeen gebruik, word gebruik vir 'n beduidende oorgangstydperk: geboorte, man/vrou word, sterwend, huwelik.
Vertel dit vir niemand nie, maar op die heidense dag van die songod Ra, kniel ek voor die voet van 'n antieke martelinstrument en gebruik rituele simbole van bloed en vlees. "
Die klas lyk verskrik.
Langdon trek sy skouers op. En as iemand van u omgee om by my aan te sluit, kom Sondag na die Harvard -kapel, kniel onder die kruisbeeld en neem Nagmaal. "
Die verlore simbool, Dan Brown
Uit hul kulturele konteks gehaal, kan hierdie rituele baie goed beskou word as '#bizarre ", "nodig ", selfs reguit kranksinnig, maar nie vir diegene wat dit uitvoer nie. Hulle glo heeltemal in wat hulle doen, wat dit voorstel en die impak op die ontvanger.
Wat is sommige van die vreemdste rituele regoor die wêreld?
Ons begin ons soektog na 'n Moslem-heiligdom in die Maharashtra-staat, Indië, waar dit algemeen is om pasgebore babas van die 15 meter hoë tempel af te gooi. Daar word geglo dat hierdie ritueel 'n half millennium lank waargeneem word om die kinders te versterk, hulle geluk te gee tot in die volwassenheid, sowel as moed en intelligensie.
Dit is die moeite werd om te noem dat die babas (natuurlik) nie op die grond val nie, want volgelinge staan ​​met 'n groot laken by hulle om hulle te vang.
Die geskiedenis van sekere huweliksgebruike is op sigself bisar. Die idee van 'n beste man is afkomstig van die Duitse state, waar die beskikbare vroue nie altyd so groot was nie en baie bachelors gekies het om 'n bruid te ontvoer voor haar huweliksnag. Die toekomstige bruidegom het 'n vriend gekies, gewoonlik 'n betroubare en sterk persoon, om haar teen ander vryers te verdedig.
In Skotland staar die bruid egter 'n heel ander bol was voor sy in die gang kan loop. Die praktyk om die bruid te blaker die einde, moet ek sê.
Die tradisie wissel van streek tot streek, maar die bruid of bruidegom is meestal bedek met iets wat stinkend of taai is, gebind en rondgery of aan 'n boom of lamppaal vasgemaak. Gegewe sommige van die dronk-geïnduseerde rituele wat ons in Amerikaanse vrygeselfeeste sien, veronderstel ek dat dit nie so bisar is nie. Ten minste sal jy nie 'n Skot vang wat met 'n hond trou nie.
Phuket Vegetarian Festival, Thailand & copy KnowPhuket.com
In 'n wêreld vol sulke gevaarlike lekkernye, is dit ongelooflik dat ons steeds rituele kan vind rondom voedsel wat ontwerp is om sulke pyn te veroorsaak. In hierdie geval neem die Phuket Vegetarian Festival in Thailand die koek (SIDENOTE: daar is geen werklike koek nie).
In September of Oktober elke jaar weerhou Thaise mense in die suidelike stad Phuket nege dae lank vleis. Die hoogtepunte van die fees is egter sy ongelooflike masochistiese rituele: mans en vroue wat hul wange deurboor met messe, messe en byna alles wat u u kan voorstel, het hulle deur hul lyf gestamp. Die oortuiging is dat die Chinese gode volgelinge beskerm teen pyn en lyding.
Sky Begrafnis by Ganden -klooster, Tibet en kopieer satelliet 360
Baie min buitestaanders het die kans gehad om dit uit eie oog te sien. In Tibet was dit eens 'n algemene begrafnisgebruik om die liggaam te ontleed en die stukke op 'n bergtop te plaas. Ek veronderstel in 'n sekere sin dat die meerderheid begrafnisse regoor die wêreld 'n vermorsing van hulpbronne en ruimte is: ons het uitgewerkte kiste, bisarre plekke vir ons as ('n lae baan om die aarde), selfs spesialiste om die liggaam te verfraai na die dood .
Aangesien die meeste Tibetane Boeddhistiese tradisies volg, is die doel om hulpbronne aan die wêreld te verskaf, selfs na die dood, dit wil sê die aanbieding van die " onnodige " liggaam aan aasvoëls. Toe China die eerste keer ingryp en die meeste van die plaaslike praktyke onderdruk, was hemelbegrafnisse, soos dit bekend is, onwettig. Sedert die 1980's is dit egter steeds moontlik om a jhator met toestemming van die gesin.
