Gedig: Ode aan die deurArgieffoto By die ingang, uitgang, sygang – oraloor, by die voorkant in, sydelings of agter uit, as toegang tot al die ruimtes van gang: die deur. En die deur open op vertrekke wat uitloop op die oopgelate deure van agterkamers en ons loop deur deure van hout, staal of glas – enkeldeure, dubbeldeure, skuifdeure of geheime deure, verbode deure sonder sleutel of greep. Uiteindelik, wanneer die stok daarteen tik, die deur aan die bopunt wat oopkraak, die deur van jou drom, die deur wat almal vrylaat die deur wat inperk, toesluit, bewaar – gegraveerde deure, toegespykerde deure traliehekke (deursigtig soos deure). Aan die einde van die tyd die deur oopgelaat vir die nag om sterre binne te laat, die deur wat van jóú ŉ deur maak, smal of wyd. En ek loop jou deur of loop deur jou na die oorkant, anderkant dit wat moontlik is verby – my oomblik met jou in hierdie tydskarnier wat uiteraard eensaam is. Soos ŉ deur.