Januarie | 2007 | Die Pienk Zuit
Januarie 29, 2007
Minter “die skaap het nog so ‘n uurtjie nodig” Nel is terug in die land. Slag die vetgemaakte kalf, want die verlore seun het huis toe gekom.
‘n Trui vir dorothy
Indoors, woman are useful – even pleasant.
Gedurende my sewe jaar as student op universiteit, en veral die eerste 5 jaar daarvan, was my watergat van keuse op Stellenbosch ‘n plek genaamd Finlay’s Wine Bar, of Die Fin vir kort. Dit was ook die watergat van keuse van meeste van my mede koshuis inwoners, wat waarskynlik daartoe bygedra het dat dit my gunsteling ook was.
Vir die wat nie Die Fin geken het nie is ‘n kort beskrywing dalk in orde. Verbeel jou iemand bou ‘n lang kroegtoonbank in die lengte van jou ouma se plaashuis se gang af, plaas drank aan die een kant en stoeltjies aan die ander kant. Aan die (baie nou) kant met die stoeltjies staan die die who’s who van Stellenbosch rugblyklub, saam met almal wat saam met hulle gesien wil word, en wuif (semi-onsuksesvol) om een van die 3 kroegmanne se aandag te kry bo die klipharde treffers wat pomp oor die luidsprekers. Sommige klante word egter wel flink gehelp, waarskynlik omdat hulle mede koshuisinwoners van die kroegmanne is.
Jy : “Hi, jy’s mos **** se kamermaat. Wat is jou naam nou weer?”
Sy : “Chrizelle”
Jy : “Estelle?”
Sy : “Nee, CHRIzelle”
Jy : “Sonel?”
Jy : “O, ok.”
Jou vriend wat langs jou staan : “Wat’s haar naam nou weer?”
Jy : “Nee hel, ek weet nie. Maar ek dink sy wil iets bestel.”
Chrizelle is ‘n tipiese voorbeeld van ‘n Finlay’s naam. Een van daardie name wat ‘n meisie maar so hard as wat sy kan vir jou kan skree in Finlay’s, jy sal dit nooit reg gehoor kry nie. Dit gebeur omdat jou brein slegs sporadies klanke bo die pompende treffers as toevoer ontvang, en die res van die woorde moet raai. Vir die grootste dele van gesprekke is dit nie te moeilik nie (in elk geval nie die tipe gesprekke wat in Finlay’s gevoer is nie), maar wanneer ‘n meisie tevergeefs haar volksvreemde naam in jou oor probeer bulder werk daardie proses van herkenning net nie meer nie.
Finlay’s bestaan nie meer nie. Maar ek sien in my geestesoog hoe ‘n jong man oor 18 jaar ‘n geselsie aanknoop met Chrizette Cloete-Els in ‘n watergat in Tshwane, en die gesprek op die ou end eindig met:
“Nee hel, ek weet nie, maar sy’s glo ‘n sl”
Januarie 23, 2007
Tshepo Legodi is duidelik iemand wat uitmaak (“he gets it”). Met die groot geraas en verontwaardigheid wat gevolg het na die ou S.A. vlae wat gewaai het by die Bokke se toetse op Twickenham, kom dit toe uit dat daar ‘n swart man was wat die vlag geswaai het. Wat dit natuurlik bitter ongemaklik gemaak het vir die mense wat summier die ou-vlag-swaaiers afgemaak het as rassiste. Hopelik het daardie mense toe bietjie verder gedink : dalk was daar ‘n ander rede hoekom party mense die vlag swaai as rassisme. Dalk is dit hoekom vryheid van spraak so belangrik is.
“You could say that I did it for unity.
“I don’t carry a chip (on his shoulder) and I don’t dwell on the past.
“I think that if people reach a point where they can accept the past, it will no longer be able to cause hurt.
“The apartheid years were bad, but I’m not going to pretend it never happened.
“The old flag is part of my history, too. What are we going to tell our grandchildren one day?
“I’d like to be able to show them that I’ve moved on.”
“I think most of them saw the humour in it. And, why not? I think South Africans should take care not to be overly sensitive.
“The old flag, in its day, represented the entire South Africa and not everyone was racist, by any means.
“They were proud South Africans, who are now just as proud of their new flag.”
“I actually had both flags there. A black man with the old flag and the new flag – what better symbol of unity can there be?”
Legodi in sy eie woorde (danksy http://www.rugby365.com).
Januarie 22, 2007
Januarie 19, 2007