Udappu Firewalking, Sri Lanka en kopieer indi.ca
Selfvernietiging is 'n praktyk wat die beste oorgelaat word aan godsdienstige yweraars en volledige gekke. Histories was die gebruik van vuur in rituele 'n daad van suiwering of die toets van grense. Alhoewel geen godsdiens die volgelinge daarvan vereis om hulself aan die brand te steek nie (Islamitiese selfmoordbomaanvallers blaas nie op nie), is daar 'n paar wat vuurwandel aanmoedig of op warm kole loop.
In Shinto -heiligdomme en Boeddhistiese tempels van Japan kan monnike, priesters en leke kaalvoet loop oor die rokende kole om 'n skielike oomblik van duidelikheid te bereik, hul vrese te oorkom en die energie aan die gang te kry. 'N Handjievol vuurwandelgebruike bestaan ​​in Noord -Afrika, Haïti, die Karibiese Eilande en Suidoos -Asië.
Hounen Matsuri Vrugbaarheidsfees, Japan & kopieer zozo2k3
U hoef regtig nie ver in Japan te soek om 'n reuse -houtpenis op te spoor nie. Selfs buite die liefdeshoteldistrik in Shibuya, is daar talle seksmuseums versprei oor die hele land met falliese simbole en Kama Sutra-achtige karikature.
Die Hounen Matsuri is veral bekend as die grootste vrugbaarheidsfees in die land van die opkomende son. Elke 15 Maart waag vrywilligers om die kans om 'n lang hout fallus (2,5 meter in die stad Komaki) oor die stad te dra om sy regeneratiewe kragte aan die plaaslike gewasse te verleen en om vrugbaarheid en vrugbaarheid onder die inwoners te verseker.
Maasai koei bloed demonstrasie, Oos -Afrika en kopieer wendylin20
Kyk eers weer na die eerste aanhaling voordat u te hard oordeel. Alle vroom Christene glo in die transubstansiering van wyn elke keer as hulle nagmaal neem. Sommige mense in verskillende dele van die wêreld neem dit net 'n stappie verder deur regte bloed te gebruik. In Kenia verbruik Maasai -krygers gereeld koei se bloed gemeng met sy melk, maar drink dit ook direk uit die aar na 'n bloeding.
#8: Wording of Age
Bullet Ant, Costa Rica & kopie emills1
Daar was soveel aanspraakmakers op hierdie kategorie: die stamme in Papoea -Nieu -Guinee, die Aborigines van Australië, die middestadbendes van New York. Uiteindelik moet die wenner die Satere Mawé -stam van die Amasone wees met hul ongelooflike handskoene.
Watter skade kan 'n handskoen wees, vra u dalk? Stel jou voor 'n stel gevul met reuse -miere, wat eers as 'n angel geplaas word, en dan geïrriteerd genoeg is dat 'n klein steurnis 'n hap kan veroorsaak. Die Paraponera Clavata, ook bekend as koeëlmiere – so genoem omdat een hap voel asof jy geskiet word, en die kans kry om die draer van die handskoene na hartelus te steek. Inisieerders trek hierdie handskoene vir 30 minute aan, nie een keer nie, maar … 25 keer in 'n ry. Dit is meer as 'n halwe dag van onderwerping aan die gif van hierdie aggressiewe miere. Na die soort pyn, hoe kan 'n mens nie as 'n man beskou word nie?
Die Sunday Times, Steve Backshall, beskryf die beproewing:
In teenstelling met baie kragtige neurotoksiene wat ontwerp is om potensiële prooi te verlam, het die koeëlmier se steek oor die millennia ontwikkel as 'n hulpmiddel vir verdediging. Op 'n biochemiese vlak voorkom dit dat die liggaam homself teen pyn beskerm, die neurone in vrye vloei stuur en eskalerende pyn veroorsaak, wat daarop gemik is om enige nuuskierige dier te laat dink dat dit enorme fisiese skade gely het ".
Ek het honderde steke opgedoen, en skielik het ek pyn verbygegaan. Die gewaarwordinge is nie beskryfbaar met behulp van eenvoudige woorde of metafore nie, so ek sal net probeer om te beskryf hoe ek gereageer het.
Eers het ek begin huil, en toe dit eers verby is, het die sluise oopgegaan, diep, snikkend, onbeheerbaar geskud, wriemelend, stuiptrekkend. U kon sien hoe die neurotoksien inskop, my spiere begin hartklop, my ooglede swaar word en my lippe verdoof. Ek het begin kwyl, en skielik reageer ek glad nie op iets nie. My bene wou my nie ophou nie, en ons dokter het vir my geskreeu om aan te hou beweeg en nie toe te gee aan die drang om te gaan lê en my te laat vat nie.
14 Gladiatorbloed word gereeld gebruik as 'n geneesmiddel vir verskillende siektes
Die Romeine was uiters bygelowig en het dienooreenkomstig 'n ernstige vrees vir siektes en swakhede van enige aard. Gladiators was gereeld in die fleur van hul gesondheid. Daar is inderdaad gereeld gesê dat gladiators leeuhartig is. Die Romeine het geglo dat gladiators letterlik die siel van 'n leeu besit.
As gevolg hiervan is geglo dat die inname van 'n gladiatorbloed baie siektes kan genees, waaronder onvrugbaarheid, epilepsie, ens. Ou Romeinse dokters beveel dikwels aan dat hul pasiënte 'n gladiatorbloed moet inneem om hulself weer lewendig te maak en weer gesond te word.
As u dink dat dit bisar was, moet u daarop let dat Cato - 'n Romeinse staatsman - aanbeveel het dat babas in urine gebad moet word. Hy het spesifiek aanbeveel dat die urine van 'n volwassene wat kool geëet het, warm gemaak word, en dan moet babas in hierdie warm urine gebad word. Hy het ook aanbeveel dat bokmis in doeke geplaas word sodat babas aan die slaap kan raak.
Memento Mori: Die baie creepy wêreld van Victoriaanse doodsfotografie
Daar is baie tradisies en gebruike in die geskiedenis wat as onaangenaam, morbied of somber beskou word. Tye verander, en ons oortuigings en wat ons as normaal beskou, verander ook. Die verlede kan soms amper 'n vreemde wêreld lyk in vergelyking met wat ons vandag ken, hul praktyke is aaklig, grillerig of selfs afskuwelik of grusaam deur moderne gevoelens. Een so 'n praktyk kan gesien word in Victoriaanse Engeland, waartydens die skitterende nuwe tegnologie van fotografie gebruik is om nie die lewendes op te teken nie, maar eerder die dooies.
Alhoewel ons vandag foto's as vanselfsprekend kan aanvaar, was byna almal met 'n handtoestel in staat om beelde te neem en onmiddellik na enige plek ter wêreld te stuur, maar fotografie was lankal 'n ontoeganklike droom. Dit was eers in die 1840's dat die algemene publiek toegang sou hê tot die neem van foto's, en dit het gekom in die vorm van die daguerreotipe -proses. Dit is uitgevind deur Louis-Jacques-Mandé Daguerre, en dit was die eerste fotografiese proses wat vir die algemene publiek beskikbaar was, en het bestaan ​​uit die polering van 'n vel versilverde koper tot 'n spieëlafwerking, behandeling met dampe wat dit ligsensitief gemaak het en blootlê dit so lank as wat nodig is in 'n kamera, wat kan wissel van slegs 'n paar sekondes tot baie langer. Dit was 'n duur, moeisame, maar tog baanbrekende proses, dat mense voor die koms van die daguerreotipe lank op geskilderde portrette staatgemaak het om die herinneringe aan geliefdes te bewaar, wat nog duurder en tydrowend was. Portrette was lankal slegs binne die gebied van die superrykes, so met die ontwikkeling van die daguerreotipe kon die middelklas uiteindelik vinniger en relatief goedkoper beelde opneem.
In Engeland het die gebruik van foto's meer algemeen geword, en 'n gebied waar dit handig te pas gekom het, was om die beeld van die oorledene te bewaar. Victoriaanse Engeland was 'n plek waar die dood nooit te ver weg was nie. Epidemics of diseases like diphtheria, typhus, scarlet fever, measles, and cholera were always a looming threat, and medical knowledge was crude and incomplete, lacking proper vaccines or antibiotics and with bizarre treatments often just as dangerous as the ailments and afflictions they sought to cure. Infections were also much worse back then, with an injury that would be easily treated today being akin to a death sentence at the time. Death was not a stranger to these people, and those who did die usually did so in the home rather than at hospitals. People of the era wanted something to remember their deceased by, but the poor usually could not afford it, and the rich had once had painted portraits made of the dead. With the daguerreotype there was a new option available to more people, and so the practice of preserving images of the dead for what is called memento mori, which literally means "remember you must die," became easier and more accessible than ever before.
Nederlands : The above painting depicts keelhauling on Dutch ships. The scene shows a surgeon of Admiral Jan van Nes strung up before he is dragged along the keel. The Dutch were known to practice this between 1560 and 1853.
Engels : The English Royal Navy used this method in the eleventh century. Several seventeenth-century English writers also recorded it on British naval ships.
Greeks : The 700 BC Rhodian Maritime Code ( Lex Rhodia ) outlines keelhauling as a punishment for piracy.
While eating, the sin-eater would recite a special prayer: "I give easement and rest now to thee, dear man. Come not down the lanes or in our meadows. And for thy peace, I pawn my own soul. Amen. "